Wereldcongres toxicologie

Vandaag opnieuw naar Limburg, dat had ik mij voorgenomen, lekker in m'n eentje door de stille natuur. Na m'n laatste wandeling aldaar had ik mij voorgenomen om, afhankelijk van de tijd dat ik wakker werd de stoptrein van 6.14 naar Utrecht te nemen en aansluitend de IC naar Maastricht. Daar nam ik bus 57 naar Slenaken. Tot mijn verbazing stroomde die bus bij de eerste stop werkelijk barstensvol. Mij kennende, beste lezer zal het u niet verbazen dat ik in gesprek kwam, degene die naast mij zat was een senior onderzoeker en eenieder was opweg nasr congres in het MECC. Hij vertelde mij een paar hilarische zaken zoals de vervuiling van het milieu met residuen afkomstig van het drinken van koffie; vrolijke vissen die minder alert werden en dus prooi. Bij het MECC aangekomen stroomde de bus vrijwel leeg.

Ik stapte uit bij de eerste halte in Slenaken en liep verder, passeerde het kleine kerkje in dat karakteristieke hoekje.

Liep door naar Gulpen over een door Komoot geproduceerde track waarbij ik ieder bankje aandeed. Op het eerste bankje at ik de kersenvlaai op die ik zojuist had ingeslagen, met een slokje water.

De wandeling was zo mooi en zo rustig, een wielewaal hoorde ik naast allerlei ander vogelgekwetter. Bloemenweiden met ratelaar, ach gewoon genieten.

Ik had in Gulpen willen afsluiten met Friet van "An en Piet", maar die waren er niet.

Weer 3 uur reizen en lezen later, was ik weer in Bilt. Lekker gebakken mosseltjes gescoord en terug naar de flat voor de thee!

Rucolasla uit Utrecht

Enthousiast hadden Roos en ik tal van zaden gekocht en daarnaast een boek met vooral alternatief voor monocultuur; combi zaaien. Zo had ik enkele weken geleden een combi van radijs en rucolazaad gestrooid en dat kwam stevig opzetten naar wat oik dacht rucola. Helaas bleek het louter om radijs te gaan, rucola kon ik helemaal niet vinden. Dus had ik besloten om op de markt rucola plantjes te kopen. Daarvoor toog ik hedenmorgen naar de bloemenmarkt in Utrecht en niet naar Zutphen waar ik vorig jaar met Roos vanuit Wijhe wel plantjes en zaden ging halen. Leuk om deze nieuwe stek te ontdekken en 10 plantjes rucola ingeslagen. Helemaal tevreden, gaan vandaag nog de grond in!

6.15 met de trein

Sinds enkele maanden merk ik tot mijn verbazing dat ik nog maar weinig slaap nodig heb, wel zit ik 's-avonds tegen half elf te knikkebollen, maar zo rond een uurtje of 4 heb ik genoeg slaap genoten om de dag aan te kunnen. En ik heb gemerkt dat zo rond 6 uur de zon al zo veel licht geeft dat ik veilig op de fiets naar het station kan gaan om binnen mijn abonnement gratis kan reizen. Om 6.14 de ideale trein voor Maastricht. Afgesproken met m'n ouwe vriend en wandelmaat Dick, om iets over 9 uur stapte ik uit bus 350 op halte Nijswiller en gingen we lekker samen op stap. Altijd fijn om samen door het fraaie Limburgse landschap te juieren, mooi in het voorjaar. Veel bankjes aangedaan, Dick had voor koffie met lekkers gezorgd, ik had speciaalvoor hem krentenbrood gebakken. Na aflopp nog ergens vlaai met koffie en door naar Vaals waar we nog een keer aan de koffie gingen in zijn nieuwe behuizing.

Vervolgens weer drie uur teruggereisd en bij Roos aangeland. Gezellig dat ze weer in Bilt woont.

Roos tracteerde me

Nog vanwege mijn 78e verjaardag nodigde Roos mij vandaag uit om te wandelen van Den Dolder naar restaurant Volkslust bij Lage Vuursche, mag inmiddels wel bestempeld worden als een favorietje! Het ligt op aangename wandelafstand tussen Baarn en Den Dolder, 8 km van Baarn en 4 km van DD. Roos bedacht voor de terugweg zelfs een relatief nieuw traject op Komoot. We hebben er lekker gegeten, met name de friet en de appelslof waren bijzonder smakelijk!

Op de terugweg door de bossen liepen we een nieuw stuk door landgoed Vijverhof, echt bijzonder fraai nu met dat voorjaarsweer.

