Raapsteel stamppot

Na een valse start door al te zaaien in maart is nu de tweede poging bijzonder succesvol gebleken; ik heb inmiddels volop raapstelen en vandaag dan ook stevig geoogst. Bij de slager spekblokjes ingeslagen, een smeuïge aardappelpuree gemaakt en de schone, fijngesneden raapsteelbladeren erdoorheen gemengd. Spekjes en spekvet deden de rest! Een klein scheutje azijn maakte het helemaal af. Daarbij moest ik wel lachen om die oude geschiedenis waarbij Lien azijn bij dit lekkers goot en ik (de enige keer in mijn bestaan) uit pure woede het pand verliet in de stellige overtuiging dat daarmee die heerlijke stamppot verpest was. Eenmaal afgekoeld kwam ik weer terug en het smaakte fantastisch. Daar moest ik uiteraard even aan denken.

Over de vlieg

Vandaag was ik bij Joke op bezoek en natuurlijk waren ook de kleinkinderen van de partij. Kleine Mees moest voortdurend luidruchtig tonen hoe hij moedig van een kruk naar beneden op een matras sprong, maar tussendoor lukte het ook om wat met Joke te praten. Ze legde hem te slapen, ze heeft last van een blessure aan haar voet en ging voor behandeling naar een fysiotherapeut. Ze was vlot weer terug en toen kwamen we uitgebreid aan de praat.

Een onderwerp dat ons beiden raakt betreft de teruggang van de insecten, hele soorten lopen enorm terug of verdwujnen zelfs. Joke noemde de meikever en inderdaad, daar waar je 40 jaar geleden een bierviltje op je bierglas moest leggen, daar zie je heden zelden of nooit meer zo'n fraaie zoemer. Maar zelfs de mug begint zeldzaam te worden, zelfs in het bos. Vliegen zijn slome duikelaars geworden, laatst kwam er een vlieg te poot de kamer binnen wandelen, je kunt de enkele die verdwaald binnenshuis komt gewoon met de hand vangen.

Later kwamen de twee oudsten ook thuis en ik was bereid om tegen beiden een schaakpaetij op te zetten. 

Thuis gekomen zat ik 's-avonds rustig op de bank en vloog er een insect tegen mijn wang. In een reflex sloeg ik tegen m'n wang en bleef de vlieg, zo bleek zitten.

Volgens Joke komt het door het veel gebruikte gif, ik denk dat de hoge CO2 concentratie een rol speelt bij de zuurstof uitwisseling bij deze diersoorten. 

Korenbloemen blauw

De afgelopen dagen heb ik de "gele wandeling" herontdekt, was vroegig "het drietje", de 12 kilometer wandeling in het Houdringhebos, ooit gemarkeerd met geverfde drietjes op de belendende bomen, maar inmiddels alweer vele jaren gemarkeerd met houten paaltjes met een geel kenmerk. Die paaltjes zijn voor het grootste deel weggerot en heden deels vervangen. 

In het kader van het behoud van m'n conditie heb ik het drietje weer als standaard in het wandelmenu opgenomen en daarbij ontdekte ik een onbekend maar fraai stukje. Dat wilde ik samen met Roos kunnen lokaliseren. Dus op stap, langs het korenveld met fraaie korwnbloemen blauw. Bij huize Cantecleer langdurig van vogelgezang en groen genoten en bammetjes genuttigd. Uiteindelijk het fraaie plekje kunnen lokaliseren en door langs de drinkwaterfabriek. Bij de mieren gekeken.

 en even op het bankje gezeten. Kwamen we genoeglijk in gesprek met twee dames. Ging o.a. over vitaminen en mineralen. Daarna door naar de flat en geluncht.

Een verjaardagstaart

Vandaag feest, Roos' oudste zoon, Douwe viert zijn 41e verjaardag. Als gewoonlijk waren we keurig op de aangegeven tijd en zaten al snel genoeglijk koutend aan de thee. Het zou een klein gezelschap worden, slechts Douwe's oudste halfbroer met echtgenote zouden later die middag aansluiten, en hoe!! Anita had een onwaarschijnlijk mooie verjaardagstaart gecreëerd; "gebakken" als epitheton zou her kunstwerk tekort doen. Na enig aarzelen moest Douwe zich toch van de taak kwijten om her lekkers aan te snijden.

Het werd een heel gezellige bijeenkomst, afgesloten met lamsvlees van de barbecue. Meermaals zeiden Roos en ik tegen elkaar dat het zo'n fijne, gezellige middag was geweest.

Over uit Londen

Inmiddels is Fabian al 4 maanden oud en nu voor het eerst in Nederland. We hebben elkaar ontmoet in Rotterdam en lekker lopen babbelen tijdens een wandeling door het Kralingse bos en bij een restaurant aldaar. Eindelijk met de kleine Fabian kennis gemaakt.

