4 euro verdiend!

Zomerhit!!!

Na een hete, zonnige dag gisteren aan het strand in Zandvoort, vandaag maar weer eens stevig aan de wandel met dit heerlijke hete weer. Natuurlijk had ik me goed voorbereid op de hitte: vier halve liters water had ik bij me; aan de zijkant van de rugtas. Een heel gewicht, maar je hebt dat wel nodig als het zo warm is. Op station Deventer zag ik een reclame van Albert Heijn: zomerhit van deze week, een halve liter water voor 1 euro. "Zo", dacht ik bij mezelf, "dus vier euro verdiend door zelf water mee te nemen". 
Je ziet het al een paar jaar dat mensen zomer en winter, in de trein of op de fiets, maar aan zo'n flesje/blikje water of erger nog, zo'n dikmakende frisdrank zitten te lurken; net als de iPhone een item dat je beslist bij je moet hebben; stel je toch voor! zonder?!

Mijn rugzak met vier halve liters water

Maar goed, ik heb genoten van een ongehoord fraai natuurgebied, mij tot nu toe onbekend: het Haaksbergerveen. Eerder dit jaar had ik de laatste etappe van het Trekvogelpad, van Usselo naar Haaksbergen al eens uitgeprobeerd. Maar het was toen zo koud dat ik de route sterk heb bekort en het Haaksbergerveen had overgeslagen. Als beloning kreeg ik toen in Haaksbergen een ontvangst door de fanfare vanwege het carnaval.

Oevers met veel zonnedauw (de rode planten)

Maar nu, na die regen van de laatste weken stond het veen er optimaal bij; heel veel zonnedauw, meertjes, oevers met parende, eierleggende libelles; een fascinerend gezicht hoe snel die beesten als koppel eieren kunnen afzetten aan de rand van een oever; had ik nooit eerder gezien. 
Kortom, een heerlijke wandeling door een fantastisch mooi gebied. Hier de GPS-track.

Lodewijk de veertiende in Vorden

Lodewijks linde in Vorden

Denk niet te gering over NL in vroeger eeuwen, niet alleen Napoleon was zo vermetel om ons land te bezoeken, maar 140 jaar eerder, in 1672, het rampjaar deed de Zonnekoning zelf, Louis Quatorze ons land deze "eer" aan. Althans zo deed een bordje vermoeden dat ik mocht aanschouwen op mijn wandeling van Vorden naar Ruurlo, étappe van het Trekvogelpad. Ik was daar helaas niet zo van onder de indruk dat ik er een foto van heb geschoten, maar het onvolprezen Internet schiet mij te hulp. Op deze foto ziet de Lodewijks Linde er overigens heel wat indrukwekkender uit dan vorige maand bij mijn bezoek. Helemaal kaal was hij toen.
Dat bomen oud kunnen worden bewees deze wandeling zeker; ik kwam een recent ontstane boomstomp tegen (het zaagsel lag er nog omheen) van een eik die waarschijnlijk al stond in de tijd dat de zonnekoning hier op bezoek kwam. Stond waarschijnlijk in de weg op de akker of hield te veel zon tegen op het maïsveld. In ieder geval was hij in de ogen van de beheerders van het gebied niet meer welkom op dit ondermaanse; wat verbeelden wij mensen ons wel als het de natuur aangaat. Mij bezeert het altijd als ik zo'n oude omgezaagde boom zie; wie weet hoe veel honderd jaar hij al oud is; enig respect is toch wel op zijn plaats.

