De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".

Verrassing

 

Vanmorgen had ik whatsapp contact met Arja. We wisselden wat uit hoe het ging toen zij onverwacht deze foto waarop ze staat met haar halfbroer Martijn en zijn dochtertje. Dat ontroerde mij zo, een contact van mijn dochter met een donorzoon, ze kunnen het goed vinden. Dat is een onverwachte kers op de taart van het donor gebeuren dat tegenwoordig zo negatief in de krant staat.

Gelijkenis?

Het is een uitsnede, gemaakt van een foto van een zwart-wit afdruk uit 1958. Gemaakt tijdens de huwelijksplechtigheid van mijn tante Alda, zus van m'n vader en mijn oom Kees. Het dubbelportret betreft mijn overgrootvader, Hendrik van Elven en mijn persoontje als tienjarige en een soort bruids jongen op deze heugelijke dag.

Roos verkondigt al jaren dat ik zowel uiterlijk als naar karakter op mijn overtrootvader lijk. Hij was ook een zwerver die zich ergens in zijn zestiger jaren heeft vrijgezongen van het werkproces door zijn onderneminkje aan zijn zoon, mijn grootvader over te doen. Daarna scharrelde hij wat met handeltjes vermoed ik.

De ernstige blikken en de houding van onze monden op dit dubbelportret zijn onmiskenbaar gelijkend. Heb ik mij nooit gerealiseerd.

Het plekje bij de boom

We wilden vandaag op mijn voorstel wat oude plekjes van onze ouders bezoeken, dat werd natuurlijk Bernkastel. Helaas konden we met geen mogelijkheid een parkeerplaats vinden die we met de ons ter beschikking staande middelen konden afrekenen. Dus plan B, op naar het plekje waar die twee oudjes (inmiddels ben ik een stuk ouder dan zij toen ze voor het laatst kwamen) zo graag van het uitzicht en in alle rust konden genieten. Dat was een plekje "bij de boom", voorzien van een bankje met uitzicht op de Moezel. Bij de derde poging vonden we die ouwe plek, d.w.z. dat Henk het herkende, hij was daar vaak in zijn late jeugdjaren. Er was weinig van over; in 40 jaar verandert alles, zeker in de natuur. Het bankje was weggerot en verdwenen, het uitzicht was dichtgegroeid, alleen de dode stomp van de boom stond er nog. Ik moest daar in gedachten aan onze ouders even stil heen en weer lopen. Gek gevoel, "tijd en plaats" zal ik maar zeggen.

We reden verder en gingen nog wat inkopen doen. Heerlijk gegeten trouwens, vooral dat Duitse brood en de gebraden kippenpoten gaan er goed in!

Nog weer een stevige wandeling vanuit het huisje de andere kant op. Wat is die Moezelstreek toch mooi! Ben m'n broer best dankbaar dat hij mij dit bezoek heeft mogelijk gemaakt.

Een wandeling met natuurwater

Na die lange rit van gisteren had Henk geen zin om er met de auto op uit te gaan dus gingen we voor een stevige wandeling over de wijnberg. Was een genoegen om weer eens echt te moeten klimmen en dalen, diep uitgesneden zijdalen met kleine stroompjes. Eén daarvan zag er zo puur uit dat ik mijn inmiddels vrijwel lege drinkfles daar graag mee wilde vullen; de kleine afdaling was me toch te veel, mijn lieve broer bood aan om het flesje voor me te vullen en dat terwijl zijn gevoel voor hygiëne het drinken van natuurwater onverstandig acht. 

We hebben wel gemerkt dat we nogal verschillend denken met name over wat hygiënisch is; ik probeer me zo veel mogelijk aan zijn wensen tegemoet te komen en was zeer regelmatig mijn handen met zeep.

