18 juni 2018

Gezellig weerzien

18 juni
Met de intercity naar Schiphol; had ik verwacht dat we de eersten zouden zijn daar zagen we de hele groep al staan rond Hans met z'n rode pet; we waren de laatsten maar wel precies op tijd. Gezellig om elkaar weer te zien; het is een hele fanclub die met Philias reist.
Vliegen is wachten maar uiteindelijk landden we op Athene. Een abrazo met Argyris die zo veel weet te vertellen en ons deze week begeleidt bij de culturele reis over de Cycladen.
Met de bus naar het hotel en even de luikjes gesloten. Lekker gegeten en vanaf het dak van het hotel de acropolis bewonderd. Vroeg naar bed; morgen om 5 uur opstaan. We moeten vroeg met de boot naar Paros, het eiland van het beroemde marmer.

17 juni 2018

Het einde van democratie?

In deze blog schreef ik het al meermalen; in de zeventiger jaren las ik voor het eerst over de dreiging van het veranderende klimaat door de toenemende concentratie CO2 in de atmosfeer. Toen al was het duidelijk dat we een andere richting zouden opmoeten op het gebied van de energievoorziening en het gebruik van energie. Ik verwachtte destijds een krachtige switch, een door de belangrijke krachten in de wereld aangezette verandering; opwekken van alternatieve energie, wind-, zon- en andere  maar vooral ook vermindering van het gebruik van energie.
Echter, de onvermijdelijke drive van het economisch principe heeft het gewonnen; de fossiele energie was en is zo goedkoop en de door de technische "vooruitgang" aangewakkerde behoefte aan energie is zo groot dat we juist steeds meer fossiele brandstof zijn gaan omzetten in CO2. Helaas zijn de gevolgen inmiddels niet meer theoretisch maar ook merkbaar geworden en dat terwijl de CO2 uitstoot nog steeds groeit en heden groter is dan ooit.
Op wereldniveau worden convenanten getekend, de officiële wil is er wel, maar naar ik vrees gaat het vooral om de sommatie van het individueel handelen en wat dat betreft gedragen we - ik bedoel de homo sapiens - ons puur biologisch; meer, meer, meer en dan bedoel ik: meer voedsel, meer mensen, meer consumptie.
Ik ben niet slechts somber over de klimatologische vooruitzichten maar vooral over de onmogelijkheid om dit te keren binnen de democratiën; stel je voor dat een politieke partij werkelijk de koe bij de horens pakt en het autorijden actief gaat verminderen in het verkiezingsprogramma; die kan het schudden. Het zelfde geldt voor minder op vakantie gaan laat staan het opleggen van de één kind politiek of het opleggen van het consuminderen enzovoorts.
Wie het weet mag het zeggen; ik ben niet erg optimistisch in deze.

16 juni 2018

Eigen boontjes doppen

Boontjes doppen
De dag begon heel idyllisch; met z'n tweetjes capucijners doppen; een hele klus, maar dan heb je ook wat.

Verder een dag as usual met een gezamenlijk afgekort "drietje" aan het eind van de middag.

En in de avond ging ik nog even langs bij Roos voor een kopje thee. En terwijl we dat naar binnen zaten te slobberen ging de telefoon: "Hugo"; hij had een barbecue gedaan in de buurt en wilde nog even langs komen; dat hij mij niet te pakken had gekregen deed hem sterk vermoeden dat ik bij Roos zou zijn.
Niet veel later kwam hij binnen, zwaar bepakt en in sportief hemd; hij is door al dat sporten wel heel gespierd.
We hebben fijn kunnen praten over de toekomstplannen die hij en Marjorie hebben maar vooral ook over wat er zoal speelt rond de komst van de donorkinderen in onze situatie. Dat luchtte mij in ieder geval behoorlijk op.
Toen hij wegging kon ie het niet laten om teneinde zijn kracht te tonen mij hoog boven de grond op te tillen; moet daar wel om lachen hoe lullig je je ook voelt als vader in de lucht?! Maar sterk is mijn oudste zoon.

