Hondenstront

Geen commentaar nodig?!

De gemeente de Bilt ligt in een zeer bosrijke omgeving. Een groot deel daarvan is vrij toegankelijk en op veel plaatsen mag je ook je hond uit laten. Dat heeft tot gevolg dat de parkeerplaatsen bij het bos vaak vol staan met auto's van hondenliefhebbers. Liefst zo dicht mogelijk bij het hek. Het gebeurde ons enkele maanden geleden dat we langs het pad naar de ingang liepen en, je gelooft het niet, door een auto al toeterend werden gemaand om opzij te gaan. Er was parkeerplaats genoeg. Recalcitrant als ik ben liep ik gewoon door. Ik ga me daar een beetje door de berm lopen; nergens voor nodig. De dame in kwestie passeerde ons toch en ik maakte nog een grapje: "zo'n haast"? vroeg ik. U kunt toch even opzij gaan. Het schoot mij eruit voor ik het me bewust was: "lik m'n reet", zei ik onparlementair. Tja, toen ze daar wat van zei kon ik haar geen ongelijk geven. Misschien ook een zaak voor Gisilinde Kuipers?

Maar goed, het gevolg van al die uitlaterij is ook dat het bij de ingang, vooral zomers, buitengewoon nadrukkelijk naar hondenzeik stinkt. En overal bij de ingang liggen drollen. Na die sneeuwperiode van de afgelopen maanden lag er zoveel stront na de dooi dat het meer dan walgelijk was. Smeerlapperij al die honden vind ik. Ruim die rotzooi op als "hondenliefhebber".

Mijn dochter woont in de stad en heeft twee honden. Toen ik een keer met haar mee liep bij het uitlaten, zag ik tot mijn genoegen dat zij, gewapend met een plastic zakje alle poep direct opraapte, inpakte en in een openbare vuilnisbak deponeerde. Dt heb ik hier in het beschaafde De Bilt/Bilthoven nog nooit iemand zien doen. Alleen m'n keurige buurvrouw uit de Hoflaan die veegde haar hond altijd z'n poeperd af als hij was uitgescheten en schepte de drol in de put. Ik vroeg aan m'n dochter of ze dat geen vies gevoel vond zo'n warme drol in een plastic zakje. " Ach pap", zei ze. "ik werk de hele dag met stront". Ze werkt namelijk op de afdeling met de zeer kleine kinderen in een kinderdagverblijf. Onwillekeurig dacht ik aan mijn werkzaamheden in de stal bij boerderij Boom en Bosch destijds in de stal bij de koeien.
Ach ja, toen m'n kinderen nog klein waren zat ik daar ook niet mee. Keek iedere hondenliefhebber maar zo tegen de vuiligheid van z'n huisdier aan!

Bus 58

In de bus

Op weg naar Hilversum, bus 58 van kwart voor negen uit de Bilt. Natuurlijk was ik weer veel te vroeg en liep wat rond bij de halte. Keurig op tijd kwam de bus aan. Behoorlijk gevuld, vooral met scholieren van het Groenhorst college in Maartensdijk. Volgens insiders vormen zij het belangrijkste bestaansrecht van lijn 58 tussen Zeist, Bilthoven en Hilversum. Op zondag gaat deze bus dan ook niet.
Achterin de bus zat een stel jonge meiden op hoge toon met elkaar te praten. Voorin de bus kon je hen nog duidelijk verstaan. Het "echt wel", en "echt niet", was niet van de lucht. Eén van de dames voerde de boventoon, keihard, ik zou zeggen wat onbeschaafd, maar wel zoals je dat veel ziet in het OV. Er stapten nog een paar jongens bij in. Eerst dacht ik nog dat ze de koptelefoon zo hard hadden staan, maar ze hadden gewoon de speakertjes van hun geluidsapparatuur in gebruik. In Italië gebruikelijk onder de schoolgaande jeugd, maar hier in NL had ik het nog niet meegemaakt in het OV.
Echter, voorin de bus zat een viertal jonge meiden gewoon gezellig en rustig met elkaar te praten; niemand voerde de boventoon. Ik zat vlakbij hen en verstond er niets van. Gewoon heel beschaafde jonge mensen vond ik. Maar eigenlijk wil ik ook geen waarde oordeel uitspreken.
Later in bus 106 zat een tweetal wat oudere mannen, duidelijk ook op weg naar een gezamenlijke wandeling. Op harde toon spraken zij met elkaar over juridische procedures van de gemeente, over wetenswaardigheden van de kleinkinderen. Tja, hun hele uitstraling was er eentje van ontwikkeling. Wat zijn wij mensen toch allemaal verschillend.
Ik moest erg denken aan het onderzoek van Gisilinde Kuipers naar het verschil der sociale klassen. Zij nam de humor als parameter om klasse differentiatie meetbaar te maken. Maar ik realiseerde mij dat er nog zo veel meer parameters denkbaar zijn als materiële situatie, innerlijke beschaving opgedaan tijdens de opvoeding (hoe te meten overigens?), karakter, omgeving waarin je bent groot gebracht, opleiding, soort werk. Gisilinde heeft mij behoorlijk aan het denken gezet!

We zijn elkaar kwijt

Prof. Gisilinde Kuipers

Gisilinde Kuipers heeft onderzoek gedaan aan het onderling onbegrip tussen de sociale klassen in NL. Alzo stond afgelopen zaterdag in de Wetenschaps Bijlage van de NRC. Zij had als parameter de humor gekozen en had opgemerkt dat de sociale klassen elkaars humor niet meer begrijpen. Over die waarneming heb ik lang lopen mijmeren; ik heb al lang het gevoel dat de verschillende klassen veel meer dan vroeger langs elkaar leven; ook in het normale publieke domein begrijp je elkaar niet meer goed. Zo maakte ik enkele dagen geleden het volgende mee.
Ik had een mandje met boodschappen en sloot achteraan bij een rijtje in de supermarkt. De mevrouw voor me rekende af en ik dacht dat ik nu aan de beurt was, maar er lagen nog wat boodschappen. Daar maakte ik de mevrouw achter de kassa vriendelijk op attent; zij kijkt mij tot m'n stomme verbazing vernietigend aan. De mevrouw die voor mij was verduidelijkt dat zij twee keer moest afrekenen. De kassa dame maakte onvriendelijk de opmerking dat ik zeker dacht dat ze haar werk niet goed deed. Dus ik liet voorzichtig vallen: "Ach, een vriendelijk woord", in het midden latend of dat door mij bedoeld resp. verwacht was.
Ik geloof dat ze me in haar boosheid niet eens meer een prettige dag heeft gewenst zoals bij kassadames van AH gebruikelijk is. Een echt staaltje van volstrekt onbegrip. Een gewoon: "die mevrouw doet ook boodschappen voor iemand anders", had recht gedaan aan mijn hulpvaardige opmerking. Geen haar op mijn hoofd die zou denken dat zij haar werk niet goed zou doen?! We begrepen elkaar dus niet! Naar ik vrees komt ook veel van dat ongerichte geweld door dit onbegrip tussen de klassen. Het effect zal naar ik vrees een steeds grotere verwijdering zijn. Aan Gisilinde om ook naar oplossingsrichtingen te zoeken. Interessant om haar onderzoek te blijven volgen. Toch wel goed die NRC!