Tijd om jam te maken

Dhr Westeneng had mij al verzekerd dat er vanaf 10 juli pruimen te koop zouden zijn en van Anna W. had ik al een WhatsApp bericht gekregen dat ze donderdag al pruimen had gekocht toen ze bij Fruitbedrijf Westeneng langsfietste vanuit haar werk. Ze wist dat ik zo gek ben op die pruimen.

Gisteren was het hondenweer, ik was echt uit m'n humeur totdat Roos me er terecht op wees dat ik, bewapend met regenjack en regenbroek, pet op m'n kop dat stuk kon fietsen, en zo geschiedde. Beetje erg enthousiast kocht ik 3 kilo pruimen om jam te maken. De eerste kilo pruimenmoes heb ik direct tot jam verwerkt, de rest van de pruimen moeten nog wat geduld betonen, maar zullen er ook aan moeten geloven. 

Grappig toeval

Ook heden lees ik vier boeken tegen elkaar in, vanuit de klassieke hoek de Ilias van Homeros naast van Livius de eerste decade van zijn Ab Urbe Condita, in het Nederlands verschenen onder de titel "Zonen van Mars", plus "Duizend zielen" van Pisemski, een 19e eeuwse Russische schrijver en natuurlijk toch nog "Bloemblad van zee", van Isabel Allende. Ik kon toch niet stoppen na dat gruwel hoofdstuk over wat die Spaanse vluchtelingen werd aangedaan door Hitlers' luchtmacht op oefening voor WOII en de weinig humane opvang door de Franse regering in 1938. Het boek ging zelfs over in romantiek.

Het is een grappige bevinding dat je vaak parallellen vindt tussen boeken die je door elkaar leest en ook hier, een passage over Romeo en Juliette van de grote Engelse dichter en toneelschrijver Shakespeare, die ik overigens ook uitvoerig tegenkwam in "Rebelse genieen" van Andrea Wulf.

Die eeuwige tweespalt

Een virtuoos begin, ik schreef dat gisteren al, het boek " Bloemblad van zee", maar al in het tweede hoofdstuk geen Schubert meer maar die verschrikking van de Spaanse burgeroorlog, de opmaat voor WOII, waarin het Condor legioen met generalissimo Franco de democratisch tot stand gekomen republikeinse staat van Spanje vernietigden. Lang heb ik mij - inmiddels jaren geleden - afgevraagd waar die Spaanse burgeroorlog om draaide, dat is mij inmiddels wel duidelijk geworden; de rijke bezitters, samen met de machtige kerk en het leger tegen de werkende massa die arm en dom gehouden werd. Maar Allende beschrijft op micro niveau wat er gebeurt binnen een gezin, ik herken de situaties en kan het niet of nauwelijks opbrengen om verder te lezen.

Maar mijn gedachten dwalen dan wat rond en ontmoeten die onrustige tijden die heden binnen Europa maar ook in ons geliefde NL spelen. Het rumoer en de onvrede vindt haar uiting tot in het voorheen toch best keurige huis van onze democratie, het parlement. En hier gaat het over het probleem rond de asielzoekers, ontheemden, net als in 1938 toen de republikeinse mensen na de overwinning van Franco naar Frankrijk wilden vluchten en een gesloten grens vonden. De ellende weet Isabel bijzonder goed te beschrijven. 

Het lezen van dit boek zou ik eenieder willen aanraden teneinde wat nuance aan te brengen in de gedachten rond de hedendaagse problematiek.

Quintet in C van Schubert

Isabel Allende is wel een van mijn favoriete schrijvers. Vanmorgen viel mijn oog op de titel van dit boek, staat vast al langere tijd in m'n boekenkast en ik heb het vast al gelezen. Desalniettemin sloeg ik het direct open en was als vanouds direct gefascineerd door haar schrijfkunst. Het eerste hoofdstuk kwam me licht bekend voor maar ik las het uit. Het hoofdstuk eindigt met de begrafenis van de vader van de hoofdfiguur en daarbij wordt dan het tweede deel van bovengenoemd quintet gespeeld, reden voor mij om dat op te zoeken op YouTube en te beluisteren, inderdaad mooie, plechtige en gedragen muziek. Wat leven we toch in een informatiemaatschappij, vind ik toch wel heel bijzonder. 

