18 januari 2018

Wat een kolerezooi op straat

Excusez le mot, maar het was zo'n rotzooitje op straat vanmorgen met die storm dat ik het slechts op deze puur Amsterdamse wijze kan omschrijven. Overal in de straten waar ik doorheen liep vanaf het huis van Roos waaide het plastic rond; bakjes, dozen, eierdozen, plastic verpakkingen van alles draaide rond in de storm. De bosjes lagen bezaaid met allerlei zooi; de moderne bakken met de opvallende oranje deksels waren voor een groot deel omver gewaaid; deksels open en het plastic afval kon vrij ontsnappen; dat was de oorzaak van deze chaos. Begint de troep van "oud en nieuw" dankzij de regen langzaam te verdwijnen daar krijgen we nu kennelijk het fenomeen van de plastic rommel in de bosjes. Daar heeft waarschijnlijk niemand bij stil gestaan. Grappig genoeg was de straat waarin ik woon, met haar flats gevrijwaard van de oranje deksels en dus ook van de rotzooi in de bosjes. "Wij" krijgen grote ondergrondse containers waar we het verpakkingsafval kunnen dumpen. Heden hebben we daarvoor ook een container staan; daar gooien Roos en ik ook ons plastic afval in weg. Ondanks dat wij ons best doen om daarvan zo weinig mogelijk te gebruiken door bij "de boer" en "Theo" zonder verpakkingsplastic te kopen hebben we toch een verbazingwekkende hoeveelheid daarvan.
In de boeken van Craig Venter las ik over zijn tocht over de oceanen; daarin spreekt hij ook zijn zorg uit over de plastic zooi in de zeeën; er was geen mijl op de enorme oceaanvlakte waarin je geen plastic afval kon waarnemen. Een filmpje op Youtube liet een tropisch eilandje zien, ver van alle continenten verwijderd, waar een zeeschildpad haar eieren legt op een strand dat bezaaid is met plastic rotzooi; de piepkleine zeeschildpadjes die over de plastic doppen en ander afval hun weg naar zee proberen te vinden.
Het is ontluisterend waar wij mensen de aarde mee opschepen.
Ondertussen waait het enorm hier buiten; wordt deels bepaald door de toegenomen en nog steeds toenemende concentratie CO2 in de atmosfeer, ook al veroorzaakt door de moderne mens door het verstoken van fossiele brandstof.
Waar moet dat heen en hoe zal het gaan? Waar die rotzooi vandaan komt, dat weten we inmiddels, maar ja, we doen er collectief geen donder aan.

17 januari 2018

Life at the speed of light

Dit is de naam van een tweede boek dat ik van Craig Venter lees; een geweldenaar op wetenschappelijk gebied en nog veel meer; een "Macher" die precies weet waar hij naar toe wil en daarbij fondsen en mensen om zich heen weet te verzamelen zodat hij het ook nog eens voor elkaar krijgt. Gaat allemaal bepaald niet vanzelf.
Dit boek draait vooral om de eerste schepping van synthetisch leven; leven dat overigens uit een levende cel wordt geperst door deze te voorzien van synthetisch DNA. Of je hier nu echt moet spreken over synthetisch leven beschouwt Craig zelf ook als een punt van discussie. De overeenkomst met een computer en programmatuur wordt snel gemaakt; DNA als programmatuur waarmee je een computer voedt; zonder operating system doet een computer niets met software dunkt mij. Blijft voor mij overeind dat ik het een biochemisch kunststukje van de hoogste orde vind. De problemen die Venter met zijn team met een jarenlange inzet het hoofd heeft geboden hebben uiteindelijk tot een bijzondere set van gereedschap geleid en een enorme vergroting van het inzicht in DNA en de cel. Ik ervoer het als een revelatie wat ik allemaal las in dit boek.
Bij de discussie over of dit nu echt synthetisch leven genoemd mocht worden kwam ook de biogenese, het ontstaan van leven aan de orde. Ook Venter spreekt hier feitelijk over een mysterie en sluit niet uit dat het leven vanuit het heelal is aan komen waaien. Wat zou ik hem graag kennis willen laten nemen van mijn bloggie hieromtrent omdat in mijn visie de levenssoep met alle enzymatische precursors hier al in worden gepostuleerd, daarbij de plaats voor een informatiedrager scheppend. Mijn hypothese lijkt zo beschouwd wel een beetje op zijn experiment waarbij synthetisch DNA werd ingebouwd in een functionerende cel zonder functionerend DNA. Leuke zijsprong.

