14 oktober 2018

Recital in Elburg

Roos, Jean-Baptiste en Sinon op de bushalte
Op de bushalte, wachtend op lijn 100 kregen we al een voorproefje; twee heren, waarvan één wel erg formeel gekleed was voor zo'n warme dag moesten naar Elburg, zo hoorden wij. Roos was zo bijdehand om te vragen of ze ook naar het concert gingen, hetgeen beaamd werd; sterker nog, zij zouden optreden.
Wij stapten uit in Doornspijk om naar Elburg te gaan wandelen met dit mooie nazomerweer. Zij, d.w.z. Sinon Vural (bariton) en Jean-Baptiste  Milon (piano) moesten gaan inzingen samen met Claudia Patacca (Sopraan).
Na de fijne wandeling kwamen we aan in het pareltje aan het IJsselmeer, Elburg. Het concert vond plaats in een fraaie, grote ruimte - voormalige huisartsen praktijkruimte van haar echtgenoot -, aldus de gastvrouw.
Als toegift een duet
Het optreden was geheel gewijd aan de componist Honegger; modern en zeer afwisselend. Het optreden van Sinon en Claudia vond wisselend plaats onder voortreffelijke begeleiding van Jean-Baptiste. De laatste spaarde zichzelf niet; tussendoor verzorgde hij ook nog apart pianospel. Ik ervoer dit als een heel bijzondere formule. Onlangs woonden we het concert van Florieke Beelen en Hans Pieter Herman bij, waarbij ook afwisselend werd gezongen. Deze formule ervaar ik als heel plezierig. Daar waar het concert van de onvolprezen Ian Bostridge dat wij zeer onlangs bijwoonden op den duur toch misschien wat langdradig werd, is de afwisseling van twee stemsoorten inspirerend en programmatisch interessant vind ik.
Tussendoor speelde Jean-Baptiste nog
pianomuziek van Honegger.
Let op zijn mooie sokken!
Overigens is Honegger op zich al inspirerend genoeg; modern, indringend en melodieus. De geschreven toelichting die door Claudia is verzorgd verhoogt het luisterplezier door de details in de muziek te benadrukken. Wij hebben erg genoten van dit concert; zou best vaker geprogrammeerd kunnen worden in onze vereniging.

13 oktober 2018

Maar neuken kun je niet!

