16 augustus 2018

Voor de zoveelste keer

Een hele kudde Jersey stieren bij Lage Vuursche
Afgelopen maandag sprak ik met mijn broer Jan over het onderwerp "afvallen", gewicht verliezen op welke manier dan ook. Het is bij ons een familiekwaal, misschien beter te benoemen als een familie-obsessie; onze moeder worstelde altijd met haar gewicht en wij drie zonen, zelfde laken een pak. Broer Jan heeft het wel het moeilijkste met het handhaven van het gewicht maar heeft zich nu voorgenomen om er alles aan te doen om een bepaald wensgewicht te bereiken.
En gisteren sprak ik door de telefoon met Mariska en ook zij gaat deze week "aan de lijn"; de sportschool frequenteert ze al en nu dan het eetgedrag. Ik vertelde haar dat ik loyaal wilde zijn met mijn broer en er ook weer tegenaan zou gaan.
Ook ik heb een geschiedenis van vechten tegen de vervetting en heb diverse strijden gestreden. Slechts één keer is de aanval op het overgewicht gelukt, dat was in 2003. Ik was zo rond de negentig kilo en ging op congres naar Noorwegen en heb daar wel zo schandalig lekker gegeten. Toen ik terug kwam ben ik niet eens meer op de weegschaal gegaan maar heb mij direct aan een regime van weinig eten en veel bewegen gezet. Ik stond heel vroeg op en liep dan naar mijn werk in Utrecht en na het werk liep ik ook weer terug; dat was het stuk beweging. Eten deed ik minimaal; hele kleine beetjes. 
Het mechanisme achter deze manier van afvallen ligt in het evenwicht tussen de spiercellen en de vetcellen. Spieren zijn - afgezien van de hersenen - de enige/belangrijkste vet-verbranders. De vetcellen zijn slechts voor de voorraad en die laten ze los als de spiercellen daarom vragen. Dat gebeurt natuurlijk m.b.v. hormonen en als je lichaam goed in evenwicht is, werkt dit mechanisme uitstekend; hoort natuurlijk bij het jagen/verzamelen dat wij als soort van oorsprong doen. Soms heb je veel te eten en soms helemaal niets en dan moet je het van je reserve hebben.
Destijds ben ik van pakweg 92 kilo naar 80 kilo gezakt! Heb die 80 helaas niet kunnen handhaven; mijn ideaalgewicht is 75; woog ik toen ik 18 was.
Eigenlijk had ik voor vandaag gepland om weer een museum te bezoeken maar toen de gordijnen vanmorgen open gingen zag ik dat het uitgesproken wandelweer was; goed dus om het jager/verzamelaars regime in te zetten en zo geschiedde; om 10.38 begon ik in Amersfoort en om 15.28 was ik na 25 kilometer stevig doorstappen in Hollandsche Rading. 
Onderweg heb ik een kudde Jersey stieren in de wei zien liggen; zijn van de Remeker kaas fabrikant voor zover ik weet en vermoed; worden opgefokt voor het vlees. Foto gemaakt om deze Blog te sieren; heeft verder niets met het onderwerp te maken.

Jaar in, jaar uit, iedere dag gewicht
meten en noteren.
PS Over obsessief gesproken. Vind vanavond ongelooflijk toevallig bij het opruimen - tja, dat ga je doen als je ouder wordt en magere Hein in je nek begint te blazen - een notitieboekje van mijn oude vader waarin hij meticuleus, jarenlang, iedere dag zijn lichaamsgewicht heeft genoteerd?! 

15 augustus 2018

De "kwab"

