20 januari 2019

De groene VVV wandeling in Calpe

Het beginpunt
Op zondag rijdt alleen linea 1 in Calpe; daarom begonnen we onze geplande wandeling bij de kruising met de grote weg. Eerst even bij het busstation informeren naar de mogelijkheid om naar Madrid te gaan met de bus; kan iedere dag om 10.00 uur; gaat direct naar Madrid en is daar omstreeks 16.30 uur.
Al snel waren we bij het eerste bordje met richtingsaanwijzing voor de geplande wandeling.
Allebei hadden we zoiets van: "heerlijk om hier weer terug te zijn"; we zijn hier al een week en hebben nog niet veel van die VVV wandelingen gemaakt. Deze etappe hebben we vorig jaar veel gelopen; voelde weer vertrouwd; die rust, het ruige landschap, de stenige paden. De lucht zag er behoorlijk dreigend uit maar het bleef droog.
Om half twee gingen we lunchen, toevallig op een plek waar we vorig jaar ook een keer hebben geluncht. Maar nadat we onze broodjes hadden weggeknaagd begon het toch licht te druppelen en flink te waaien. We verwachtten eigenlijk een stortbui zoals je dan in NL te wachten staat maar dat is hier kennelijk anders geregeld. We zouden verder nog een enkel spatje voelen maar van echte regen was geen sprake.
Onderhoud is een probleem in Spanje en zeker waar het iets ongebruikelijks als wandelen betreft; een tweetal informatiepalen was verdwenen; het is dan ook maar de vraag of de anderen van onze groep deze wandeling met goed gevolg zullen vinden; moeten we maar afraden denk ik.
Vlakbij het beekje
Intuïtief namen we bij een van informatie ontdane paal de juiste richting en kwamen weer op bekend terrein; dat is wel leuk hoor. Uiteindelijk kwamen we bij de hermita en daar wilde Roos met haar smartphone en GoogleMaps de weg terug via wandelpaden doen. Voor mijn gevoel gingen we volstrekt de verkeerde richting in en ik bleef dat tot mijn schande veel te lang volhouden. Via onbekende, leuke paadjes kwamen we uiteindelijk vlakbij ons appartementen complex weer in Calpe. Ik heb mijn verontschuldigingen aangeboden. Roos sprak overigens haar verbazing erover uit dat ik wel was meegelopen met haar terwijl ik dacht dat we de andere kant op moesten. Tja, wat moet ik daar nou van vinden?! Ik twijfelde gewoon heel sterk maar diep van binnen dacht ik dat die moderne middelen bepaald niet achterlijk blijken te functioneren. En zo was het!

19 januari 2019

Lekker zingen in Calpe

Vandaag was er marktdag in Calpe zo wisten we; de groep ging naar Jalon, maar wij haakten af en gingen ons eigen "ding" doen. Natuurlijk eerst ontbijten en koffie drinken, althans dat was het plan. Toen mijn OV-engel ervoor zorg droeg dat bus Linea 2 er net aankwam hebben we die natuurlijk genomen en bij Cruz Roja uitgestapt om bij ons favoriete plekje in Calpe koffie te gaan drinken. Vervolgens naar de nabij gelegen markt gegaan. We wilden proberen om een venkel in te kopen voor door de vissoep; bij de supermarkt is geen venkel en die die hoort echt in de vissoep vinden wij.
Op de markt kon je werkelijk van alles krijgen; we hebben dan ook stevig ingekocht; groenten, noten, kaas en fruit; was nog best te sjouwen en beladen liepen we door de leuke straatjes van Calpe naar Plaza Colon waar we de bus namen terug naar het appartement.
's-Middags namen we deel aan een activiteit van de Hollandse Club: zingen in het clubgebouw. Er waren zeker 30-40 mensen op af gekomen en met een Karaoke installatie en een enthousiaste zingende dirigente zongen we - meestal - unisono een fors aantal simpele liederen, waaronder zelfs André Hazes met een neo-romantisch lied: "de Vlieger". Ik had niet gedacht dat ik zoiets ooit zou gaan zingen en moest toch wel zo lachen om die melodramatische tekst; maar heb enthousiast meegedaan natuurlijk.
Heerlijk om weer eens voluit te zingen net als met die kerstnachtdienst.

