Mentale gezondheid van jongeren verslechtert

In het NOS nieuws wordt gemeld dat de mentale gezondheid in ons land verslechtert, vooral onder jongeren. De melding komt niet van de minste maar van het RIVM zelf.

Het verbaast me niet, onze leefwereld past de mens steeds minder en dat verander je niet. De ontwikkelingen doen ons als biologische soort steeds verder afdwalen van de habitat waarin we gevormd zijn, waarin we pasten, waarin we ons "thuis" voelden. Inmiddels hebben we als soort zelfs ons "thuis", moeder aarde dermate vervuild dat zij zich fenotypisch tegen ons lijkt te keren: klimaatverandering, die de distopie tot de finale dreigt te brengen. Ik zie het met lede ogen aan.

Mooi in de Jura

Voor vandaag was weer een snoeihete dag voorspeld, echt ern dag om stil binnen te blijven. Uit Frankrijk kreeg ik een whatsapp bericht van dochter Joke die heden vakantie houdt in de Jura, naar ik mij herinner een fraai landschap.

Roos en ik hebben gebridged en ik heb een flinke hoeveelheid pronkers gesneden en geblancheerd, echt zo'n warm klusje voor in de keuken.

Onze moestuin levert goed op. Toen het tegen half zeven wat koeler werd zijn we nog even langs geweest om wat water te geven en weer te plukken.

Koel op het balkon

De flat van Roos is 90 graden anders ten opzichte van het zonlicht dan mijn flat. Zij heeft vanuit het west balkon prachtig uitzicht over groene verten en de torens van Utrecht en Westbroek. We zitten er dan ook graag in de avond van de koelere lucht en het uitzicht te genieten.

Vanmorgen was ik al vroeg opgestaan terwijl Roos nog lekker lag te knorren. Ik ging even van de ochtendkoelte genieten voordat de eerste snoeihete dag zou beginnen. Later dronken we daar samen onze ochtendkoffie.

Mirabellen en familiebezoek

Roos had voor vandaag een heel programma gepland. Eerst naar Culemborg en daar in het plukbos mirabellen plukken. Nou, je kon de mirabellen hier en daar gewoon oprapen. De gemeente heeft actief beleid met betrekking tot vruchtbomen voor algemeen gebruik. Op internet staat zelfs een gedétailleerde kaart met daarop de plekken waar vruchtbomen staan.  

Beladen met zakken mirabellen gingen we gezelligbop familiebezoek bij Roos' jongste zoon en gezin. Was reuze gezellig met de nog geen tweejarige kleinzoon die natuurlijk even bij z'n oma op schoot zat met een boekje; voorlezen, goed voor kinderen.

Tycho bracht ons terug naar het station. Was een leuke, afwisselende dag geweest. Nog even langs de tuin, onvermijdelijk in deze droge oogsttijd. Plukken en water geven!

Inktvisjes en museumbezoek

Ik wilde vandaag lekker met de trein snel naar Zutphen; in het weekend rijdt er een sneltrein van Apeldoorn nasr Zutphen. Daardoor is de reis lekker snel. Verder is dit een favoriete stad voor mij geworden en met name ook de zaterdagmarkt. Ik wilde daar bij een van de viskramen inktvisjes kopen. Dat heb ik ook gedaan en tevens een lekkerbekje gescoord, dat wel zo ongehoord smakelijk was gebakken!

Maar ook de musea bezocht. Een mooie foto tentoonstelling met een foto van 1982 van een optocht in Sevilla. Hoofddeksels van vroeger tijden toen pest heerste. Deed mij denken aan de Kukluxclan met die rare puntmutsen. Hier in Sevilla ging het om een traditionele optocht ongetwijfeld van religieuze aard.

Insecten in Nederland

Had Sam mij onlangs bij de viering van Arja's verjaardag al verrast met zijn interesse in insecten, daar kreeg ik daarvan nu een bevestiging. Moest hij echt aan opa laten zien, een flinke tor.

Ik heb direct gekeken voor een boekje over insecten en heb dat direct besteld bij onze lokale boekwinkel. Kan ik binnenkort ophalen. Ga ik heenbrengen. 

Ik breng ook graag die hilarische foto in herinnering dat hij als kleine luierman in het binoculair zit te kijken onder tozicht van twee oudere broers.

