Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.

De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".

Verrassing

 

Vanmorgen had ik whatsapp contact met Arja. We wisselden wat uit hoe het ging toen zij onverwacht deze foto waarop ze staat met haar halfbroer Martijn en zijn dochtertje. Dat ontroerde mij zo, een contact van mijn dochter met een donorzoon, ze kunnen het goed vinden. Dat is een onverwachte kers op de taart van het donor gebeuren dat tegenwoordig zo negatief in de krant staat.

Gelijkenis?

Het is een uitsnede, gemaakt van een foto van een zwart-wit afdruk uit 1958. Gemaakt tijdens de huwelijksplechtigheid van mijn tante Alda, zus van m'n vader en mijn oom Kees. Het dubbelportret betreft mijn overgrootvader, Hendrik van Elven en mijn persoontje als tienjarige en een soort bruids jongen op deze heugelijke dag.

Roos verkondigt al jaren dat ik zowel uiterlijk als naar karakter op mijn overtrootvader lijk. Hij was ook een zwerver die zich ergens in zijn zestiger jaren heeft vrijgezongen van het werkproces door zijn onderneminkje aan zijn zoon, mijn grootvader over te doen. Daarna scharrelde hij wat met handeltjes vermoed ik.

De ernstige blikken en de houding van onze monden op dit dubbelportret zijn onmiskenbaar gelijkend. Heb ik mij nooit gerealiseerd.

Het plekje bij de boom

We wilden vandaag op mijn voorstel wat oude plekjes van onze ouders bezoeken, dat werd natuurlijk Bernkastel. Helaas konden we met geen mogelijkheid een parkeerplaats vinden die we met de ons ter beschikking staande middelen konden afrekenen. Dus plan B, op naar het plekje waar die twee oudjes (inmiddels ben ik een stuk ouder dan zij toen ze voor het laatst kwamen) zo graag van het uitzicht en in alle rust konden genieten. Dat was een plekje "bij de boom", voorzien van een bankje met uitzicht op de Moezel. Bij de derde poging vonden we die ouwe plek, d.w.z. dat Henk het herkende, hij was daar vaak in zijn late jeugdjaren. Er was weinig van over; in 40 jaar verandert alles, zeker in de natuur. Het bankje was weggerot en verdwenen, het uitzicht was dichtgegroeid, alleen de dode stomp van de boom stond er nog. Ik moest daar in gedachten aan onze ouders even stil heen en weer lopen. Gek gevoel, "tijd en plaats" zal ik maar zeggen.

We reden verder en gingen nog wat inkopen doen. Heerlijk gegeten trouwens, vooral dat Duitse brood en de gebraden kippenpoten gaan er goed in!

Nog weer een stevige wandeling vanuit het huisje de andere kant op. Wat is die Moezelstreek toch mooi! Ben m'n broer best dankbaar dat hij mij dit bezoek heeft mogelijk gemaakt.

Een wandeling met natuurwater

Na die lange rit van gisteren had Henk geen zin om er met de auto op uit te gaan dus gingen we voor een stevige wandeling over de wijnberg. Was een genoegen om weer eens echt te moeten klimmen en dalen, diep uitgesneden zijdalen met kleine stroompjes. Eén daarvan zag er zo puur uit dat ik mijn inmiddels vrijwel lege drinkfles daar graag mee wilde vullen; de kleine afdaling was me toch te veel, mijn lieve broer bood aan om het flesje voor me te vullen en dat terwijl zijn gevoel voor hygiëne het drinken van natuurwater onverstandig acht. 

We hebben wel gemerkt dat we nogal verschillend denken met name over wat hygiënisch is; ik probeer me zo veel mogelijk aan zijn wensen tegemoet te komen en was zeer regelmatig mijn handen met zeep.

Henk kende het pad heel goed en wist dat er verderop een bankje was waar we wat uitrustten en van het uitzicht genoten.  Deden we op de terugweg weer en 's-avonds na het eten nog een keer. Die arme Henk had door die houten spijlen van dat bankje wel zo'n pijn aan z'n kont dat hij het niet meer uithield en op bed een fillumpie ging kijken op z'n i-pad. Ik ging met Roos bridgen op de computer. Weer heerlijk geslapen met al die buitenlucht.

Daar waar Henk zich op onze eerste dag hardop afvroeg of we het wel drie dagen samen zouden uithouden kan ik niet anders constateren dat ik het reuze genoeglijk vind zo met m'n jongste broer.

