Een wedstrijd tussen Ajax en Blauw-Wit

Louis Davids heeft ooit een liedje gezongen over een voetbalwedstrijd. Met zo'n onvervalst jiddisch Amsterdams accent bezingt hij hoe "het liefje" van Jan de Bakker een voetbalwedstrijd ervaart. Op Youtube kun je dit krakende muziekje nog afluisteren. Ware clubliefde was toen net zo gewoon als tegenwoordig. Onlangs sprak ik Ronald, onderwijzer van één van mijn kinderen op de lagere school. We kwamen toevallig te spreken over voetbal en over clubliefde. Hij had dat voor de FC Utrecht omdat hij vroeger met zijn vader naar wedstrijden van Utrecht ging.
In de zeventiger jaren sloeg ik ook zelden een zondagavond uitzending van Studio Sport of Sport in beeld over; als Amsterdammer ging het mij natuurlijk om Johan Cruijf, Johan Neeskens, Piet Keizer, Barry Hulshof en consorten.
En natuurlijk het Nederlandse team dat in 1974 en 1978 tweede werd tijdens de WK's. Jan Jongbloed, de sigarenboer bij ons op de hoek van de Jan Hanzenstraat, speelde als keeper in dit fantastische team. Veel betekenend vond ik overigens dat in beide gevallen de thuislanden kampioen werden. Maar Ajax was voor mij de kampioen.
Maar als ik nu iets over voetbal lees (ik bekijk het vrijwel nooit tenzij ik in de vakantieperiode word geconfronteerd met uitzendingen tijdens WK of EK) dan verbaas ik me over de buitenlandse namen bij de clubs. Alle Nederlands talent speelt in Italië, Spanje of Engeland, terwijl de NLse teams worden bevolkt door de meest exotische namen. Niks tegen die voetballers, maar ik zou me daar als clubfan toch niet mee kunnen identificeren. Johan Cruijf kwam gewoon uit betondorp, onder de rook van het oude Ajax stadion en die anderen waren vaak rasechte Amsterdammers, Ajax was dan ook een onvervalst Amsterdams team.

Brandend Aluminium

Een nieuwe theorie omtrent de ineenstorting van de Twin Towers na de aanslag op 11 september luidt dat gesmolten aluminium van de vliegtuigen reageerde met het water van de blusinstallaties; de reactie van het aluminium met het water leidde tot een explosie die de ineenstorting van de gebouwen veroorzaakte.
Het is een merkwaardige gedachte dat aluminium, dat vele toepassingen kent als constructiemateriaal, zo onedel is dat het in metallische vorm explosief kan reageren. Zuiver aluminium reageert niet alleen met water maar in de praktijk vooral direct met zuurstof, waarbij een verder lucht- c.q. zuurstof ondoorlatende laag ontstaat die verder reageren, (noem het roesten) voorkomt. Daardoor kun je metallisch aluminium gebruiken; vroeger had je zelfs pannen die van aluminium waren gemaakt!
Bij het aan elkaar lassen van stalen rails van de tram wordt (of werd?) gebruik gemaakt van die chemische energie die in zuiver aluminium "verborgen" zit; een mengsel van poedervormig ijzeroxide (eigenlijk gewoon ijzerroest dus) en poedervormig metallisch aluminium wordt om de te smelten plek gebracht en vervolgens wordt de reactie op gang gebracht. Hoe dat laatste gaat weet ik niet, maar vermoedelijk door verhitting.
Ik wist dit uit "de boekjes" en heb het één keer ook mogen aanschouwen tijdens een nachtelijke reparatie aan het tramspoor ergens in Amsterdam; een witgloeiende bol rond de twee aan elkaar te lassen stukken rails, die daarbij aan elkaar smolten.
Het lijkt me dan ook een heel aannemelijke theorie dat de staalconstructie van de Twin towers door het chemisch effect van het aluminium de genadeslag heeft gekregen, nu alweer 10 jaar geleden. Wat is de wereld er daarna overigens anders uit gaan zien.

Slager Zwetsloot uit Kamerik

In de Telegraaf van gisteren stond een heel artikel over slager Gerard Zwetsloot in Kamerik die een drietal varkens op heel liefdevolle wijze liet volgroeien. Hij ging er mee op stap, liet de varkens lekker wroeten hier en daar, gin met hen uit alsof het honden waren. En ging er in deze tijd ook mee naar de Kaapse bossen (bij Doorn). Dat is in deze tijd natuurlijk heel goed want er liggen geweldig veel eikels en die vinden de varkens niet alleen maar lekker, maar het vlees gaat er nog lekker van smaken ook! Eind oktober gaat hij het drietal slachten; daar wil ik van proberen te profiteren. Dat moet heerlijk vlees zijn; de varkens hebben rustig de tijd gekregen om te groeien (meer dan een jaar! terwijl de kiloknal-varkens slechts enkele maanden de tijd krijgen en niet bewegen in die tussentijd) en zijn afgemest, dus lekker vet vlees.
In deze herfsttijd ligt het in onze buurt helemaal vol met eikels en beukennootjes. Dat vind ik toch altijd zo zonde; de auto's rijden alles aan flarden. Ik wilde maar dat er meer mensen waren die varkens op deze wijze dik lieten groeien en dan afmesten in de herfsttijd met die boseikels, net als in de Spaanse ham-streken. Daar gaan de eikenwouden helaas aan gebrek aan vernieuwing ten gronde las ik onlangs. De kurk wordt steeds minder toegepast en dat was de hoofdreden van het onderhouden van de kurkeik-wouden. De ham die je van de varkens maakt die in zo'n eikenwoud zijn afgemest is superbe, de Jamon Iberico. Moeten wij in NL toch ook kunnen maken?!

Gezellig thuiskomen

Mijn buurvrouw is gek met bloemen en maakt de prachtigste bloemstukjes. Zondags is ze vaak de hele dag bezig met bloemschikken; zakken vol met restanten daarvan als stengels, bladeren en andere overblijfselen breng ik voor haar regelmatig naar de vuilcontainer bij ons voor de flat.
Binnenkort wordt de CV installatie van de flat vernieuwd; aangezien ons trappenhuis daarvoor moet worden gebruikt (het CV hok bevindt zich recht boven mijn flat en de werkers moeten via ons portiek naar het dak klimmen met de trap) hebben we alle belemmeringen weggehaald. Achteraf vond ik dat ook wel heel erg netjes staan. Bij mij stond er een oud kastje, (voor intimi het Yogi bear huisje) en daarop had mijn buurvrouw twee van die obligate orchideeën geplaatst. Afschuwelijk vinden Roos en ik die krengen. Dus ik vond het een prima bijvangst dat die verdwenen. Ik durfde dat niet tegen mijn buurvrouw te zeggen. Maar vanmorgen kwam ik thuis en op het kleine meubeltje voor haar deur stond een schattig bloemstukje. Daarover heb ik haar gecomplimenteerd (wij corresponderen altijd met kleine briefjes) en indirect ook gemeld dat ik die orchideeën zo afschuwelijk vond. Wat er nu staat is meer de stijl zoals ik die van haar gewend was; zoals die schitterende Biedermeiertjes; een gezellig thuiskomen dus.

Onze Gijs heeft waterpokken

Arja stuurde me deze week een foto van haar zoon Gijs, eigenlijk zonder ander commentaar dan dat hij haar kleine krentebol was. Vanaf de foto leek het mij waterpokken of muggenbeetjes. Het bleek om waterpokken te gaan. Een uiterst besmettelijke, maar verder onschuldige kinderziekte. Hoe jonger je het krijgt, hoe minder last een kind er van heeft. Arja meldde mij desgevraagd dat Gijs er helemaal niet onder lijdt en gewoon zijn vrolijke zelf is. Arja kreeg als babietje van enkele weken al waterpokken; dat stelde eigenlijk niets voor. Maar enkele jaren later kreeg zij het opnieuw. En de antistoffen die zij toen heeft opgebouwd die zorgen er nu voor dat de kleine Gijs ook niet zo ziek wordt.

Mijn broer Jan kreeg de waterpokken toen hij 14 jaar oud was; doodziek met hoge koorts en zijn hele lijf zat onder de pokken. De foto's die ik er destijds van maakte heb ik later uit mijn fotoboek gescheurd omdat het werkelijk geen gezicht was. (Ik zal eens kijken of ik er nog negatieven van heb bewaard. Ik beschik nog over honderden oude zwart-wit negatieven en daar zal het nog wel tussen zitten.)

Viva nostalgia! Weg met die ouwe troep.

Daar staat de oude bureaustoel naast andere ouwe spullen.
Hij werd later door iemand meegenomen, net als die rechte stoel van m'n
buurman en is dus recycled! Deed me plezier.

Wanneer ik rondkijk in mijn flatje dan zie ik een hele geschiedenis aan mij voorbijgaan. Mijn lekkerste stoelen komen uit mijn ouderlijk huis, maar zijn zelfs nog van mijn grootmoeder geweest. De tafel waar ik meestal aan eet en op zit te computeren is nog van mijn ouders geweest en stamt van 1946, het jaar dat zij trouwden. In m'n kleine kamertje staat het bureautje waar ik zelf aan gestudeerd heb en waaraan mijn vader later vaak zat te studeren, inclusief de onhandige stoel die nog uit de veertiger jaren stamt. De zithoek (bank en salontafel) stammen uit de boedel na de scheiding. Kortom, allemaal dingen van vroeger. Daarnaast heb ik, wat ik noem, een rariteitenkabinet met allemaal nostalgia. Ik kom om in de herinneringen en verder is er niemand in geïnteresseerd.

Laatst kwam Anneke met de vraag of ik onze oude eettafel wilde hebben; zij gaat binnenkort verkassen naar haar nieuwe geliefde en die eethoek is nu overcompleet: een licht eiken tafel met tien bijpassende stoelen. Ik wilde altijd die eethoek en het dressoir bij elkaar houden. Natuurlijk wil ik dat als nostalgicus nog steeds. Maar de consequentie is dat mijn flatje verandert in een museum. Ik werd door enig verdriet bevangen vanwege de conclusie dat niemand interesse in die oude spullen heeft behalve ik. Mijn broers hebben weinig bewaard van de spullen van m'n ouders; bijna alles staat bij mij tot en met de fotoboeken van beide grootouderlijke kanten! Kinderen en ex doen ook of het allemaal weinig intrinsieke waarde heeft.

