20 september 2019

Mobiliteit

Ergens in de afgelopen dagen las ik in de Trouw een artikel over mobiliteit; over een verwachte toename van het aantal auto's in ons land met 20% in 2030 geloof ik. De regering zal minstens 3 miljard euro per jaar moeten besteden om de mobiliteit - en daarbij werd gedacht aan verbetering en verbreding van de snelwegen - te garanderen. Gesuggereerd werd dat mobiliteit voor iedereen een uiterst belangrijk gegeven is en daarmee ben ik volkomen eens. Maar of dat altijd automobiliteit moet zijn betwijfel ik, zeker wanneer ik relaxed in een stiltecoupé zit in een rustige Intercity naar de perifere gebieden van ons prachtige land.
Ik moet daar vaak aan denken wanneer ik ergens rustig zit en het verkeer bekijk; allemaal auto's, voor het merendeel met slechts één persoon erin. En dan een autobus met een 50 - 60 plaatsen die de lengte heeft van misschien 20 meter, of een Intercity met plek voor honderden mensen en die met ruim 100 km/uur voort snelt.
Natuurlijk voel ik me vaak een dwaas tussen normalen, d.w.z. een autoloze uitzondering; hier in de flat ben ik de enige; ik bezit al ruim 30 jaar geen auto en rijd al zeker 25 jaar geen auto meer; heb mijn rijbewijs dan ook niet verlengd enkele jaren geleden. En wanneer ik mij realiseer wat ik een mobiliteit en vooral ook vrijheid beleef met mij OV kaartje met daarop een Dalvrij abonnement en het voortreffelijk OV-net in ons land (ook in de ons omringende landen overigens) dan hoor je mij niet klagen over mobiliteit; tegen zeer redelijke kosten kun je feitelijk iedere uithoek relatief makkelijk bereiken; je hoeft in ieder geval niet zelf te sturen (har har) en het vraagt regelmatig de broodnodige lichaamsbeweging bij de aanloop naar station of halte. Misschien komt het wel omdat ik allergisch ben voor gemakzucht, een van de grote kwalen van ons mensen naast hebzucht en geldingsdrang.

19 september 2019

Natuurlijk weer te veel gekocht

Schoondochter Marjorie vindt de door mij gekookte erwtensoep erg lekker; ik ga er gewoon van naast mijn schoenen lopen zoveel complimenten als zij hierover rondstrooit om over mijn boerenkool maar te zwijgen. Nu realiseerde ik mij dat je voor de allerlekkerste erwtensoep zo'n lekker vet stuk varkensbil moet hebben en dat kocht ik altijd bij marktslager Edward; 's-winters had hij altijd van die grote, vette stukken liggen. Helaas is hij alweer enkele jaren weg van onze markt in De Bilt.
Het onvolprezen internet hielp mij natuurlijk om de marktslager weer in beeld te brengen. Gewoon invoeren: marktslager Nijkerk, en ja hoor daar was hij al. En zo toog ik vandaag naar station Soestdijk en van daaruit de weg af en daar doemde de bijzonder gezellige markt al op. Het kostte weinig moeite om de kraam te vinden. Natuurlijk vertelde ik hem dat ik hem nog kende van zijn tijd op de markt in De Bilt. Hij had nog wel meer klanten die hem vanuit De Bilt opzochten; hij stond goed bekend. Ook Theo en zijn vrouw kopen bij hem; hij verkoopt op bestelling ook paardenvlees, dus Roos gaat ook naar zijn kraam.
Ik vroeg of hij zo'n uitgesproken stuk varkensvlees voor de erwtensoep al op de kraam had; het is uiteindelijk nog lang geen erwtensoeptijd nietwaar. Inderdaad kon hij in al zijn vriezers geen stuk vinden maar hij zou het voor volgende week meenemen. Ach, toen bestelde ik maar een mooie schenkel en intussen had ik gezien dat hij echt onvervalst vet pekelvlees en gelardeerde lever had liggen en tot slot een enorme lap vet rundvlees. Ik kan het niet laten?!
Terug naar het station passeerde ik een kaasboer die wel zulke prachtige oude boerenkaas had liggen dat ik daar ook niet aan voorbij kon gaan.
Intussen kreeg ik een App terug van Marjorie dat ze het leuk vond als ik langs zou komen. En zo passeerde ik Bilthoven en via Utrecht naar Lunetten. Ze was weer goed op dreef ondanks de zware therapie en we hebben ontzettend fijn met elkaar gesproken; ook haar moeder Leia konden we in het gesprek betrekken; zij spreekt uitsluitend Portugees en dan moet Marjorie dat vertalen; dat kon ze nu goed aan.
Bij deze gelegenheid sprak ze zo vol lof over mijn erwtensoep. Ik kon haar mededelen dat ik nog een liter in de vriezer had staan. Die gaat Roos morgen langs brengen.
's-Avonds ontkwam ik er niet aan om het vlees te braden en de schenkel te laten trekken en bedacht ik mij dat ik me weer door mezelf had laten verleiden. Doet me nu bij dit schrijven een beetje denken aan dat liedje van Jaap Fischer, het ei.  

