29 april 2017

Een abonnement op de Trouw

Het valt Roos en mij de laatste tijd zo duidelijk op dat de artikelen die we op prijs stellen steeds uit het dagblad "Trouw" komen dat we beiden tot de conclusie kwamen dat ik maar eens een abonnement op deze kwaliteitskrant moet nemen. Al zo'n jaartje ontvang ik dagelijks de zeer korte samenvatting van het nieuws van NRC; het enige voordeel daarvan is dat je er in 30-40 seconden mee klaar bent, maar informatief is het zelden. En de artikelen uit kranten die je in de trein vindt of die je in de bieb leest en interessant zijn, tja, altijd de Trouw.
En zo zat ik vanmorgen achter de site van Trouw en kon ik chatten met Linda; geen computer, maar een persoon die mij door de administratieve procedure hielpt voor zover nodig. Zo gezegd, zo gedaan. Als het allemaal gelukt is dan ontvang ik vanaf maandag de digitale versie van de Trouw, dus geen papier. En mocht ik een artikel tegenkomen dat ik nog eens op m'n gemak wil lezen dan ga ik naar de bieb want daar ligt de paper versie; leest toch lekkerder. Maar misschien wen ik ook wel aan die digitale versie. De smartphone bevalt me ook steeds beter, alleen moet ik sneller leren typen op dat kleine kreng.

28 april 2017

A dog's heart, de opera

De hoofdpersoon, de hond
Op de terugweg naar huis heb ik Roos openlijk bekend waarom ik tot voor niet zo heel lang geleden zelden met haar meeging naar de opera: ik vond het zonde van het geld?! Wel ging ik mee naar de opera Medée in Alkmaar omdat ik dat verhaal zo fantastisch vond en de opera in de open lucht van het landgoed Rhijnauwen, eveneens gebaseerd op een klassiek thema van de hubris van Phaëton. Ook in Essen ben ik meegeweest naar een opera over Griekse vluchteling in de tijd na WO I en een keer naar Düsseldorf naar "Der Rosenkavalier" van Richard Strauss. En eigenlijk vond ik het steeds intrigerender.
Vanavond was de absolute apotheose van zowel het voor mij relatief nieuwe fenomeen van de opera als een muzikale ontsluiting van de Russische ellende waar ik de laatste maanden zoveel over heb gelezen: A dog's heart, een opera gebaseerd op een novelle van de russische schrijver Michail Boelgakov; een satirisch verhaal over de tijd na de revolutie, de tijd van de nieuwe mens die tegen de menselijke natuur in werd doorkneed met de akelige desem van het bolsjewisme.
Een moderne opera, voor het eerst gepresenteerd tijdens het Holland Festival van 2010 maar nu in reprise. Ik ben Roos ontzettend dankbaar dat ze mij niet aflatend heeft geënthousiasmeerd voor deze kunstvorm en mezelf dat ik altijd nieuwe dingen wil onderzoeken want deze opera met haar moderne muziek en haar fantastisch vorm gegeven kritiek op het proces van het kneden van een "nieuwe mens" betekende veel voor me. Het boek "Ingenieurs van de ziel", van Frank Westerman kwam weer bij me boven drijven. Wat een gruwelijke tijd moet dit toch voor Rusland zijn geweest.
De zeer moderne muziek, het toneelspel, de zang, de regie, het was allemaal zo fantastisch in elkaar gezet. Speciaal was het gebruik van het klassiek Japanse bunraku poppenspel om hoofdrolspeler, de hond Sjarik vorm te geven.
Het einde, een harmonisch oplopende schreeuw in dissonanten, was wonderschoon gecomponeerd. Het publiek was razend enthousiast en dat deelde ik volkomen.
Ik zou zeggen: "lezers van dit blog, ga erheen zolang hij nog wordt uitgevoerd".

27 april 2017

Twee tapuiten tegelijk!