Na een begripvolle e-mail wisseling met mijn goede vriend Peter C. besloot ik ferm om maar eens wat weg te doen. De oude stoel van m'n oude bureau, hup naar het grof vuil. Binnenkort gaat m'n bureautje naar een kennis van Roos die "doet" in vintage troep. Ik ga saneren: oude boeken die ik toch niet meer lees geef ik weg. Ik heb een beetje genoeg van dat nostalgische gedoe van mezelf.

Gerolstein

Een fraai dorp middenin de Vulkaneifel in Duitsland. Zo'n tien jaar geleden waren Roos en ik daar voor een ferme wandeling. We hadden een klein studiootje ter beschikking van waaruit we de omgeving verkenden. De verhuurders waren bijzonder aardige mensen. De heer des huizes maakte met behulp van de vulkanische steen die daar uiteraard volop voor handen was een grappig soort bloemstukjes. Hij plantte op de grove steen van die vetplantjes en verzorgde het geheel zodanig dat deze zich blijvend hechtten. Bij het vertrek kregen wij een exemplaar met daarop drie verschillende vetplantjes.
Tot mijn grote verrassing zag ik onlangs bij Roos in de voortuin die steen liggen met daarop nog steeds één van de vetplantjes. Die heeft dus al die droogte in het voorjaar en andere barre klimatologische omstandigheden als koude winters overleefd op die droge steen. Wat is de natuur toch sterk!

Zeus, de bliksemslingeraar

Mijn buurman Hisso, meteoroloog, werkzaam bij het KNMI, riep al van zijn balkon dat er stevig weer op komst was. Het was afgelopen zaterdag goed raak; een onweer zoals ik dat slechts één keer eerder heb meegemaakt en dat was op Samos, Griekenland, in 1978. Het weerlichtte bij voortduring. Ik heb er een paar videootjes van gemaakt waarvan u er één kunt zien op Youtube. Later hoorde ik van Roos dat er in NL nog niet eerder een dergelijk hoge frequentie van de bliksem was waargenomen; het was dus echt een zwaar onweer. Ik had de balkondeur open staan; op een zeker moment hoorde ik vanuit de keuken de wind gieren en het regende pijpenstelen. De regen stroomde de kamer binnen, dus snel de deur dicht gedaan. Een regengordijn waardoor ik de overkant als door een waas zag, ongelooflijk, maar ook heel kort van duur. Het was een zeer lokaal onweer dat o.a. over de regio Utrecht trok.
Vanouds werd de bliksem beschouwd als een teken van oppergod Zeus. Degenen die mij beter kennen weten dat ik als agnost merkwaardig genoeg grote waarde hecht aan de verschijnselen die door de oude Grieken werden beschouwd als afkomstig van de Goden. Dat komt vooral voort uit de schitterende boeken van Homerus, de Ilias en de Odysseia die mij aanzienlijk meer aanspreken dan "Het Boek". Zo zie ik de bliksem of de donder ook als een teken van Zeus. Dit heftige onweer van zaterdagavond, maar ook de volstrekt onverwachte donderslag toen Arja met Gijs bij mij op visite was en de zwanen die van rechts kwamen beschouw ik als tekenen van de hemelse Goden. Ben je dan echt agnost vraag ik me af.
Toen ik dat een keer vertelde aan een goede kennis van me, Henk F., zelf zwaar christelijk en zelfs werkzaam geweest in de zending, deinsde hij bijna terug met de woorden: "je bent een heiden". Grappig genoeg beschouwde ik dat ook als een compliment.

Waar stond u tien jaar geleden

Het is vandaag 10 jaar geleden dat de aanslag op het WTC in New York plaatsvond. In de krant stond dat 97% van de Amerikanen nog weet waar hij/zij zich bevond op het moment dat hij/zij het bericht hoorde. Naar ik vermoed geldt dat ook voor de meeste Nederlanders. Ik weet het in ieder geval nog precies; ik zat in vergadering in een kleine vergaderruimte bij de Orde van Medisch Specialisten. De secretaresse van de Vereniging voor Psychiatrie waar ik toen werkte kwam het vertellen; ongeloof en ontzetting waren het algemeen gevoel: dit kon toch niet waar zijn.

Dat zelfde gevoel had ik in 1963 toen ik hoorde dat John F. Kennedy was neergeschoten. Dat hoorde ik van mijn moeder; zij stond te strijken; ik zat mijn huiswerk te maken en kwam beneden. Mijn moeder stond huilend te strijken; een aanslag op Kennedy.

Beide gebeurtenissen in de VS; of we ons ook emotioneel betrokken voelen bij dat land. Natuurlijk weet ik van nog wel meer gebeurtenissen waar ik mij bevond; het telefoontje dat je verwacht als je op middelbare leeftijd nog ouders hebt: "Fer het gaat niet goed met je vader". Ik reed toen op de fiets over het fietsviaduct over de A28; het was inderdaad het begin van het einde, nu alweer 8 jaar geleden. 

Merkwaardig genoeg weet ik ook nog waar ik mij bevond op het moment dat Jackie Kennedy's overlijden op het nieuws werd gemeld: ik was toen met Hugo aan het kamperen in Clervaux en we zaten te kleumen in een cafeetje. Raakte me lang niet zo als de drie hierboven genoemde gebeurtenissen, maar raar genoeg weet ik dat nog precies; waarschijnlijk vanwege John Fitzgerald.

Beim schlafengehen

In een nostalgische bui is het heel goed luisteren naar de prachtige cyclus "Die vier letzte Lieder" van Richard Strauss. Hij schreef deze aan het eind van zijn leven, in mijn geboortejaar 1948. Vooral "Beim schlafen gehen" roert mij altijd diep en daarin het kleine melancholieke stukje voor viool en orkest in het bijzonder.

3. "Beim Schlafengehen"

("Bij het slapengaan") (Tekst: Hermann Hesse)

Nun der Tag mich müd' gemacht, soll mein sehnliches Verlangen freundlich die gestirnte Nacht wie ein müdes Kind empfangen. Hände, laßt von allem Tun, Stirn, vergiß du alles Denken. Alle meine Sinne nun wollen sich in Schlummer senken. Und die Seele, unbewacht, will in freien Flügen schweben, um im Zauberkreis der Nacht tief und tausendfach zu leben.

Nu de dag mij heeft moe gemaakt, wens ik smachtend mijn vriend de sterrennacht als een dommelend kind te ontvangen. Mijn handen, ik laat ze niets meer doen mijn kop mag alle denken laten. Al mijn zinnen willen nu zich sluimerend laten wegzinken. En onbewaakt wil mijn ziel in vrije vlucht gaan zweven om in de toverkring der nacht diep en duizendvoud te leven.

Gecomponeerd op 4 augustus 1948

Miesje muis speelt met lucifers!

Een kinderverhaaltje over het gevaar van het spelen met lucifers. Met mijn toen nog kleine dochtertje Joke fietste ik in de zomer van 1986 over een smal fietspaadje dwars door de heide van de Veluwezoom. We stapten willekeurig ergens af om een boterham te eten denk ik. Tot mijn verbazing lagen er vlak voor onze voeten twee platgereden spitsmuisjes; met hun karakteristieke rood gepunte tandjes lagen ze naast elkaar op het fietspad.
Juist in die tijd las ik uit een kinderboekje voor o.a. over Miesje muis die heel ongehoorzaam met lucifers had gespeeld. Paedagoog van de vette klei die ik was (en misschien nog wel steeds ben) vertelde ik Joke dat dit Miesje muis was, met haar ongehoorzame kameraadje en dat ze voor straf waren plat gereden.

Vanmiddag reed ik op straat en daar zat doodstil een spitsmuisje vlak naast m'n voorbij snorrende fietsband. Gelukkig bleef het muisje heel stil zitten; daarom moest ik aan deze geschiedenis denken.

At home in the universe

Dit is misschien wel het mooiste uitzicht dat ik ken. Het bevindt zich in de driehoek
tussen Alajar, Catano del Robledo en Fuenteheridos vrijwel op de kruising van
de oeroude wegen die hier lopen. 

Het zal de trouwe lezers van dit Blog niet zijn ontgaan dat ik mij de laatste tijd weer eens (voor de hoeveelste keer?) enthousiast heb gestort op het onderwerp complexiteit en met name het mysterie van het ontstaan van het leven uit voorheen dode materie. Al jaren geleden had ik het boek van Stuart Kauffman onder de titel "At home in the universe" gekocht en gelezen. Uit gemakzucht omdat ik het niet kon vinden in m'n rotzooi heb ik een nieuw exemplaar gekocht en ben direct aan het lezen geslagen. En daar vind ik op de eerste pagina al direct iets dat me zo geweldig aanspreekt.
Stuart beschrijft hoe hij met Gunter Mahler, een theoretisch physicus uit München zit te lunchen en dat deze de vraag stelt: "hoe stel jij je het paradijs voor"? En dan wordt vervolgens een landschap beschreven dat in veel aspecten lijkt op het plekje in Andalucia dat ik ervaar als "mijn paradijs"; Heuvels in rijen achter elkaar; stilte, warmte: "Long and rolling under strong light, far ranges defining a distant horizon toward which graceful and telling land forms march in fading procession".
Precies zo zie je het landschap waar ik al zoveel jaren weer in bewondering naar moet kijken. Het uitkijkpunt bevindt zich hoog op een heuvel tussen Alajar en Castano del Robledo; Andalucia, in het zuiden van Spanje. Niet voor niets heeft het ook deze naam, Andalucia gekregen van één van de vele oud bewoners van dit gebied, de Arabieren, die in de periode na de val van het Romeinse rijk hier heersten. El Andaluz, het paradijs.

Om 5 uur op?!