Red strangers

Ooit las ik in een boek van de pen van niemand minder dan de door mij bewonderde Richard Dawkins dat zijn lievelingsboek het hier getoonde werk betrof. Hij was zuinig op zijn exemplaar, vond het inhoudelijk heel bijzonder en heeft zich ervoor beijverd dat het later opnieuw werd uitgegeven.

Ik keek op "boekwinkeltjes.nl" en kon tot mijn verrassing zelfs kiezen uit een viertal exemplaren en kocht er direct eentje. Fantastisch boek waarin de cultuur van de oorspronkelijke bewoners prachtig wordt beschreven maar vooral ook de scherpe verandering in die cultuur door de overheersing der blanken, de Engelsen in dit geval.

Ooit heb ik het boek beloofd aan een Kenyaanse student die hier in NL is gevestigd. Binnenkort ga ik het overhandigen.

Een stevige wandeling rond de Bilt

In een poging omhet inmiddels toch best bejaarde lijf in conditie te houden ga ik iedere dag aan de wandel voor minimaal 10 km. Voor vandaag had ik heel vermetel nog een iets groter stuk in gedachten. 

Eerst met de fiets naar de IJsbaan en van daaruit naar de Biltsche hoek, onder het tunneltje naar Sandwijck en het rondje aldaar, via het grote water door naar de begraafplaats van Groenekan en daar het familiegraf van de familie van Elven (een oude tak via een broer of oom van mijn overgrootvader). Spoor over en het bospad ingeslagen, daar kreeg ik al snel een onbekende pijn in m'n rechterkuit. Omgedraaid en via de Groenekanseweg terug naar de fiets. Was toch 12 km vlgs Komoot.

Vijver hersteld!

Het is er de laatste tijd niet zo van gekomen om naar de tuin te gaan; het is tamelijk droog, veel zaden zijn nog maar net gezet, dus even geduld. We liepen rond en toen zagen we tot ons grote genoegen dat Casper intussen de vijver had afgewerkt; het oude rubberen vel dat helaas lekkage vertoonde had hij vervangen, de vijver weer gevuld en de planten geplaatst. Wat waren we blij! Deze foto stuurden we dan ook onmiddellijk naar hem toe met onze dank.

Met Roos naar Slenaken

Bij mijn wandeling vanuit Slenaken had ik gezien dat je bij het hotel aldaar kon ontbijten en lunchen. Voor vandaag had ik Roos uitgenodigd om samen de schitterende wandeling van Slenaken naar Gulpen te doen en dan eerst bij dat hotel te gaan lunchen. Dat werd een succes. De lunch was leuk op het terras met naast ons een familie gezelschap dat hier kennelijk ieder jaar in dit weekend tezamen kwam.

Na de lunch nog even twee vlaaitjes ungeslagen en toen die wandeling die ik eerder die week had gemaakt. Maar Roos zou Roos niet zijn als ze niets verbeterd had en inderdaad voegde zij een fraai stuk bos, het Schweiberger Bosch toe aan de zo al zo mooie route. Aangekomen op het busstation Gulpen kon ik nog net m'n drinkfles bijvullen en daar pakten we bus 350 die keurig aansloot op de IC. Zo met z'n tweetjes lijkt de reis wel korter te duren.

Halte T-splitsing

Roos had het onthouden, vlakbij de bushalte Centrum in Sint Geertruid is de halte van de buurtbus die strak aansluit op 57 uit Maastricht en inderdaad, die bracht mij in enkele minuten naar T-splitsing en dichterbij het Savelsbos kun je met OV niet komen. Begint met een mij vrij onbekend stuk bos. Ik had Komoot een track laten construeren, maar liep eigenwijs een veel belovend pad in. Dat eindigde nogal.abrupt bij een hek met prikkeldraad. Daarom niet getreurd maar terug gelopen en verder de track gevolgd en regelmatig wat op bankjes gezeten en wat gelezen. Zo'n treinreis met een goed boek vermoeit mij nauwelijks en ik geniet geweldig van het eenzaam door die natuurlijke pracht te lopen. Leek hier en daar wel een oerwoud; het heeft hier veel.meer geregend dan in Bilt.

In Cadier bij de bekende bushalte Vendelstraat moest ik nog even aanzetten en zwaaien met m'n OVkaart om direct in de bus te kunnen stappen. Was snel weer thuis dankzij het lezen. Ik heb weer helemaal de smaak te pakken; doet me goed om een flink stuk te treinen en dan aan de wandel. Castricum wacht al op me! Misschien nog een ontmoeting daar met de nachtegaal van dienst. Volgens Cyria is de nachtegaal in de duinen vrijwel verdwenen, wellicht door het ontbreken van voedsel, insecten.

Dystopisch gevoelen

Onze huidige maatschappij met haar ongekende consumptiedrift, waarbij ik denk aan de oorzaak van het klimaatprobleem, waanzinnig aantal auto's, de enorme hoeveelheid afval en toenemend gebruik van energie, geen enkele rem.