Tapuit
Heerlijk uitgerust na een diepe slaap werd ik om 7 uur wakker; ontbijtje gemaakt voor ons beiden en voorbereidingen getroffen voor een dag vogels kijken met Cyria. Het was Koningsdag; ik verwachtte grote drukte in de trein naar Amsterdam. De NS kennelijk ook want er reed een enorm lange Intercity; deze was bepaald niet vol om half tien. Om kwart over tien stapte ik bij Cyria in de auto en gingen we naar de Kennemerduinen. Dat is toch wel een heel mooi gebied. Het was er heel rustig ondanks de vrije dag; de vogels lieten zich vooral horen; ik kreeg weer een lesje vogels luisteren; dat valt niet mee om te onthouden, maar ik pik er toch langzamerhand wel het e.e.a. van op door de lessen van Ab en Cyria en af en toe beluister ik ook de verschillende filmpjes hierover op youtube.
Nu in het voorjaar is dit gebied wel op z'n mooist en niet alleen om vogels te kijken. Ik genoot er echt van ook al ben ik hier in de Kennemerduinen vaak geweest; ook onlangs nog met de PROIRA-wandeling waren we hier.
Cyria maakte me attent op het geluid van de gekraagde roodstaart, de boomleeuwerik, zwartkop, grasmus en nog andere kabaloïden; lastig, maar ontzettend leuk. Op zeker moment kwamen we langs een wat kalig gebied; "dit lijkt me echt een terrein voor tapuiten", merkte ik op. De tapuit had ik nog nooit gezien, maar het is een vogel die mij wel bezig houdt omdat hij zich gedraagt als een milieu-indicator. Uit verschillende bronnen heb ik begrepen dat de tapuit als broedvogel uit NL dreigt te verdwijnen. Als oorzaak is gezocht naar het verdwijnen van konijnen, waardoor zijn nestgelegenheid zou zijn verdwenen. Er si ook gekeken naar mislukte broedsels en daaruit bleek dat de niet tot wasdom gekomen embryo's allerlei misvormingen vertoonden; ik heb de neiging om die - naar de beschrijving van de onderzoeker - "teratomen" te noemen. Er bleek een hoge concentratie dioxine in de eieren voor te komen.
Een nieuwsgierige, niet schuwe vos kwam
nog even langs voor een snack denk ik
"Daar zit er eentje", zei Cyria en zij duidde mij waar ik moest kijken, en ja hoor, een rechtop zittende vogel ter grootte van een lijster, driftig hollend en pikkend naar insecten: een tapuit. De vreugde werd wel getemperd toen Cyria me vertelde dat dit doortrekkers zijn; ook hier in deze ongerepte duinen komen niet of nauwelijks broedparen voor. Maar er zaten er nog veel meer; kennelijk onlangs neergestreken tijdens de doortrek. Mijn dag kon niet meer stuk.
Als je met een echte vogelaar aan het kijken bent is die vogelhobby echt ontzettend leuk. Ik voel me dan ook bevoorrecht dat ik deze in mijn vriendenkring heb!
Nog even langs gegaan bij Theo voor een forse lading groenvoer; heerlijk die verse bladgroenten en ze staan er ondanks de koude zo prachtig bij.
Een bed met spianazie bij Theo