De kinderen zijn op jacht naar de vlinders en andere insecten

Vandaag weer eens met de kindertjes naar de Strabrechtse Heide geweest. Dat betekent, zeker met het nieuwe Dal Vrij abonnement dat ik akelig vroeg op moet en wel om 5.00 uur. Achteraf was 5.30 misschien ook wel vroeg genoeg geweest. De avond tevoren hadden we gebridged; dus rond half één lagen we in bed. En dan is die wekker van 5.00 uur toch wel erg vroeg. Eerlijk gezegd slaap ik dan ook altijd onrustig maar toch blijft het heel vroeg. Nog even op de rand van het bed; een kopje opgewarmde koffie; de tas met brood staat al ingepakt. Met thermosfles en mp3 spelers op weg; de deur zachtjes afgesloten, gewoontegetrouw met de sleutel om niemand in het portiek te storen; en hup naar de trein. En dan staat op het station Bilthoven, je gelooft het niet, een stel mensen al te ouwehoeren of het middenop de dag is. De laatste keer dat ik om 6.00 uur op het station was gebeurde dat ook. Daar was ik niet voor in de stemming.
Uiteindelijk was ik erg vroeg bij Strabrecht, al voor half negen terwijl de auto's met de kinderen pas om 9.00 uur komen. Even later kwamen Ad en Herman de andere twee gidsen in het kader van "Expeditie Salamander", het natuur-educatie project van Staatsbosbeheer voor kinderen van de lagere school leeftijd uit de omgeving. De kinderen opgewacht; leuke enthousiaste groep. Het was gelukkig droog de hele ochtend en ondanks de regen van de afgelopen dagen waren er zelfs een paar vlinders. De kinderen hadden weer een heerlijke ochtend gehad.
Toen ik weer in Bilthoven was ging ik eerst even een kopje thee drinken bij Roos. En die ontving me met een schaterlach: ik had haar 'smorgens ingesloten; gewoontegetrouw had ik het slot niet alleen geluidloos gesloten maar ook op slot gedraaid. En zij had geen sleutel bij zich van mijn flat. Ik had kunnen weten want ik had haar fiets buiten m'n box gezet omdat ze geen sleutels bij zich had. Het valt ook allemaal niet mee zo vreselijk vroeg.

De utopisten

Het laatste half jaar krijg ik hoe langer hoe meer spijt van mijn negatieve opmerkingen over de kwaliteit van de Nederlandse schrijvers; niet alleen Frank Westerman en Annejet van der Zijl kunnen mijn wat zeikerige toets der kritiek doorstaan, maar ook Louise Fresco en Pieter Nouwen vind ik prima te lezen; misschien niet het niveau Mülisch, Vestdijk, laat staan W.F. Hermans, maar toch wel heel goed. Vooral Nouwen vind ik toch wel wat merkwaardig onbekend ondanks zijn prachtige werken t.w. "Het negende uur", alsmede, "de Pias van het Pentagon". Over dat laatste boek is Roos heel enthousiast; ik moet het zelf nog lezen, maar het negende uur is opmerkelijk. Ik zal al zijn werk eens gaan lezen.
En dan had ik afgelopen week "De utopisten" van Louise Fresco van de bieb geleend; niet doelbewust, maar gewoon eens wat snuffelend bij één van de boekenrijen pikte ik het eruit.
Het boek schetst een heerlijke terugblik in de zestiger jaren, terwijl het speelt in de huidige tijd rond een voormalig actievoerder voor milieu en rechtvaardigheid, die tot staatssecretaris is gebombardeerd binnen een D66-achtige partij. Het gekonkel en gerotzooi in de politiek alsmede de gewetensproblematiek van niet-politieke, milieu-bewuste lieden, wordt door Fresco schitterend beschreven; misschien een beetje gemaniereerd, waardoor het boek soms als een soort leerboek met psychologische uitwijdingen aandoet.
Het boek zal niet voor iedereen even toegankelijk zijn, daarentegen heb ik het zeker met genoegen gelezen en raad het vooral aan aan de wat meer ervaren lezer, zeker degenen die het politiek gekonkel willen ervaren.

The Hadian world

Afgelopen donderdag kwam ik thuis van een wandeling met Huib. In mijn postvak lag een dikke verzend enveloppe met een nieuwsgierig makende inhoud. Aan het handschrift kon ik zien dat het geheel afkomstig was van mijn goede vriend Dick uit Vaals. En die inhoud mocht er wezen: twee DVD's die Dick voor mij had gemaakt met daarop een serie met wetenschappelijke uitzendingen van de BBC die hij had geregistreerd. Eén van deze serie adviseerde hij mij met name vanwege mijn queeste naar het allereerste begin van het leven op de ooit zo levens-onvriendelijke aarde, nr 5 van de serie.
Die heb ik dan ook direct opgezet en daar kwam me een, letterlijk "oer-geweld" op het scherm; een grote gloeiende bol in de vorm van onze aarde die voortdurend werd gebombardeerd met kosmische brokstukken. Heel toepasselijk werd deze onleefbare kluit lava "The Hadian world" genoemd, naar de Griekse God Hades, de god van de onderwereld.
Maar .......... Hades was dan wel de god van de onderwereld, hij was wel samen met, Persefoneia, zijn gade, meestal Persephone genoemd, de dochter van Demeter, godin van de landbouw. Persephone wordt ook wel Korè genoemd, het graan dat in de aarde valt en nieuw leven voortbrengt.
In die woeste, onleefbare wereld van Hades was het Korè die het leven deed ontstaan. Hoe dat chemisch waarschijnlijk in zijn werk ging zal ik uit de doeken doen.

Arie Abbenes voor het laatst op het carillon van Utrecht

Arie ontvangt een erepenning uit handen
van de burgemeester

Vanmiddag om 13.00 uur was het afscheidsconcert van Arie Abbenes. 29 jaar lang heeft hij het carillon van de Domtoren bespeeld. Vaak heb ik staan luisteren naar het prachtig geluid van dit carillon. Het heldere geluid van carillons in een rustige stad vind ik één van de fraaiste geluiden in de buiten ruimte; vergelijkbaar met de pracht van het geluid van de natuur. In Delft heb ik wel eens ademloos staan luisteren toen het geluid van een carillon opklonk terwijl ik in een heel rustig straatje, zonder het geluid van het verkeer kon genieten.
Maar vanmiddag was Arie aan slag. Ik kwam de Zadelstraat ingelopen ongeveer drie minuten voor enen; het was druk op straat, maar niet voor Arie. Tot mijn stomme verbazing luisterde werkelijk helemaal niemand. Vrijwel klokslag één uur begon de beiaard te klinken; niemand die ook maar een enige aandacht schonk; het algemeen publiek had geen idee wat er klonk terwijl ik er speciaal voor naar de stad was gekomen. Om een rustig plekje te vinden ging ik naar de kruisgang van de domkerk, maar daar was een blokfluitconcert aan de gang, althans dat dacht ik. Ik ging verbaasd weer terug naar het Domplein en ontmoette daar mijn ouwe buurman Koos en zijn vrouw Wilna. Zij ging de kruisgang binnen; op dat moment realiseerde ik mij dat ik had gelezen dat er een concert van carillon met blokfluit zou plaatsvinden, echter toen ik luisterde was zij zo verschrikkelijk uit de maat dat ik dacht dat de twee solisten niets met elkaar te maken hadden. Ik ben toen ook weer terug gegaan en heb naar het dubbelconcert geluisterd. Merkwaardige combinatie maar wel verschrikkelijk mooi om naar te luisteren.

Na afloop werd Arie nog door een erehaag binnengehaald en toegesproken door de burgemeester van Utrecht. Tot slot hield hij zelf nog een bijzonder geestige afscheidsspeech. Ik hoop nog veel te mogen genieten van het fraaie geluid van het carillon van de Domtoren. Een Poolse opvolgster zal vanaf heden vaste bespeelster van het carillon zijn.

Kleine dingen met grote gevolgen

In de wetenschaps bijlage van de Volkskrant stond in de jaren tachtig wel eens iets over de chaos theorie. Wat ik eruit overhield was vooral dat kleine oorzaken, kleine verschillen een fors verschil in uitkomst kunnen veroorzaken. In mijn dierexperimenteel werk voor mijn promotieonderzoek werkte ik met identieke muizen die allemaal met het zelfde werden ingespoten. Ik vond het altijd zo frappant dat de verschillen in uitkomst per muis vaak zo verschillend waren. Sommigen kregen heel snel glomerulonephritis (nierlijden) andere helemaal niet; bepaalde auto-antistoffen kreeg de ene muis wel en de andere niet.
Die individuele verschillen in uitkomst heb ik destijds altijd wel in enig verband gezien met die eerste beginselen van de chaos theorie. Een muis heeft ondanks alles kleine verschillen in voorgeschiedenis of wat dan ook met de andere; het is geen buisje met een chemisch mengsel.
Maar een andere leuke bevinding deed ik in die tijd bij een wijnproeverij. Op vakantie in Frankrijk met een stel vrienden kwamen we bij een klein wijnboertje met een aantal fusten wijn die allemaal uit het zelfde grote vergistingstank waren gekomen maar wel apart hadden gerijpt. De smaken waren grappig genoeg licht verschillend; uitgangsmateriaal het zelfde en toch een duidelijk merkbaar verschil in de subtiliteit van de uitkomst. Wijn en gist in een rijpingsvat is natuurlijk niets anders dan een complex mengsel en de tong is een gevoelig en subtiel meetinstrument waar het smaak betreft. Ook hier legde ik destijds een verband met de chaostheorie, althans dat kleine verschillen en verschil in uitkomst veroorzaakten; het betrof hier bijna een experimentele opstelling.

Maar zo'n vijftien jaar geleden kreeg ik van Roos een boek te leen: De rand van chaos, van de hand van M. Mitchell Waldrop (1993). Dit boek handelt op bijzonder leesbare wijze over complexe systemen en in dat kader over de Chaos theorie, een benaming die mij niet zo aanstaat eerlijk gezegd vanwege de negatieve connotatie van het woord Chaos. Ik zou het liever willen hebben over de theorie van complexe systemen. Het boek heeft mijn inzicht in heel veel zaken ingrijpend vergroot en veranderd.
Complexe systemen zijn rondom ons; een organisme, dus ook wijzelf zijn complexe systemen; een ecosysteem is een complex systeem; een samenleving, maar ook een micro-organisme, een zandduin, een strand. En binnen een complex systeem treedt als vanzelf ordening op als er maar genoeg energie in het systeem zit; een complex systeem kan zich aanpassen aan veranderende omstandigheden. Binnen complexe systemen heb je stabiele situaties die vrijwel onvermijdelijk op zullen treden.

