22 juli 2017

Keihard gebakken spiegeleieren

M'n moeder in haar jonge jaren
Gisteren heb ik na het wandelen van een drietje hier achter in het Houdringhebos nog even boodschappen gedaan bij Albert Heijn en vervolgens nog even langs slager van Loo; ik had vooruitlopend op het ontbijt van de volgende dag trek in een uitsmijter ham; een zelfgebakken boterham met boerenboter, ham en twee spiegeleieren. En die stond ik vanmorgen te bakken.
Altijd als ik spiegeleieren bak moet ik aan mijn moeder denken die zo ontzettend lekker spiegeleieren kon bakken. Heel vaak als ik tussen de middag kwam lunchen - ik spreek over mijn lagere schooltijd - bakte ze een spiegeleitje voor op brood. En anders werd ik wel naar melkboer Peen gestuurd voor een ons Gelderse gekookte worst. En 'szomers wel eens aardbeien op brood.
Maar nu die spiegeleieren. Moeder bakte die in zo'n ouderwets, aluminium bakpannetje op knetterhoog vuur; eerst een klont blue band (margarine) in de pan en dan een ei dat direct begon te sissen en uiteindelijk op m'n bord kwam met zo'n lekker knapperig korstje aan de kanten. En dat lukt me nou nooit! In de eerste plaats omdat ik het niet over m'n hart kan verkrijgen om roomboter zo te verhitten dat het aanbrandt en dat is waarschijnlijk de temperatuur die nodig is. Maar als ik het inductieformuis hoog zet dan nog krijg ik niet die knapperige korstjes; het smaakt evengoed wel, maar moedertje is gezellig iedere keer weer van de partij en zit a.h.w. op m'n schouder mee te kijken hoe ik een eitje bak.
Toen ik veel later wel eens bij vader en moeder langs ging en kwam eten dan maakte ze zomer of winter altijd mijn lievelingskostje: snijbonen en draadjesvlees. Dat smaakte me altijd zo goed. Ik zeg het nog wel eens: "net zo lekker alsof m'n moeder het heeft gekookt", en dan betreft het strijk en zet snijbonen met draadjesvlees. Alleen snijd ik de snijbonen veel grover, gewoon met een aardappelmesje.
Ik plaats hier als illustratie niet een foto van een gebakken eitje maar een foto van de foto van m'n moeder in haar jonge jaren; de enige foto die ik van haar heb waar ze zonder bril op staat.

21 juli 2017

Aardbeving op Kos

Vorig jaar hebben Roos en ik met de Stichting Georeizen een excursie gedaan op het eiland Sardinië. Daaruit heb ik overgehouden dat onze aardbol een enorme dynamiek kent. Soms gaat het explosief maar veel van de processen gaan bijzonder geleidelijk zoals het schuiven van de platen. Door de wrijvingskrachten ontstaat  een druk zodanig dat de platen op zeker moment met een schok verder schuiven: een aardbeving. Stelt op geologische schaal weinig voor, maar kan voor de bwoners van een dergelijk gebied akelige consequenties hebben.
Zoon Peter zat vorige week nog op Kos te genieten van zijn welverdiende rust na het behalen van de eindstreep van zijn studie. Zojuist las ik op Facebook zijn reactie op de aardbeving die daar in de buurt heeft plaats gevonden en die aan twee mensen het leven heeft gekost doordat het dak van een établisement instortte: "Holy shit... hier zat ik vorige week. Scheelde echt niks of ik zat er precies op het moment van de beving". Ja, dat is wel even schrikken ook achteraf; het oog van de naald; akelige gedachte.

