13 november 2018

Wandelen naar Spaarndam

Mooie wolkenpartij boven het Spaarne
Vandaag had ik afgesproken om op bezoek te gaan bij vriend Peter C. Hij zit de laatste jaren toch best wel in de lappenmand; naast een zware hartoperatie heeft hij vrij onlangs een TIA gehad middenin de nacht. Gelukkig is hij daar goed van hersteld.
Het is altijd een mooie wandeling van het stationnetje Haarlem-Spaarnwoude naar Spaarndam. Voor het eerst had ik de Bose noise cancelling meegenomen. Het is daar tussen Haarlem en Spaarndam nogal lawaaierig; eerst veel autoverkeer en verderop voortdurend vliegverkeer van Schiphol. Ik zag telkens twee vliegtuigen tegelijk landen op resp. de Polderbaan en een andere baan (naam vergeten).
Langs het Spaarne; schitterend om te zien zo met die laagstaande zon. Het was best zonnig weer met af en toe een piepklein buitje en een forse wind. Dankzij de noise cancelling had ik weinig last van het kabaal om me heen; moest wel voorzichtig en alert lopen want je hoort de auto's nauwelijks aankomen; wel rustig maar misschien niet geheel ongevaarlijk. Nou ja, het is het een of het ander nietwaar. Langs Penningsveer waar ik vroeger met Bram een bootje huurde om lekker te gaan roeien in de "Mooie Nel"; jeugd herinneringen.
Eenmaal in Spaarndam aangekomen zag ik dat deze metropool behoorlijk was veranderd; een nieuwbouwwijk met een poort die bijna neo-klassiek overkwam; Peter kende hem niet toen we erover spraken. Achteraf een beetje onhandig liep ik - zoals ik tot nu toe altijd had gedaan - behoorlijk om, langs het kanaal en toen de buurt in waar Peter al vele jaren woont. Ik was zo lang niet geweest dat ik niet zeker van m'n zaak was en aan een mevrouw vroeg of hier verderop de weg was die ik zocht. Ze had er nooit van gehoord en woonde hier al lang zei ze nog?! Achteraf had ik het toch goed en was de bedoelde straat gewoon in het verlengde van waar ik haar vroeg.
Even de was ophangen
Nou ja, daar deed Peter mij open; zag er als vanouds goed uit gelukkig. Op de bank natuurlijk het hele medisch gebeuren van de laatste weken en daarna gingen we over tot uitwisseling van gedachten. De tijd vloog. We gingen nog even het dorp in om wat voor de lunch te halen en daarbij zag ik de halte van de bus: "dan hoeft Peter me niet weg te brengen", bedacht ik mij. En inderdaad ging ik met de bus terug en thuis direct door naar de fitness.
De laatste tijd ben ik stevig aan de hart-conditie aan het trainen; neem de loopband met een dikke 5 km/hr en zet de helling op 15%; vervolgens voer ik de snelheid op totdat de hartfrequentie het gewenste getal aangeeft. En zo joeg ik het vandaag op naar 140 slagen per minuut; ga je wel stevig zweten, maar daar is de douche goed voor.
's-Avonds belde Mariska nog om te vragen hoe het met ons ging. Ik stond net de was op te hangen; fotootje werd door Roos genomen en per Whatsapp naar haar doorgestuurd. Het ontlokte haar de woorden: "nu zie ik waar m'n huishoud-genen vandaan komen". Kennelijk ook niet zo'n ordelijk type har har.

12 november 2018

Het NTVG alert

In de Trouw las ik een artikel dat op uiterst kritische wijze naar de hedendaagse medische zorg oordeelt. De teneur is wel dat het primair om het geld verdienen gaat, iets waar ik al decennia van overtuigd ben overigens. Via Facebook werd ik door Ruud R.  nog eens op dit artikel geattendeerd.
Een neveneffect is wel dat ik me in mijn mening gesterkt voel nu er vanuit de professie zelf een kritische noot wordt gezet.
De hele discussie over cholesterol en het gebruik van statines; NTVG geeft duidelijk aan dat het vooral de farmaceutische industrie is die het gebruik van deze middelen stimuleert. Uit onderzoek dat ik las weet ik dat de de cholesterol concentratie nauwelijks het risico op hart en vaat ziekten beïnvloedt als je het vergelijkt met andere factoren met name lichaamsbeweging en roken. Maar iedereen springt direct op de cholesterol concentratie en het gebruik van de - collectief gefinancierde - peperdure middelen.
Maar ook wordt er kritisch gesproken over "bloedverdunners", bloeddrukverlagers en de behandeling van diabetes. Ik vond het een verademing om te lezen. Nu nog effecten zien.