Afscheid van hotel zum Ochsen in Schallstad
Vanochtend vroeg ging de wekker; om half zeven opgestaan, gedouchet en de tassen ingepakt. Roos had haar tas gisteravond al gepakt; ik was al om half tien al diep in slaap en had niet eens gemerkt dat Roos in bed was gekomen zo moe was ik kennelijk; om half twee werd ik al wakker en dacht dat we al op moesten staan. Viel even later weer heerlijk in slaap.
Om zeven uur zaten we aan het ontbijt evenals de rest van de groep. Zo rond half negen gingen we op weg; Wil moest alles uit de kast halen om het parkeerterrein van het hotel Zum Ochsen te kunnen verlaten; een onverlaat had zijn auto zodanig geparkeerd dat we er maar nauwelijks langs heen konden, maar het lukte hem. Hij kreeg een warm applaus van ons.
En daar ging het de weg op; nog voor een laatste keer via Freiburg en de inmiddels bekende weg naar Karlsruhe.
Roos en ik raakten in een muzikaal gesprek met Carla en wisselden allerlei wederwaardigheden uit. Voordat we het wisten bereikten we rond half twaalf al de "eerste stop"; was ik ook wel aan toe. Na een snel toilet bezoek nog een laatste "Bratwurst" met brood gescoord; Roos nam een half haantje. We verorberden het lekkers buiten in het zonnetje. Het is deze dertiende oktober onwaarschijnlijk mooi en warm weer.
Een uurtje later weer verder op naar de volgende stop ergens bij een Laplace vestiging in NL. De reis ging bijzonder voorspoedig; niemand hoefde eruit; pas in Utrecht zouden wij met de eersten uitstappen. Bij Laplace was het inmiddels halverwege de middag en wel zo warm dat het in de zon zittend gewoon niet was uit te houden; de warmste 13e oktober sinds de metingen waren begonnen had Roos ergens gelezen. Ik kan mij nog oktober 1969 goed herinneren; was ik op 6 oktober in het huwelijk getreden op een zomerse dag daar bleef het ook de rest van die maand heerlijk weer maar toch niet zo warm als vandaag.
Ik zat met Wil, onze reisleider/chauffeur op de bagageklep van de bus en we praatten wat over het bridgen met H&W; hij had heel wat meegemaakt en vond ons kleine groepje erg harmonieus; hij keek terug op een zeer geslaagde Bridgereis, niet in de laatste plaats vanwege het heerlijke weer maar ook de vlotte reis. Het kon kennelijk ook heel anders gaan; op een keer, zo vertelde hij was er in een vrij groot gezelschap een echtpaar dat ook samen bridgete en waarbij de man in kwestie het voortdurend allemaal beter wist en zijn partner, zijn echtgenote dus voortdurend op hoge toon aansprak op verkeerd spelen en zo. Wil had hem al gewaarschuwd dat het zo niet door kon gaan en dat de drive anders gestopt zou worden. De man bond toen ook enkele dagen in, maar na twee dagen begon het gedonder weer. Kennelijk zinde dat de echtgenote wat minder en zij merkte op even hoge toon op: "je kunt wel beter bridgen, maar neuken kun je niet!" De hele zaal lag minuten lang dubbel van het lachen en ik moet eerlijk zeggen dat ik zelfs bij het schrijven van deze blog nog zit te lachen; het zal je als vent in het openbaar gezegd worden?!
Wij reden verder naar Utrecht en werden op een voor ons wel erg ongelukkige plek afgezet. We hadden zo ontzettend veel zooi ingeslagen: ik had twee rugzakken, zwaar beladen met spek, kleding en nog meer ingekochte dingen; Roos had naast haar bagage een doos met zes flessen wijn te sjouwen. Zij ging direct op weg terwijl ik nog wat napraatte; ik zag niet meer hoe zij liep. Ik moest via de nieuwe loopbrug en traverse naar het busperron; geen Roos te bekennen. Bus 77 kwam al snel en ik stapte in; gelukkig zag ik haar een paar haltes verder ook bij de bus en zo kwamen we toch nog tegelijk thuis. Nog even lekker koffie gedronken in haar tuin en wat spullen overgeladen waaronder een stuk van 2,5 kilogram Schwarzwalder ham; dat wordt smullen.
Op de flat aangekomen eerst maar het spek in stukken gesneden en deels ingevroren. Wat spullen uit de vriezer gehaald voor morgen. Was een heerlijke vakantieweek geweest, waarvoor iedereen dank!

12 oktober 2018

Ruta de Santiago

Eindeloze rijen wijnstokken
Vandaag het ouderwetse gevoel van een vrije dag; geen excursie vandaag en we hadden ons voor het britsen afgemeld. Dus een stevige wandeling gepland over de weg naar Santiago de Compostela. Ook hier door Schallstad en over de Wijnberg gaat een aanloop naar deze oeroude pelgrimstocht.
Het was uitgelezen wandelweer; zonnetje en zeker in het begin niet al te warm.
Na een heerlijk Duits ontbijt met jam en kwark de tas gepakt en op weg. Wil en Dy zaten lekker in het zonnetje op een bankje en zwaaiden ons uit; daar gingen we de heuvel op. Al snel gingen de jas en overhemd uit en de zonnepet op; het zou uiteindelijk ruim dertig graden worden en dat op 12 oktober.
Na een uurtje bereikten we een volgend dorpje; koffie met iets erbij. Daar hoorden we iemand "ade" zeggen als afscheidsgroet, net als in dat zielige lied "die böse Farbe" uit "die schöne Müllerin" van Schubert. Gebruik ik vanaf heden bij gelegenheid en vandaag al twee keer.
Even waren we de markering kwijt maar al snel vonden we het pad weer terug; liep verder door het dorp. Langs de weg kochten we een doosje vijgen. Verderop liep het pad langs een autoweg naar het volgende dorp; dat waren we snel zat en zochten we met GPS en smartphone ons eigen pad. We kwamen in gesprek met iemand die daar aan het werk was; de schoonheid van de streek was ons hoofd onderwerp.
Terug op de Wijnberg hebben we wat gerust op een bankje en wat gegeten. Het werd steeds warmer; wat had ik een spijt dat ik m'n korte broek niet had ingepakt. We beklaagden de anderen die nu binnen "moesten" blijven om te bridgen.
Terug in het hotel lekker gedoucht.
Om vijf uur naar een echt Duits feest: het gezamenlijk eten van trestenwurst. Met een biertje erbij, was toch leuk!
En tot slot het afscheidsdiner bij Zum Ochse.