Ik ervaar mijn leefomgeving met bovengenoemde zaken plus de chaos in het fietsverkeer met haar fatbikes, racefietsen en bakfietsen  snorscooters als bedreigend om niet eerlijk te zeggen: dystopisch.

Ik ontvlucht die leefomgeving met mijn wandelhobby, heerlijk door de stille bpssen en duinen die we ook hebben in ons mooie landje. Maar vaak vliegt het me gewoon aan en raak ik in paniek, ligt ongetwijfeld aan het ouder worden. In mijn leven is de wereld zo intens veranderd van de rustige vijtiger jaren naar de hectiek van het heden. Valt me niet mee. Wil er ook wat mee doen, met m'n naasten bespreken en wellicht met de huisarts.

Wereldcongres toxicologie

Vandaag opnieuw naar Limburg, dat had ik mij voorgenomen, lekker in m'n eentje door de stille natuur. Na m'n laatste wandeling aldaar had ik mij voorgenomen om, afhankelijk van de tijd dat ik wakker werd de stoptrein van 6.14 naar Utrecht te nemen en aansluitend de IC naar Maastricht. Daar nam ik bus 57 naar Slenaken. Tot mijn verbazing stroomde die bus bij de eerste stop werkelijk barstensvol. Mij kennende, beste lezer zal het u niet verbazen dat ik in gesprek kwam, degene die naast mij zat was een senior onderzoeker en eenieder was opweg nasr congres in het MECC. Hij vertelde mij een paar hilarische zaken zoals de vervuiling van het milieu met residuen afkomstig van het drinken van koffie; vrolijke vissen die minder alert werden en dus prooi. Bij het MECC aangekomen stroomde de bus vrijwel leeg.

Ik stapte uit bij de eerste halte in Slenaken en liep verder, passeerde het kleine kerkje in dat karakteristieke hoekje.

Liep door naar Gulpen over een door Komoot geproduceerde track waarbij ik ieder bankje aandeed. Op het eerste bankje at ik de kersenvlaai op die ik zojuist had ingeslagen, met een slokje water.

De wandeling was zo mooi en zo rustig, een wielewaal hoorde ik naast allerlei ander vogelgekwetter. Bloemenweiden met ratelaar, ach gewoon genieten.

Ik had in Gulpen willen afsluiten met Friet van "An en Piet", maar die waren er niet.

Weer 3 uur reizen en lezen later, was ik weer in Bilt. Lekker gebakken mosseltjes gescoord en terug naar de flat voor de thee!

Rucolasla uit Utrecht

Enthousiast hadden Roos en ik tal van zaden gekocht en daarnaast een boek met vooral alternatief voor monocultuur; combi zaaien. Zo had ik enkele weken geleden een combi van radijs en rucolazaad gestrooid en dat kwam stevig opzetten naar wat oik dacht rucola. Helaas bleek het louter om radijs te gaan, rucola kon ik helemaal niet vinden. Dus had ik besloten om op de markt rucola plantjes te kopen. Daarvoor toog ik hedenmorgen naar de bloemenmarkt in Utrecht en niet naar Zutphen waar ik vorig jaar met Roos vanuit Wijhe wel plantjes en zaden ging halen. Leuk om deze nieuwe stek te ontdekken en 10 plantjes rucola ingeslagen. Helemaal tevreden, gaan vandaag nog de grond in!

6.15 met de trein

Sinds enkele maanden merk ik tot mijn verbazing dat ik nog maar weinig slaap nodig heb, wel zit ik 's-avonds tegen half elf te knikkebollen, maar zo rond een uurtje of 4 heb ik genoeg slaap genoten om de dag aan te kunnen. En ik heb gemerkt dat zo rond 6 uur de zon al zo veel licht geeft dat ik veilig op de fiets naar het station kan gaan zodat ik binnen mijn abonnement gratis kan reizen. Om 6.14 de ideale trein voor Maastricht. Afgesproken met m'n ouwe vriend en wandelmaat Dick, om iets over 9 uur stapte ik uit bus 350 op halte Nijswiller en gingen we lekker samen op stap. Altijd fijn om samen door het fraaie Limburgse landschap te kuieren, mooi in het voorjaar. Veel bankjes aangedaan, Dick had voor koffie met lekkers gezorgd, ik had speciaal voor hem krentenbrood gebakken. Na afloop nog ergens vlaai met koffie en door naar Vaals waar we nog een keer aan de koffie gingen in zijn nieuwe behuizing.

Vervolgens weer drie uur teruggereisd en bij Roos aangeland. Gezellig dat ze weer in Bilt woont.

Roos tracteerde me

Nog vanwege mijn 78e verjaardag nodigde Roos mij vandaag uit om te wandelen van Den Dolder naar restaurant Volkslust bij Lage Vuursche, mag inmiddels wel bestempeld worden als een favorietje! Het ligt op aangename wandelafstand tussen Baarn en Den Dolder, 8 km van Baarn en 4 km van DD. Roos bedacht voor de terugweg zelfs een relatief nieuw traject op Komoot. We hebben er lekker gegeten, met name de friet en de appelslof waren bijzonder smakelijk!

