21 januari 2020

Home alone

Na een dikke week dat we volledig samen hebben opgetrokken gaan we vandaag onze onvervalste LAT situatie in; vandaag gaat Roos naar Wijhe en blijf ik in de Bilt. Maar het is dinsdag vandaag en er was nog een plaatsje vrij en dus ging Roos voor - waarschijnlijk - de laatste keer naar Pilates bij Debbie. Voortaan gaat zij Pilates genieten in Wijhe bij het fitness centrum aldaar.
Maar eerst een ontbijtje op bed en vroeg de deur uit op mijn fiets naar Sportcity. Ze had ook een afscheidsgeschenk voor Debbie en na de les was er tijd voor een praatje. Daarna kwam ze thuis en deed ze verslag onder het genot van een kopje koffie. Daarna hebben we nog een hoofdstuk uit het boek Habakuk doorgenomen, geluncht en tja toen was het tijd voor afscheid; daar ging ze, bepakt en bezakt naar de bus.
Raar hoor; ik woon nu veertig jaar in deze gemeente. Eerst bijna 30 jaar in de Hoflaan waar mijn viertal is geboren en nu alweer 12 jaar hier op de flat in de Bilt. Op Douwe, de oudste zoon van Roos na is iedereen inmiddels weg uit deze gemeente.
Ik kan er niks aan doen maar ik heb echt een beetje dat verlaten gevoel dat zo schitterend wordt weergegeven in die larmoyante film: "Home alone", over dat jongetje dat met de kerst helemaal alleen in een rijk versierd huis zit als ik me niet vergis. Zal wel wennen. 

20 januari 2020

Boodschappen en afscheid

Theo bij de wortelen
Vanmorgen eerst Roos verwend met een lekker ontbijt op bed. Daarna scheidden zich onze wegen; Roos ging de laatste schoonmaak arbeid verrichten in haar oude huis en ik ging boodschappen doen. Naar AH en naar Koopman. Daarna naar Theo, mijn moestuinier om wortels en boerenkool uit de moestuin te halen. Het is ongelooflijk eigenlijk hoe lang je nog uit zo'n tuin kunt oogsten. De wortelen schepten we los; zagen er prachtig uit. Ik maakte een foto van Theo bij de zojuist geoogste wortelen. Daarna trok ik een aantal boerenkoolplanten uit de grond en sneed de bladeren los; is een klusje van niks; deed ik vroeger een stuk ingewikkelder.
Nog even een stuk gewandeld in het bos voor de nodige beweging en toen gewacht tot Roos weer terug kwam. Zij was na het schoonmaken naar onze huisarts om afscheid te nemen; zij is daar heel lang patiënt geweest en ze had een uitstekende relatie met hem; fijne arts!
Lekker gegeten. Roos had mij geattendeerd op een oude gewoonte om, naar Vergilius, koolsalade te eten. Dus een mengsel van spitskool, wortelen, geitenkaas, appel, noten in een dressing van citroensap, olijfolie en walnoot-olie en licht gezouten. Wat olijfjes en mini-augurkjes maakten het af.
Joke belde me en vertelde dat ze een cursus doet in Utrecht. Als huismoeder kan ze helaas niet bij haar oude vader komen eten; de moederlijke plicht roept.

19 januari 2020

Tot slot een gezamenlijk ontbijt

Aan het ontbijt
Natuurlijk meldden wij ons als eersten voor het ontbijt; uitgeslapen en redelijk bij tijds naar bed gegaan in tegenstelling tot de jongeren van het gezelschap. De twee Marren, het echtpaar Westerman dus, waren redelijk op tijd ondanks dat ze van de ervaring van gisteren nauwelijks hadden geslapen. Ze konden er niet over uit hoe geweldig ze het hadden gevonden en dat waren we met hen eens.
Het ontbijtbuffet loog er ook niet om; we schepten onze borden vol met lekkers: peertjes, gestoofd in rode wijn met allerlei smaak en geurmiddelen, gerookte zalm om maar een paar dingen te noemen. Ik genoot van al die smaken en ondertussen babbelden we weer verder met elkaar. Ontzettend leuk om met al die jonge mensen te praten over diverse zaken.
Tot onze verbazing waren verder alle ouderen van gisteravond al vertrokken evenals velen van de andere gasten. Vooral de familie van Margot en vrienden waren aanwezig. Nam niet weg dat het erg genoeglijk was. We vertrokken pas op het laatste moment omdat we moesten uitchecken om 12.00 uur. Ik keek nog even vanaf de hoogte over stad en tuin; imposant hoor die hoogste verdieping van deze enorme omgebouwde watertoren.
Uitzicht vanaf de hoogste verdieping
En toen we met de rugzakjes op als twee ouwe hippies terug naar Bilthoven en door het bos naar de flat gewandeld. We waren nog vol van de indrukken van het huwelijksfeest. Was fijn geweest! Dank Margot en Martijn dat we aanwezig konden zijn.