Dat was 40 jaar geleden

Prompt op tijd kwam broer Henk me ophalen en daar vertrokken we in z'n fraaie Mercedes. Wat gaat dat toch snel met de auto. We kletsten wat af terwijl ik met het genoegen van een ervaren treinreiziger genoot van het uitzicht. Henk verzocht mij terecht om hem niet opmerkzaam te maken op het fraais dat ik opmerkte; verdraagt zich slecht met veilig rijden. Phoe, wat moest ik me inhouden, ik genoot van de reis die voerde langs plekken waar ik ooit was geweest bij de talloze wandelingen in het gebied van Limburg, België en Duitsland. Uiteindelijk stopten we voor een eerste wandeling langs een voor Henk bekende beek bij Haus Annaberg, een plek waar onze ouders vaak vakantie hielden. Daar hebben Anneke en ik met onze twee oudste kinderen bij mijn ouders vertoefd toen Hugo zijn eerste verjaardag vierde, 1985 dus. Vond ik wat hoor om dat nu terug te zien. 

Henk en ik liepen langs het beekje en kwamen bij het plekje waar onze vader graag stond; ik heb daar een foto van.

We reden verder en kwamen in Bernkastel, daar deden we boodschappen voor de komende dagen; "is wel een stuk voordeliger dan uit eten gaan", viel mij op.

Mooi, gerieflijk huisje! We maakten nog een stevige wandeling vanuit het huisje over de wijngaarden met uitzicht op de Moezel.

Met broer Henk op stap

Al een poos geleden vroeg broer Henk mij of ik het een leuk idee vond om een paar dagen met z'n tweetjes naar Duitsland te gaan. Hij wist wel een leuk onderkomen ergens bij de Moezel, bij Kröv, een mij onbekende plaats in de buurt van Bernkastel, de plek waar onze ouders vaak verbleven.

Nou, dat leek me wel wat en Henk reserveerde direct een plek, naar ik dacht een B&B of een hotel, maar dat, naar later bleek, een vakantiehuisje op een park te zijn.

Handig, met de auto, dus kon ik veel meenemen. De oeroude tas tevoorschijn gehaald en stevig volgepropt met o.a. de laptop waarop het bridgeprogramma van de bridgebond draait. En natuurlijk veel te veel kleding, er kan zo veel meer in een tas dan in zo'n klein rugzakje voor m'n bejaarde rug. Rits dicht, morgen vroeg zou Henk me komen ophalen.

Komkommerkruid voor de hommels

Vandaag even kort in de tuin gewerkt; de toestand van de bomen bekeken na de hagel en regen van de afgelopen dagen, nog wat nazorg aan de gepote piepers en een klein polletje komkommerkruid bij een perenboom geplaatst als eerste voeding voor de zo gewenste bestuivers: bijen en hommels.

Een echte "Houellebecq"

Vanuit de bibliotheek geleend, opnieuw een boek van Michel Houellebeck, cultuurfilosoof en een bijzonder auteur van wonderlijk werk. Ook dit werk dat de levensloop van een behoorlijk ernstig depressie patiënt beschrijft tegen een achtergrond van maatschappelijk verval; sterk aberrant sexueel gedrag, als bekend overmatig gebruikt ingrediënt van zijn schrijfsels, maar ook dierenleed in de bio-industrie, geweld, antifeministische trekjes maar vooral het scheuren van het maatschappelijk weefsel. 

Zijn zicht op de toekomst van Frankrijk, als voorbeeld van Europa staat mij niet aan tegen de huidige ontwikkeling in Europa en de wereld.

Maar toch wel een leesadvies hoor.

Hakselen in de volkstuin

Het was vandaag een zeer regenachtige dag. Bij vertrek uit Wijhe regende het stevig. Ik ging naar de markt in Zutphen om plantuitjes en pootaardappelen te kopen voor in de moestuin. Nog een lekker saucijzenbroodje gescoord en terug naar Bilthoven waar mijn stalen ros trouw op me stond te wachten. Terwijl het in Overvecht nog hoosde van de regen was het in Bilthoven redelijk droog. 

Thuisgekomen eerst overleg met de nieuwe buren over de problemen met het boren in het beton van het dak en de schade die dat heeft berokkend aan de electriciteit. Daarna door naar de tuin en zowel uitjes als piepers in de grond gedaan. Leuk werk! Natuurlijk ook m'n neus laten zien bij het verhakselen van snoeihout.

