Lekker smullen

Peter stuurde mij een leuke foto.van zijn twee boefjes al smullend van een stuk gegrilde kip. Lekker buiten op een bankje. Marijn hoefde maar een klein hapje waarna Peter zich over het restant moest ontfermen.

Na afloop van ons museumbezoek in Harderwijk hebben ook wij in het centrum van Harderwijk in alle rust op een bankje ons meegenomen bammetje weggekauwd terwijl het verderop langs de boulevard een drukte van jewelste was.

Marius van Dokkum, geestige fijnschilder

De enige hedendaagse schilder met een eigen museum, zo werd hij bij opening van het museum betiteld. Destijds had ik het Marius van Dokkum museum al bezocht en had ik vooral onthouden dat zijn schilderijen vooral zo geestig waren, een knipoog naar de kunstliefhebber. 

Gestimuleerd door een wens van Roos gingen we naar Harderwijk en bezochten we de twee musea aldaar en de fraaie stad zelf. 

Marius is niet alleen schilder van geestig plaatwerk voor ansichtkaarten maar tevens fijnschilder van het niveau van Henk Helmantel en Jopie Huisman. Met bewondering hebben we zijn werk bekeken.

Twee keer naar de tuin

Baas Westeneng van het bekende fruitbedrijf in Bunnik had mij verzekerd dat er 18 juli pruimen zouden zijn. Maar al wat ik zag uitgestald, geen pruimen?! Hij vertelde dat het hete weer van afgelopen week daar de reden van was en dat hij stellig verwachtte dat met het koele weer van heden eind van de volgende week rijpe pruimen zouden zijn. In plaats daarvan nam ik weer een pond van die overheerlijke kersen mee; daar is Roos ook zo gek op. Bij vertrek kwam ik Bea nog tegen en we spraken elkaar kort.

Ik fietste door naar de tuin, daar stond Roos al pronkers te plukken, ze zijn nog volop in bloei, maar de eerste oogstbare hangen er al en dan moet je er snel bij zijn anders worden de bonen draderig bij het eten.

Verder oogstten we aardappels, een wortel en wat bieten.

Ondertussen riep onze buurman met luide stem om aandacht. Bij hen in de tuin stond een pruimenboom met volop rijpe pruimen, hij gaf ons twee dozen vol. Roos gaf hun een paar bieten en ik een paar van de zojuist gekochte kersen, dus toch rijpe pruimen.

Bij het vertrek zagen we Casper, onze andere buurman; hij nodigde ons uit om vanmiddag terug te komen; hij vierde vanaf 15.00 uur zijn verjaardag met een barbecue. Natuurlijk hebben we met genoegen deelgenomen aan die partij, was reuze gezellig.

Bij vertrek maakte ik nog een foto van de gastheer en gastvrouw.

Weer niet vergeten

Vandaag, 17 juli viert broer Henk zijn 68e verjaardag. Terwijl hij tot voor kort nog wel eens mijn verjaardag vergat en mij dan enkele dagen later alsnog een eppie stuurde, daar vergat ik het nooit. Die 17e juli zat in mijn geheugen gegrift. Mèt de goede wensen stuurde ik hem tevens de vraag mij een foto te sturen van Quita, zijn jonge hond. Die siert nu deze blog.

Naar Laren

Roos heeft mijn museum jaarkaart op mijn nieuwe twlefoon aan de gang gekregen. Ik wilde wandelen en museum bezoek combineren en dat werd het Singer museum in Laren plus 5 km heen en terug van station Hilversum Mediapark. De speciale tentoonstelling betrof werk van schilders uit de streek rond Le Havre, vooral scheepvaart. Was fijn om weer wat cultuur te snuiven en het was prachtig wandelweer, zon was versluierd door bewolking en een lekker frisse wind.

Was een fijne dag geweest, afgesloten bij mij op de flat met een kop soep.

Een drukke dag

Vanmorgen om half negen had ik de afspraak bij de huisaetsenpraktijk om mijn gehoorgangen door te spuiten. Was heel hard nodig, aan beide kanten kwam een stevige prop narigheid tevoorschijn zo toonde mij de uiterst vriendelijke assistente die mij erop attendeerde dat de laatste keer dan ook 4 jaar geleden was. Van die keer herinner ik mij eveneens een onsmakelijk resultast.