Het droeve restant van een eeuwenoude eik,
onderweg tussen Vorden en Ruurlo

Jaren geleden liep ik met Anneke en Arja, een peutertje nog in de kinderwagen, door het Houdringhe bos bij ons achter in Bilthoven. Daar stond ook zo'n rijtje oude eiken van minstens 250 jaar oud. Op die dag troffen wij hen in omgezaagde toestand aan. Direct schoot mij de treurige Gnossienne nr 3 van Erik Satie in het hoofd. Die moest ik dan ook direct spelen toen ik weer thuis kwam; ik maakte hieromtrent een aantekening in de partituur. Deze droeve muziek past helemaal bij mijn stemming als ik aan zo'n vernieling denk. Nu ik de melancholieke klanken weer op Youtube hoor, krijg ik opnieuw dat akelige gevoel van iets onherstelbaars; iets van de natuur, vernield door brute kracht.

Kruispunt van Pieterpad en Trekvogelpad

Gerestaureerd pand in Bronkhorst

De weerverwachting was goed; de dag zou met mist beginnen maar in de loop van de ochtend zou de zon doorkomen. En dus reed ik om 6.10 van huis; de rijp stond op het gras; ijs bedekte de auto's, maar het was al licht. Via Utrecht en Arnhem naar station Brummen, aan de IJssel. Met het pontje over naar Bronkhorst, een bekend fraai plaatsje met tal van kunstzinnige winkeltjes en gerestaureerde panden. Verder over de IJsseldijk richting Vorden over het Trekvogelpad. Het moet gezegd worden dat dit pad heel goed is gemarkeerd, waarvoor dank aan de medewerkers van de SLAW en ongetwijfeld een stoet vrijwilligers. of je het pad volgt in Noord Holland, Utrecht, Gelderland of Overijssel, het is overal zodanig gemarkeerd dat je in beginsel zonder boekje zou kunnen lopen. Moet je niet doen, want het blijft toch handig om te anticiperen op een route en vooral op een afslag; zelfs met boekje heb ik vandaag een afslag gemist en zeker 100 meter te ver gelopen (har har).

Monotoon landschap langs gekanaliseerde beek.
Niks natuurlijks aan.

De route liep door het boerenland en het moet me toch wel van het hart dat dit feitelijk erg monotoon en bepaald niet natuurlijk is. Zo liep ik langs een beek die was gekanaliseerd met een weiland waarin niet één bloemetje te zien was. Daarentegen lieten de weidevogels goed van zich horen. Maar verder richting Vorden kwam ik door een natuurgebiedje van Natuurmonumenten: Hackfort, met een watermolen. Natuurmonumenten was daar onder andere actief met het herstellen van de tuin door het plaatsen van zgn. Stinsenplanten, dat zijn planten die vanouds slechts voorkomen op oude landgoederen.

Watermolen van Hackfort

Daarna werd de route in grote mate bepaald door halfopen landschap met veel oude bomen. Na 20 km bereikte ik kasteel Vorden. Van een eerder bezoek, zo'n 25 jaar geleden wist ik dat daar een richtingbord stond op de kruising van het Pieterpad en het Trekvogelpad. Er kwamen op het moment dat ik het bord in het vizier kreeg twee wandelaars aan die bereid waren om mij op de prent te zetten. Zij woonden hier en hadden al veel vaker wandelaars bij dit "wandel monument" gefotografeerd. Verder gewandeld naar het station; ik had het ook wel gehad met 20 km; onderweg nog een grasschaar voor Roos gekocht; in de verschillende treinen zitten dutten; moe maar zeer voldaan thuis gekomen.

Auteur van dit Blog met wandelgids voor het
"wandelmonument" bij het kasteel Vorden