Coïncidentie

Een merkwaardige schrijver die Michel Houellebecq, met zijn vaak onverzorgde uiterlijk, argwanend kijkend is hij afgebeeld op internet; zijn boeken liegen er niet om, steeds met in mijn beleving walgelijke sex beschrijvingen, een apocalyptische wereldbeschouwing waarin de Islam een belangrijke rol speelt, het kan niet op.

Maar juist dit boek, dat als schemerige verhaallijn feitelijk een anti feministische trend heeft is juist sprake van een kanteling juist richting Islamitische maatschappij, die het voor mannen met polygamie en macht wel heel aantrekkelijk maakt. De verhaallijn speelt zich af tegen een achtergrond van straatgeweld, de al eerder aangekondigde burgeroorlog. Griezelig trouwens, terwijl ik dit boek las speelde ook de rel waarbij hier in Overvecht rechtshandhavers, politie agenten een autobus hadden moeten vorderen als schutsmuur tegen geweld.

Yalom en zijn echtgenote

Terwijl ik afgelopen week in de bieb was om het boek over Alexander von Humbold op te halen liep ik langs een speciaal ingerichte tafel met boeken over het stervensproces en het daarbij optredend proces van verwerking, voor bejaarden als ik toch wel een item waar je veel mee bezig bent.

Nu is Yalom een gevierd schrijver die vanuit zijn psychiatrische ervaring en zijn eruditie heeft gepubliceerd. Ik heb dan ook veel van zijn boeken gelezen. Maar dit boek, dat hij samen met zijn terminaal zieke vrouw heeft geschreven toont een andere Yalom. Het bevat een enorme stroom gedachten en associaties. Een belangrijk onderdeel van het menselijk denken is bezig met dat onvermijdelijk einde van elk leven. En zeker op hoge leeftijd, zeg maar vanaf 75 houdt het de meesten bezig. Angst speelt de boventoon, ook daar schrijft hij over. Een goede remedie , aldus Irw betreft het op jonge leeftijd realiseren dat het eindig is, dan komt dat proces niet als een angstig makende verrassing.

Eveneens een leesadvies.

Von Siebold

Onverwacht kreeg ik bericht van de bibluotheek dat er een gereserveerd boek voor me klaarlag, een boek over von Humbold van de pen van niemand minder dan Annejet van der Zijl.

Natuurlijk kende ik het Japan museum in Leiden, gevestigd in zijn voormalig woonhuis en waarin een deel van zijn collectie wordt gepresenteerd. Ik heb dat meermaals bezocht en was behoorlijk onder de indruk van deze geleerde, verzamelaar die daar tegen de verdrukking in vanuit Deshima veel heeft kunnen betekenen.

Annejet beschrijft op haar bekende wijze zowel verdienste als minder positieve elementen over haar onderwerpen en langzaam maar zeker verdrong het beeld van rücksichtlose egocentrische zelfoverschatting dat van een bijzonder kundige medicus, de vlag waaronder hij was binnengehaald.

Natuurlijk weer een zeer lezenswaardig boekwerk van deze inmiddels befaamde schrijfster! Kortom, dringend leesadvies.

Hommel van dienst

Ik zag vorige week een eerste hommel in onze moestuin, wanhopig op zoek naar "iets te eten", bloeiende planten voor de nectar. Er bloeide nog niets, de perenbomen staan op springen, maar niks te snacken voor de bestuivers. Enkele dagen later liep ik door het gebied van Sandwijck en daar zag ik de hier afgebeelde plant, volop in bloei en tal van snoepende hommels. De hier getoonde foto stuurde ik naar Roos en volgens haar was dit komkommerkruid! Daar moet ik wat mee, uitscheppen en naar de volkstuin verhyizen of kujken bij Ranzijn of deze vroegbloeier te koop is. 

Wat een lieve lach

Roos stuurde mij dit fotootje, gemaakt van een zwart-wit fotootje vanuit haar prille jeugd, een jaar of twee schat ik. Ze krijgt van mij als naam "Marjoleintje", naar het dochtertje dat we niet gekend hebben, maar waar Roos wel een allerliefst gedicht over heeft geschreven.

