18 april 2018

Gieten en Groningen

Bruggetje over een oude spoorweg
Vanmorgen om iets over zevenen ging de "ep"; Roos: "ik zit al in Zwolle". Dat betekende dat zezo rond 9.00 uur in Gieten kon zijn. Natuurlijk hoefde ik me niet te haasten; om kwart over acht aan het ontbijt en even later een telefoontje dat ze er al aankwam. En ja hoor, in de verte zag ik haar vief aan komen lopen in haar rode jasje.
Ik had al gevraagd om een extra bordje en zo zaten we met z'n tweetjes verder te ontbijten. Zo rond half tien gingen we op pad en op geleide van de GPS liepen we de etappe Gieten - Borger van het Drenthepad. Om der tijds wille hebben we een enkel stuk afgesneden maar al met al was het toch zo'n dikke 15 kilometer die we liepen.
Het Drenthepad heb ik een aantal jaren geleden ook al eens gelopen; mooie natuur-etappes, afgewisseld door eindeloze velden boerenland. Ook vandaag was dat het geval; geen wonder dat ik er eigenlijk niets specifiek van herkende, totdat we via een wandel/fietsbrug over een oude spoorweg werden geleid; die wel erg specifieke brug herkende ik zonder twijfel. Een foto hiervan siert dan ook het eerste deel van deze blog.
Aangekomen in Borger zochten we het P + R busstation Borger. En daar kwam net de Q-bus aangereden. We waren al met al wel erg op tijd in Groningen, dus eerst rustig aan de koffie op een terrasje. Zon hadden we inmiddels genoeg gehad dus een beetje in de schaduw. Al snel kwam Nathalie  aangefietst en schoof bij ons aan op het terrasje; een stuk tarte tatin ging er wel in. Vervolgens een excursie naar het universiteitsgebouw; een echte ouderwetse collegezaal met harde houten bankjes; een spiegelzaal waar op dat moment een receptie plaatsvond; hoogleraren in toga, kennelijk een examen of promotie; leuk om te zien!
Vervolgens door naar het "Vondelpark van Groningen"; allemaal mensen op het gras; muziek, spel en wat dies meer zij. Tot slot naar het universiteitsmuseum en de expositie waaraan Nathalie ruimschoots haar bijdrage heeft geleverd. De in 1980 opgegraven "mutsen van Smerenburg" maakten deel uit van deze expositie, maar verder ook kunstwerken van de Inuit, de eskimo's, werktuigen en meer zaken van boven de poolcirkel en dat alles voorzien van duidelijke informatie voor de toeschouwer.
Laatste programma-onderdeel was een maaltijd waarbij ook "Kees" aanschoof bij de Toko Semarang, één van de vijf beste toko's van NL, ja ja en dat in Groningen!
De reis terug naar huis viel me niet mee; het was me het weekje wel; ik was de uitputting nabij. Gelukkig stond de bus er nog ondanks dat de trein vertraging had; helaas reed hij voor m'n neus weg mij uitdagend tot een serie bijzonder krachtige vloeken. Ik sjokte toen maar naar de flat en ben direct gaan slapen.

17 april 2018

Joke en Karel

Vanmorgen weer heel vroeg op pad; ik had afgesproken met mijn aangetrouwde achterneef Karel deV o.a. om nog wat over genealogie te overleggen. We zien elkaar niet vaak, maar het voelt zo vertrouwd als je zo veel familie achtergrond deelt. Al gauw zaten we met z'n drietjes over familie verleden te praten. Joke's oma en mijn oma waren zussen. Ze hadden nog een zuster, voor ons tante Anna; Anna woonde ook in de Kinkerstraat; uit mijn prille jeugdjaren weet ik nog dat we over het dak naar het zolderluik van tante Anna liepen en dan bij haar op bezoek gingen. Joke had een keer een drietal vrouwen gezien en vooral gehoord omdat ze zo'n lol hadden; dat bleken tot haar grote plezier de drie zusters te zijn. Dat zijn toch wel heel leuke signalen uit dat inmiddels zo grijze verleden.
Ook vertelde ik over de ontmoeting die ik bij de bruiloft van broer Jan en schoonzus Thea had gehad met nicht Hennie L., jongste dochter van de jongste broer van onze oma's en daardoor meer van mijn leeftijd. Karel zou nog eens contact met haar opnemen. En zo koutten we door.
Natuurlijk kropen Karel en ik nog even achter zijn computer om enkele staaltjes van zijn genealogisch uitzoekwerk te mogen aanschouwen. Het is gewoon een vorm van wetenschappelijk onderzoek want het is echt niet zo dat je met een paar klikken alles bij elkaar kunst scharrelen. Het trouwboekje van Gertie - die zo verre familie van ons is dat er niet eens meer een naam voor bestaat - was een bron van informatie voor Karel; daar hielden we ons even mee bezig. Karel legde mij uit wat hij eruit kon concluderen; het ging mij eerlijk gezegd behoorlijk boven de pet.
Fraai Drenthe
We lunchten nog even met z'n drietjes en daarna ging ik op pad; een etappe van het Drenthepad, van Zuidlaren naar Gieten stond op het programma. We namen afscheid en daar ging ik "los". Met die nieuwe GPS viel het niet mee om de route te vinden. Ik zat aan de verkeerde kant van de snelweg en was gedwongen om het oude tracée van het pad te lopen. Maar toen ik eindelijk - toch dankzij de nieuwe GPS - de echte route had bereikt was het weer schitterend. Drenthe is vooral zo rustig en de heide gebieden zijn prachtig. Ik schoot dan ook een mooie foto voor de blog.
Behoorlijk moe kwam ik na zo'n 17 kilometer aan in Gieten. Aangekomen bij hotel "het Zwanemeer" kon ik relaxed een kamer met douche betrekken en na me te hebben opgefrist zat ik aan een ouderwets maal van soep, schnitzel en gebakken aardappelen; heerlijk!
Er was prima WiFi in het hotel; Roos epte me dat ze morgen wel van Gieten naar Borger met me mee wilde lopen; we hadden een afspraak met Nathalie eind van de middag in Groningen; dat viel wel te doen dachten we.