20 juli 2017

Arm en Rijk

Het meisje met de lucifers van
Arntzenius 1890
Vandaag een daggie Den Haag. Lekker uitgerust wakker geworden en om 8.00 even naar Arja geëpt (Whatsapp dus) of het goed was dat ik vandaag langs zou komen. De vorige keer dat ik onverwacht bij haar aan de deur kwam was er niemand thuis en kon ik onverrichtterzake terug naar huis. Maar het schikte en zo stond ik bij haar om kwart over tien voor de deur. En dan voel ik me wel zo verschrikkelijk opa; ik belde aan en direct hoorde ik vanuit diverse kinderstemmetjes van zowel m'n kleinkinderen als van andere kinderen van Arja's gastoudergezin: "Opa!", als de verloren zoon die weer thuis komt. Twee vierjarigen stonden me op te wachten, waaronder kleindochter Evi. En in de kamer Sjoerd en nog een kindje van 2 jaar en een baby van net een jaar; heerlijk spul zo bij elkaar.
Voordat ik naar het station ging vanmorgen was ik nog bij Theo langs gegaan voor een paar courgettes; ik nam er drie mee voor Arja zoals ik eerder deze week met haar had afgesproken. Ze wilde iets maken met tofu en vroeg mij of ik iedere dag vlees at: "natuurlijk", was mijn spontane antwoord. Het "minder vlees eten", of erger nog, "vegetarisme", is aan mij absoluut niet besteed; ik eet graag een balletje gehakt, draadjesvlees, wild en wat dies meer zij. Ook orgaanvlees als lever en zwezerik glijdt er makkelijk in. Roos is daarnaast nog gek op niertjes; vind ik een beetje taai.
Closeup van het gezichtje
Zo tegen twaalf uur ging ik richting Historisch Museum voor de tentoonstelling Arm en Rijk. Ik had de aankondiging gezien met een fascinerend schilderij uit de 19e eeuw, met daarop een invalide meisje, gebocheld zo te zien met een kruk en dat lucifers probeerde te verkopen. Deed me denken aan dat droevige sprookje "Het meisje met de zwavelstokjes", van Hans Christiaan Andersen. Ik wilde dat schilderij graag zien en fotograferen; het getormenteerde gezicht van het meisje spreekt boekdelen.
Het onderwerp, de armoede van de 19e eeuw, heeft mij het afgelopen jaar behoorlijk bezig gehouden. De boeken van Auke van der Woud hebben voorzien in de informatie daaromtrent. De industriële revolutie lag daar toch voor een belangrijk deel aan de wortel van deze wantoestand.
Hier de tegenstelling een 5-jarig
jongetje uit de hoogste kringen dat
later in Indië een topfunctie zou verkrijgen
Verderop in het museum vond ik het kistje met daarin de merkwaardige overblijfselen van de schandalige moordpartij die door de orangisten in het rampjaar 1672 hier vlakbij werd gepleegd; de tong van Johan de Witt, raadspensionaris en zijn broer Cornelis, de architect van de overval op Engeland door Michiel de Ruijter.
Het was maar een kleine tentoonstelling en het onderwerp was mij welbekend, ik was dan ook weer snel uitgekeken. Op weg naar Utrecht bedacht ik mij dat ik wel even in Gouda bij kleinzoon Bram en schoonzoon Pieter langs kon gaan; Pieter heeft op de donderdag zijn "pappadag" (wat een woord; was in "mijn tijd" toch feitelijk ondenkbaar ha ha). Er was niemand thuis en na het scoren van een formidabel smakend saucijzenbroodje bij Délifrance (een aanrader!) ging ik verder door naar huis. Intussen met Arja geëpt, die wist dat Joke en Pieter een dag eerder waren verhuisd en dus niet eens meer woonden daar waar ik had aangebeld; was me ontgaan. Toen ik Joke vervolgens epte, kreeg ik een homerisch gelach als retour, met foto van de kleine Bram, kruipend in een vrijwel lege kamer met wat dozen.
'sAvonds gezellig gepraat met de buurtjes van Roos; zij hadden ons uitgenodigd voor de borrel.


Dit blijf ik toch een merkwaardig onderdeel van
dit museum vinden; een kistje met daarin
de tong van Johan de Witt en een vinger van
zijn broer Cornelis.

17 juli 2017

Hoezo groen?

Vandaag met Huib een etappe van het Groene Hartpad gelopen die we tot nu toe - terecht - systematisch hadden overgeslagen. Het plan was om van Rotterdam Noord naar Nieuwerkerk a/d IJssel te lopen. Het eerste stuk liep door stadsgebied en ook later liepen we toch vooral door woonwijken, niet wat we verstaan onder een Groene Hart wandeling. Bij Capelle hadden we het dan ook wel gezien. Toegegeven dat de Kralingse plas best mooi was met zicht op de skyline van Rotterdam en het laatste stuk liep ook best door een aardig park.
We haalden de trein op het nippertje en ik was binnen een uur weer in Bilthoven. Onderweg had ik Roos gebeld; ik had m'n "spullen" bij me en wilde naar Sportcity: geen gehoor. En zoals ik al verwacht had, was ze ook of beter gezegd, lag zij ook in het zonnetje op het zonneweitje bij de sauna. Was ook mijn plan na 12 kilometer wandelen.