Op de terugweg door de bossen liepen we een nieuw stuk door landgoed Vijverhof, echt bijzonder fraai nu met dat voorjaarsweer.

Gladiolen Pepermole

Inmiddels voor de 78e keer in mijn leven wordt mijn geboortedag gevierd en dit keer zelfs vergezeld van kado met gedicht. Roos was nog maar net uitgesnurkt of ze presenteerde mij eerst het gedicht;

Hoogbejaard

Fijnbesnaard

Onbehaard

Appeltaart

Niet te veel

Mond met meel

Dikke keel

Bezemsteel

Hete kolen

Hart gestolen

Gladiolen

Pepermolen

Je Roos

Ik liet het in de verpakking, zag er zo mooi uit. Maar nu voor de blog natuurlijk uitgepakt. En .... wat een mooie! Dank je Roos!!

Naar de Efteling

Eigenlijk liep ik wat met m'n ziel onder m'n arm met de vraag waar ik zou gaan wandelen. Ik wilde in de buurt blijven, idee om te kijken of Hugo en Marjorie thuis waren. Ik belde Huug en voordat ik wat had kunnen vragen meldde hij mij dat hij met broer Peter en zonen in de Efteling waren. Ik vond dat als vadee en opa van de vier "Elverens" natuurlijk leuk en vroeg of hij een paar foto's wilde sturen. Voor de wandeltocht besloot ik om van Den Dolder naar de uitspanning "Volkslust" te ondernemen om daar die heerlijke frietjes met kroket te gaan verorberen. Was inderdaad naar wens; de frietjes daar zijn werkelijk onovertroffen.

Intussen kreeg ik een hele serie foto's met Hugo en de kleinzonen, duidelijk alle door Peter gefotografeerd. Ze hadden het erg naar hun zin met de draaimolen en andere apparaten. Eén foto vond ik zo aandoenlijk, oom Hugo met zijn neefje Marijn slapend tegen zijn schouder. Vergeten zij beiden nooit meer.

Schouw op de tuin

Ik had m'n best gedaan om de tuin te laten voldoen aan de gestelde "eisen" als aangegeven in de betreffende app. Dus de paden, althans de randen bij te werken en zo veel als mogelijk onkruid vrij te maken. Ik was redelijk op tijd voor de schouw, de twee dames toonden zich redelijk tevreden. Het gaat er vooral om dat het duidelijk moet zijn dat de mensen de tuin bewerken en niet verwaarlozen. Dat wij ouwetjes ons best doen was hun duidelijk. Toch had ik een gevoel van opluchting toen bleek dat onze inspanningen voldoende duidelijk waren. Helaas vind ik de tuin in vergelijking met vorig jaar er bepaald op achteruit gegaan. Jammer, maar helaas. Er zijn dingen overhoop gehaald die niet goed hebben uitgewerkt.

Lekker koken voor Roos

Roos had vandaag een leuke middag in den Haag, housewarming party van een goede kennis. We spraken af dat ze na afloop hier bij mij op de flat zou komen eten. Gisteren op de markt had ik daar al op gepreludeerd en lekker vlees ingekocht, voor vandaag lams lende lapjes. Lekker gebakken met knoflook. Roseval aardappels nog uit Wijhe, sperziebonen, gebakken ui en rabarber als bijgerechtje. Groentesoep vooraf en vla als dessert. Appte ze om half zes dat ze wel onderweg wat zou eten omdat het te laat zou worden en dat terwijl ik alles had voorbereid. Nou dat ging dus niet door en precies om half acht schoven we het door mij toebereide maal naar binnen. Ze vertelde honderduit wat een heerlijke middag ze had gehad!

Thuiskantoor

Inmiddels maak ik alweer enige maanden deel uit van het bestuur van de VvE van onze flat. Het blijkt heel moeilijk te zijn om de hedendaagse mensen tot vrijwilligers- bestuurs lidmaatschap te bewegen. Daarom heb ik, met nadruk voor hooguit 1 jaar zitting genomen als secretaris. Nu heb ik al vaker in dit bestuur gezeten, maar de hectiek is heden ongehoord groot. De voorzitter is met vakantie, er moet absoluut actie ondernomen worden, c.q. brieven geschreven worden. Roos was bereid me daar in bij te staan. Gelukkig begreep ik de problemen inmiddels beter en kon ik inhoudelijk de kwestie aan, procedureel is dat een probleem, maar dat is een van de fortes van Roos. Een thuisbureau op de eettafel functioneerde als werkplek. Aan het eind van de middag kon ik met een zucht van opluchting de zaak achter me laten met veel dank aan Roos. Mijn bejaarde brein maakt het me niet makkelijk met deze hectiek.

