Vijf kilo emmer

De goed voorziene winkel van De Zuidmolen te Groesbeek

Een kilo "Emmer", zult u zich afvragen lezer?! Dat koop je toch niet per kilo. Voor mij was het ook een raadselachtige tarwesoort toen Roos het voor het eerst noemde; van spelt - met een "t" dus - wist ik het bestaan, maar emmer? Het is een soort oergraan (zegt men).
Bij de molen in Wageningen hebben we het wel eens gekocht en onlangs had Roos vijf kilo Emmervolkoren via internet besteld bij de molen in Groesbeek, De Zuidmolen.
Toen ze deze week het pak open maakte bleek tot haar ontsteltenis dat er geen volkoren meel in het pak zat, maar hele graankorrels en aangezien wij niet over een adequate molen beschikken hebben we maar kontakt opgenomen met de molenaar van De Zuidmolen. Roos deed dat per e-mail en hij stelde voor om het gewoon weer terug te sturen. Dat hebben we vandaag gedaan; niet met de post maar anders, zeg maar met de trein en de bus en daar hebben we geen spijt van overgehouden, maar wel een leuk nieuw adres voor diverse meelsoorten, maar ook voor noten, rozijnen en alle bakbenodigdheden die je je maar kunt bedenken.
Beladen met vijf kilo emmervolkoren meel, en kilo pakken rozijnen, walnoten, hazelnoten en amandelen gingen we weer naar huis.
Groesbeek ligt middenin een prachtig natuurgebied; de volgende keer dat we hier heen gaan om in te kopen combineren we dat bezoek - uiteraard - met een stevige wandeling.
Foto gecopieerd uit de website van De Zuidmolen

Alexander von Humboldt

Ik heb er lang op moeten wachten; weet ook niet meer hoe ik op de titel van het boek attent was gemaakt, het boek "De uitvinder van de natuur", met als ondertitel: "Het avontuurlijke leven van Alexander von Humboldt". Het boek is van de hand van Andrea Wulf; ze heeft er tien jaar aan gewerkt en is daarin bijgestaan door velen aldus het uitvoerige dankwoord.
Toen ik het boek bij de bibliotheek van Bilthoven wilde bestellen bleek dat het in onze bieb helemaal niet voorhanden was; het moest uit een andere bibliotheek komen; het heeft maanden geduurd voordat ik het kreeg, maar het was de moeite van het wachten waard. Vanaf dat ik het in huis had heb ik er ieder uur dat ik niet bezig was met de dagelijkse dingen hieraan besteed. Natuurlijk heb ik wel gezorgd voor m'n lichaamsbeweging; is ook goed om het gelezene nog eens na te kauwen terwijl je aan het wandelen door de natuur bent. Want de titel zegt niets te veel; Alexander heeft de natuur in al haar aspecten wel zo grondig bestudeerd met niet aflatende inspanning en daarbij is hij tot theorievorming gekomen die wel zo vooruitstrevend was en wat heel erg belangrijk was en is: hij deed dat vanuit een holistische visie.
Briljant zoals hij door overeenkomsten van planten in de verschillende continenten al begin negentiende eeuw concludeerde dat Zuid Amerika en Afrika aan elkaar vast hadden gezeten. Sowieso de voortdurende verandering binnen de natuur was een item dat hij uit zijn onwaarschijnlijke vele en diverse waarnemingen in het veld deed concluderen; waanzinnig knap! In zijn bijna negentig jaren durend leven heeft hij heel veel bereikt; hij schreef boeken; praatte voortdurend als hij in gezelschap was; was een geweldige netwerker met bijzonder veel energie. Wist een grote schare van wetenschappers tot een netwerk te verbinden en ontkende nationale vijandigheid binnen de wetenschappelijke wereld.
Hij heeft belangrijke volgelingen gekend waaronder Darwin. Ook aan deze volgelingen, opvolgers zou je kunnen zeggen heeft Andrea Wulf aandacht besteed in haar boek.
Eerder las ik haar boek over de glorieuze prestaties die wetenschappers bij de Venus overgangen in de achttiende eeuw bereikten: "Venus achterna". Met ongekende precisie bepaalden zij de afstand van de aarde tot de zon. Ook dit proces is door Andrea Wulf prachtig beschreven. Een geweldige wetenschapshistorica deze dame. Ik hoop nog veel van haar te kunnen lezen.

En opnieuw gebridged

Voor de tweede keer een middag bridgen onder deskundige begeleiding bij Hans Mellen. We speelden weer met Willemien en Anton; zij vinden het prettig om met ons te spelen en dat is wederzijds. Ook nu had ik weer echt plezier in "het spelletje". Tevreden gingen we huiswaarts. Ik had Roos weer uitgenodigd om ree te komen eten; ik heb zo veel voedsel van die enorme bout gemaakt dat ik het in m'n eentje helemaal niet op kan krijgen. Het is nu wel een prettige bijkomstigheid dat Roos zo ontzettend veel eet, althans als ze bij mij eet ha ha.
Vooraf had ik ragout van ree met een ragout bakje. Misschien was ik wat uitgeschoten met het citroensap; Roos vond het in ieder geval te veel. Ik vond het juist wel lekker. Daar had ik al met al wel genoeg aan, maar Roos lustte gelukkig nog een bord gulyas, eveneens van de reebout gemaakt. Was goed geslaagd.
Afgelopen vrijdag heb ik een boek over Alexander von Humboldt van de bibliotheek geleend; een fantastisch boek waas ik iedere minuut die ik eraan kan besteden dan ook geniet. Dus toen Roos weg was heb ik mij in bed geïnstalleerd met het boek en ben uit alle macht aan het lezen geslagen.