Henk kende het pad heel goed en wist dat er verderop een bankje was waar we wat uitrustten en van het uitzicht genoten.  Deden we op de terugweg weer en 's-avonds na het eten nog een keer. Die arme Henk had door die houten spijlen van dat bankje wel zo'n pijn aan z'n kont dat hij het niet meer uithield en op bed een fillumpie ging kijken op z'n i-pad. Ik ging met Roos bridgen op de computer. Weer heerlijk geslapen met al die buitenlucht.

Daar waar Henk zich op onze eerste dag hardop afvroeg of we het wel drie dagen samen zouden uithouden kan ik niet anders constateren dat ik het reuze genoeglijk vind zo met m'n jongste broer.

Dat was 40 jaar geleden

Prompt op tijd kwam broer Henk me ophalen en daar vertrokken we in z'n fraaie Mercedes. Wat gaat dat toch snel met de auto. We kletsten wat af terwijl ik met het genoegen van een ervaren treinreiziger genoot van het uitzicht. Henk verzocht mij terecht om hem niet opmerkzaam te maken op het fraais dat ik opmerkte; verdraagt zich slecht met veilig rijden. Phoe, wat moest ik me inhouden, ik genoot van de reis die voerde langs plekken waar ik ooit was geweest bij de talloze wandelingen in het gebied van Limburg, België en Duitsland. Uiteindelijk stopten we voor een eerste wandeling langs een voor Henk bekende beek bij Haus Annaberg, een plek waar onze ouders vaak vakantie hielden. Daar hebben Anneke en ik met onze twee oudste kinderen bij mijn ouders vertoefd toen Hugo zijn eerste verjaardag vierde, 1985 dus. Vond ik wat hoor om dat nu terug te zien. 

Henk en ik liepen langs het beekje en kwamen bij het plekje waar onze vader graag stond; ik heb daar een foto van.

We reden verder en kwamen in Bernkastel, daar deden we boodschappen voor de komende dagen; "is wel een stuk voordeliger dan uit eten gaan", viel mij op.

Mooi, gerieflijk huisje! We maakten nog een stevige wandeling vanuit het huisje over de wijngaarden met uitzicht op de Moezel.

Met broer Henk op stap

Al een poos geleden vroeg broer Henk mij of ik het een leuk idee vond om een paar dagen met z'n tweetjes naar Duitsland te gaan. Hij wist wel een leuk onderkomen ergens bij de Moezel, bij Kröv, een mij onbekende plaats in de buurt van Bernkastel, de plek waar onze ouders vaak verbleven.

Nou, dat leek me wel wat en Henk reserveerde direct een plek, naar ik dacht een B&B of een hotel, maar dat, naar later bleek, een vakantiehuisje op een park te zijn.

Handig, met de auto, dus kon ik veel meenemen. De oeroude tas tevoorschijn gehaald en stevig volgepropt met o.a. de laptop waarop het bridgeprogramma van de bridgebond draait. En natuurlijk veel te veel kleding, er kan zo veel meer in een tas dan in zo'n klein rugzakje voor m'n bejaarde rug. Rits dicht, morgen vroeg zou Henk me komen ophalen.

Komkommerkruid voor de hommels

Vandaag even kort in de tuin gewerkt; de toestand van de bomen bekeken na de hagel en regen van de afgelopen dagen, nog wat nazorg aan de gepote piepers en een klein polletje komkommerkruid bij een perenboom geplaatst als eerste voeding voor de zo gewenste bestuivers: bijen en hommels.

Een echte "Houellebecq"

Vanuit de bibliotheek geleend, opnieuw een boek van Michel Houellebeck, cultuurfilosoof en een bijzonder auteur van wonderlijk werk. Ook dit werk dat de levensloop van een behoorlijk ernstig depressie patiënt beschrijft tegen een achtergrond van maatschappelijk verval; sterk aberrant sexueel gedrag, als bekend overmatig gebruikt ingrediënt van zijn schrijfsels, maar ook dierenleed in de bio-industrie, geweld, antifeministische trekjes maar vooral het scheuren van het maatschappelijk weefsel. 