Vogels kijken met Evert

Vanmorgen vroeg op weg naar Wijhe, in de nadagen van Roos' verblijf in Wijhe heb ik veel contact gehad met buurman Evert, naamgenoot en natuur liefhebber. We spraken af dat we binnenkort een keer in de buurt van Wijhe op vogel tocht zouden gaan. Hij voorspelde dat het er vast nooit van zou komen, "nou, dan ken je me slecht", dacht ik en inderdaad, een week na ons definitief vertrek uit Wijhe pikte Evert mij op met de auto en reed mij naar prachtige overijsselse dreven. Een kolonie ooievaars, hoge bomen met meerdere nesten per boom met allemaal.jong broed. Ach en die dijken vol met voorjaarsbloemen, ik raakte er helemaal enthousiast, wat een schoonheid. Heb ik jaren geleden voor het laatst gezien ergens hier in de buurt. Daarna has Evert een verrassing; een zeearendsnest op voor de Swarovski verwaarloosbare afstand. Het duurde even en daar kwam een reusachtige vogel aangevlogen bij het nest. Hij maakte een hele vlucht waarbij we het prachtig konden observeren. En toen we in de auto zaten naar het laatste hoogtepunt, de kleiputten nam het majestueuze dier op koninklijke wijze afscheid, het liet zich in al haar schoonheid in de vlucht bekijken. Het was mijn eerste keer vandaag dat ik de zeearend zag, fantastisch!

Die kleiputten konden we via een smal natuurpaadje bereiken, onderweg het nestje van een baardmannetje en vooral ook een enorme diversiteit aan inheemse planten, goh wat mooi. Uiteindelijk een vogelhut met uitkijk op een aalscholver kolonie. Toen was de koek op. Terug naar Wijhe, koffie drinken bij de voormalige buurtjes thuis en daar ging ik weer. Mijn Wijhese fiets stond nog keurig waar we hem een week eerder hadden achtergelaten. Terug met de trein, was een heerlijke dag geweest.

Eindelijk wat regen

De laatste weken is er hier in de Bilt geen druppel regen gevallen; de belangrijkste activiteit in de tuin betrof dan ook het pompen en begieten van het schuchter opkomend groen. De aardappelen staken inmiddels duidelijk hun kopjes boven de grond net als de uien. De knofloken stonden stevig rechtop al vanaf de winter maar kregen ook regelmatig een slok. 

Voor vandaag was het plan om samen in de tuin aan het werk te gaan. Bij vertrek zag ik tot mijn genoegen dat het 's-nachts had geregend, niet veel maar genoeg om de tuin te voorzien. Bij aankomst bleek dat de sperziebonen de regen met hun kopjes voor het eerst begroetten.

Ik ging het gras maaien en Roos ging de "Berenschotjes" in de grond doen. Eerst de staken, gaatjes maken en boon erin. Heerlijk zo samen aan de gang. Ik sproeide de nieuw ingezaaide bedden en na afloop gingen we even in het optrekje zitten. Ik had een stuk koek uit Deventer van gisteren meegenomen. Roos hoorde de regen op het dak spetteren en inderdaad, een verrukkelijk lente buitje verfriste de uitgedroogde grond verder. Gelukkig maar. Ik hoefde niet de tuin van Hans te gieteren vandaag, als van de week afgesproken indien dat nodig zou zijn. Gisteren nog wel gedaan, was een gortdroge dag geweest hier in de Bilt.

Krk leeft nog!!

Vanmorgen kreeg Roos tot onze grote verrassing een foto van Krk, de kikker in de vijver in de tuin. Baukje had hem gefotografeerd! Dat was een heel blijde verrassing voor ons.

Wij gingen grappig genoeg vanmorgen weer met de trein naar Overijssel, naar Deventer voor de kaaskraam aldaar. Uiteindelijk een gezellige dag aldaar met een lunch van broodjes bij de slager en speciale Vondel koek uit Deventer.

Nu begint het Biltse leven weer, Roos heeft voor vandaag het begieten van de tuin voor haar rekening genomen.

Het laatste loodje

Vanmorgen om 9.00 met de trein naar Zwolle, Roos was met de intercity naar Zwolle, ik stond haar op te wachten bij de trein die ons naar Wijhe bracht voor de inspectie. Nog even in de tuin, nog wat aanvegen en water geven en nog kijken of Krk, de kikker er toch zou zijn, helaas, waarschijnlijk ten prooi gevallen aan een vliegende kikker liefhebber.

Om half twaalf kwamen Baukje en Peter, de kopers aangereden en we spraken gezellig met elkaar. Zij spraken hun bewondering uit hoe netjes Roos alles had achtergelaten. Even later kwam de makelaar en doorliepen we het huis. Iedereen tevreden en op naar de notaris. 

Was een regelrecht feest, iedereen tevreden, handtekeningen gezet en gezellig beëindigd. We liepen nog even met z'n vieren over de markt in Almelo en toen met de trein naar de Bilt.