Thuisbridge is leuk!

Moest eigenlijk al lang gebeuren, maar ik stelde het maar uit: m'n kamers opruimen en de afwas eens grondig doen. Deze keer geen dochters of schoon-dochters maar vrienden die komen bridgen. Eigenlijk was het zo gebeurd. Op de bank had zich een forse hoeveelheid boeken en papieren verzameld en de tafel in de zithoek lag helemaal vol, eveneens met papieren. Het droogrek moest afgehaald en opgeruimd worden. De hal stond vol met rugzakken, schoenen, en plastic zakken met allerlei. Binnen een half uur was alles opgeruimd en de afwas was ook zo gedaan.
Alles klaar gezet voor het bridgen; groen tafelkleed, biddingboxen, wijnglazen, bakjes voor de noten.
Tevreden zat ik wat voor mezelf uit te denken toen m'n GSM ging: vriend Ab met de vraag of ik thuis was. Hij was op weg naar huis na een overnachting bij vrienden en was in de buurt van Utrecht. En zo zaten we onverwacht te praten over familieaangelegenheden en wat ons zo verder bezig houdt. Nadat hij vertrokken was heb ik nog een uurtje gefitnesst.
Roos was naar Alkmaar voor de TT van Caesar van Everdingen. Zij kwam nog wat reebiefstuk bij me smikkelen. Ik had van de rest van het reevlees gulyas gemaakt en te sudderen gezet voor morgen.
Keurig om acht uur als afgesproken kwamen onze vrienden Rudolf en Gerda om een avondje te bridgen. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om "het koffertje" van de club uit te proberen.
Ik ben toch wel erg sfeer-gevoelig want ik genoot echt van "het spelletje"; ik hou toch best van bridgen. Ik begrijp ook niet goed waarom het in de club zo slecht gaat. Nou ja, kan alleen maar beter gaan.

Reebiefstuk en geen gulyas

Eigenlijk had ik er gulyas van willen maken. Zo'n enorm stuk vlees als die reebout die we donderdag opgehaald hebben vraagt om een fors gerecht. Vanmorgen eerst maar eens het bot eruit geprepareerd. Prachtig zoals die verschillende spierbundels in de bout herkend kunnen worden. Ik heb ze zorgvuldig vrij gemaakt; het bot apart gehouden met nog wat vlees eraan. Prachtig zo'n groot bord met dat fraai gevormde vlees. Het bot met water en zeezout opgezet om bouillon van te trekken; wordt wildragout.
Roos had mij gezegd dat zo'n reebiefstukje ook vast wel zou smaken en ik nodigde haar uit om dat voor haar als lunch te serveren. Van een van de stukken sneed ik dwars op de draad een paar biefstukjes af en die braadde ik zoals ik dat van Jaap, een van de slagers van slagerij van Loo had geleerd: op heel hoog vuur in de boter 1 minuut aan beide zijden. Ik serveerde het op een voorverwarmd bord. Roos vond het heerlijk; het rook heerlijk en ik proefde ook een stukje en was direct verkocht: "daar gaan we helemaal geen gulyas van maken maar dat eten we op als biefstuk".
We hebben vanavond opnieuw reebiefstuk gegeten, nu met gebakken aardappelen van Theo (Frieslanders) en pronkers, ook van Theo. Een flinke moot verse ananas voor toe en we kunnen in tevredenheid op de maaltijd terugkijken. Morgen weer reebiefstuk want dat enorme stuk is nog lang niet op!

Hollandse aardappeltjes van Columbus

Aardappels uit Gomera, opgekweekt door dhr Oudhof, tuinier

Het is alweer enige jaren geleden dat we op Gomera waren; het Canarisch eiland in de buurt van Tenerife, bereikbaar per boot vanuit dit veel grotere eiland. Het was lang achtergebleven gebied geweest in vergelijking met de andere Canarias en ook nu was het nog wat oorspronkelijker dan de andere; helemaal onze goesting dus.
Leuk aan de Canarias is dat ze een tussenstop vormde in voorgaande eeuwen toen Amerika nog slechts per zeilschip bereikt kon worden. De Canarias waren al veel langer door de Spanjaarden bezet en vormden een voor de hand liggende tussenstop om proviand en vers water in te nemen. Zo'n reis die nu enkele uren duurt per vliegtuig en in de tijd van motorschepen toch nog enkele weken duurde met een zeilschip maanden. En zonder koeling was het moeilijk om een gezonde voedselvoorziening te handhaven. gebrek aan vitaminen, met name Vitamine C was een fors probleem in die tijd.
In Amerika kwam een aantal gewassen voor die tegenwoordig niet meer zijn weg te denken uit de Europese keuken; ik denk daarbij aan de aardappel en de tomaat, maar ook mais komt uit Amerika. En die eerste aardappeltjes zijn kennelijk ook gekweekt op de Canarias en dat nog steeds! Ze zijn er ook trots op. Ze presenteren de aardappeltjes in de schil gekookt met een korstje zout; ze noemen die arrugas meen ik, de gerimpelde.
We hebben een keer van de Canarias een stevige portie van deze aardappelen meegenomen naar huis. De heer Oudhof, de moestuinier waar we in die tijd onze groenten betrokken was bereid om de aardappeltjes op te kweken. Hij was verrast door het loof; zag er heel anders uit dan bij de huidige aardappelen. En over de oogst was hij al helemaal niet te spreken; veel te kleine piepertjes vond hij. Ze waren overigens een stuk groter dan zoals wij ze kenden uit het droge Gomera. En ze smaakten voortreffelijk!