Het Trekvogelpad vanuit Usselo

Vanmorgen om half negen de trein genomen naar Enschede en van daaruit met bus 20 naar de wereldplaats Usselo. Zoals waarschijnlijk niemand in dat gehuchtje weet, begint daar (of eindigt daar) het Trekvogelpad. Afgelopen zomer heb ik dit pad vanuit Bergen aan Zee gewandeld tot in de buurt van waar ik woon en ik wilde nu vanaf de andere kant beginnen. De stukken vlakbij huis loop ik het liefst als dat zo uit komt. Ik had mij voorgenomen om van Usselo naar Haaksbergen te lopen. Maar gezien de straffe koude westenwind had ik de route beter omgekeerd kunnen doen. De route begint bij de bushalte Usselo Kerk (volgens de buschauffeur de enige halte van dit gehucht zoals hij het noemde) en gaat dan direct het land in via een prachtige zandweg. Die zie je vrijwel nergens meer; ik ken eigenlijk slechts zandwegen in Twente; toen ik begon met wandelen, 30 jaar geleden, zag je ze ook nog wel op de Veluwe. Natuurlijk heb je nog plenty zandpaden in de natuurgebieden, maar ik vind zo'n ouderwets boerenzandpad altijd zo charmant; doet me denken aan dat oude liedje: "Karretje dat op de zandweg reed".

Zandweg strekt zich uit tot de verte

Het was verrekte koud, zo koud dat ik me eigenlijk niet goed warm kon houden; op buienradar had ik wel gezien dat het de hele dag vrijwel droog zou blijven en gelukkig hield het weer zich daar ook aan. Nog een fraaie molen in de buurt van Usselo en een enorme es. Volgens de informatie onderweg wordt deze streek al 10.000 jaar door mensen bewoond. En dat is vast het geval want de es schijnt zo'n 8 meter hoog te zijn. Zo'n es wordt gevormd door jarenlang ophoging van het land met een mengsel van heideplaggen en stront uit de potstal. Daarmee groeit zo'n es ongeveer 1 mm per jaar. Deze es zou daarmee de hoge leeftijd van 8000 jaar hebben. Dat lijkt me niet zo heel waarschijnlijk, maar dat hier veel arbeid is verricht door onze voorouders moge duidelijk zijn. En dat met kruiwagens en hooguit met paard en wagen. Je neemt je petje ervoor af; wat waren onze voorouders toch een hard werkend soort. Kom daar heden nog maar om met ARBO-wetgeving en zo (har har). Even verder een fraaie, draaiende molen, te ver om een filmpje van te schieten. Uiteindelijk bereikte ik het Buurserzand, een natuurreservaat met vochtige heide en bijzonder veel jeneverbesstruiken. Daar is "Natuurmonumenten" terecht trots op; het beheer is erop gericht om de vaak meer dan 100 jaar oude struiken alle kans van ontplooiing en verdere groei te geven. Het ziet er heel imposant uit.

Tal van Jeneverbesstruiken op het Buurserzand

Toen op naar het Buurserveen, maar ik had het inmiddels zo koud gekregen dat ik het laatste stuk heb afgestoken en direct door ben gegaan naar Haaksbergen. Daar belandde ik in de Carnavalsoptocht. Het was me onderweg al opgevallen dat er uit de richting van Haaksbergen telkens een aanzwellend en weer verdwijnend bonkend geluid kwam; dichterbij gekomen kon ik mij niet voorstellen dat iemand dat een hele dag zou kunnen volhouden om in die onwaarschijnlijke herrie te verblijven. Maar dat is wel degelijk het geval; de mensen die op of naast de carnavalswagens zitten of lopen, doen dat drie optochten lang begreep ik van iemand. Voer voor oorartsen; ik voelde de herrie tot op m'n borstbeen. Tot overmaat van ramp reden de bussen niet in het dorp; iedereen zat bij het busstation maar stom te wachten op bussen die niet kwamen; informatie ontbrak volledig?! Uiteindelijk kwam een Haaksberger (die al drie uur lang vergeefs op een bus had gewacht en uit arren moede af en toe naar huis terug ging) op het idee om eens naar een halte te lopen die buiten het centrum van het dorp lag; ik had dat al eerder voorgesteld, maar kende natuurlijk heg noch steg, maar men vond het te ver lopen (sic). Ik liep met hem mee en kwam zo uiteindelijk weer uit bij station Hengelo. Verkleumd kwam ik thuis; CV lekker hoog en dit Bloggie schrijven. Heerlijke dag gehad. Maar de volgende étappe doe ik van West naar Oost als er weer zo'n koude vochtige Westenwind staat!