16 april 2018

Marjorie en Hugo

Een aantal weken geleden had Marjorie mij gevraagd of ik haar getuige wilde zijn bij haar voorgenomen huwelijk met mijn zoon Hugo; ik voelde me vereerd met dit verzoek en heb er dan ook graag gevolg aan gegeven. En dat was vandaag; ja ja, ze zijn officieel getrouwd vandaag.

De vader van de bruidegom tekent als getuige van de bruid
Ik was de getuige voor Marjorie, en Peter die voor Hugo. Ook zijn moeder Anneke en haar nieuwe partner waren van de partij. Waren de eerste plannen van Hugo om het allemaal zeer low-level en kleinschalig te doen zijn daar is het uiteindelijk een bijzondere dag geworden met een gezellige lunch en een trouwplechtigheid in de officiële trouwzaal van De Bilt, de zaal waar Anneke en ik ook in 1982 voor de ambtenaar verschenen.

Het bruidspaar met vader en moeder

De trouwfiets.
Hugo had een trouwfiets geregeld: met een bord JUST MARRIED en rammelende blikjes er achter aan. En Marjorie droeg eventjes een paar handgemaakte Hollandse trouwklompen, die toch te lastig bleken om op te lopen. Want we moesten nog naar de Kwinkelier, naar Bubbles & Blessings. 

De tabaksdoos wisselt van bewaarder
Daarna hielden we een lunch bij Bubbles & Blessings. Na een korte toespraak overhandigde ik daar aan Hugo de oude tabaksdoos, die al sinds de tijden van Evert van Elven, de overgrootvader van mijn overgrootvader Hendrik van Even, via mijn grootvader Evert van Elven en mijn vader Hendrik van Elven en mij in onze familie van Elven van vader op oudste zoon wordt doorgegeven. Het is nu aan Hugo (geb. naam Hendrik!) om deze te bewaren voor het nageslacht.

15 april 2018

Bijeenkomst Stichting Donorkind

Het hele gebeuren rondom kinderen van sperma donoren houdt me toch wel erg bezig; niet alleen de drie nieuwe dochters maar ook alles wat er zo tot mij komt via andere kanalen met name het besloten Facebook forum. De verhalen die ik daarop tegenkom zijn vaak schrijnend; de soms helemaal niet zo jonge mensen willen zo ongelooflijk graag weten waar ze vanaf stammen.
Vandaag nam ik voor het eerst deel aan een ontmoetingsmiddag voor donoren en donorkinderen in Utrecht.
Inhoudelijk ga ik niet in op wat er ter tafel is gekomen maar het was soms behoorlijk heftig en heeft mij aangegrepen.