PS dat liep een beetje anders af. Toen ik het boekje op kwam halen bij de boekwinkel en het even doorbladerde, zag ik tot mijn verbazing, "zeg maar" verbijstering dat er geen enkel plaatje in het boek te zien was; louter tekst. En dat terwijl kleine Sam met zijn 6 jaar nog niet eens kan lezen. Het bleek een duidelijke oplichterij, de uitgever van o.a. dit waardeloze werkje, waarvan de omslag een rijk geïllustreerd boekwerkje belooft, is tekstueel gemaakt met AI en vervolgens voor veel geld in de markt gezet. Pure verlakkerij. Mijn gevoel zo langzamerhand in een dystopie te verkeren werd er niet minder door!! Bah, wat een wereld.

Odyssee

In de hitte van de dag zijn we naar de bioscoop geweest naar de film Odyssee naar mijn favoriete boek Odysseia van Homeros. Ik had niet verwacht dat dit boek zo schitterend verfilmd zou kunnen worden als Christopher Nolan voor elkaar heeft gekregen. 

De twintig jaar durende afwezigheid van de koning van Ithaka met achterlating van zijn piepjonge vrouw Penelopeia en zijn babyzoon Telemachus was zo prachtig filmisch ingevuld. Hier en daar zelfs aanvullingen aan Homeros' meesterwerk die het verhaal nog mooier maakten althans romantischer, maar ook weglaten van al die onderdelen van het verhaal die tot wellustige taferelen hadden kunnen leiden als 7 jaar het bed delen met de wellustige Calypso, de godin met de mooie vlechten.

Ik was meerdere keren zo aangedaan dat m'n ogen vochtig werden; die donder van Zeus bij het aankondigen van gebeutenissen. De godin Athene die af en toe in beeld kwam, meesterlijk ingevuld. Helemaal aan het eind van de film een verwijzing naar het heden.

Ik heb het boek jaar in jaar uit zeer regelmatig gelezen en vind de film een aanvulling. Dank Christopher!

Roos en ik.hebben 's-avonds nog uitgebreid nagesproken over de film. Zij had détails gezien die mij ontgaan waren; ik had me toch al voorgenomen om de film nog een keer te gaan bekijken, Roos wil dat ook!

Het bos takelt af

Zit ik hier even uit te puffen op het bankje bij het korenveld zie ik in de verte duidelijk tekenen van boomverval. Het bos heeft het moeilijk. Natuurlijk is het al wekenlang droog en heet maar hier wordt ook ons drinkwater geproduceerd en dus als grondwater onttrokken, wat gevolgen heeft voor de natuur.

Het kiezen tussen natuur, economie en verdere zaken die samenhangen met het maatschappelijk gebeuren wordt steeds moeilijker, en dat wordt er door de toenemende klimaatverandering niet eenvoudiger op.

In de koelte van de ochtend

Terwijl zuid Europa in brand staat en de hete lucht uit die streken zich naar onze oorden rept zit ik in de koelte van de ochtend te peinzen over begin en eindigheid. De den op de foto vormt voor mij de metafoor van de processen die uit de chemische chaos van het begin der tijden, c.q. de fase van afkoelend sterrenstof via dissipatieve conjuncties tot georganiseerd leven kwamen, gedreven door die afkoeling en uiteindelijk tot de ontwikkeling van die prachtig samenhangende natuur met al haar soorten in ecologische samenhang.

Heb hier vanaf de jaren 70 tot heden intensief over nagedacht en onlangs ook gelezen dat de door mij bewonderde Stuart Kauffman ook langs deze lijnen denkt zij het zonder die malle dennenboom.

De courgettes deden het goed

Ons voorlopig laatste ontbijt bij "het Schaep", afscheid van het gezelschap en naar bus 54 op naar Wijlre. Van daaruit liepen we een stevige wandeling naar Gulpen waar bus 350 ons rap naar de Intercity bracht. In Utrecht scheidden onze wegen. Was een fijn weekend Limburg geweest. Na wat boodschapjes ontmoetten we elkaar alweer op de fiets naar de tuin, daar stond alles er prachtig bij. Zelfs de verdwaalde tomaat vertoonde zijn eerste vruchten, maar vooral de courgettes verrasten mij.

Ik maakte speciaal foto's om naar dochter Joke te sturen. We plukten bonen en snijbiet en genoten even van het uitzicht op de vijver.