IJs maken met sneeuw

Hier de foto uit m'n oude album, de klassefoto van de zesde klas lagere school met "meester" Buisman. Eén van de vele dingen die hij ons leerlingen onderwees was het fysisch proces van vriespunt verlaging door zout te mengen met bevroren water, c.q. sneeuw. Vond ik fascinerend, daarbij vertelde hij ook dat je met dit proces in staat was om zelf ijs te maken! Een bak met sneeuw, zout erbij, dan in die bak een tweede bak waarin gewoon fabrieksvla en die blijven roeren. De smeltende sneeuw met zout verversen en doorgaan tot de vla was bevroren tot ijs!

Mijn ouwe moeder vond het prima als ik dat ging proberen en ja hoor, een grote aluminiumpan met ijs, zout erop, een kleinere aluminium pan erin geplaatst en roeren maar. En het lukte! 

Dat lijkt mij een veel aardiger manier van ijs zien maken, moeder Joke, omringd door haar drietal en eventueel "opa" op de achtergrond als publiek.

De ijsmachine op reis

Aangestoken door voorjaar, of wat dan ook ben ik al een tijd bezig met het opruimen, c.q. afstoten van dingen waar ik toch niks meer mee zal gaan doen. Zo heb ik al lange tijd een ijsmachientje staan van koeling en al voorzien, maar heb er gewoon geen zin meer in om ermee aan de gang te gaan. Heb er enkele jaren geleden wel mee geëxperimenteerd, maar het resultaat viel me tegen, was zeker niet zo lekker, met name qua structuur als ijs van de professie, misschien qua smaak redelijk, maar hield ook niet over.

Dus aan m'n viertal gevraagd of zij belangstelling hadden. In eerste instantie dochter Arja, maar die had er bij nader inzien geen ruimte voor. Vervolgens dochter Joke, die wilde dat haar kids "opa" wel eens aan het werk met de machine "heel leuk" zouden vinden, maar ook zij had in haar huis geen ruimte. Tot slot zoon Peter, die wilde wel, zal hem vragen wanneer hij het apparaat op komt halen en laat hij het ook afweten dan gaat het naar de jaarlijkse bazar van de WVT.

Voor Joke heb ik inmiddels een andere optie. Die beschrijf ik in m'n blog van morgen.

Gesprek over Terwolde

Vanmorgen - het was vandaag vrijdag - op naar de markt van Deventer om kaas te kopen. Er is daar een kaaskraam die kwalitatief maar tevens in prijsstelling alle andere de loef afsteekt en bovendien ook een buitengewoon vriendelijke bediening kent. Ik sloot dan ook welgemoed aan bij de rechtse rij waar al een vriendelijke leeftijdsgenoot mij stond op te wachten voor een praatje. Natuurlijk eerst over deze uitmuntende kaaskraam maar al snel ook over voormalig werkzaam leven en "van hoever we wel niet kwamen om hier kaas te kopen". Deze meneer kwam uit Terwolde en grappig genoeg wist ik twee dingen te noemen over dit piepkleine plaatsje, de flebologiepraktijk aldaar.  https://www.voorsternieuws.nl/algemeen/dokter-j.vriezen-gaat-wat-anders-doen-internationaal-befaamde-flebologiekli

Op internet vond ik in een krant een fraai artikel over deze kliniek waarvan de deur ongeveer 10 jaar geleden werd gesloten. Grappig genoeg heeft de eigenaar van deze beroemde kliniek zich uiteindelijk - net als ik heden - terug getrokken in z'n tuinwerk, het schept zo veel genoegen na een druk werkzaam leven!

Improvisatie talent

Dat het vandaag een wandeldag zou worden mag geen verbazing wekken; stralend mooi weer. Ik stelde Dalfsen of Ommen voor: "en dan kijken we wel", en zo zou geschieden. We stapten in Ommen uit en keken voor de mogelijkheden met de bus, en ja hoor, het busje naar Dalfsen vertrok binnen een paar mjnuten: "Lemele?", stamelde ik nog aarzelend terwijl Roos op haar handy zat te pielen met Komoot: "mogen we er hier uit?", vroeg ze aan de vriendelijke chauffeur en direct zaten we op een prachtige route die Roos al improviserend had geconstrueerd, voerde door het fraaie heuvelgebied met de Archemerberg. Uiteindelijk eindigden we weer in Ommen na een heerlijke wandeling van ongeveer 11 km, inmiddels wel ons max.