Een reebout van 1,8 kg

Het zou vandaag een wat druilerige dag worden; niets van gemerkt, het werd prachtig weer. En dat was maar goed ook want we hadden afgesproken met onze jagervriend Jan dat we langs zouden komen om wat wild in te slaan. Dus om half zeven met de stoptrein, door naar Apeldoorn met de Intercity en vervolgens naar Klarenbeek. Dankzij de overgang naar de wintertijd was het al lekker licht en we werden tot onze verrassing getroffen door het prachtige weer. Stil in het bos; eerst langs de kabouter-allée en door naar de bandijk. Als iedere keer dat we deze aanloop doen ontmoetten we ook nu "de meneer met de honden"; hij kent ons inmiddels en weet waar we nar toe gaan; hij kent Jan ook.
Gek genoeg had ik een paar keer het gevoel dat we verkeerd liepen en één keer was dat ook het geval maar dat kwam heel goed uit; Roos zag een boerderijwinkel waar ze even naar het toilet kon. Toen ze terugkwam bleek dat ze zelfs e.e.a. had ingekocht bij deze biodynamische groentekwekerij: raapsteeltjes en twee winterpenen.
We liepen door en kwamen bij de IJssel-winterdijk; altijd weer een prachtig stuk. Eerst een potje honing van de imker gekocht en vervolgens op het bankje daar wat gegeten. Er kwamen twee wandelaars aan en we raakten met hen in gesprek. Mensen uit de streek en natuurlijk kenden ook zij onze jager-vriend,
Door naar onze vrienden en weer gezellig met elkaar over de jacht en de landbouw gesproken. Jan had een paar prachtige reebouten voor ons - waaronder een enorme van 1,8 kilo - en voor Roos de door haar zo smakelijk gevonden duifjes. Worstjes, een gans, wat wild zwijn. Dat wordt weer smullen. En de volgende keer wellicht weer een haas, hoewel het erg slecht gaat met de hazen in NL; zoals zo veel planten en dieren verdwijnt ook langoor uit de natuur. De landbouw is meedogenloos voor deze wilde weide bewoners. Jammer als je je realiseert hoeveel er aan moois in het boerenland is verdwenen tijdens onze generatie, om van daarvoor maar niet te spreken. Maar de teloorgang gaat zo geleidelijk dat je er in het dagelijks leven weinig van merkt.

Nieuwe beglazing in de slaapkamer

Op professionele wijze worden mijn nieuwe ramen geplaatst

Het werd allemaal wel wat erg wazig wanneer ik vanuit de slaapkamer naar buiten keek; de dubbele beglazing was niet meer lekdicht waardoor zich een neerslag op de ruit binnen neerzette. Kon me nooit zoveel schelen, maar nu bij de schilderbeurt achter was de goede gelegenheid om dit te verhelpen. Bij het schilderbedrijf van Doorn had ik offerte laten uitbrengen en nu kon dan de plaatsing worden gerealiseerd.
Twee jonge kerels klaarden de klus op professionele wijze; binnen een uur was het gebeurd; de nieuwe ramen weer keurig in de sponning, afgekit en wel. De schilder komt het nog een beetje bijwerken zo vernam ik van de leider van het bedrijf.
Ik ben blij dat ik het heb laten doen; staat toch best een stuk beter en mocht ik de flat aan nieuwe bewoners over gaan dragen dan kunnen ze in ieder geval naar buiten kijken zonder extra kosten te hoeven maken. De volgende beurt zal ik ook het kleine raam in het kleine slaapkamertje laten vervangen en de keukenbuitenkant laten vervangen. Had ik nu ook wel direct kunnen laten doen.

Viel erg tegen

De markt in Haarlem

Eerst een gezellige ochtend met vriend Peter C. in Haarlem. In café Brinkmann, mij onbekend, maar vroeger de plek waar "tout Haarlem" onder aanvoering van Godfried Bomans elkaar in de kelder ontmoette. Wat bijgepraat over familie-aangelegenheden en vervolgens op pad. We zouden wat van de stad Haarlem gaan bekijken en aldus geschiedde. De markt met het Vleeshuis van Lieve de Key en dan door de Houtstraat - te koop bij Monopoly - (waar is de Barteljorisstraat?) richting Haarlemmer Hout, een park/bos van geringe afmeting. We gingen een kop soep "doen" bij Dreefzicht, de plek waar ik nooit was geweest maar wel van wist; de ouders van Lien gingen hier vaak koffie drinken wanneer ze naar het Bloemendaalse strand gingen.