18 januari 2020

Het grote feest

Lennart en het bruidspaar tijdens
de plechtigheid
Het deftige pak met stropdas, sokken, overhemd en keurige schoenen in de rugzak gepakt en toen op weg naar Dordrecht waar huwelijk, feest en ontbijt plaats zouden vinden in Villa Augustus, waar we heel toevallig nog niet zo lang geleden waren voor het overnachten na een opera aldaar, een arrangement dat ik van Roos had gekregen als geschenk voor mijn verjaardag.
Het is een prachtig gelegen hotel, gevestigd in een voormalige watertoren en omringd door een fraaie tuin. In de verte zag ik een bruidje en toen pas Martijn die daar tot mijn verrassing stond te zwaaien naar ons. We omhelsden elkaar in een hug; hij zag er schitterend uit in een strak blauw pak met bijpassende bruine schoenen. Hij moest natuurlijk weer snel naar zijn bruid in het kader van "de foto's in de tuin". Het was wel koud maar het regende niet gelukkig.
Wij checkten in en betrokken onze uiterst chique kamer met klinknagelversiering op de vloer. Zeer hoog gelegen en voorzien van een prachtig uitzicht op tuin en stad. Vanuit een soort borstwering kon je, vechtend tegen de hoogtevrees naar buiten kijken van achter een reling.
Wij gingen ons verkleden voor het grote gebeuren. Allereerst een officiële ontvangst van het bruidspaar door de gasten vanaf de kade van Villa Augustus. In een piepklein (huwelijks)bootje kwam het tweetal met kapitein en fotograaf aangevaren. Onder gejuich en geklap werden zij ontvangen. We mochten geen foto's maken daarom vrees ik dat er ook geen ontvangstfoto's zijn van de prachtige bruid met wit bontje om de blote schouders en rug van de schitterende trouwjapon te completeren vanwege de koude. De schuchtere bruidegom die het plaatje met zijn mooie kostuum aanvulde; een prachtig paar, dat was duidelijk!
Op naar de trouwzaal waar een goede vriend en voormalig collega van Martijn, Lennart geheten, vanuit een officiële functie ook als trouwambtenaar kon dienst doen. Lennart hield een schitterende introductie over het paar; zoiets heb ik niet eerder meegemaakt; zo vanuit een hem bekende geschiedenis, zo betrokken spreken over degenen die het aangaat.
Onder het geluid van muziek, waar Lennart - gelukkig - met enige moeite overheen kon praten werd vervolgens het huwelijk voltrokken. Heel schattig werd daarbij door de vierjarige Tobias de functie van ringendrager volbracht; met een officieel strikje en een jasje kweet hij zich van zijn belangrijke taak; schattig om te zien; iedereen zat te glimlachen. Dan de ceremonie van de handtekeningen door bruidspaar en getuigen.
Roos overhandigt het geschenk
Vervolgens kreeg ik de gelegenheid om twee nocturnes van Chopin te spelen op de daarvoor gereed staande piano. Was door Margot gearrangeerd als verrassing voor Martijn die, aldus Roos behoorlijk verrast en geroerd was door dit gebaar. Ik deed het heel graag voor hen en na afloop omhelsde ik dan ook spontaan en misschien wel buiten het protocol hen beiden.
Wat ik heel bijzonder vond was dat de beide echtelieden naar elkaar een voordracht deden alvorens elkaar te kussen; over wat zij voor elkaar betekenden en wat zij voor elkaar betekenen wilden; heel bijzonder!!
Vervolgens het aansnijden en verorberen van de bruidstaart, het drinken van een biertje, het maken van praatjes en daarna het diner. Intussen voelde ik mij als donor/biologisch vader wel zo warm ontvangen door alle familieleden van Margot en Martijn dat ik niet aarzelde om die gevoelens ook uit te spreken toen ik daar de gelegenheid voor kreeg tijdens het diner. Roos hield een tafelspeech en bood een zeer toepasselijk geschenk aan dat gelukkig in goede aarde viel.
Heerlijk gegeten en lekkere wijn gedronken en daarna nog een feest. We hebben met velen gesproken en tegen tienen voelde ik dat de energie op was. Nog even volgehouden en toen namen we afscheid van het gezelschap voor de nachtrust. De jongeren gingen nog even door.
De volgende morgen zouden we met degenen die overnacht hadden in het hotel nog gaan ontbijten.  