Gladiolen Pepermole

Inmiddels voor de 78e keer in mijn leven wordt mijn geboortedag gevierd en dit keer zelfs vergezeld van kado met gedicht. Roos was nog maar net uitgesnurkt of ze presenteerde mij eerst het gedicht;

Hoogbejaard

Fijnbesnaard

Onbehaard

Appeltaart

Niet te veel

Mond met meel

Dikke keel

Bezemsteel

Hete kolen

Hart gestolen

Gladiolen

Pepermolen

Je Roos

Ik liet het in de verpakking, zag er zo mooi uit. Maar nu voor de blog natuurlijk uitgepakt. En .... wat een mooie! Dank je Roos!!

Naar de Efteling

Eigenlijk liep ik wat met m'n ziel onder m'n arm met de vraag waar ik zou gaan wandelen. Ik wilde in de buurt blijven, idee om te kijken of Hugo en Marjorie thuis waren. Ik belde Huug en voordat ik wat had kunnen vragen meldde hij mij dat hij met broer Peter en zonen in de Efteling waren. Ik vond dat als vadee en opa van de vier "Elverens" natuurlijk leuk en vroeg of hij een paar foto's wilde sturen. Voor de wandeltocht besloot ik om van Den Dolder naar de uitspanning "Volkslust" te ondernemen om daar die heerlijke frietjes met kroket te gaan verorberen. Was inderdaad naar wens; de frietjes daar zijn werkelijk onovertroffen.

Intussen kreeg ik een hele serie foto's met Hugo en de kleinzonen, duidelijk alle door Peter gefotografeerd. Ze hadden het erg naar hun zin met de draaimolen en andere apparaten. Eén foto vond ik zo aandoenlijk, oom Hugo met zijn neefje Marijn slapend tegen zijn schouder. Vergeten zij beiden nooit meer.

Schouw op de tuin

Ik had m'n best gedaan om de tuin te laten voldoen aan de gestelde "eisen" als aangegeven in de betreffende app. Dus de paden, althans de randen bij te werken en zo veel als mogelijk onkruid vrij te maken. Ik was redelijk op tijd voor de schouw, de twee dames toonden zich redelijk tevreden. Het gaat er vooral om dat het duidelijk moet zijn dat de mensen de tuin bewerken en niet verwaarlozen. Dat wij ouwetjes ons best doen was hun duidelijk. Toch had ik een gevoel van opluchting toen bleek dat onze inspanningen voldoende duidelijk waren. Helaas vind ik de tuin in vergelijking met vorig jaar er bepaald op achteruit gegaan. Jammer, maar helaas. Er zijn dingen overhoop gehaald die niet goed hebben uitgewerkt.

Lekker koken voor Roos

Roos had vandaag een leuke middag in den Haag, housewarming party van een goede kennis. We spraken af dat ze na afloop hier bij mij op de flat zou komen eten. Gisteren op de markt had ik daar al op gepreludeerd en lekker vlees ingekocht, voor vandaag lams lende lapjes. Lekker gebakken met knoflook. Roseval aardappels nog uit Wijhe, sperziebonen, gebakken ui en rabarber als bijgerechtje. Groentesoep vooraf en vla als dessert. Appte ze om half zes dat ze wel onderweg wat zou eten omdat het te laat zou worden en dat terwijl ik alles had voorbereid. Nou dat ging dus niet door en precies om half acht schoven we het door mij toebereide maal naar binnen. Ze vertelde honderduit wat een heerlijke middag ze had gehad!

Thuiskantoor

Inmiddels maak ik alweer enige maanden deel uit van het bestuur van de VvE van onze flat. Het blijkt heel moeilijk te zijn om de hedendaagse mensen tot vrijwilligers- bestuurs lidmaatschap te bewegen. Daarom heb ik, met nadruk voor hooguit 1 jaar zitting genomen als secretaris. Nu heb ik al vaker in dit bestuur gezeten, maar de hectiek is heden ongehoord groot. De voorzitter is met vakantie, er moet absoluut actie ondernomen worden, c.q. brieven geschreven worden. Roos was bereid me daar in bij te staan. Gelukkig begreep ik de problemen inmiddels beter en kon ik inhoudelijk de kwestie aan, procedureel is dat een probleem, maar dat is een van de fortes van Roos. Een thuisbureau op de eettafel functioneerde als werkplek. Aan het eind van de middag kon ik met een zucht van opluchting de zaak achter me laten met veel dank aan Roos. Mijn bejaarde brein maakt het me niet makkelijk met deze hectiek.