Een enorme hoop werk

Voor vandaag had ik een heel programma bedacht; eerst maar naar de tuin, daartoe noodde dan ook het prachtige weer. Bij aankomst kon ik het dan ook niet laten om eerst een foto te maken van dit voor mij inmiddels zo dierbare plekje, volop in het zonnetje. Voor mijn gevoel kom ik hier vrijwel dagelijks en doe dan een uurtje wat onderhoud en kijk telkens hoe de fruitboompjes het doen. De knoppen van de peren staan echt op springen.

Daarna ging ik nog even langs huis om papier op te halen voor de papierbak bij de kerk. Zo nam ik afscheid van "de strijd van het geslacht Palsson", het boek dat ik in mijn kinderjaren bij logeerpartijen bij m'n grootouders las. Mijn jonge ouders gaven dat op 31 december 1946, 80 jaar geleden aan mijn jarige grootvader. In mijn opruimwoede nu dus defenitief weg. 

Tot slot lekker gewandeld in het bos, langs de inmiddels alweer enige jaren verlaten ruïne van "Mount Mierennest", een enorm koepelnest van de bosdieren, zandkorrel voor korrel verplaatst, wat een hoop werk voor zo'n hoop.

Tot slot een appie van Roos; ze miste me, ze is ook zo druk bezig, dus snel wat eten en op tijd voor de trein gezellig naar Roos. Was na een paar rondjes stepbridge een volle dag geweest! 

De mieren komen op gang

Ik vermoedde al dat de mieren, d.w.z. de bosmieren, die met de prachtige hopen van bij elkaar gesleept bosmateriaal, bij de voorjaarstemperatuur van vandaag tevoorschijn zouden komen. Op mijn wandeling door het bos visiteerde ik dan ook de mij bekende hopen. En ja hoor, twee van de drie toonden activiteit, wat de meeste mensen beschouwen als opwarmen jn de zon, maar wat feitelijk een proces is waarbij het volk weer één organisme wordt. Ik noem dat een multicorpusculair organisme, maar groter geesten noemen het een "super organisme".

De mate van activiteit hing vooral samen met de ligging van het nest, in de schaduw vrijwel geen activiteit, maar het nest met volop zon vertoonde die grote donkere plakken van druk met elkaar interacterende werksters. Pracht gezicht vind ik ieder jaar weer.

De Wolf in NL

Anna appte me dat ze nog een boek voor me had gevonden in zo'n buurtbiebje. Ze dacht dat het wel iets voor mij zou zijn en inderdaad, ik heb het in enkele leessessies met genoegen uitgelezen. 

Heel leesbaar, veel aspecten en eigen belevenissen, wetenschappelijke studies en wat dies meer zij vormen de ruggengraat van dit boek met daaromheen ook volksverhalen en maatschappelijke spanningen.

Erg waardevol zijn de adviezen aan publiek, boeren en overheid.l

De knoffies staan er goed bij

Ach, die moestuin is m'n lust en m'n leven. Ik sleep er van alles als bladeren (mulche) uit het bos, houtsnippers uit de resten van een enorme hoop die daar vorige maand lag, keukenafval naartoe en groenafval en snoeihout voer ik af met de fiets naar de werf in de Bilt. Het geeft me een tevreden gevoel, er staat nog wat boerenkool waarvan Roos onlangs heeft geoogst, de perenbomen staan volop in knop en de knoflook staat er florissant bij. Niet te geloven dat ze die vorst en sneeuw zo goed hebben doorstaan. 

De IJssel staat toch hoog

Vanmorgen moest ik even in Wijhe iets voor Roos wegbrengen, was in de buurt van de IJssel, altijd een fraai gezicht. Vanuit de trein had ik al gezien dat hij behoorlijk hoog stond. Fraai uitzicht, best fascinerend zo'n enorme plas water. De pont voer nog, had ik niet verwacht. Even gestopt en deze foto gemaakt en door het dorp terug gefietst.

Een Hamburger

In de vriezer had ik nog een paar hopen lamsgehakt liggen, afgelopen zomer had ik een half lam ingeslagen, best een klus om alles op te eten; de vriezer moet leeg, de oogst van de volkstuin komt eraan!

En ik had zo'n trek in een een gebakken stuk gehakt, met mayonaise en ketchup! Whow, wat smaakte die zelfgemaakte Hamburger toch goed.

Vroeger in Monschau namen vriend Dick en ik wel zo'n Duitse frikadel van de slager op een Duits knapperig wit broodje van de warme bakker aldaar, de oorsprong van die vette, maar heerlijke Amerikaanse Hamburger.