Dit was het topstuk; moeilijk te zien hier,
de video gaf uitstekend de details weer
Mijn eerste zelfstandige bewoning, d.w.z. de brandgevaarlijke en niet te verwarmen zolderkamer waar Lien en ik anderhalf jaar ons domicilie hadden, was op de Overtoom in Amsterdam, vlakbij de Amsterdamse manege. Even verderop op de Overtoom was een gereedschapszaak. Achter de toonbank stond of zat de eigenaar; een dikke vent met een gezwel in zijn hals; de goede man werd door onze hospes oneerbiedig "de kwab" genoemd. Ik heb een keer, volstrekt overbodig een uitgebreide set steeksleutels bij hem gekocht; niet omdat ik die nodig had, maar omdat ik het zo mooi, zo esthetisch vond. Heb de hele set een paar jaar geleden, ongebruikt aan Hugo gegeven.
Vandaag ben ik naar het Rijksmuseum geweest vanwege de tentoonstelling over "kwabkunst", een stroming in de 17e eeuw die typisch Hollands was; grote namen zijn de broers Adam en Paul van Vianen en Johannes Lutma, allen edelsmeden. Het gaat om voorwerpen met fantasierijke, niet natuurlijke vormen die vaak juist wel heel natuurlijk overkomen. Bij binnenkomst in de speciale tentoonstellingsruimten de videovoorstelling die nu heel uitgebreid het topstuk van deze tentoonstelling liet zien. Sterk vergroot en in alle richtingen gefilmd gaf het een heel bijzonder zicht op dit
kunstvoorwerp; ik heb die video wel drie keer bekeken en was zeer onder de indruk. In werkelijkheid was het voorwerp misschien 30 cm hoog; moeilijk de details te zien vanwege het weerkaatsende licht op het goud en natuurlijk de afstand, geschapen door de vitrine waarin het voorwerp stond opgesteld.
Aan de wand tal van zeer gedetailleerde tekeningen en etsen van de hand der kunstenaars.
Koorstukken van messing uit de Nieuwe Kerk van Amsterdam trokken mijn aandacht vanwege het feit dat ik die al mijn hele leven ken van de trouwfoto's van mijn ouders, maar nog nooit in werkelijkheid heb gezien.
Na afloop ging ik naar het fotomuseum Foam op de Keizersgracht; na het zien van het werk van Salgado ben ik best nieuwsgierig naar foto exposities. Foam viel mij nogal tegen; slechts een serie foto's met portretten van gevangenen raakte mij. Met name een portret van een oudere man met baard; uit zijn ogen zag ik zo'n verdriet stralen. Je mocht er niet fotograferen en daar heb ik me strikt aan gehouden.
Deel koorhek nieuwe kerk

14 augustus 2018

Het Westfries museum

Hier wat koopwaar uit de 17e eeuw, vooral
specerijen
Na vertrek uit het hotel hebben we eerst ontbeten bij "Bakker Bart"; lekker broodje met een kop koffie. Daarna hebben we een stadswandeling gemaakt door Hoorn. Om 11.00 uur ging het museum open en even later schoven wij naar binnen. Ik ben hier wel vaker geweest; herinner me nog een kayak die ooit in de haven van Hoorn zou zijn binnen gewaaid met daarin nog de overblijfselen van een inmiddels overleden Eskimo. Maar ook een gevangenisje boven op zolder van het museum.
En hier die cel voor gevangenen op
de zolder van het museum
De kayak heb ik nooit meer terug gezien na die eerste keer, het gevangenisje wel.
Waar ik vooral benieuwd naar was betrof de schilderijen die door het Rijksmuseum beschikbaar zijn gesteld voor expositie en inderdaad die waren heerlijk om te bekijken; Haagse school en veelal van grote kwaliteit. Een paar direct herkenbare Mauves, maar ook Israëls en enkele Koekkoekoïden, niet echt van Barend Cornelis maar wel met indrukwekkende eiken geschilderd.

13 augustus 2018

Op stap met Jan en Thea

Gezellig met z'n vieren aan tafel
Na het bezoek van Jan en Thea hier bij mij op de flat hadden we afgesproken om elkaar weer te ontmoeten. Al snel kwamen we uit op 13 augustus, niet in de laatste, maar wel in de eerste plaats vanwege de datum; de verjaardag van onze vader. Ik had ge-ept dat we zo rond theetijd zouden komen; Jan vroeg als antwoord of we niet wat eerder konden komen. Roos had nog een paar klusjes die echt gedaan moesten worden, maar ik zat om 10.00 uur in de trein en epte Jan dat ik om 12.07 uur in Hoogkarspel zou zijn. Toen ik aan kwam met de trein zag ik zijn bolide niet staan, maar terwijl ik het perron afliep zag ik hem aan komen rijden.
Eerst even naar de boerderij en lekker koffie gedronken en weer bijgepraat. Ze hebben een nieuw huis gekocht en aangezien Jan en ik toch nog een stuk wilden wandelen stelde ik voor om aldaar even te gaan kijken. Een groot huis met bijzondere architectonische vormgeving; waren ze met een klap op gevallen! Kon me er alles bij voorstellen. Terwijl Jan en ik daar aan de loop waren begon het krachtig te regenen, maar de plu's hielden het.
Vervolgens naar een wandelrondje bij Hauwert; ik was perplex van het ontzettend mooie Hollandse landschap aldaar. Het regende overigens pijpenstelen, werd hoog tijd want NL is zo langzamerhand woestijn-droog.
Voor hotel de Keizerskroon
We gingen terug naar de boerderij maar eerst nog even langs het graf van onze ouders; daar komen we toch best vaak als broers. Intussen was Roos ook gearriveerd en door Thea van het station gehaald. We dronken een glaasje en aten een nootje en babbelden over de diverse aangelegenheden die ons bezig houden. Zo tegen zessen gingen we naar Hoorn voor het diner bij restaurant Hendrickje Stoffels. Genoeglijk zitten eten; na het eten door Hoorn gelopen; is toch wel een bijzonder mooie stad,met name het oude centrum.
We hadden het al gehoord van de hotelier dat er kermis was en dat hebben we geweten. We namen afscheid van Jan en Thea en gingen naar ons hotel. Tot iets van 00.30 was het, ondanks dat we aan de "rustige" achterkant sliepen een kolere herrie; oerwoudachtige diepe dreunen dringen vreselijk door; wat daar de lol van is kan ik niet bevatten. Uiteindelijk toch wel geslapen.