14 april 2018

Schaijk

Vanmorgen om half negen - had ik ook met Gideon afgesproken - zaten Roos en ik aan het ontbijt. Lekker croissantje, sneetje suikerbrood, fruit met yoghurt en nog e.e.a. en dat overgoten met veel koffie. Maar al wie er kwamen, geen Mariska en Gideon. Pas om kwart voor tien kwamen ze - tot mijn verbazing - met schorre stemmen en eruit ziend of ze flink hadden doorgezakt aangezet. En ja hoor, ze hadden het er gisteravond nog even lekker van genomen. En dan zie je "de jeugd" want al gaandeweg het eten zag je ze helemaal opknappen. Op mijn leeftijd red je dat niet meer?!
Wij moesten voor de excursie van vandaag precies om 12.00 uur op de plek van bestemming zijn in Schaijk; Mariska zou ons brengen maar eerst moesten we naar Heesch; daar stond de lesauto van Gideon en daar logeerden de kleintjes bij de moeder van Gideon. Dus nog even lekker aan de koffie en de kleinkinderen gezien; leuk!
Mariska bracht ons naar Schaijk. Ze had het pand dat we gingen bezoeken wel opgemerkt en zich altijd afgevraagd wat het was: "het lijkt wel een bunker", zei ze terecht. En inderdaad, zeker aan de buitenkant maakt het een zeer gesloten,  vijandige indruk. Ik vroeg me ook af wat we zouden gaan zien.
We werden ontvangen door een allervriendelijkste meneer die ons verder verwees. Ook op de binnenplaats vond ik het maar een vreemd, vijandig gebouw; het leek wel een gevangenis; zelfs de gelijkenis met een concentratiekamp kwam bij me op. Zwaar ommuurd, alles grijs en hier en daar afgebladderd.
Precies om 12.00 uur mocht onze groep naar binnen en dat was mooi. Ik herkende het van de bespreking van dit pand in het mededelingenblad van de Vereniging Hendrick de Keyser. Eerst een introductie door een bestuurslid van de vereniging. Zij vertelde over de overwegingen van het bestuur alvorens uiteindelijk werd besloten om de overdracht te accepteren; dat betekent ook de onderhoudsplicht en ik had al aan de buitenkant gezien dat het gebouw hard aan een onderhoudsbeurt toe was; zal een paar centen gaan kosten.
De architect Jan de Jong heeft het ontworpen; het was zijn kantoor en zijn woonhuis en heet dan ook het "Jan de Jonghuis". We kregen een uitgebreide uitleg over de beweegredenen van de architect om zo te gaan bouwen volgens de Bossche school en vervolgens een rondleiding over het buitenterrein, de fraaie woonkamer en het oorspronkelijke kantoor. Het was allemaal niet zo mijn goesting; ik vond het afgezien van de woonkamer ronduit lelijk.
Wat had ik deze excursie graag met Peter C, mijn architectenvriend erbij mee willen maken. Ik zou zijn mening over het Jan de Jonghuis en over de Bossche school wel eens willen horen.

13 april 2018

Oss

Daar zitten we dan
Vandaag kwam ik voor de tweede keer - voor zover ik kan nagaan - in Oss. De primaire reden was een combinatie van lekker eten en een bezoek in het kader van de Vereniging Hendrick de Keyser. Morgen gaan we naar een bijzonder pand dat door de ver. Hendrick de Keyser onlangs is verworven; dat pand ligt in Schaijk, vlakbij Oss en vlakbij Vorstenbosch waar Mariska en haar partner Gideon wonen. Onlangs gaf Mariska zo hoog op van het diner dat ze met Gideon had genoten in een sterrenrestaurant in Oss dat ik Roos voorstelde om daar te gaan eten de avond voor Schaijk. En aangezien Mariska onlangs jarig was geweest hebben we hen ook uitgenodigd om mee te genieten van het Bob arrangement, d.w.z. lekker nassen en als aanbieding dan om niet in het bijhorend hotel te overnachten.
Eerst de compositie bewonderen
Maar eerst cultuur; we gingen naar het museum Jan Cunen in Oss voor een foto expositie. Bleek om een forse serie foto's van rond de oorlogsjaren te gaan. Oss in de sneeuw maar ook activiteiten in de landbouw van rond het jaar 1940. Mooie serie van de fotograaf Leo van den Bergh. Verder ook een expositie met als thema "food".
Daarna naar het restaurant en eerst inchecken voor de kamer. Het hotel-restaurant is gevestigd in een voormalige fabrieksgebouw van de tapijtfabriek Bergoss. Mooie design kamer; strak, met zwart-wit als contrastkleuren ingericht.
En daar zaten we in de lounge met een glaasje wijn. Naast ons zat een meneer met een biertje waar de zon zo mooi doorheen scheen dat de robijnrode kleur mij verleidde om ook zo'n biertje te bestellen. Smaakte me uitstekend en ook bij het eten zou ik dit blijven drinken ondanks de prachtige verhalen van de gerant annex sommelier.
Zo tegen half zeven kwamen Mariska en Gideon ook aanzetten en zaten ook al snel achter een glaasje totdat we door de bediening werden uitgenodigd om aan tafel te gaan. Doen we vrijwel nooit met z'n vieren uit eten; meestal gaan we met z'n tweetjes; best gezellig ook zo; we babbelden de hele avond wat af.
En ja, het eten was natuurlijk echt sterren eten naar Bocuse: kleine porties, mooi opgediend. Ik had voor de zekerheid de laatste stukken quiche die ik deze week had gemaakt meegenomen voor als na afloop mocht blijken dat het niet genoeg zou zijn geweest, maar dat zou gelukkig meevallen.
Drie amuses; kunstig opgemaakt en smakelijk; lekker mondgevoel en als je het heel voorzichtig opat had je zeker vier hapjes bij elke amuse. Ik moet zeggen; amuse is een goed woord voor dit soort kunstwerkjes want ik moet er wel om lachen.
Daarna vijf gangetjes; een flinke schaal met daarin piepkleine porties maar wel lekker hoor. En de ober die als een volleerd voordrachtskunstenaar de eigenschappen van de wijn die Mariska en Roos zich lieten inschenken opnoemde. Net als bij de opera is zo'n diner bij een sterrenrestaurant net een leuke en goed uitgevoerde voorstelling.
De pauzes tussen de gangen waren perfect getimed; zo tegen het eind van het diner werden de pauzes wat langer en kon het gesprek goed gevoerd worden; heel genoeglijk.
Zo tegen elf uur gingen Roos en ik lekker slapen; terwijl Roos lag te lezen viel ik al in slaap en werd weer snel wakker en had even geen idee waar ik mij bevond. Mariska en Gideon - zo bleek de volgende morgen toen ze een uur later dan afgesproken bij het ontbijt verschenen - hebben nog een afzakkertje genomen. Ik hoefde geen quiche te eten; het was voldoende geweest.