Zuurdesembrood

Trots laat zoon Peter op deze foto zien dat hij een prachtig brood heeft gebakken, op basis van zuurdesem. Leuk vind ik dat, hij heeft wel meer dingen overgenomen van z'n ouwe vader, althans pogingen gedaan zoals zelf wijn maken en zelfs plannen gesmeed om te gaan destilleren. 

De kinderen vroegen zich later wel af waarom er "bij ons thuis" zo veel.dingen werden gedaan die eigenlijk nergens gedaan werden, ook advocaat maken, kippen houden, zelf slachten.

Tja, lag aan mij en daarbij geïnspireerd door vriend en oud-collega Sjaak. 

Ik probeer al heel m'n leven al dicht bij de natuur en met oorspronkelijke activiteiten en ambachten bezig te zijn; heden vooral ook met de volkstuin, c.q. moestuin.

Lag zomaar tegeef

Roos kwam onlangs dit boekje tegen, een hele stapel nota bene, in de boeken doorgeef kast op Utrecht CS. Ik was er in begonnen en de stijl sprak mij zeker aan, maar had het wel weggelegd. Gisteravond kwam ik het weer tegen en besloot verder te lezen en was zodanig geboeid dat ik het in de bekende 1 ruk heb uitgelezen, met af en toe een tukje tussendoor. Zo rond half negen - de tijd voor een bejaarde pensionado om op te staan - had ik het uit en stuurde ik een app naar Roos met mijn bevindingen.

Bericht uit Drenthe

Een leuke serie foto's van dochter Arja die met haar vijftal in de voorjaarsvakantie ergens in Drenthe is neergestreken. 

Paarden, maar ook de biljarttafel waar Sjoerd zich staat uit te leven, ze vermaken zich wel.

Welkom Fabian

Vandaag hoorden we dat afgelopen week de baby van Asbjörn en Laura ter wereld was gekomen. Natuurlijk met foto van het mannetje. Veel heen en weer ge-app en uitvoerig telefoon gesprek met de jonge vader. Tisnieniks om die emotie van geboorte en vaderschap mee te maken.

Een hele reis

Roos probeert de haar dierbare spullen een goede bestemming te doen krijgen. Zo ligt er al decennia een perfecte fagot te wachten. Ooit aangeschaft voor zoon Tycho, die best talent had destijds, zelfs een korte wijle bij Mariska die eigenlijk hobo wilde leren spelen, nu dan via "Marktplaats" naar Arie, een onbekende koper in Roosendaal, eindpunt van de trein Zwolle-roosendaal. Roos vroeg mij of ik die reis voor haar wilde ondernemen. Geen probleem, was er ooit eerder, samen met Roos voor de kennismaking met Martijn en Margot, inmiddels weer jaren geleden.

In een trein, in een gezellige coupé met een stel luidruchtige in het rose geklede meiden  vanwege carnaval. De conducteur adviseerde me om ergens anders te gaan zitten vanwege de herrie. Ach, het stoorde me niet zo, een bak met krolse meiden die hun verwachtingen over het feest in onzekerheid zaten uit te schreeuwen.

In Roosendaal ontmoette ik Adrie, hij bekeek de fagot en was zeer content. Later appte hij nog naar Roos dat het zo'n perfect instrument was. Was gelukkig goed terecht gekomen. 

Ik reed zonder oponthoud terug naar Bilt.

Carnaval

Dat het carnaval was werd mij duidelijk toen ik van Mariska een serie foto's kreeg toegestuurd waar de pret vanaf straalde, die twee hadden toch plezier al vreten en zuipende en daar wilden ze hun ouwe donorvader wel laten weten! En inderdaad, dat deed mij veel plezier.

4 Euro voor een haring?!

Na een heerlijke dag op de tuin, waarbij de zaad trays goed werden afgenomen reed ik op de fiets naar huis.

Ik had zo'n onbedaarlijk trek in een haring. Hier in ons dorp wordt de lekkerste haring, de zoute wel te verstaan, steeds duurder verkocht. Inmiddels voor 4 euro per stuk, dat is voor mij ver over de top. Ik kan ook ontzettend genieten van een zure haring dus ben ik naar Appie gereden en heb twee potten gekocht, verder had ik niets nodig. Toen ik ging afrekenen wist ik bij voorbaat dat ik controle zou krijgen. Ik verontschuldigde me tegenover de jongedame die de controle uitvoerde: "ik had zo'n trek in een haring!". Ze mompelde zoiets als:"geen probleem", modern jargon.