Ik fietste naar Roos en hoorde direct het verschil. We hebben een trainingsrondje van zo'n 8 km gelopen. Ik moest weer op tijd thuis zijn, de loodgieter kwam om een kraan van de CV te vervangen. Zie foto.

Een wolfshol?

Ook vandaag op basis van de track van Roos aan de conditie gewerkt. In het zeer rustige deel van de track, aan de andere kant van het fietspad over de voormalige spoorbaan zag ik een stevig uitgegraven hol. Misschien wel van de wolf.

Uiteindelijk kwam ik aan de 11 km en heb op het bankje bij het heideveldje heel genoeglijk met iemand zitten praten.

Conditie opvoeren

Gisteren hebben Roos en ik een nieuwe track hier in de buurt gelopen; begon hier bij de fietsenstalling bij de ingang van het Houdringhebos bij het meertje en liep in een fraaie cirkel via de uitlopers van Zeist en Den Dolder terug, viavhet bankje bij het heide veldje. Vandaag heb ik die etappe in m'n eentje gelopen en uitgebreid tot ongeveer 10 km. Ik wil mijn conditie wat verbeteren en het aantal kilometers opvoeren tot ik er weer 15 aan kan.

Oren druppelen met olie

"Het lijkt wel of ik steeds dover word", was mijn klacht. Vorige week werd ik op een dag wakker en deed mijn linkeroor helemaal niet meer mee. Beetje trekken aan m'n oorlel, wat rommelen met het oor en het ging wel weer, maar ik maakte wel direct een afspraak voor het uitspuiten.

En zo druppelde Roos voor het eerst sinds (te) lange tijd mijn oren met olijfolie. Een watje erin en toen nog dover, drie keer per dag druppelen en dat drie dagen lang. Met een piepklein lepeltje raakte ik er zelf steeds handiger in.

De eerste aardappels

Het loof begon te verschrompelen, tijd om eens te onderzoeken of de gepote aardappelen in onze volkstuin tot resultaat hebben geleid. En dat viel niet tegen. We hebben deze eerste oogst eerlijk verdeeld, maar eerst moeten de Rosevalletjes uit Wijhe opgemaakt worden!

Wat was ik blij!

Roos heeft in de plaats van "Isabel", haar vertrouwde Ibach vleugel, na de verhuizing een elektronische piano aangeschaft. En natuurlijk wil ik daar graag op spelen. Afgelopen week heb ik de inmiddels veel te moeilijke Nocturnes van Chopin doorgeriedeld, maar - zo verzuchtte ik - ik zou zo graag dat oude boek met de Mazurka's terug willen vinden. Lag niet in de schuur, Roos had het niet, ik vreesde dat ik het nooit meer in handen zou krijgen, tot hedenmorgen.

Schoondochter Marjorie had mij gevraagd om weer eens te komen bijpraten, werd hoog tijd. We hebben een groot deel van de ochtend zitten overleggen, daarna moest ze even kort weg; ik moest beslist even wachten want ze was snel terug. En daar vond ik tussen de overige muziekstukken het genoemde boek terug, met daarin de karakteristieke handtekening van mijn moeder.

Achterbalkon gereinigd

Het reinigen van m'n flat is niet mijn sterkste punt en zeker de "buitenboel" niet. Bij de verduurzaming van ons flatgebouw zijn o.a. de balkons opgeknapt, van een nieuwe vloerbedekking voorzien, ziet er weer keurig uit. Maar de tussenschotten zijn daarbij niet gereinigd en inmiddels was ee ook nogal wat narigheid binnengewaaid. 

Vanmorgen bij het afwassen bedacht ik mij dat ik met al dat sop en spoelwater ook het balkon en vooral ook het tussenschot kon reinigen. En of het niet op kon heb ik niet alleen al het buitenwerk maar ook de ramen gelapt!

Toen ik lekker in m'n balkonstoel zat moest ik het resultaat echt even vastleggen, gaf een tevreden gevoel.

De palmen van Spanje

Daar staat m'n broer Jan ergens bij de kust van Gran Canaria, zo'n fijn eiland voor de kust van Afrika. En dan zie ik daar met weemoed in m'n hart die palmbomen, symbool van al die keren dat ik, vaak.samen met Roos in Spanje was. 