Code oranje

Even scheef kijken en erbij denken dat de donkere wolken in de verte aanzienlijk donkerder waren; de hele dag werd gewaarschuwd voor vreselijk weer met onweer, veel regen en wind en hagelstenen tot 4 cm groot. Ik had er dan ook wel voor gezorgd dat ik bijtijds binnen was voordat de hel los zou barsten. En inderdaad begon het volgens buienradar al in Zeeland te spoken en enkele uren later hoorde ik hier in de Bilt de donder en ging het weer keihard waaien net als enkele dagen geleden. Het viel mij wel mee maar ik was blij dat ik er niet op uit hoefde.

50 jaar geleden

Cruyff aan de bal 1974

Vaak beweer ik ten onrechte dat ik niets heb met voetballen en inderdaad doet deze "tak van sport" mij al zeker 3 decennia vrij weinig tot niets. Zo zou ik heden geen enkele naam van een speler kennen van welk elftal dan ook dat strijdt om de Europese beker. En toch moest ik eraan denken dat "we" bijna wereld kampioen werden in die ongehoord mooie competitie van 50 jaar geleden met de ongekend behendige Johan Cruyff en zijn ploeggenoten waarvan ik nu nog de namen herken en zelfs ken als Neeskens, van Hanegem, Rensenbrink en noem maar op, niet te vergeten Jan Jongbloed die de sigarenwinkel dreef in de Jan Hanzen straat waar ik toen met Lien woonde.

De finale van de enkele weken durende afvalrace waarin Cruyff c.s. telkens weer op weergaloze wijze triomfeerden. Grandioos! Binnen een minuut stond het NLse elftal met 1 - 0 voor.

We zaten met z'n vieren te kijken, gekluisterd aan het TV toestel, onze vrienden Kick en Renée waren bij ons om te eten en de wedstrijd te zien. Het eindigde uiteindelijk met een overwinning voor het Duitse team. Teleurgesteld namen we de auto en reden naar Zandvoort waar de Duitse toeristen heel stilletjes en bescheiden ongetwijfeld zaten te genieten van "hun" overwinning. Ach, achteraf was het hun gegund hoor. Maar 1974 heeft voor mij een magische klank gehouden.

Een stoere hulp in de tuin

Zoon Peter heeft in de voortuin van hun nieuwe huis de tegels verwijderd om o.a. een kleine moestuin aan te leggen. Daarbij ondervond hij stevige hulp van zijn oudste zoon Joris. Inmiddels heeft deze minimoestuin al wat opgeleverd; een stel behoorlijk uit de kluiten gewassen radijzen. De familieleden waren er helaas niet enthousiast over, maar met een snufje zout of fijn gesneden door de salade zijn ze toch wel heel goed "binnen te houden", dunkt mij, ik had er wel eens van willen proeven. Maar ik vond het vooral een enig gezicht zoals vader en zoon samen aan het oogsten waren.

Housewarming

Ondanks dat het af en toe een heel klein beetje regende konden we in de tuin zitten om verwend te worden met eten en drinken. Douwe en Ana hadden vandaag de house warming party gepland in de vorm van een grondlegging door het inmiddels fraai ingerichte en zelfs van een nieuwe afscheidingsmuur voorziene huis. Douwe beschikt nu over een prima kantoor waarvanuit hij vanaf heden in zijn nieuwe werk kan functioneren. 

Was weer gezellig met de Braziliaanse schoonfamilie en broer en zwangere schoonzus Gonnie. Fijn om Roos zo met haar vier (schoon)kinderen te zien stralen.

En natuurlijk was het geen vegetarisch, laat staan veganistisch gebeuren. Heerlijk op de barbecue gebakken vlees dat door Douwe vakkundig in stukken werd gesneden. Werd een gezellige middag!

Schijt waar je eet!