Wijlre als startpunt

Valkenburg is een middelpunt voor OV. Naast de trein naar Maastricht was er ook de bus 54 richting Gulpen, via Wijlre. Vandaag planden we de derde wandeling met Valkenburg als einddoel, dit keer vanuit Wijlre. Fraai begin met de schitterende watermolen die rap ronddraaide, aangedreven door de krachtige stroom van de Geul. Al snel kwamen we in bekend terrein waar we ooit de Rode Geuzen, flink uit de kluiten gewassen runderen hebben gezien en ook nu zagen we er weer enkele met hun donkerbruine voorkomen. Het werd een heerlijke wandeling door de velden en bossen met flinke klimpartijen. Roos had de track weer mooi geconstrueerd. Uiteindelijk bij ons hotel nog wat buiten zitten lezen met een beker warme chocolade. 

Diner en bridgen als afsluiting van de dag. We eindigden in de totaalstand op de vierde plaats.

Tot onze opluchting was de beloofde regen niet uitgebleven; buienradar toonde dat Utrecht en daarmee onze moestuin redelijk ruim bewaterd waren. Morgen maar snel gaan kijken.

Conditie komt terug?!

Ook voor vandaag hadden we een etappe van Houthem naar Valkenburg gepland, maar nu aan de noordkant van het spoor. Dus eerst met de trein naar Houthem. Overigens gaat dit weekend de trein uit Maastricht niet verder dan Valkenburg vanwege - hou je vast lezer- een dassenburcht. Als natuurliefhebber vind ik het toch echt te zot dat die dassen in "onze dijken" niet verstoord mogen worden terwijl het hun erg goed gaat. Hier in Limburg zie je overal dassenburchte.

Wij gingen met een nieuwe track van 12 km, had Roos bepaald op stap. Was lekker wandelweer. Afwisselend landbouw en bos, in de buurt van Schin en langs een diep dal. Daar kreeg ik het op m'n heupen en stelde voor dat we wat zouden versnellen! Mijn oude conditie lijkt wel terug te komen. Ook nu eindigde de wandeling met een stevige klim. Wel kwamen we nu uit bij het hotel. Lekker opfrissen voor het diner en daarna weer fijn gebridged.

Bridgen bij "Het Schaep"

Dit lange weekend zou in het teken staan van lekker wandelen in Zuid Limburg en bridgen in hotel "Schaepkens van St Feith" in Valkenburg met organisatie "Dekker bridge". 

We stapten op station Houthem St Gerlach uit voor de eerste wandeling naar Valkenburg. Eerst door de fraai van kunstwerken voorziene tuin aldaar en vervolgens op geleide van een door Roos georkestreerde track op Komoot via 6 kilometer genieten van het prachtige landschap met tot slot een eindeloos hoge trap naar het centrum van Valkenburg. Daar het onverstandige ritueel van een "broodje bij de slager" resp. een ijsje bij de ijswinkel tot slot naar het hotel. Voelde weer zo vertrouwd en zeker met een verrukkelijk diner en fijn gebridged. We werden derde tot onze ferrassing. Ging weer lekker.

Een ree keek mij aan

Heb ik niet vaak meegemaakt. Ik was wandelend opweg naar restaurant Volkslust waar ik een afspraak had voor een praatlunch. Een zacht gekraak deed mij stilstaan en oplettend kijken. En daar stond een reegeit in alle rust blaadjes te knabbelen. Ze keek me zelfs rustig aan en kuierde verder door het bos. Wat vond ik dat een leuke ervaring!

Wat is het droog, waar blijft de regen?

Vanmiddag bij mijn gebruikelijke wandeling kwam ik dit boompje tegen, een Drents krentenboompje dat haar vrrdoorde blaadjes liet vallen. Nu weet ik toevallig dat dit wel zeer veel.vroeger gebeurt dan in andere jaren en zonder twijfel door de aanhoudende droogte.

In onze volkstuin loop ik alweer flink te sjouwen met emmers water uit een van de de handpompen die op het terrein zijn opgesteld. Overigens voorzien de opslagvaten met regenwater ook nog in de waterbehoefte van de tuin, maar daar ben ik zuinig mee. Gelukkig wordt voor morgen een piepklein buitje verwacht. Aanstaand weekend gaan we een paar dagen bridgen en wandelen in Limburg, juist in die dagen wordt wat regen voorspeld. Nu maar hopen dat de voorspelling uitkomt, natuur en landbouw, inclusief ons moestuintje wachten met smart op een liefst stevige bui regen.