16 januari 2018

Twee enorme tongen

Zeetongen wel te verstaan. Roos was afgelopen vrijdag naar de "boerenmarkt" in Utrecht geweest en had "hem er eens flink uit laten hangen", oftewel ze had eens stevig "in de bus geblazen", en bij Jan, de eerlijke visser twee enorme tongen ingeslagen.
Een poos geleden leefde ik in de veronderstelling dat deze lekkernij niet meer verkrijgbaar was; ik meende dat door de overbevissing die enorme en smakelijke vissen er gewoon niet meer waren totdat ik ergens las dat je in Amsterdam ,bij Piet de Leeuw nog wel degelijk van die reuzen kon bestellen en dat hebben we destijds ook een keer gedaan.
Maar ook op de markt bij de eerlijke visser kun je ze nog steeds inslaan. Ik wist niet wat ik zag toen Roos ze uitpakte: "één lijkt me wel genoeg met z'n tweeën", en zo aten we er maandag samen eentje en gisteravond de tweede. Roos heeft ze hier bij mij in de keuken gebakken; ik ben niet zo'n held met vis bakken; doe het te weinig. Stoven gaat me prima af, maar bakken lukt me niet goed. Overigens zag ik dat het niet echt moeilijk is; Roos deed het in een handomdraai en we hebben er opnieuw smakelijk van gegeten.

15 januari 2018

Wat een weersverandering

Het einde van de Kwinkelier?
Eerst wilde ik deze blog benoemen als "wat een rot weer". Maar wat voor de een rot weer is kan voor de ander juist noodzaak zijn. Daarom is het ook maar goed dat niemand het weer kan beïnvloeden; wat zouden daar een ruzies over ontstaan. Ik verwonderde mij er wel eens over dat boer Dirk, die ik inmiddels al enkele decennia ken over werkelijk van alles liep te mopperen om niet het "k-woord"  te gebruiken; niets deugde van de politiek of andere zaken, maar over het weer hoorde je hem nooit; kennelijk omdat niemand daar iets aan kon doen of veranderen. Maar laten we wel wezen; ik ben niet erg ingelaten met dit weer; word er somberig en rillerig van. Heb de CV ook maar stevig aangezet.
Dan zit ik hier mijn achterstallige blog bij te werken en intussen naar de prachtige orgelmuziek van Bach te luisteren.
Ik heb de blog van vandaag voorzien van een foto die ik vorige week heb gemaakt van de afbraak van het winkelcentrum "De Kwinkelier" in Bilthoven. Toen we hier net waren neergestreken was op deze plek sprake van een open terrein. Niet veel later werd er stevig gebouwd; pilaren met grappige vormen werden geplaatst en bleken later de fundering van het winkelcentrum te vertegenwoordigen. Heel modern onder het centrum met een enorme Albert Heijn zelfbediening een grote parkeerplaats. Met een lift kon je zo van de zaak in de parkeerkelder komen. Het was er zaterdags altijd ontzettend druk; wij maakten er ook altijd gebruik van ook toen we geen auto meer reden. Maar het verviel eigenlijk al snel; werd niet meer geverfdl het plaveisel barstte; er lagen plassen die met vorst voor gemene gladdigheid zorgden. Sinds een jaar of tien ging de loop er ook uit; er vertrokken winkels, te beginnen met de bakker. En nu is het niet meer te houden; een slager heeft het nog geprobeerd maar is vrij snel toch weer vertrokken; de juwelier is weg; de opticien strijdt moedig voort evenals de Spakenburgse vishandel die ook nog eens een stevige concurrent heeft gekregen uit Volendam. Het is gebeurd met de Kwinkelier vrees ik, alle goede bedoelingen van nieuwe vestigingen ten spijt. Mijn gevoelen dienaangaande passen wel bij het vreselijke weer van vandaag.

14 januari 2018

Nu wel langs de Steinbach

Enorme pollen (veen?)mos. Zie je slechts af en toe.
De meeste vegetatie betreft gras
Net als enkele weken geleden gingen we met de bus naar Eupen en door naar Ternell. Ook nu langs de Getzbach tot het koffiebankje. Er lag geen sneeuw dit keer, maar toch fraai en fijn om hier weer te zijn. Doodstil, maar wel veel fietsers en enkele wandelaars die van dit fraaie landschap genoten. We staken na het koffiebankje over de Getzbach in de andere richting dan de laatste keer, dus niet langs het Janssenkreuz maar richting het open Venn. Ik kon het malle boompje niet meer onderscheiden; het was fijn om hier weer door de drek te zwoegen; door de verdwenen vorst was de grond waarop we liepen gewoon veerkrachtig geworden; voelde grappig aan. Uiteindelijk kwamen we aan bij de bekende vijfsprong; Dick wist precies hoe we moesten lopen; een overzichtskaart hielp daar bij. Zo bereikten we de Steinbach; deze keer konden we deze wel volgen; er was geen jacht dit keer.