26 april 2017

Van Braamt naar Tolkamer

Huib drukte mij nog op het hart dat ik niet moest vergeten om mijn reispapieren mee te nemen voor deze gezamenlijke onderneming; ja ja, Huib was reislustig en zou deze etappe van het Pieterpad met mij meelopen; hij had gezien dat we een klein stukje door Duitsland zouden lopen en wel het stukje dat na WO II aan NL was toebedeeld geworden, maar op 1 augustus 1961 weer terug ging naar Duitsland: Elten.
Koffie slurpend in de Intercity naar Arnhem met een overheerlijk stuk quiche lorraine, spektaart, bereid met ganzendooiers, praatten we bij; het is ongelooflijk hoe we altijd weer gespreksstof hebben; zo gaat dat met oude vrienden.
Naar ik hoop voorlopig voor de laatste keer bereikten we Doetinchem en namen de bus naar Braamt. Het eerste stuk ging door boerenland; een schaap met twee lammetjes verwelkomden ons in deze oostelijke uithoek van het land. Verderop lokten de heuvels van Montferland. Die bossen daar en het door de ijstijd gevormde geaccidenteerde terrein waren prachitg. Het was koud, maar droog en af entoe scheen zelfs de zon. We moesten het tegen onze gewoonte in wat rustig aan doen vanwege het halfzeven/twee maatschappijen probleem; enkele bankjes in de zon gaven daartoe alle gelegenheid; en maar kletsen die twee oudere heren.
Aan het fraaie bosgebied kwam een einde bij het Duitse plaatsje Elten; ik wist nog uit mijn prille jeugdjaren hoe hier bij die "Heim ins Reich" operatie van 1 augustus 1961 een groot aantal vrachtwagens met boter deelnamen aan een administratieve smokkel; Huib vroeg zich af of ik soms TV had gekeken want onlangs was er een documentaire geweest over deze overgangsoperatie. Maar nee, ik putte uit mijn merkwaardig goed geheugen voor onbelangrijke gebeurtenissen.
Bij Elten hadden we een mooi gezicht op het Rijndal; we liepen een stukje langs de rand van NL, daalden af naar het Rijndal en verlieten al snel weer het Duitse gebiedje rond Elten. We bereikten de Rijn in Spijk en zouden vanaf dat moment door een druilerige maar koude regen doorlopen naar Tolkamer/Lobith waar de Rijn ons vaderland binnentreedt?! Volgens ons was dat al het geval in Spijk, maar ja, dat stelde niet zo gek veel voor.
De terugweg werd wat zwijgzamer afgelegd dan de heenweg; we waren beiden na deze ruim 20 km over koud en zelfs vochtig Pieterpad behoorlijk moe geworden.
Ik ging nog even bij Roos langs om spinazie van Theo op te halen; heb die toebereid en met een paar gekookte eieren verorberd; heerlijk weer die verse bladgroenten. De avond afgesloten met een glaasje wijn en mijn Roosje. Fijne dag geweest ook al was ik inmiddels zo moe als een hond. Morgen vogels kijken.

25 april 2017

Een bloggie schrijven met de ielepiel

Erg makkelijk gaat het nog niet. Met m'n pink zit ik de tekst letter voor letter
in te typen. Dat kunnen die meiden in de trein met twee duimen een stuk sneller.
Moet ik ook maar eens proberen.
Tot heden heb ik m'n blog altijd met een PC of met m'n groompie gemaakt; foto's met een camera en schrijven maar. Ook als we op​ reis waren schreef ik de dagelijkse blog; foto's kwamen later wel. Gisteravond heb ik me suf zitten schrijven vanwege de opgelopen achterstand. Beetje neurasthenisch/dwangneurotisch ben ik wel en zo'n dagelijks schrijfsel heb ik me nou eenmaal voorgenomen.
Maar ik vermoedde dat er vast wel een andere mogelijkheid zou zijn en daarom heb ik vriend Dick geconsulteerd, en ja hoor, hij wist wel een app en daarmee heb ik deze blog geschreven en geplaatst.
Met de pink geschreven.

24 april 2017

Dankzij de ielepiel vroeg thuis!

Fraai monument voor de mijnbouw die deze stad haar rijkdom heeft bezorgd.
Roos had gisteren gezien dat er dagelijks een Flixbus rijdt die om 10.00 uur vertrekt uit Essen naar Amsterdam. Vanmorgen vroeg heb ik uitgezocht of dat misschien een directe verbinding is die niet stopt in Utrecht en inderdaad was dat het geval. Welnu, ik heb mijn smartphone, mijn ielepiel-apparaatje eigenlijk vooral aangeschaft om niet meer met het wat zware groompie te hoeven sjouwen voor als we iets willen boeken bij de Flixbus. Ik heb ook de Flixbus-app gedownload, d.w.z. met assistentie van zoon Peter. En die heb ik vanmorgen uitgeprobeerd en geconstateerd dat mijn vermoeden terecht was en heb direct met de app ook kunnen boeken; voor 30 euro, geboekt een uur voor vertrek met z'n tweetjes naar Amsterdam.
De door Roos reeds twee maanden geleden geboekte reis van 14.30 hebben we ook nog kunnen terugboeken; dat is de flexibiliteit van het Flixbus systeem.
Essen is niet bepaald de "Fröhliche Stadt" die door Schubert wordt bezongen als in de Blog van gisteren. Het is een doodsaaie voormalige industriestad, overigens met een prachtig museum voor moderne kunst, het Folkwang museum. We waren wat aan de vroege kant en liepen nog wat door de stad voor we de bus namen. In de bus heb ik met de ielepiel de artikelen in trouw.nl gelezen; dat is best een goeie krant als ik het met de NRC vergelijk. En voor we het wisten waren we in Amsterdam Sloterdijk; na de Duitse stop in Oberhausen meen ik is de bus in één ruk naar Amsterdam gereden; scheelt een hoop tijd als Arnhem en Utrecht worden overgeslagen. Laatste stukkie met de trein en dan weer lekker thuis; bloggies schrijven. Ben nu weer helemaal bij gelukkig.
Bij aankomst thuis lag het parkeerterrein bezaaid met bloesem van de Japanse sierkers. Die bloeide vroeger
pas op de 24e april, de verjaardag van mijn moeder die vandaag 91 zou zijn geworden.