11 oktober 2018

St Peter im Schwarzwald

De Titisee
De dag weer goed begonnen met een karig ontbijt en een stevige ochtend wandeling door de velden. Ik was alweer op de terugweg en daar kwam Roos me tegemoet. Samen liepen we terug. Snel douchen en hup, de volgende excursie; een tourtocht door het Schwarzwald. Eerst naar de Titisee, een hooggelegen en prachtig bergmeer. In het gelijknamige plaatsje kochten we stevig in: ham en diverse soorten spek. Na een kop koffie door naar een demonstratie over de geschiedenis en het maken van koekoeksklokken. Daar in de buurt een prachtige kloof, Ravenna schlucht, met beek belopen.
Tot slot St Peter, een plaatsje naar ons hart waar we beslist naar terug willen komen. Roos heeft bij de VVV alvast informatie verzameld over wandel mogelijkheden en hotels.
Terug in het hotel moesten we alweer snel aantreden om 6 rondjes te bridgen; het lijkt wel werken har har. Het werd laat; pas rond acht uur zaten we pas aan een overigens weer voortreffelijk diner; gezellig weer met Pia; ze maakte een paar leuke foto's voor ons, waarvoor dank. Na het diner nog een interessante wijn proeverij; de jonge wijnboer lichtte toe hoe de verschillende wijnen worden bereid en ook hoe historische toevalligheden een rol hadden gespeeld. Roos heeft een doos van zes flessen besteld; hoe we al die gekochte zooi zaterdag thuis moeten krijgen?! ach, we zien wel.
De Schlucht

10 oktober 2018

Grünewald in Colmar

Eén van de vele middeleeuwse
panden in prima staat.
In april waren we met Phileas in Toscane; een echte cultuur reis met gids Joris. Tijdens de reis sprak ik hem aan over "de kruisiging", geschilderd door Grünewald. Joris had dit beroemde schilderij, dat oorspronkelijk afkomstig was uit een klooster wel gezien en wist dat het heden in een museum in Colmar te bezichtigen was. Toen ik dan ook hoorde dat de bridge reis van H&W c.q. Dekker bridge reizen ook naar Colmar zou gaan, was ik helemaal om! Dat gaan we doen en alzo geschiedde. Dit schilderij was voor mij doorslaggevend om deze reis te gaan doen. Ik was dan ook wel heel benieuwd en het viel niet tegen!
Dus met de bus naar Colmar, schitterend middeleeuws stadje in de Elzas. Eerst genoten we van het stadsschoon. Intussen kochten we nougat, een olijfhouten deegroller en dronken we koffie. We raakten niet uitgekeken; zo'n mooie middeleeuwse stad heb ik niet eerder gezien.
En dan museum Unterlinden met het beroemde altaarstuk; mensen kinderen, ik kan er niet over uit; ik bleef ernaar kijken. Terecht wordt dit als een heel bijzonder kunstwerk beschouwd.
Feitelijk was dit kunstwerk de aanleiding voor het
deelnemen aan deze reis. Viel bepaald niet tegen!
We hadden niet veel tijd meer, dus geen restaurant lunch deze reis; een broodje en nog wat door een winkel straat gelopen en daar een trui voor mij gekocht (kadootje van Roos, waarvoor dank) en Roos kocht nog een kleurrijk vest/jasje voor zichzelf. Snel naar de bus.