Trekvogelpad van Weesp naar Hilversum Noord

Het was afgelopen zondag koud maar droog. Na een wat verlummelde zaterdag alle reden om er weer eens met z'n tweetjes op uit te trekken. We hadden besloten om een stuk van het Trekvogelpad te gaan lopen. De week tevoren hadden we van Hilversum Noord naar Baarn gedaan en dan nu van Weesp naar Hilversum Noord; handig tussen twee stations die vanuit Bilthoven elk vier keer per uur vloeiend bereikbaar zijn.
Mooie tocht over graspaden en langs de Vecht; vrijwel zonder lawaai van auto's afgezien van het stuk langs de vecht. Onderweg kwamen we een stel collega-wandelaars tegen die de "Stelling van Amsterdam" aan het wandelen waren. Ziet er ook goed uit; gaat o.a. door Botshol bij Vinkeveen. Maar eens kijken of het gidsje in de bieb beschikbaar is.
Dwars door de Ankeveensche Plassen over een vrij druk bewandelde graskade tot 'sGraveland. Daar door de buitens van 17e eeuwse rijke Amsterdammers. Het gidsje vertelde dat hier zand was weggegraven voor de 17e eeuwse uitbreidingen van Amsterdam. Je kon de steilrand nog duidelijk zien.

Onder het bos zie je de steilrand, ontstaan bij de zand afgravingen
in de 17e eeuw voor de uitbreiding van Amsterdam

Op de afgegraven stukken hadden rijke Amsterdammers fraaie buitens doen bouwen; in één daarvan is nu het centrale kantoor van "Natuurmonumenten" gevestigd: de lokatie van waaruit iedere zondagmorgen "Vroege Vogels" wordt uitgezonden. Vervolgens door het restant van het Spanderswoud naar het station Hilversum Noord gewandeld. Moe maar voldaan op de trein gewacht en naar huis. Heerlijke dag. De volgende morgen lag er sneeuw tot onze verrassing!

Van Broek in Waterland naar de Oranjesluizen

Zondag hebben Roos en ik een fraaie étappe van het Trekvogelpad gelopen. We begonnen om 9.30 in Broek in Waterland, bij het tunneltje onder de provinciale weg. Eerst nog even door het dorpscentrum; er staan veel schitterende huizen. Volgens het wandelboekje zijn dit 17e eeuwse kapiteinshuizen. De kapiteins van de VOC woonden graag in het Waterland. In ieder geval was er water genoeg voor deze zeebonken zodat ze niet ontwend konden raken.
Vervolgens op weg naar Zuiderwoude, een verstild Noord-Hollands dorpje te midden van de veenweiden. Langs Holysloot, ook zo'n kleinood en voort langs de Poppendammer gouw waar een snijdend koude wind pal in ons gezicht waaide; ik kreeg er een koud kruis van en deed een handschoen in m'n broek; volgende keer een langere jas aantrekken. Via Zunderdorp naar Durgerdam met z'n karakteristieke kerkje op de dijk en daar een kop warme chocolademelk genomen om een beetje bij te komen van de koude wind.
Vervolgens het laatste stuk naar de Oranjesluizen, in 1870 aangelegd door toedoen van koning Willem III (zie Toebosch in zijn boek "Uitverkoren zondebokken").

Toen ik daar aankwam bij die sluizen kreeg ik sterk het gevoel dat ik daar was geweest met mijn ouders toen ik een jaar of tien was.  We waren met een pontje overgevaren; het was warm en ze straalden een warme blijheid uit. Ze vertelden mij dat ik een nieuw broertje of zusje zou krijgen. Het was een vreugdevol moment voor ons drietjes van grote intensiteit. Ik heb mij lang afgevraagd waar dat plekje nu precies geweest kon zijn.