Zijn zicht op de toekomst van Frankrijk, als voorbeeld van Europa staat mij niet aan tegen de huidige ontwikkeling in Europa en de wereld.

Maar toch wel een leesadvies hoor.

Hakselen in de volkstuin

Het was vandaag een zeer regenachtige dag. Bij vertrek uit Wijhe regende het stevig. Ik ging naar de markt in Zutphen om plantuitjes en pootaardappelen te kopen voor in de moestuin. Nog een lekker saucijzenbroodje gescoord en terug naar Bilthoven waar mijn stalen ros trouw op me stond te wachten. Terwijl het in Overvecht nog hoosde van de regen was het in Bilthoven redelijk droog. 

Thuisgekomen eerst overleg met de nieuwe buren over de problemen met het boren in het beton van het dak en de schade die dat heeft berokkend aan de electriciteit. Daarna door naar de tuin en zowel uitjes als piepers in de grond gedaan. Leuk werk! Natuurlijk ook m'n neus laten zien bij het verhakselen van snoeihout.

Coïncidentie

Een merkwaardige schrijver die Michel Houellebecq, met zijn vaak onverzorgde uiterlijk, argwanend kijkend is hij afgebeeld op internet; zijn boeken liegen er niet om, steeds met in mijn beleving walgelijke sex beschrijvingen, een apocalyptische wereldbeschouwing waarin de Islam een belangrijke rol speelt, het kan niet op.

Maar juist dit boek, dat als schemerige verhaallijn feitelijk een anti feministische trend heeft is juist sprake van een kanteling juist richting Islamitische maatschappij, die het voor mannen met polygamie en macht wel heel aantrekkelijk maakt. De verhaallijn speelt zich af tegen een achtergrond van straatgeweld, de al eerder aangekondigde burgeroorlog. Griezelig trouwens, terwijl ik dit boek las speelde ook de rel waarbij hier in Overvecht rechtshandhavers, politie agenten een autobus hadden moeten vorderen als schutsmuur tegen geweld.

Yalom en zijn echtgenote

Terwijl ik afgelopen week in de bieb was om het boek over Alexander von Humbold op te halen liep ik langs een speciaal ingerichte tafel met boeken over het stervensproces en het daarbij optredend proces van verwerking, voor bejaarden als ik toch wel een item waar je veel mee bezig bent.

Nu is Yalom een gevierd schrijver die vanuit zijn psychiatrische ervaring en zijn eruditie heeft gepubliceerd. Ik heb dan ook veel van zijn boeken gelezen. Maar dit boek, dat hij samen met zijn terminaal zieke vrouw heeft geschreven toont een andere Yalom. Het bevat een enorme stroom gedachten en associaties. Een belangrijk onderdeel van het menselijk denken is bezig met dat onvermijdelijk einde van elk leven. En zeker op hoge leeftijd, zeg maar vanaf 75 houdt het de meesten bezig. Angst speelt de boventoon, ook daar schrijft hij over. Een goede remedie , aldus Irw betreft het op jonge leeftijd realiseren dat het eindig is, dan komt dat proces niet als een angstig makende verrassing.

Eveneens een leesadvies.

Von Siebold

Onverwacht kreeg ik bericht van de bibluotheek dat er een gereserveerd boek voor me klaarlag, een boek over von Humbold van de pen van niemand minder dan Annejet van der Zijl.

Natuurlijk kende ik het Japan museum in Leiden, gevestigd in zijn voormalig woonhuis en waarin een deel van zijn collectie wordt gepresenteerd. Ik heb dat meermaals bezocht en was behoorlijk onder de indruk van deze geleerde, verzamelaar die daar tegen de verdrukking in vanuit Deshima veel heeft kunnen betekenen.

Annejet beschrijft op haar bekende wijze zowel verdienste als minder positieve elementen over haar onderwerpen en langzaam maar zeker verdrong het beeld van rücksichtlose egocentrische zelfoverschatting dat van een bijzonder kundige medicus, de vlag waaronder hij was binnengehaald.