We hebben de dag afgesloten met een heerlijk diner bij "Omega", het Griekse restaurant vlakbij de moestuin.

Laatste inspectie in Wijhe

Nu echt de laatste keer in m'n eentje in het huis te Wijhe, de inspectie voor de officiële overdracht bij de notaris is over 2 dagen. Dan lopen we hier met z'n vijven, de kopers, de makelaar en Roos; en ik als innocent bystander, oftewel publiek. Daarna naar de notaris in Almelo. 

Eigenlijk gewoon ff nagenieten, in de tuin zitten en afscheid nemen van de buren.

Ik heb in de tuin zitten genieten, de tuinbonen en de peultjes begieterd. Bij de buren was aanvankelijk niemand thuis maar toen ik het bij vertrek nog een keer probeerde bleek Evert thuis te zijn.

Ontzettend leuk had hij iets voor ons als afscheidsgeschenk en ik had voor hem wat van mijn oude hobby van vogels kijken. Lekker samen koffie gedronken en uitvoerig van gedachten gewisseld en daar ging ik weer terug, voldaan en met rustig gemoed.

Vader en zoon

b

Gewoon een leuke foto van mijn zoon Peter met zijn zoon Marijn op schoot.

De familie was lekker op vakantie in Garderen en daarvan kreeg ik enig foto verslag, altijd leuk.

100 jaar later

Al lang geleden had ik mij voorgenomen om vandaag, 24 april 2026 naar het graf van mijn ouders te gaan om de honderdste geboortedag van m'n moeder te gedenken. Ik hoopte daar bij het graf ook mijn twee broers te ontmoeten om met z'n drieën dat moment, om 12.00 uur samen te zijn.

Met de trein van 9.00 uur vertrok ik richting Hoogkarspel waar ik ruim op tijd arriveerde. Er was markt, het was kouder dan ik had verwacht, ik kocht een portie kibbeling en kauwde die rustig op en liep naar het landpaadje, richting van het kerkhof verderop bij het kerkje. Op het landpaadje liep een mevrouw foto's te maken van de fraaie bloesem, ze maakte op mijn verzoek ook een foto van mij op dat paadje en we raakten aan de praat. Ik vertelde dat ik op het kerkhof mijn twee broers hoopte te ontmoeten.

Ik liep vol verwachting verder, maar zag al snel dat er geen auto's stonden. Om 12.00 uur hoorde ik voetstappen, maar geen broers, het was die mevrouw en zij maakte op mijn verzoek een foto terwijl ik een klein stukje korstmos, afkomstig van Les Lavandes uit de Dordogne onder de steentjes van het graf borg. Was afkomstig van die plek waar ze zo fijn hadden verbleven. Nog even zitten peinzen op het bankje bij het graf, die vriendelijke dame bedankt en toen terug naar huis.

Leeg huis in Wijhe

Gek hoor zo'n leeg huis. Roos heeft er alles aan gedaan om het huis op te leveren in de staat als afgesproken met de aanstaande nieuwe bewoners. Ik zou nog voor een laatste actie zorgdragen, het buiten zetten van een bedspiraal en bijbehorend matras. Zouden beiden worden opgehaald door "Het Goed", de organisatie in Wijhe die zorgdraagt voor de recycling van nog goed bruikbare zaken. Buurman Evert hielp met het buiten zetten van het zware spiraal. Echter, de transporteurs hadden instructie gekregen om geen matrassen mee te nemen, daar zat ik met een levensgroot probleem, ondanks mijn aandringen weigerden zij. Gelukkig hielp buurman Evert mij uit de misère, hij bood aan om het matras in de auto te transporteren naar de stort in Raalte. Ik kon uit eindelijk opgelucht terug naar de Bilt.

Quita

Vandaag appte ik broer Henk over mijn voorgenomen bezoek aan het graf van onze ouders op de honderdste geboortedag van onze moeder. Hij wilde daar best aan deelnemen maar had sinds kort zijn jonge hond en daar moest hij veel zorg aan besteden. Bij ons weekendje Duitsland in maart had hij de komst van de hond Quita al ruimschoots toegelicht, hij ging haar van meet af aan heel doelgericht een bepaald wenselijk gedrag aanleren. Hij vreesde wellicht geen tijd te hebben.

Achteraf bleek hij de afspraak gewoon vergeten te zijn har har.

Ik vroeg hem om een foto, waarvan acte.

Mijn nieuwe zithoek

Blij als blik ben ik met de nieuwe zithoek in m'n flat. Inclusief het fraaie tapijt heb ik de oude zithoek van Roos uit Wijhe hier gekregen. Aanvankelijk hoefde het niet van mij, "hoe krijg ik die ouwe zooi beneden en hoe krijg ik die verwijderd?", was mijn probleem. Dat loste zich merkwaardig genoeg heel makkelijk op. Vooral die grote bank kostte me kopzorgen maar twee sterke kerels die hier op het dak aan het werk waren knapten die klus op en de gemeente haalde die bank op de afgesproken tijd op en hup naar de werf vermoed ik. Die ouwe blauwe stoel van m'n moeder was al eerder afgevoerd met de ontruiming van Roos' nieuwe flat door Douwe, Tycho en Hugo.