Buurman 50 geworden

"Wie zit daar nou", dacht ik in eerste instantie terwijl ik beladen met boodschappen met de fiets moeizaam de voordeur van de flat passeerde. Het was een pop die daar ter gelegenheid van de 50e verjaardag van buurman Rudi was geconstrueerd en eenieder van dit feit op de hoogte bracht.

Bij mij vloog het door M'n hoofd dat ik hier inmiddels alweer bijna 20 jaar woon, wat vliegt de tijd, lijkt nog zo kort geleden dat ik de eerste dag dat ik er ging wonen, alle bewoners van ons portiek leerde kennen, daar was Rudi toen ook bij, toen dus net 30 geworden.

Tunneltje tijdens wandeling Zeist

Roos had een wandeling bedacht die begon bij het busstation van Zeist en door bosrijk landschap eindigde bij station Driebergen-Zeist. Was een pracht wandeling door onbekende stukken bos en heide landschap. En we kwamen een onbekend maar ook onverlicht tunneltje tegen. Met de telefoon op lantaarnstand liepen we door het donker en kwamen bij een prachtig e waterpartij en uiteindelijk bij het station. Verrassende etappe en zeer de moeite waard.

De tuinbonen geoogst!

De tuinbonen hebben het goed gedaan dit jaar. Vandaag, de eerste dag in juli hebben we de planten uit de grond gerukt en de bonen geplukt. Tot ons beider verbazing zaten er aan de wortels slechts weinig rhizobium knolletjes, de plekken waar de rhizobium bacterïen huizen en de stikstof fixeren. In Wijhe zaten de wortels er helemaal vol mee.

Zilver poetsen

Om zilver echt glimmend te houden zal het regelmatig gepoetst, althans gereinigd moeten worden. We scharen het wel onder de "edele" metalen, maar het heeft i.t.t. goud de neiging om met zwavel in de atmosfeer te reageren, waarbij het zwart wordt door de vorming van zilversulfide. Dit zilversulfide kun je mechanisch met een schuurmiddel wegpoetsen, maar het kan ook chemisch.

Roos had een oeroud zilveren voorwerpje dat ze graag schoon wilde hebben, dat heb ik voor haar gedaan. Een glazen potje, op de bodem een blaadje aluminiumfolie, daarop het voorwerpje en dan begieten met warm water waarin wat soda, natriumcarbonaat is opgelost. Aluminium is een amfoteer element en reageert zodanig dat er waterstof vrijkomt en dat reageert met het sulfide. Het voorwerpje werd een stuk schoner. Ik heb de behandeling herhaald met een redelujk resultaat.

Adiabatisch of een teiltje

Ooit was ik in Madrid bij 43 graden en moest in een hotelletje proberen te slapen. Dat heb ik gered door de adiabatische koeling, mezelf met een washandje vochtig maken en met de aanwezige ventilator koelen. Werkte perfect en ik heb redelijk geslapen die nacht.

Heden is het hier ook tropisch warm en koel ik mij hetzij adiabatisch met een vochtig washandje op m'n oververhit hoofd en op het balkon met m'n voeten in een teiltje koud water.

Niet te vinden

Ik dacht aan een verhaal van Edgar Allen Poe over de zoektocht naar een brief in het kader van - hoe kan het anders - een criminele daad. De brief werd niet gevonden terwijl die beslist in dat huis moest zijn. Die bleek te zijn "verstopt" gewoon tussen andere papieren, recht onder de neus van de officiële speurders.

Afgelopen dagen heb ik me rot gezocht naar m'n leesbril. Die verruil ik af en toe met de gewone bril. Hij heeft een vaste plaats, ik draag hem uitsluitend binnenshuis. Overal gezocht en ten einde raad ook Roos gevraagd om te zoeken maar ook zij moest het opgeven. "Komt wel een keer tevoorschijn", bedacht ik mij en ja hoor, hedenmiddag zag ik hem gewoon liggen op een plek waar hij als een kameleon verscholen lag op een stapeltje draden van dezelfde kleur. 

Direct een foto gemaakt en naar Roos gestuurd.