Natuurlijk weer een zeer lezenswaardig boekwerk van deze inmiddels befaamde schrijfster! Kortom, dringend leesadvies.

Hommel van dienst

Ik zag vorige week een eerste hommel in onze moestuin, wanhopig op zoek naar "iets te eten", bloeiende planten voor de nectar. Er bloeide nog niets, de perenbomen staan op springen, maar niks te snacken voor de bestuivers. Enkele dagen later liep ik door het gebied van Sandwijck en daar zag ik de hier afgebeelde plant, volop in bloei en tal van snoepende hommels. De hier getoonde foto stuurde ik naar Roos en volgens haar was dit komkommerkruid! Daar moet ik wat mee, uitscheppen en naar de volkstuin verhyizen of kujken bij Ranzijn of deze vroegbloeier te koop is. 

Wat een lieve lach

Roos stuurde mij dit fotootje, gemaakt van een zwart-wit fotootje vanuit haar prille jeugd, een jaar of twee schat ik. Ze krijgt van mij als naam "Marjoleintje", naar het dochtertje dat we niet gekend hebben, maar waar Roos wel een allerliefst gedicht over heeft geschreven.

IJs maken met sneeuw

Hier de foto uit m'n oude album, de klassefoto van de zesde klas lagere school met "meester" Buisman. Eén van de vele dingen die hij ons leerlingen onderwees was het fysisch proces van vriespunt verlaging door zout te mengen met bevroren water, c.q. sneeuw. Vond ik fascinerend, daarbij vertelde hij ook dat je met dit proces in staat was om zelf ijs te maken! Een bak met sneeuw, zout erbij, dan in die bak een tweede bak waarin gewoon fabrieksvla en die blijven roeren. De smeltende sneeuw met zout verversen en doorgaan tot de vla was bevroren tot ijs!

Mijn ouwe moeder vond het prima als ik dat ging proberen en ja hoor, een grote aluminiumpan met ijs, zout erop, een kleinere aluminium pan erin geplaatst en roeren maar. En het lukte! 

Dat lijkt mij een veel aardiger manier van ijs zien maken, moeder Joke, omringd door haar drietal en eventueel "opa" op de achtergrond als publiek.

De ijsmachine op reis

Aangestoken door voorjaar, of wat dan ook ben ik al een tijd bezig met het opruimen, c.q. afstoten van dingen waar ik toch niks meer mee zal gaan doen. Zo heb ik al lange tijd een ijsmachientje staan van koeling en al voorzien, maar heb er gewoon geen zin meer in om ermee aan de gang te gaan. Heb er enkele jaren geleden wel mee geëxperimenteerd, maar het resultaat viel me tegen, was zeker niet zo lekker, met name qua structuur als ijs van de professie, misschien qua smaak redelijk, maar hield ook niet over.

Dus aan m'n viertal gevraagd of zij belangstelling hadden. In eerste instantie dochter Arja, maar die had er bij nader inzien geen ruimte voor. Vervolgens dochter Joke, die wilde dat haar kids "opa" wel eens aan het werk met de machine "heel leuk" zouden vinden, maar ook zij had in haar huis geen ruimte. Tot slot zoon Peter, die wilde wel, zal hem vragen wanneer hij het apparaat op komt halen en laat hij het ook afweten dan gaat het naar de jaarlijkse bazar van de WVT.

Voor Joke heb ik inmiddels een andere optie. Die beschrijf ik in m'n blog van morgen.