Vogels kijken met Evert

Vanmorgen vroeg op weg naar Wijhe, in de nadagen van Roos' verblijf in Wijhe heb ik veel contact gehad met buurman Evert, naamgenoot en natuur liefhebber. We spraken af dat we binnenkort een keer in de buurt van Wijhe op vogel tocht zouden gaan. Hij voorspelde dat het er vast nooit van zou komen, "nou, dan ken je me slecht", dacht ik en inderdaad, een week na ons definitief vertrek uit Wijhe pikte Evert mij op met de auto en reed mij naar prachtige overijsselse dreven. Een kolonie ooievaars, hoge bomen met meerdere nesten per boom met allemaal.jong broed. Ach en die dijken vol met voorjaarsbloemen, ik raakte er helemaal enthousiast, wat een schoonheid. Heb ik jaren geleden voor het laatst gezien ergens hier in de buurt. Daarna has Evert een verrassing; een zeearendsnest op voor de Swarovski verwaarloosbare afstand. Het duurde even en daar kwam een reusachtige vogel aangevlogen bij het nest. Hij maakte een hele vlucht waarbij we het prachtig konden observeren. En toen we in de auto zaten naar het laatste hoogtepunt, de kleiputten nam het majestueuze dier op koninklijke wijze afscheid, het liet zich in al haar schoonheid in de vlucht bekijken. Het was mijn eerste keer vandaag dat ik de zeearend zag, fantastisch!

Die kleiputten konden we via een smal natuurpaadje bereiken, onderweg het nestje van een baardmannetje en vooral ook een enorme diversiteit aan inheemse planten, goh wat mooi. Uiteindelijk een vogelhut met uitkijk op een aalscholver kolonie. Toen was de koek op. Terug naar Wijhe, koffie drinken bij de voormalige buurtjes thuis en daar ging ik weer. Mijn Wijhese fiets stond nog keurig waar we hem een week eerder hadden achtergelaten. Terug met de trein, was een heerlijke dag geweest.

Eindelijk wat regen

De laatste weken is er hier in de Bilt geen druppel regen gevallen; de belangrijkste activiteit in de tuin betrof dan ook het pompen en begieten van het schuchter opkomend groen. De aardappelen staken inmiddels duidelijk hun kopjes boven de grond net als de uien. De knofloken stonden stevig rechtop al vanaf de winter maar kregen ook regelmatig een slok. 

Voor vandaag was het plan om samen in de tuin aan het werk te gaan. Bij vertrek zag ik tot mijn genoegen dat het 's-nachts had geregend, niet veel maar genoeg om de tuin te voorzien. Bij aankomst bleek dat de sperziebonen de regen met hun kopjes voor het eerst begroetten.

Ik ging het gras maaien en Roos ging de "Berenschotjes" in de grond doen. Eerst de staken, gaatjes maken en boon erin. Heerlijk zo samen aan de gang. Ik sproeide de nieuw ingezaaide bedden en na afloop gingen we even in het optrekje zitten. Ik had een stuk koek uit Deventer van gisteren meegenomen. Roos hoorde de regen op het dak spetteren en inderdaad, een verrukkelijk lente buitje verfriste de uitgedroogde grond verder. Gelukkig maar. Ik hoefde niet de tuin van Hans te gieteren vandaag, als van de week afgesproken indien dat nodig zou zijn. Gisteren nog wel gedaan, was een gortdroge dag geweest hier in de Bilt.

Krk leeft nog!!

Vanmorgen kreeg Roos tot onze grote verrassing een foto van Krk, de kikker in de vijver in de tuin. Baukje had hem gefotografeerd! Dat was een heel blijde verrassing voor ons.

Wij gingen grappig genoeg vanmorgen weer met de trein naar Overijssel, naar Deventer voor de kaaskraam aldaar. Uiteindelijk een gezellige dag aldaar met een lunch van broodjes bij de slager en speciale Vondel koek uit Deventer.

Nu begint het Biltse leven weer, Roos heeft voor vandaag het begieten van de tuin voor haar rekening genomen.

Het laatste loodje

Vanmorgen om 9.00 met de trein naar Zwolle, Roos was met de intercity naar Zwolle, ik stond haar op te wachten bij de trein die ons naar Wijhe bracht voor de inspectie. Nog even in de tuin, nog wat aanvegen en water geven en nog kijken of Krk, de kikker er toch zou zijn, helaas, waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een vliegende kikker liefhebber.

Om half twaalf kwamen Baukje en Peter, de kopers aangereden en we spraken gezellig met elkaar. Zij spraken hun bewondering uit hoe netjes Roos alles had achtergelaten. Even later kwam de makelaar en doorliepen we het huis. Iedereen tevreden en op naar de notaris. 

Was een regelrecht feest, iedereen tevreden, handtekeningen gezet en gezellig beëindigd. We liepen nog even met z'n vieren over de markt in Almelo en toen met de trein naar de Bilt.

We hebben de dag afgesloten met een heerlijk diner bij "Omega", het Griekse restaurant vlakbij de moestuin.

Laatste inspectie in Wijhe

Nu echt de laatste keer in m'n eentje in het huis te Wijhe, de inspectie voor de officiële overdracht bij de notaris is over 2 dagen. Dan lopen we hier met z'n vijven, de kopers, de makelaar en Roos; en ik als innocent bystander, oftewel publiek. Daarna naar de notaris in Almelo. 