18 januari 2019

Rafa

Rafa was de wandelgids die vorig jaar de meeste van de georganiseerde wandelingen van AOW heeft gegidst. Aangezien een groot deel van het gezelschap van dit jaar ook vorig jaar heeft deelgenomen valt zijn naam nog wel eens. En nu blijkt dat niet alleen Roos contact met hem heeft gezocht maar ook Martine; zij heeft inmiddels zelfs een ontmoeting met Rafa geregeld.
Nu kwam zowel bij Martine als bij Roos het verzoek van Rafa aan onze groep om een stukje te schrijven over onze ervaringen met hem voor zijn website. En daar wil ik best het spits voor afbijten.
------
Rafa  heb ik leren kennen als professioneel wandelgids in de maanden januari en februari 2018 bij wandelingen in de bergen rondom Calpe; hij bleek een enthousiaste en bekwame gids die er alles aan deed om het degenen over wie hij de verantwoording op zich had genomen een optimale wandelbeleving te bezorgen.

A Rafa el guía profesional de senderismo le conocí en los meses de enero y febrero 2018, caminando en las montanas de la región de Calpe. Era un guía entusiaste y competente que hizo todo que puede como para dar la experiencia optimal de senderismo.

Dat gidsen beperkte zich niet tot het wijzen van de weg maar ook hoe je het best de voor ons platlanders vaak wat lastige steile en stenige paden moest nemen zonder al te veel risico van uitglijden of vallen. Degenen die wat meer moeite hadden hielp hij indien nodig ook om obstakels te passeren.
Su guiar no se limitó a dirigir el camino, pues tambien nos explicó a los de las llanuras cómo tomar un camino pedregoso difícil e empinado sin tomar riesgos excesivos. A los que tenían problemas con los armatostes les ayudo pasar.

Verrassend waren de rustpauzes; de eerste keer weet ik nog dat Rafa ergens in "the middle of nowhere" aankondigde dat er even verderop een koffieplekje was. Dat stelde me nogal teleur omdat ik aanvankelijk dacht dat deze plek dus bevoorraad zou worden via een voor auto's begaanbare weg. Niets was minder het geval; op de rustplek lagen wat stenen om op te zitten en Rafa toverde uit zijn gigantische rugzak met hulpmiddelen koffie, thee, kopjes en zelfs wat lekkers.

Una sorpresa nos dieron los descansos. La primera vez que Rafa anunció, en plena montaña, que hubiera café, me decepcionó: pensé que hubiera una carretera asfaltada para coches. Pues no era así. Se trató de un lugar con unas rocas para sentarse. De su gigantesca mochila Rafa conjuró café, té, tazas e incluso unos dulces.

's-Morgens was hij altijd op tijd present om ons met zijn busje op te halen; daar stond hij ons met zijn karakteristieke haar in een staart en korte broek, ongeacht het weer ons op te wachten. Begroette ons vriendelijk met zijn sonore stem in voortreffelijk Engels. Ook onderweg wist hij boeiend te vertellen over heel uiteenlopende zaken van heden en verleden in Spanje en natuurlijk over het landschap en de historie van het landschap.
In deze periode hebben we Rafa leren kennen als een zeer betrouwbare en deskundige berggids die zijn taken zeer breed opvatte.


