Het laatste loodje

Vanmorgen om 9.00 met de trein naar Zwolle, Roos was met de intercity naar Zwolle, ik stond haar op te wachten bij de trein die ons naar Wijhe bracht voor de inspectie. Nog even in de tuin, nog wat aanvegen en water geven en nog kijken of Krk, de kikker er toch zou zijn, helaas, waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een vliegende kikker liefhebber.

Om half twaalf kwamen Baukje en Peter, de kopers aangereden en we spraken gezellig met elkaar. Zij spraken hun bewondering uit hoe netjes Roos alles had achtergelaten. Even later kwam de makelaar en doorliepen we het huis. Iedereen tevreden en op naar de notaris. 

Was een regelrecht feest, iedereen tevreden, handtekeningen gezet en gezellig beëindigd. We liepen nog even met z'n vieren over de markt in Almelo en toen met de trein naar de Bilt.

We hebben de dag afgesloten met een heerlijk diner bij "Omega", het Griekse restaurant vlakbij de moestuin.

Laatste inspectie in Wijhe

Nu echt de laatste keer in m'n eentje in het huis te Wijhe, de inspectie voor de officiële overdracht bij de notaris is over 2 dagen. Dan lopen we hier met z'n vijven, de kopers, de makelaar en Roos; en ik als innocent bystander, oftewel publiek. Daarna naar de notaris in Almelo. 

Eigenlijk gewoon ff nagenieten, in de tuin zitten en afscheid nemen van de buren.

Ik heb in de tuin zitten genieten, de tuinbonen en de peultjes begieterd. Bij de buren was aanvankelijk niemand thuis maar toen ik het bij vertrek nog een keer probeerde bleek Evert thuis te zijn.

Ontzettend leuk had hij iets voor ons als afscheidsgeschenk en ik had voor hem wat van mijn oude hobby van vogels kijken. Lekker samen koffie gedronken en uitvoerig van gedachten gewisseld en daar ging ik weer terug, voldaan en met rustig gemoed.

Vader en zoon

b

Gewoon een leuke foto van mijn zoon Peter met zijn zoon Marijn op schoot.

De familie was lekker op vakantie in Garderen en daarvan kreeg ik enig foto verslag, altijd leuk.

100 jaar later

Al lang geleden had ik mij voorgenomen om vandaag, 24 april 2026 naar het graf van mijn ouders te gaan om de honderdste geboortedag van m'n moeder te gedenken. Ik hoopte daar bij het graf ook mijn twee broers te ontmoeten om met z'n drieën dat moment, om 12.00 uur samen te zijn.

Met de trein van 9.00 uur vertrok ik richting Hoogkarspel waar ik ruim op tijd arriveerde. Er was markt, het was kouder dan ik had verwacht, ik kocht een portie kibbeling en kauwde die rustig op en liep naar het landpaadje, richting van het kerkhof verderop bij het kerkje. Op het landpaadje liep een mevrouw foto's te maken van de fraaie bloesem, ze maakte op mijn verzoek ook een foto van mij op dat paadje en we raakten aan de praat. Ik vertelde dat ik op het kerkhof mijn twee broers hoopte te ontmoeten.

Ik liep vol verwachting verder, maar zag al snel dat er geen auto's stonden. Om 12.00 uur hoorde ik voetstappen, maar geen broers, het was die mevrouw en zij maakte op mijn verzoek een foto terwijl ik een klein stukje korstmos, afkomstig van Les Lavandes uit de Dordogne onder de steentjes van het graf borg. Was afkomstig van die plek waar ze zo fijn hadden verbleven. Nog even zitten peinzen op het bankje bij het graf, die vriendelijke dame bedankt en toen terug naar huis.