Vrachtwagen van Hak Diervoederbedrijf, jaren geleden
tot de grond toe afgebrand.

Het begon te regenen en onder de paraplu scharrelden we terug naar het station. Tot mijn verbazing zag ik een vrachtwagen staan met het adres en logo van Hak Diervoederbedrijf uit Bilthoven, dat enkele jaren geleden tot de grond toe is afgebrand. Met de Intercity naar Utrecht. Onderweg hoorde ik dat de trein niet verder zou gaan dan Utrecht CS vanwege een draadbreuk. 'sAvonds in de bridgeclub zou ik van Albert horen dat hij had gezien hoe een te hoge vrachtwagen op een overweg bij Bunnik alle bovenleidingen had "meegenomen". Kan me voorstellen waarom NS al die gelijkvloerse overgangen kwijt wil.

En 'savonds gingen we weer bridgen in de club. We hadden zo'n heerlijk gevoel na de bridgeclinic van Hans Lemmen van anderhalve week geleden en vooral van de trainingsles gisteren in Utrecht. Verder hebben we afgelopen week ook een paar keer succesvol en plezierig zitten bridgen op step, het computerbridge van de Nederlandse Bridge Bond.
Sinds de vorige ronde waren we in de club van de A-lijn gezakt naar de B-lijn. Dus eigenlijk gingen we vol goede moed en met veel zin vanavond bridgen.
Ik had een rozijnen-notenbrood gebakken voor de winnaar van "het koffertje". Patrick en zijn vrouw hadden de hoogste totaalscore gehaald en in overleg met Roos had ik deze prijs gebakken voor de eerste. Patric was lang niet op de club geweest, maar vanavond was hij er wel; hij was drie weken met vakantie geweest maar door een misverstand met zijn partner Gerrit was het een beetje misgelopen en zaten zij nu zelfs in de C-lijn, de laagste lijn van de club. Aangezien Patric altijd direct na afloop van de competitie naar huis gaat heb ik hem in de pauze de prijs overhandigd. Na afloop kwam hij me nog vertellen hoe hij zich verheugde op het eerste sneetje dat hij morgenochtend in de auto zou opsmikkelen. Leuk!
Maar wij scoorden nu ook in de B-lijn verschrikkelijk slecht en we hebben daar met z'n tweetjes na afloop thuis over zitten mokken onder het genot van een paar biertjes resp. glaasjes wijn met overheerlijke kaas.
Ik werd wel zo ontzettend kwaad op mezelf of om de situatie, ik weet het niet meer, dat ik maar in m'n eentje naar de flat ben gegaan met de afspraak om morgen koffie te komen drinken bij Roos.
Heb in bed nog wat gelezen in dat fantastische boek van Geert Mak over Amerika, "Reizen zonder John" en ben met het licht aan in slaap gevallen.

Bridgeles in het voormalig Romeinse rijk.

Lekker in het zonnetje in ons eigen bos

Het was vanmorgen prachtig weer; echt weer om een middag binnen te gaan zitten bridgen. We hadden ons voorgenomen om naar de instructieles van Hans Lemmen te gaan in Utrecht. Maar eerst een wandeling achter bij ons in het bos. Lekker een paar uurtjes gewandeld en op een bankje wat van de zon genieten. Passerende dames waren bereid om een foto van ons te schieten.
En daarna naar Utrecht met bus 77. Hans had een ruimte gehuurd van de scouting ergens in Utrecht stad. Achter het zaaltje stonden ook wat stoelen en een bankje buiten waarop de aanwezigen nog even van de zon konden genieten alvorens we om 13.30 zouden beginnen. Het was drukker dan Hans verwacht had, maar het liep als een speer. Ontzettend leuk en zonder kastjes maar ook zonder gewissel tussendoor; met een enorme vaart konden we spellen die ontleend waren aan een Ruiten Boer toernooi doornemen.

De limes, grens van het voormalig Romeinse rijk

Hans kwam voortdurend langs om commentaar te geven op de biedingen. We vonden het ontzettend inspirerend. Leuke mensen waar we de instructiemiddag mee gespeeld hadden: Willemien en Anton; ze vroegen of we volgende week weer met hen zouden willen spelen; dat wilden wij best.
Na afloop viel ons een streep op in het plaveisel van het wandelpad: "hier liep de grens van het Romeinse rijk", zei Roos. Het bleek een grensstreep te zijn met daarop het woord "limes", grens. En wij hadden aan de zuidzijde, dus de ROmeinse zijde van die grens zitten oefenen, vandaar de zonderlinge titel van dit Blog.

