Miskend CO2 effect

 Het volgende heb ik voorgelegd aan de hoofdredacteur van het blad van de Nederlandse Entomologische Vereniging, waar ik al heel wat jaren lid van ben.

Tijdens het wandelen door natuurgebieden - mijn grote liefhebberij - valt het mij jaar na jaar op dat het aantal insecten enorm vermindert. Dit jaar is het werkelijk in en in triest om te constateren dat de bloeiende hagen langs de paden en sloten hun bloesem tentoon spreiden en dat er vrijwel geen insect gebruik maakt van het lekkers dat wordt aangeboden. En dat niet alleen in door landbouw gedomineerde gebieden maar eveneens in ver van landbouw afgelegen plekken, dus zonder "gewasbeschermings chemicaliën", vroeger minder eufemistisch als landbouwgif aangeduide vuiligheid.
Bij mij rijst het gevoel dat er meer aan de hand is en dat het probleem wel eens systemisch kan zijn en (mede?) veroorzaakt wordt door de sterk toegenomen (40%) concentratie CO2 in de atmosfeer. Ademhalingsfysiologie van de insecten is voor mij onbekend terrein, maar naar ik weet spelen zowel O2 als CO2 een rol in de regulatie en die kan voor insecten anders zijn dan voor de mens en andere "hogere" diersoorten. Weet iemand in de vereniging hier meer van?
In NL ken ik slechts 1 gebied dat ver genoeg van landbouwgebied afligt om als "schoon" te kunnen worden betiteld, Schiermonnikoog, weet jij of iemand anders uit de vereniging of daar ook zo'n enorme neergang van de hoeveelheid insecten sprake is? 
Ik zou deze opmerkingen en vragen willen neerleggen in onze vereniging, is dit iets voor een ingezonden brief in ons blad, of weet jij zelf een antwoord op mijn vragen/hypothese?

Bijna per kerende post kreeg ik een vriendelijk, zeer genuanceerd en ter zake kundig antwoord:

Je stipt natuurlijk heel wat aan en het onderzoek naar trends bij insecten staat nog in de kinderschoenen, aangewakkerd door enkele eerste publicaties. 'We' weten er gewoon nog erg weinig van. Wel zijn er veel instanties mee bezig. Naturalis, EIS, Radboud Uni, etc 

Het onderzoek richt zich idd ook op gifstoffen, maar ook op datasets of er wel een trend is (te meten), het meten van diversiteit (oa. automatisch, zie Diopsis) en hoe natuurlijk landschap(selementen) insecten bepalen. Op termijn gaan hier natuurlijk allerlei resultaten uit komen. Ik denk dat je het beste overzicht krijgt door de EIS-nieuwsbrief bij te houden.

Wie je specifiek kunt vragen voor O2/CO2 en insecten weet ik niet.

Ook veldentomologen op Schier ken ik niet.

Grote moeilijkheid is dat er zo veel insectengroepen zijn, dat er nooit algemeen geldende resultaten uit zullen komen. Bij zeer veel insectengroepen zien we de diversiteit juist toenemen (niet biomassa of talrijkheid, daar weten we vaak niks van), zuidelijkere regio's zijn nu eenmaal rijker aan soorten en wij gaan steeds meer lijken op landen ten zuiden van ons. Een groep waar ik aan werk, de hooiwagens, hebben een spectaculaire toename in soortenrijkdom vertoond de afgelopen 20 jaar. Groepen met minder goede verspreiders kunnen mogelijk alle veranderingen niet bijhouden en een dergelijke trend juist niet vertonen. Soorten van water en oud bos lijken het wel goed te doen, door resp. kwaliteitsverbetering en meer dood hout. Soorten van grasland en heide doen het juist weer heel slecht, door resp. intensiever gebruik en stikstofdepositie. 

Dus ja, hier zullen wel nooit algemeen geldende trends en oorzaken uit komen....

Zelf heb ik ook altijd het vermoeden dat fijnstof ook wel eens een heel belangrijke bedreiging voor insecten kan zijn. Het is voor de mensen al zeer schadelijk, dus voor insecten met hun tracheeën en kleinere vaten ongetwijfeld vast ook. Maar ook daar weten we (nog) niks van....

Heel veel vragen dus en ik denk (helaas) niet dat er zomaar iets te achterhalen is bij een simpele vraag of er op Schier nog veel insecten worden gezien...

PS
Inmiddels is er in "FTM", "Follow the money" een artikel verschenen dat een heel ander licht doet schijnen over deze problematiek. Het is buitengewoon waarschijnlijk dat de hele teloorgang van het insectenrijk wordt veroorzaakt door de vergiftiging van het milieu met de zgn. neonicotinoïden, dus door de agrochemie geproduceerd landbouwgif dat in grote hoeveelheden door het agrarisch industrieel complex over de aarde wordt verspreid. Hier de link naar dit bijzonder informatief artikel.

Nogal sterk veranderd

 

Een stukje nieuwe natuur rond de Sloterplas

Voor vandaag had ik van mijn bucketlist "een rondje Sloterplas" geplukt om vandaag te gaan lopen. Het betreft een fors kunstmatig meer dat gebruikt is om zand op te zuigen dat vervolgens werd gebruikt om de nieuwbouw van Slotermeer en de andere tuinsteden van Amsterdam in de jaren 50 van de vorige eeuw mogelijk te maken. Die plas ken ik derhalve al vanaf mijn jeugdjaren, heb daar gezwommen en het heeft veel herinneringen die ik vandaag wilde gaan ophalen. En vele daarvan schoten mij inderdaad te binnen ondanks dat ik vrijwel niets meer kon herkennen zo sterk was alles veranderd. Wat mij heel positief opviel was de natuurontwikkeling. Op heel veel plekken was de natuur met rust gelaten waardoor een buitengewoon gevarieerde flora was ontstaan.
Zo rond mijn dertigste toen ik nog maar pas bij Anneke was ingetrokken en ik nog rookte en veel te weinig bewoog en ongezond leefde hebben we een keer de Sloterplas gerond en dat haalde ik nauwelijks. Vandaag was het geen enkel probleem, het was een kleine 7 km en na het rondje heb ik dan ook uitgebreid de plekken bezocht waar ik op school had gezeten, het HLW, mijn middelbare school en Sanguin, vroeger het CLB waar ik een belangrijk deel van mijn wetenschappelijke tijd heb gewerkt. Vooral dat HLW was onherkenbaar. Toen ik daar als twaalfjarige naar school ging was er nog niet eens een stenen gebouw, we kregen les in houten noodgebouwen, de babyboom had voor een explosie aan jonge mensen gezorgd. Na een paar jaar werd de nieuwe school geopend, maar nu was het geheel wel vijf keer zo groot geworden, paste niet eens op 1 foto. Ook het medisch complex daar op de Plesmanlaan, AvL, Sanguin en het Slotervaart ziekenhuis, het kan niet op zo uitgebreid en kolossaal allemaal. Na 10 km ging ik weer huiswaarts na een prettige herkenningsdag in dit zo veel befietst en bezocht gebied. Een volgende keer ga ik de andere kant op, naar de heemtuin waar mijn oude vader veel plezier heeft beleefd aan vrijwilligerswerk aldaar. 

Moederdag 2023

 Roos werd vandaag in het zonnetje gezet, d.w.z. haar zoons besteedden aandacht aan haar door resp. bij ons op de koffie te komen resp. te bellen. Douwe en Anna kwamen op de koffie en bleven ook een boterhammetje lunchen. Was genoeglijk om hen weer eens te ontvangen en te spreken, Anna had wat lekkers gemaakt als kadootje vanwege moederdag. Tycho belde toen wij 's-middags aan de wandel waren gegaan en op "ons bankje" bij het strandje zaten te genieten van het bos.
Toen we terug waren van de wandeling was het inmiddels zo laat geworden dat er gegeten moest worden en dat werd een ouderwetse uitsmijter met de heerlijke ham die Roos had ingeslagen om de asperges mee te omwikkelen. De asperges gingen overigens mee naar Wijhe. Het restje van de moederdagtaart die Roos bij de banketbakker had gekocht bleef voor mij achter evenals een stukje van de heerlijke speculaas, eveneens van de banketbakker. Dat was dan de moederdag. Vanaf het balkon zwaaide ik Roos uit. Was weer gezellig geweest.