11 november 2018

Noten en krentenbrood

Martijn en Margot moesten vandaag in de Zaanstreek zijn voor een familie bijeenkomst; ze brachten ons helemaal thuis naar Bilthoven. We namen afscheid na een bijzonder gezellig en geslaagd weekend. Naar ik vermoedde had ik nog een klein rozijnen-notenbrood in de vriezer liggen; aangezien Martijn dat erg lekker had gevonden gaf ik hen dat mee alsmede een paar soorten noten waar zij als vegetariërs vast wel raad mee weten.
Ik beloofde Martijn, die veel van pianomuziek houdt om een paar "links" te sturen. Ik stuurde hem een bericht hieromtrent:

Martijn, hierbij een link naar de uitvoering van een van de piano sonates van Franz Schubert. Ooit kreeg ik van mijn goede vriend Dick zowel de partituur als de CD; hij wist altijd precies wat hij moest geven de snoodaard. Het effect was precies wat hij voorstond en wel dat ik deze sonate zo ontzettend mooi vond dat ik hem ook zelf heb ingestudeerd en behoorlijk veel heb gespeeld. 
In het eerste deel hoor je gewoon een verhaal met aarzelingen en uitkomsten; speels en soms wat overmoedig en een enkele keer wat zwaarmoedig. 
Het tweede deel is vooral peinzend en in het midden boosheid en verontwaardiging; meer verwachten en tot slot berusting.
Het derde deel is ontspannen en licht vrolijk.
Geniet er maar van en laat me weten wat je er van vindt.


100 jaar "vrede"

De afgelopen vier jaar heb ik zeer regelmatig moeten denken aan die ellende van de eerste wereldoorlog; de eerste oorlog waarin op industriële schaal jonge mannen werden geofferd op het slagveld. De slagvelden in Vlaanderen heb ik enkele jaren geleden behoorlijk intensief bekeken samen met vriend Peter C. Volkomen vastgelopen in een onbeweeglijk front hielden de legers elkaar in een wederzijdse wurggreep. Op allerlei manieren probeerde men elkaar ondanks de patstelling af te slachten; ondermijning was er eentje van.
Maar vandaag is het precies honderd jaar geleden dat er een einde kwam aan deze ellende; niet door een doorbraak van de ene of de andere kant maar door powerplay van de Amerikanen die met verse troepen en een overmacht aan materiaal over het front heen walsden. Een vernederende "vrede" werd gedicteerd aan verliezers Duitsland en Oostenrijk daarmee de basis leggend voor WO II.
Vandaag waren we in Antwerpen, België toch waarschijnlijk wel het land dat het meest van WO I heeft geleden;denk maar eens aan Ieperen waar na de gevechten niets meer stond dat meer dan manshoog was; totale verwoesting. Tot mijn verbazing zag ik helemaal niets van viering van dit moment; geen vlag, geen fanfare of niks.