De Oranjesluizen had ik nog nooit betreden; zo te zien zou het een eeuwigheid duren voordat we daar overheen konden. We zijn verder gegaan langs de Nieuwendammerdijk. Een onbekend stuk "Amsterdam" van grote schoonheid. Even een uitstapje van de dijk af en je staat in Amsterdam Noord. Snel de stadsbus genomen en terug naar huis. 

Het bos bij Baarn

Wat een dag vandaag! Ben gisteren weer eens begonnen met het FDH dieet (Fress Die Hälfte). Bij het bridgen had ik tegen de laatste ronde behoorlijke trek. De adrenaline voel je vrijwel vanaf de eerste dag stijgen met als gevolg dat je vroeg wakker bent. Mager ontbijtje van 1 gekookt eitje, klein boterhammetje met dun boter, dun jam en dun kwark. Smaakt meteen een stuk beter als je echt trek hebt. En vervolgens de slaapkamer een goede beurt gegeven. Daarna naar het station gewandeld en een étappe van het Trekvogelpad gewandeld: van Hilversum Noord naar Baarn. Het was uitstekend wandelweer zo over de Hilversumse heide, langs de koeien met de reusachtige hoorns en dit karakteristieke GR teken op de stomp van de boom. Ken ik al jaren. En dan het Baarnse bos.

Het lag vol met herfstbladeren; dat deed me denken aan die keer, ik zal een jaar of 10-11 geweest zijn, dat een schoolvriendje van mij, Henkie T. met zijn ouders naar het bos in Baarn ging vanwege de herfst. Mijn ouders gingen nooit "zomaar" met de trein. Ik mocht mee, dat was me wat! Van het bos weet ik me eigenlijk niets meer te herinneren, maar tijdens de rit met de trein zaten we in de coupé met een geestelijke van de Grieks-orthodoxe kerk; zo iemand met zo'n, zwarte toga en een hoog hoofd-deksel. Ik heb nog geprobeerd om met hem te converseren in mijn "Papa fume une pipe" Frans. Kostelijke herinnering met zo'n eigenwijs joch. Ik ben die ouders nog dankbaar voor die heerlijke ervaring.

Bij het FDH dieet hoort wel een stevige portie lichaamsbeweging; dat is voor mij als gepensioneerde wandelaar geen enkel probleem, zeker niet met dit schitterende weer van de laatste weken. Het rare is dat je honger door de lichaamsbeweging "verdwijnt". Om 7 uur had ik ontbeten, om 9.30 uur had ik behoorlijke trek, niet aan toegegeven. Vervolgens stevig aan de wandel en de honger verdween. Om 13.00 een halve boterham met gebakken ei (nog over van de dag tevoren). En 'savonds heb ik pas om 20.00 uur gegeten want honger had ik nog steeds niet. En dan maar een heel klein beetje eten. Ben benieuwd of het zoden aan de dijk zal zetten.

De vissteiger bij Oostzaan

Het is alweer wat jaartjes geleden dat deze foto werd gemaakt. Dit plekje hier is bij Oostzaan; de "aanlegsteiger" van de bootjes waarmee mijn vader en ik gingen vissen, vlak naast de Twiskerbrug. Begin zeventiger jaren had hij het bordje "bootjes te huur" ontdekt en aangezien ik in die tijd een vishengel had gingen we daar vissen. Ach, echt vissen deden we niet; we zaten er fijn te praten over van alles. Wat ik toen niet besefte was dat mijn vader in zijn vijftiger jaren zat en psychisch wat in de problemen zat. Waarschijnlijk zo van: "Is this all there is". Hij bekende mij veel later dat hij heel veel aan deze gesprekken had gehad; heb ik mij destijds niet beseft. 

Maar hier stonden we dan op het steigertje. Ik was er enkele weken geleden ook tijdens mijn wandeling van het Trekvogelpad en moest constateren dat het huisje sterk was opgeknapt (terecht, want het dreigde te vervallen) maar ook dat de steiger volkomen verrot was en dat de laatste gebruiker er krachtig doorheen was gezakt. Zo komt alles "zur Ende".