Dag van het Lied

 

Robbert Muuse en Micha van Weers

Als onderdeel van het Internationaal Liedfestival Zeist, dat inmiddels voor de 7e keer werd georganiseerd heeft onze vereniging, de VvhL haar jaarlijkse "Dag van het Lied", en als actieve leden gaan we daar dan ook naar toe. Het was prachtig weer, "echt weer om de hele dag binnen te zitten?!", nou ja tisnieaors. Het was de moeite waard. Het begon met optredens van jonge zangers, studenten aan het conservatorium Amsterdam. Ik was vooral onder de indruk van de duetten die zij naast solo aria's ten beste gaven. Na een korte pauze waarin we van het zonnige weer konden genieten een recital van Karolina Hartman met Maurice Lammerts van Buren aan de vleugel. Dat was aangenaam luisteren waarbij ik behoorlijk onder de indruk raakte van de subtiliteit waarmee Maurice begeleidde; dat gevoel zou 's-middags nog aanzienlijk toenemen toen ik hem op uitermate vriendelijke wijze in een masterclass zangers en pianisten hoorde bijstaan in de verbetering van hun zanguitvoering, chapeau!
Inmiddels voorzag het programma in een langdurige pauze waarbij wij op de fiets klommen en terug naar de Bilt gingen om te lunchen, daarna naar de masterclass als eerder genoemd. Vervolgens een fors recital van Robbert Muuse en Micha van Weers met liederen van Joodse componisten, poeh, wat een zwaar programma voor de uitvoerenden, maar ook voor mij hoor, complimenten.
We gingen na afloop van het middagprogramma opnieuw naar de flat voor het avondeten dat ik snel op tafel wist te toveren. We konden makkelijk met bus 58 terug naar Zeist voor het avond recital van Ema Nikolovska met Wolfram Rieger aan de vleugel. Liederen van Brahms en een hartewens van de zangeres om uit te kunnen voeren, het twintig minuten durende jeugdwerk van Franz Schubert,  "Leichenphantasie", dat hij op 14-jarige leeftijd componeerde op een droevige tekst van Schiller. Roos ging op mijn advies alvast terug naar huis, ze was uitgevloerd na deze intensieve dag.
Ik had nog de energie voor het programma na de pauze en was vooral nieuwsgierig naar het programma met liederen van Schumann, waaronder "Erstes Grün", maar verder allemaal voor mij onbekende liederen. Na een langdurig en inmiddels merkwaardig gebruikelijk staand applaus en toegift ging ik onmiddellijk naar de bushalte waar ik de bus keurig voor m'n neus weg zag rijden. De volgende ging pas over een half uur. Ik besloot om even stevig aan de stutten te trekken om de hele dag stilzitten enigszins te compenseren en kwam uiteindelijk op een bushalte war ik de laatste 10 minuten ging wachten. Daar kwam ik in gesprek met een tweetal andere muziekliefhebbers die naar een concert in een kerkje daar in de buurt waren geweest. 
Roos was inmiddels enigszins uitgerust en we dronken nog een kopje thee resp. een glaasje wijn.

75 jaar

 Vanaf vandaag ben ik op en top een bejaarde, voel het ook wel in m'n conditie, mijn maximale wandelafstand is zo langzamerhand verminderd tot 15 kilometer op een dag en dan moet ik tussendoor zeer regelmatig "even zitten" en kom ik sowieso bijna strompelend op de eindbestemming. Vergeetachtigheid is mijn deel geworden en piano spelen of zingen gaat echt niet meer. 
De dag begon heel vroeg met WhatsApp berichten van Jan en Thea, broer en schoonzus en ging redelijk door met Peter en Jessica, Martijn en Margot uit Indonesië en Asbjörn uit Londen, en nog vele anderen, ik werd bepaald niet vergeten har har. Iedereen wenste me een prettige dag, die overigens verliep zoals vrijwel alle vrijdagen, d.w.z. bezoek aan de markt en aan de zuivelboerderij. Roos ging naar de telefoonwinkel om haar telefoon op orde te krijgen, die was afgelopen maandag door de hond van Mariska in het ongerede gebeten, maar kon hersteld worden terwijl Roos al een nieuw exemplaar zelf op orde had gekregen.
Het betrof dit jaar natuurlijk een kroonjaar en velen vroegen of ik het groot zou aanpakken, maar dat feest was al gevierd op 19 maart toen op Hugo na al m'n kinderen hier bij mij thuis waren en ik een topdag had voor m'n gevoel. Ook was ik al door Roos gefêteerd met de mogelijkheid om in Peize op een antiek kerkorgel te mogen spelen als verjaardagsgeschenk. Buurvrouw Karin had een fraai boeket bloemen voor me om de dag te sieren, nou ja, als gezegd, ik was bepaald niet vergeten. Er lagen zelfs nog drie verjaardagskaarten in de bus,

De Japanse tuin

 

Fraai doorzichtje in de Japanse tuin

Vanuit Zwolle heb je een uitstekende treinverbinding naar den Haag, dwars door de NOP en Flevoland, via Schiphol. Daar hadden we vandaag afgesproken voor een bezoek aan de Japanse tuin. Roos had er vaak over gesproken dat deze bezocht moest worden, de tuin met de karakteristieke feeërieke bruggetjes en de zorgvuldig gesnoeide en geplaatste bomen en struiken. Toen ik aankwam in den Haag CS zag ik Roos al staan speuren of ze mij kon ontwaren tussen al die mensen en even later liepen we door het Haagse bos richting Clingendaal waar dit fraais deel van uitmaakt. Een stevige houten deur met toezichthouder voorkomt dat honden, fietsers en het aantal bezoekers in de hand wordt gehouden. Een serene rust kenmerkt dan ook dit stukje schoonheid te midden van het drukke stadsleven.
Roos had niets te veel gezegd, het was een groot genoegen om in deze kruimel kunstmatige natuur rond te lopen en te genieten van de serene schoonheid; waterpartijen, tempeltjes, kunstwerken en anders ogende optrekjes pasten zo harmonieus bij elkaar, het was een lust voor het oog.
Na een klein uurtje gingen wij verder door park Clingendaal en op een bankje van het uitzicht genieten. Inmiddels liep het tegen etenstijd en gingen we de stad weer in om te gaan eten bij het besproken Libanees restaurant. Prettige bediening en uiteindelijk een gezellige drukte, het was maar goed dat we hadden gereserveerd.
Weer thuis op de flat aan de koffie en afwachten tot de klok van twaalven die mijn 75e verjaring zou aankondigen. Net als 50 en 25 jaar geleden ging ik op dat tijdstip op het balkon staan om dat moment te beleven en wat te mijmeren. Daarna was het de hoogste tijd om te gaan slapen. De eerste keer was in 1973 toen ik nog met Lien in de Jan Hanzenstraat in Amsterdam woonde en de tweede keer in 1998 in de Hoflaan in Bilthoven en dan nu 2023 in de Bilt; zal ongetwijfeld de laatste keer zijn geweest want de 100 jaar hoef ik niet zo nodig te gaan halen.

Afwisselend Amstelveen

 

Knikkend nagelkruid

In de jaren zeventig hebben Lien en ik een aantal jaren in Amstelveen gewoond, een wat deftige voorstad van Amsterdam in die jaren, en nog steeds kon ik vandaag constateren. Het is voorjaar en Amstelveen kent het "J.P. Thijssepark", een goed onderhouden, grote heemtuin aan de rand van het Amsterdamse bos. 
Het was meer dan veertig jaar geleden dat ik in dit fraaie natuurpark was geweest en gezien de schoonheid van de maand mei had ik het voor deze maand op de "shortlist" geschreven, een nieuw initiatief, gewoon een klein blaadje papier waar ik m'n wandel en bezoek impulsen op zet.

Mooi surrealistisch werk

Was snel en makkelijk te bereiken vanuit de Bilt met OV en zo liep ik vanmorgen vroeg al langs de Emmalaan in Amstelveen waar ik - als ik me goed herinner - nog veel langer geleden, in het jaar 1965 in de groentijd ben geweest in de initiatietijd waaraan ik uiteindelijk mijn lidmaatschap van het dispuut PROIRA heb te danken. Was ik dus nog veel langer voor het laatst geweest har har.

Ovartaci.

Het Thijssepark was inderdaad van de schoonheid die ik verwachtte, met allerlei verschillende plantensoorten maar ook vogelgezang. Langzaam slenterde ik alle paden langs en liet mijn ogen de kost doen. Knikkend nagelkruid trok mijn aandacht, zag ik ooit met Anneke aan de oevers van een bergbeek in Frankrijk, bij "les cascades du Hérisson". 
Toen ik het hele park had gezien ging ik op geleide van Komoot richting Cobra museum en kwam daarbij langs een 17e eeuwse "banpaal" van Amsterdam en even verderop langs "de Braak", een tweede prachtig beheerd natuurpark. En uiteindelijk het Cobra museum, museum voor moderne kunst. Was ik ook al een poos niet geweest. Er was een groot opgezette tentoonstelling met uitsluitend inbreng van de Deense kunstenaars in het kader van het 75-jarig bestaan van de internationale kunstenaars beweging met de naam CoBrA van Copenhagen, Brussel en Amsterdam. Ik was onder de indruk van menig werk, met name de surrealistische schilderijen. De wonderlijke figuren van de hand van Ovartaci, de geestelijk gestoorde persoon die een zeer groot gedeelte van zijn/haar leven in een psychiatrisch ziekenhuis doorbracht en daar fascinerend werk heeft geproduceerd

Gek met beestjes

 

Kleine kinderen rond de
vaas met kikkervisjes

Een oude foto van mijzelf, als klein kind met een visnetje bij de sloot staat me nog zo bij, helaas staat die niet in een van mijn fotoboeken dus betreft het slechts een herinnering aan die oude foto. Daar moest ik wel aan denken vanmorgen toen ik van Arja foto's kreeg van haar kinderen rond een bloemenvaas met kikkervisjes en een foto van Morris met visnetje op weg naar de grote vijver achter hun huis. Ik had die oude foto van mijzelf in een collage willen invoegen in deze blog, maar met moeder zijn ook de fotoboeken niet meer hier.