18 september 2019

Fantasmagorisch

Gistermiddag zat ik in alle tevredenheid op mijn zuidbalkon van de zon te genieten; koptelefoon op met prachtige muziek van Gilles, een requiem mis om precies te zijn. Intussen las ik in een van de boeken die in mijn boekenkast voor het grijpen liggen; De titel: "Zeven korte beschouwingen over Natuurkunde".
Het eerste verhaal betreft - hoe kan het anders - de bedenker van de Algemene Relativiteits theorie, Albert Einstein. De schrijver, Carlo Rovelli weet op onnavolgbare wijze zijn terechte bewondering voor dit genie te formuleren. De manier waarop hij de uitkomsten van deze theorie beschrijft zijn onnavolgbaar: citaat "een fantasmagorische opeenvolging van voorspellingen die lijken op het geraaskal van een gek". Het betreft dan de voorspellingen die zo'n honderd jaar geleden op basis van deze theorie werden geformuleerd en die destijds onmogelijk konden worden geverifieerd en die inmiddels alle daadwerkelijk zijn vastgesteld als waar! Zwarte gaten, de buiging van het licht rond zware sterren en andere.

17 september 2019

CO2 doelstelling

Regelmatig zie ik op station Amersfoort een trein met
honderden nieuwe personenwagens op weg naar Duitsland
Met verbazing lees ik over CO2-doelstellingen en dan geldt mijn verbazing niet over de genoemde einddoelen, maar vooral over het ontbreken van "eerste" stappen. Wanneer de raad van state constateert dat er minder mag worden gebouwd dan klaagt iedereen steen en been; wegen mogen niet verbreed worden?! Dat moet ook niet als je de doelstellingen serieus neemt; dan moet je investeren in alternatief vervoer, niet in wegen.
Wat ik ook met verbazing constateer betreft het contrast tussen enerzijds de zorg die meer dan 70% van de mensen in de wereld heeft over het klimaat en anderzijds het ontbreken van individuele beslissingen omtrent auto-gebruik en ook vliegbewegingen.
Anderzijds word ik aangenaam getroffen door het collectief optimisme wat betreft toekomstverwachting; jonge auteurs die vol optimisme een toekomst beschrijven en ook jong volwassenen die aan gezinsvorming doen.
Kortom, ik weet het niet meer, maar verbaas mij wel.