Echter, de zin die mij als een bliksemflits trof ging over het werk van Stuart Kaufmann: autokatalytische kringprocessen en complexe systemen. Ik besefte onmiddellijk dat daar de hoeksteen lag voor het ontstaan van het leven. Hoe dat precies in zijn werk zou moeten gegaan zijn kon ik niet direct overzien; daarvoor waren nog vele jaren van nadenken nodig. Maar dat zal ik ook in dit Blog formuleren.

NRC Next

Gisteren weer eens lekker met Huib gewandeld. Merkwaardig genoeg liepen we, ondanks de folder die Huib had meegenomen van "de Grecht route" verkeerd, hetgeen overigens een gelukkig toeval was want het pad langs de Grecht was schitterend; een uitgesproken Hollands landschap met water, weiden en vergezichten. (Klick hier voor de GPS track). Ergens onderweg was een optrekje, vlak naast een voormalig gemaal (waarschijnlijk destijds het woonhuisje van de gemaalbeheerder), waar mensen woonden; niet alleen constateerden we dat deze mensen heel idyllisch wonen, maar ter hoogte daarvan hebben we ook de afslag gemist; dus verder gelopen langs de Grecht.

Onderweg vertelde Huib mij o.a. over de NRC Next van die dag. Al wandelend praat je over van alles; Huib en ik raken ondanks onze maandelijkse frequentie eigenlijk nooit uitgesproken (evenmin als Roos en ik overigens en onze frequentie ligt nog aanzienlijk hoger); Huib weet dan ook van mijn afwijkend gedrag m.b.t. het lezen van kranten en kijken van TV (dat doe ik niet zoals de trouwe lezers van dit Blog weten); ik volg het nieuws niet; wat echt van belang is dat hoor je toch wel en dat is verrekte weinig weet ik inmiddels uit ervaring.
De NRC Next had deze dag een heel afwijkend format waarbij een boek was afgedrukt op de binnen-pagina's. En in dat boek werd de onzinnigheid van het consumeren van zogenaamd nieuws gekapitteld. Tevens werd het lezen van tijdschriften en vooral van boeken sterk geadviseerd, aldus Huib. Ik was er uiteraard aangenaam door getroffen.
We kwamen ook te spreken over de non-kwaliteit van de meeste TV-programma's en in dat kader kon ik Huib verbazen met het feit dat ik nooit TV kijk, noch naar de radio luister en desondanks tientjeslid (zonder omroepblad?!)  ben van de VPRO, de enige kwaliteitsomroep in ons land.

Isaac Azimov

Hij is vooral bekend als schrijver van science fiction (SF) verhalen, maar was van zijn vak biochemicus: Isaac Azimov. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n liefhebber van SF, maar Azimov heb ik altijd met veel genoegen gelezen. Een verhaal dat mij na lezing altijd is bijgebleven zal ik hier proberen samen te vatten. Het was onderdeel van "De science fiction omnibus". Daarvan moet ik ergens in mijn kelder nog een exemplaar hebben liggen, maar ik kon het zo gauw niet vinden, daarom ontbreekt de titel van het verhaal.

Het betreft een verhaal waarin tijd reizen mogelijk is. Ergens in de heel verre eeuwen bestaat een maatschappij van lieden die het zich tot taak hebben gesteld te voorkomen dat er ergens in de tijd oorlog uit zal breken. Dat voorkomen wordt gedaan door te berekenen met grote rekenmachines (de computers bestonden nog niet toen hij dit schreef!) hoe de historie zich zal ontwikkelen. Wordt er, ondanks het ingrijpen toch ergens in de toekomst de mogelijkheid van een oorlog berekend, dan wordt (opnieuw) ingegrepen. Er wordt dan, eveneens met de grote rekenmachines, laat ik voor het gemak "computers" zeggen, berekend welke minimale ingreep nodig is om te voorkomen dat die oorlog zoveel later uit zal breken.
In het verhaal gaat het dan om het verplaatsen van een blik verf in een schuurtje van de tweede plank naar de derde plank; een minimale ingreep inderdaad. En daarmee ontstaat dan uiteindelijk een waterval van verschillen met de andere situatie en het uiteindelijk gevolg is dat die oorlog, zoveel eeuwen later, niet zal plaatsvinden.

Natuurlijk is dit een volstrekt virtuele mogelijkheid maar het heeft mij erg aan het denken gezet; inderdaad kan een heel klein verschil al enorm uitmaken hoe een uitkomst zal zijn. Als de vader van Hitler die avond te laat thuis was gekomen, was er vast geen Adolfje geboren en was de wereld geschiedenis heel anders gelopen om maar eens een voorbeeld te noemen. Maar de kleinste gebeurtenis die miljoen jaar geleden plaats heeft gevonden had een nog veel groter verschil gemaakt. In een complex systeem als onze maatschappij kunnen kleine dingen grote verschillen maken; hierover gaat ook de chaos theorie, de theorie over complexe systemen die zo'n grote rol speelt in mijn hypothese over het ontstaan van het leven. Daarover meer.

Een serie etsen

Door dat artikel van Xander Tielens in ABG over de eerste levensvormen en met name het ontbreken van een hypothese over het allereerste begin, a.h.w. de "ontsteking" van het leven, heeft mijn ouwe brein weer helemaal in de war gebracht. Met mijn zoon Peter heb ik afgesproken dat ik de hypothese die ik al zo'n vijftien jaar geleden heb afgeleid omtrent dit onderwerp ga formuleren en vertalen in het Engels. Peter is in opleiding voor chemicus en spreekt voortreffelijk Engels. Zijn fiancée Solvej studeert Engels, dus die vertaling is wellicht het minste probleem.

In 1977 werd ik door een kennis van een collega/vriendin van Lien, een beeldend kunstenaar Harry van Kruiningen, gevraagd of ik hem als chemicus kon adviseren bij een serie etsen die hij had gemaakt over het ontstaan van het leven. Dat was nog in de tijd van experimenten met een nagebootste aardatmosfeer waar bliksems doorheen werden geleid in de vorm van hoogspanningsvonken: de beroemde experimenten van Urey en Miller. Als je die experimentele omstandigheden maar lang genoeg volhield ontstond er een mengsel van aminozuren en naar ik meen ook kernbasen, de bestanddelen van resp. eiwitten en DNA/RNA.
Hoewel ik dan wel biochemicus was, had ik eerlijk gezegd nog nooit over het onderwerp "Ontstaan van het leven" serieus nagedacht. Voor mij was het een mysterie, maar dat het ontstaan zou zijn op een steriele aarde, na afkoeling tot temperaturen die voor het hedendaags leven geschikt zouden zijn was voor mij toch wel een uitgangspunt.
Tegen die achtergrond heb ik Harry geadviseerd bij de tekst voor de brochure bij de tentoonstelling en denk nog met plezier terug aan de twee of drie besprekingen die wij voerden. Hij had het ontstaan van het leven tegen de hem bekende kennis in zijn artistieke vrijheid vorm gegeven; ik moest helpen met de verbindende tekst en oordelen of het enigszins waarheidsgetrouw was. Nou ja, vooruit dan maar.
Hij had de etsen al klaar. Daarvan herinner ik me nog een enorme regenbui die duizenden jaren geduurd zou hebben; de conceptie van eiwit en DNA; aminozuren die aan elkaar gekoppeld waren als washandjes aan een waslijn. Als tegenprestatie kreeg ik van Harry een aantal van zijn producten waaronder een exemplaar van een ets; ik koos voor het samengaan van eiwit en DNA, een ets die vanaf die tijd onze woonkamer heeft gesierd. Nu hangt hij bij Anneke.

Vanaf dat moment met Harry van Kruiningen ben ik overigens niet aflatend bezig geweest met de gedachten over het  onderwerp "ontstaan van het leven". Al snel kwam ik tot de conclusie dat het veel te simplistisch moest zijn om te veronderstellen dat een willekeurig mengsel van aminozuren en kernbasen tot een biochemisch proces kon leiden; daarvoor is zelfs het simpelste biochemisch proces te complex. In die gedachte werd ik later ook gesterkt door de door deskundigen geformuleerde metafoor van de storm die over een berg met vliegtuigonderdelen woedt en waar uiteindelijk als resultaat een werkende Boeing 747 zou staan. Maar hoe dan wel? Daarover meer in volgende Blogs die als basis zullen dienen voor de tekst die ik samen met zoon Peter in het Engels ga formuleren.

Poëzie

De ganzenveer: symbool voor de poëzie

De wereld van de poëzie is voor mij een vrijwel gesloten boek. Dat komt vooral door de door mijn karakter bepaalde geestesgesteldheid; voor subtiliteiten ben ik helaas niet in de wieg gelegd. Rechttoe, rechtaan taalgebruik is voor mijn begripsvorming de voorwaarde. Zo heb ik het voortreffelijk boek van Pieter Nouwen, "Het negende uur", tot mijn schande niet begrepen, aldus moest ik concluderen na de bespreking hiervan met Roos; het was mij ontgaan dat het etentje waarbij de anti-christelijke zanger zijn (twaalf!) vrienden uitnodigt, op het laatste avondmaal van Jezus met zijn discipelen sloeg. Evenmin had ik het stervensuur van genoemde zanger èn de blik van Bach op "de witte persoon" gedurende de eerste uitvoering van de Mattheus Passion in verband gezien. Het boek kreeg daardoor achteraf veel meer diepgang.
Dat overkomt mij helaas ook met poëzie. Slechts een enkele keer vermocht een gedicht mij diep te treffen; dat was in de wachtkamer van mijn psychiater in de periode dat ik zwaar overspannen was. Ik kwam daar frequent en in plaats van de obligate tijdschriften lagen daar enkele bundels gedichten. Door één enkele werd ik diep getroffen, maar helaas ging de kern van de meeste gedichten aan mijn onderscheidingsvermogen voorbij.
Nu las ik in de ABG van september, in het artikel van Xander Tielens een aantal schitterende strofen die ik als poëzie heb ervaren en ervaar ik de schoonheid van de woorden die overigens niet primair als poëtisch bedoeld waren misschien, maar als samenvatting tussen de tekst. De eerste betreft het zwervend materiaal in het heelal:

"Hoewel hun moedersterren allang verdwenen zijn in de duistere vergetelheid van het heelal,
 staan de eigenschappen van deze sterren evenals hun gefolterde gang door de ruimte in het sterrengruis gebeiteld."