Leeg huis in Wijhe

Gek hoor zo'n leeg huis. Roos heeft er alles aan gedaan om het huis op te leveren in de staat als afgesproken met de aanstaande nieuwe bewoners. Ik zou nog voor een laatste actie zorgdragen, het buiten zetten van een bedspiraal en bijbehorend matras. Zouden beiden worden opgehaald door "Het Goed", de organisatie in Wijhe die zorgdraagt voor de recycling van nog goed bruikbare zaken. Buurman Evert hielp met het buiten zetten van het zware spiraal. Echter, de transporteurs hadden instructie gekregen om geen matrassen mee te nemen, daar zat ik met een levensgroot probleem, ondanks mijn aandringen weigerden zij. Gelukkig hielp buurman Evert mij uit de misère, hij bood aan om het matras in de auto te transporteren naar de stort in Raalte. Ik kon uit eindelijk opgelucht terug naar de Bilt.

Quita

Vandaag appte ik broer Henk over mijn voorgenomen bezoek aan het graf van onze ouders op de honderdste geboortedag van onze moeder. Hij wilde daar best aan deelnemen maar had sinds kort zijn jonge hond en daar moest hij veel zorg aan besteden. Bij ons weekendje Duitsland in maart had hij de komst van de hond Quita al ruimschoots toegelicht, hij ging haar van meet af aan heel doelgericht een bepaald wenselijk gedrag aanleren. Hij vreesde wellicht geen tijd te hebben.

Achteraf bleek hij de afspraak gewoon vergeten te zijn har har.

Ik vroeg hem om een foto, waarvan acte.

Mijn nieuwe zithoek

Blij als blik ben ik met de nieuwe zithoek in m'n flat. Inclusief het fraaie tapijt heb ik de oude zithoek van Roos uit Wijhe hier gekregen. Aanvankelijk hoefde het niet van mij, "hoe krijg ik die ouwe zooi beneden en hoe krijg ik die verwijderd?", was mijn probleem. Dat loste zich merkwaardig genoeg heel makkelijk op. Vooral die grote bank kostte me kopzorgen maar twee sterke kerels die hier op het dak aan het werk waren knapten die klus op en de gemeente haalde die bank op de afgesproken tijd op en hup naar de werf vermoed ik. Die ouwe blauwe stoel van m'n moeder was al eerder afgevoerd met de ontruiming van Roos' nieuwe flat door Douwe, Tycho en Hugo.

Daar gaat die ouwe bank na decennia trouwe dienst.

De verhuizing

Het was een hele onderneming geweest vooral voor Roos om.de verhuizing van haar al doende sterk geslonken boedel te verhuizen. Ze had opgeruimd, kleding gesaneerd, nog goed bruikbare maar overbodige spullen naar de kringloop gebracht. Voor de prachtige Panderkast en voor "Isabel", de vleugel waren goede bestemmingen gevonden. Maar daar ging het grootste deel met de verhuiswagen.

De oude zithoek van Roos met bijbehorend vloerkleed zou bij mij worden afgeleverd. En inderdaad, anderhalf uur later arriveerde de verhuiswagen bij mij voor de deur en al snel onderging mijn flatje een ongekende metamorfose. Ik schonk koffie voor de verhuizers en daarna verder door naar de flat van Roos. Zij was intussen ook gearriveerd; Douwe had haar opgehaald met de auto en al vroeg naar de flat gebracht. Daar werd alles met de lift naar boven gebracht en verder de flat in. Roos pakte zelfs de eerste dozen al uit en borg e.e.a. weg.

Uiteindelijk vertrokken Roos en ik naar mijn flatje voor het eten en de broodnodige rust. Was allemaal goed verlopen gelukkig.

Wandelen met Mariska

Het had wat voeten in de aarde voordat we deze afspraak hadden gemaakt, maar vanmorgen om 9 uur zat ik in de stoptrein naar Utrecht en om half elf zaten we aan de koffie in Heesch in de gloednieuwe keuken. De laatste afwerking gaat de volgende week.gebeuren maar het grote werk is achter de rug. We zouden een wandeling gaan maken en naar bleek was er direct vanuit huis een fraai bosgebied voorhanden. Vergezeld door de huishond met de grappige naam "Jansen" liepen we al snel tussen zandvlaktes en bosrijk heidegebied. Heerlijk om weer even bij te praten. Mariska maakte nog een selfie van ons beiden.

Liever door een wolf

Nog voortbordurend op de blog van gisteren het volgende.