Eigenlijk gewoon ff nagenieten, in de tuin zitten en afscheid nemen van de buren.

Ik heb in de tuin zitten genieten, de tuinbonen en de peultjes begieterd. Bij de buren was aanvankelijk niemand thuis maar toen ik het bij vertrek nog een keer probeerde bleek Evert thuis te zijn.

Ontzettend leuk had hij iets voor ons als afscheidsgeschenk en ik had voor hem wat van mijn oude hobby van vogels kijken. Lekker samen koffie gedronken en uitvoerig van gedachten gewisseld en daar ging ik weer terug, voldaan en met rustig gemoed.

Vader en zoon

b

Gewoon een leuke foto van mijn zoon Peter met zijn zoon Marijn op schoot.

De familie was lekker op vakantie in Garderen en daarvan kreeg ik enig foto verslag, altijd leuk.

100 jaar later

Al lang geleden had ik mij voorgenomen om vandaag, 24 april 2026 naar het graf van mijn ouders te gaan om de honderdste geboortedag van m'n moeder te gedenken. Ik hoopte daar bij het graf ook mijn twee broers te ontmoeten om met z'n drieën dat moment, om 12.00 uur samen te zijn.

Met de trein van 9.00 uur vertrok ik richting Hoogkarspel waar ik ruim op tijd arriveerde. Er was markt, het was kouder dan ik had verwacht, ik kocht een portie kibbeling en kauwde die rustig op en liep naar het landpaadje, richting van het kerkhof verderop bij het kerkje. Op het landpaadje liep een mevrouw foto's te maken van de fraaie bloesem, ze maakte op mijn verzoek ook een foto van mij op dat paadje en we raakten aan de praat. Ik vertelde dat ik op het kerkhof mijn twee broers hoopte te ontmoeten.

Ik liep vol verwachting verder, maar zag al snel dat er geen auto's stonden. Om 12.00 uur hoorde ik voetstappen, maar geen broers, het was die mevrouw en zij maakte op mijn verzoek een foto terwijl ik een klein stukje korstmos, afkomstig van Les Lavandes uit de Dordogne onder de steentjes van het graf borg. Was afkomstig van die plek waar ze zo fijn hadden verbleven. Nog even zitten peinzen op het bankje bij het graf, die vriendelijke dame bedankt en toen terug naar huis.

Leeg huis in Wijhe

Gek hoor zo'n leeg huis. Roos heeft er alles aan gedaan om het huis op te leveren in de staat als afgesproken met de aanstaande nieuwe bewoners. Ik zou nog voor een laatste actie zorgdragen, het buiten zetten van een bedspiraal en bijbehorend matras. Zouden beiden worden opgehaald door "Het Goed", de organisatie in Wijhe die zorgdraagt voor de recycling van nog goed bruikbare zaken. Buurman Evert hielp met het buiten zetten van het zware spiraal. Echter, de transporteurs hadden instructie gekregen om geen matrassen mee te nemen, daar zat ik met een levensgroot probleem, ondanks mijn aandringen weigerden zij. Gelukkig hielp buurman Evert mij uit de misère, hij bood aan om het matras in de auto te transporteren naar de stort in Raalte. Ik kon uit eindelijk opgelucht terug naar de Bilt.

Quita

Vandaag appte ik broer Henk over mijn voorgenomen bezoek aan het graf van onze ouders op de honderdste geboortedag van onze moeder. Hij wilde daar best aan deelnemen maar had sinds kort zijn jonge hond en daar moest hij veel zorg aan besteden. Bij ons weekendje Duitsland in maart had hij de komst van de hond Quita al ruimschoots toegelicht, hij ging haar van meet af aan heel doelgericht een bepaald wenselijk gedrag aanleren. Hij vreesde wellicht geen tijd te hebben.

Achteraf bleek hij de afspraak gewoon vergeten te zijn har har.

Ik vroeg hem om een foto, waarvan acte.

Mijn nieuwe zithoek

Blij als blik ben ik met de nieuwe zithoek in m'n flat. Inclusief het fraaie tapijt heb ik de oude zithoek van Roos uit Wijhe hier gekregen. Aanvankelijk hoefde het niet van mij, "hoe krijg ik die ouwe zooi beneden en hoe krijg ik die verwijderd?", was mijn probleem. Dat loste zich merkwaardig genoeg heel makkelijk op. Vooral die grote bank kostte me kopzorgen maar twee sterke kerels die hier op het dak aan het werk waren knapten die klus op en de gemeente haalde die bank op de afgesproken tijd op en hup naar de werf vermoed ik. Die ouwe blauwe stoel van m'n moeder was al eerder afgevoerd met de ontruiming van Roos' nieuwe flat door Douwe, Tycho en Hugo.

Daar gaat die ouwe bank na decennia trouwe dienst.