17 januari 2020

Things like usual

Vandaag echt zo'n day after the days before, maar tevens stilte voor de storm; hebben we de verhuizing nog maar nauwelijks achter de rug daar hebben we morgen alweer de bruiloft van Martijn en Margot.
Dus gewoon naar de markt en bij "de sik" een lekker stuk geitenkaas ingeslagen en naar de Veenendaalse Reformkraam voor volkorenmeel en nog wat ingrediënten voor het brood. Naar boer Dirk voor melk en boter en naar de groentewinkel Koopman voor wat fruit. Verder natuurlijk even mijn trouwerijpak gepast - had ik voor het laatst aan bij de trouwerij van Hugo en Marjorie. Het paste me glukkig perfect, zelfs iets beter dan de vorige keer. Ik realiseerde me dat ik in die tussentijd nog verder was afgevallen en alweer een half jaartje ruim onder de 80 kg weeg.
Intussen maakte Roos haar - inmiddels oude - huis schoon voor de overdracht. Intussen kookte ik ruimschoots om weer wat bakjes met Kant en Klaar in de vriezer te zetten. Deze hebben het opschrift KK, en noem ik dan ook mijn KaKaatjes. Handig hoor; 'smorgens even bedenken dat je 'savonds geen tijd hebt om te koken en je zet een KK'tje buiten de vriezer en de magnetron doet het werk terwijl je je wandelschoenen uittrekt.

16 januari 2020

Een hele ochtend uitgepakt


Waren we uitgevloerd gisteravond, daar begonnen we vanmorgen welgemoed aan het verder uitpakken van de verhuisdozen. En alles vond al zo'n beetje een plek; de kleine mooie dingetjes in de brede vensterbank, kleding in de kasten. De stapel lege verhuisdozen werd hoger en hoger. Zo rond de middag hadden we het wel gehad en aten we een boterhammetje dat ik gisteren had klaargemaakt. Vervolgens op weg naar Bilthoven. Met enige spoed haalden we de trein van 13.30 en waren om 14.20 in Dieren. Daar gingen we op weg naar Rheden, een wandeling op de Komoot, een etappe van 9 kilometer en vanaf daar de stoptrein naar Arnhem en via Utrecht door naar station Bilthoven. We liepen naar de flat.

15 januari 2020

Daar gaat ie dan

Daar komt de vleugel
We waren gisteravond vroeg gaan slapen omdat we vanmorgen met de eerste gelegenheid naar Wijhe moesten. Daar stonden we dan op de bushalte; de bus van 5.56 naar Utrecht. Dan naar Zwolle en door naar Wijhe. Het laatste stukje door het piepkleine bos van Wijhe en daar stond de nieuwe woonstede van Roos op ons te wachten. Nog helemaal leeg uiteraard. Daar kwam snel verandering in want keurig op de afgesproken tijd kwam de verhuiswagen aangereden. En toen"It giet aon". Een stroom van dozen en andere spullen stroomde het huis binnen. Roos had het fantastisch voorbereid zodat de dozen precies naar de bestemde kamers werden getransporteerd.
Een likeurtje
Fijne mannen waar we het bijzonder goed mee konden vinden. Ik werd eropuit gestuurd om coffeepads en andere toebehoren te gaan inslaan bij AH en fietste door het inmiddels vertrouwde Wijhe. Ik raakte in een gezellig gesprekje met de dame achter de kassa in AH.
Intussen werd meer en meer binnen gesjouwd en tot slot de vleugel. Het was inmiddels al dik in de middag. De lege verhuiswagen vertrok met de sympathieke bemanning. Grappig genoeg kenden wij familieleden van dit familiebedrijf. 
Roos had intussen al veel dozen uitgepakt. Ik warmde het meegenomen maal op en we aten dat uit de bakjes. We waren allebei behoorlijk moe; dronken een glaasje likeur en een wijntje en gingen vroeg slapen. Gezellig weer in de "twijfelaar" die dankzij de smid weer beslapen kon worden zonder het risico van door het bed zakken, dit tot opluchting van Roos.