Morris op weg naar de vijver

Niet te geloven in een stad als den Haag dat daar nog zo veel natuur is ingebreid in het woongebied. De kinderen genieten daar duidelijk van. Naar ik vermoed begint Evi daar nu als dametje wat te oud voor te worden maar die kon als kleintje ook zo lekker met beestjes als wormen en kevers bezig zijn. En dan nu de jongetjes. Leuk om te zien.

Een wielewaal gehoord

 

Mooi doorkijkje onderweg

Vorige week, terwijl ik op het perron stond te wachten om in te checken binnen de tijd van mijn Dalvrij abonnement kwam ik in gesprek met een mevrouw die, gezien de rugzak en wandelschoenen een collega wandelaar was. En inderdaad, ze vertelde mij over een wandeling die ze de vorige dag had gemaakt met haar man, nota bene ooit bevriend geweest met de bekende boswachter Bert Bos en dus vogelkenner, dat ze bij de NS wandeling van Culemborg naar Beesd een wielewaal hadden gehoord. Nou, dat was voor mij alle reden om zo snel mogelijk, en dat was vandaag, de wandeling, zij het in de omgekeerde richting van Beesd naar Culemborg te lopen. Het zou voor de hand hebben gelegen dat we dat gisteren na afloop van het concert hadden gedaan, maar dat kwam vanwege de tijd niet uit. 
Vanmorgen ging Roos eerst naar de bloemenzaak om een bloemstukje voor Mariska en Gideon te kopen; zij gaat vandaag naar Heesch bij Mariska op bezoek in het kader van het aanstaand huwelijk waarbij onze aanwezigheid helaas niet zo gewenst is helaas. Heel begrijpelijk hoor, het gebeuren rond het KI-donorschap ligt helaas nog steeds bij velen erg gevoelig. Maar we wilden uiteraard wel iets voor het bruidspaar betekenen, waarvan acte. Het bezoek liep een beetje wonderlijk af begreep ik; de hond had Roos' telefoon te pakken gekregen en die als een bot van de slager behandeld, jammer maar helaas. 
In die tussentijd liep ik overigens van het piepkleine station Beesd langs een aantal boerenwegen, de track die Roos voor mij had uitgezet in Komoot. Mooi boerenlandschap en al snel het landgoed Mariënweerd dat werkelijk verrassend was. Paden en wegen door ouderwets boerenlandschap met zelfs bloemetjes in de weilanden maar ook met Roundup behandelde perken tussen de fruitbomen (hoef ik dus ook niet meer, net als aardbeien van vaderlandse bodem). En op zeker moment, ja hoor, het verrassend geluid van de wielewaal, in duet met een koekoek. Ik nam voor Roos een geluidfragment op dat ze dus voorlopig helaas niet kan afluisteren vanwege haar telefoon problemen.
Ik maakte de 10 km af en kwam in Culemborg na een heerlijke wandeldag.

Verrassend Culemborg

Stadhuis Culemborg

We konden vanmorgen rustig aan doen, Roos had een concert met een aantal wereld premières van composities van haar bekende componisten waaronder natuurlijk Jan-Peter de Graaff. De zaal was tot mijn opluchting uitverkocht dus hoefde ik het concert niet bij te wonen; net als moderne schilderkunst kan ik veel moderne muziek evenmin waarderen en vind ik het zonde om daar een zonnige middag aan op te offeren. Wel sprak ik met Roos af dat we vanuit Culemborg een wandeling zouden maken. Dus in de loop van de ochtend ging ik eveneens richting Culemborg en liep langs een door Roos geconstrueerde track naar de plek waar het concert had plaats gevonden. Inderdaad een verrassend leuke plaats dat Culemborg, met een groot autovrij gebied, mij altijd bijzonder aangenaam!

Onder de spoorbrug

Roos was nog druk in gesprek en stelde mij voor aan een van de componisten en ik groette ook Jan-Peter even kort en liet haar daarna nog even in haar muzikale habitat. Ik ging even verderop op een bankje van de rust van Culemborg genieten. Daarna maakten we een wandeling langs de Lek door de uiterwaarde, bijzonder landschap hoor. We kwamen weer door het centrum van Culemborg terug en scoorden nog een lokaal gemaakt ijsje van bijzondere kwaliteit. Een volgende keer gaan we hier ook eten vermoed ik zo, maar nu gingen we naar de flat waar nog een maaltijd op ons stond te wachten. 

Een verrassing!

 

Gezellige verjaardagsvisite bij dochter Arja

Precies 8 jaar geleden waren we deze dag met vakantie op Lesbos, de dag dat kleinzoon Sjoerd werd geboren. Hij vraagt af en toe of ik een keer op z'n verjaardag wil komen en dat leek ons vandaag eens een mooie gelegenheid. Dus geheel onverwacht kwamen wij aan bij het feestende gezin met vrienden en een heel stel kleine kinderen. Arja was zichtbaar verrast door onze komst en verontschuldigde zich haast omdat ze ons niet had uitgenodigd: "ik dacht dat jij niet aan verjaardagen deed", zei ze terecht. Maar het laatste half jaar ben ik zelfs al eerder naar 2 verjaardagen geweest; vind het op z'n tijd wel gezellig hoor en nu zeker met allemaal onbekenden. De enigen die Roos en ik kenden waren Loek en Wilma, de ouders van Walter, verder vrienden. Beetje praten en wat tutten met de kleinkinderen, Gijs kwam lekker bij ons zitten en liet zijn kunsten op YouTube zien. Morris herkende me niet eens maar sprak met Roos over de grote gebeurtenis in Blijdorp, het overlijden van de grote Gorilla man, Bokito. Sam met z'n grote kinderogen was weer ondeugende dingen aan het doen. Walter hielp mij desgevraagd van een probleem met m'n telefoon af. We namen afscheid en gingen nog even de stad in, we wilden eigenlijk eten bij het Indisch restaurant waar we vroeger wel eens langs gingen, was nu helemaal volgeboekt. Maar op de markt was een klein tentje waar we Indonesisch voedsel konden eten, een overheerlijke Gado Gado. Dus op gammele stoeltjes met fraai uitzicht op Neerlands machtscentrum hebben we uiteindelijk heerlijk gegeten.

Met Cyria naar de nachtegalen

 

Habitat van de nachtegaal

5 mei is niet alleen maar bevrijdingsdag maar ook het hoogtepunt van het nachtegalenzangfestival, aldus Ab. Daarom had ik Cyria met klem verzocht wat ruimte te houden rond die datum om naar dit festival te gaan luisteren. Haar voorstel betrof 5 mei en het traject van Castricum naar Egmond aan Zee. Van dat laatste gebied weet ik inmiddels dat daar wel de elite van het zanggezelschap der galen haar kkunst ten beste geeft dus dat voorstel sprak mij wel aan ondanks de 16 km die daarmee gepaard zou gaan. Nu mijn 75e verjaardag nadert lijkt het wel of de jaren steeds zwaarder beginnen te tellen; mijn actieradius neemt behoorlijk af. Maar vandaag heb ik het gered!
Want volgens afspraak was ik rond half elf op station Castricum en waren we direct in de duinen beland. Fraai, bekend landschap, het gebied waar mijn vader en moeder graag kwamen en wandelden. Het was dan ook geen verrassing toen daar de "Johanna's hof" opdoemde, waarvoor ik Cyria uitnodigde om een versnapering te nemen, overigens tot haar verbazing omdat ik nooit iets van de horeca wilde weten. Ach, die weerstand wordt ook minder bij het ouder worden merk ik, het heeft ook wel wat en hier bij de Johanna's hof natuurlijk extra omdat ik hier vroegig zo vaak ben geweest met de familie. De 70e verjaardag van m'n vader was hilarisch. De kleinkinderen wisten dat de kaarsjes op de taart niet konden worden uitgeblazen, maar mijn broers en ik wisten van niks. Dus opa, mijn vader dus, aan het blazen en telkens gingen die kaarsjes weer branden; ik was stomverbaasd en de kleinkinderen maar lachen; ze hebben het er nog wel eens over na 30 jaar.
Na een heerlijk gebakje bij een beker chocolademelk gingen we verder en kwamen nu in nachtegalen land, de duinen van Egmond met laag struweel waar nachtegalen bij voorkeur vertoeven. Alom de prachtige trillers van deze zangertjes. Dit is toch wel het beste gebied vermoed ik zo, dus volgend jaar weer.
Er stond een bus naar Castricum op het busstation te wachten, helemaal makkelijk, Cyria kon zo de auto weer pakken en ik had perfecte aansluiting naar Utrecht. Roos zat al met een maaltijd klaar op me te wachten. Ze was gisteravond expres al naar de Bilt gekomen omdat mijn verrekijker nog bij haar lag. Die hadden we vorig weekend vergeten om uit haar rugzak te halen na het bezoek aan de opera.