Opnieuw reünie in Koog Zaandijk

De "hete kastanjes" weer bij elkaar in Koog Zaandijk

Mijn oude dispuut PROIRA is weer behoorlijk levend uit een winterslaap van veertig jaar opgestaan. Vandaag hadden we de tweede "jaarlijkse reünie", net als vorig jaar bij Aart en Marleen in Koog Zaandijk. We werden vanaf vier uur verwacht. Daarmee rekening houdend ging ik bijtijds met de bus naar Utrecht CS alwaar bleek dat de trein naar Amsterdam CS 20 minuten vertraging had. Geërgerd onderzocht ik een alternatief en legde dat voor aan de conducteur van de trein naar Schiphol. Je kunt namelijk ook een trein naar Uitgeest nemen vanuit Schiphol. Maar de machinist wist "een betere": "neem de stoptrein naar Uitgeest op station Bijlmer. Het leek een goed advies, ware het niet dat er door werkzaamheden een heleboel niet meer reed; de enige verbinding naar boven het Noordzeekanaal waren de intercities; de stoptreinen vertrokken vanuit Zaandam. Dat niet wetende ging ik in op het advies van de machinist in; door te hollen op Amsterdam CS was ik uiteindelijk slechts een half uur later dan gepland op station Koog Zaandijk. Daar vond de eerste ontmoeting plaats met Huib, Han en Loes die met de zelfde vertraging en de zelfde trein aankwamen.
Koutend naar de Lage Dijk gewandeld. Aart begroette ons; in de voorkamer stond al een heel gezelschap genoeglijk te kouten. en daar sloten wij vieren ons bij aan. Aart en Marleen hadden de reünie weer geweldig aangekleed met lekkere quiches, gebak en meer lekkers.
Alsof het een vergadering betrof overlegden we over de wenselijkheid van partners bij de bijeenkomsten. Huib en ik waren ervan uitgegaan dat deze reünie iig zonder partners zou zijn; Aart en Marleen stelden dit punt graag open voor discussie. Uiteindelijk werd min of meer besloten dat deze jaarlijkse reünie in beginsel alleen voor de leden is en alle andere bijeenkomsten als museumbezoek en wandelen en wat er nog meer wordt georganiseerd met partners. De meesten van ons vinden het ook leuk om elkaars partners te leren kennen.
Als verrassing had ik het oude notulenboek dat afgelopen jaar boven water was gekomen meegenomen. Ik las de eerste alinea's voor van de oprichtingsvergadering d.d. 27 september 1964.
Deze vergadering werd destijds zelfs geopend met bijbellezing en gebed; niet te geloven anno 2016 dat zo'n stel jonge kerels dat uit vrije wil zou doen. Maar 1964, de VU, dat was kennelijk andere koek. Ik heb daar in mijn studententijd niets van gemerks; was dus al snel afgeschaft.
En zo praatten we in verschillende groepjes met elkaar weer wat af. Zo rond 20.00 uur taaide ik af naar de trein. Uiteindelijk was ik pas om half elf weer thuis. Was weer een ontzettend plezierig samenzijn geweest.

Toko Ramee in Amsterdam

Vanmorgen bijzonder goed uitgeslapen wakker geworden thuis bij Roos. Het ontbreken van het geruis van CV in haar huis doet mij altijd minstens een uur langer in rust doorslapen, althans dat denk ik. De laatste weken heb ik last gehad van een virussie denk ik; hoofdpijn, last van m'n nek en zelfs van m'n ingewanden. Duurt maar door, maar nu begin ik toch wel weer op te knappen. Dus maar weer een stevige wandeling gepland. Maar dat viel toch bij nader inzien een beetje tegen. Had ik gisteren in het Houdringhebos een stevig uurtje gewandeld en daarna zelfs nog even wat gefitnesst, daar kwam van de geplande wandeling van Hollandsche Rading naar Breukelen niet veel terecht,
Begon het al met een mij onbekend bankje in de zon waar ik het toch niet kon laten om even een hoofdstukje van Geert Maks' "Reizen zonder Charlie", verslag van zijn reis door Amerika in de voetsporen van John Steinbeck, daar ben ik niet erg veel verder gekomen dan de Eendenkooi van Breukelerveen langs het Tienhovenskanaal. Ook daar op een bankje gezeten. De Swarovski uitgepakt om de vogels te bekijken en gezellig gesproken met de dame naast mij op het bankje. Zij was met haar ouders in 1950 verdreven uit Indië zo kwam ter sprake in het gesprek en natuurlijk kwam het toen op de Indische keuken. Zij was positief verbaasd over mijn kennis hieromtrent. Toevallig had ik gisteravond Ikan Teri, gedroogde visjes nagebakken kon ik haar naar waarheid vertellen. En ik bracht ter sprake dat je de echte trassi niet meer kon kopen (althans niet meer bij de toko in Zeist). Zij hielp mij vervolgens aan een adresje in Amsterdam: Toko Ramee in de Ferdinand Bol straat. Heb het direct opgezocht. Zal ik bij eerste gelegenheid eens naar toe gaan.

De moderne waarheid

De laatste tijd smul ik weer van het boek "Reizen zonder John" van Geert Mak, een bijzonder informatief boek over de geschiedenis van de huidige VS. Kostelijk hoe hij schrijft over de TV uitzending van Fox News. Terwijl hij - zonder waarschuwing van enige overheid voor gevaar - op weg is naar Detroit (360 moorden per jaar), Chicago (450) en New Orleans (170) wordt in de uitzending van Fox News gesuggereerd dat Europa opeens een van de gevaarlijkste plekken op de aardbol schijnt te zijn. "Europaspecialisten" geven aanwijzingen hoe een mogelijke aanslag vermeden kan worden etcetera.
Commentatoren kakelen in koor; wat is Europa opeens gevaarlijk en iedereen is het met elkaar eens.
Aldus Mak is "de waarheid" hier iets sociaals geworden en niet meer iets waar men op zoek gaat door wetenschappers, journalisten en anderen zo eerlijk, objectief en professioneel mogelijk.
En daarop lijkt het tengenwoordig in ons eigen landje ook. Wanneer je geen TV kijkt word je er wellicht wat gevoeliger voor maar ik constateer het hier boven gemelde ook in gesprekken: de waarheid is een sociaal verschijnsel geworden.
Mak zegt daarover: "Het onderzoek, de voortdurende twijfel, het eeuwige streven naar objectiviteit, kenmerkend voor de Verlichting, het lijkt steeds meer te worden vervangen door een wereld van hypnose, exhibitionisme en collectief welbehagen.