Anderhalf jaar geleden heb ik deze fraaie route, die ik ooit samen met Anneke heb ontdekt, nog gelopen met een jonge vent die aan een soort overlevingstocht bezig was en die ik kon wijzen op de pracht van deze omgeving.
Dick bestudeert de overzichtskaart
Ik kom hier al zo lang en vind het iedere keer weer schitterend om langs dit stuk van de beek te ploeteren; op bepaalde plekken is het altijd drekkerig en moet je uitkijken om niet met je achterste in de modder terecht te komen. Langs "die Rote Stein". met daarin de goot waardoor het water al die jaren stroomt en die daar nauwelijks zichtbaar van is uitgesleten; Kupfermühle waarvan Dick en ik ooit dachten dat daar een zijbeek in de Helle stroomde; we zaten er helemaal naast!? Langs de inlaat van de Weser, die in België is omgelegd; langs de resten van een watermolen, ploeterend door de modder.
Dick had het lijstje met vertrektijden van de bus; we haalden de zelfde bus als een paar weken geleden; in totaal een 15 kilometer gelopen. Was weer een fijne wandeldag.
Bij Dick nog thee gedronken en de tas ingepakt; met bus en trein naar huis. Om negen uur nog bij Roos wat geborreld en heerlijk geslapen.
Hier de wandeling als vastgelegd door Dick (na beginscherm even scrollen).

Bordje met nog enigszins leesbaar: Steinbach

Restanten van de watermolen die hier ooit functioneerde
in deze nu in België omgeleide Weser

Overloop van de Weser naar de Steinbach

Niet zichtbaar verder uitgesleten goot in "die rote Stein"

Plek met de naam "Kupfermühle"; ooit dachten Dick en ik
deze plek bij de Helle

Veld met verdorde varens

13 januari 2018

Een patatje bij An en Piet

Zandsteenblokken
Met de bus van half tien naar Utrecht CS; op weg naar vriend Dick in Vaals; we wilden dit weekend lekker aan de wandel; vandaag van Gulpen via een geologische route naar Vaals en morgen naar de Hoge Venen met een Euregioticket.
Nog maar nauwelijks op weg had ik al ruim anderhalf uur vertraging; nog op het perron van Utrecht CS kon ik Dick melden dat ik wegens een aanrijding met een persoon op het traject naar Den Bosch moest omrijden over Rotterdam. De waarschijnlijke wanhoopsdaad van de persoon blijft dan lange tijd in mijn gedachten; de wintermaanden zijn voor wanhopigen erg moeilijk.
Via Rotterdam, Breda en Tilburg kwam ik in Eindhoven en daar verder "normaal" naar Maastricht. Wachtend op de halte van bus 350 naar Aachen werden de wachtenden, waaronder ik, aangesproken door een meneer die een dagkaartje voor de bus had voor degene die dat wilde; merkwaardig genoeg was ik de enige en stonden de anderen te kijken of ze water zagen branden. Ik heb ook wel eens meegemaakt dat ik op de halte mijn voor mij overbodig geworden Euregiokaartje aan wachtenden wilde geven; ook toen stonden de wachtenden me stompzinnig aan te kijken alsof ik heb een onwaardig voorstel deed?! Maar ik kon nu zonder kosten zelfs doorrijden naar Gulpen, waar volgens afspraak vriend Dick zat te wachten met twee bakjes frites. Nu moet u weten lezer, dat volgens mij de lekkerste friet van NL, iig voor zover ik die ken hier in Gulpen door Piet en An wordt gebakken. En ook nu ging het er weer in als "gods woord in een weduwvrouw"!
De zandsteenblokken verklaard; door Dick de kiezen
van een reus genoemd met een heel
sprookjesverhaal eromheen
Dick had een route uitgestippeld die ons voerde langs allerlei geologische bezienswaardigheden met name een vuursteengroeve, grindgroeve en enorme stenen die hij had omgedoopt tot kiezen van reuzen of trollen?!
Dick heeft van onze tocht door Limburgs dreven een hele fotoserie gemaakt die je via deze link kunt bekijken. (In de openingspagina even naar beneden scrollen).
'sAvonds met veel moeite wakker gebleven bij het bekijken van een BBC documentaire die best interessant was maar die het uiteindelijk qua herinneringsvermogen bij mij niet gered heeft. Kathedralen, Frankrijk en bouwkunst staan mij nog bij. Maar ik heb heerlijk geslapen op de slaapbank bij Dick.

12 januari 2018

Romantische kunst uit het noorden

Detail uit een schilderij
Voordat wij gisteren bij Nathalie op bezoek gingen bezochten we in het Gronings museum de tentoonstelling van Romantische kunst uit het noorden. Lollig dat museum Groningen zich zo afficheert met haar noordelijke ligging; nog niet zo gek lang geleden was er ook een TT van kunst uit Scandinavië en ook nu weer. Kennelijk bestaan er goede banden tussen dit museum en de Scandinavische tegenhangers.
De natuur aldaar is natuurlijk een bron van inspiratie voor de schilderkunst; met name de romantiek liet zich inspireren door de natuur; daarbij denk ik natuurlijk aan Barend Cornelis Koekkoek; daar hing hier ook werk van. De namen van de Scandinavische schilders heb ik aan mij voorbij laten gaan; hun schilderijen echter maakten een diepe indruk op me. Waterpartijen tegen de achtergrond van ruige natuur met rotsen en omgevallen bomen; ijsschotsen in een grote beek. De moeite van een bezoek aan het noorden waard! Kan ik echt eenieder aanbevelen. Die noordelijke musea in NL hebben verrassend mooie tentoonstellingen zoals ik al eerder meldde.
Ruige waterpartij

IJsschotsen in een beek