Lekker smullen

Peter stuurde mij een leuke foto.van zijn twee boefjes al smullend van een stuk gegrilde kip. Lekker buiten op een bankje. Marijn hoefde maar een klein hapje waarna Peter zich over het restant moest ontfermen.

Na afloop van ons museumbezoek in Harderwijk hebben ook wij in het centrum van Harderwijk in alle rust op een bankje ons meegenomen bammetje weggekauwd terwijl het verderop langs de boulevard een drukte van jewelste was.

Marius van Dokkum, geestige fijnschilder

De enige hedendaagse schilder met een eigen museum, zo werd hij bij opening van het museum betiteld. Destijds had ik het Marius van Dokkum museum al bezocht en had ik vooral onthouden dat zijn schilderijen vooral zo geestig waren, een knipoog naar de kunstliefhebber. 

Gestimuleerd door een wens van Roos gingen we naar Harderwijk en bezochten we de twee musea aldaar en de fraaie stad zelf. 

Marius is niet alleen schilder van geestig plaatwerk voor ansichtkaarten maar tevens fijnschilder van het niveau van Henk Helmantel en Jopie Huisman. Met bewondering hebben we zijn werk bekeken.

Twee keer naar de tuin

Baas Westeneng van het bekende fruitbedrijf in Bunnik had mij verzekerd dat er 18 juli pruimen zouden zijn. Maar al wat ik zag uitgestald, geen pruimen?! Hij vertelde dat het hete weer van afgelopen week daar de reden van was en dat hij stellig verwachtte dat met het koele weer van heden eind van de volgende week rijpe pruimen zouden zijn. In plaats daarvan nam ik weer een pond van die overheerlijke kersen mee; daar is Roos ook zo gek op. Bij vertrek kwam ik Bea nog tegen en we spraken elkaar kort.

Ik fietste door naar de tuin, daar stond Roos al pronkers te plukken, ze zijn nog volop in bloei, maar de eerste oogstbare hangen er al en dan moet je er snel bij zijn anders worden de bonen draderig bij het eten.

Verder oogstten we aardappels, een wortel en wat bieten.

Ondertussen riep onze buurman met luide stem om aandacht. Bij hen in de tuin stond een pruimenboom met volop rijpe pruimen, hij gaf ons twee dozen vol. Roos gaf hun een paar bieten en ik een paar van de zojuist gekochte kersen, dus toch rijpe pruimen.

Bij het vertrek zagen we Casper, onze andere buurman; hij nodigde ons uit om vanmiddag terug te komen; hij vierde vanaf 15.00 uur zijn verjaardag met een barbecue. Natuurlijk hebben we met genoegen deelgenomen aan die partij, was reuze gezellig.

Bij vertrek maakte ik nog een foto van de gastheer en gastvrouw.

Weer niet vergeten

Vandaag, 17 juli viert broer Henk zijn 68e verjaardag. Terwijl hij tot voor kort nog wel eens mijn verjaardag vergat en mij dan enkele dagen later alsnog een eppie stuurde, daar vergat ik het nooit. Die 17e juli zat in mijn geheugen gegrift. Mèt de goede wensen stuurde ik hem tevens de vraag mij een foto te sturen van Quita, zijn jonge hond. Die siert nu deze blog.

Naar Laren

Roos heeft mijn museum jaarkaart op mijn nieuwe twlefoon aan de gang gekregen. Ik wilde wandelen en museum bezoek combineren en dat werd het Singer museum in Laren plus 5 km heen en terug van station Hilversum Mediapark. De speciale tentoonstelling betrof werk van schilders uit de streek rond Le Havre, vooral scheepvaart. Was fijn om weer wat cultuur te snuiven en het was prachtig wandelweer, zon was versluierd door bewolking en een lekker frisse wind.

Was een fijne dag geweest, afgesloten bij mij op de flat met een kop soep.

Een drukke dag

Vanmorgen om half negen had ik de afspraak bij de huisaetsenpraktijk om mijn gehoorgangen door te spuiten. Was heel hard nodig, aan beide kanten kwam een stevige prop narigheid tevoorschijn zo toonde mij de uiterst vriendelijke assistente die mij erop attendeerde dat de laatste keer dan ook 4 jaar geleden was. Van die keer herinner ik mij eveneens een onsmakelijk resultast.