Van De Rijp naar Koog Zaandijk

Vanmorgen om 5.00 uur ging de wekker. Ik wilde vóór half zeven met m'n Dal Vrij abonnement inchecken zodat ik met korting, ondanks de spits vroeg op locatie kon komen. En dat lukte! Ik was zo vroeg in Zaandam dat ik eerst door de stad heb gelopen om weer eens naar de oude woonplek van m'n grootouders te kijken en Zaandam weer eens door te lopen.

Beeld van Czaar Peter

Het beeld van Czaar Peter en het beeld van Leda en de zwaan, gemaakt door Jan Wolkers, heb ik op de plaat gezet. Toen door naar Purmerend en naar het busstation; was heel makkelijk te belopen. Maar, je houdt het niet voor mogelijk, in de verkeerde bus gestapt. Ik dacht dat buslijn 100 altijd over de Rijp ging, maar dat is slechts 2 keer per uur het geval. Het andere kwartier gaat hij naar Midden Beemster, en dat was dus het geval. Maar daarom niet getreurd, even later kon ik mee met een Buurtbusje naar de Rijp, met een gezellige 72-jarige chauffeur die zijn hele leven in Midden Beemster had gewoond. Afgezet in de Rijp en het schitterende plaatsje doorgelopen. Daar staan toch prachtige houten huisjes; heb ik natuurlijk gefotografeerd. Kopje koffie gedronken en door naar Spijkerboor. Mooie etappe, met weidse verten, maar ook veel vlinders. Naar Wormer waar ik behoorlijk moe even heb uitgerust, maar vooral gepraat met een jonge vrouw die ontzettend bij moest komen van een recente scheiding en dat ongevraagd van zich af moest praten.
En ten slotte naar station Koog-Zaandijk en zondoorstoofd naar huis. Lekkere dag dankzij de Dal Vrij kaart van NS. Toevallig vroegen ze me juist vandaag om een enquete in te vullen over het gebruik van het nieuwe abonnement.

Leda en de zwaan, beeld van Jan Wolkers.
Als kind begreep ik nooit wat het voorstelde.

Tweede étappe van het Trekvogelpad

Het oude raadhuis van Alkmaar

De volgende dag opnieuw vanuit Alkmaar vertrokken. Eerst even op de weerradar gekeken hoe het weer zich naar verwachting zou ontwikkelen. Noord Holland mocht mooi weer verwachten.

Het eerste deel van de aanloop ging door de binnenstad van Alkmaar en die is schitterend. Het oude raadhuis, de grachten, de kaasmarkt; allemaal schitterend om te zien.

Beeldje op de kaasmarkt

Maar na het passeren van de oude verdedigingsgracht was het niet veel meer. En uiteindelijk moest ik bijna een uur door een industrieterrein.

Economisch gaat het goed in deze regio want op het industrieterrein werd naarstig gebouwd en een nieuw stuk terrein werd op het boerenland veroverd. Voor landschappelijke schoonheid moest ik nog wat verder lopen. Maar dat kwam zoals je mocht verwachten van plaatsjes als Driehuizen, Graft en De Rijp. Maar voordat ik daar was aangeland mocht ik genieten van de vergezichten over boerenland, met grote vaarten, en boerenslootjes, lange rechte polderwegen door de 17e eeuwse Schermer polder.

Industrie tereein volop in ontwikkeling

Lekker wat uitgerust en in de zon gelegen bij een grote poldermolen; daarvan staan er nog enkelen in de Schermer. Ik heb nog even gekeken hoe het plaatsje Zuid Schermer eruit zag. Dat was piepklein maar naar ik begreep van een mede-wandelaar die ik aan een picknick tafel bij een rust ontmoette kende het een uitgebreid dorpsleven. Grappig dat de samenhang van een gemeenschap kennelijk omgekeerd evenredig is met het aantal inwoners.

