23 mei 2019

Verkiezingen

Ik heb nog nooit zo sterk getwijfeld over wat ik nou zou gaan stemmen. De stemwijzer kwam met een eerste tweede en derde advies dat me volstrekt onwelgevallig was; mijn voorkeur kwam nauwelijks voor op de lijst van deelnemende partijen. Toen heb ik me maar heel ouderwets laten leiden door wat Roos zou gaan stemmen; is me nog niet eerder gebeurd. Een klein half uur voordat ik het stemlokaal betrad had ik pas mijn keuze bepaald. Ik had dan ook serieus overwogen om dan maar helemaal niet te gaan stemmen.
In het stemlokaal het zelfde beeld als bij een bridgeclub; er waren allemaal leeftijdsgenoten; het was dan ook 'smorgens vroeg en dan hebben wij pensionado's natuurlijk alle tijd.
Met Arja getelefoneerd en met Mariska ge-ept. Voor die afvalwedstrijd met Mariska zal ik een tandje bij moeten zetten en geen patat meer eten zoals gisteren met broer Henk in Schoorl. Ben maar eens begonnen met een mager ontbijtje en een stevige boswandeling.

22 mei 2019

Het oude mes van oma

Mooi duingebied bij Schoorl
Vandaag gewandeld met broer Henk in Schoorl. Als altijd hadden we afgesproken in Castricum en van daar uit zouden we naar Bergen en Schoorl rijden. En zoals altijd raakten we de weg kwijt doordat we meteen weer zaten te ouwenelen; Bergen aan Zee leek wel erg sterk te zijn veranderd; ik vermoedde terecht dat we in Egmond terecht waren gekomen en ik herkende de omgeving waar onze tante en oom woonden; was ik 20 jaar geleden een keer langs gegaan en ze wonen er vast nog.
In de auto wisselden we dingen uit die we voor elkaar hadden meegenomen; ik had een nog niet eens uitgepakte broek maat 52; voor mij te groot, maar voor Henk te klein vrees ik. Verder had ik het oeroude mes meegenomen; was voor ons beiden een herinnering aan oma ten Brink. Henk had niet verwacht dat hij dat oude mes nog eens zou terug zien, maar ik heb het al veertig jaar in mijn bezit; ligt al die tijd in mijn rariteitenkabinet. Gek genoeg wilde Henk het alleen maar even zien en in zijn handen houden, maar hij wilde het niet hebben.
Hij had voor mij het boek Levende bezems, het boek dat ik nog gekregen had van oma ten Brink voor mijn 9e verjaardag. Dat heb ik destijds in één ruk uitgelezen; bij nader inzien toch wel een hele prestatie voor zo'n jong kind; was een dik boek, net als die kinderbijbel die ik zelfs voor mijn 7e verjaardag kreeg; in 1 jaar uitgelezen weet ik nog. Dat boek was hem dierbaar en ik heb er dan ook van afgezien om het aan te nemen; was hij duidelijk blij mee.
Henk wist een parkeerplaats in Schoorl waar je vrij mocht parkeren. Tot zijn verbazing stond daar de auto van zijn dochter Petra daar ook geparkeerd. Heb ik 's-avonds per facebook nog kontakt met haar over gehad.
We liepen zoals altijd door het Schoorlse duin en praatten weer wat af; we zien elkaar niet vaak maar raken niet uitgepraat. Henk werkt nu een dag minder in de week en we spraken af om elkaar in oktober weer te ontmoeten.
Na de heerlijke wandeling met twee bankjes gingen we Schoorl weer in en dronken wat op een bekend terrasje. Daarna konden we het niet laten om een zak patat te scoren en die op een bankje op te nuttigen. Elverens blijven toch vreetzakken!
Henk zette me in Hoorn op de trein en een minuut later vertrok de trein naar Utrecht; de OV-engel was me weer welgezind. 