Ik fietste naar Roos en hoorde direct het verschil. We hebben een trainingsrondje van zo'n 8 km gelopen. Ik moest weer op tijd thuis zijn, de loodgieter kwam om een kraan van de CV te vervangen. Zie foto.

Een wolfshol?

Ook vandaag op basis van de track van Roos aan de conditie gewerkt. In het zeer rustige deel van de track, aan de andere kant van het fietspad over de voormalige spoorbaan zag ik een stevig uitgegraven hol. Misschien wel van de wolf.

Uiteindelijk kwam ik aan de 11 km en heb op het bankje bij het heideveldje heel genoeglijk met iemand zitten praten.

Conditie opvoeren

Gisteren hebben Roos en ik een nieuwe track hier in de buurt gelopen; begon hier bij de fietsenstalling bij de ingang van het Houdringhebos bij het meertje en liep in een fraaie cirkel via de uitlopers van Zeist en Den Dolder terug, viavhet bankje bij het heide veldje. Vandaag heb ik die etappe in m'n eentje gelopen en uitgebreid tot ongeveer 10 km. Ik wil mijn conditie wat verbeteren en het aantal kilometers opvoeren tot ik er weer 15 aan kan.

Oren druppelen met olie

"Het lijkt wel of ik steeds dover word", was mijn klacht. Vorige week werd ik op een dag wakker en deed mijn linkeroor helemaal niet meer mee. Beetje trekken aan m'n oorlel, wat rommelen met het oor en het ging wel weer, maar ik maakte wel direct een afspraak voor het uitspuiten.

En zo druppelde Roos voor het eerst sinds (te) lange tijd mijn oren met olijfolie. Een watje erin en toen nog dover, drie keer per dag druppelen en dat drie dagen lang. Met een piepklein lepeltje raakte ik er zelf steeds handiger in.

De eerste aardappels

Het loof begon te verschrompelen, tijd om eens te onderzoeken of de gepote aardappelen in onze volkstuin tot resultaat hebben geleid. En dat viel niet tegen. We hebben deze eerste oogst eerlijk verdeeld, maar eerst moeten de Rosevalletjes uit Wijhe opgemaakt worden!

Wat was ik blij!

Roos heeft in de plaats van "Isabel", haar vertrouwde Ibach vleugel, na de verhuizing een elektronische piano aangeschaft. En natuurlijk wil ik daar graag op spelen. Afgelopen week heb ik de inmiddels veel te moeilijke Nocturnes van Chopin doorgeriedeld, maar - zo verzuchtte ik - ik zou zo graag dat oude boek met de Mazurka's terug willen vinden. Lag niet in de schuur, Roos had het niet, ik vreesde dat ik het nooit meer in handen zou krijgen, tot hedenmorgen.

Schoondochter Marjorie had mij gevraagd om weer eens te komen bijpraten, werd hoog tijd. We hebben een groot deel van de ochtend zitten overleggen, daarna moest ze even kort weg; ik moest beslist even wachten want ze was snel terug. En daar vond ik tussen de overige muziekstukken het genoemde boek terug, met daarin de karakteristieke handtekening van mijn moeder.

Achterbalkon gereinigd

Het reinigen van m'n flat is niet mijn sterkste punt en zeker de "buitenboel" niet. Bij de verduurzaming van ons flatgebouw zijn o.a. de balkons opgeknapt, van een nieuwe vloerbedekking voorzien, ziet er weer keurig uit. Maar de tussenschotten zijn daarbij niet gereinigd en inmiddels was ee ook nogal wat narigheid binnengewaaid. 

Vanmorgen bij het afwassen bedacht ik mij dat ik met al dat sop en spoelwater ook het balkon en vooral ook het tussenschot kon reinigen. En of het niet op kon heb ik niet alleen al het buitenwerk maar ook de ramen gelapt!

Toen ik lekker in m'n balkonstoel zat moest ik het resultaat echt even vastleggen, gaf een tevreden gevoel.

De palmen van Spanje

Daar staat m'n broer Jan ergens bij de kust van Gran Canaria, zo'n fijn eiland voor de kust van Afrika. En dan zie ik daar met weemoed in m'n hart die palmbomen, symbool van al die keren dat ik, vaak.samen met Roos in Spanje was. 