12 april 2018

Met Peter C. naar Amersfoort

Onderkomen van Mondriaan nagebouwd
We ontmoetten elkaar in de hal van station Amersfoort; naar ik al vermoedde had Peter een dubbeldoel bezoek gepland; naar dochter Lisette in Soest en met mij een stadsbezoek aan Amersfoort. Hij had dus al een hele sessie achter de rug met kleinkinderen die er niets van begrepen dat opa daar wel had geslapen maar toch weer vroeg weg ging, dus huilen geblazen.
Al koutend over alle drukte die hij de laatste tijd had gehad liepen we richting binnenstad; best heel fraai had ik onlangs al geconstateerd. Peter had een kaartje met een stadswandeling, maar eerst koffie ergens bij het stadhuis in een gezellige gelegenheid. En daar babbelden we verder; we hebben altijd verdraaid veel met elkaar uit te wisselen; doen we inmiddels alweer zo'n 15 jaar schat ik, iig aanzienlijk langer dan dat we op de HBS in de klas achter elkaar hebben gezeten.
Piet Mondriaan is in Amersfoort geboren en daar bevindt zich dan ook het Mondriaan museum in zijn geboortehuis, voorheen de school waarin zijn vader "de meester" was. Destijds was het een wat vochtig en schimmelig onderkomen; inmiddels was het omgetoverd tot een heel bijzonder museum; klein, maar bijzonder fijn. Een leuke videoshow waarin je zijn stijlontwikkeling in de tijd kon volgen, begeleid door relevante muziek van de Mondschein sonate tot boogie woogie muziek.
Lichtshow in het Mondriaanmuseum
De persoon Mondriaan gaat ook leven door de informatie en het getoonde in de verschillende expositiezalen; in twee ruimten was het Parijse onderkomen van de kunstenaar vorm gegeven; bijzonder indrukwekkend!
Tot slot een geweldige lichtshow en een plek waar je als bezoeker ook zelf creatief aan de gang kon gaan. Daar voelden de twee opa's zich te oud voor maar we hadden wel een leuk gesprek met de vrijwilligster aldaar.
De dageraad in Amsterdam bewonderend
museum Flehite
We vervolgden onze trip door Amersfoort; onderbraken die met een kleine lunch en vervolgden naar museum Flehite. Heel toevallig was daar een tentoonstelling met als Leitmotiv de tegenhanger van de Stijl waar Mondriaan zo onverbrekelijk deel van uitmaakte. Wijdeveld, bekend architect van de Amsterdamse school, waarvan bekend is dat hij op zijn honderdste verjaardag een boekje liet uitbrengen onder de titel: "Mijn eerste honderd jaar", een bijzondere kerel dus.
Aanvulling van Peter:
Wijdeveld was een van de Amsterdamse School architecten die de redactie van Wendingen erbij deed. Wendingen heeft met name in Den Haag op een De Stijl architect als Jan Wils ( ook van het Olympisch Stadion! ) invloed gehad bij het ontwerp van  de buurt waar Huib woonde. Wijdeveld was niet zo begaafd maar hij is idd wel 102 geworden en was een flamboyante tegenhanger van de strak in de leer zijnde de Stijl architecten zoals Rietveld, Oud, Jan Wils ( in zijn jonge jaren) en kunstenaars als Mondriaan en van Doesburg.