Een poos geleden sprak ik dochter Joke over het wandelen over de Veluwe. Mijn favoriete wandeling was jarenlang de etappe van Leuvenum, bushalte "de zwarte boer" naar station Nunspeet via het Hulshorster zand. Joke vroeg zich af of dat niet gevaarlijk was vanwege de wolven die daar ongetwijfeld rondlopen. "Ach kind, ik word liever door een wolf gekeeld en opgevroten, dan door een fatbike invalide gereden te worden", was mijn antwoord, waarop Joke ontzettend moest lachen: "jij altijd met je gekke opmerkingen", was haar response.

Ik voel me inderdaad in het verkeer, zeker vroeger als automobilist, maar tegenwoordig ook op de fietspaden, puur bedreigd. Dat was een belangrijk deel van mijn beslissing om geen auto meer te rijden. Daarentegen ben ik nog steeds onbekommerd wandelaar in de natuur en zie niet op tegen een ontmoeting met een wolf.

Die oneindigheid

Afgelopen week, middenin de nacht keek ik uit het raam naar de maan en realiseerde me dat daar ergens in mijn blikveld, relatief vlakbij die metgezel van onze aarde een capsule met 4 mensen aanwezig was. Op internet heb ik de lancering gevolgd, ook mogen constateren dat dit viertal de twijfelachtige eer had om verder van moeder aarde verwijderd was dan ooit eerder een mens was. Uitgebreid werden de prestaties uit de vorige eeuw op ruimtevaartgebied getoond met als hoogtepunt "de eerste mens op de maan". Een technisch hoogstandje, niet ongevaarlijk o.a. vanwege de kosmische straling.

Maar waar ik ook aan moest denken hoe klein dit hoogstandje is in perspectief van de grootsheid van het heelal. De maan, 400.000 km weg, iets meer dan een "lichtseconde", de tijd die het licht nodig heeft om zo'n enorme afstand af te leggen, maar infinitesimaal klein in vergelijking met de kosmische afstanden waarbij in lichtjaren wordt gemeten.

Voor wetenschappelijk onderzoek van de ruimte lijkt mij een maanbasis schitterend, maar voor het permanente menselijke bewoning overbodig en hybris en dat geldt nog sterker voor planetaire reizen mijns inziens.

Bejaarde fietsers (mnl) in gevaar?

Vanmorgen een statistisch overzicht van het aantal verkeersdoden. Tot schrik van de rapporteurs bleek het aantal mensen dat in het verkeer was omgekomen behoorlijk toegenomen en met name het aantal fietsers en bij nadere uitsplitsing vooral bejaarde mannen op de fiets.

Poeh, dat strookte behoorlijk met mijn ervaringen van de laatste weken, tot driemaal toe ontsnapte ik aan een frontale botsing met een auto. De eerste keer was pure stommiteit van mezelf; een in mijn ogen onoverzichtelijke, maar wel met stoplichten beveiligde kruising, ik verwachtte geen auto maar de mevrouw achter het stuur remde gelukkig krachtig. Maar ook tweemaal dat ik bijna aangereden werd en eenmaal door zelf krachtig te remmen terwijl ik op een voorrangs fietskruising reed en eenmaal in een identieke situatie juist extra op de pedalen trapte wist ik een aanrijding te vermijden.

De veiligheid op de fietspaden is de laatste decennia sterk verslechterd, bakfietsen, fatbikes en wielrenners hebben daaraan bijgedragen, maar ook opzettelijke verkeerssituaties als tweerichtingsverkeer voor fietsers bij rotondes, zowel voor de fietser als de automobilist zeer verwarrend.

Met al deze nieuwigheid kan het oudere manlijke brein moeilijk omgaan voel ik aan den lijve. Die statistische bevindingen verbazen me dan ook niet.

2 binnen een week

Ik heb nogal wat kleinkinderen en twee van hen schelen precies 1 week. Het plezier op hun zesde verjaardag spat er af, leuke leeftijd, begin van het "echt groot zijn"  neemt zijn aanloop. Als grootvader sta je er behoorlijk ver van af; je kijkt voornamelijk terug en bedenkt hoe je er ooit zelf voorstond toen je naar "de grote school" mocht gaan. 

Veel plezier kids!!

Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.