Naar Singer

 

Een schitterende van Dongen

Peter C. had me attent gemaakt op een tentoonstelling van Kees van Dongen in het Singer museum te Laren. Was alleen deze week nog mogelijk want de tentoonstelling eindigt, dus laatste kans tijdslot voor deze middag om 16.00 uur. Omdat ik toch aan mijn 10 kilometertjes wilde komen besloot ik om de heen- en terugweg  vanuit station Hilversum mediapark wandelend af te leggen. Natuurlijk nam ik ruim de tijd want Singer hanteert - aldus haar internet site - strikte regels rond het tijdslot. Fijne wandeling over de heide waarbij ik natuurlijk op een bankje nog wat zat te kletsen met een leeftijdsgenoot met hond; ik kan dat ook niet laten har har. Maar aangekomen bij het voetgangerstunneltje onder de snelweg bleek dat afgesloten te zijn wegens werkzaamheden, zelfs voor wandelaars. Dus stevig de pas erin om toch maar niet te laat te komen. Precies op tijd kon ik nog binnen komen en liet trouwhartig museumkaart en telefoon voor het tijdslot zien. Hoefde helemaal niet, museumkaart was voldoende. Nou ja, zeker omdat het al zo laat was, maar de zalen waren nog behoorlijk vol, de belangstelling is groot voor deze tijdgenoot van Picasso waarmee hij zelfs een ateliergebouw heeft gedeeld.
Van zijn werken was ik overigens niet onder de indruk, echt weer zo'n geval van overdreven marketing, in dit geval niet door z'n schoonzus als Vincent, maar op eigen kracht en telkens meedeinen op de moderne ontwikkelingen als fauvisme. Er hing een zelfportret uit z'n fauvistische fase dat werkelijk het aanzien niet waard was, en iedereen maar roemen. Ik ervaar dat toch als kleren van de keizer. Overigens gold dat niet voor alles hoor, enkele goed getroffen vrouwenportretten vond ik zeer de moeite waard en de schilderijen van kermis en dansvloer straalden de zonnige vrolijkheid uit als van Renoir, maar technisch toch aanzienlijk minder.
In de vaste collectie van het Singer hing werk van Gabriëls en Mauve tussen andere mij minder bekende NLse schilders van de negentiende eeuw en dat vond ik een verademing. Overigens hingen in de gang een stel affiches met tekeningen/schilderijen van Kees, met daarop meer dan levensgrote vrouwen en die waren fantastisch mooi.
Tja, het ligt aan mij hoor, maar ik acht de kunst toch vooral als een door marketing gedreven vorm van handel althans de rond negentiende eeuwse kunst om het over de 20e eeuwse kunst maar niet te hebben, denk maar eens aan die pisbak met handtekening har har.

Terug naar Slotermeer

 

Volop bloesem onderweg

Met broer Jan heb ik afgesproken dat we een keer samen van station Halfweg naar station Sloterdijk gaan lopen en daarbij door ons oude buurtje gaan, de Josephus Jittastraat, de Vlugtlaan en zo. Dat wilde ik vandaag maar eens voor gaan lopen zodat ik een track had voor een keer samen met Jan. En zo stond ik vanmorgen al vroeg op het winderige stationnetje Halfweg-Zwanenburg. Ik moest me nog een beetje oriënteren op welke wijze ik Halfweg het beste door kon lopen om de polder tussen Halfweg en Slotermeer/Geuzenveld te kunnen doorkruisen. Was vrij makkelijk gevonden en dat viel eigenlijk niks tegen. Liep door een waterrijk gebied met volop wilde bloemen in volle bloei. Was werkelijk plezierig om doorheen te lopen. En daar kwam ook Geuzenveld, althans het in mijn ogen nieuwe Geuzenveld in zicht met straatnamen van politici uit "mijn tijd", de hoofdweg heette zelfs naar Joop den Uyl, de voormalig minister president. Maar ook Cals, minister van onderwijs kwam ik tegen. Het werd al drukker met auto's en ook het OV was goed aanwezig met hoge frequentie van bus 21 die kennelijk was doorgetrokken naar deze nieuwe wijken. En daar kwam ik op bekend terrein, de Anton Struyckstraat en de van Leeuwenlaan, voorheen het A-dorp geheten.

Restant van het oude Sloterdaijk

Langs de winkel van "de schele drogist", al decennia lang weg en daar kwam ons oude straatje, de Josephus Jittastraat waar ik mijn jonge jaren heb doorgebracht in welke tijd mijn jongste broer Henk werd geboren. Ik liep door het straatje en daar stond de buurvrouw net iets uit te kloppen, zij waren piepjong toen ze hier kwamen wonen en wonen hier nog steeds en ik werd uitgenodigd voor een kop koffie. Reuze leuk om hen weer te spreken. 
En vervolgens het laatste stuk naar station Amsterdam-Sloterdijk, over de Vlugtlaan waarvan ik me nog kan herinneren dat koningin Juliana die plechtig kwam openen door er met haar bolide en gevolg overheen te rijden, met langs de straat rijen schoolkinderen. Dat is een kleine 70 jaar geleden. Ach, de winkel van mijn oude drogist die geduldig 20 gram kopersulfaat afwoog voor dat geïnteresseerde jongetje dat scheikunde bedreef op de zolder. Verderop nog "Zomerlust" en nog verderop Eype waar ik vroeger met vriend Bram wel flesjes Stellabier ging kopen om stoer te doen onder het motto: "bij Eype staat de Stella voor het grijpen". Ik sloeg linksaf en ging door de burgemeester Fock straat en de Vening Meineszlaan naar het station. Maar natuurlijk ook nog door het oude Sloterdijk met dat leuke kerkje. Nog even over het kerkhof gelopen en toen definitief terug naar de Bilt. Was weer een herinneringsdagje geweest, net als gisteren.

Oostzaan en Zaandam

 

Geboortehuis van broer Jan

Een echte sentimental journey vandaag. Met de bus van station Zaandam naar Oostzaan en daar eerst uitgebreid het kerkhof bezocht om te kijken of dat oude graf van onze overgrootouders er nog was. Dat was tot mijn teleurstelling niet het geval, lag het altijd vlak naast de ingang, daar was het nu niet meer te bekennen en ook verder op de begraafplaats was de oude, gebroken steen niet meer te vinden. Nou ja, geen wonder want het heeft hier meer dan honderd jaar gelegen. Op de stenen al die namen waar mijn grootmoeder het over had en niet in de laatste plaats de naam Onrust. Maar ook Kuyper, de Dood, Taams allemaal namen die ik in mijn jeugd vaak heb gehoord. 
Terwijl ik voor de kerk op een bankje een boterham zat te eten ging de sirene van 12 uur, eerste maandag van de maand. Een mevrouw wenste mij een smakelijk eten en al snel waren we genoeglijk met elkaar in gesprek. Daarna liep ik via het Weerpad naar Zaandam, het Weerpad waarvan mijn vader mij vertelde dat hij daar in het donker wel met zijn moeder terug naar huis liep en dat zij hem dan de sterrenbeelden aanwees, daar moest ik aan denken terwijl ik over de inmiddels bebouwde en bestrate weg liep.

Zwitsers gebak zoals bij oma

Vervolgens een heel oude gedachte die ik nu vorm heb gegeven, op zoek naar de woning waar mijn ouders van 1950 tot 1952 gewoond hebben, in de Jan Hendrik Op den Veldenstraat. Voor die tijd hadden zij bij grootmoeder Mien ingewoond in de Kinkerstraat, Amsterdam, waar ik als eerste kind van hen werd geboren in 1948. Hier in Zaandam is broer Jan geboren, ik maakte dan ook een foto van wat ik vermoed dat zijn geboortehuis was. Ik kon aan iemand vragen of dit nog de huizen van vlak na de oorlog waren hetgeen werd bevestigd. Het waren kleine huizen en ik vermoedde al dat het nog de huizen van destijds waren. Deed me plezier dat het er allemaal nog stond. Ik liep de straat helemaal door tot het eind waarvan ik nog wist dat daar iets als een scheepswerf was, nu natuurlijk allemaal huizen. 
Vervolgens liep ik door naar het centrum van Zaandam waar het enige dat nog herkenbaar was de banketbakker Buter was. Daar kocht ik dan ook een verpakking Zwitsers gebak, zoals oma dat altijd bij de koffie serveerde. Een heerlijke dag zo alles bij elkaar.

Een repetitie bijgewoond in de opera

Karakteristiek doorkijkje Amsterdam Noord

Uiteindelijk moesten we ons nog een beetje haasten om op tijd in Amsterdam te zijn voor het bijwonen van de repetitie van Maria Stuart, een opera van Donizetti. Roos is al sinds jaar en dag lid van de vereniging "vrienden van de opera" en in die hoedanigheid mocht zij samen met een introducé deze repetitie bijwonen. Uiteindelijk was het een balkon vol "vrienden" die van dit voorrecht mochten genieten. Allereerst vond ik het wel weer zo'n buitengewoon genoegen om de muziek vanuit de orkestbak in de volle schoonheid te kunnen genieten, is toch wel een "andere" kwaliteit dan het aanhoren via de koptelefoon van de muziek van Youtube. Fantastisch klonk het en dan de zang erbij. En de dirigent die werkelijk alles in de gaten houdt waar het de muziek en de zang betreft en via gebaren aanwijzingen geeft. Bijzonder indrukwekkend.
Bij de inleiding vooraf gaande aan de daadwerkelijke repetitie werd nadrukkelijk aangegeven hoe belangrijk de financiële en morele steun van deze vrienden is voor de organisatie van de opera. Hierdoor is een aantal zaken mogelijk die zonder de steun van de vrienden niet zouden kunnen worden uitgevoerd. Klonk in mijn oren wat wonderlijk gezien de grote populariteit van de voorstellingen en de hoge prijzen voor de tickets, maar het werd luid en duidelijk verklaard door de woordvoerders.
Ik was behoorlijk onder de indruk van de voorstelling toen het afgelopen was en we naar CS liepen. Daar bleek dat er geen treinverkeer mogelijk was naar het duingebied en besloten we om dan maar naar Amsterdam Noord te gaan en dat viel niets tegen. Roos had weer eens op onnavolgbare wijze een track geconstrueerd waarmee we door een paar wonderschone wijkjes in Noord werden geleid en zelfs door stukken groen. De vogelbuurt in Noord is architectonisch in mijn weinig professionele visie wel bijzonder, deed mij denken aan de gebouwen die architect Michel de Klerk heeft doen bouwen in Amsterdam, denk aan "het Schip", inmiddels zelfs een museum gebouw! Ik legde dit voor aan architect/vriend Peter C. inmiddels bekend aan de trouwe lezers van dit blog. Hij meldde mij dat deze buurt in Amsterdam Noord door Herman Walenkamp is ontworpen. Ik vond het klasse.  