16 juli 2017

Nocturnes van Chopin

Het sympathieke gelaat van meesterpianist Arthur Rubinstein
Als jong kind al werd ik geconfronteerd met de pianomuziek van Frederic Chopin; mijn moeder was misschien niet zo'n begaafde pianiste, maar smaak had ze wel; zij speelde mazurka's en walsen van Chopin. Haar veel te jong gestorven vader vond dat kinderen een instrument moesten kunnen bespelen en zo leerde moeders broer, Erich viool spelen en mijn moeder piano.
De mooie eikenhouten piano sierde ons huis in de Josephus Jittastraat. Van die tijd kan ik me de muziek van Chopin herinneren. De vaak wat melancholieke melodiën klonken door het huis. Vooral als m'n vader wat aan de late kant thuis kwam ging moeder de droeve stukken spelen, dat viel me wel op. Altijd was ze bang "dat er wat gebeurd was". En mijn broer Jan, ook gevoelig voor deze droeve muziek merkte eens op: "misschien ligt ie wel onder de tram". Maar gelukkig kwam vader altijd weer heelhuids thuis.
Zo ergens vanaf mijn 9e jaar kreeg ik ook pianoles. Moeder deed aan ballet bij de balletschool Steffa Wien aan de burgemeester Eliasstraat in Slotermeer; daar begeleidde Dolly de Leeuw op de piano. Voor mij was het "juffrouw Dolly", studente aan het conservatorium en bereid om mij pianoles te geven.
Ik vermoed zo dat ik wel talent had en ik deed het met een zeker genoegen. In de eerste klas van de middelbare school, ik was maar een heel klein opneukertje, maar ik trad wel op bij de "culturele avond" van het Hervormd Lyceum West. De eerste prijs was voor Dries Höweler met Movements perpetuel, maar de tweede prijs was voor dat kleine opneukertje. Uit handen van de muziekleraar dhr. Barbé ontving ik een LP met het vioolconcert van Beethoven, uitgevoerd door Yehudi Menuhin als solist. De derde B. zo meldde hij in zijn toespraak; ik had drie stukjes van Bartok en de eerste tweestemmige Invention van J.S. Bach gespeeld.
Gelukkig voor mijn moeder gaf de oude piano het op een gegeven moment op; zo ontstond er ruimte voor het door haar zo gewenste bankstel. Dat was vast niet veel later dan dat ik die prijs heb gewonnen. Ik had toen ook geen les meer en de interesse verdween helaas met het ouder worden.
Pas aan het eind van mijn twintiger jaren kwam Chopin weer onder mijn aandacht nadat ik tien jaar had genoten van The Beatles en The rolling stones. Een goede vriend van een collega van me liet me de nocturnes van Chopin horen; ik copieerde ze op een tape en beluisterde deze prachtige muziek regelmatig. Later wilde ik die Nocturnes ook zelf kunnen spelen en heb ik een piano gehuurd. Het kostte een week of zes denk ik - ik kon zelfs de noten in het begin niet meer goed lezen - of ik kon de eerste nocturne redelijk spelen; waar een wil is, is een weg zo ondervond ik toen.
Ook in de Hoflaan had ik jarenlang een piano en speelde ik de eerste jaren vrijwel louter muziek van Chopin. Gelukkig ben ik door toedoen van vriend Dick ook andere componisten gaan waarderen en spelen. Met Roos heb ik veel muziek van Schubert en Mozart gespeeld en gezongen.
Toen ik afscheid nam van SSDZ kreeg ik een cassette met daarin alle muziek van Chopin op CD. Mijn moeder heeft die toen vrijwel onmiddellijk met mijn instemming ingepikt en ik heb het nooit meer terug gezien. De uitvoerende was de wereldberoemde pianist Artur Rubinstein. En ik weet niet waarom, maar die heerlijke muziek zit ik, terwijl ik dit Blog schrijf, te beluisteren. Verrukkelijk om noot voor noot herkennend na zo veel jaren alles weer te beluisteren.