Ik heb even de stukprijs berekend, minder dan 1 euro per stuk.

Tja, dat was het dan

Ooit, ergens in de tachtiger jaren kwam ik in de pauze tijdens een medisch congres van de Erasmus Universiteit een oproep tegen voor sperma donoren. Ik was toen vader van een jong gezin in opbouw en gunde ook anderen dat geluk, kortom, ik meldde mij later aan en ontmoette bij de intake de betrokken gynaecoloog. Na oppervlakkig lichamelijk onderzoek en gesprek vroeg hij mij of ik anoniem wilde doneren en of ik bezwaren had v.w.b. de wensouders. Had ik niet bij stilgestaan, ik ervoer spermadonatie op dezelfde manier als bloeddonatie, je geeft het af en de toepassing is aan de behandelaar. En zo zou geschieden. Ik was ook stomverbaasd dat je er een financiële vergoeding voor zou krijgen.

Zo gingen jaren voorbij, waarbij ik grofweg eens per maand langskwam en periodes dat het mij niet uitkwam ook gewoon niet. Het betekende weinig voor me, ik deed het voor anderen, voor echtparen met fertiliteitsproblemen, ik liep er niet mee te koop, maar deed er evenmin geheimzinnig over. Op zeker moment, het werd steeds drukker op die afdeling, had ik er geen zin meer in maar bleek het ook genoeg te zijn; ik had genoeg afgestaan kreeg ik te horen tot mijn opluchting.

Het hele "gedoe" verdween min of meer naar de achtergrond, totdat ik een artikeltje in de krant las over een spermadonor die "zijn kinderen" wilde kennen. Daar was ik zo verontwaardigd over dat ik een ingezonden brief deed publiceren in die zelfde krant. De teneur van de brief was dat je als donor niets te maken had met die KID nakomelingen. De praktijk bleek tot mijn grote verbazing heel wat complexer. Die babietjes waren inmiddels adolescent en volwassen geworden en roerden zich. Organiseerden zich, via DNA technologie kon verwantschap gevonden worden, die wens tot "elkaar te kennen" bleek bij veel van hen te leven. 

Ik aarzelde niet en heb mij via FIOM ook als vindbaar opgesteld. Na jaren de eerste kennismakingen voor mij. 

Hier houdt mijn persoonlijk verhaal wel zo'n beetje op. Was heel leuk kan ik u verzekeren lezer.

Intussen was ik opgenomen in een initiatief van een achttal donoren, een soort genootschap onder de werknaam PRIAMOS.

Door de DNA techniek kwam er helaas een aantal onverkwikkelijkheden in de openbaarheid, daarbij werden posities ingenomen, ik ga dat allemaal niet uit de doeken doen maar het eind van het liedje is dat ik mij genoodzaakt voelde om mij terug te trekken uit PRIAMOS. Daarover voerde ik vandaag twee intensieve gesprekken met medeleden waaronder de voorzitter. Mijn eeuwige "anders denken", in dit geval mijns inziens gevoed door mijn conservatisme vormt hiervoor de basis. Met enige zielenpijl trek ik mij na alle plezier en tumult terug, hoort ook bij het ouder worden. Het zij zo.

"Best aardig gegaan"

Die uitspraak is van Paul McCartney, de man met de fluwelen stem bij The Beatles, die nog steeds bekende rock band van de zestiger jaren. Vandaag, 9 februari 2026 is het 65 jaar geleden dat zij hun debuut maakten in de Cavern Club in Liverpool. En wat een korte, maar zeer heftige carrière maakten de fab four. Ik luister er nog graag naar.

Een hele auto vol

Joke stuurde me een foto van haar auto die was afgeladen met de trays voor de volkstuin vereniging. Ze kwam naar de tuin, vergezeld van zoon Mees.

 Ze wilde zo langzamerhand ook wel eens die volkstuin van haar ouwe vader bewonderen. Was nogal fris, kouwe wind. Eerst even de tuin bekijken, valt in de winter weinig aan te zien, dus snel de trays uitladen en in het schuurtje plaatsen. Werd behoorlijk vol. Daarna naar de flat, gezellig lunchen met kleinzoon Mees erbij.

