Oranje gekte

Het is kostelijk om te zien hoe iedereen te hoop loopt voor het Europees kampioenschap voetbal waar "onze jongens" weer aan mee mogen doen. Hier en daar is het dorp volop versierd met oranje vlaggetjes. "De Dobbelaar, dat is de naam van de kroeg bij het station, is helemaal oranje geverfd en overal oranje vlaggen. En vanavond in de trein zag ik mensen die zich op allerlei manieren maar vooral oranje hadden uitgedost. Kostelijk gezicht; grappig dat voetbal zo kan uitwerken als nationaal enthousiasmeringsmiddel, net als koninginnedag.
Twee jaar geleden, tijdens het WK voetbal waren Roos en ik in Simmerath, toevallig op de dag dat Duitsland moest spelen (vraag me niet tegen welk land dat was). Het zou er maar om spannen of NL en Duitsland tegen elkaar zouden spelen in de finale. Ik had opvallend genoeg een Oranje poloshirt aangetrokken, wat die Duitsers wel grappig vonden natuurlijk. Ik had met hen afgesproken dat ik bij een finale D'land tegen NL naar Simmerath zou komen. Dat ging dus niet door want D'land werd uitgeschakeld.
Eigenlijk heb ik helemaal niks met voetbal; sinds die prachtige finales van 1966, 1974 en 1978 vond ik er niks meer aan en heb ik ook eigenlijk nooit meer serieus gekeken; misschien als we in het buitenland waren maar thuis nooit. En na die doodtrap van Nigel de Jong tijdens de WK finale heb ik het echt helemaal gehad met voetbal. Maar in m'n hart hoop ik toch wel dat NL ver zal komen al is 't maar dat we dan voorlopig nog al die in Oranje uitgedoste figuren types kunnen aanschouwen.

Een wedstrijd tussen Ajax en Blauw-Wit

Louis Davids heeft ooit een liedje gezongen over een voetbalwedstrijd. Met zo'n onvervalst jiddisch Amsterdams accent bezingt hij hoe "het liefje" van Jan de Bakker een voetbalwedstrijd ervaart. Op Youtube kun je dit krakende muziekje nog afluisteren. Ware clubliefde was toen net zo gewoon als tegenwoordig. Onlangs sprak ik Ronald, onderwijzer van één van mijn kinderen op de lagere school. We kwamen toevallig te spreken over voetbal en over clubliefde. Hij had dat voor de FC Utrecht omdat hij vroeger met zijn vader naar wedstrijden van Utrecht ging.
In de zeventiger jaren sloeg ik ook zelden een zondagavond uitzending van Studio Sport of Sport in beeld over; als Amsterdammer ging het mij natuurlijk om Johan Cruijf, Johan Neeskens, Piet Keizer, Barry Hulshof en consorten.
En natuurlijk het Nederlandse team dat in 1974 en 1978 tweede werd tijdens de WK's. Jan Jongbloed, de sigarenboer bij ons op de hoek van de Jan Hanzenstraat, speelde als keeper in dit fantastische team. Veel betekenend vond ik overigens dat in beide gevallen de thuislanden kampioen werden. Maar Ajax was voor mij de kampioen.
Maar als ik nu iets over voetbal lees (ik bekijk het vrijwel nooit tenzij ik in de vakantieperiode word geconfronteerd met uitzendingen tijdens WK of EK) dan verbaas ik me over de buitenlandse namen bij de clubs. Alle Nederlands talent speelt in Italië, Spanje of Engeland, terwijl de NLse teams worden bevolkt door de meest exotische namen. Niks tegen die voetballers, maar ik zou me daar als clubfan toch niet mee kunnen identificeren. Johan Cruijf kwam gewoon uit betondorp, onder de rook van het oude Ajax stadion en die anderen waren vaak rasechte Amsterdammers, Ajax was dan ook een onvervalst Amsterdams team.