Buurman 50 geworden

"Wie zit daar nou", dacht ik in eerste instantie terwijl ik beladen met boodschappen met de fiets moeizaam de voordeur van de flat passeerde. Het was een pop die daar ter gelegenheid van de 50e verjaardag van buurman Rudi was geconstrueerd en eenieder van dit feit op de hoogte bracht.

Bij mij vloog het door M'n hoofd dat ik hier inmiddels alweer bijna 20 jaar woon, wat vliegt de tijd, lijkt nog zo kort geleden dat ik de eerste dag dat ik er ging wonen, alle bewoners van ons portiek leerde kennen, daar was Rudi toen ook bij, toen dus net 30 geworden.

Tunneltje tijdens wandeling Zeist

Roos had een wandeling bedacht die begon bij het busstation van Zeist en door bosrijk landschap eindigde bij station Driebergen-Zeist. Was een pracht wandeling door onbekende stukken bos en heide landschap. En we kwamen een onbekend maar ook onverlicht tunneltje tegen. Met de telefoon op lantaarnstand liepen we door het donker en kwamen bij een prachtig e waterpartij en uiteindelijk bij het station. Verrassende etappe en zeer de moeite waard.

De tuinbonen geoogst!

De tuinbonen hebben het goed gedaan dit jaar. Vandaag, de eerste dag in juli hebben we de planten uit de grond gerukt en de bonen geplukt. Tot ons beider verbazing zaten er aan de wortels slechts weinig rhizobium knolletjes, de plekken waar de rhizobium bacterïen huizen en de stikstof fixeren. In Wijhe zaten de wortels er helemaal vol mee.

Zilver poetsen

Om zilver echt glimmend te houden zal het regelmatig gepoetst, althans gereinigd moeten worden. We scharen het wel onder de "edele" metalen, maar het heeft i.t.t. goud de neiging om met zwavel in de atmosfeer te reageren, waarbij het zwart wordt door de vorming van zilversulfide. Dit zilversulfide kun je mechanisch met een schuurmiddel wegpoetsen, maar het kan ook chemisch.

Roos had een oeroud zilveren voorwerpje dat ze graag schoon wilde hebben, dat heb ik voor haar gedaan. Een glazen potje, op de bodem een blaadje aluminiumfolie, daarop het voorwerpje en dan begieten met warm water waarin wat soda, natriumcarbonaat is opgelost. Aluminium is een amfoteer element en reageert zodanig dat er waterstof vrijkomt en dat reageert met het sulfide. Het voorwerpje werd een stuk schoner. Ik heb de behandeling herhaald met een redelujk resultaat.

Adiabatisch of een teiltje

Ooit was ik in Madrid bij 43 graden en moest in een hotelletje proberen te slapen. Dat heb ik gered door de adiabatische koeling, mezelf met een washandje vochtig maken en met de aanwezige ventilator koelen. Werkte perfect en ik heb redelijk geslapen die nacht.

Heden is het hier ook tropisch warm en koel ik mij hetzij adiabatisch met een vochtig washandje op m'n oververhit hoofd en op het balkon met m'n voeten in een teiltje koud water.

Niet te vinden

Ik dacht aan een verhaal van Edgar Allen Poe over de zoektocht naar een brief in het kader van - hoe kan het anders - een criminele daad. De brief werd niet gevonden terwijl die beslist in dat huis moest zijn. Die bleek te zijn "verstopt" gewoon tussen andere papieren, recht onder de neus van de officiële speurders.

Afgelopen dagen heb ik me rot gezocht naar m'n leesbril. Die verruil ik af en toe met de gewone bril. Hij heeft een vaste plaats, ik draag hem uitsluitend binnenshuis. Overal gezocht en ten einde raad ook Roos gevraagd om te zoeken maar ook zij moest het opgeven. "Komt wel een keer tevoorschijn", bedacht ik mij en ja hoor, hedenmiddag zag ik hem gewoon liggen op een plek waar hij als een kameleon verscholen lag op een stapeltje draden van dezelfde kleur. 

Direct een foto gemaakt en naar Roos gestuurd.