Daar gaat die ouwe bank na decennia trouwe dienst.

De verhuizing

Het was een hele onderneming geweest vooral voor Roos om.de verhuizing van haar al doende sterk geslonken boedel te verhuizen. Ze had opgeruimd, kleding gesaneerd, nog goed bruikbare maar overbodige spullen naar de kringloop gebracht. Voor de prachtige Panderkast en voor "Isabel", de vleugel waren goede bestemmingen gevonden. Maar daar ging het grootste deel met de verhuiswagen.

De oude zithoek van Roos met bijbehorend vloerkleed zou bij mij worden afgeleverd. En inderdaad, anderhalf uur later arriveerde de verhuiswagen bij mij voor de deur en al snel onderging mijn flatje een ongekende metamorfose. Ik schonk koffie voor de verhuizers en daarna verder door naar de flat van Roos. Zij was intussen ook gearriveerd; Douwe had haar opgehaald met de auto en al vroeg naar de flat gebracht. Daar werd alles met de lift naar boven gebracht en verder de flat in. Roos pakte zelfs de eerste dozen al uit en borg e.e.a. weg.

Uiteindelijk vertrokken Roos en ik naar mijn flatje voor het eten en de broodnodige rust. Was allemaal goed verlopen gelukkig.

Wandelen met Mariska

Het had wat voeten in de aarde voordat we deze afspraak hadden gemaakt, maar vanmorgen om 9 uur zat ik in de stoptrein naar Utrecht en om half elf zaten we aan de koffie in Heesch in de gloednieuwe keuken. De laatste afwerking gaat de volgende week.gebeuren maar het grote werk is achter de rug. We zouden een wandeling gaan maken en naar bleek was er direct vanuit huis een fraai bosgebied voorhanden. Vergezeld door de huishond met de grappige naam "Jansen" liepen we al snel tussen zandvlaktes en bosrijk heidegebied. Heerlijk om weer even bij te praten. Mariska maakte nog een selfie van ons beiden.

Liever door een wolf

Nog voortbordurend op de blog van gisteren het volgende.

Een poos geleden sprak ik dochter Joke over het wandelen over de Veluwe. Mijn favoriete wandeling was jarenlang de etappe van Leuvenum, bushalte "de zwarte boer" naar station Nunspeet via het Hulshorster zand. Joke vroeg zich af of dat niet gevaarlijk was vanwege de wolven die daar ongetwijfeld rondlopen. "Ach kind, ik word liever door een wolf gekeeld en opgevroten, dan door een fatbike invalide gereden te worden", was mijn antwoord, waarop Joke ontzettend moest lachen: "jij altijd met je gekke opmerkingen", was haar response.

Ik voel me inderdaad in het verkeer, zeker vroeger als automobilist, maar tegenwoordig ook op de fietspaden, puur bedreigd. Dat was een belangrijk deel van mijn beslissing om geen auto meer te rijden. Daarentegen ben ik nog steeds onbekommerd wandelaar in de natuur en zie niet op tegen een ontmoeting met een wolf.

Die oneindigheid

Afgelopen week, middenin de nacht keek ik uit het raam naar de maan en realiseerde me dat daar ergens in mijn blikveld, relatief vlakbij die metgezel van onze aarde een capsule met 4 mensen aanwezig was. Op internet heb ik de lancering gevolgd, ook mogen constateren dat dit viertal de twijfelachtige eer had om verder van moeder aarde verwijderd was dan ooit eerder een mens was. Uitgebreid werden de prestaties uit de vorige eeuw op ruimtevaartgebied getoond met als hoogtepunt "de eerste mens op de maan". Een technisch hoogstandje, niet ongevaarlijk o.a. vanwege de kosmische straling.

Maar waar ik ook aan moest denken hoe klein dit hoogstandje is in perspectief van de grootsheid van het heelal. De maan, 400.000 km weg, iets meer dan een "lichtseconde", de tijd die het licht nodig heeft om zo'n enorme afstand af te leggen, maar infinitesimaal klein in vergelijking met de kosmische afstanden waarbij in lichtjaren wordt gemeten.

Voor wetenschappelijk onderzoek van de ruimte lijkt mij een maanbasis schitterend, maar voor het permanente menselijke bewoning overbodig en hybris en dat geldt nog sterker voor planetaire reizen mijns inziens.

Bejaarde fietsers (mnl) in gevaar?

Vanmorgen een statistisch overzicht van het aantal verkeersdoden. Tot schrik van de rapporteurs bleek het aantal mensen dat in het verkeer was omgekomen behoorlijk toegenomen en met name het aantal fietsers en bij nadere uitsplitsing vooral bejaarde mannen op de fiets.