Een leven eindigt, een leven begint

In gepeins voor het Heck Kreuz met daarop het
volkomen versleten zonnehoedje van mijn vader,
voordat ik het in het bosje zou achter laten
Bij ons bezoek aan Simmerath en onze wandeling over de Höckenlinie kwamen we langs het Heck Kreuz, een vennkreuz ter nagedachtenis van een ernstige gebeurtenis met dodelijke afloop. In dit geval de dood van Jacob Heck op 13 augustus 1829. Hij is die middag getroffen door de bliksem tijdens een hevig onweer aldus het informatie bord ter plekke.
We zaten daar stil aan te denken op dat plekje naast het betonnen herdenkingskruiskruis.
Vooral die datum natuurlijk; 13 augustus. Precies 93 jaar later, op 13 augustus 1922 zag mijn oude vader het daglicht in de 2e Weteringdwarsstraat te Amsterdam.
Roos op het eenvoudige zitje bij het Heck Kreuz
Niet helemaal toevallig had ik het volmaakt versleten zonnehoedje van m'n vader bij me; ik wilde het ergens op een waardige plek in zijn zo geliefde Duitsland achterlaten. En zo geschiedde. Ergens achter, niet zichtbaar, heb ik het hoedje tussen het struweel verstopt. Gaf me een goed gevoel.

12 augustus 2018

Ben m'n groep kwijt

Vandaag hebben we met de wandelgroep van Loopend Vuurtje gewandeld in de buurt van Arnhem, door het park Sonsbeek. Gezellig weerzien en leuke kennismaking met de mensen die overwegen om ook mee te gaan met het overwinteringsprogramma in Calpe en de Algarve.
Voor mij zou het van korte duur zijn. Gezellig een stuk opgelopen en met deze en gene wat gesproken. Maar ik moest even een sanitaire stop maken en toen ik weer aan wilde sluiten bij de groep zag ik die eigenlijk niet meer, althans de mensen waarvan ik dacht dat het de groep was bleken anderen te zijn. Het was wel bij een groot etablisement maar er was helemaal niemand in de tuin, noch op het terras. Tegen een stel mensen dat daar ook maar aan het eigen boterhammetje zat te knagen zei ik nog toen ik maar weer op zoek ging naar de groep: "ik ben m'n groep kwijt". Ik ben op zoek gegaan en ben uiteindelijk ook maar mijn boterhammetje daar gaan opknagen en toen maar naar huis gegaan.
Naar achteraf bleek zat de groep aan de voorkant van het gebouw waar wel activiteit was. Nou ja, heb toch gewandeld maar het was wel wonderlijk.

11 augustus 2018

Struinen over de Veluwe

Op het heuveltje het silhouet van de herderin
Vandaag wandelen met Ab en dus over de Veluwe; dankzij Ab wandel ik tegenwoordig veel meer over de Veluwe dan in vroeger jaren; is wel een heel fraai stuk Nederland. Vorige week nog het park de Hoge Veluwe en morgen met de wandelgroep van Loopend Vuurtje wordt het ook weer de Veluwe; het gebied is ook zo groot.
Keurig om acht uur werd er gebeld; ik ontving Ab direct met een kop thee en direct zaten we weer te praten; over de natuur en hoe droog het is natuurlijk. In de Eilandspolder, het werkgebied van Ab natuurlijk niet; daar is het nooit droog; desnoods wordt water ingelaten vanuit het IJsselmeer.
Ik ben niet goed in het bedenken van rondwandelingen en dat is ook niet nodig; met het formidabel oriëntatievermogen van Ab in combinatie met zijn landschapsgeheugen komen we er altijd uit en zo ook vandaag.
We begonnen in Elspeet en niet omdat het Els speet, want zij vind Wassen naar (grapje), komt uit het liedje van Seth Gaaikema. Terwijl we op weg waren regende het flink; hadden we niet op gerekend en terecht want tijdens de wandeling zou er geen druppel meer vallen.
Op de grote stille heide liep een herder(in) met haar hond, wijl de wit gewolde kudde, trouw bewaakt werd door den hond. Een leuk gezicht zo vanuit de verte; Ab schoot er de foto van die deze blog siert. Het was inderdaad verder heel stil op de heide; ook weinig vogels en al helemaal geen wild; zouden we overigens de hele wandeling niet te zien krijgen.
We kwamen aan in Vierhouten en ik stelde voor om iets te gaan eten; had te weinig brood meegenomen. Een uitsmijter ging er voor het grootste deel in onder het smekend oog van een enorme hond, een Berner Sennenhond heet zo'n reus geloof ik. Het laatste stuk kon ik zonder veel probleem aan hem kwijt; zijn open gesperde muil leek wel een kliko zo groot.
We liepen terug via de Noorder heide en doken daar het bos in.Op het richtingsgevoel van Ab vonden we na kilometers struinen het gewenst pad en liepen zo direct Elsspeet weer binnen. Aangekomen in de flat hebben we met smaak van de wildragout, die ik gisteravond nog gemaakt heb zitten smullen.
Ab vertrok al redelijk vroeg voor zijn doen en ik ging lekker douchen en nog even een biertje doen bij Roos. Fantastisch geslapen!