De tweede is voor mij filosofisch cruciaal:

"Wij zijn op het meest elementaire niveau één:
 Wij zijn allemaal de nazaten van sterrenstof;
 een tussenstap in de levensdans van de elementen in het heelal."

Deze laatste samenvatting is helemaal conform mijn levensfilosofie; we mogen als mens(heid) tijdelijk deel uit maken van het kosmisch mysterie.

De Academische Boekengids (ABG)

Al enige tijd geleden gaf ik in dit Blog al aan dat ik een gedegen wetenschapsbijlage zo miste en dat één van de redenen was om geen abonnement op een krant meer te willen. Welnu, mijn goede vriend Dick had voor mij onlangs een aantal exemplaren van de ABG, de Academische Boekengids, een gratis blad waarin vooraanstaande wetenschappers nieuwe wetenschappelijke boeken bespreken. Welnu, deze uitgave maakt voor mij het ontberen van genoemde Bijlages alsmede van Intermediair, geheel goed! Dick had de ABG verkregen via zijn abonnement op Vrij Nederland.
De ABG van september vind ik eigenlijk van begin tot eind buitengewoon interessant, maar vooral het artikel over sterrenstof; het ontstaan van het leven uit sterrenstof, een onderwerp dat mij al meer dan dertig jaar heeft bezig gehouden. Dit artikel inspireert mij om mijn gedachten over dit onderwerp, die ik al eens eerder heb proberen te formuleren in deze Blog, nader uit te werken en misschien nog wel aan te bieden aan een wetenschappelijk tijdschrift of te bespreken met een wetenschappelijk werkende deskundige op dit gebied.
Het artikel van de hand van Xander Tielens, hoogleraar Fysica en chemie van het interstellaire medium aan de Universiteit Leiden maakte voor mij duidelijk dat de fase van het "ontsteken van het leven" nog onbekend is en dat het verbazend wordt gevonden dat leven zich onmiddellijk ontwikkelde toen de omstandigheden daarvoor aanwezig waren. Mijn hypothese aangaande auto-katalytische kringprocessen (Stuart Kauffmann is de auctor intellectualis van dit concept, zie: "At home in the universe") die "vanzelf" emergeren, opduiken in afkoelend sterrenstof, tenslotte niets anders dan een buitengewoon heet, hyperreactief chemisch mengsel in de vorm van een plasma, waarin de afkoeling juist de drijvende chemische kracht is, vormt hiervoor de basis. Dat zou ik graag als hypothese willen overdragen aan de wetenschappelijke wereld. 

Busstation Plaza de Armas

Plaza de Armas, busstation

 Het busstation van Plaza de Armas in Sevilla betekent voor ons meestal einde of begin van een bezoek aan de Sierra de Aracena; daar, in het gekrioel van het drukke Sevilla, de braadpan van Spanje word je opgenomen in de zuidelijke atmosfeer die Andalucia zo kenmerkt. Drukte met auto's, gepiep van de voetgangers-stoplichten, geloei van sirenes en vooral 'smiddags de drukkende hitte van rond de veertig graden. Het is droge hitte, dus heel goed te verdragen als je het een beetje gewend bent. Maar met de geringe hoeveelheid haar op mijn ouwe kop voel je de hete zon direct op je huid branden; altijd weer het gevoel van heerlijk weer in Spanje zijn. Het gebied rond Aracena is mij in al die jaren bijzonder lief geworden. In het busstation staan de bussen keurig opgesteld. Je kunt er veel richtingen mee uit; niet alle bussen staan hier opgesteld; even verderop in de stad is nog een tweede busstation met de bussen naar het Zuiden. Dat heet dan ook Estacion del Sur.

Wachtende bussen en passagiers

Inmiddels zijn we al zo vaak richting Aracena op geweest dat we de vaste chauffeurs kennen. Pedro, met zijn harde sonore stem; een kleine man, heel communicatief, rijdt altijd de ochtendbus van 6.15 uur uit Cortegana en zit de hele rit gezellig te praten met de hem bekende reizigers; groet onderweg door toeteren naar de hem bekenden; stopt onderweg hier en daar voor een kop koffie en geeft de reizigers ook de tijd om een plasje te doen in die tussentijd. 'sMiddags rijdt Pedro weer terug uit Sevilla naar Cortegana en verder naar Aroche en eindbestemming Rosal de la Frontera. De bus in de tegenovergestelde richting wordt vaak gereden door de bijzonder sympathieke chauffeur waarvan ik de naam niet weet. Voor hem heb ik een keer een lekker stuk Hollandse kaas van boer Dirk meegenomen. Dat apprecieerde hij in hoge mate.

Links staat Pedro, druk in gesprek.

Als je naar de portugese grens wilt kun je dat aangeven en rijdt de bus verder en zet je af aan de grens. Dan merk je overigens dat in Portugal de tijd een uur verschuift, en terecht; in Andalucia komt de zon merkwaardig laat op en ook de avond duurt merkwaardig lang omdat de zelfde tijdzone als in West Europa wordt gehanteerd; wel erg makkelijk hoor. Als je dat niet weet vraag je je af waarom de Portugese bus niet op tijd vertrekt. We hebben dat één keer gedaan en zijn toen terug gereisd via Porto, maar dat ter zijde.
Als ode aan het verleden van het OV in Sevilla is op het busstation een oud trammetje opgesteld.

Wanneer ik in Sevilla ben raak ik altijd even de oude leuning aan waarmee al die Sevillanen zich in het verleden het trammetje in trokken. Ach ja, zo heeft iedereen z'n rituelen. Ik voel me altijd zo blij opgewonden als ik weer in Andalucia ben; voor mij is dat echt een "Place to be" en dan in het bijzonder Sevilla en het Parque Natural van Aracena met plaatsen als Galaroza, Castano del Robledo, Los Romeros, Cortegana, La Nava en nog een paar kleintjes als Acebuche (volgens Roos net zo'n naam als Boerekoolstronkradeel). In de publiekshal kun je een dienstregeling krijgen. Die wordt, heel onhandig, per plaats afgedrukt. Het is vrijwel onmogelijk om een volledige tijdstabel van de rit te verkrijgen.

Het oude trammetje van Sevilla op het busstation
Plaza de Armas

Als je dat met nadruk vraagt krijg je een enorme rol met dan ook iedere plaats met tijdstip waarop de bus stopt. Helaas, qua informatievoorziening kan SPanje nog erg veel opsteken heb ik gemerkt in al die jaren, maar daarover later meer. Voor sfeer kun je daarentegen overal prima terecht!

Turbulentie? Nee, de captain moet schijten!

Eine kleine Nachtmusik van Mozart vormt strijk en zet de opmaat (leuke zinspeling al zeg ik het zelf) voor een reisje met Ryanair. Met dit vrolijke muziekje word je verwelkomd terwijl je ondertussen gemaand wordt om vooral snel een zitplaats in te nemen. Genoeglijk luister ik naar de voortdurende herhaling van  het vrolijke wijsje. Vervolgens natuurlijk het verplichte nummer van de veiligheidsinstructie; die kan ik zo langzamerhand wel dromen. En dan opstomen voor de "take off". Crew, take your seats for take-off en hup daar gaat ie weer, op weg naar een zonnige bestemming. Heerlijk!

Tijdens de vlucht komt die zelfde crew op gezette tijden langs met koffie en versnaperingen, overigens ook voor scratchcards e.d. De cheese-burger is licht favoriet bij mij, maar gaat op den duur toch wat vervelen met zo'n stopverf broodje. Het was mij al vaker opgevallen dat er opmerkelijk veel turbulentie belletjes gingen als de dames en heren met hun karretje door het gangpad moesten, overigens zonder dat er ook maar enigszins sprake was van trillingen door het vliegtuig; dat laatste gebeurt zo zelden dat een turbulentie waarschuwing feitelijk een hoogst zeldzame gebeurtenis zou moeten zijn. Maar bij mijn laatste vlucht ging het toetertje voor de turbulentie terwijl er noch sprake was van turbulentie, noch van langsrijdende stewardessen met karretjes van één of ander, nee..... de captain verliet zijn stuurknuppel en ging het pleetje binnen om deze na zeer geruime tijd pas weer te verlaten en prompt ging het "lampje van stoelriemen sluiten" weer uit. Even later moest ik even voor een plasje naar het zelfde pleetje; de remsporen vertelden hun duidelijk verhaal: de captain had heerlijk zitten schijten.

PS De spellingscontrole geeft aan dat schijten met een ij moet worden geschreven terwijl ik altijd heb gedacht dat het, naar het Duits, met ei moest worden gespeld?!

Ryanair, poort naar Europa

Ruim tien jaar geleden kwam het fenomeen van de budget maatschappijen in de vliegerij. Vooral vanuit Engeland kwamen deze maatschappijen in opkomst; Easyjet was de eerste, later kwam ook Ryanair, de hedendaagse grootmacht op het gebied van budget vliegen. Deze maatschappij biedt je zelfs teruggave van de reissom of zelfs het dubbele van de reissom indien je voor de zelfde reis goedkoper kunt vliegen met een andere maatschappij. Gezien de prijzen van Ryanair kan ik me niet voorstellen dat zij ooit hoeven uit te betalen. Voor honderd Euro met z'n tweeën op en neer naar een Europese bestemming is geen praatje uit het rijk der fabelen; kijk zelf maar op de website van Ryanair.
Maar voor die tijd was er ook een zuster/dochter van Transavia, BasiqAir. Daarmee gingen we voor weinig geld naar Nice en van daaruit naar Sospel. Die vertrok heel gerieflijk vanuit Schiphol; met de laatste trein vanuit Bilthoven, met de nachttrein naar Schiphol, inchecken en een tukkie doen op het vliegveld. Om half negen was op vliegveld Nice en om 10.00 uur zat je aan de koffie in Sospel; schitterende bestemming waar ik alweer jaren geleden voor het laatst was. Maar ik dwaal af, het gaat hier over Ryanair.
In het begin was het nog een heel gedoe want er was geen basis van Ryanair in NL. We gingen via Charleroi, mijlen op zeven zou ik nu zeggen. En ook de bestemmingen in Spanje waren niet geweldig: Valladolid, Girona, ach, wel aardig en vanuit die plaatsen gingen we verder met de bus. Maar al snel konden we vanuit vliegveld Eindhoven en naar bestemmingen als Madrid. Ook vertrokken we wel via vliegveld Weeze; een logeeradresje in Well, via vrienden op de fiets, (de familie B, inmiddels goede vrienden van ons geworden) bood soelaas voor vroege of juist heel late vluchten.
Eindhoven groeide uit tot een belangrijke basis voor Ryanair; nog geen HUB, maar je kunt naar vele plaatsen, waaronder sinds kort ook mijn favorietje: Sevilla! maar ook naar Rome, Pisa en meerdere bestemmingen in Italië. En vanuit Weeze naar Rhodos. Het kan niet op. Stilletjes hoop ik nog dat Bergerac nog eens vanuit Eindhoven ter beschikking gaat komen. Daarvoor gebruikte ik nog wel eens Transavia, maar die vind ik nogal prijzig in vergelijking tot Ryanair.