Een daggie vrij

Gisteravond was ik zo moe dat ik al sliep voordat m'n hoofd het kussen raakte. En niet alleen dat maar ik sliep zelfs nog toen Roos - eerder dan ik dus! - opstond en naar de zitkamer vertrok. Ze moest zo lachen toen ik mij een half uurtje later verbaasd meldde. We hadden niet zo'n trek en deden ons ontbijt sober met een resterend broodje van gisteren. Daarna naar Mejias voor de koffie met een lekker glas zumo de naranjas. Tijdens de koffie kwam opnieuw het spel aan de orde met het grappige biedverloop:  1 ruiten van mij, 2 klaveren van mijn linker opponent, 3 klaveren, een sterk cue bid van Roos en 3 harten van mijn rechter opponent, waarop ik paste en mijn linker opponent 4 harten bood, Roos deed 4 schoppen en zowel de rechter tegenstander als ik pasten (ik had een sterke schoppen steun en vond schoppen een goed eindcontract. Na twee keer pas bood mijn linker opponent doublet en ging Roos met 5 ruiten terug naar mijn startkleur. Ging gedoubleerd 1 down. En daarna onze analyse.
Deze analyse deden we bij Mejias nog eens over en uiteindelijk kwamen we er uit! Ik had natuurlijk na die 2 harten van mijn rechter opponent de schoppen moeten laten horen want Roos had al aangegeven dat zij sterke ruiten had. Eindelijk waren we er uit! We hebben tegenwoordig ook zo'n lol in de analyse, het nakaarten.
We hadden voor vandaag geen programma - echt een vrijedaggevoel?! - en hadden zin om weer bij Miguel te gaan eten. Maar eerst boodschappen doen; conejo gekocht voor conejo con ajillo. Met de bus van 14.07 uur naar de stad en lekker gegeten bij Miguel. Met de bus van 15.40 weer terug naar onze residentie en direct door naar het kroegje waar we met de AOW club de week zouden afsluiten.
Ik had bij Miguel al twee wijntjes gedronken en in het kroegje ook nog 2 biertjes; dat was wel genoeg voor vandaag. Martine deed mij eraan herinneren dat ik nog een stukje zou schrijven voor de website van Rafa; moet ik niet vergeten! Na de weekafsluiting door voorganger Rien die dat uiteraard in dichtvorm deed gingen Roos en ik terug naar het appartement; de vissoep was heerlijk geworden.
Terwijl Roos naar de eerste aflevering van Themind - VPRO serie - zat te kijken las ik verder in "In Europa" van Geert Mak dat we hebben geleend van de bibliotheek van de Nederlandse Club Calpe waar we lid van zijn.

17 januari 2019

Een drukke dag

Eerst aan de koffie
Na een genoeglijke middag bridge zouden we vanavond ook weer aan de bridgetafel verschijnen zo was het plan en zou ook gebeuren, maar overdag een stevige wandeling met Frans aan de leiding.
Redelijk vlot opgestaan en na het ontbijt lekker koffie leuten bij Mejias II. Roos had haar oorbellen vergeten en ging nog even terug naar de flat;niet uit ijdelheid maar omdat die piepkleine oorgaatjes bij haar nogal snel de neiging hebben om dicht te gaan. Daardoor kon ik nog een tweede bakkie doen en vervolgens naar het vertrekpunt voor de auto's met Anja en Frans, de leiding voor het wandelen.
Door een prachtig landschap reden we naar het vertrekplaatsje Tàrbena. Daar dronken we eerst nog koffie met heerlijk amandelgebak.
Daar gingen we op weg; het gezelschap werd gesplitst in degenen die de lange wandeling zouden gaan doen en degenen die het liever wat korter wilden houden. Roos en ik gingen het lange stuk doen onder aanvoering van Frans die de GPS track in zijn smartphone had. Helaas moesten we beginnen met een pad dat op dat moment aan een ingrijpende wegwerkershandeling was onderworpen. Degenen die daar aan het werk waren zeiden overduidelijk dat het onverantwoord was zelfs als wandelaars om verder te lopen. Als eigenwijze Hollanders probeerden we het natuurlijk toch, maar ten halve keerden we toch.
De aansluiting gevonden
Frans had intussen het alternatief gevonden; een paar kilometer langs de asfaltweg en dan verderop via een landweg weer de aansluiting. We daalden en daalden langs die asfaltweg en ik dacht nog: "zo dat moeten we straks weer allemaal stijgen". Was uiteraard het geval maar de wandeling was schitterend en "ups and downs" horen nu eenmaal bij bergwandelen anders hoef je hier ook niet naar toe toch?
De aansluiting met de bedoelde wandeling kwam in het vizier: een GR-teken - rood en wit gemarkeerd - op een boom heb ik op de foto gezet.
Uiteindelijk kwamen we weer terug in Tàrbena; was een stevige wandeling geweest ook al was het hemelsbreed maar een 13,5 kilometer.
We waren weer keurig op tijd terug in Calpe. Een restje bonensoep en een broodje en om half zeven de deur uit voor een avondje bridge in de NLse club. We voelen ons daar helemaal thuis en hebben weer heerlijk zitten spelen. In één spel kwamen we er achteraf niet goed uit hoe we eigenlijk hadden moeten bieden en we kaartten nog wat na in een duidelijk analytische sfeer en zeker niet ruziënd zoals vaak gebruikelijk is bij (echt)paren. Klaas en José waar we mee aan tafel zaten complimenteerden ons daarover omdat ze het kennelijk niet vaak meemaakten dat er op die manier ook achteraf met mislukte contracten kon worden omgegaan. deed ons genoegen. Maar ik was er na onze analyse toch nog niet helemaal van overtuigd dat het niet anders had moeten verlopen.
Over het eindresultaat mochten we overigens bepaald niet ontevreden zijn; we eindigden weer als derde. Het was weer een heerlijke speelavond geweest en we verheugen ons al op volgende week!