De verhuizing

Het was een hele onderneming geweest vooral voor Roos om.de verhuizing van haar al doende sterk geslonken boedel te verhuizen. Ze had opgeruimd, kleding gesaneerd, nog goed bruikbare maar overbodige spullen naar de kringloop gebracht. Voor de prachtige Panderkast en voor "Isabel", de vleugel waren goede bestemmingen gevonden. Maar daar ging het grootste deel met de verhuiswagen.

De oude zithoek van Roos met bijbehorend vloerkleed zou bij mij worden afgeleverd. En inderdaad, anderhalf uur later arriveerde de verhuiswagen bij mij voor de deur en al snel onderging mijn flatje een ongekende metamorfose. Ik schonk koffie voor de verhuizers en daarna verder door naar de flat van Roos. Zij was intussen ook gearriveerd; Douwe had haar opgehaald met de auto en al vroeg naar de flat gebracht. Daar werd alles met de lift naar boven gebracht en verder de flat in. Roos pakte zelfs de eerste dozen al uit en borg e.e.a. weg.

Uiteindelijk vertrokken Roos en ik naar mijn flatje voor het eten en de broodnodige rust. Was allemaal goed verlopen gelukkig.

Wandelen met Mariska

Het had wat voeten in de aarde voordat we deze afspraak hadden gemaakt, maar vanmorgen om 9 uur zat ik in de stoptrein naar Utrecht en om half elf zaten we aan de koffie in Heesch in de gloednieuwe keuken. De laatste afwerking gaat de volgende week.gebeuren maar het grote werk is achter de rug. We zouden een wandeling gaan maken en naar bleek was er direct vanuit huis een fraai bosgebied voorhanden. Vergezeld door de huishond met de grappige naam "Jansen" liepen we al snel tussen zandvlaktes en bosrijk heidegebied. Heerlijk om weer even bij te praten. Mariska maakte nog een selfie van ons beiden.

Liever door een wolf

Nog voortbordurend op de blog van gisteren het volgende.

Een poos geleden sprak ik dochter Joke over het wandelen over de Veluwe. Mijn favoriete wandeling was jarenlang de etappe van Leuvenum, bushalte "de zwarte boer" naar station Nunspeet via het Hulshorster zand. Joke vroeg zich af of dat niet gevaarlijk was vanwege de wolven die daar ongetwijfeld rondlopen. "Ach kind, ik word liever door een wolf gekeeld en opgevroten, dan door een fatbike invalide gereden te worden", was mijn antwoord, waarop Joke ontzettend moest lachen: "jij altijd met je gekke opmerkingen", was haar response.

Ik voel me inderdaad in het verkeer, zeker vroeger als automobilist, maar tegenwoordig ook op de fietspaden, puur bedreigd. Dat was een belangrijk deel van mijn beslissing om geen auto meer te rijden. Daarentegen ben ik nog steeds onbekommerd wandelaar in de natuur en zie niet op tegen een ontmoeting met een wolf.

Die oneindigheid

Afgelopen week, middenin de nacht keek ik uit het raam naar de maan en realiseerde me dat daar ergens in mijn blikveld, relatief vlakbij die metgezel van onze aarde een capsule met 4 mensen aanwezig was. Op internet heb ik de lancering gevolgd, ook mogen constateren dat dit viertal de twijfelachtige eer had om verder van moeder aarde verwijderd was dan ooit eerder een mens was. Uitgebreid werden de prestaties uit de vorige eeuw op ruimtevaartgebied getoond met als hoogtepunt "de eerste mens op de maan". Een technisch hoogstandje, niet ongevaarlijk o.a. vanwege de kosmische straling.

Maar waar ik ook aan moest denken hoe klein dit hoogstandje is in perspectief van de grootsheid van het heelal. De maan, 400.000 km weg, iets meer dan een "lichtseconde", de tijd die het licht nodig heeft om zo'n enorme afstand af te leggen, maar infinitesimaal klein in vergelijking met de kosmische afstanden waarbij in lichtjaren wordt gemeten.

Voor wetenschappelijk onderzoek van de ruimte lijkt mij een maanbasis schitterend, maar voor het permanente menselijke bewoning overbodig en hybris en dat geldt nog sterker voor planetaire reizen mijns inziens.

Bejaarde fietsers (mnl) in gevaar?

Vanmorgen een statistisch overzicht van het aantal verkeersdoden. Tot schrik van de rapporteurs bleek het aantal mensen dat in het verkeer was omgekomen behoorlijk toegenomen en met name het aantal fietsers en bij nadere uitsplitsing vooral bejaarde mannen op de fiets.