Een Cassandravoorspelling

Achter me, in de trein op weg naar doet er niet toe hoorde ik twee meiden met elkaar praten over even een paar weken naar Thailand of een safari, wat er leuker was. En even later over het halen van het rijbewijs. En dan voel ik me toch wel een beetje "anders", een beetje zot dat ik uiterst zuinig ben met energie en water gebruik. Bij het wandelen kijk ik vaak naar de lucht en wanneer die onbewolkt is verbaas ik me telkens weer over de enorme aantallen condensstrepen van vliegtuigen aan het firmament. En dan het autoverkeer dat steeds drukker wordt en waarbij ik me verbaas over de geringe bezetting van al die tonnen staal die worden voortgedreven. Helaas zie ik aan de andere kant een vermindering van het gebruik van OV, bussen waarin nauwelijks iemand zit, de treinen die behalve in de spits vrijwel nooit flink bezet zijn. 
Wanneer ik me terugtrek in mijn boeken dan vind ik daarin een groot genoegen vooral wanneer het filosofische gedachtenprocessen betreft zoals de werken van de klassieken, Goethe en Yalom, maar ook in wetenschappelijke boeken zoals Trouet met "Wat bomen ons vertellen" en Thomas Halliday met "Oerland". Enerzijds verrukkelijk om over diepgang te lezen en over wetenschappelijke prestaties maar anderzijds ook treurnis over waar we na 400.000 jaar als Homo Sapiens terecht zijn gekomen, een kapitalistisch materialistisch geperverteerd systeem dat zichzelf naar de afgrond drijft.
De waarschuwingen dat het mis zal gaan indien de bakens niet grondig worden verzet worden al sinds jaren 70 geuit en in die beginjaren ook door de politiek en de mensen serieus genomen. Heden merk ik daar op individueel niveau weinig van. Zelfs wanneer zeer bescheiden maatregelen worden voorgesteld staan de kranten klaar om te oordelen dat het weer om automobilistenpesterij gaat.
Al die waarschuwingen uit de wetenschappelijke hoek worden afgedaan als Cassandravoorspellingen, d.w.z. ze worden niet geloofd omdat de consequenties te ernstig zijn.

Ontmoeting met een andere Evert

 

Vogelmelk

Binnen mijn heden door verkoudheid wat beperkt fysiek vermogen heb ik een rondje gemaakt vanuit huis langs het fort en de grote plas langs de landerijen van boer Dirk. Daarbij heb ik ieder bankje aangedaan dat ik tegenkwam. Het was genieten van alle voorjaarsbloemen waaronder zelfs vogelmelk, een plant die je niet zo gek vaak tegenkomt in het wild. Wellicht een exoot, maar dat weet ik niet zeker. Bij de spoorwegovergang bij de begraafplaats van Groenekan sloeg ik het lange pad in richting provinciale weg, daar kwam ik niet alleen de vogelmelk tegen maar ook twee wandelaars die niet zo gek ver achter me wandelden en nogal hard met elkaar liepen te praten. Alle reden om even op de daar aanwezige picknicktafel te gebruiken. Er zat al een fietser, leeftijdsgenoot waarmee ik genoeglijk aan de keuvel kwam. Hij vertelde me een aantal grappige zaken die hij in zijn 80 jaren als Maartensdijker had meegemaakt waaronder een bijzonder gelukkig meer dan 50 jarig huwelijk, waaraan helaas een eind was gekomen door overlijden van zijn geliefde vrouw. Hij bleek ook Evert te heten. We spraken bijna een uur met elkaar waarna we beiden weer onze weg vervolgden, hij op de e-bike en ik per pedis. Een paarkilometer verder een omgevallen boomstam temidden van een schitterend stuk natuur en lekker in het zonnetje, en nog verderop het bankje met uitzicht op het land van Boom en Bosch, de boerderij waarvan ik de zuivel betrek. En zo sukkelde ik de dag door.

Nog even on hold

 Een groepje van een zestal ervaren KI donoren hebben het op zich genomen om nieuwe KI donoren bij te staan in het proces van het kennismaken met donorkinderen. Dat kennismaken is geen sinecure, vandaar. Menig donor van voor 2004 heeft zijn anonimiteit nog niet ingeruild voor vindbaarheid, waarschijnlijk ten dele omdat zij opzien en vragen hebben rondom dat proces. En daarin wil ons groepje voorzien door middel van een website.
Gisteravond hebben we in een videoconferentie voor de tweede keer met elkaar overlegd en in die vergadering heb ik het op mij genomen om hieromtrent een stuk te schrijven voor deze website. Daar heb ik mij vandaag mee bezig gehouden, maar bij nader inzien wil ik het stuk nog niet beschikbaar stellen voor genoemde website. 

Naar Vera en Klaus

 

Nicht Vera met de zelfgebakken boterkoek

Onze familie heeft niet de neiging om elkaar te overlopen en nu binnen een week de enige twee nichten die ik heb bezocht, het moet niet gekker worden har har. Vera was vorige maand jarig geweest en bij die gelegenheid hadden we per WhatsApp afgesproken voor deze ontmoeting. Dus vanmorgen gezellig op weg naar Purmerend. Na het weekend met Roos in Valkenburg was ik wel zo volledig uitgeslapen dat ik al om 5 uur uitgeslapen wakker werd en besloot om niet met de fiets maar lopend door het bos naar het station te gaan. "Dan heb ik de eerste kilometers van de verplichte lichaamsbeweging voor deze dag vast binnen", bedacht ik me. Lekker door het frisse bos na al die regen van de afgelopen dagen. Ik had voor de zekerheid mijn pantoffels in de rugzak zodat ik niet met bemodderde wandelschoenen bij Vera binnen zou komen. In Sloterdijk overgestapt naar het tweede deel van het station Sloterdijk, daar was ik nog niet eerder geweest. In Weidevenne uitgestapt en met Google.maps de route naar mijn bestemming gevonden. Daar werd ik hartelijk begroet door nicht Vera en neef Klaus. Al snel zaten we aan de koffie met door Vera zelf gebakken boter/gemberkoek. Ik was aangenaam verrast dat zij ook zo graag zelf bakte, zit kennelijk in de genen. Ze had net als bij voorgaande gelegenheden zo'n heerlijke huzarensalade gemaakt zoals haar moeder, mijn tante Emy dat ook zo lekker kon maken. 
Ons gesprek ging in eerste instantie dan ook over onze kookkunsten en dat we zo veel mogelijk zelf toebereiden. Ook bleek - en daar moesten we wel om lachen - dat we, hoewel we allen in goeden doen verkeren, een hekel aan hebben om te veel te betalen voor iets. 
Vervolgens oude verhalen over de familie, over de kleinkinderen en over de toekomstverwachtingen. Uiteindelijk vertrok ik weer na uren en veel kopjes koffie. Het was bijzonder genoeglijk geweest om elkaar weer eens uitgebreid te ontmoeten. Tevreden en in gedachten liep ik naar station Weidevenne waar binnen twee minuten de stoptrein naar Zaandam arriveerde. Ik bedacht mij op dat moment dat ik nog wel even naar Alkmaar en door naar Egmond aan Zee kon gaan met de bus om de nachtegalen weer te beluisteren. Eenmaal in de bus realiseerde ik me dat ik wel een videoconferentie had om 20.00 en dat ik dus wel erg kort naar die zangers kon luisteren. En inderdaad het was kort, het was koud en de nachtegalen zingen liever overdag geloof ik want ik heb er slechts enkele gehoord. Uiteindelijk was ik om kwart voor acht weer op honk en kon ik op tijd deelnemen aan de video vergadering. Was bijzonder en inspireerde me tot het schrijven van een stuk als afgesproken. Zal ik morgen formuleren. Was al met al een volle dag geweest.
  

Dat hep pas Nuth!