De tekst is voor een groot deel ontleend aan het genoemde boek dat ik voor de tweede keer van harte aanbeveel aan de lezers van dit Blog.

Bilthoven koopt elkaars ouwe zooi

Ieder jaar kijk er weer naar uit; de jaarlijkse bazar van de WVT. Iedere rechtgeaaarde Biltenaar brengt zijn nog best wel goede spullen en overtollige boeken om niet in bij deze bazar. De vrijwilligers van WVT organiseren een hele kermis hieromheen met lootjesverkoop en op de laatste dag met afdingen.
Mijn wekkers en kartelmesjes, maar ook een stel soepkoppen, diverse soorten messen en m'n slagroommixer heb ik hier in de loop der jaren aangeschaft en natuurlijk speelgoed voor de kleinkinderen, een hele grote doos vol staat voor hen klaar ondanks dat ze hier zeer zelden komen. Soms kom ik nog wel eens iets in m'n schuur tegen waarvan ik helemaal niet meer wist dat ik het bij de WVTbazar had gekocht. Het is allemaal voor een goed doel. Maar wat ik nooit kan laten is het kopen van boeken; zelfs boeken die ik al gelezen heb, die ik soms zelf al eens heb weggedaan. Met kilo's tegelijk; goed voor de vakanties en gewoon om maar eens te proberen. Zo heb ik vorig jaar Tirza van Grunberg gekocht; een schrijver waar ik tot die tijd een ingebakken weerzin had. Terecht zo bleek toen ik "Tirza" probeerde te lezen; een boek waarvan de schrijver zelf verbaasd moet zijn geweest dat het verkocht werd; helemaal niks. Maar ook Dostojevski's die je niet eens meer in onze bibliotheek kunt lenen en andere "Russen" heb ik bij de WVT aangeschaft.
Ik had Roos al gevraagd of zij wist wanneer de bazar dit jaar weer zou zijn; de openingsdag was vandaag, om 14:00 uur. En zo tegen drieën waren wij ook van de partij. Ik kocht wat kartelmessen; vind ik handig en mijn eerste kartelmessen kocht ik ook voor een habbekrats bij de WVTbazar. En verder zoveel boeken als dat er in m'n fietstassen pasten. Leesvoer voor een jaar! Heerlijk; een hele serie "Maks'", boeken van Geert Mak dus.

Een moment van bezinning

Het was gisteren de sterfdag van mijn vader; 25 oktober; Roos wist het nog precies. Heel toevallig kwam ik vanmiddag het briefje tegen dat vader op mijn verzoek had gechreven met een soort laatste boodschap voor mij. Hij had daar tot mijn verbazing de grootste moeite mee aldus een telefoontje dat ik kreeg van mijn schoonzuster Charlotte die een bijzonder goed contact had met mijn vader. Desondanks kreeg ik precies een week voordat hij stierf - het briefje is gedateerd op 18 oktober 2003 - een briefje waarin hij mij vraagt om zijn familie bij elkaar te houden. Eerlijk gezegd had ik op iets anders gehoopt; op een briefje waarin hij had verteld wat we voor elkaar hadden betekend; eigenlijk wist ik dat wel want de weken voordat hij stierf ben ik iedere zondag bij hem langs gegaan en hebben we indringend met z'n tweeën gesproken. Maar goed, in dat briefje stond uiteindelijk een soort opdracht aan mij; hij eindigde zelfs met de woorden: "ik reken op je". Ik ben er bepaald niet in geslaagd om aan zijn wens te voldoen; de familie is vrijwel totaal uit elkaar geslagen en daar ben ik deels ook zelf schuldig aan.
Toen mijn vader werd begraven heb ik mij intens gerealiseerd dat ik zelf statistisch gesproken ongeveer nog zo'n tijd had te gaan als dat mijn vader oud was toen ik werd geboren; 25-26 jaar en daarvan is nu vandaag ongeveer de helft achter de rug. Ik heb destijds ook besloten om uit die jaren alles te halen wat erin zat en nu op dit moment van bezinning acht ik dat wel geslaagd; ik heb geleefd alsof iedere dag de laatste kon zijn en heb eruit gehaald wat erin zat; geen moment van verveling heb ik toegelaten en het Lot heeft mij gelukkig daartoe ook alle gelegenheid gegeven waarvoor ik bijzonder dankbaar ben.