Poldermolen

Tot slot het hoge land op naar de oud plaatsjes als boven genoemd. In Graft stonden pruimen te koop bij een onbemand stalletje aan de weg; ik heb een pondje gekocht en al wandelend opgesmikkeld. M'n water was inmiddels op en ik zocht een gelegenheid om m'n flesjes te vullen. Bij de brug in Graft stonden wat mensen met elkaar te praten en laat daar nou een bekende van me bij zijn: Alexandra van de eco-werkgroep Kwadijkse Vlot. Lekker uitgerust bij haar in de tuin en m'n watervoorraad aangevuld. Was weer een heerlijke dag met een onverwachte afsluiting.
Met de bus naar Amsterdam. Het regende pijpenstelen onderweg en ook in Utrecht had het vreselijk geregend. Ik had geluk gehad: het was de hele wandeling warm tot zeer warm. Ik kwam dan ook helemaal doezelend van de zon en de warmte thuis.

Wandelen in Noord Holland

Station Alkmaar, begin van deze étappe

Ondanks dat ik een hele stapel van die NIVON wandelboekjes heb, heb ik nu het boekje van "het Trekvogelpad", lopend van Bergen aan Zee (NH) naar Enschedé nu van de bieb geleend. En maar direct aan de wandel gegaan. Tot mijn genoegen kon ik nu al een nieuw abonnement van de NS aanschaffen, het zgn. Dal Vrij abonnement; dat houdt in dat je in de daluren, d.w.z. op werkdagen van 9.00 tot 16.00 uur en vanaf 18.30  zonder kosten mag reizen met de trein. Verder in het weekend de hele dag. Het lijkt een beetje op de NS-jaarkaart die ik vroeger had toen ik werkzaam was. Ik mis dat ontzettend dat je zonder kosten lekker ver weg in het land kunt gaan.
Maar natuurlijk had ik ook nog 2 geldige "ouwe lullen vrij-reizen kaartjes". Die moest ik eerst maar eens opmaken voordat ik aan het nieuwe abonnement zou beginnen. Dus hup de eerste étappe van het Trekvogelpad, van Bergen aan Zee naar Alkmaar. Ik begon in Alkmaar. Het frappeerde me dat het pad zo ontzettend goed is gemarkeerd. Ik wil niet beweren dat je het boekje niet nodig hebt, maar je komt een heel eind. Een prachtige route die zelfs door de stad Alkmaar door groene dreven gaat.

Groene paden dwars door de stad Alkmaar

Dan het platte land met bruggetjes; de boeren werken ontzettend mee aan het doorgankelijk maken van het land voor wandelaars. Ik wil niet beweren dat ik door mede-wandelaars onder de voet werd gelopen, maar ik heb toch wel een klein tiental collegae gezien. Vervolgens door de duinen. Een zeer afwisselende étappe!
Die eerste étappe is ruim 21 km, dus nog niet eens de helft van een étappe van de Nijmeegse vierdaagse. Ik neem m'n petje af voor die wandelaars; ik had het na die 21 km helemaal gehad en was blij dat ik even kon uitrusten. Ik had prachtig weer de hele dag en hoop voor hen het zelfde.

Aangekomen in Bergen aan Zee blijkt dat de bus (nummer 6 Connexxion) twee keer per uur rijdt. Prima verbinding dus.

In de trein vroeg ik of het vrij reizen met het Dal Vrij abonnement ook voor de hele dag in juli en augustus geldt. Dat is helaas niet het geval; kan ik me wel voorstellen want de intercity zowel als de stoptrein die ik in de spits wel kon nemen met mijn vrij reizen kaartje (voor 60 plussers) waren erg vol, zelfs op 19 juli dus.