Utrechts Landschap moderniseert

In het bos bij ons achter loopt een aantal wandelpaden. "Het drietje", een wandeling van zo'n 12 kilometer en gemarkeerd met een 3, is vaak m'n routinewandeling in de buurt. Wie schetst mijn verbazing dat de uitstekende markering van het drietje plotseling is vervangen door paaltjes met kleurmarkering.
De natuurclubs zijn door toedoen van de huidige regering nogal gekort in hun subsidie, maar daarvan heeft Utrechts Landschap kennelijk geen last. Kosten noch moeite zijn gespaard om de nieuwe, volstrekt overbodige markering aan te leggen. Gaten in de grond, paaltjes plaatsen met de juist kleurmarkering. En als klap op de vuurpijl zijn de oude markeringen zelfs verwijderd. Op de grove dennen is dat niet zo'n bezwaar, die hebben dikke ruwe basten waar je best een laagje van af kunt schrapen. Maar andere naaldboomsoorten zag ik met grote harsdruppels op de beschadigde bast. Op 1 plek, op een loofboompje zag ik de markering van de 3 nog zitten; als je die eraf zou schrapen zal het boompje onherstelbaar beschadigd worden en dat heeft Utrechts Landschap in haar wijsheid niet gedaan. De mensen en middelen die voor deze actie zijn gebruikt hadden toch wel anders kunnen worden ingezet dunkt mij.

Fernandel bij station Bilthoven

Fernandel als "Don Camillo".

Bij station Bilthoven kwam ik tot mijn verbazing een geestelijke tegen, gekleed als Don Camillo uit de films van Fernandel; helemaal in het zwart, een heel lange zwarte jas, helemaal dichtgeknoopt met wel dertig knoopjes. Dat is wel het laatste wat je zou verwachten in ons geseculariseerde landje. Hij groette me vriendelijk en ik groette vriendelijk terug. Maar onderweg naar m'n flatje kon ik de bijgedachten niet onderdrukken. De berichtgeving van de laatste tijd over misbruik door de geestelijkheid van kinderen en wat zij hier in NL kinderen heeft aangedaan in St Joseph; ik kots er van; daar helpt geen vriendelijk groeten tegen. En dan  heb ik het nog niet eens over de inquisitie van de middeleeuwen en de georganiseerde diefstal van de trouwe gelovigen door de eeuwen heen. Hoe heeft men toch zo gek kunnen zijn om daar achteraan te lopen.
Dat er in die seminarie en in de kloosters lustig sex werd bedreven, daar heb ik nooit aan getwijfeld; celibaat is zo iets onnatuurlijks. Maar de mogelijkheid van pedofilie met kinderen die aan de kerk werden toevertrouwd, dat had ik in mijn naïviteit niet tot de mogelijkheden gerekend. En dan die wreedheden, die ongetwijfeld voortkwamen uit jaloezie?! Ik las dat in St Joseph kinderen, 'snachts in de koude, dingen moesten maken die dan vervolgens door de paters werden kapot getrapt; dat is pure wreedheid, waartoe? Wat er in Ierland gebeurde met ongehuwde, zwangere meisjes, tart ook iedere verbeelding. Die wreedheid van "die zusters" kan ik absoluut niet begrijpen anders dan dat zij voortkomt uit pure jaloezie uit hetgeen wordt gemist: een normaal gezinsleven met vrouw/man en kinderen.
BAH!

Lekker zonnen op het Hulshorsterzand

Het zou zaterdag prachtig weer worden, een goede reden om weer eens naar het Hulshorsterzand te gaan. Dit keer niet om ver te wandelen of om insecten te spotten maar om lekker in de zon te liggen. De uitgestrekte stuifzanden heb je vrijwel voor je zelf; het is zo ver weg van parkeerplaatsen en fietspaden dat je als wandelaar c.q. zon-aanbidder het rijk alleen hebt. We hebben lekker twee uurtjes in ons blootje van de zon genoten en gingen weer soezerig naar huis. In Vathorst ben ik uitgestapt om eieren te gaan kopen bij de boerderij van mijn onlangs herontdekte verre familieleden in Nijkerkerveen. Ze zitten zo dicht bij het station dat ik binnen een half uur terug was en de volgende trein kon halen. De eieren zijn spotgoedkoop, maar bovendien kakelvers net als de eieren die ik vroeger van m'n eigen kippen had. Ik hoop een volgende keer ook een ver familielid tegen het lijf te lopen aldaar.

De tuin van de Samoerai

Gisteren ben ik heel onverwacht met mijn dochter Joke naar de dierentuin Blijdorp geweest. Aangezien ik reizen met de trein graag combineer met lezen en muziek luisteren moest ik mij even voorbereiden. Dus eerst maar eens mijn mp3-tjes met muziek vullen; ik kon het niet laten dus lekker volgepropt met JS Bach: kantates en wat klavecimbelmuziek. Mijn bibliotheek boeken had ik uit, dus viel ik terug op de koninginnedagboeken die in een kastje op de overloop (het Yoghi Bear huisje voor intimi) op me liggen te wachten. Het werd "De tuin van de Samoerai" van de hand van Gail Tsukiyama. Na "De vrouwen" van Boyle, over het leven van Frank Lloyd Wright, een goed beschreven leven als een enorm schilderij met grove streken en diepgaande taferelen, komt dit boek, met zijn Oosterse rust, over als een piepklein schilderij, als een pentekening van een Oosters landschap.
Ik was er al eens eerder in begonnen en had het toen ervaren als een saai boek waarin niets gebeurde. Maar bij nader inzien vind ik het een geweldig mooi psychologisch interessant boek met bewegingen op de vierkante centimeter. Volstrekt tegengesteld aan het leven van FLW. Ik las het met de subtiele klavecimbelmuziek van Bach op de oren. En dan zo'n malle dierentuin; dat heb ik wel gezien, maar heel gezellig zo met m'n dochter!

Verder met de kroketten

Het resultaat! En ze waren ouderwets lekker, met veel vlees dus;
kom daar maar eens om in een snackbar of uit de vriezer bij de
Supermarkt

Ik zal maar beginnen met de receptuur; het uiteindelijk resultaat mocht er zijn, dus dan ook maar alles in deze Blog!
Van de twee schenkels had ik zorgvuldig al het vlees afgepeuterd en vellen en andere narigheid weggedaan. Uiteindelijk had ik 300 gram vlees. Daarvan maakte ik de ragout:
30 gram boter, eerst gesmolten
30 gram bloem erdoorheen mengen onder voortdurende lage verhitting
De hiermee verkregen roux nog even doorroeren onder zacht bruisen; niet bruin laten worden!
Daaraan scheutsgewijs 250 ml koude bouillon toevoegen. Telkens het scheutje goed op laten nemen op middelhoog vuur. Voortdurende roeren. Als alle vloeistof is opgenomen vlees toevoegen en zachtjes blijven verwarmen tot licht koken en zeker 10 minuten blijven roeren. De ragout wordt dan prachtig glanzend. Ik heb wel eens een artikel gelezen over het bereiden van garnalenkroketten en daarin werd beschreven dat de maker meer dan een uur stond te roeren (lijkt me wat overdreven), maar het kan vast geen kwaad om een poosje te roeren.
Dan afkoelen en in de koelkast zetten. De ragout wordt nu heel stevig.
Met een lepel neem je dan een flinke schep en die draai je tussen je (koele) handen tot een drol (ik heb lang zitten denken, maar kan niet op een andere benaming komen?!) van zo'n 8 cm. Die rol je vervolgens door bloem (op een bord); vergeet daarbij niet de twee kopse kantjes. De overtollige bloem even afschudden zonder het laagje bloem te beschadigen. Dan rol je de kroket in wording door losgeslagen en gezeefd ei (de strengen moet je er even uitzeven), eveneens op een bord. Ook het overtollige af laten vloeien. Tot slot rol je de kroket door paneermeel of fijn gewreven beschuit op een bord. Het is heel belangrijk dat de korst die ontstaan is de hele kroket bedekt, anders loopt de ragout tijdens het bakken in de olie en wordt het een zooitje! Vergeet dus vooral niet de kopse kantjes met de bloem, ei en paneermeel te bedekken!
Nog even een half uurtje op laten stijven in de koelkast en dan bakken gedurende vier minuten in de olie van 180 graden. Het resultaat is voortreffelijk. Roos zei dat dit weer was zoals kroketten moeten zijn: met veel vlees dus.
Inmiddels heb ik een schitterende instructiefilm gezien op Youtube. Die wil ik de lezers van deze Blog niet onthouden.

Kroketten

Hier bij mij in de buurt had ik onlangs eitjes gekocht en wat groentes. Van degene die dat had geproduceerd in haar moestuin kreeg ik een heerlijk geurig boeketje kruiden. In mijn vriezer lagen nog twee schenkels die ik van Angelina van boerderij Boom en Bosch had gekregen (de familie houdt niet van schenkelvlees?!); samen met het boeketje heb ik daarvan een heerlijke bouillon getrokken; 48 uur net tegen de kook aan.