En "we" gaan gewoon door

vanmorgen om 5 uur werd ik uitgerust wakker, Roos lag nog heerlijk te slapen, ik ging op het achterbalkon genieten van de koele ochtendlucht. Kopje koude thee, bammetje en verder lezen over de door mij zo bewonderde Alexander von Humboldt. Wat een kerel, die ruim 200 jaar geleden zijn wetenschappelijk en poëtisch geïnspireerde ontdekkingsreizen maakte in Zuid Amerika. Ik lees, herlees en leze nog het fantastische boek van de pen van Andrea Wulf over deze bijzondere man. Alexander was de man die de intensieve samenhang van de natuur "ontdekte", althans besefte, bij die tocht door vaak ongerepte natuur. Daarbij nam hij overigens ook de invloed van de mens op de natuurlijke processen waar en voorspelde niet veel goeds voor de verre toekomst.

En inderdaad, die verre toekomst is nu duidelijk aangebroken, vandaag code rood als waarschuwing voor de extreem hoge te verwachten temperatuur die veroorzaakt wordt door de almaar stijgende CO2 concentratie in de atmosfeer; inmiddels 40% hoger dan in het holoceen voor de industriële revolutie. En de uitstoot van CO2 heeft nog niet eens haar hoogtepunt bereikt, de Homo Sapiens, de wetende mens gaat onverdroten voort met haar uiteindelijk misschien wel zelf veroorzaakte ondergang, kijk maar eens naar de condensstrepen hedenmorgen in de stralende ochtendlucht van wat waarschijnlijk de warmste dag, ooit in ons land gemeten zal worden. U lezer weet vast wel waardoor die strepen worden veroorzaakt?!

Een kikker/pad voor de vijver

Roos stelde voor om vanmorgen "vroeg" aan de wandel te gaan. Na een goede nachtrust werd ik als gebruikelijk om 5 uur wakker. Nog even wat gelezen en toen opgestaan. Een paar kippenvleugels gebakken voor "op een bankje" en de tas klaar gezet, twee flessen water vanwege de hitte. Tegen achten kwam Roos en na een kop koffie reden we  op de fiets naar ons bos. We liepen naar Beerschoten en daar ontwaarde Roos tussen het gras een kikker (of misschien pad?). Met een snelle greep had ik die te pakken; Roos maakte haar drinkfles gereed voor diertransport en we vertrokken weer richting fiets en door naar de tuin. Daar lieten we ons nieuwe tuindier los in de vijver.

Hij zocht direct zijn heil bij het drijvend groen.

We deden nog wat onderhoud in de tuin, waaronder het verplaatsen van wat groenlofstruikjes en gingen terug met de fiets naar Beerschoten. Daar zag ik tot mijn vreugde een prachtig stukje landschap, duidelijk inheemse planten op schrale grond, een prachtig stuk, vergelijkbaar met die pracht daar bij Slenaken.

Op een bankje lieten we de kippenvleugels intreden en liepen nog wat kilometers, het werd al warmer, tijd om naar de flats te vluchten.

Nu om 16.45 uur is het hier binnen stikkenswarm, heb moeite om wakker te blijven, de thermometer in de dressoirlade geeft ruim 30 graden Celsius aan.

I prefer the miserable wheater

Ongehoord zo heet als het nu om 19 uur is op de flat. Op de thermometer in het dressoir kan ik nauwkeurig aflezen dat het hier binnen nu 29 graden celsius is. 

Vanmorgen bij het opstaan was het lekker fris, nog geen 20 graden, voelde goed aan. Vandaag 24 juni is onze jaarlijkse evaluatiedag. We hadden afgesproken om dat ook met een lunch te vieren. Ik ging eerst naar de tuin om water te sproeien en te kijken hoe alles er bijstond. Viel niks tegen. Daarna even langs bij de plek waar we wilden gaan lunchen. Waren vanaf half twaalf open voor lunch. Vervolgens koffie en evaluatie bij Roos. Verliep als altijd naar volle tevredenheid, maar toch goed om daar jaarlijks een moment voor uit te trekken!

De lunch in het restaurant tegenover de ijswinkel beviel ons prima. We namen afscheid, ik wilde nog wat wandelen, maar dat was geen doen. Om 14 uur was het 36 graden en dat voelde niet goed aan, dus terug gesloft. Kreeg ik een app met foto uit Londen, pizza on the beach. Deed mij herinneren aan een wandeling over Offas dykepath in Engeland met Anneke. Bij een slager, zo'n op en top bleke, zwetende Brit hoorde ik: "I prefer the miserable wheate as usual", het was dat jaar voor Albion inderdaad een heel warme zomer, maar prima om die schitterende tocht te wandelen.