En "we" gaan gewoon door

vanmorgen om 5 uur werd ik uitgerust wakker, Roos lag nog heerlijk te slapen, ik ging op het achterbalkon genieten van de koele ochtendlucht. Kopje koude thee, bammetje en verder lezen over de door mij zo bewonderde Alexander von Humboldt. Wat een kerel, die ruim 200 jaar geleden zijn wetenschappelijk en poëtisch geïnspireerde ontdekkingsreizen maakte in Zuid Amerika. Ik lees, herlees en leze nog het fantastische boek van de pen van Andrea Wulf over deze bijzondere man. Alexander was de man die de intensieve samenhang van de natuur "ontdekte", althans besefte, bij die tocht door vaak ongerepte natuur. Daarbij nam hij overigens ook de invloed van de mens op de natuurlijke processen waar en voorspelde niet veel goeds voor de verre toekomst.

En inderdaad, die verre toekomst is nu duidelijk aangebroken, vandaag code rood als waarschuwing voor de extreem hoge te verwachten temperatuur die veroorzaakt wordt door de almaar stijgende CO2 concentratie in de atmosfeer; inmiddels 40% hoger dan in het holoceen voor de industriële revolutie. En de uitstoot van CO2 heeft nog niet eens haar hoogtepunt bereikt, de Homo Sapiens, de wetende mens gaat onverdroten voort met haar uiteindelijk misschien wel zelf veroorzaakte ondergang, kijk maar eens naar de condensstrepen hedenmorgen in de stralende ochtendlucht van wat waarschijnlijk de warmste dag, ooit in ons land gemeten zal worden. U lezer weet vast wel waardoor die strepen worden veroorzaakt?!

Een kikker/pad voor de vijver

Roos stelde voor om vanmorgen "vroeg" aan de wandel te gaan. Na een goede nachtrust werd ik als gebruikelijk om 5 uur wakker. Nog even wat gelezen en toen opgestaan. Een paar kippenvleugels gebakken voor "op een bankje" en de tas klaar gezet, twee flessen water vanwege de hitte. Tegen achten kwam Roos en na een kop koffie reden we  op de fiets naar ons bos. We liepen naar Beerschoten en daar ontwaarde Roos tussen het gras een kikker (of misschien pad?). Met een snelle greep had ik die te pakken; Roos maakte haar drinkfles gereed voor diertransport en we vertrokken weer richting fiets en door naar de tuin. Daar lieten we ons nieuwe tuindier los in de vijver.

Hij zocht direct zijn heil bij het drijvend groen.

We deden nog wat onderhoud in de tuin, waaronder het verplaatsen van wat groenlofstruikjes en gingen terug met de fiets naar Beerschoten. Daar zag ik tot mijn vreugde een prachtig stukje landschap, duidelijk inheemse planten op schrale grond, een prachtig stuk, vergelijkbaar met die pracht daar bij Slenaken.

Op een bankje lieten we de kippenvleugels intreden en liepen nog wat kilometers, het werd al warmer, tijd om naar de flats te vluchten.

Nu om 16.45 uur is het hier binnen stikkenswarm, heb moeite om wakker te blijven, de thermometer in de dressoirlade geeft ruim 30 graden Celsius aan.

I prefer the miserable wheater

Ongehoord zo heet als het nu om 19 uur is op de flat. Op de thermometer in het dressoir kan ik nauwkeurig aflezen dat het hier binnen nu 29 graden celsius is. 

Vanmorgen bij het opstaan was het lekker fris, nog geen 20 graden, voelde goed aan. Vandaag 24 juni is onze jaarlijkse evaluatiedag. We hadden afgesproken om dat ook met een lunch te vieren. Ik ging eerst naar de tuin om water te sproeien en te kijken hoe alles er bijstond. Viel niks tegen. Daarna even langs bij de plek waar we wilden gaan lunchen. Waren vanaf half twaalf open voor lunch. Vervolgens koffie en evaluatie bij Roos. Verliep als altijd naar volle tevredenheid, maar toch goed om daar jaarlijks een moment voor uit te trekken!

De lunch in het restaurant tegenover de ijswinkel beviel ons prima. We namen afscheid, ik wilde nog wat wandelen, maar dat was geen doen. Om 14 uur was het 36 graden en dat voelde niet goed aan, dus terug gesloft. Kreeg ik een app met foto uit Londen, pizza on the beach. Deed mij herinneren aan een wandeling over Offas dykepath in Engeland met Anneke. Bij een slager, zo'n op en top bleke, zwetende Brit hoorde ik: "I prefer the miserable wheate as usual", het was dat jaar voor Albion inderdaad een heel warme zomer, maar prima om die schitterende tocht te wandelen.