Mijn moeder zwoer bij Dulcolax daar waar het proces van de stoelgang wat gestimuleerd moest worden, ikzelf geef al sinds jaar en dag de voorkeur aan die ouderwetse Türkendrank zoals die in de 18e eeuw werd gemunt, een lekker bakkie koffie. En vaak schiet dan de scherpe tong van mijn eerste hoofdanaliste in de gedachten?! In die beginjaren 70, wanneer ik, nauwelijks het lab betreden had, na de eerste kop koffie naar "de pot" moest: "Schijt waar je eet" klonk het snerpend, bijna verwijtend, of zou het jaloezie zijn geweest?

Welnu, 2 koppen is veelal genoeg en soms zelfs de geur van vers gezette koffie, maar een enkele keer moet ik het ingewand zelfs dreigen met een vierde kop, maar die gaat strijk en zet terug in de pot, de koffiepot wel te verstaan.

Zo die moest er ff uit, deze blog dus har har.

Het Holoceen en het interbellum

Het tijdvak waarin we heden ten dage leven heeft de mooie naam "Holoceen", een relatief rustige tijd waar het het klimaat betreft, een interglaciaal waarvan wel gezegd wordt dat het de mensheid de gelegenheid heeft gegeven om de landbouw te ontwikkelen en daarmee de basis heeft gelegd voor alles dat onze soort onderscheidt van de voorouders, de jager-verzamelaars. Een prachtig overzicht van dit tijdperken de toestand van de wereld en van ons land in het bijzonder vindt u onder deze link. De ontwikkelingen vanaf het jager-verzamelaar en landbouwer tot heden zijn, zeker de laatste eeuwen stormachtig te noemen. In toenemende mate werd gebruik gemaakt van hulpmiddelen uit de natuur als het vuur, landbouwdieren, lastdieren, waterkracht, windkracht en nog later de fossiele brandstoffen en de techniek en wetenschap, kolossaal als je je dat bedenkt en dat alles dankzij die gematigde periode die moeder aarde Gaia ons schonk. Inmiddels heeft de techniek haar schaduwzijde duidelijk gemaakt, door het toenemend gebruik van fossiele brandstoffen is de CO2 concentratie van de atmosfeer significant hoger geworden en daarmee een dreiging voor de toekomst. Hoe dat gaat aflopen moeten we vooralsnog maar afwachten.
Een merkwaardige parallel schoot mij in het hoofd terwijl Roos en ik weer eens uitgebreid tijdens het ontbijt in bed zaten te overleggen. Het interbellum is in de laatste twee eeuwen een opmerkelijk fenomeen, zoals het holoceen op geologische schaal een bijzonder lange periode van stabiliteit was zo was ook - althans voor de westerse wereld - het interbellum, de periode tussen WOII en heden een langdurig rustige periode op politiek gebied. In plaats van de eeuwige strijd tussen Frankrijk, Duitsland, Engeland en sommige van de andere Europese naties was het behoorlijk rustig, de toenadering van de grootmachten leidden zelfs tot "Europa", een grote verdienste wanneer je het tegen de achtergrond van al die Europese oorlogen bekijkt. Maar ook hier lijkt een einde zich aan te kondigen, aan de grens van Europa wordt weer oorlog gevoerd tot mijn huivering.

Familiedag in Rhijnauwen

Daar waar mijn familie, afgezien van mijn eigen - en mijn ouderlijk gezin uit niet meer dan 2 nichten bestaat, heeft Roos alleen al van haar vaders' kant een stoet neven en nichten en die hielden vandaag hun reünie. Het feest werd gehouden op het terras van Rhijnauwen, bij ons in de buurt toevallig, bij Bunnik aan de kromme Rijn. Ik kwam al snel aan de praat met de oudste nicht van Roos en we hadden een genoeglijk gesprek tot ik door Roos werd afgetikt, zij wilde van plaats ruilen. Ik kwam toen tussen drie heren en verzuilde in een krachtig dispuut over hoe democratische processen verlopen naast vermeende deskundigheid in het veld. 

Na verloop van tijd zat ik zodanig in de zon dat het mij verstandig leek om afscheid te nemen en nog een stukje te gaan fietsen.

Solastalgie

Het is een nieuw woord, gemunt door milieudenker Glenn Albrecht. Ik vond tijdens een zoektocht naar wat natuurfilosofie nu precies behelst, de website van filosofie.nl met daarop een artikel over deze hoogleraar in ruste.