15 juni 2018

Een spannende dag

Vooral voor Roos was het vandaag een bijzonder spannende dag. Haar grote hobby is toch wel het componeren van liederen; ooit begonnen als voorbereiding voor een recital ter opluistering van haar 50e verjaardag waarvoor zij een cyclus, "de Zomerreis" had gecomponeerd op basis van gedichten die ze zelf had geschreven. Dat ik daar ook een kleine bijdrage heb geleverd mag slechts als voetnoot worden gezien. Maar de afgelopen jaren heeft ze dat vastgehouden, compositielesen genomen, gedichten van NLse dichters geselecteerd en liederen gecomponeerd. Dat is een heel precies werk geweest. Maar "the proof of the pudding" is toch wel als het door professionals ook als uitvoerbaar wordt gekwalificeerd en die test heeft vandaag plaatsgevonden.
Ik acht het niet op z'n plaats als ik daarover meer rapporteer dan dat ik tot mijn vreugde een app-je van haar mocht ontvangen waarop zij enthousiast meldde dat het helemaal goed was afgelopen; het enthousiasme spatte er van af! Wat vind ik dat fijn voor haar en ik wil haar daarmee ook van deze plaats gelukwensen.
Door Martijns' smartphone geregistreerd,
via Whatsapp verstuurd, via gmail
doorgestuurden dan weer hier
in de Blog gezet. Magie!
Maar voor mij ook een bijzondere dag want donorzoon Martijn kwam bij mij op bezoek. Hij had zich verheugd op een wandeling door het bos en om lekker bij te praten teneinde elkaar beter te leren kennen. En dat is gebeurd.
In verbazend korte tijd reed hij met zijn bolide van Antwerpen naar de Biltse dreven en zaten we aan de koffie met rozijnen/notenbrood. En toen op pad; een wat ingekort "drietje" had ik voor hem in de aanbieding. En we praatten wat af! Hij vond dat ik maar landelijk woonde; grappig want bij landelijk denk ik toch vooral aan de lucht van koeienstront en die heb je slechts zelden in de Bilt, maar groen is het natuurlijk wel. Roos en ik zeggen ook vaak tegen elkaar: "wat wonen we hier toch mooi!" en dat hoorde ik bevestigd door Martijn.
Met een app had hij vastgesteld hoeveel km we precies hadden afgelegd en ook de route zelf kon hij zichtbaar maken; dat zijn toch wel handige dingen. En wat we met elkaar bespraken ging alle kanten uit; onze interesses en kennis terreinen zijn heel verschillend en dat maakt het zo leuk. Hij had voor mij een boek over de grondslagen van de financiële crisis en ik voor hem de Odysseia van Homeros. Ik vertelde hem wat over de reis van Odysseus, over de verleidelijke sirenen en over de keuze tussen Scylla en Charibdis. Martijn vertelde mij over zijn opleiding op Nijenrode en over zijn werk als accountant bij een gerenommeerd accountantsbureau. Was een interessante gedachtenwisseling.
We hebben nog even op mijn favoriete bankje bij het open zand gezeten om te praten en toen weer terug naar de flat. Daar wachtten de enthousiaste appjes van Roos en even later kwam zij ook voor een kop thee en spraken we met z'n drietjes verder.
Toen Martijn weer vertrok, mij zitten latend met de pan bacalaise die ik voor de gelegenheid had gekookt (har har) had ik echt het gevoel dat we elkaar beter kennen. En dat was ongetwijfeld wederzijds.
's-Avonds op het balkon begonnen aan het boek van Martijn - The big short, van Michael Lewis - onder het genot van een paar cantates van Johann Sebastian via de koptelefoon. Het boek loopt - althans in het eerste hoofdstuk - vergelijkbaar met het boek van Joris Luyendijk, "Dit kan niet waar zijn". Ik ga het verder lezen.
Vervolgens de capucijners bij Theo opgehaald; bij Roos in de tuin wat na zitten praten terwijl zij vast een deel van de capucijners zat te pellen.

14 juni 2018

Promotieplaats

Hier stond ik als jonge doctor  37 jaar geleden
Nee, ik heb niet gesolliciteerd; ben al eens gepromoveerd op donderdag 3 september 1981 om 14.30 uur precies, aldus "het boekje" waar ik overigens nog steeds trots op ben.

Maar vandaag waren Roos en ik op de plaats waar ik de verdediging van mijn proefschrift destijds met succes heb mogen doorstaan. Ik heb geen foto's van die gebeurtenis; wilde ik niet; moest in mijn gedachten blijven. Reden voor Roos om nu alsnog een foto van ons beiden te willen doen maken voor het spreekgestoelte waar nu al vele decennia lang promovendi plaats mogen nemen ten overstaan van hun promotiecommissie.

Daar waren we vandaag ook voor gekomen. Een kennis van Roos - hadden we tijdens een van onze groepsreizen leren kennen - promoveerde vandaag op haar onderzoek aan het leven en werk van een Noorse schrijfster, Nobelprijswinnaar (net als in 2011 Tränströmer, de Zweedse dichter ) Sigrid Unsted.
Leuk om elkaar weer te ontmoeten; haar "lekenpraatje" was ook leuk om aan te horen, maar dat was het dan ook wel in mijn beleving. De promotie zelf ging "van dik hout zaagt men planken", de opponenten lieten feitelijk geen spaan heel van het wetenschappelijke gehalte van haar werk. Tot overmaat van ramp was de verdediging ook nog eens onacademisch knullig; we zaten met kromme tenen.
In gesprek met de hooggeleerde promotor
Toen de pedel het verlossende "hora est" uitsprak en het wel heel erg lang duurde voordat de promotiecommissie met haar oordeel kwam vreesde ik het ergste: een niet geslaagde promotie; gebeurt uiterst zelden.
Maar nee hoor, de getekende bul werd overhandigd nadat de nodige formuleringen waren uitgesproken; ik voelde opluchting maar vroeg mij af hoe de promotor zich zou voelen. Deze laadde op moedige wijze alle schuld voor de omissies en methodologische gebreken van het werkstuk op zich.
De betreffende vakgroep mag zich slechts zelden in het genot van een promotie wentelen en meestal betreft dit dan ouderen die na een werkend leven nog een wetenschappelijk interessante prestatie willen neerleggen, waarvan akte.
Tijdens de receptie heb ik de promotor nog op zijn charmante "jonge docotor" toespraak aangesproken, die uiteindelijk de middag nog heel plezierig afrondde. Nog steeds pakkie deftig gingen we weer op tijd naar huis met de trein.