Foto van deze site

15 juli 2017

Kalfslever en afscheid van Restaurant Moorman in Erm

Gulzig was ik direct aangevallen op deze lekkernij,
kalfslever met ui en spek. Gelukkig nog net gewaarschuwd
om een foto te maken voordat het geheel op weg
naar ?? was.
Na onze laatste wandeling in Drenthe had ik met Luuk afgesproken dat ik mijn Pieterpadproject zou afsluiten met de étappe Coevorden-Erm en een etentje bij restaurant Moorman; gebakken lever met spekjes, gebakken ui en gebakken aardappelen. Maar dat moesten we naar voren schuiven omdat Chris Moorman erin geslaagd was om zijn "tent" over te doen aan een volgende restaurateur die hier een steak restaurant gaat openen. Jammer voor ons, maar goed voor Chris Moorman die wel eens wat anders wil gaan doen; altijd klaar staan voor anderen moet je ook eens aan een ander gunnen nietwaar.
En zo zaten Roos en ik hedenmorgen om 11.00 uur te wachten op Luuk die met de trein uit Emmen ook rond die tijd arriveerde in Coevorden. Luuk had gisteavond duidelijk een feestje gehad; hij was er nog luidruchtig van en moest wegens ontploffingsgevaar heel voorzichtig zijn sigaretjes aansteken. In de loop van de dag ging dat over; ik nam mijn pet voor hem af dat hij het redde.
Hadden we de vorige keer - ik had deze etappe al eens eerder met Luuk gelopen zij het in de andere richting - deze wandeling als "saai" ervaren, daar vroegen wij ons nu af waar dat op gebaseerd was geweest; het Pieterpad voerde ons over aantrekkelijke wegen en paden; we waren getroffen door het grote aantal soorten insecten met name vlinders. Ik heb wel 20 Atalanta's zien vliegen en zeker drie soorten libelles. Het aantal soorten vlinders was zeker meer dan tien.
Ik help Roos met het oogsten van ganzenvoet, haar favoriete wildgroente
Foto Luuk Oosting
Langs waterwegen, door enkele dorpjes waar we een kopje koffie nuttigden en niet te vergeten langs grote hoeveelheden ganzenvoet en wel de variëteit met de brede bladeren, de voorkeur van Roos. Zij eet graag uit de natuur waarbij de ganzevoet toch wel haar favoriet is. Aarzelend vroeg ze of Luuk en ik het wel goed vonden als ze wat ging plukken en mild als wij mannen zijn, stonden we dat toe, sterker nog ik heb haar flink geholpen met het afstropen van het lekkers van de steel waarbij Luuk een foto maakte.
V.l.n.r. Ikzelf, Roos, Mirjam, Piet, Chris
Foto Luuk Oosting
Behoorlijk vermoeid, na ruim 20 km kwamen we uiteindelijk aan bij restaurant Moorman; wij streken neer op het terras en daar zat ook Chris, lekker casual in korte broek en zonder stropdas; ik herkende hem daardoor niet eens direct. Ik feliciteerde hem met de overdracht van het restaurant en constateerde dat hij er wel tien jaar jonger uitzag doordat er iets van zijn schouders was gevallen. Kwam ook door het ontbreken van de stropdas denk ik achteraf.
Roos en Mirjam moesten even bijpraten na onze eerste
ontmoeting op de Azoren
Even later kwam de gezette gestalte van Piet Fokkema de hoek om zeilen; leuk om elkaar weer te zien. Zijn zoon Danny had gisteravond van Luuk gehoord dat Roos en ik hier zouden komen eten. We hebben Piet en Mirjam leren kennen tijdens een andere eilandvakantie, ons bezoek aan de Azoren. We hadden toen ook binnen een kwartier onze gezamenlijke kennis "Luuk" getraceerd en dus natuurlijk ook "Moorman", een begrip in Erm en omgeving. We babbelden wat af en Luuk zat te glunderen.
Biertje, wijntje en zo tegen zessen aan tafel en aan de kalfslever. Ik heb er weer van gesmuld en vraag me toch af waarom je dit soort oer-Hollands eten vrijwel nergens meer kunt krijgen in restaurants. Het is tegenwoordig allemaal fancy of pizza.
De stamgasten zullen "Moorman" missen
Helaas verdwijnt restaurant Moorman vanaf volgende week. Daarvoor komt als gezegd een steak restaurant. Piet en ik hebben afgesproken dat we daar volgend jaar een keer gaan eten. Was zo leuk om elkaar weer te ontmoeten. En Luuk en ik moeten de volgende keer maar eens iets anders bedenken dan het Pieterpad. Ik noemde het Rijksmuseum eigenlijk voor de grap. maar Luuk voelde daar wel voor. We gaan het zien.
Gelukkig konden we met Piet en Mirjam meerijden naar Emmen. Om half elf landden we op station Bilthoven; om 11.00 uur lag ik in bed en om 11.01 sliep ik; ik was toch moe! Was een heerlijke dag waarvoor dank jullie daar boven in Drenthe!

Gezellig zo met z'n allen wachtend op het eten.


14 juli 2017

Foto's uit de begintijd van de fotografie

De Keizersgracht in Amsterdam 1853
Afgelopen donderdag waren we in het Rijksmuseum voor de drie zomer-tentoonstellingen. Nadat we de miniatuur-houtsnijsculpturen van de gebedsnoten hadden gezien gingen we naar de expositie van de oude foto's; foto's uit de begintijd van de fotografie. Veel portretten van inmiddels allang vergeten personen; maar ook foto's die zo'n mooi overzicht geven van een tijdsperiode zoals een foto van de Keizersgracht, nog zonder auto's en met boompjes; een oerbos in Californië, dat dankzij de fotograaf en zijn acties voor het behoud van dit bos gespaard is gebleven. Maar ook een foto die wat van de verwoestende kracht van de Amerikaanse burgeroorlog laat zien, een oorlog waar je hier in Europa maar weinig van weet, maar die ook verschrikkelijk moet zijn geweest; een prelude voor 1870-1871, de Frans-Duitse oorlog; de boerenoorlog; WO I en WO II.
Zeer de moeite van een bezoek waard!
Oerbos in Californië

Verwoeste stad tijdens de Amerikaanse burgeroorlog