09 oktober 2018

Rothe Ochse

Door de wijnvelden
De wekker ging om half zeven af; ik wilde deze lange dag beginnen met een ochtend wandeling door de wijnvelden en daar zijn er hier zat van. Eerst aangeschoven aan het ontbijt; de ontbijtzaal was nagenoeg leeg dus ik kon in alle rust mijn broodje wegknagen. Onder het spoor door en de weg door de wijnvelden opgezocht. De zon kwam aarzelend boven de helling uit en scheen bleekjes door de mist; mooi gezicht.
Om negen uur vertrokken we met de bus voor de lange rit naar Heidelberg; fijn om die mooie stad waar ik zo veel herinneringen aan heb weer terug te zien. Het eerste dat Roos direct opmerkte was de Rothe Ochse, de herberg waar Paddy, oftewel Patrick Leigh Fermor in 1933 neerstreek. Wilde ik graag zien; zijn boek over zijn voetreis van Hoek van Holland naar Constantinopel intrigeert me al jaren. In dat boek staat o.a. hoe hij de kerst doorbracht in dit etablissement en hoe gasstvrij hij werd ontvangen. Ik had er graag even binnen gekeken, maar het was gesloten. Inmiddels wordt dit etablissement door de zesde generatie gedreven. 
Zitten we weer te eten. Roos met haar nieuwe sieraad om
We liepen door de hoofdstraat; ik zag een winkel met prachtige sieraden met barnsteen; Ich musste unbedingt etwas für die Rose kaufen. Uiteraard slaagden we en heeft ze dit jaar een laatste verjaarskado binnen. 
Lekker geluncht en tot slot het kasteel bekeken; daartoe eerst de enorme trap beklommen; was verder gerestaureerd; prachtig uitzicht over de hele stad; aan de overkant van de Neckar de Filosofen weg. Toen weer tweeënhalf uur terug; waanzinnig veel autoverkeer op de wegen maar we waren vroeg genoeg terug om nog een wandeling voor het diner te maken.
Weer heerlijk gedineerd; we vrezen beiden de confrontatie met de weegschaal; het is ook allemaal zo lekker.
Vervolgens na het eten nog vijf rondjes bridge. We werden weer tweede; we voelden een zekere trots op ons biedsysteem.


08 oktober 2018

Zufrieden

"Wees tevreden", was zijn levensles.
Tjonge jonge, wat smaakte dat echt Duitse ontbijt weer goed; net als hotel Hirsch in vroeger tijden. Na een perfect ontbijt nog even door de wijngaarden gewandeld. Om 11.00 uur met de bus naar Freiburg. Vanaf de Karlsplatz zaten we in no time op de groenten markt; een drukte van belang; allemaal stalletjes met groenten en andere voedingsmiddelen. Natuurlijk kochten we een blik Schwarzmagen, zult volgens een vriendelijke dame, maar ook een zak amandel koekjes; we kunnen het ook niet laten?!
Lunchen deden we in zo'n oerduits Lokal; we schoven aan bij een oudere heer waarmee ik uiteraard in gesprek kwam. Hij was 93 jaar oud; hij vertelde van alles; wat ik er van overhield was een levenswijsheid die ook de mijne is; sei zufrieden! Wees tevreden!
We liepen verder door Freiburg door een winkelstraat; een sportwinkel: "ik wil een nieuwe rugzak kopen, misschien slaag ik hier", zei ik tegen Roos. Een goed voorziene zaak; niet alleen een rijke sortering aan rugzakken met formaat en functionaliteit die ik zocht, maar ook lage schoenen van het merk Meindl. Helaas niet in mijn maat, maar de bediende belde met de zusterzaak ergens verderop in Freiburg en daar was mijn maat, 9,5 nog wel beschikbaar in het gekozen model.
Dus met de nieuwe rugzak op zoek naar die andere winkel; konden we niet zo snel vinden en we moesten terug naar de bus; jammer maar helaas. Maar die nieuwe rugzak zou ons goed te pas gaan komen!

Schitterend middeleeuws gebouw op de markt
's-middags hebben we gebridged en zijn we zelfs tweede geworden. Na het diner was er een leuk optreden van een kok/cabaretier die heerlijke schlagers zong. Eerst maakte hij met twee door hem aangewezen vrijwilligers een aantal Schwarzwalder Kirschtorten. Als nagerecht kregen we een stuk en dat smaakte "wunderbar". Daarna ging hij zingen en begeleidde zichzelf met de onvermijdelijke trekharmonica; we vonden het ontzettend gezellig en zo echt Deutsch.