Poeh, dat strookte behoorlijk met mijn ervaringen van de laatste weken, tot driemaal toe ontsnapte ik aan een frontale botsing met een auto. De eerste keer was pure stommiteit van mezelf; een in mijn ogen onoverzichtelijke, maar wel met stoplichten beveiligde kruising, ik verwachtte geen auto maar de mevrouw achter het stuur remde gelukkig krachtig. Maar ook tweemaal dat ik bijna aangereden werd en eenmaal door zelf krachtig te remmen terwijl ik op een voorrangs fietskruising reed en eenmaal in een identieke situatie juist extra op de pedalen trapte wist ik een aanrijding te vermijden.

De veiligheid op de fietspaden is de laatste decennia sterk verslechterd, bakfietsen, fatbikes en wielrenners hebben daaraan bijgedragen, maar ook opzettelijke verkeerssituaties als tweerichtingsverkeer voor fietsers bij rotondes, zowel voor de fietser als de automobilist zeer verwarrend.

Met al deze nieuwigheid kan het oudere manlijke brein moeilijk omgaan voel ik aan den lijve. Die statistische bevindingen verbazen me dan ook niet.

2 binnen een week

Ik heb nogal wat kleinkinderen en twee van hen schelen precies 1 week. Het plezier op hun zesde verjaardag spat er af, leuke leeftijd, begin van het "echt groot zijn"  neemt zijn aanloop. Als grootvader sta je er behoorlijk ver van af; je kijkt voornamelijk terug en bedenkt hoe je er ooit zelf voorstond toen je naar "de grote school" mocht gaan. 

Veel plezier kids!!

Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.

Naar de kringloop

In de nieuwe flat van Roos stonden nog wat dingen die ze niet wilde hebben, moesten weg, bij voorkeur naar de kringloop. Die zit op pakweg 300 meter bij de flat van Roos vandaan dus hebben wij stoere ouwetjes het bed uit elkaar geschroefd, alles keurig bij elkaar gehouden en met een karretje naar de kringloop gebracht. Met een paar keer heen en weer lopen hadden we de klus geklaard. Bravo!

De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".

Verrassing

 

Vanmorgen had ik whatsapp contact met Arja. We wisselden wat uit hoe het ging toen zij onverwacht deze foto waarop ze staat met haar halfbroer Martijn en zijn dochtertje. Dat ontroerde mij zo, een contact van mijn dochter met een donorzoon, ze kunnen het goed vinden. Dat is een onverwachte kers op de taart van het donor gebeuren dat tegenwoordig zo negatief in de krant staat.

Gelijkenis?

Het is een uitsnede, gemaakt van een foto van een zwart-wit afdruk uit 1958. Gemaakt tijdens de huwelijksplechtigheid van mijn tante Alda, zus van m'n vader en mijn oom Kees. Het dubbelportret betreft mijn overgrootvader, Hendrik van Elven en mijn persoontje als tienjarige en een soort bruids jongen op deze heugelijke dag.

Roos verkondigt al jaren dat ik zowel uiterlijk als naar karakter op mijn overtrootvader lijk. Hij was ook een zwerver die zich ergens in zijn zestiger jaren heeft vrijgezongen van het werkproces door zijn onderneminkje aan zijn zoon, mijn grootvader over te doen. Daarna scharrelde hij wat met handeltjes vermoed ik.

De ernstige blikken en de houding van onze monden op dit dubbelportret zijn onmiskenbaar gelijkend. Heb ik mij nooit gerealiseerd.

Het plekje bij de boom

We wilden vandaag op mijn voorstel wat oude plekjes van onze ouders bezoeken, dat werd natuurlijk Bernkastel. Helaas konden we met geen mogelijkheid een parkeerplaats vinden die we met de ons ter beschikking staande middelen konden afrekenen. Dus plan B, op naar het plekje waar die twee oudjes (inmiddels ben ik een stuk ouder dan zij toen ze voor het laatst kwamen) zo graag van het uitzicht en in alle rust konden genieten. Dat was een plekje "bij de boom", voorzien van een bankje met uitzicht op de Moezel. Bij de derde poging vonden we die ouwe plek, d.w.z. dat Henk het herkende, hij was daar vaak in zijn late jeugdjaren. Er was weinig van over; in 40 jaar verandert alles, zeker in de natuur. Het bankje was weggerot en verdwenen, het uitzicht was dichtgegroeid, alleen de dode stomp van de boom stond er nog. Ik moest daar in gedachten aan onze ouders even stil heen en weer lopen. Gek gevoel, "tijd en plaats" zal ik maar zeggen.

We reden verder en gingen nog wat inkopen doen. Heerlijk gegeten trouwens, vooral dat Duitse brood en de gebraden kippenpoten gaan er goed in!

Nog weer een stevige wandeling vanuit het huisje de andere kant op. Wat is die Moezelstreek toch mooi! Ben m'n broer best dankbaar dat hij mij dit bezoek heeft mogelijk gemaakt.