23 april 2017

Voor 2 euro per uur naar Essen

Op weg naar de feestelijke dienst
Onze laatste uren in Brilon; we zijn er nu vaak genoeg geweest; we willen nu andere delen van het Sauerland gaan verkennen, te beginnen binnenkort in Bad Laasphe. Dus een gevoel van "Abschied". Nog even door de stad geslenterd; we kwamen bij de grote kerk en zagen een rij van kinderen op hun "paasbest" gekleed als bruidjes en de jongens in keurig pak; een katholieke feestdag. Ik was zo onbescheiden om het tafereel te fotograferen. Even later zagen we een fotosessie van een moeder die haar bruid-dochtertje uitvoerig stond te fotograferen bij de oude waterput op de markt; het haar bijzonder kunstig gevlochten.
Verder geslenterd; de Bauernstube bekeken; naar het kerkhof waar ik een serie eenvormige kruisen had gezien vanuit de bus: erebegraafplaats? Het bleek een enorm familiegraf te zijn. Maar verderop wel bij elkaar het droevig resultaat van twee wereldoorlogen; allemaal jonge mensen.
Sobere oorlogsgraven voor de zonen en dochters
van Brilon die vielen in de twee wereldoorlogen
Inmiddels was het tijd voor de bus naar de wereldplaats Meschede alwaar we de Flixbus zouden nemen. Alles weer als een uurwerk. De rit naar Essen met de Flix duurde 2.30 uur en kostte per persoon 5 euro?! Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan! Schertsend zei Roos: "dat is 2 euro per uur. Op de aankomsthalte zag Roos dat er een dagelijkse Flixbus rijdt om 10.00 uur van Essen naar Amsterdam. Zij had de middagbus geboekt die om 14.30 uur naar Utrecht rijdt. "Maar eens even kijken", spraken we af. In het hotel gekomen zocht ik op m'n ielepiel, na een hoop geklooi om WiFi aan de gang te krijgen naar verbindingen van Essen voor morgen naar Utrecht of Arnhem, lauw oene, oftewel: alleen om 14.30 uur. Dat schoot niet op, maar later bedacht ik mij dat het wel eens een verbinding kon zijn die Utrecht overslaat.
Het grote marktplein van Brilon met de waterput
en restaurant Jägerhof op de achtergrond
Maar op dat moment moesten we ons toch een beetje haasten; we moesten naar de opera en die begon al om 18.00 uur; voor die tijd wilden we nog iets eten. Al met al hebben we Bratwurst mit Brot gegeten en waren we al om 17.00 uur gepikt en gedreven bij de opera. Maar er ging al veel volk naar binnen. Er was een voorprogramma met een lezing over de opera: "Le prophète", van Meyerbeer. Uiteraard was de inleiding in het Duits en kon ik het maar half verstaan en begrijpen. Idioot verhaal als gebruikelijk bij de opera, handelend over de figuur Jan van Leyden en de godsdienstwaanzin van de 16e eeuw in en rond de stad Münster. Ik heb daar wel eens wat over gelezen naar ik dacht zelfs in een boek van Yourcenar; maar eens nakijken.
Meschede, wachten op de Flixbus
De opera was een groots gebeuren; fantastische zang; zeer afwisselende muziek van hoog gehalte. Helaas had ik de verrekijker vergeten en kon ik de - Duitse - tekst helemaal niet lezen. Het verhaal was ook niet af te leiden uit het gebeuren maar kon ik achteraf en met de hulp van Roos wel oppikken.
Het duurde wel erg lang; van 18.00 tot 22.30 uur, zij het met een tweetal pauzes. Volkomen verzadigd van de muziek liepen we weer naar ons hotel, dat we overigens nog kenden van een eerder bezoek aan Essen.