 

Onderweg naar Nuth

Vanmorgen bij het ontbijt regende het buiten dat het goot: "geen weer om te wandelen", dachten we beiden bij ons laatste ontbijt van dit weekend in Valkenburg bij hotel Schaepkens van St Fijth. Na het ontbijt pakten we onze tassen weer in en gekleed in plastic en gewapend met de paraplu gingen we naar het station. We stonden onder het afdakje te praten met een stel ons onbekende leeftijdsgenoten, eveneens wandelaars en wisselden wat ervaringen uit. Maar intussen regende het even een stuk zachter en stelde ik voor om gewoon maar aan de wandel te gaan, hetgeen Roos met genoegen aanvaardde en daar gingen we op weg naar Nuth, de wandeling die Roos voor vandaag had gepland. Ze had alle groene stukken tussen Valkenburg en Nuth opgenomen in de track en die liepen we af. Onderweg was het grotendeels wel droog maar we kregen in het open stuk een behoorlijke bui te verwerken, maar plu en plastic hielden het meeste water toch best buiten. We liepen uiterst tevreden het traject van een kilometer of 10 en kwamen aan in Nuth bij het station en zagen de trein naar Sittard keurig op tijd voor ons neus vertrekken. Ik rekende op hooguit een half uur wachten maar dat bleek een uur te zijn voor de volgende naar Sittard zou gaan. Een bus terug naar Valkenburg bood soelaas en zo waren we een kwartier later terug in Valkenburg en namen daar de stoptrein naar Heerlen die als eerste aansluiting gaf op de Intercity naar Utrecht. En deze Intercity sloot in den Bosch mooi aan op de trein van Roos naar Wijhe. Dus alles goed en aangezien ik niet hoefde te wachten op de bus naar huis was ik voor vijf uur al weer in de Bilt. Ik zag op weg naar de flat dat de Japanse sierkers nu pas in volle bloei stond, 24 april, net als 50 jaar geleden, de verjaardag van mijn moeder, 24 april, dat was de datum dat de Japanse sierkers in bloei stond. De laatste jaren was dat soms wel 10 dagen eerder het geval, maar nu met dit koude voorjaar is ze weer in het oude spoor van 24 april, daar moest ik aan denken. Vandaag is het 97 jaar geleden dat mijn moeder in Heerlen ter wereld kwam, maar dat ter zijde.
Was met dat gezellige bridgen en fijne wandelen een heerlijk weekend geweest. Later kreeg ik nog een WhatsApp bericht van Roos dat haar trein panne had en dat ze in Olst de bus naar Wijhe moest nemen maar ook zij was op tijd thuis althans vroeg genoeg om nog te eten en naar, houd je vast lezer, de bridgeclub te gaan. Vier avonden bridge, dat zou mij toch te veul zijn. 

Bijna vergeten

 

Het IVN staketsel

Voor vandaag had Roos een track geconstrueerd in een ons onbekend gebied in Zuid Limburg, een track beginnend in Landgraaf en via een krul door "groen" gebied terug naar station Eijgelshoven markt. Eerst door de straten van Landgraaf maar al redelijk snel in het groen en langs een beek. Het was behoorlijk warm en ik had veel laagjes aan dus bij een bankje neergestreken om wat uit te trekken. Maar daar ging de telefoon, Joke en de kinderen die "opa" even wilde betrekken bij het gezinsleven. Bram was duidelijk weer helemaal de oude en liet vrolijk van alles voor de camera bewegen maar zei daar weinig bij en op de achtergrond Ronja die de bokkenpruik op had, ze keek wat verstoord af en toe in de camera maar deed niet mee. Joke en ik hielden het gesprek een beetje op gang en Roos deed af en toe ook een duit in het zakje. Toen liepen we weer verder langs de beek maar wel hoog in het dal, werkelijk een zeer fraaie wandeling. Eenmaal in de laagte kwamen we tot mijn grote verrassing in een naar ik van mening ben bijzonder gebiedje, een nat, vlak natuurlijk beheerd gebied met een grote variatie aan wilde planten en bloemen waaronder ook heel prominent de sleutelbloem in behoorlijk grote getale. Er liep een beekje door het gebiedje.  Naar ik vermoed en wat de volgende dag werd bevestigd is de sleutelbloem een plant van de natte grond en bloeit ze in het vroege voorjaar, erg zeldzaam is ze zeker niet. Dat dacht ik eerder omdat ik in geen jaren een bloeiende sleutelbloem had gezien hier in Limburg. Even verderop in een eveneens zeer nat gebied was een aantal poeltjes met daarvoor een speciaal opgesteld houtwerk van IVN om dit fraaie plekje grondig te kunnen bekijken. Natuurlijk betraden we dat plekje en waren gepast onder de indruk. Mooi beheerd gebied!
We liepen door naar Eijgelshoven en dronken daar een biertje en gingen naar het station Eijgelshoven markt op geleide van de 9292OV app. Daar zagen we tot onze verrassing dat de trein daar helemaal niet op dat tijdstip reed, lag overigens niet aan de app maar aan mij?! Ik had niet gezien dat de app aangaf dat we naar het andere station van Eijgelshoven moesten lopen en daar de trein nemen die dan twee keer per uur en wel direct naar Valkenburg voerde. Nou ja, beschaamd sjokte ik achter Roos aan en daar kwamen we keutig op tijd op het tweede station van dit plaatsje en al snel zaten we weer in het hotel en namen we een douche als voorbereiding op diner en bridge. Het diner was vanouds en opnieuw aten we te veel en het bridge ging nu veel beter en we we eindigden op de derde plaats. In het algemene eindoverzicht stonden we op de voorlaatste plek en kregen daarvoor zelfs een waardebon har har. We hadden een heerlijk bridgeweekend genoten en bedankten de leiding daar dan ook voor.
's-Avonds in bed lag ik nog wat te lezen en op m'n telefoon te kijken en zag toen pas dat het de 23e was, de verjaardag van broer Jan en ik feliciteerde hem op het laatste moment nog binnen de tijd met zijn verjaardag. Bijna vergeten dus.

Op de bossefooi

 

Een sleutelbloem

Mijn moeder had een kennis die graag vertelde dat ze ergens "op de bossefooi", oftewel op de bonnefooi ergens naar toe was geweest. Dat heb ik altijd zo'n grappige uitdrukking gevonden dat ik hem ook bij voorkeur hanteer indien ik het aan het toeval overlaat om ergens iets te beginnen zoals vandaag de wandeling. Ik stelde voor om het toeval, in dit geval de eerste trein die zou vertrekken en een eventuele aansluiting van een bus te laten bepalen waar we zouden beginnen. Het doel was wel het zuiden van Zuid Limburg en bij voorkeur het Savelsbos. Het moest ook niet zo'n hele lange wandeling worden want Roos was nog enigszins herstellende van haar keelontsteking die haar vorige week had weerhouden om te zingen bij de uitvoering van haar zangkoor. De eerste trein bleek naar Maastricht te gaan en helaas was daar geen aansluiting op bus 57 maar natuurlijk wel op 350 want die gaat vier keer per uur, ook in het weekend. Waar ik had gedacht aan beginnen bij de halte Vendelstraat in Cadier daar besliste Roos dat het halte Limburgerstraat zou worden en natuurlijk had zij vanaf die halte snel een fraaie wandeling uitgezet in Komoot en die zouden wij lopen waarbij uiteindelijk de bestemming Maastricht Randwijck zou worden. Roos krijgt het altijd weer voor elkaar om fraaie track te construeren en ook vandaag weer. Op zeker moment liepen we door een dal dat me onbekend voorkwam, een vochtig bloemenrijk dal met veel dood hout en grote diversiteit. Tot mijn grote vreugde zag ik voor het eerst sinds jaren weer een sleutelbloem. DIe moest ik absoluut fotograferen voor de Blog.
 Eenmaal in Randwijck waren we ook weer snel in Valkenburg en natuurlijk weer zo'n heerlijke verrassing bij de ijsboer. Deze keer heb ik er zelf ook eens eentje weg gelikt, was best lekker!
En 's-avonds weer gezellig gebridged, het is een kleine maar vooral gezellige groep deelnemers en ondanks dat we opnieuw in de staart eindigden hadden we een fijne avond gehad.  

Een leuk begin van de dag

 

Zoon Peter met kleinzoon Joris breed lachend

Vandaag weer eens op weg naar Limburg voor een bridgeweekend met Dekker-Bridge in Valkenburg. Dus bijtijds opgestaan met het plan om vanuit Maastricht met bus 350 in de buurt van Margraten te beginnen bij een bushalte en dan via de bossen rond het Gerendal naar Schin op Geul te wandelen en dan met de trein naar Valkenburg. Maar zelfs voordat ik aan mijn ontbijt begon kreeg ik al een gezellig WhatsApp bericht van zoon Peter met een hele serie leuke foto's, waaronder eentje van vader en zoon die ik hier boven deze Blog heb geplaatst. Peter als gelukkige vader met de niet meer zo kleine Joris op de arm, beiden genoeglijk lachend, misschien wel naar "opa". Doet mij in ieder geval telkens weer glimlachen als ik de foto zo zie.
En toen tas ingepakt, ontbeten en met de bus naar Utrecht. In de loop van de ochtend was ik bij halte Ingber bij Margraten en liep naar het noorden richting Schin. Het was gelukkig droog en het waaide stevig. Merkwaardig zoals de laatste jaren in het voorjaar zo'n prominente noordenwind waait, het is kouder in het voorjaar dan "vroegig" lijkt wel. In ieder geval liep ik lekker en kwam in de bekende bossen van Schin. Een stevige afdaling naar het Gerendal, een plekje waar mijn oude vader ook zo graag kwam. Terwijl ik de trap afliep moest ik wel aan hem denken.