Een wandeling met natuurwater

Na die lange rit van gisteren had Henk geen zin om er met de auto op uit te gaan dus gingen we voor een stevige wandeling over de wijnberg. Was een genoegen om weer eens echt te moeten klimmen en dalen, diep uitgesneden zijdalen met kleine stroompjes. Eén daarvan zag er zo puur uit dat ik mijn inmiddels vrijwel lege drinkfles daar graag mee wilde vullen; de kleine afdaling was me toch te veel, mijn lieve broer bood aan om het flesje voor me te vullen en dat terwijl zijn gevoel voor hygiëne het drinken van natuurwater onverstandig acht. 

We hebben wel gemerkt dat we nogal verschillend denken met name over wat hygiënisch is; ik probeer me zo veel mogelijk aan zijn wensen tegemoet te komen en was zeer regelmatig mijn handen met zeep.

Henk kende het pad heel goed en wist dat er verderop een bankje was waar we wat uitrustten en van het uitzicht genoten.  Deden we op de terugweg weer en 's-avonds na het eten nog een keer. Die arme Henk had door die houten spijlen van dat bankje wel zo'n pijn aan z'n kont dat hij het niet meer uithield en op bed een fillumpie ging kijken op z'n i-pad. Ik ging met Roos bridgen op de computer. Weer heerlijk geslapen met al die buitenlucht.

Daar waar Henk zich op onze eerste dag hardop afvroeg of we het wel drie dagen samen zouden uithouden kan ik niet anders constateren dat ik het reuze genoeglijk vind zo met m'n jongste broer.

Dat was 40 jaar geleden

Prompt op tijd kwam broer Henk me ophalen en daar vertrokken we in z'n fraaie Mercedes. Wat gaat dat toch snel met de auto. We kletsten wat af terwijl ik met het genoegen van een ervaren treinreiziger genoot van het uitzicht. Henk verzocht mij terecht om hem niet opmerkzaam te maken op het fraais dat ik opmerkte; verdraagt zich slecht met veilig rijden. Phoe, wat moest ik me inhouden, ik genoot van de reis die voerde langs plekken waar ik ooit was geweest bij de talloze wandelingen in het gebied van Limburg, België en Duitsland. Uiteindelijk stopten we voor een eerste wandeling langs een voor Henk bekende beek bij Haus Annaberg, een plek waar onze ouders vaak vakantie hielden. Daar hebben Anneke en ik met onze twee oudste kinderen bij mijn ouders vertoefd toen Hugo zijn eerste verjaardag vierde, 1985 dus. Vond ik wat hoor om dat nu terug te zien. 

Henk en ik liepen langs het beekje en kwamen bij het plekje waar onze vader graag stond; ik heb daar een foto van.

We reden verder en kwamen in Bernkastel, daar deden we boodschappen voor de komende dagen; "is wel een stuk voordeliger dan uit eten gaan", viel mij op.

Mooi, gerieflijk huisje! We maakten nog een stevige wandeling vanuit het huisje over de wijngaarden met uitzicht op de Moezel.

Met broer Henk op stap

Al een poos geleden vroeg broer Henk mij of ik het een leuk idee vond om een paar dagen met z'n tweetjes naar Duitsland te gaan. Hij wist wel een leuk onderkomen ergens bij de Moezel, bij Kröv, een mij onbekende plaats in de buurt van Bernkastel, de plek waar onze ouders vaak verbleven.

Nou, dat leek me wel wat en Henk reserveerde direct een plek, naar ik dacht een B&B of een hotel, maar dat, naar later bleek, een vakantiehuisje op een park te zijn.

Handig, met de auto, dus kon ik veel meenemen. De oeroude tas tevoorschijn gehaald en stevig volgepropt met o.a. de laptop waarop het bridgeprogramma van de bridgebond draait. En natuurlijk veel te veel kleding, er kan zo veel meer in een tas dan in zo'n klein rugzakje voor m'n bejaarde rug. Rits dicht, morgen vroeg zou Henk me komen ophalen.

Komkommerkruid voor de hommels

Vandaag even kort in de tuin gewerkt; de toestand van de bomen bekeken na de hagel en regen van de afgelopen dagen, nog wat nazorg aan de gepote piepers en een klein polletje komkommerkruid bij een perenboom geplaatst als eerste voeding voor de zo gewenste bestuivers: bijen en hommels.

Een echte "Houellebecq"

Vanuit de bibliotheek geleend, opnieuw een boek van Michel Houellebeck, cultuurfilosoof en een bijzonder auteur van wonderlijk werk. Ook dit werk dat de levensloop van een behoorlijk ernstig depressie patiënt beschrijft tegen een achtergrond van maatschappelijk verval; sterk aberrant sexueel gedrag, als bekend overmatig gebruikt ingrediënt van zijn schrijfsels, maar ook dierenleed in de bio-industrie, geweld, antifeministische trekjes maar vooral het scheuren van het maatschappelijk weefsel. 