Tandarts, Frans Post, Daubigny, Monet en Vincent

Dit aapje met z'n intrigerende ogen roept de bezoeker op
voor de TT over het werk van Frans Post. In werkelijkheid
is dit een piepkleine tekening maar zeer gedétailleerd

Een volle dag Amsterdam. Toen ik vorige week van het museum in Alkmaar terugkwam wilde ik eigenlijk naar het Rijksmuseum voor de TT over de Braziliëreis van Frans Post, schilder. Maar het regende een beetje en ik had ook niet zo'n zin om uit te stappen. Een beter idee was wat ik vandaag heb gedaan. Ik had een afspraak om 10.15 bij tandaartspraktijk Mekenkamp in Amsterdam waar ik inmiddels al weer heel wat jaartjes in grote tevredenheid mijn gebit onder handen laat nemen. Twee vullingen werden op technisch ingenieuze wijze vervangen. Net als vorig jaar bij een wat uitgebreider behandeling werd er weer een soort operatieterrein in mijn mond opgebouwd waarna de restauratie haar beslag kon krijgen. Uiterst zorgvuldig werden de nieuwe vullingen vervolgens bijgewerkt en mijn gebit voelt weer lekker glad aan.

Voor het eerst aanschouwde ik een (opgezette) capibara, voor
deze tentoonstelling ter beschikking gesteld door Naturalis

Vervolgens liep ik naar het museumplein; ik had een timeslot voor het van Gogh waar deze week een nieuwe tentoonstelling was gestart rond Daubigny, Monet en van Gogh. Aangezien ik nog veel te vroeg was ging ik eerst naar het Rijks voor de TT rond Frans Post en de TT rond Hercules Segers. Leuke TT met de tekeningen die onlangs werden ontdekt in het stadsarchief van Haarlem van de hand van Frans Post; dieren die hij had gezien en getekend toen hij in het gevolg van de ambassadeur van Hollands Brazilië - dat de NL'ers veroverd hadden op de Portugezen -  dit deel van Zuid Amerika bezocht. Het leuke was dat Naturalis opgezette dieren ter beschikking had gesteld zodat je beter kon zien hoe de dieren op de tekeningen er in het echt hadden uitgezien. Direct bij binnenkomst stond een opgezette Boa Constrictor en even verderop een capibara, het grootste knaagdier, een dier dat ik alleen maar van foto's kende met zijn karakteristieke neus.

Nog meer Braziliaanse oerwouddieren

Hercules Segers kon mij niet zo boeien; de introductiefilm deed suggereren dat er hier een onbekend genie aan het werk was geweest; hij werd door Rembrandt geacht, dat zegt natuurlijk wel wat. Ik was niet zo onder de indruk van zijn werken. Het werd ook tijd om naar het van Gogh te gaan.
Natuurlijk geweldig om deze drie hele groten van de negentiende eeuw bij elkaar te zien hangen. Het is fijn dat je tegenwoordig ongebreideld foto's mag nemen in de (meeste?)  Nl'se musea. Ik heb er van genoten en me voorgenomen om nog zeker een tweede bezoek te gaan brengen.

Een schitterende Monet

Prachtig zeegezicht van Daubigny

Geologie; een fascinerende wetenschap

De opbouw van de aarde in verschillende lagen

Het is nog maar een jaar geleden dat ik serieus in aanraking kwam met de geologie. Natuurlijk had ik me als echte bèta altijd wel geïnteresseerd voor de processen in onze planeet, maar veel kennis had ik er zeker niet van. De activiteiten rond mijn oude dispuut PROIRA vormden feitelijk de startup; Paul van Olm, oud-dispuutsgenoot is ondanks zijn pensionering behoorlijk actief in het promoten van geologie voor geïnteresseerden. En zo kwamen Roos en ik in Sardinië met de Stichting Georeizen waarvan Paul voorzitter is en bij deze excursie ook reisleider was. Die hele reis vond ik bijzonder interessant en ik wilde graag meer weten over dit vakgebied en daar kwam mijn goede vriend Dick uit Vaals mij te hulp. Hij beschikte over een fantastische BBC serie en die heb ik inmiddels al twee keer bekeken. Buitengewoon om al die facetten van moeder aarde te zien.
Maar vorige week kwam geheel onverwacht de klap op de vuurpijl: per post ontving ik van Dick het boek "Earth story" waarin alles uit de BBC serie nog even dunnetjes werd overgedaan met alle wetenschappelijke détails erbij. Vrijwel alle tijd heb ik gefascineerd in dit boek zitten lezen totdat ik het zojuist uit had.
Ik wist werkelijk niet wat ik meemaakte met al die technieken die beschreven werden. Hoe de binnenstructuur van de volkomen ontoegankelijk aardmantel en de kern inzichtelijk werd gemaakt met door de trillingen die veroorzaakt worden door aardbevingen te analyseren; de bewegingen van de verschillende platen waarbij in de honderden miljoenen jaren het uiterlijk van de aardkorst volkomen veranderde: Gondwanaland, Rodinia, die weer uiteenvielen, India dat op reis ging; men kon dit vaststellen.

Het boek staat vol met duidelijke illustraties bij de tekst

De temperatuur van water van miljoenen jaren geleden meten door mbv massaspectrometrie de verschillende zuurstof isotopen te bepalen in schelpdiertjes uit het sediment; de vorm en grootte van fossiele bladeren om de hoogte, vochtigheid en wat dies meer te bepalen van de ondergrond tientallen miljoenen jaren geleden.
Geologie is een betrekkelijk jong vak; de platentectoniek wordt nog maar zo'n 50 jaar als bewezen beschouwd. En wat er na die tijd allemaal ontdekt en uitgezocht is; fascinerend. Ontzettend leuk om in een nutshell de ontwikkeling van zo'n interessant vakgebied te hebben mogen bestuderen.
Met dank aan Paul en Dick.