10 november 2018

Voor het eerst een echte "Kwak" gedronken

Een reusachtige camera op rails
Gisteren had ik al geopperd dat we best twee nachten zouden kunnen blijven; had er ook al rekening mee gehouden en extra ondergoed meegenomen. Echter naar bleek was het hotelletje helemaal volgeboekt voor de zaterdagavond. Was ook helemaal niet nodig want ook Martijn en Margot vroegen ons of we niet bij hen wilden blijven logeren en zo gebeurde het.
Roos werd pas over negenen wakker en ik appte dat het wel wat later zou worden, hetgeen als wenselijk werd ervaren aan de andere kant. Maar toch zaten we om een uur of half elf weer lekker aan de koffie. Margot wist een gezellig ontbijtrestaurantje en daar schoven we er een smakelijk broodje in, overgoten met koffie en melk. Als echte stadsgidsen loodsten ze ons door de stad op weg naar het fotomuseum van Antwerpen. Verrassende exposities waar iets van blijft hangen. Fotografie als kunstuiting begint echt voor me te leven na wat ik hier heb gezien. Zou wel eens willen weten of Nathalie ook in die richting denkt; voor mij waren kunst en fotografie toch feitelijk twee verschillende domeinen maar nu heb ik toch beide in één werk mogen aanschouwen.
Een aantal portretseries van zwarte mensen vond ik erg imposant en misschien ook wel confronterend. Maar er was ook een uitstalling van technieken uit de begintijd van de fotografie: Daguerrotypes en camera's; leuk om te zien.
En toen was het toch echt weer tijd om iets te nuttigen; ze wisten een gelegenheid waar kroketten werden geserveerd; helemaal mijn goesting, vooral die kleintjes waar relatief veel korst omheen zit. Nou, als rechtgeaarde Hollanders waren Mar&Mar hier heel bekend en werden door "Sandra" als vrienden begroet. Was duidelijk zo familiair dat Margot gevraagd werd of ze misschien om de hoek een boodschap kon doen.Vond ik wel heel aandoenlijk. Het was onverwacht ontzettend druk in het uiterst gezellige tentje en ik heb toch weer gesmuld. Ik durf voorlopig niet op de weegschaal te gaan staan.
Intussen begon het al donker te worden en kregen we een hele sight-seeing tour door Antwerpen. Op een eiland in de Schelde stond een weergaloos mooi stukje architectuur; een museum dat gezien de tijd nu gesloten was. We konden echter de negen verdiepingen omhoog met de roltrappen en bovenop genieten van het uitzicht over de stad. Was heel imposant met de lichtjes van de industrie en de haven en bovenal de schitterende kathedraal.
We liepen langs de kade van de Schelde met de extra kademuur tegen hoog water met z'n doorlaat-sluizen. De verrassing was een echte havenkroeg met "Kwak" uit de tap, aldus bierkenner Martijn. Dat is dat bier dat in een soort buikvaasje wordt geserveerd in een houten stellage. Wilde ik eigenlijk altijd al eens drinken. Was een heerlijk rond bier. Het zou de naam Kwak hebben gekregen omdat je wanneer je het te schielijk drinkt in je gezicht gegutst krijgt door de vorm van het drinkvaasje. Ik dronk het voorzichtig op en genoot van de smaak. Volgens overlevering zou de vorm van het glaasje zijn uitgevonden door een koetsier die op de bok wilde drinken en zo'n glaasje veilig kon ophangen aan zijn koets.
Daarna terug naar het appartement; ook buurvrouw Becks kwam gezellig langs. We zaten tot middernacht met elkaar te drinken, te snacken en vooral te praten; reuze genoeglijk.



09 november 2018

Een heel bijzonder bier

Deel van ons sfeervol onderkomen
We hadden ons er ontzettend op verheugd; we gingen vandaag naar Martijn en Margot in Antwerpen. Gisteravond had ik nog uitgevonden dat we veel beter met de Flixbus vanuit Eindhoven konden vertrekken dan vanuit Breda met de lijnbus. Rustig aan wakker geworden en op weg naar Eindhoven; daar zouden we gaan ontbijten in het tentje tegenover de halte van de Flixbus. Echter, de halte was verdwenen, althans verplaatst en voordat we de nieuwe halte hadden gevonden was het te laat om nog wat te gaan ontbijten. Stiekum vond ik dat helemaal niet erg want dan kon ik heerlijke Vlaamse frietjes eten bij het tentje bij het Centraal Station in Antwerpen waar we dat ook deden op de terugweg van Parijs met de Flixbus.
Een portret van Rubens' grootmoeder in het Rubenshuis
Wat ik toch vooral even kwijt wil is het gemak van het scoren van een ticket met de Flixbus. Op mijn smartphone heb ik inmiddels een "app" van Flixbus en een "app" van de Rabobank. Een ticket van Eindhoven naar Antwerpen was zeer snel geregeld en bij het afrekenen werd ik direct naar de Rabo-app gestuurd en ook het afrekenen ging als een fluitje. Het gemak is werkelijk maximaal.
Na de friet liepen we de Keizerley af richting Rubens huis dat we met een bezoek vereerden. Niet zo gek veel van zijn werk te zien en zeker niet de topstukken die elders in de grote musea en kerken hangen maar het huis zelf is zo verschrikkelijk mooi en een sfeertje van jewelste. Dat bezoek hebben we afgesloten in het museumrestaurant met koffie en een appeltaartje waarvan de ober zei: "dat duurt wel een
kwartiertje hoor"; vonden we helemaal niet erg, zeker achteraf niet want daar kwam toch weer een Belgische lekkernij aangeschoven. Wat een culinair feest is zo'n bezoek aan België toch en het zou nog een vervolg krijgen want we gingen een gezellig weekend tegemoet bij Martijn en Margot.
Voor de gelegenheid werd een heel bijzonder
bier opengetrokken
Bij de kathedraal aangekomen gingen we ons onderkomen voor die nacht opzoeken; bleek een idyllisch plekje te zijn; een oeroud huis, tegen de kerk aan gebouwd; een muur van ons toilet/douche deel was buitenmuur van de kerk. En een gezellige slaapkamer met dubbelglas.
Martijn zou om vijf uur thuis zijn om ons te ontvangen en ja hoor, Roos zei het al: "hij staat ons vast op het balkon op te wachten", en inderdaad hij zwaaide ons toe vanaf het balkon; hij had de hakken van Roos horen tikken.
Een warm weerzien met mijn donorzoon; we kunnen het erg goed met elkaar vinden. We zaten direct weer met z'n drieën te babbelen. Al snel kwam Margot ook thuis met iets lekkers voor bij de thee. Het lijkt me werkelijk een Herculesklus om in dit land van culinaria op gewicht te blijven; Martijn sport dan ook flink en zou ons later zijn "hardlooprondje" tonen.
Voor de gelegenheid trok Martijn een heel bijzonder bier open; met kurk en enkele jaren op vaten gerijpt. Dat kon je dan ook wel proeven!
Tot slot een "onsie" op de grote markt
Daarna gingen we lekker uit eten; Martijn had gereserveerd in een restaurant met een echte Belgische kaart. Het was niet zo moeilijk om te kiezen toen ik zag dat er varkenswangen op het menu stonden en ook de anderen hadden weinig moeite om iets heerlijks te kiezen. Een heel gezellige plek en verdraaid lekker eten. Als nagerecht zag ik bij de anderen tiramisu verschijnen waar ik geen klachten over hoorde en ik boog mij over een kaasplankje dat zo vol was dat ik ook de anderen wat kon gunnen; glaasje rode wijn erbij maakte het geheel af. Daarna hebben we de wandeling naar ons onderkomen opnieuw gemaakt en laten zien wat een lollig huis het was. Geslapen als een os.

