Twee maanden zonder nieuws

De "Vrij Nederland" van deze week

Hij lag gisteren al in de bus, maar vanmorgen, nadat ik op de markt boodschappen had gedaan heb ik hem meegenomen naar boven: de Vrij Nederland. Mijn goede vriend Dick heeft mij (ongevraagd overigens, maar ik stel het zeker op prijs) via een gratis mogelijkheid de bezorging van 10 wekelijkse VN's bezorgd. Eerlijk gezegd vind ik de meeste artikelen niet erg interessant en hooguit inspirerend voor een Bloggie. Maar vanmorgen zag ik reeds op de voorkant een onderwerp waarin ik een bevestiging van mijn eigen manier van leven opmerkte: "Twee maanden zonder nieuws". Nu leef ik al 4 jaar zonder nieuws, althans ik lees geen krant, kijk nooit TV en geniet van boeken, wandelen, koken, muziek en andere rustige vormen van vrije tijdsbesteding. In VN stond een artikel hierover; de schrijver van het artikel had zichzelf 2 maanden (ja ja) van nieuwsabstinentie gegund en het was hem prima bekomen. Hij merkte dat er tijd vrijkwam en dat hij psychisch ook rustiger werd.

Min of meer op aandrang van mijn vriend Peter C. had ik een halfjaars abonnement genomen op de zaterdag editie van de NRC; dat begon me eigenlijk na enkele weken al behoorlijk tegen te staan, al was het maar vanwege de enorme hoeveelheid oud papier die dat genereerde; interessant vond ik het eigenlijk nooit. Deze week belde een dame van de NRC me op en vroeg me naar m'n belangstelling voor de NRC. Het was niet vriendelijk van mij maar ik antwoordde dat ik geen behoefte had aan al die opgeklopte onzin. Tja, zo ervaar ik dat dag tot dag nieuws. De echt belangrijke dingen, voor zover die er zijn, hoor ja altijd wel. Zo werkte ik een paar winters in de stal bij boerderij Boom en Bosch; boer Dirk, die altijd trouw naar het nieuws keek en zijn vakprogramma, "Boer zoekt vrouw" bijhield, hield mij op de hoogte van de belangrijkste gebeurtenissen. Zo vertelde Dirk mij het belangrijke nieuws dat een wethouder in Nijmegen zich in de fietsenstalling liet bevredigen door een lid van de oppositie. Ik bedoel maar!

Huisje in Frankrijk

Al zo lang als ik in Frankrijk kom, en dat is zo vanaf halverwege de zeventiger jaren, heb ik "een huisje in Frankrijk" als een soort ideaalbeeld gehad. Weinig ondernemend als ik ben, heb ik nooit aan die neiging toegegeven, maar vooral dankzij de realistische houding van mijn beide echtgenotes heb ik het idee ook nooit over de barrière van de daadwerkelijke beslissing proberen te trekken. Ergens in mij was toch ook een stemmetje dat altijd zei: "wil je dan wel elke keer naar de zelfde plek", en ook "is dat nou echt wat je zo graag wilt?"
Als je dan ouder wordt en veel mensen tegenkomt die naar hun huis in Frankrijk gaan, hoor je ook de nadelen. Zoals dat het regelmatig volledig wordt leeggestolen of toch in ieder geval  dat de wijnkelder is leeggehaald. Maar ook dat je het gras moet gaan knippen en het onderhoud moet (laten) doen. Kortom, er zijn wel degelijk nadelen, net als bij het hebben van een eigen boot. Er is ook zo'n gezegde: Bezit geeft zorg.
En dan lees ik in Vrij Nederland, op de terugweg van Vaals naar huis, afgelopen woensdag, dat er zo veel Nederlandse schrijvers neerstreken in Frankrijk en daar dan over schreven. En dan hoor je, niet eens tussen de regels door, dat je voorgevoelens toch wel juist waren en dat de beslissing de juiste was. Als nu iemand mij vraagt of ik een huis(je) heb op één van de plekken waar ik graag naar terugkeer antwoord ik altijd dat dat inderdaad het geval is, maar wel in de vorm van een vast hotelletje. Kan ik iedereen aanraden.
Komt tegenwoordig ook nog eens bij dat de Franse belasting heffingen gaat leggen op tweede huisjes en dat je ze ook niet meer aan de straatstenen kwijt kunt als je ze wilt verkopen. Wat ben ik dat stemmetje en mijn twee toenmalige ega's dankbaar voor hun terughoudendheid dienaangaande.