Solastalgie staat voor de pijn die iemand kan voelen wanneer hij of zij geconfronteerd wordt met verlies of verval van een bekend deel van je omgeving, voor mij inderdaad een heel bekend gevoel. Ach, welk een weemoedig gevoel komt over mij wanneer ik de oude dia's bekijk van de plek waar ik met mijn vader 's-morgens in alle vroegte in een visbootje zal te praten terwijl we naar het dobberjte staarden. Wanneer ik in de trein richting Purmerend rijd kom ik langs dat oude plekje waarvan niets meer iszoals het destijds was. Tja, "Alles geht vorüber", maar het woord solastalgie past hier naadloos op.

Met harpspel

Jessica aan de harp

Expres geen thee of koffie gedronken bij het ontbijt want we hadden een lange busreis voor de boeg, naar Papendrecht, op bezoek bij Peter en Jessica. We werden opgewacht door een wat onwennig kijkende kleinzoon Marijn, maar al snel zat hij gezellig op schoot.

We dronken koffie in de tuin, ik had nog een klein stuk spektaart meegenomen, Peter probeerde vergeefs om een boterkoek te bakken: "zo gebeurd", maar helaas niet erg gelukt. We spraken over van alles, lekker rustig want alleen Marijn was er, Joris was op school. Peter begint binnenkort bij zijn nieuwe baan, altijd spannend. Na vijf jaar is hij ook wel aan iets anders toe.

Jessica speelde wat Ierse muziek op haar harp: "lang niet gedaan hoor", zei ze iedere keer als ze even haperde, was niet nodig want ik genoot van de wat melancholieke klanken.

We lunchten met kakelvers, nog warm brood, heerlijk zelf gebakken door schoondochter, met lekker, ons onbekend beleg. En daar gingen we weer, met de bus terug naar Bilt.

Slechts alles

Hier in het bos heb ik zo mijn favoriete bankjes; bij het heideveldje, "ons bankje" bij het zandje en het bankje bij de mierenhoop waar Roos 15-16 jaar geleden in gesprek kwam met Rudolf van Hengel, de man achter de Mierenwerkgroep waar mijn gang door de natuurorganisaties mee begon.

Peinzen over wat "kennis" voor mij betekent, dit naar aanleiding van mijn gesprek met dochter Arja deze week. Vandaag viert zij haar 38e verjaardag, waarmee ik rekenkundig precies tweemaal zoveel jaren tel. En ja, in die tijd heb ik erg veel kennis opgedaan.

We spraken over de voortgang van haar oudste, Gijs die vooral in rekenen en wiskunde is geïnteresseerd en minder in biologie en geschiedenis. "Wat heb je daar aan?", vroeg ze zich af toen ik zei dat dat allemaal zo interessant was. Ik illustreerde dat het hebben van zo veel kennis juist zo'n vreugde voor me was.

En nu zit ik mij dat heel diepgaand te realiseren dat die enorme bak kennis die ik in de loop der jaren bij elkaar gelezen en anderzins verzameld heb "slechts alles" voor me betekent.

Een multicorpusculair organisme of superorganisme

Een prachtige mierenhoop

Voor mij vormt een mierenhoop een speciaal organisme, zoals er enkelcellige en meercellige organismen bestaan vind ik de sociale insecten als een multicorpusculair organisme beschouwd kunnen worden. De Amerikanen spreken liever van een superorganisme, maar die titel spreekt me minder aan.
In de biologie gaat het primair om de voortzetting en ontwikkeling van de soort, dat zie je ook bij de mieren die een sexuele voortplanting kennen, vergelijkbaar met "hogere" diersoorten. De kolonie, beschouwd als individu kent de koningin die feitelijk de kern vormt van het organisme, zij produceert de eieren die vervolgens worden ontwikkeld in de kolonie tot de dragers van de progeniteit, de maagdelijke koninginnetjes, vergelijkbaar met de eicellen van "hogere" diersoorten en de gevleugelde mannetjes die net als sperma cellen geen andere functie hebben dan de bevruchting te faciliteren. Ik heb wel eens de uitstoot van gevleugelde mannetjes uit een onderaards mierennest mogen aanschouwen en de gelijkenis met een ejaculatie was treffend, als een vulkaan eruptie zag je de insecten uitvliegen en het zwerk betreden teneinde koninginnetjes, bij voorkeur van een andere kolonie te bevruchten teneinde genetische variatie, te bewerkstelligen, Het zit allemaal zo mooi in elkaar! 