16 september 2019

Guusje onder de pet van opa

Vanmorgen om half acht stond de monteur
van de nieuwe beglazing voor de deur
Voor vandaag had ik een bezoek afgesproken aan Mariska; om half elf op station Oss centraal was de afspraak. We zouden allereerst hun nieuwe huis in Heesch gaan bekijken. Heesch ligt vlakbij Oss en is voor ons als treinreizigers dus veel makkelijker bereikbaar dan Vorstenbosch waar je als OV'er slechts met de buurtbus kunt komen. Een aanzienlijk grotere plaats ook; mooi huis in een mooie wijk; school voor de deur en alles wat je als jong gezin maar nodig hebt in de naaste omgeving.
Maar voordat ik op de afgesproken plek was om elkaar te ontmoeten had ik al eerst thuis de glaszetter ontvangen om twee ruiten bij mij te vervangen; deze waren in de loop der jaren ondoorzichtig geworden omdat het dubbel glas niet meer goed afsloot. Scheelt ook een stuk in geluids-isolatie trouwens. Al met al haalde ik gelukkig toch de afgesproken tijd. Guusje zat achterin en was blij me weer te zien; was alweer een tijdje geleden.
Guusje op haar stepfietsje
Terwijl we door Heesch reden werd het erg stil van achteruit de auto; de kleine Guus was in slaap gevallen; gisteren was een drukke dag voor haar geweest zo vertelde Mariska.
We reden na de rondrit door Heesch door naar Vorstenbosch; Mariska en ik hebben altijd veel met elkaar te praten en ook nu zonder dat er een stilte valt. Voordat ik het wist moest ik alweer weg om de buurtbus te halen en Mariska om Lieva van school te halen.
Een gezellige chauffeur die het duidelijk leuk vond om met de enige passagier een praatje te maken sprak mij in af en toe onverstaanbaar Brabants over de droogte in deze streken; hij was landbouwer geweest en had het bedrijf inmiddels over gedaan aan zijn zoon. Hij had het idee dat dit deel van Brabant veel minder regen kreeg met het veranderde klimaat.
Vanuit Uden de bus naar den Bosch en door naar huis.


15 september 2019

Over appeltaart en zonnebaden


De ochtend begon met het maken van een appeltaart. Ik had nog één appel liggen uit de boomgaard van Sypestein; een appel van een oud ras; lekker stevig en niet zo zoet. Verder nog wat ingevroren deeg voor appeltaart; niet genoeg dus moest ik nog een portie maken. Halverwege het opbouwen van dit favoriete gebak ging de telefoon: Roos, of ik misschien zin had in een ochtendwandeling. Natuurlijk waren we even later op pad door ons heerlijke bos achter. Daarna gingen we naar Sportcity, even aan de apparaten hangen en nog even genieten van de laatste (?) zomerdag van dit jaar; de zon scheen nog stevig, maar het was goed toeven,
Weer thuis gekomen heb ik de appeltaart afgemaakt en in de oven gezet; rook heerlijk; morgen naar Mariska; ik zou voor appeltaart zorgen en koffie en dan ergens wat wandelen en koffie drinken.
Tijdens het bakken weer eens mijn best gedaan om pasta te draaien; valt toch niet mee, maar uiteindelijk had ik toch een hoopje dat ik kon laten drogen; zal ik deze week in laten treden met een lekker sausje.
Roos kwam een stuk appeltaart keuren voordat het geheel was afgekoeld; was weer goed gelukt en die Sypestein appel is uitstekend voor de appeltaart.

14 september 2019

Goulash met gamba's

Ik stond wat gamba's te bakken, eigenlijk met het plan om er nassi van te maken. Al roerend bedacht ik dat ik er ook wel iets met paprika's van kon maken en sneed de prachtige puntpaprika's van Theo in kleine stukjes. Maar natuurlijk eerst een paar uien in snippers en een tweetal spaanse pepers die ik had liggen en de onvermijdelijke knoflook. En toen pas de klein gesneden paprika erbij. Toen realiseerde ik mij dat hier, afgezien van die gamba's best een goed mengsel lang om gulyas van te maken. Dus strooide ik er twee eetlepels bloem op en een flinke hoeveelheid gerookt paprikapoeder; tot slot twee blikjes gepelde tomaten. Dat een dik uur laten sudderen met nog een bekertje water. Het resultaat mocht er zijn; een zeer rijke smaak en lekker dik. Hoe een grappig recept tot stand kan komen?! Hadden die Hongaren vast ook zelf wel bedacht wanneer ze aan zee hadden gewoond har har.