08 november 2018

Zacht gegaard

Uitreiking van de Nederlandse Muziekprijs 2018
aan Peter Gijsbertsen
Alweer naar den Bosch; de laatste tijd ben ik hier vaker geweest dan alle afgelopen jaren bij elkaar: niet alleen FIOM maar ook naar het muziektheater voor de IVC finale en vanavond voor een recital van Peter Gijsbertsen, tenor in het kader van de uitreiking van de Nederlandse Muziekprijs 2018; niet zomaar een prijs maar de hoogste prijs die van overheidswege wordt uitgereikt. De minister was gedurende het gehele recital aanwezig!
Wij waren bijtijds vertrokken naar den Bosch en meldden ons zo rond vier uur bij ons onderkomen voor die nacht; een bed&breakfast zonder breakfast; eigenlijk middenin het centrum en met een reusachtig bed, nog groter dan het mijne! Lekker rustig; we dronken er rustig een koppie thee voordat we op pad gingen om de stad nog wat te verkennen en om een plekje te zoeken om wat te eten. Op weg naar het B-B hadden we wel wat restaurantjes gezien, waaronder eentje met een vernederlandste Franse uitdrukking, zoiets als bonsjoer. Ik was die piepkleine peperdure porties spuugzat en wilde gewoon lekker plat een bord vol eten. Toen we op de menukaart dan ook de uitdrukking "zacht gegaard" zagn staan wekte dat de lachlust en liet ik het volgen door:  met gelakte zeeduivel en een bonbon van bietenloof. We moesten allebei ontzettend lachen en schoven een Surinaams eethuis binnen. Nou, dat was niet alleen heerlijk eten, maar ook ruimschoots genoeg en kostte een kwart van wat we anders kwijt zouden zijn geweest! Geen "kleren van de keizer" dus. We waren nog zo vroeg dat we ons nog even konden verpozen op de kamer en daarna op naar het concert van hedenavond: het optreden van Peter Gijsbertsen.
Hij begon met een serie liederen van de componist Bart Visman, een wereld première nota bene! Ik werd getroffen door het heldere stemgeluid en de precisie waarmee alles werd uitgesproken. Modern, maar bijzonder plezierig om naar te luisteren; razend moeilijk voor de begeleidend pianist.
Helaas viel de zaal nogal tegen qua akoestiek waar de organisator zich overigens ook na afloop voor excuseerde. Het ware beter geweest als deze uitreiking in het concertgebouw in Amsterdam had plaatsgevonden.
Liederen van Duparc en heel bijzonder vond ik het lied in het Latijn waarmee Peter in 2012 tijdens het IVC de muziekprijs had gewonnen. Dat was na de pauze met strijkorkest begeleiding. Het lied staat op youtube met een volledige orkestbegeleiding en dat is nog mooier.
Tot slot de uitreiking van de prijs door de minister. Na afloop hadden we nog de gelegenheid om onze waardering tegen de prijswinnaar uit te spreken en nog even met de pianist van gedachten te wisselen over "het lied" in het algemeen. En vervolgens naar ons tijdelijk appartement en heerlijk geslapen.