Lijkt wel als in de Fränkische Schweiz

Lang geleden was ik met Roos op wandelvakantie in Beieren, in de Fränkische Schweiz een fijn deel van Duitsland. Toevallig waren we daar in de "kersentijd", overal boomgaarden met volop kersen. Zelfs de vogels lusten geen kersen meer, zo grappen wij; ik heb me inderdaad ook nooit zo tegoed gedaan aan kersen. Vanwege alle "gewasbeschermingsmiddelen", oftewel landbouwgif heb ik de laatste jaren zelden kersen gegeten, maar daar heb ik met het bereiken van de 76-jarige leeftijd verandering in aangebracht. Heb dit jaar alweer veel kersen gegeten en vanmorgen ben ik speciaal voor de kersen naar de lokale kwekerij van Westeneng bij Bunnik gegaan om kersen te kopen en om te vragen wanneer er weer pruimen zijn. Ik werd geholpen door zoon Westeneng en bestelde een kilo kersen à 7 euro: "wilt u er een paar proeven?", vroeg hij vriendelijk en overhandigde een bosje van drie kersen. Precies op het juiste moment geplukt, een ras van zachte, ouderwets zoete en rijpe kersen, zo lekker had ik nog niet eerder kersen gegeten, ik denk zelfs niet daar in Beieren. Ik moest er dan ook beslist een bloggie aan wijden.

Je hebt me altijd goed gediend

Zittend op de rand van m'n bed, het boek van Marli Huijer nog opengeslagen ontsnapten deze woorden aan de haag van mijn tanden terwijl ik tevreden over mijn stevige kuiten wreef:"We zijn er goed vanaf gekomen" schoot het door mij heen, het lichaam, de tempel van je ziel, wees daar zuinig op en wees dankbaar. Het leven is zo'n prachtig geschenk.

Vanouds zijn mijn gedachten al heel lang behoorlijk filosofisch en dat terwijl ik de opmerking van Maarten 't Hart dat filosofie en flauwekul niet voor niets allebei met een f beginnen eigenlijk wel terecht vond. 

Van de moderne filosofen als Nietzsche of erger nog, Peter Sloterdijk begrijp ik niet veel, echter wel van die klassieken als Epicurus en Epictetus, zij formuleerden helder en eenduidig wat essentieel is in een menselijk bestaan. Overigens word ik mij daar nu pas in mijn ouderdom bewust van, ik dacht al veel langer en uit mezelf langs hun lijnen.

Dat oude plan Lievense

Onlangs had ik dochter Joke aan de telefoon en spraken we over de klimaatcrisis en in het verlengde daarvan over de opslag van energie. Met de duurzame, d.w.z. de "groene" opwekking van energie als wind - en zonnekracht heb je een buffer nodig voor stille momenten. Mijn voorkeur ligt al decennia bij de wereldwijde productie en transport van waterstof zoals dat heden ook met aardgas gebeurt. Maar toen ik onlangs in de trein een expert op het gebied van elektrolyse sprak vertelde deze dat de groene waterstof (nog?) veel te duur was. Deed me zeer moet ik bekennen.

Tot mijn verrassing noemde dochterlief de mogelijkheid van een groot opslagbassin ergens in het IJsselmeer, hoge dijken waarbinnen water opgepompt kon worden wanneer er een overschot aan groene energie was die weer vrij kon komen bij windstille en donkere momenten, het oude "Plan Lievense" dus. Ook zij had een deskundige daaromtrent gesproken en die sprak als uitsluitend probleem de terreurgevoeligheid van dit plan. Opblazen van de dijk zou destructie van de randstad veroorzaken, tja?!

Asbjörn verwacht meer van de kernfusietechniek. Ik heel eerlijk gezegd van consumptieve matiging maar dat is zonder twijfel een illusie.