16 januari 2019

Leg de troeven eens rechts?!

Daar hadden we ons al ver voor ons vertrek op verheugd: bridgen in de NLse club van Calpe. Vandaag was het zo ver. Eerst koffie drinken met alle mensen van Actief Overwinteren bij Exotic. Ook Greet en beginner Jeanine waren van plan om vanmiddag te gaan bridgen in de NLse club zo bleek.
Roos wilde nog eerst naar de rommelmarkt in het dorp en ik wilde lekker een uurtje in de zon liggen. Zo brachten we de ochtend door. Nog even lunchen en daar gingen we. Het begon om 14.00 uur maar iedereen werd verzocht om uiterlijk 13.45 aanwezig te zijn vanwege de voorbereiding van de computer en het schudden van de kaarten.
Ontzettend leuk om Suzanna en Francois weer te ontmoeten; met dikke zoenen begonnen we aan de hernieuwde kennismaking. Al snel zaten we te schudden en te delen; zijn we niet meer zo gewend sinds we vrijwel uitsluitend stepbridge spelen; wel weer reuze leuk hoor met dat geroezemoes en al die mensen. Greet en Jeanine waren er natuurlijk ook; Jeanine wat onwennig; zij heeft alleen nog maar theorie van het bridgen doorgenomen en feitelijk nog geen enkele praktische ervaring; dat valt niet mee zo'n eerste keer.
Al snel kregen we de loopbriefjes en daar begonnen we. In de derde ronde zouden we tegen Greet en Jeanine aan moeten treden en in de laatste ronde tegen Francois en Suzanna.
De eerste tafel kreeg ik weinig punten en ik bood ook niet erg sterk om niet te zeggen gewoon te slap tot verbazing van Roos. Daarna ging het eigenlijk steeds beter. Vooral de laatste tafel tegen Francois en Suzanna, het kampioenspaar van de NLse club zou hilarisch verlopen. Ik had een zwakke hand en bood 1 schoppen; Roos had wel 6 punten maar geen 3 schoppen mee en bood dus 1 SA. Ik had nog een vierkaart klaver en liet die horen met 2 klaveren waarop Roos terecht paste.
Ergens in de derde of vierde slag kwam Suzanna uit met harten 2, een kleur die ik niet meer had dus ik speelde een troef bij (dacht ik), schoppen 4; Francois troefde over (dacht hij ook ten onrechte) met schoppen 6 en Roos gooit op mijn "bevel" een kleine harten, dat was de 4. Zowel Francois als ik dacht dat de slag aan hem was totdat Roos snedig concludeerde dat de slag aan haar was omdat klaveren troef was. Ik zei nog tegen haar: "leg de troeven eens aan de rechterkant", maar de drie lullige klavertjes die ze "mee" had lagen al rechts. Toen Francois en ik onze suffigheid door hadden moesten we toch lachen.
In een volgend spel werd er weer zoiets suffigs gedaan door Suzanna en opnieuw moesten we allevier ontzettend lachen.
Toen alles was ingebracht kon Francois uit de spelboxjes concluderen dat Roos en ik eerste waren in de N-Z lijn en zijzelf, de clubkampioenen eerste in de O-W lijn. We hadden het dus uiteindelijk niet zo slecht gedaan har har.