Poeh, dat strookte behoorlijk met mijn ervaringen van de laatste weken, tot driemaal toe ontsnapte ik aan een frontale botsing met een auto. De eerste keer was pure stommiteit van mezelf; een in mijn ogen onoverzichtelijke, maar wel met stoplichten beveiligde kruising, ik verwachtte geen auto maar de mevrouw achter het stuur remde gelukkig krachtig. Maar ook tweemaal dat ik bijna aangereden werd en eenmaal door zelf krachtig te remmen terwijl ik op een voorrangs fietskruising reed en eenmaal in een identieke situatie juist extra op de pedalen trapte wist ik een aanrijding te vermijden.

De veiligheid op de fietspaden is de laatste decennia sterk verslechterd, bakfietsen, fatbikes en wielrenners hebben daaraan bijgedragen, maar ook opzettelijke verkeerssituaties als tweerichtingsverkeer voor fietsers bij rotondes, zowel voor de fietser als de automobilist zeer verwarrend.

Met al deze nieuwigheid kan het oudere manlijke brein moeilijk omgaan voel ik aan den lijve. Die statistische bevindingen verbazen me dan ook niet.

2 binnen een week

Ik heb nogal wat kleinkinderen en twee van hen schelen precies 1 week. Het plezier op hun zesde verjaardag spat er af, leuke leeftijd, begin van het "echt groot zijn"  neemt zijn aanloop. Als grootvader sta je er behoorlijk ver van af; je kijkt voornamelijk terug en bedenkt hoe je er ooit zelf voorstond toen je naar "de grote school" mocht gaan. 

Veel plezier kids!!

Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.

Naar de kringloop

In de nieuwe flat van Roos stonden nog wat dingen die ze niet wilde hebben, moesten weg, bij voorkeur naar de kringloop. Die zit op pakweg 300 meter bij de flat van Roos vandaan dus hebben wij stoere ouwetjes het bed uit elkaar geschroefd, alles keurig bij elkaar gehouden en met een karretje naar de kringloop gebracht. Met een paar keer heen en weer lopen hadden we de klus geklaard. Bravo!

De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".

Verrassing

 

Vanmorgen had ik whatsapp contact met Arja. We wisselden wat uit hoe het ging toen zij onverwacht deze foto waarop ze staat met haar halfbroer Martijn en zijn dochtertje. Dat ontroerde mij zo, een contact van mijn dochter met een donorzoon, ze kunnen het goed vinden. Dat is een onverwachte kers op de taart van het donor gebeuren dat tegenwoordig zo negatief in de krant staat.

Gelijkenis?

Het is een uitsnede, gemaakt van een foto van een zwart-wit afdruk uit 1958. Gemaakt tijdens de huwelijksplechtigheid van mijn tante Alda, zus van m'n vader en mijn oom Kees. Het dubbelportret betreft mijn overgrootvader, Hendrik van Elven en mijn persoontje als tienjarige en een soort bruids jongen op deze heugelijke dag.

Roos verkondigt al jaren dat ik zowel uiterlijk als naar karakter op mijn overtrootvader lijk. Hij was ook een zwerver die zich ergens in zijn zestiger jaren heeft vrijgezongen van het werkproces door zijn onderneminkje aan zijn zoon, mijn grootvader over te doen. Daarna scharrelde hij wat met handeltjes vermoed ik.

De ernstige blikken en de houding van onze monden op dit dubbelportret zijn onmiskenbaar gelijkend. Heb ik mij nooit gerealiseerd.

Het plekje bij de boom

We wilden vandaag op mijn voorstel wat oude plekjes van onze ouders bezoeken, dat werd natuurlijk Bernkastel. Helaas konden we met geen mogelijkheid een parkeerplaats vinden die we met de ons ter beschikking staande middelen konden afrekenen. Dus plan B, op naar het plekje waar die twee oudjes (inmiddels ben ik een stuk ouder dan zij toen ze voor het laatst kwamen) zo graag van het uitzicht en in alle rust konden genieten. Dat was een plekje "bij de boom", voorzien van een bankje met uitzicht op de Moezel. Bij de derde poging vonden we die ouwe plek, d.w.z. dat Henk het herkende, hij was daar vaak in zijn late jeugdjaren. Er was weinig van over; in 40 jaar verandert alles, zeker in de natuur. Het bankje was weggerot en verdwenen, het uitzicht was dichtgegroeid, alleen de dode stomp van de boom stond er nog. Ik moest daar in gedachten aan onze ouders even stil heen en weer lopen. Gek gevoel, "tijd en plaats" zal ik maar zeggen.

We reden verder en gingen nog wat inkopen doen. Heerlijk gegeten trouwens, vooral dat Duitse brood en de gebraden kippenpoten gaan er goed in!

Nog weer een stevige wandeling vanuit het huisje de andere kant op. Wat is die Moezelstreek toch mooi! Ben m'n broer best dankbaar dat hij mij dit bezoek heeft mogelijk gemaakt.