Gesprek over Terwolde

Vanmorgen - het was vandaag vrijdag - op naar de markt van Deventer om kaas te kopen. Er is daar een kaaskraam die kwalitatief maar tevens in prijsstelling alle andere de loef afsteekt en bovendien ook een buitengewoon vriendelijke bediening kent. Ik sloot dan ook welgemoed aan bij de rechtse rij waar al een vriendelijke leeftijdsgenoot mij stond op te wachten voor een praatje. Natuurlijk eerst over deze uitmuntende kaaskraam maar al snel ook over voormalig werkzaam leven en "van hoever we wel niet kwamen om hier kaas te kopen". Deze meneer kwam uit Terwolde en grappig genoeg wist ik twee dingen te noemen over dit piepkleine plaatsje, de flebologiepraktijk aldaar.  https://www.voorsternieuws.nl/algemeen/dokter-j.vriezen-gaat-wat-anders-doen-internationaal-befaamde-flebologiekli

Op internet vond ik in een krant een fraai artikel over deze kliniek waarvan de deur ongeveer 10 jaar geleden werd gesloten. Grappig genoeg heeft de eigenaar van deze beroemde kliniek zich uiteindelijk - net als ik heden - terug getrokken in z'n tuinwerk, het schept zo veel genoegen na een druk werkzaam leven!

Improvisatie talent

Dat het vandaag een wandeldag zou worden mag geen verbazing wekken; stralend mooi weer. Ik stelde Dalfsen of Ommen voor: "en dan kijken we wel", en zo zou geschieden. We stapten in Ommen uit en keken voor de mogelijkheden met de bus, en ja hoor, het busje naar Dalfsen vertrok binnen een paar mjnuten: "Lemele?", stamelde ik nog aarzelend terwijl Roos op haar handy zat te pielen met Komoot: "mogen we er hier uit?", vroeg ze aan de vriendelijke chauffeur en direct zaten we op een prachtige route die Roos al improviserend had geconstrueerd, voerde door het fraaie heuvelgebied met de Archemerberg. Uiteindelijk eindigden we weer in Ommen na een heerlijke wandeling van ongeveer 11 km, inmiddels wel ons max.

Een enorme hoop werk

Voor vandaag had ik een heel programma bedacht; eerst maar naar de tuin, daartoe noodde dan ook het prachtige weer. Bij aankomst kon ik het dan ook niet laten om eerst een foto te maken van dit voor mij inmiddels zo dierbare plekje, volop in het zonnetje. Voor mijn gevoel kom ik hier vrijwel dagelijks en doe dan een uurtje wat onderhoud en kijk telkens hoe de fruitboompjes het doen. De knoppen van de peren staan echt op springen.

Daarna ging ik nog even langs huis om papier op te halen voor de papierbak bij de kerk. Zo nam ik afscheid van "de strijd van het geslacht Palsson", het boek dat ik in mijn kinderjaren bij logeerpartijen bij m'n grootouders las. Mijn jonge ouders gaven dat op 31 december 1946, 80 jaar geleden aan mijn jarige grootvader. In mijn opruimwoede nu dus defenitief weg. 

Tot slot lekker gewandeld in het bos, langs de inmiddels alweer enige jaren verlaten ruïne van "Mount Mierennest", een enorm koepelnest van de bosdieren, zandkorrel voor korrel verplaatst, wat een hoop werk voor zo'n hoop.

Tot slot een appie van Roos; ze miste me, ze is ook zo druk bezig, dus snel wat eten en op tijd voor de trein gezellig naar Roos. Was na een paar rondjes stepbridge een volle dag geweest! 

De mieren komen op gang

Ik vermoedde al dat de mieren, d.w.z. de bosmieren, die met de prachtige hopen van bij elkaar gesleept bosmateriaal, bij de voorjaarstemperatuur van vandaag tevoorschijn zouden komen. Op mijn wandeling door het bos visiteerde ik dan ook de mij bekende hopen. En ja hoor, twee van de drie toonden activiteit, wat de meeste mensen beschouwen als opwarmen jn de zon, maar wat feitelijk een proces is waarbij het volk weer één organisme wordt. Ik noem dat een multicorpusculair organisme, maar groter geesten noemen het een "super organisme".

De mate van activiteit hing vooral samen met de ligging van het nest, in de schaduw vrijwel geen activiteit, maar het nest met volop zon vertoonde die grote donkere plakken van druk met elkaar interacterende werksters. Pracht gezicht vind ik ieder jaar weer.