15 januari 2019

Een enge afdaling

Verlaten plek, maar goed om te lunchen
Het zou onze eerste activiteit met de NLse club van Calpe worden zo hadden we verwacht; een bergwandeling. Keurig op tijd meldden wij ons; er stond nog niemand bij de deur maar bij een auto stond een viertal mensen en die hebben we aangesproken. Inderdaad zou er gewandeld worden maar geen bergwandeling; wandeling met lunch in een restaurant na afloop. Maar even afwachten dus. Het gezelschap groeide en groeide. Eén van de deelnemers kenden we nog van het bridgen van vorig jaar en hij legde uit dat de wandeling voor vandaag een wel erg relaxte zou zijn en dat er wandelingen worden gedaan in drie zwaartes waarvan die van heden de lichtste was.
Degene die het organiseerde ging binnen de mogelijkheden voor de lunch oplezen zodat iedereen kon kiezen. Roos en ik realiseerden ons dat dit niet helemaal onze goesting was en dat we echt voor de wat zwaardere bergwandelingen gaan. We meldden ons af bij de organisator en besloten om een VVV-wandeling te gaan lopen; de groene wel te verstaan en wel de andere richting op dan vorig jaar toen we door een jachtpartij verhinderd werden om dit gebied te betreden.
Hoog op de berg ligt Castelet
Aanvankelijk liep het allemaal prima; een mooie wandeling die hoog boven het spoor van de trein langs de berg liep. We vonden zelfs een plek die erom vroeg om te gaan lunchen en liepen vervolgens verder. Maar op zeker moment ging het pad wel zo bijna verticaal naar beneden dat ik mijn veto uitsprak over het verder gaan. Onder licht protest ging Roos akkoord en namen we de afslag naar Castelet, naar bleek een eeuwenoud bouwsel, waarschijnlijk uit de tijd van de moren, bovenop een top.
Roos had misschien wel helemaal naar het bouwsel toe willen klimmen; ik vond het wel goed zo. Vervolgens liepen we over het asfalt van de grote weg terug naar Calpe. Onderweg nog even bij Mejias II een bakkie doen en vervolgens naar de bushalte bij de fonteinen en terug naar ons appartement.

14 januari 2019

Val de Pop

Zicht op de valleid
Een rare naam die wandeling van vandaag, maar des te mooier om te zien. We liepen met een aanzienlijk uitgedund groepje van ons gezelschap - er waren er nogal wat uitgevallen door spierpijn, ziekte en blessures - opnieuw eigenlijk vlak in de buurt van Calpe over de flanken van een forse kalkheuvel en langs een prachtige vallei; dat zal wel de Val de Pop zijn vermoed ik. Bloemen, vogels en stilte kenmerkten dit wonderschone voormalige landbouwgebied. Wat zal hier gezwoegd zijn op die verticale gebieden waar je slechts landbouw kunt bedrijven door terrassen aan te leggen. Ik vermoed zo dat dit al voor de Romeinse tijd is begonnen en dat Romeinen en Moren hier ook veel aan hebben gedaan en van hebben geoogst. Olijfbomen waarschijnlijk en graan in de vallei zelf. De Romeinen hebben 400 jaar het Iberisch schiereiland in bezit gehad, dus veel langer dan bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland. Toen rond 400 de Romeinen hier wegtrokken en de Moren het roer over namen heeft de kruisbestuiving van die twee culturen dit land met name in Andalucia tot grote hoogte weten te brengen op landbouwgebied en op cultureel gebied.
Roos op het wandelpad
Nu was het gewoon een schattig gezicht al die terrasjes, oude tuintjes als het ware, waar de mensen zich het lazarus hebben moeten werken. Wij genoten er van.
Ik voelde de zon op m'n gezicht branden en probeerde met m'n petje om zo veel mogelijk schaduw op m'n gezicht te krijgen. De Hollands winterse bleekheid moet met zorg worden omgeturnd en verbranding moet worden voorkomen.
We waren zeer bijtijds klaar met de wandeling en dus weer lekker vroeg op honk. Wij gingen direct naar het appartement; ik wilde nog even in de zon liggen met m'n bast. Door de zon had ik wat last van hoofdpijn en ging even rustig op bed liggen; toen ik hersteld weer in de kamer kwam zag ik dat Roos lekker in de zon had gelegen en ik volgde haar voorbeeld. Opnieuw niet te lang.
We aten nog wat van de bonensoep en gingen boodschappen doen. Een kopje koffie in de bar van het hotel met z'n heerlijke stoelen en gezellig Spaans kabaal van TV, muziek en geroezemoes door elkaar heen?! Terug naar het appartement en een stel achterstallige bloggies geconcipieerd.