07 november 2018

Het wonder van Woerden

Zou toch zomaar een van Gogh kunnen zijn?
Gisteravond lekker wijntje gedronken bij Roos; vanmorgen werd ik met een wat suf hoofd wakker; niet meer dan één glas is tegenwoordig toch wel verstandig merk ik.Maar daarom niet getreurd. Na de koffie naar de flat en heerlijk een restje van de boerenkool opgebakken; wat zijn die groenten van Theo toch lekker!
Voor vandaag stond de tentoonstelling Gestel&Gestel in het museum van Woerden op het programma; een klein museum met een verrukkelijke sfeer. Bij binnenkomst kreeg ik een uitgebreid verhaal over het beleg van Woerden tijdens de 80-jarige oorlog. Tijdens dit beleg werd de bevolking door de Spanjaarden uitgehonderd. Dankzij het behoud van een vestingwerk dat aan het geïnnundeerd gebied lag kon er nog van enige bevoorrading sprake
Werk van oom Dimmen
zijn maar toen de nood het hoogst was was daar: "het wonder van Woerden"; een wonderlijke vloed van vissen, veroorzaakt door een bijzondere stroom in de Rijn die toen nog door Woerden stroomde; de vissen konden zonder veel moeite in grote getale door de inwoners gevangen worden zodat er weer eens flink gegeten werd. Van dit beleg was een schilderij aanwezig waarvan men door "fundraising" het herstel wilde financieren. Ik maakte de mogelijkheid van melding bij de Vereniging Rembrandt bekend maar gaf ook ruim voor de collectebus.
En vervolgens waar ik voor gekomen was: "Gestel&Gestel", een expositie van werken van Leo Gestel, maar tevens van een oom van hem, Dimmen Gestel. Leo Gestel werd in zijn tijd als een trendsetter in de schilderkunst beschouwd; hij werkte inderdaad in een fors aantal verschillende stijlen en was voorloper in de ontwikkeling van de schilderkunst destijds. Hij was de grootste binnen de Bergense school waarvan we gisteren ook e.e.a. zagen, maar er hing werk waarvan ik dacht: "zo, dat zou zomaar een van Gogh kunnen zijn" en naar bleek had van Gogh intensieve contacten met Dimmen Gestel. De familie Gestel dreef ook een technisch
De aardappeleters in spiegelbeeld omdat Vincent het
verdomde om in spiegelbeeld te tekenen. Originele litho
vooroplopende drukkerij in Eindhoven; litho was toen nog de techniek en grappig genoeg heeft Vincent van Gogh daar ook - op verzoek van zijn broer Theo - een litho versie van "de aardappeleters" gemaakt; de steen, of een facsimile daarvan ligt ook in de tentoonstelling alsmede een afdruk van de originele steen.
Beide Gestels hadden veel talent en verdienen feitelijk - net als Vincent - een eigen museum, maar zo heeft het niet mogen zijn. Bij een brand zijn honderden werken van Leo teloor gegaan. Nou ja, ook van Fabritius is het meeste werk verloren gegaan; zo gaat dat, althans zo ging dat nog wel eens.
Boven in het museum is ook de oude raadszaal; ook daar een paar fraaie werken van andere schilders overigens. Echt een plek om weg te dromen in het verleden; er was ook verder niemand dus
In de raadszaal; leek wel een Koekoek.
Schilder ff vergeten
kon ik alle rust genieten van de sfeer. Boven op zolder nog wat zaken uit de Romeinse tijd die waren opgegraven; Woerden maakte deel uit van de  limes, de noordgrens van het Romeinse rijk.
Toen ik thuis kwam lag daar de DVD die Jeen - staffunctionaris van FIOM - gemaakt had van mijn interview in het kader van "donorportret"; een talking head van mijzelf; ik heb het portret met veel genoegen bekeken; schoot daarbij af en toe in de lach maar was toch ook best weer geroerd aan het slot.
En daarna uitgesloofd bij de fitness; was ik er enkele maanden uit geweest, daar begint mijn conditie zich eigenlijk razendsnel te herstellen; kennelijk gaat dat inderdaad goed, zelfs - zoals Roos al ergens had gelezen - nog op gevorderde leeftijd. Ben wel trots op mijn "Alter Adam".
Ach en tot slot van deze heerlijke dag nog een keer uit Theo's tuin gegeten; dit keer een onbekende groente, groenlof; smaakt als ouderwetse andijvie, nog een beetje bitter en een stevige beet; met een balletje gehakt, aardappeltje en vette jus: mmmmmmmm