10 augustus 2018

Tòch bij mij op de flat

Bram laat het zich smaken
Vandaag had ik met Joke afgesproken; had ik in eerste instantie gedacht dat ik naar Gouda zou gaan waar het gezin woont, daar werd het Bilthoven vanwege het bos en later weer Utrecht stad vanwege de verwachte regen. Maar de regen viel mee en vanmorgen meldde Joke dat het bij nader inzien toch de bossen van Bilthoven zouden worden en dus ook op mijn flat.
Ik had vanmorgen weinig puf; matig geslapen, waarschijnlijk nog steeds vanwege de warmte; moe van alle activiteiten van de laatste tijd. Maar ja, toch maar even de zaak een beetje opgeruimd, de WC voor de tweede keer deze week gereinigd.
Om kwart over elf zat ik klaar op het station om de karavaan te ontvangen en ja hoor, daar kwam mijn stoere dochter met een kinderwagen plus baby en haar twee-jarige zoon op de rug. Het was lekker wandelweer; we liepen door het Houdringhebos naar de flat. Bram liep flink naast de kinderwagen; Ronja lag met haar grote blauwe kinderogen alles aan te zien; pittig koppie!
Ronja doet een tukkie op het
geïmproviseerde kinderbedje
Onderweg voedde Joke haar baby al zittend op een omgevallen boomstam; er staan geen bankjes in het Houdringhebos maar dat mocht de pret niet drukken. Het laatste stuk mocht Bram in de wagen - hij paste er nauwelijks meer in - en Ronja bij Joke in de draagzak voor; beiden vielen in slaap. Maar ja, aangekomen bij de flat werden ze weer wakker en in de geïmproviseerde kinderbedjes konden ze niet echt langdurig slapen. Maar eten des te beter; Bram at meer dan een boterham van mijn bijzonder stevige zelf gebakken brood; had ik niet gedacht maar het smaakte hem best.
Aan het eind van de dag bracht ik het hele spul weer naar het station. We liepen zo'n beetje het zelfde stuk terug alleen lag Bram nu in de wagen en Ronja bij Joke voor in de draagzak. Opnieuw vielen beiden al snel in slaap. Joke en ik spraken over diverse zaken aangaande de natuurlijke bestrijding in de landbouw maar ook over de beperking van het gebruik van al die plastic verpakkingsmaterialen.
We kwamen tegelijk met de enorme trein naar Utrecht aan op het perron; snel afscheid en daar gingen ze. Was een gezellige dag geweest. Maar ik ben wel behoorlijk afgetaaid zo langzamerhand.

Roos had deze dag hard werkend doorgebracht. Peter en zijn geliefde Jessica hebben een huis gekocht, een flat in Papendrecht en daar moet veel aan gedaan worden. Peter heeft het druk met zijn werk; het meeste werk komt op Jessica neer begreep ik en er moet veel gebeuren. Door die hitte en de vakantie periode hebben ze tot heden vrij vergeefs getracht hun vriendenschaar te bewegen om hen te komen helpen met klussen. Af en toe een wanhopige "kreet" van Jessica dat ze er zo alleen voorstaat, overigens afgewisseld met vrolijke foto's van feestpartijen met verkleedkleren?!
Maar goed, vandaag heeft Roos de werkkleren aangetrokken en heeft Jessica bijgestaan in de klusklus. Per WhatsApp kreeg ik een leuke foto van het tweetal die ik hierbij plaats in de daily Blog.