Verjaardag in den Haag

Een dag voordat ze daadwerkelijk jarig was, vierde Arja vandaag haar40e verjaardag. Het feestje was vanaf half drie geopend en wie stonden er toen voor de deur? Juist ja, Roos en ik, de eersten. Eindelijk Arja weer eens in m'n armen genomen en kort gesproken, een paar van se kinderen en zelfs Walter even gesproken en lekker ergens in de schaduw in de tuin gaan zitten. Sam toonde z'n interesse in kleine beestjes, met een kijkpotje, een pincet en een dode spin. Hij had van z'n moeder begrepen dat "opa" dat ook leuk vond. Even later kwam Peter met z'n hele gezin in de tuin. Gezellig kwam Joris bij me op schoot zitten. Ook gesproken met de ouders van Walter. Tot mijn verrassing ook twee neven van m'n kinderen, Connor en Brendan, had ik sinds hun kinderjaren niet meer gezien, inmiddels twee leuke grote kerels geworden. 

Op tijd stapten we weer op. Was een gezellige drukte geworden. Afscheid en terug naar Utrecht. We aten nog ergens een hapje, Roos ging naar Tivoli en ik terug naar de fiets in station Bilthoven. Was een leuke dag geweest met veel.familie.

188.000 bliksemflitsen

Het was vannacht een merkwaardig onweer. Na een snoeihete dag verliet ik m'n flatje om bij Roos de avondmaaltijd te genieten. Bij het betreden van de buitenlucht wist ik niet wat ik voelde, deed mij denken aan de hitte van Griekenland. Op de fiets viel het wel mee, windje om je hoofd, heel rustig trappen. In de hal van de flat bij Roos was het heerlijk koel en boven in de flat was het eveneens aangenaam. Binnen koelde het zelfs zodanig af dat we besloten om nog wat naar buiten te gaan op de fiets om ergens lekker buiten op een bankje van de avond te genieten. Roos kende een piepklein groen gebiedje in de buurt, maar daar was geen bankje, maar wel in het van Boetzelaarpark. Heerlijk zo buiten, meerdere mensen waren op dat idee gekomen en paradeerden, vriendelijk groetend langs ons bankje.

KNMI had onweer voorspeld, daar was nog niets van te merken totdat we de flat weer betraden; de beloofde regen toonde zich aarzelend. Boven gekomen merkten we het oplichten van de wolken door bliksemschichten. Nam snel toe, ongelooflijk hoeveel flitsen er waren waarvan overigens relatief weinig verticaal naar de grond. Het begon ook vreselijk te waaien en te regenen, zelfs wat hagel, was gewoon griezelig.

Later las ik op de site van KNMI dat de hoge frequentie van het aantal bliksemflitsen uitzonderlijk hoog was. Ik ervoer het als een "vreemd" onweer.

Vroeg naar de Eilandspolder

Ondanks dat ik afgelopen seizoen geen grasspriet heb helpen afvoeren kreeg ik als vrijwilliger een uitnodiging voor deelname aan de excursie en afsluiting van het maaiseizoen van de werkgroep Eilandspolder. Ik gaf daar graag gehoor aan en sprak met Ab af: "om 8 uur bij de pisbak". Meestal moest ik daar als eerste mijn thee weer kwijt bij voorgaande werkdagen alhier. Ook nu, ik was er zelfs al om kwart voor acht na om 6.15 de stoptrein naar Utrecht te hebbn genomen.

Fijn om weer in dit mooie gebied te zijn en vooral om "de maten" weer te ontmoeten. Kees kwam als eerste en we ontmoetten elkaar hartelijk, fijne kerel die me ooit uit een veengat redde, dat daarmee de naam "het gat van Ferry" heeft gekregen, ge munt door Ab zelf.

Eerst een toelichting over de geschiedenis van de Eilandspolder door een deskundige van de provincie. En daarna met z'n allen in de boot met kaptein Ab achter het stuur.

We deden verschillende plekken aan waarbij Ab toelichting gaf als vanouds. Het was prachtig weer en iedereen genoot.