Lang geleden had ik eens zelf kroketten gemaakt; een ingewikkeld proces. Maar indachtig mijn tante Emmy, die onlangs op 98-jarige leeftijd is overleden en verreweg de beste kookster was in de familie, heb ik het aangedurfd; zij kon weergaloos lekkere kroketten maken. Kon ik toch nergens een recept vinden. Dat je een zeer stevige ragout moest maken is toch onvoldoende insteek, dus .... natuurlijk, Internet. En ja hoor, daar vond ik een recept, althans de verhoudingen tussen bloem, boter, bouillon en vlees. De dikke ragout staat sinds gisteren af te koelen in mijn koelkast. Ik ga nog een kookthermometer halen bij Blokker om precies op 180 graden te kunnen bakken en bij AH platte peterselie voor de finesses.

Dan vandaag maar eens proberen hoe het draaien van de kroketten verder gaat en maar hopen dat ze niet barsten bij het bakken want dan kun je alles weggooien. De trouwe lezers van dit Blog zal ik op de hoogte houden van het resultaat!

De Eifel

Vroeger een druk bezocht vakantie gebied, de Eifel, het gebied vlak onder de NLse grens bij Aken. Het plaatsje Monschau is bij menigeen bekend, en terecht.
De Eifel is ook een echt wandelgebied, al vanouds. Er bestaat een Eifelverein die zich al decennia lang bezig houdt met het aanleggen en vooral het markeren van doorgaande wandelpaden. Wat mij zo frappeerde afgelopen dagen toen ik weer eens in de buurt van Monschau aan het wandelen was betrof de nieuwe paden die met veel aandacht waren aangelegd. Heel duidelijk sprong de "Jahrhundertweg" eruit, gemarkeerd met het cijfer 100. Je kunt het pad gewoon niet missen als je er eenmaal op zit. Het is in 1 richting gemarkeerd, d.w.z. je moet hem altijd in de zelfde richting lopen. Het is een rondwandeling die in zijn totaliteit eigenlijk slecht =s geschikt is voor de geoefende wandelaar. Maar er is zorgvuldig bij nagedacht. Telkens zijn er radialen aangegeven die een afkorting naar Monschau mogelijk maken. Dus is de wandeling ook geschikt voor de minder ervaren wandelaars.
De doorgaande wandelpaden zijn echt voor de doorzetters; voor de hedendaagse tijd zijn er nu veel meer cirkelwandelingen aangelegd. De Eifel is met haar tijd meegegaan v.w.b. het wandelen. 

Twee aanradertjes

De beroemde architect Frank Lloyd Wright

Dit regenachtige weekend heb ik mij onledig gehouden met het lezen van twee boeken die mij werden aangeraden. Allereerst het boek: De vrouwen, van de Amerikaanse schrijver Boyle, handelend over het (sex)leven van 'swerelds beste architect (eigen woorden van FLW), Frank Lloyd Wright, voorwaar een "vitaal" man. Het beeld dat opstijgt uit het boek is dat van een bon vivant met een fantastisch (pro)creatief talent; dol op zichzelf en dol op vrouwen en met een enorm gat in z'n hand. Doet me wat aan Rodin denken, die had ook zo'n rücksichtslose manier van omgang met de wereld om zich heen. Dit boek was mij, hoe kan het anders, geadviseerd door mijn vriend en architect Peter C.
En het tweede boek, mij indirect aangeraden door Bart-Jan Spruyt, via een column in Elsevier was "Het negende uur" van de hand van Pieter Nouwen en handelend over een onderwerp waar ik ook al lang mee worstel: hoe kun je als agnost zo diep geroerd worden door de Mattheus passion van Johann Sebastian Bach. Bij Nouwen leeft de vraag of je de Christusrol in de genoemde Mattheus passie als niet-gelovige wel met diepgang kunt zingen.
Van beide boeken heb ik intens genoten, mede dankzij de Bibliotheek Bilthoven!

Vaders

4 generaties van Elven op de bank in Zaandam

De hier getoonde foto is mij bijzonder dierbaar; hij werd ooit op mijn uitdrukkelijke wens gemaakt. Hier staan vier generaties "van Elven" op, mijn lachende overgrootvader meest links. Ik was toen ongeveer tien jaar oud.  Inmiddels ben ik zelf grootvader; ik kan daarom een periode van 6 generaties overzien.

Vandaag, 13 augustus 2011, zou mijn vader, de meest rechtse op de foto 89 zijn geworden. Het mocht niet zo zijn want in 2003 hebben we hem begraven, op jongere leeftijd dan zijn lachende grootvader hier op de foto is; mijn overgrootvader werd 95. Door al die genealogische gebeurtenissen van de laatste weken sta je toch wel even stil bij zo'n dag, maar ook bij de relativiteit van de tijd.

Hoeveel moeite heb ik wel niet moeten doen om die paar, verder niets zeggende namen van voorouders te voorschijn te halen uit een algemene database. Niemand die zich meer iets herinnert van personen van meer dan vier generaties geleden; je laat feitelijk geen spoor na. Het is dan ook verwonderlijk dat zo velen in die namen zijn geïnteresseerd. Ik zou wel veel meer van hen willen weten, vandaar ook mijn tochten naar Balk,  Nijkerk en Oostzaan.
De klassieken zeiden het al: "de generaties zijn als de bladeren aan de bomen; ze komen en gaan in de tijd".

Maar nu, in dit internettijdperk kun je niet alleen makkelijker iets opzoeken, maar ook iets (voor de eeuwigheid?) vastleggen. Zo wil ik toch wel wat dingetjes vast gaan leggen over de mij nog bekende voorouders. Maar daarbij zal ik niet verder komen dan mijn overgrootouders; van de betovergrootouders weet ik niets. Maar aangezien mijn overgrootouders de betovergrootouders van mijn kinderen zijn en zelfs de bet-betovergrootouders van mijn kleinkind, kan ik ervoor zorg dragen dat die minieme gegevens voor hen toegankelijk zijn. Ben benieuwd of ze daarvoor ook enige belangstelling zullen tonen. Roos sterkt mij in deze activiteit: "er komt vast nog wel eens een kleinkind dat net als jij iets wil weten over haar/zijn voorouders".

Het groene hart

Portretfoto van mijn persoontje

Vandaag ging ik er weer doorheen met de trein; van Leiden naar Utrecht, Dan kom je langs Woerden en Alphen, twee gemeenten die, net als Gouda, in de tijd dat ik forenste enorm zijn gegroeid. Ik kreeg in die tijd het gevoel dat het groene hart helemaal werd dicht gebouwd. Gelukkig is dat niet het geval; er is nog heel veel open ruimte.

Vorig jaar hebben Roos en ik enorm veel gewandeld door het groene hart; er lopen tal van NIVON wandelpaden doorheen, keurig gemarkeerd met de (internationaal) bekende rood-wit markering. Op één van deze paden hadden we een schitterend plekje ontdekt, met bankje. Daar had Roos nog een stel foto's van mijn kop gemaakt om door Joke te kunnen worden gebruikt om een portret van haar oude vader te tekenen. Voor degenen die dat niet weten: mijn dochter Joke kan bijzonder goed tekenen. Het ergerde mij mateloos dat ik er geen idee van had op welk plekje dat was. En laat Roos daar nu zo naar toe lopen. Het lag aan het oeverloperpad tussen Ameide en Lexmond. Heerlijk daggie gewandeld.

Culturele kwaliteit vóór kwantiteit

Het als bot ervaren mes van staatssecretaris Halbe Zijlstra heeft toch ook een positieve invloed merkte ik hedenmorgen. Roos bekeek het nieuws op de site van de Volkskrant en las daar dat, vanuit de "inner circle" van oud-bestuurders en oud-docenten van conservatoria geconstateerd werd dat er van de 6 conservatoria in NL beter maar 6 gesloten kunnen worden. De kwaliteit van de afgestudeerden blijkt als ondermaats te worden gezien in de wereld van de uitvoerenden.
Mijns inziens is dit een inzicht ten goede; in NL wordt al jaren gestreefd naar NL kennisland, of vrij vertaald: Kwaliteit voor Kwantiteit. Maar feitelijk zie je vaak het omgekeerde. Hogescholen zijn afgezakt naar een bedenkelijk niveau, zodanig zelfs dat diploma's wel erg makkelijk worden afgegeven. Toen ik onlangs een docent aan een Hogeschool ernaar vroeg of al die negatieve berichtgeving over de kwaliteit van dat Hoger Onderwijs terecht was antwoordde deze tot mijn verdriet bevestigend.
In de financiering van die hoge scholen zit een perversiteit ingebouwd, n.l. dat betaald wordt op grond van het aantal afgestudeerden en niet op grond van de kwaliteit van de studie, laat staan op grond van de kwaliteit van de afgestudeerden.
Voor de conservatoria zal wel het zelfde financierings-regime gelden vrees ik. Het gevolg is, aldus de oud-bestuurders, dat de NLse uitvoerende musici als 2e rangs worden beschouwd. Dat moeten we toch niet willen. Overigens is het natuurlijk de vraag of het botweg sluiten veel oplost; hogere kwaliteitscriteria lijkt me belangrijker en dan ook geldend voor de instromende studenten.

Schiesser ondergoed? Scheisse

Zo lang ik mij kan herinneren draag ik ondergoed van de HEMA (zoals meer dan 50% van de NLse mannen begreep ik uit een enquete). Daar wilde ik wel eens verandering in brengen; een beetje chiquer op mijn oude dag moet toch kunnen nietwaar. Dus heb ik twee jaar geleden bij Sir John, de Herenmodezaak waar ik vroeger bij kocht, drie Schiesser onderbroeken gekocht; beetje modieus, met pijpjes, nieuw voor mij. Ik ben die gewoon gaan dragen met al die vele HEMA collega onderbroeken die zich onverslijtbaar tonen. Tot mijn grote verbazing gingen die dure onderbroeken niet alleen aan die pijpen "lubberen", maar in het kruis vertoonden ze al heel snel slijtageverschijnselen en onlangs moest ik tot mijn grote ergernis constateren dat er gewoon gaten in zitten, kortom dat ze versleten zijn. En dat terwijl mijn vertrouwde HEMA onderbroeken al jaren meegaan en mijn wandelgewoonten uitstekend doorstaan. Geen Schiesser meer dus.