Dagpauwoog op een molshoop

Eenmaal afgedaald liep ik langs de graslanden aldaar, best wel bloemen tussen het gras en zelfs enkele vlinders, ik telde vijf verschillende soorten zij het van de meeste slechts een enkel exemplaar. Het is treurig gesteld met de aantallen insecten zelfs in dit vrij natuurlijk landschap met onontgonnen hellingen waar echt geen gif of kunstmest aan te pas komt. De laatste tijd stijgt bij het vermoeden dat het misschien wel de CO2 concentratie "an sich" is die fataal is voor insecten. Zij hebben tenslotte een heel ander soort ademhaling dan hogere diersoorten waaronder de mens. Geen longen met uitgebreid oppervlak om zuurstof en CO2 uit te wisselen maar trachea. In de oude lessen fysiologie weet ik nog heel vaag te herinneren dat de verhouding CO2 en O2 een rol speelde via de pH van het bloed in het uitwisselen van beide gassen in het bloed. En nu is de hoeveelheid CO2 ten opzichte van de )2 (zuurstof) niet noemenswaard, daar is de verhouding natuurlijk wel drastisch veranderd door de toename van iets van 30% van de CO2. Wellicht heb ik het helemaal mis, maar het zou "zomaar kunnen".
Ergens in het landschap zag ik een dagpauwoog dalen en heb ik gefotografeerd, was de enige die ik voor de lens kreeg omdat hij op een molshoop was neergestreken om zich op te warmen denk ik. Uiteindelijk kwam ik aan in Valkenburg en bleek Roos op weg te gaan naar de stad. We troffen elkaar bij het station en liepen genoeglijk naar de ijsboer aldaar, waar ik Roos trakteerde op zo'n heerlijk ijsje, zeg maar ijs want zo'n klont lekkers die ze daar scheppen past nauwelijks op een hoorntje. We liepen nog even door het dorp waar het kabaal van "muziek" ons uiteindelijk tot in de hotelkamer achtervolgde.
We hebben ook nog lekker gebridged zij het dat we op een na laatste werden, gaf niks want het was reuze genoeglijk allemaal.

Een eenzame visser

 

Broedende fuut

Nadat ik gisterochtend in alle rust m'n bloggies had bijgewerkt besloot ik om eens lekker aan de wandel te gaan, Het plan was om met het busje van Overvecht naar Tienhoven te gaan en dan langs het Tienhovens kanaal en het Bert Bos pad naar Westbroek te lopen en daar weer het busje terug naar Overvecht. Het zou heel anders lopen.
Een boterhammetje gesmeerd en lopend naar het station Bilthoven, mijn fiets stond daar nog omdat het gisteravond koud, donker en laat was en ik daarom met de bus naar huis was gegaan. In Tienhoven aangekomen liep ik eerst naar het bekende bankje al speurend naar vogelbewegingen, ik had de Swarovski meegenomen om vogeltjes te spotten. Afgezien van een stel broedende futen zag ik nauwelijks vogels, hoorde er wel enkele waaronder de Cetti's zanger met z'n doordringend geluid. Bij het bankje lag een bootje en niet alleen dat, op het bankje stond een enorme vissersuitrusting en uiteraard met degene die aan het vissen was. Vriendelijk vroeg ik of er niet een klein hoekje voor me vrij was zodat ik even een boterham kon eten en van het uitzicht genieten. En zonder tegensputteren kreeg ik inderdaad een hoekje om wat te eten. De visser had zelf een meegenomen stoeltje waarop hij zijn hengels in de gaten kon houden. Het hengelvissen is nogal grondig veranderd sinds de jaren zeventig dat ik ooit hengelde. Allemachtig, een heel technisch verhaal. De aardige visser ontpopte zich als net zo'n kletsmajoor als ik zelf ben en we hebben dan ook zeker een uur met elkaar van gedachten gewisseld waarbij ook het hele visserij verhaal aan mij werd uitgelegd. Het was verbazingwekkend, niks meer dobbertje en wachten tot het toppie beweegt, maar een sensor aan de lijn die geluid geeft wanneer er beweging is. Maar ook in het water een hele constructie van lokaas, en een klein voorwerpje met een kleurig kopje dat in het water zweeft alvorens de haak met een uitzonderlijk klein weerhaakje eraan te pas komt, lijnen met allerlei eigenschappen om te voorkomen dat de vis iets merkt voordat hij vast zit. Terwijl "vroegig" gewoon een schuifloodje met een wurm aan de haak volstond om in een uurtje een emmer paling bij elkaar te vissen. Terwijl we zaten te praten ging het belletje en begon als vanouds ook het toppie van een van de drie hengels te bewegen en weldra kwam een grote brasem op het land. Nadat zijn lengte was bepaald en het haakje uiterst voorzichtig met een speciaal tangetje was verwijderd werd deze weer te water gelaten. Intussen hadden we zo veel onderwerpen en vistechniek uitgewisseld dat ik wel weer verder wilde wandelen. Maar dat viel me tegen. De wind was koud en al snel voelde ik de vermoeidheid van gisteren in m'n beenspieren. Ik dacht: "het is wel goed" en keerde om, terug naar Tienhoven alwaar ik wat moest wachten op het busje. Was weer lekker op tijd thuis met een kopje thee.

Zo lekker als bij "d'n olde kriet"

 

Was snel ingetreden

Ooit heb ik met Roos, tijdens een wandeling in Overijssel ontzettend lekker spare ribs gegeten, wel zo lekker als ik tot die tijd nooit had gegeten. Dat was in "D'n Olden Kriet", lokaal bekend als DOK een leuk restaurant dat helaas inmiddels rond de tijd van de pandemie met het virus waarvan ik de naam niet meer kan horen, failliet is gegaan vanwege de beperkingen die al dan niet terecht werden opgelegd. Nu had ik enkele weken geleden een forse hoeveelheid varkensvlees ingeslagen bij de zorgboerderij hier in de buurt en ingevroren. Gezien de beperkte vriesruimte die ik inmiddels heb moest daar wel van worden gegeten en zo had ik, eigenlijk zonder plannen een pak met spare ribs te ontdooien gezet in m'n koelkast. Vanmorgen kwam ik die weer tegen en wist eigenlijk niet wat ik ermee aan moest en had het pak feitelijk al terug gelegd in de vriezer tot ik mij bedacht dat ik dit heerlijke vlees ook gewoon vast kon aanbraden en dan later beslissen wat ik er mee zou gaan koken. Was achteraf een uitstekend idee. Ik had al een stuk boter in de pan gedaan en gesmolten, daardoor werd ik eigenlijk min of meer gedwongen om het vlees alsnog te gaan toebereiden en ik haalde het dan ook weer uit het vriesvak en sneed het grofweg in twee stukken en legde die in de pan om aan te braden. Af en toe een beetje keren, ieder kwartier en wat lager zetten en een druppie water erbij, deksel erop en na een anderhalf uur was de eerste portie wel gaar en zacht. Ik viste het uit de pan en legde het op een bord en bakte het tweede stuk alvast. Maar dat eerste stuk lag me aan te staren en ik moest even proeven. En ja hoor, net zo lekker als bij "D'n Olden Kriet", ik riep "eureca!"en kan het nu zelf zo lekker maken.

Wandelen door de duinen met Margreet

 

Thalassa, zoals "wij Latinisten" zeggen, har har

Vorige week kreeg ik een berichtje van nicht Margreeth of ik deze week gelegenheid had om bij haar langs te komen in Egmond aan zee voor een wandeling door de duinen en of ik dan, als eerder afgesproken ook de oude fotoboeken van onze opa en oma mee zou willen nemen alsmede het genealogisch overzicht van onze familie. En zo stond ik om 10.40 uur op station Heiloo waar ze mij op kwam halen met de van haar vader geërfde bolide - veel te groot voor zo'n kleine dame har har - en reden we naar haar onderkomen in Egmond aan zee. Ze huurde voor deze week een bakhuisje van een vriendin, een echt tiny house achterin de tuin dat vroeger gebruikt werd in zomertijd als er badgasten waren. Herinner ik me ook nog van uit mijn jeugd van de eerste vakanties in Katwijk, de arme vissersbevolking kon op die manier 's-zomers wat extra's verdienen. Nu had Margreeth daar af en toe een fijne, tijdelijke verblijfplaats in Noord Holland, aan zee, de plek waar onze familie zich vanouds thuis voelt.
We zaten al snel aan de koffie en ik haalde de meegesleepte boeken tevoorschijn. Het oeroude eerste fotoboek van onze opa en oma waarin we samen bladerden en personen herkenden. Ik heb de twee fotoboeken aan haar overgedragen, heb die inmiddels wel lang genoeg onder mijn beheer gehad. Ook de stamboom, ooit samengesteld door mijn aangetrouwde achterneef Karel de V. hebben we samen bekeken, met daarin onze betovergrootvader als oudste loot aan die grote boom. Leuk hoor, maar wat doe je er mee?
Vervolgens gingen we aan de wandel. Eerst een lang stuk langs het strand, lang niet gedaan en het was bijzonder rustig. Slechts een enkele vogelaar kruiste onze weg en kennelijk is nicht Margreeth even communicatief als ik - familie aanleg? - en hadden we een gesprek en keken we mee door de verrekijker van deze allervriendelijkste meneer. Hij had een stel zwarte sterns ontdekt op een zandplaat even verderop. Mooi om te zien.