21 mei 2019

Oogdruppels

Gisteravond kon ik terecht bij onze huisarts, dokter Jos. Ik wilde vroeg met de trein weg om de buurtbus naar Driebruggen te kunnen halen. Daarom was ik ook al iets over achten bij de apotheek en of het om een snoepwinkel ging of beter gezegd om een telefoonwinkel stond het al behoorlijk vol met klanten. Met drie tegelijk werd de clientele geholpen. Voor mij was een jonge vent die naast een hele serie medicijnen ook oogdruppels kwam halen. Hij kreeg een instructie hoe je die moest appliceren; ik luisterde dan ook aandachtig.
Toen ik aan de beurt was zei ik dat dan ook vriendelijk tegen de apothekersassiistente. Die antwoordde bits dat zij mij desondanks het verhaal nog een keer zou vertellen en dat ik anders het flesje niet eens mee zou krijgen?!
Eerst maar even bij Roos langs voor de eerste oogdruppeling; een heel gedoe vond ik maar; ik druppelde er steeds naast. Nog een kopje koffie en toen naar het station. In Woerden stond de buurtbus al klaar en die bracht mij door een prachtig landschap naar Driebruggen. Ik wilde daar vooral weer van die ongehoord lekkere kakelverse eieren inslaan. Gelukkig lagen er ook vijf op mij te wachten; de oude doosjes liet ik achter.
De wandeling naar Papendracht was weer onnavolgbaar mooi; het waaide stevig; het kostte me dan ook de de grootste moeite om na enkele uren weer een druppeltje in mijn oog te krijgen. Na Papenkop liep ik deze keer door naar Woerden; dat laatste stuk is niet echt de moeite waard; zo sprak mij ook een medewandelaar aan die ik ontmoette bij het begin/eind van het Hollands-Utrechts Polderpad. Dus een volgende keer in Papekop beginnen met de buurtbus en naar Bodegraven lopen via Driebruggen als ik weer eitjes wil scoren en over de prachtige kades en dijken wil wandelen.

20 mei 2019

Opgespoten land

Hier gaan straks de boten aanleggen
Vanmorgen werd ik wakker met een klodder in mijn linker oog; zie ik de laatste maanden met mijn rechteroog niet scherp meer, daar is mijn linkeroog de laatste weken van slag; het traant en smorgens is het wazig. Maar vanmorgen was het zo wazig dat ik gewoon geen donder meer kon zien. Pas nadat ik mijn kop met een washand had bewerkt ging het weer goed.
Ik had vandaag met Peter C., mijn oude schoolmaat en architectenvriend, afgesproken; we zouden gaan kijken in het westelijk havengebied waar hij nog steeds zijn bouwwerken doet verrijzen. Eerder kreeg ik al fraai geïllustreerde computer animaties maar nu zouden we het echt gaan bekijken en dat was wat zeg!
Even overleggen tussendoor
We reden langs enorme loodsen die door Peter als architect waren ontworpen; allemaal opslag van cacao bonen; dat is iets waarin Peter bekend staat als specialist; hij wordt overal gevraagd hier in het Amsterdams havengebied. Hij stapte uit en sprak ook met lieden die in een gebouw aan het werk waren. Ik was behoorlijk onder de indruk. Het is van een schaal die ik me nauwelijks kan voorstellen.
We reden ook door de kunstenaarsenclave Ruigoord. Daar was ik in de zeventiger jaren ook wel eens geweest; was een soort krakersgebied. Ruigoord was ooit een eiland in het IJ met bewoning en al nog behoorlijk intact.
Kunstenaarsenclave Ruigoord
We ontmoetten een oudere meneer; duidelijk een kunstenaar; hij was voorzien van een groene snor en liep met een grote emmer met brandnetelbladeren voor zijn ochtendthee. Hij was zeer geïnteresseerd wat we hier wel kwamen doen. Bij het afscheid wisselden we namen uit; het ging om Theo Kley; bekend kunstenaar zoals je kunt lezen in Wikipedia.
Ik realiseerde me dat dit het gebied was waar ik 60 jaar geleden als kind avonturen beleefde. Het was toen nog een uitgestrekt met zand bedekt gebied; opgespoten vlaktes met manshoge moerasandijvie. Ik kwam daar geregeld met vriendjes van de lagere school en bij mij in de straat. We vonden er een keer een dooie kat. Bij die gelegenheid heb ik van nabij het verval van een lijk kunnen aanschouwen. De schedel hebben we toen met een  plank vrij gemaakt van de rest van het corpus en ergens verstopt. Koeien die daar graasden; paarden die we met riet naar ons toe lokten.
Op de terugweg ben ik naar de huisartsenpraktijk gegaan voor een afspraak. Tot mijn genoegen kon ik zelfs 's-avonds nog terecht.