Wandelen door de Betuwe

Nol in 't Bosch ligt in gemeente Wageningen, vlakbij de Nederrijn. Vanuit station Ede-Wageningen waren we erheen gelopen en de volgende dag hebben we de wandeling, het trekvogelpad vanuit het boekje vervolgd; oversteken bij het Lexkesveer en over de dijk richting Opheusden. Er was echter zoveel auto en motorfietsverkeer op de rivierdijk (en daar erger ik me altijd wild aan helaas) dat we er bij eerste gelegenheid vanaf zijn gegaan, de Betuwe in. En dat viel helemaal niet tegen. Uiteindelijk kwamen we bij de wereldplaats Hemmen, met station ja ja (station Hemmen-Dodewaard). Ik ben altijd gek op die kleine stationnetjes en moest er dan ook een foto van maken.

Stationnetje Hemmen Dodewaard

Hemmen is vanouds een "heerlijkheid" met voorheen een eigen baron en kasteel. Dat kasteel is echter in WO II door bombardementen van zowel Duitse als geallieerde zijde, in puin geschoten. Nu kun je nog de middeleeuwse fundamenten zien en de schitterende kasteeltuin. Hemmen is echt de moeite waard!
De volgende dag, eerste pinksterdag zijn we met de bus (87 vanuit Wageningen naar Tiel) naar Ochten gereisd en vervolgens via het Lingepad richting Hemmen en via een andere route terug naar Nol gewandeld. Onderweg kersen gekocht om jam van te maken; heerlijke zachte, ouderwetse kleine kersen!
Tweede pinksterdag zijn we meegereden met Ada en Frans, mede-bridgers, en hebben hen naar Hemmen geleid. We zijn vervolgens via weer een andere route terug naar Nol gewandeld, via een schakelstation van de NUON waaronder een kikkerconcert plaatsvond, en uiteindelijk via het arboretum van Wageningen. Ook dat is zeker de moeite waard. Schitterende bomen en fraai uitzicht over het rivierlandschap.

Uitzicht over het rivierenlandschap

En een fraai insecten hotel, met veel bloemen

Al met al hebben we iedere dag zo'n 20 km gelopen. Na het bridgen 'savonds kon ik m'n ogen dan ook niet meer open houden.
Dinsdagmorgen zijn we weer richting huis gegaan; eerst terug naar het arboretum gewandeld. Onderweg werden we begroet door een stel enthousiaste, ongehoorzame honden. "Ze willen niet naar huis", vertelde de begeleidster, "ze vinden het zo lekker om buiten te lopen". Twee dames van een hondenoppas-centrale hadden de honden uitgelaten; in de auto zaten er al een stuk of acht, maar twee wilden eigenlijk niet instappen, maar lekker buiten blijven. Verder naar Wageningen. Roos heeft hier jaren geleden gestudeerd en ik wilde wel eens wat van Wageningen zien. Ze had me verteld dat het zo'n aardig centrum had en dat bleek inderdaad het geval. Hotel "de Wereld" voor het eerst gezien. In de hoofdstraat kwamen we een tweede "oppascentrale" tegen. Het was een drietal kinderverzorgsters, leuke meiden met een stel kinderen, waarvan eigenlijk allen te groot om niet zelf te lopen. De kinderen zaten in een raar soort kar, met z'n vieren voortgeduwd door de verzorgsters; vast voorschrift van de organisatie, want die meiden hadden vast liever met die kinderen gewandeld door die gezellige straat zonder autoverkeer.

Laat die kids toch lekker lopen!

Maar in plaats van lekker te kunnen lopen zaten ze allemaal te kluiven op een stuk croissant zo te zien en ze zaten tot mijn grote ergernis vastgesnoerd. In tegenstelling tot de honden protesteerden ze niet eens meer. Wellicht ben ik ouderwets, maar ik kon er niet over uit; het is zo ongezond om kinderen op deze leeftijd de beweging te onthouden. Kinderen willen niets liever dan in beweging zijn; vastbinden van kinderen is zo onnatuurlijk.