Een dag naar Nunspeet

Daar stond ze, een niet onknappe vrouw van een jaar of veertig. Mooi figuur, witte zomerrok, model jaren vijftig, een paar mooie, bruine en gespierde benen met slanke enkels en op hoge hakken. Ze leek wel wat op het beeld van Jan Wolkers van vrouw met kat zoals ik dat ken uit "Werkkleding". In de verte kwam de trein van 9.01 naar Zwolle. Ze stak nog snel een sigaret op en stond die met een fanatisme op te roken of haar leven er van af hing. Dat is natuurlijk ook zo, alleen dan wel in den negatieve. Het leek wel of er met een Stanleymes door een mooi schilderij werd gekrast zo zonde vond ik dit.
Aangekomen in Nunspeet een kopje koffie met het onvermijdelijke puntje appeltaart en slagroom genuttigd bij restaurant "de Stroopstok". Leuk met de baas van het établisement gesproken over wat ook zijn interesse bleek te zijn: de natuur.
En dan het bekende pad richting Hulshorsterzand, ditmaal gewapend met een schepje en buisjes om mieren te verzamelen. Ik wilde eens kijken hoeveel verschillende soorten ik kan vinden. Vooral Myrmica's hoopte ik te vinden. De vangst viel me uiteindelijk een beetje tegen. Vooral veel kleine miertjes, allemaal dezelfde, ik vermoed Tetramorium en natuurlijk veel bosmieren. Van elk nest 1, hooguit 2 stuks verzameld. Op de terugweg heb ik een andere route gevolgd en daar kwam ik tot mijn verbazing een bosmierennest tegen zonder koepel; het leek wel een nest van de zwarte wegmier, Lasius Niger. 2 miertjes apart gevangen om eens te zien of het misschien om de satermier gaat; die bouwen nauwelijks een nest aldus Peter Boer.
De coördinaten opgenomen en een foto gemaakt van het nest. Heerlijke dag en dan vanavond nog bridgen.

Hulshorsterzand

Afgelopen zondag voor het eerst dit jaar naar het Hulshorsterzand. Eerst een kopje koffie bij het pannenkoekenhuis de Stroopstok, voorzien van appeltaart met slagroom; men serveert daar de lekkerste slagroom die ik ken. Ik vroeg de baas of we, na afloop van onze ongetwijfeld zeer dorstige wandeling, onze flesjes mochten bijvullen; dat was natuurlijk OK. En hup, daar gingen we met de GPS om te oefenen met het maken van tracks. Ik heb al jaren een GPS maar snap eigenlijk geen bal van hoe tracks, routes e.d. kunnen worden geregistreerd. GARMIN blinkt niet uit in gebruikersgemak dus kom ik niet verder dan het registreren waar ik heb gelopen en hoeveel km het precies was.
Onderweg langs onze bekende route zagen we o.a. een schitterende boktor; gefotografeerd om later te kunnen determineren. We kwamen nog langs het verbrande stukje dat ik eerder meldde in deze Blog; er waren nog geen mieren te zien. Ik ben benieuwd welke soorten zich het eerst vestigen in zo'n afgebrand stukje. Wèl zag ik wat konijnensporen en gaatjes van gravende insecten. De vegetatie had het moeilijk door de droogte van de afgelopen weken.
Verder gelopen naar wat wij altijd "de woestijn" of "de Sahara"  noemen; de zomers zo hete zandvlakte waar je vrijwel geen mens tegenkomt. En inderdaad, uitgestrekt lag het voor ons en geen mens te zien. We hebben een plekje in de luwte opgezocht en zeker een uur lang heerlijk liggen zonnen; de wind bracht wat verkoeling, anders zou het echt te heet zijn geweest. Het keerpunt lag (onverwacht) op meer dan 11 km, dus totaal zou het zo'n 23 km worden. Zuinig gedaan met de 2 liter water die we bij ons hadden maar ik voelde me toch wel uitgedroogd toen we weer bij het pannenkoekenhuis aankwamen. Met de trein terug; was weer een heerlijke zomerdag zo vroeg in het jaar.
We hebben de dag afgesloten met een STEP bridge toernooi en daarna nog een glaasje wijn bij Roos in de tuin.

Het herstel van een heidebrand

Snel herstel van heide en grassen na een heidebrand

In een eerder Blog liet ik de troosteloze vlakte zien die was achtergebleven na een heidebrand. Maar nu, enkele maanden later begint de natuur zich te herstellen; fris groen steekt het kopje op, konijnen graven holen in het vrijgekomen zand. Het zwart is afgespoeld door de regen en de wind; het ziet er al een stuk anders uit dan begin van de zomer. Insecten zag ik nog niet zo veel tussen de beginnende struikjes, maar heide en gras waren volop aanwezig. Ik zal dit stukje de komende maanden en jaren in de gaten proberen te houden en daar via dit Blog wat over te vertellen. Vooral hoe de mieren terug gaan komen vind ik interessant. Ongeveer in dit gebied heeft de mierenwerkgroep NL een inventarisatie gedaan. Dat was op mijn instigatie omdat ik in dit gebied erg veel verschillende soorten had waargenomen. Destijds werd de excursie wreed afgebroken door een enorme regenbui.