19 mei 2019

Duncan heeft gewonnen!

Onderweg nog een selfie naar Roos ge-ept.
Ik heb even geluisterd zojuist waarmee hij nou wel gewonnen zou hebben. Van Mariska begreep ik dat "onze" kandidaat Duncan heette en na Mark Padmore moest ik vanavond natuurlijk naar Duncan luisteren.
Ook heb ik even gekeken naar de vroegere prijswinnaars; ik wist nog dat er ooit iemand had gewonnen met "een beetje", dat was niet Corry Brokken zoals ik dacht maar Teddy Scholten.
Maar ook "Teach in" heeft gewonnen met het lied Ding-a-Dong en dat wist ik, naast "een beetje" mij nog te herinneren.
Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat het Euro Songfestival nog steeds bestond; al 64 jaar begrijp ik.
Nou ja, vanmorgen lekker uitgebreid ontbeten met z'n tweetjes en daarna ben ik lekker aan de wandel gegaan. Het was windstil maar ook volmaakt stil in het bos; ik hoorde slechts het zingen van de vogels en misschien heel in de verte het lichte suizen van verkeer, maar dat kan ook verbeelding zijn geweest; geen "sport"vliegtuigjes van vliegveld Hilversum, zelfs geen verkeersvliegtuigen, maar ook nauwelijks mede-wandelaars.
Ik begon bij Den Dolder en liep uiteindelijk naar Hollandse Radingh; ging me vooral om m'n linkervoet uit te testen. De wandeling was slechts 13 km en ik voelde geen centje pijn aan die voet; test goed doorstaan gelukkig. Volgende week maar verder kijken.
Andijvie stamppot gemaakt van andijvie uit de moestuin van Theo met uitgebakken speklap van Veldvarkens; was heerlijk; beetje veul; kan er wel drie dagen van eten. Nu ik aan de lijn ben eet ik zo weinig; buurvrouw profiteert daar van; als ik wat over houd vraag ik of zij er raad mee weet en meestal is dat het geval.

18 mei 2019

Geen Duncan

Zo'n groepsapp brengt nogal wat teweeg; binnen de donorkinderen Roos en mij bestaat zo'n groepsapp en daar op was het vandaag een geweldige uitwisseling vanuit Polen, Vorstenbosch en De Bilt met een kleine inbreng vanuit Groningen. Motor rijden, chillen op de Antillen, een demonstratie in Krakau, maar vooral toch de zang speelde een hoofdrol. Vanavond was de finale van het Eurovisie Songfestival zo gewerd mij duidelijk. "Duncan" moet winnen aldus Mariska en zo zou ook geschieden merkten wij de volgende ochtend.
Ook Roos en ik gingen van zang genieten zij het niet met Duncan maar met Mark; Mark Padmore wel te verstaan die vanavond zou optreden in het Internationaal Lied Festival Zeist. Een fietstochtje door de Heuvelrugse schoonheid van Utrecht bracht ons aldaar; een drukte van jewelste bij slot Zeist. Deed mij toch wel veel genoegen dat er zo veel publiek op de been was gekomen na alle inspanningen van Aad Klompenhouwer, die dit festival al jaren organiseert en die tevens voorzitter is van de Vereniging Vrienden van het Lied.
Prachtige ambiance in de kerk van de Hernhutters op het terrein van het Slot. Een Steinway stond te wachten op de virtuoze handen van Julius Drake de bekende pianist-liedbegeleider. Ik was benieuwd. Het programma bestond voor een groot deel uit Engelse liederen van Britten en verder na de pauze liederen van Fauré.
Maar eerst liederen van Purcell, tijdgenoot van Johann Sebastian. Hoewel ik de hele avond geen enkel mij bekend lied zou horen herkende ik direct de muzikale handtekening van deze oude meester. Prachtige muziek en met kracht maar ook subtiliteit gezongen door bariton/tenor Padmore; wat een stem! Daarna Britten, allemaal voor mij volstrekt onbekend werk; vind ik heel gewaagd in zo'n festival; ik wil altijd graag ook iets bekends horen; ligt natuurlijk ook aan nostalgische "mij". Roos voelde dat aan en vroeg mij na het eerste deel of ik er misschien genoeg van had. Dat was misschien enigszins het geval maar voor mij geen enkele reden om weg te gaan. Anneke zou zeggen: "doorgezet, dat is groot!", maar zo voelde het niet aan hoor; in mijn karakter zit juist veel meer een facet dat kennis wil maken met het onbekende. En daar kreeg ik inderdaad weer het een en ander van want ook de werken van Fauré waren mij alle onbekend. Ik vroeg dan ook tijdens het applaus aan Roos of wij vroeger wel liederen van Fauré hadden gespeeld en dat bleek het geval; maar Mark had duidelijk in de archieven gekeken en onbekend maar zeker virtuoos werk opgedoken. Vind ik wel gewaagd om dat te doen zoals ik al eerder opmerkte.
De toegift was zo'n echt Engelse, melancholieke evergreen-achtige melodie die zo kernachtig werd gezongen; daar hadden begeleider en zanger hun ziel volledig ingelegd. Mooie afsluiting van een bijzonder concert.
Na thuiskomst nog een wijntje gedronken en nagesproken en nog wat Whats ge-appt in de groeps-app. Was een fijne dag geweest.