Zijn zicht op de toekomst van Frankrijk, als voorbeeld van Europa staat mij niet aan tegen de huidige ontwikkeling in Europa en de wereld.

Maar toch wel een leesadvies hoor.

Hakselen in de volkstuin

Het was vandaag een zeer regenachtige dag. Bij vertrek uit Wijhe regende het stevig. Ik ging naar de markt in Zutphen om plantuitjes en pootaardappelen te kopen voor in de moestuin. Nog een lekker saucijzenbroodje gescoord en terug naar Bilthoven waar mijn stalen ros trouw op me stond te wachten. Terwijl het in Overvecht nog hoosde van de regen was het in Bilthoven redelijk droog. 

Thuisgekomen eerst overleg met de nieuwe buren over de problemen met het boren in het beton van het dak en de schade die dat heeft berokkend aan de electriciteit. Daarna door naar de tuin en zowel uitjes als piepers in de grond gedaan. Leuk werk! Natuurlijk ook m'n neus laten zien bij het verhakselen van snoeihout.

Coïncidentie

Een merkwaardige schrijver die Michel Houellebecq, met zijn vaak onverzorgde uiterlijk, argwanend kijkend is hij afgebeeld op internet; zijn boeken liegen er niet om, steeds met in mijn beleving walgelijke sex beschrijvingen, een apocalyptische wereldbeschouwing waarin de Islam een belangrijke rol speelt, het kan niet op.

Maar juist dit boek, dat als schemerige verhaallijn feitelijk een anti feministische trend heeft is juist sprake van een kanteling juist richting Islamitische maatschappij, die het voor mannen met polygamie en macht wel heel aantrekkelijk maakt. De verhaallijn speelt zich af tegen een achtergrond van straatgeweld, de al eerder aangekondigde burgeroorlog. Griezelig trouwens, terwijl ik dit boek las speelde ook de rel waarbij hier in Overvecht rechtshandhavers, politie agenten een autobus hadden moeten vorderen als schutsmuur tegen geweld.

Yalom en zijn echtgenote

Terwijl ik afgelopen week in de bieb was om het boek over Alexander von Humbold op te halen liep ik langs een speciaal ingerichte tafel met boeken over het stervensproces en het daarbij optredend proces van verwerking, voor bejaarden als ik toch wel een item waar je veel mee bezig bent.

Nu is Yalom een gevierd schrijver die vanuit zijn psychiatrische ervaring en zijn eruditie heeft gepubliceerd. Ik heb dan ook veel van zijn boeken gelezen. Maar dit boek, dat hij samen met zijn terminaal zieke vrouw heeft geschreven toont een andere Yalom. Het bevat een enorme stroom gedachten en associaties. Een belangrijk onderdeel van het menselijk denken is bezig met dat onvermijdelijk einde van elk leven. En zeker op hoge leeftijd, zeg maar vanaf 75 houdt het de meesten bezig. Angst speelt de boventoon, ook daar schrijft hij over. Een goede remedie , aldus Irw betreft het op jonge leeftijd realiseren dat het eindig is, dan komt dat proces niet als een angstig makende verrassing.

Eveneens een leesadvies.

Von Siebold

Onverwacht kreeg ik bericht van de bibluotheek dat er een gereserveerd boek voor me klaarlag, een boek over von Humbold van de pen van niemand minder dan Annejet van der Zijl.

Natuurlijk kende ik het Japan museum in Leiden, gevestigd in zijn voormalig woonhuis en waarin een deel van zijn collectie wordt gepresenteerd. Ik heb dat meermaals bezocht en was behoorlijk onder de indruk van deze geleerde, verzamelaar die daar tegen de verdrukking in vanuit Deshima veel heeft kunnen betekenen.

Annejet beschrijft op haar bekende wijze zowel verdienste als minder positieve elementen over haar onderwerpen en langzaam maar zeker verdrong het beeld van rücksichtlose egocentrische zelfoverschatting dat van een bijzonder kundige medicus, de vlag waaronder hij was binnengehaald.

Natuurlijk weer een zeer lezenswaardig boekwerk van deze inmiddels befaamde schrijfster! Kortom, dringend leesadvies.

Hommel van dienst

Ik zag vorige week een eerste hommel in onze moestuin, wanhopig op zoek naar "iets te eten", bloeiende planten voor de nectar. Er bloeide nog niets, de perenbomen staan op springen, maar niks te snacken voor de bestuivers. Enkele dagen later liep ik door het gebied van Sandwijck en daar zag ik de hier afgebeelde plant, volop in bloei en tal van snoepende hommels. De hier getoonde foto stuurde ik naar Roos en volgens haar was dit komkommerkruid! Daar moet ik wat mee, uitscheppen en naar de volkstuin verhyizen of kujken bij Ranzijn of deze vroegbloeier te koop is.