13 juni 2018

Van Veenendaal naar Leersum

Eigenlijk had ik me van alles voorgenomen; zou stevig aan de wandel gaan of toch minstens naar de fitness, maar prioriteit was toch om de flat een beetje te kuisen zoals onze Zuiderburen dat noemen. Vrijdag komt Martijn op bezoek en dan moet het toch toonbaar zijn. Dus eerst maar eens de kamer en de hal uitgemest; wat een hoop overbodigd heb ik kunnen verwijderen. Maar zo tegen een uur of 1 bedacht ik mij om er toch maar eens op uit te gaan; met de bus naar Utrecht CS en een perfecte aansluiting bracht me naar Veenendaal West waar de volgende etappe van het Utrechtpad zou beginnen.
Eerst liep ik terug naar de plek waar ik met Roos bij de vorige etappe was geëindigd en vandaaruit met een nieuwe track richting Leersum. Het pad liep al snel door de bossen en over de "bergen" van de Utrechtse heuvelrug. Het was goed wandelweer; een dreigende lucht zou nauwelijks een spatje laten vallen en een koele wind zorgde voor een aangenaam atmosfeertje. Maar vooral de omgeving maakte de wandeling tot een puur feest; we wonen op de Heuvelrug daar in de Bilt/Bilthoven maar eerlijk gezegd wist ik niet dat het hier gelopen deel van diezelfde heuvelrug zo ongehoord mooi was. Het leek wel Limburg zo geaccidenteerd hier en daar met de uitgeslepen dalen en de heuvels.
Het grootste deel van de tocht kwam ik geen mens tegen en het was ook weldadig stil. Aangekomen in Leersum had ik ontzettende trek in iets lekkers en daar stond tot mijn grote genoegen een viskraam met "een broodje paling" voor mij; niet zo lekker als bij onze Volendammer, maar heel goed "binnen te houden".
Onderweg appte Hugo over de financiering van z'n huis en 'savonds een heel bombardement van appies met o.a. Jantine die terug komt naar Europa. We hebben er maar een borrel opgenomen.

12 juni 2018

Een gaatje in de blog

Mijn opa in gesprek met zijn schoonzus, voor mij
(oud)tante Evie, zus van oma Sientje
Soms gebeurt het dat er niets vermeldenswaardigs gebeurt op een dag of dat ik vergeten heb wat voor "belangrijks" is gebeurd en dat ik zelfs geen boek heb te bespreken en geen overpeinzing. Tja, dan ontstaat er een gaatje in m'n daily blog, zo ook vandaag. Maar daar maak ik graag gebruik van voor een anecdote.
Ik was eens bij mijn grootouders op bezoek, in Zaandam, Czaar Peterstraat 60, ik denk nog met veel warmte aan dat huis waar ik als klein kind wel eens mocht logeren; inmiddels geamoveerd. Maar daar gaat het nu even niet om.
Mijn grootvader zat aan de telefoon en zei - terwijl ik naast hem zat - : "wij hebben geen kleinkinderen"?! Zijn oudste kleinzoon zat naast hem. Destijds vond ik dat maar raar, begreep het ook niet goed. Later realiseerde ik me dat in opa's idee de generaties in elkaar waren overgegaan; hij stelde zijn kleinzoons in de generatie van zijn zoon, mijn vader dus. Ik was ook geen kind meer, maar een volwassen man.
Intussen merk ik dat ook wel eens bij mezelf. Zal niet zo gauw zeggen dat ik geen kleinkinderen heb, maar dat zijn ook nog echt kinderen; de oudste, Gijs is nog maar 7 jaar oud. Maar als ik bij mijn broer Henk ben geweest merk ik dat ik zoon Peter vaak "Henk" noem; en als ik het over Henk heb, heb ik het vaak over "Peter", dus ook daar lopen de generaties een beetje in elkaar. Ook noem ik mijn zoons regelmatig "broer"; ze voelen ook aan als broers, gelijkwaardigheid kennelijk of zo iets.
PS Eigenlijk had ik de blog de prikkelende titel: "wij hebben geen kleinkinderen" willen geven, maar dan krijg ik het aan de stok met enkele van mijn dochters vrees ik en dat durf ik absoluut niet te riskeren!