Een "onsie" die we ook naar broer/neef Henk
stuurden

Na een kilometertje of zeven namen we een met opmerkelijk rul zand bedekte duinovergang om in het duingebied te komen; dat was klimmen en puffen. Ik was direct onder de indruk van de schoonheid van dit duinlandschap, mooier dan ik ken van het brede duingebied bij Schoorl en zelfs bij Wassenaar; had meer weg van de waterleidingduinen bij Zandvoort maar dan zonder al die kanaaltjes. En het gebied had zelfs een uitbundig zingende verrassing in petto. We waren nog geen kilometer gevorderd of ik hoorde de aarzelende aanzet van een nachtegaal, das hat mir sehr gefreuet! "Een nachtegaal", riep ik enthousiast, hetgeen Margreeth direct relativeerde met de opmerking dat ze die deze week al veel had gehoord alleen niet zeker wist of het een nachtegaal was. En inderdaad, in het alom aanwezige struweel zongen de nachtegalen, zij het aarzelend hun rollend lied. Daar moet ik de komende week zeker weer van gaan genieten, wat een plek.
We spraken ook over muziek en zo kwam de Chaconne van Bach ter sprake. Staat gewoon op You Tube in vele uitvoeringen waaronder van Joshua Bell, Hilary Hahn en de vermaarde Yehudi Menuhin.
Uiteindelijk liepen we in totaal 15 kilometer zonder dat het, mij in ieder geval had uitgevloerd. Het was inmiddels 18.00 uur en ik gaf aan dat ik met de bus naar Alkmaar zou gaan en daar om 18.30 kon inchecken. Het was een heel fijne dag geweest. We spraken af dat we dat een volgende keer in Maarn gaan doen waar Margreeth een aantal wandelingen heeft, waarschijnlijk de zelfde die ik vorig jaar heb gewandeld en inderdaad zeer de moeite waard zijn. We namen hartelijk afscheid met een: "tot de volgende keer!"
De terugreis was minder fortuinlijk dan de heenreis, de Intercity van 18.44 werd aangekondigd: "rijdt niet!" en mijn uiteindelijk aansluitende trein naar Bilthoven was kennelijk vervallen, want die reed ook niet. Dus gerieflijk met de bus naar huis, hoefde ik niet te fietsen, maar het was wel al 20.45 geworden. Ik was best moe en lag er dan ook op tijd in en heb geslapen zoals dat na een heerlijke wandeldag past. Goed idee geweest Margreeth!.

Finse vissoep

 Recept geleverd door Hugo

Ingrediënten:

2 Prei

1 grote winterpeen

6 middelgrote half-kruimige aardappels

1,25 l vis bouillon

200 ml Créme Fraiche

30-40 gram boter

450-500 gram zalmfilet

15 gram verse Dille

Snijd de prei smalle plakjes en bak deze zachtjes voor ca. 7-8 minuten in een diepe pan. 

Snijd de wortel in blokjes.

Snijd de aardappels in blokjes van ca. 1cm.

Maak de visbouillon klaar.

Wanneer de prei zachtjes is voeg je de aardappelblokjes, wortel en bouillon toe aan de pan en laat je deze ca. 10 minuten zachtjes koken totdat de aardappels vork-gaar zijn.

Snijd de zalm in blokjes van ca. 2 cm

Voeg de Zalmblokjes en de Créme Fraiche toe en kook deze zachtjes mee voor ca. 3-4 minuten.

Snijd de Dille fijn en voeg deze toe. Kook nog 1 minuutje.

Voeg zout en peper toe naar smaak.

Eet smakelijk.

Veel publiek

 

Daar stond ik dan

Inmiddels had ik het programma, mijn aantekeningen en mijn gedachten omtrent de verbindende tekst tussen de verschillende blokjes goed in m'n hoofd geprent, ik zag de dag dan ook met alle vertrouwen tegemoet. Roos had inderdaad geen stem en kon niet eens praten, laat staan mee zingen. Ze ging wel mee met mij om dat aan de dirigente en haar mede koorleden te vertellen. De dames waren zo lief en hartelijk en hadden zo met haar te doen. Inmiddels liepen de voorbereidingen voor het concert als een fluitje. Een scherm werd opgezet voor de projectie van foto beelden uit de musicals en films waaruit liederen werden gezongen, de vleugel werd op z'n plek gezet, de muzikanten, bassist, percussionist zetten hun spullen gereed en stemden. De stoelen werden op hun plek gezet en uiteindelijk werden nog wat liederen even opnieuw doorgenomen voor de aansluiting van koor en musici, kortom de puntjes op de i. Het klonk allemaal prima en toen ging iedereen wat eten. Voor de musici, dirigent, fotograaf en degene die de lichtbeelden had verzorgd werd apart gezorgd voor lunch, ook ik als sprekerd mocht van dit voorrecht gebruik maken en liet me de broodjes goed smaken. 
Intussen kwam het publiek binnen en tot ieders grote plezier liep de kerk helemaal vol. Slechts de plekken achteraan waar je niets kon zien van het koor bleven onbezet. Ik geloof niet dat ik in al die jaren dat ik heb gezongen voor zo veel publiek heb mogen zingen, fantastisch. Ik kreeg de microfoon uitgereikt van de koster van de kerk en zo langzaam maar zeker begon het programma. Daarvoor gaf ik allereerst als afgesproken de microfoon aan de voorzitter van het koor. Daarna leidde ik de eerste medley in met wat details over Londen van begin 20e eeuw waarin Mayfair Lady, My fair Lady zoals de film heet speelt. 

Daar gaan we!

Heerlijk zo enthousiast als er gezongen werd en hoe enthousiast het publiek hier op reageerde. Zo werd blokje na blokje gezongen en door mij enigszins toegelicht. Ik moest wel beter met de microfoon omgaan, die moest ik zo ongewoon dicht tegen m'n mond houden voordat het goed in de zaal doorklonk. 
Roos had een soort ere plekje vlak vooraan in de zaal en zat er wat triest bij; ik had echt met haar te doen. 
Het koor zong naar hartenlust en werd daarbij uitstekend begeleid door het trio dat met de dirigent goed op elkaar was ingespeeld merkte ik. Bij het laatste blokje gaf ik het publiek aan dat als ze enthousiast zouden klappen er wellicht nog een toegift zou komen. Dat pakte de dirigent heel goed op, gaf niet direct de toegift maar pas nadat de voorzitter had afgesloten.

De zaal zat goed vol!

Baf, daar kwam nog het opwindende lied uit "Les misérables", klonk perfect als afsluiter. Roos en ik gingen nog even mee met de koorleden naar het Langhuus waar een afzakkertje genomen werd en iedereen z'n enthousiasme kon uiten. Ik vond het reuze gezellig om nog met wat koorleden en anderen te spreken. Tot slot ging ik ook naar huis, Roos was al eerder vertrokken, ze kon zonder stem toch niet deelnemen aan de gesprekken en dat is uiterst frustrerend. Met de bos bloemen die ik voor de moeite had gekregen toog ik naar Roos en dronk thee en koffie in de tuin. We hebben 's-avonds heerlijk de allerlaatste boerenkool uit de vriezer maar afkomstig uit de tuin van Elly gegeten, met worst van de slager uit Wijhe. Was een heel fijne dag geweest.

Naar de markt in Zwolle

 Toen we wakker werden bleek duidelijk dat Roos niet bij stem was, ze kon slechts fluisteren en dat vermoeide haar al geweldig. Dus dat wordt morgen niet mee zingen in het koor. Mijn stem was niet als gewoonlijk, maar kon er mee door en morgen zal het wel beter gaan dacht ik en achteraf terecht. 
Ik wilde graag naar de markt in Zwolle al was het maar om kruiden te kopen en om er even uit te zijn. Eigenlijk kom ik al best lang in Zwolle, maar ik ken er de weg helemaal niet. Ik liep vanuit het station niet met de stroom mee maar week af en kwam wel bij de grote Sassenpoort de stad binnen. De markt had ik  gevonden en een stukje gebakken vis had ik snel gescoord. Rustig en al smullend liep ik de kramen van deze lang gestrekte markt voorbij en daar zag ik de kruidenman. Een paar zakjes met specerijen had ik snel ingeslagen en toen weer verder over de markt, een paar appels voor de paardensalade, een spitskooltje voor Roos en toen op zoek naar "Jager en Boer", een slagerij waar je wild kunt kopen. De tweede persoon die ik vroeg wist me te vertellen hoe ik naar de Fundatie moest lopen, die ligt vlakbij genoemde slager. Even voorbij het Zwolse stadhuis zag ik een grappig snoepwinkeltje en ik kon het niet laten om daar even binnen te gaan en ook wat suikergoed te kopen met onder andere een zakje Zwolse balletjes voor Roos. Was ook vlakbij de slager en die had zelfs Cerdo Iberico, dat heerlijke Spaanse varkensvlees. Natuurlijk kocht ik zowel voor Roos als voor mezelf een flink stuk wild zwijn en een volgende keer ga ik voor het spaanse varken. Heerlijk hoor al die verschillende adresjes voor goed, natuurlijk vlees, niks supermarktvlees.
Roos had inmiddels lekker doorgewerkt aan een compositie en zat in het zonnetje in de tuin, maar erg veel stem had ze niet. Dat wordt helemaal niks morgen voor haar met zingen.