Nijkerkerveen anno 2011

Oom Aart laat mij als kind een kalfje aaien.

Mijn verre voorouders mogen dan wel van het platteland komen, ik ben zelf als echte stadsjongen grootgebracht. We woonden toch vooral in Amsterdam. Voor mijn broer Jan en mij vormde destijds een bezoek aan de boerderij van "Oom Aart" een hoogtepunt in onze jeugd; we spreken er nog over!
We waren daar in onze jeugd slechts twee keer. Gelukkig heeft mijn vader destijds een aantal foto's gemaakt van dat tweede bezoek. Dat moet omstreeks 1958-59 zijn geweest.
Later als volwassenen zijn zowel Jan als ik een keer (jan zelfs twee keer) terug geweest naar die boerderij. Maar ook vandaag waren we daar. Aanvankelijk konden we de plek helemaal niet vinden, we wisten wel de naam van de straat, maar zagen niets dat we herkenden. Gelukkig kwam iemand die daar woonde ons te hulp en die wees waar wij de boerderij konden vinden en wist ook te vertellen dat Oom Aart nog leeft. Hij was van de leeftijd van mijn vader, dus inmiddels achterin de tachtig vermoed ik. Als het even kan gaan we hem opzoeken. Eerst contact maken met zijn zoon Gerard.
De boerderij zag er feitelijk nog uit zoals in onze jeugd. En niet alleen dat; ik beschik over een oud fotoboek van mijn grootouders en ook daarin is deze boerderij afgebeeld. En dan zie ik tot mijn onuitsprekelijk genoegen dat die voorgevel nog dezelfde is als destijds, nu zeker honderd jaar geleden.

Mijn grootouders staan hier als jonge mensen voor de boerderij.
Vandaag kon ik zien dat deze gevel er nog het zelfde uitziet!

Er was helaas niemand thuis, maar we hebben wel 20 eieren gekocht bij ons familielid, de zoon Gerrit van oom Aart. De boerderij is vlakbij station Amersfoort Vathorst; ik zal er regelmatig eieren gaan halen en de familiebanden proberen aan te halen.

Zo ziet de voorgevel er heden uit. Onveranderd dus.

Deze dag heeft mij veel gedaan; het schrijven van dit Bloggie heeft mij geroerd.

Van Leerdam naar Gorinchem

De volgende en voorlaatste etappe van het Waterliniepad loopt van Leerdam naar Gorcum. Ook deze etappe was weergaloos mooi aangelegd; dwars door het polderlandschap en voorzien van een aantal verdedigingswerken. Soms voor ons wat lastig om te zien hoe deze nu precies werkten zoals een van afstand, mechanisch te openen of te sluiten deksel in een sloot?! Maar ook weer een grote inundatiesluis waarvan in 1949 nog de sluisdeuren waren hersteld. Als een monument lag deze, voor de scheepvaart volstrekt overbodige sluis in het landschap. En natuurlijk weer een prachtig Fort. Ik was verrekte moe door het geploeg door nat, hoog gras en kwam strompelend aan in Gorcum. Dat is ook weer zo'n plaatsje waar je Nederlander zo trots op kunt zijn. Prachtig behouden gebleven met nog redelijk intacte verdedigingswerken, poorten, bolwerken. Of de tijd heeft stilgestaan.
Als wandelaar word je heel vaak geconfronteerd met de schoonheid van zowel het Nederlandse landschap als met die van de stadjes. Daarom een hobby die ik iedereen aan zou willen raden. Het is nog goed voor lijf en leden ook!

Waar moet dat heen?

We hadden zin om eens een paar dagen in de Eifel te gaan wandelen. De Eifelführer erbij gepakt om de verschillende wandelmogelijkheden te bekijken. Ik wilde met een Euregio ticket naar de Vulkaneifel. Een paar plaatsjes waren snel geprikt maar dan het zoeken van een hotel. Vroeger was het een hele klus om een overnachtingsplek te vinden; VVV's schrijven en bellen, vakantiebeurzen aflopen, informatie doorspitten.

Tegenwoordig is Internet je daarbij behulpzaam. Maar die vlieger gaat niet meer op. Dankzij filters en andere slimme trucjes word je strijk en zet naar Booking.com gestuurd en die kent slechts dure, ver buiten de wandeling gelegen hotels. Bovendien hebben we helaas moeten constateren dat het geheel aan hotel-voorzieningen in de Eifel sterk is terug gelopen. Daarom durven we ook niet meer op de bonnefooi te gaan. Dus hebben we het reisje maar afgeblazen en gaan we bij "Vrienden op de fiets" in NL overnachten. Is nog een stuk voordeliger ook en ..... NL is een schitterend wandelland, zoals ik al vaak heb verteld. Nu nog een wandeling uitzoeken. 

Kindergeluid

Achter mijn flat is een basisschool, met speelplein. Wanneer ik op m'n balkon zit, geniet ik altijd van het geluid van spelende kinderen; ik mis dat ook een beetje tijdens de schoolvakanties. Mijn ergernis aan kabaal van de school beperkt zich tot het Sinterklaasfeest en het afscheidsfeest en dan zeker niet vanwege het geluid van de kinderen maar vanwege het kabaal van de tegenwoordig onvermijdelijke geluidsversterking met geschreeuw en lullige muziek. De kinderen worden ontmoedigd om zelf Sinterklaasliedjes te zingen door de herrie van de geluidsversterking. Waardeloos; en dan zo'n "speaker" die z'n bek niet kan houden ondanks dat ie niets te melden heeft. Ik erger me er wild aan en vooral voor de kinderen die zo afgestompt raken als ieder initiatief hen ontnomen wordt. Laat ze zelf maar zingen en spelen.
In Vlaanderen heeft iemand geklaagd over het kindergeluid en het voor elkaar gekregen dat een kinderdagverblijf niet in het weekend open mag zijn. Daar is nu zelfs wetgeving voor in de maak.

Jan Pietersz. Coen

Deze week was ik Hoorn en zag aldaar het imposante standbeeld van Jan Pietersz. Coen, een naam die bij mij eerlijk gezegd geen negatieve associaties opriep. Maar Roos, die als trouw volger van het nieuws goed op de hoogte is van hetgeen de mensen beroert wist te melden dat dit beeld omstreden is. En inderdaad, daar is alle reden voor. JPC kan beter vergeleken worden met Himmler dan met Albert Schweitzer zal ik maar zeggen. Een historisch overzicht van zijn vreselijke daden op de Banda eilanden, die veel gelijkenis vertonen met het systematisch uitmoorden zoals Hitler en Stalin dat zo uitbundig deden in de twintigste eeuw ontluisteren de naam van "de held Coen". BAH, wat heeft de westerse wereld toch een onheil aangericht in de koloniale tijd.

Het bordje, zoals ik dat fotografeerde zal naar alle waarschijnlijkheid worden vervangen; het ware beter wanneer we het standbeeld verwijderen en ergens in een vergeethoek opslaan. Een door NL geplaatst herdenkingsmonument op de Banda eilanden zou ons sieren. Dus, weg met Coen.

Mijn voorvaders tot in de 18e eeuw

Het is niet te geloven hoe makkelijk dat gaat als je de weg weet; dankzij mijn aangetrouwde achterneef Karel deV heb ik toegang gevonden tot een genealogische database die me in een oogwenk in staat heeft gesteld om de voornamen van de familie van Elven in de manlijke lijn te vinden. Ik dacht altijd dat de voornamen werden gekenmerkt door alternerend Evert en Hendrik. Van mijn overgrootvader wist ik dat hij Hendrik heette, mijn grootvader Evert, mijn vader weer Hendrik en voor het gemak is mijn voornaam het dubbele, Evert Hendrik. Ook mijn zoon heet weer Hendrik en hij heeft mij verzekerd dat hij bij het krijgen van een zoon, deze weer Evert zal gaan noemen. Maar nu ben ik met enkele muisklicken tot in de 18e eeuw terecht gekomen. Verder kom ik niet, maar Karel kan mij vast nog wel verder helpen. Er circuleert namelijk een naam in onze familie: Hendrik de Kozak, die meegevochten zou hebben met Napoleon in Rusland. Ben benieuwd of ik die ooit nog eens kan traceren.

De tabaksdoos van mijn betovergrootvader Evert van Elven

Ik heb van mijn bet-overgrootvader een tabaksdoos overgeërfd; deze ging van vader op zoon en sinds het overlijden van mijn vader staat dit simpele koperen voorwerp bij mij in de kast. Er zit een gegrafeerd plaatje op met daarin extra gekrast het geboortejaar (1850) en het jaar van overlijden (1906); een tastbaar bewijs dus.
En wat vond ik zo al met al:
Evert van Elven, geboren 1851 en gehuwd met Trijntje van de Klok. Dit echtpaar had een aantal kinderen:
Cornelis (1875), Hendrik (1876), Rijkje (1880), Grietje (1883), Hendrikje (1885) en Aartje (1888).
Hendrik was borstelmaker al rond zijn 20e! Hij is mijn overgrootvader.
De vader van Trijntje van de Klok heette Hendrik. Daar komt wellicht de naam Hendrik vandaan.

Maar dan verder terug:
De Evert van 1851 had als ouders:
Cornelis van Elven en Rijkje van Sligtenhorst


En deze Cornelis had als ouders:
Evert van Elven (in 1802 geboren in Nijkerk) en Maria van Maanen (in 1795 geboren te Eemnes)

De vader van deze Evert heette Cornelis Willemsen van Elven en was getrouwd met Aartje Arissen. Geboortedata kon ik niet vinden.

Al met al dus 7 generaties terug! Maar als alle voormoeders de huwelijkstrouw hebben gehanteerd dan hebben mijn twee zoons, mijn twee broers, neefje Tom en ik nog steeds het zelfde Y-chromosoom als deze Cornelis van Elven. Grappig idee.

Verder kwam ik niet in de database die ik van Karel had gekregen. Het is best ingewikkeld om alles uit elkaar te houden. Zal het later nog eens nalopen of ik het wel correct heb uitgezocht.
In ieder geval is mij duidelijk geworden dat Cornelis vanouds een voornaam is die bij de familie van Elven hoort, maar de naam Evert zeker! Ben ik een beetje trots op, hoewel het niet mijn verdienste is.