En toen terug naar Gouda, de andere kinderen moesten opgehaald worden. Mees lag lekker te slapen in de auto.

Zaad trays voor de ATV

Joke appte mij met de vraag of er binnen de ATV Kloosterpark wellicht belangstelling was voor zaad trays. Ik had geen idee wat dat was maar naar bleek waren dit reuze handige dingen om zaden voor de moestuin in voor te trekken. Ze stuurde me een voorbeeld en toen sprak het voor zich; gaatje vullen met wat tuingrond, 1 zaadje per holte en dan zorgvuldig beetje water, beetje zon tot de jonge plantjes de tuin je kunnen. 

In de WhatsApp groep sondeerde ik een bericht met de vraag omtrent belangstelling, nou dat loog er niet om, direct reacties.

Bij dochter op het bedrijf was een fors aantal van deze trays overbodig geworden, zonde om te vernietigen vond dochter, vandaar deze actie.

Hoezo onhandig

Het zal u verbazen lezer, maar ik zag er tegenop om de stofzuigerzak te verwisselen. Zolang ik hier woon heeft Roos of mijn hulp dat voor me gedaan en heb ik aandachtig toegekeken. Stoer slaagde ik er tot mijn voldoening in om de stofzuiger open te krijgen en zelfs om de overvolle, zware zak uit het apparaat te krijgen. Maar toen de nieuwe zak. Natuurlijk had ik niet goed gekeken hoe de oude zak erin stak en probeerde uiteraard de verkeerde manier tot ik ten einde raad de "onlogische" wijze probeerde?! En ja hoor, dat was de juiste: "zeker academisch", schoot mij te binnen. Gebeurt me zo vaak en dan voel ik me toch wel zo'n onhandige klootzak. 

Onder het mes

Sinds twee jaar begint mijn oude vel manifest te protesteren tegen mijn ongebreideld genieten van de buitenlucht. Ik voel me al zolang ik me kan heugen verwant met "de zwerfhond". Ik voel me erg thuis in de buitenlucht. Mijn hobby als lange afstand wandelen is daar een belangrijke uiting van. 

Het risico van huidafwijkingen heb ik daarbij voor lief genomen; vaak liep ik blootshoofds als het niet te heet was; heerlijk die koesterende zonnestralen in het voorjaar. Tja, inmiddels heeft mijn, destijds nieuwe huisarts inmiddels al menig plekje verwijderd en aan PA onderzoek doen onderwerpen. Bij de laatste keer was dat reden voor verwijzing naar de dermatoloog. Zij schreef mij een behandeling voor. Ter controle was ik vorige week daar en werd voor vandaag een afspraak gemaakt voor een kleine chirurgische ingreep. 

Ongelooflijk, daar voelde ik niets van: "volgende week verwijderen hechtingen, nabespreking en controle". Het resultaat appte ik direct door naar Roos en is zichtbaar op de foto. Ik voelde er niets van en was telkens verbaasd wanneer ik in de spiegel keek. 

Na 2 dagen heeft Roos het drukverband verwijderd en kwam het "operatiegebied" in beeld.

Niet te geloven

Toen ik gisteren het bestelde boek "Hierna" van Kurt Tucholsky had gepakt en wilde inchecken, liep ik langs het uitgestalde rijtje boeken waaruit ik regelmatig een aansprekende titel meepak. Zo deze keer het boek "Meer dan mooi". Nu ik dat zo zit door te bladeren en wat lees bespringt mij een gevoel van verbijstering. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe met name vrouwen vanuit gevoelens van onzekerheid altijd maar bezig zijn met uiterlijk, figuur e.d. Dat is mij ook nooit gebleken uit gedrag van mijn partners, best een smeersels en "make up", maar geen obsessies, laat staan operaties of implantatie. 

Dames, laat je niets aanpraten, zelfvertrouwen is kennelijk het beste schoonheidsmiddel. Ga wat meer lezen en dan niet zo'n verstand ondermijnend boek als hier boven genoemd.

Ondanks sneeuw en vorst

Inmiddels is de sneeuw hier wel verdwenen. Tot mijn genoegen hebben de knoflook spruitsels de kou goed doorstaan. Natuurlijk zijn ze nog klein, maar ze staan fier rechtop en verlangen duidelijk naar het groeiseizoen.

De tuinbonen staan er daarentegen erg zielig bij, ach xiewel wat dat wordt.