Dat noemen ze een stedentrip van 3 dagen?!

Van die door communicatiewetenschappers ingegeven moderne manier van marketing krijg ik het lazarus; vanaf 20 euro met het vliegtuig; korting vanaf 50%, het zegt allemaal niks.Bij de NS komt de trein "over twintig minuten" terwijl bedoeld wordt dat de trein een vertraging van een kwartier heeft. Ik erger me er wild aan. Hè, wat mopper ik toch vaak; eigenlijk niks voor mij want ik ben in de grond een zeer tevreden mens.
Wij reizen graag met tUI; een weekje in de zon, zoals vorige week nog in Portugal, of laatst nog in Macedonië. En zo wilde ik ook met TUI naar Wenen; musea bezoeken en gewoon die heerlijke stad weer even op je in laten werken. En ja hoor, voor een aantrekkelijk prijs konden we "drie dagen"  Wenen boeken.
Roos zou met onze agenda's in de hand een reisje boeken en belde mij boos op; op de datum die wij wilden kon je de avond tevoren om half zes 'savonds vliegen en de dag van vertrek om half negen 'smorgens weer terug. Effectief dus maar 1 dag in Wenen. Newspeak voor 1 dag verblijf wordt dus gepresenteerd als "drie dagen Wenen".

Asbak vol; nieuwe auto!

Eerst maar even een paar zaterdagklusjes doen; oud papier wegbrengen naar de verzamelplaats bij de kerk; plastic verpakkingsmateriaal in de daarvoor bestemde container en m'n organisch afval bij Roos in de compostbak resp. de groenbak voor afvoer van aardappel- en sinaasappelschillen.
Ik dacht nog; die ouwe fiets begint toch wel erg zwaar te rijden; misschien moet ik tòch maar eens een andere kopen. Eigenlijk gebruik ik dit ouwe fietsje alleen maar voor in de buurt: naar het station, naar de fitness, naar Albert Heijn, naar de markt of soms andere boodschappen. Gewoon zomaar een eindje fietsen doe ik eigenlijk nooit; ik houd ook helemaal niet van fietsen; krijg er een zeer achterste van en op de fietspaden is het ook niet meer plezierig toeven met al die scooters, racefietsers en ander snel rijwielverkeer; ik wandel ook liever. 'sAvonds fiets ik al helemaal niet want fietsers zonder licht zie ik niet goed meer, mopperde hij verder; m'n ogen worden minder met het ouder worden, zoals bij iedereen denk ik.
Bij het van de stoep afrijden merkte ik dat m'n banden wel opgepompt mochten worden. Dat was lang geleden gebeurd bij de laatste reparatie bij fietsenmaker van Weelden; die had mijn karos zodanig goed opgeknapt dat ik ik er al bijna weer een jaar zonder mankeren op heb kunnen rijden. Dus de banden maar even opgepompt en tot mijn verbazing leek het wel of ik al een nieuwe fiets had; hij reed weer zo licht als een zonnetje?!
Ik moest er zelf om lachen en de gedachte sprong naar voren over dat grapje van iemand die een nieuwe auto wilde aanschaffen omdat zijn asbakje vol was, vandaar die wat bizarre titel van dit Blog.

Een bridge clinic

Hans Lemmen, bridgedocent

De eerste keer dat ik het woord "clinic" hoorde in een andere betekenis dan die van kliniek was bij een dag "golf voor beginners" toen ik bij KPMG werkzaam was. Voor m'n gevoel heb ik bij die gelegenheid wel honderd van die snertballetjes weg moeten  kogelen en heb ik nog dagenlang spierpijn en een zere schouder "genoten"; vond er niks aan. Maar vandaag kregen we les van de perfecte bridgedocent Hans Lemmen; een goed idee van het bestuur om juist hem hiervoor in te huren.
Op onze eigen locatie, het H.F. Witte centrum in de Bilt, in een wat kleiner zaaltje dan onze competitiezaal gingen we er tegenaan. Eerst theorie met invuloefeningen. Hoe je een Sans spel moet afspelen door eerst je vaste slagen te tellen zodat je weet hoeveel slagen je moet "ontwikkelen", en ervolgens de behandeling van een troefcontract waarbij je juist je verliezers vanuit de hand met de meeste troeven moet bepalen om te zien hoeveel extra slagen je moet ontwikkelen door van de korte kant in te troeven. Was voor de meesten van ons toch wel een eye-opener. Daarna gingen we de praktijk doen waarbij het mij opviel dat Roos het toch wel erg goed in de vingers had. Trots zei ik dan ook enkele keren tegen Hans toen hij vroeg hoe het gegaan was: "wat een maat hè!" en dat meende ik echt. Mijn enthousiasme voor het bridgen is door vanmiddag zeker toegenomen; we gaan ook verder op les bij Hans; hij heeft tal van mogelijkheden in de educatieve sfeer. Kijk maar eens op zijn website.