17 mei 2019

Hoe dichter bij Dordt ..........

In de kasteeltuin
Kreeg ik van Martijn te horen toen we via de Whatsapp meldden dat we in Dordrecht waren aangeland. Wat ik echter niet wist - ik dacht: "hoe mooier het wordt" - blijkt de uitdrukking te zijn: "hoe rotter het wordt". Misschien slaat dat wel op de godsdienstige onlusten die hier in Dordrecht tijdens de synode van precies 400 jaar geleden werden uitgevochten. Daarom waren wij ook hier, zij het wel in de vreedzame omgeving van een opera uitvoering.
We gingen lekker bij tijds van huis op weg naar Dordrecht; eerst naar het Dordts museum waar o.a. een expositie was rond de synode. Weet u nog wel van Arminius en Gomaris die op het scherp van de snede bepaalden hoe men moest geloven en denken; de "preciezen" en de "rekkelijken". Daar ging de opera die avond ook over.
En ontbeten op ons terrasje
Maar eerst gingen we naar het hotel waar we de nacht zouden gaan doorbrengen. Ik kreeg dit hele arrangement van Roos aangeboden voor mijn verjaardag. En dat hotel was bepaald geen doorsnee hotel; gehuisvest in een enorm en hoog bouwwerk dat ongetwijfeld vroeger een hoger doel had gediend; bleek een oude watertoren te zijn die inmiddels was omgedoopt tot hotel met de naam "Villa Augustus"; wat het met deze eerste keizer te maken had werd mij niet duidelijk tijdens ons genoeglijk bezoek alhier. We liepen eerst door de kasteeltuin van dit ontzettend leuke onderkomen en checkten vervolgens in; leuke kamer met een eigen zitje buiten. We dronken er thee en gingen vervolgens lekker dineren in het restaurant dat bij het hotel hoorde.
Hier zou je toch geen hotel in verwachten?!
Tot slot de bestemming van onze reis: de opera "Synode", gecomponeerd door aanstormend talent Jan-Peter de Graaf; Roos heeft tijdens haar bezoek aan het componistendiner al kennis met hem gemaakt en ook nu zouden we hem aanspreken.
Heel bijzondere muziek; beslist modern, maar heel toegankelijk en behoorlijk tonaal; met fantastische penseelstreken wist hij het kleine orkestje tot grote hoogte te brengen; we genoten volop. Allemaal jonge mensen op het toneel; mooie stemmen; razend moeilijke zanglijnen en oud Hollandse teksten die moeiteloos ten gehore werden gebracht op de klanken van het orkest onder leiding van een zeer geserreerde dirigent. Ik was gefascineerd door het geheel en sprak de componist daar na afloop dan ook op aan. Daar gaan we nog veel van horen!