Verjaardag in den Haag

Een dag voordat ze daadwerkelijk jarig was, vierde Arja vandaag haar40e verjaardag. Het feestje was vanaf half drie geopend en wie stonden er toen voor de deur? Juist ja, Roos en ik, de eersten. Eindelijk Arja weer eens in m'n armen genomen en kort gesproken, een paar van se kinderen en zelfs Walter even gesproken en lekker ergens in de schaduw in de tuin gaan zitten. Sam toonde z'n interesse in kleine beestjes, met een kijkpotje, een pincet en een dode spin. Hij had van z'n moeder begrepen dat "opa" dat ook leuk vond. Even later kwam Peter met z'n hele gezin in de tuin. Gezellig kwam Joris bij me op schoot zitten. Ook gesproken met de ouders van Walter. Tot mijn verrassing ook twee neven van m'n kinderen, Connor en Brendan, had ik sinds hun kinderjaren niet meer gezien, inmiddels twee leuke grote kerels geworden. 

Op tijd stapten we weer op. Was een gezellige drukte geworden. Afscheid en terug naar Utrecht. We aten nog ergens een hapje, Roos ging naar Tivoli en ik terug naar de fiets in station Bilthoven. Was een leuke dag geweest met veel.familie.

188.000 bliksemflitsen

Het was vannacht een merkwaardig onweer. Na een snoeihete dag verliet ik m'n flatje om bij Roos de avondmaaltijd te genieten. Bij het betreden van de buitenlucht wist ik niet wat ik voelde, deed mij denken aan de hitte van Griekenland. Op de fiets viel het wel mee, windje om je hoofd, heel rustig trappen. In de hal van de flat bij Roos was het heerlijk koel en boven in de flat was het eveneens aangenaam. Binnen koelde het zelfs zodanig af dat we besloten om nog wat naar buiten te gaan op de fiets om ergens lekker buiten op een bankje van de avond te genieten. Roos kende een piepklein groen gebiedje in de buurt, maar daar was geen bankje, maar wel in het van Boetzelaarpark. Heerlijk zo buiten, meerdere mensen waren op dat idee gekomen en paradeerden, vriendelijk groetend langs ons bankje.

KNMI had onweer voorspeld, daar was nog niets van te merken totdat we de flat weer betraden; de beloofde regen toonde zich aarzelend. Boven gekomen merkten we het oplichten van de wolken door bliksemschichten. Nam snel toe, ongelooflijk hoeveel flitsen er waren waarvan overigens relatief weinig verticaal naar de grond. Het begon ook vreselijk te waaien en te regenen, zelfs wat hagel, was gewoon griezelig.

Later las ik op de site van KNMI dat de hoge frequentie van het aantal bliksemflitsen uitzonderlijk hoog was. Ik ervoer het als een "vreemd" onweer.

Vroeg naar de Eilandspolder

Ondanks dat ik afgelopen seizoen geen grasspriet heb helpen afvoeren kreeg ik als vrijwilliger een uitnodiging voor deelname aan de excursie en afsluiting van het maaiseizoen van de werkgroep Eilandspolder. Ik gaf daar graag gehoor aan en sprak met Ab af: "om 8 uur bij de pisbak". Meestal moest ik daar als eerste mijn thee weer kwijt bij voorgaande werkdagen alhier. Ook nu, ik was er zelfs al om kwart voor acht na om 6.15 de stoptrein naar Utrecht te hebbn genomen.

Fijn om weer in dit mooie gebied te zijn en vooral om "de maten" weer te ontmoeten. Kees kwam als eerste en we ontmoetten elkaar hartelijk, fijne kerel die me ooit uit een veengat redde, dat daarmee de naam "het gat van Ferry" heeft gekregen, ge munt door Ab zelf.

Eerst een toelichting over de geschiedenis van de Eilandspolder door een deskundige van de provincie. En daarna met z'n allen in de boot met kaptein Ab achter het stuur.

We deden verschillende plekken aan waarbij Ab toelichting gaf als vanouds. Het was prachtig weer en iedereen genoot.

Bij het aanzicht van dit gebied zit mijn oude vader altijd op mijn schouder mee te genieten. Dit was "zijn noordholland".

We voeren terug naar de werkschuur en met de auto door naar het restaurant "Het genot van Grootschermer".

Daar werd mij vanwege het toponiem "het gat van Ferry" de gouden laars aangeboden, wisseltrofee voor degenen die door het veen zijn gezakt.