Bij het aanzicht van dit gebied zit mijn oude vader altijd op mijn schouder mee te genieten. Dit was "zijn noordholland".

We voeren terug naar de werkschuur en met de auto door naar het restaurant "Het genot van Grootschermer".

Daar werd mij vanwege het toponiem "het gat van Ferry" de gouden laars aangeboden, wisseltrofee voor degenen die door het veen zijn gezakt.

Sam met z'n mamma naar de Efteling

Ik appte Arja om te vragen of ik langs kon komen voor een kop koffie, ze beantwoordde mijn app met enkele foto's en dat ze met haar jongste, Sam bij de Efteling was. Dat zijn toch wel heel leuke "extra's" van de moderne mogelijkheden; je bent best meer betrokken bij de lotgevallen van de (klein)kinderen.

Vol aandacht, lieve foto van de zesjarige. Ach, wat doet me dat ook denken aan de tijd dat ik met m'n jonge kinderen op stap ging. Heerlijke tijd en nu de volgende generaties; fijn om daar getuige van te zijn.

Het werd Sittard

We hadden afgesproken om dit weekend naar Schin op Geul te gaan om de "pet van opa" langs te brengen bij het mini spoorweg museum aldaar in het voormalig treinstation aldaar. Het zou heel anders lopen; de Intercity ging niet verder dan Sittard en verder vervoer zat er voorlopig niet in. Roos stelde voor om hier in Sittard een bus te nemen en dan op geleide van Komoot een wandeling te maken. Dus hup naar de bussen, Roos toverde snel aan de hand van de informatie een beginpunt en een wandeling. En zo liepen we een schitterende wandeling die ons o.a. voerde langs de Geleenbeek. Onderweg aten we ons meegenomen bammetje op in een "pluktuin", prachtige grote tuin met tal van struiken en boompjes.

Uiteindelijk bereikten we station .. , de treinen reden weer en we reden door naar Schin. Daar moesten we tot onze spijt constateren dat het doel van deze reis, het voormalig station met terras gesloten was. Maar daar om niet getreurd, we namen de trein naar Heerlen en hebben daar bij een Syrisch restaurant heerlijk gegeten! Gaan we vaker heen! En de Geleenbeek houden we er ook in! Misschien kan Roos me nog aan een foto van deze beek helpen.

De smokkelaarswandeling met Martijn

Het zat al even " in de pen", maar hij stelde direct voor om vandaag aan de wandel te gaan. Martijn pikte me op bij station Breda en wist de weg naar Strijen, restaurant "de Smokkelaar", vlakbij de grens met België. "Eerst maar even wat lunchen", stelde ik voor en daarna de wandeling die Roos voor ons in Komoot had uitgezet. Was niet alleen voor mij verrassend mooi, maar ook voor Martijn die hier op nog geen 10 km afstand woont. We liepen en ondertussen praatten we wat af, was intussen veel gebeurd. Een verrassend mooi landschap met echte GR paadjes.

Ondertussen had ik Martijn mijn regenjasje gegeven; was echt te fris voor een enkel T-shirtje. Het was een zeer afwisselende wandeling, we zaten nog geruime tijd op een bankje met uitzicht. De cirkelwandeling sloot na 10 km weer bij het restaurant. Daar hebben we ons vervolgens opnieuw culinair laten verwennen.

Het oogsten van de knoflook

Houd je apparaat even scheef om goed te kunnen zien dat het modderige voorwerp dat Roos zojuist uit de grond heeft geschept, een onvervalste knoflookui is. In oktober geplant, winter overleefd, flink gegroeid hebben we nu in juni, 8 maanden later een forse oogst aan knoflook. Snel de grond omspitten, licht mesten en snijbiet zaaien. Kan daarna de boerenkool nog haar best doen.

Door gebruik van mulche tussen de knofjes is dit zaaibed asrdig vrij van onkruid gebleven!

Eindelijk het boek overhandigd

Om gek te worden, een nieuwe update en direct kan ik de foto's niet meer adequaat bewerken. Neemt niet weg dat ik vandaag, samen met Roos een jaren oude belofte heb voldaan; het fameuze boek "red strangers", favoriet boek van Richard Dawkins langs gebracht en overhandigd aan Gatimu. Jaren geleden hadden we elkaar ontmoet en gesproken in de trein. Hij kwam uit Kenya, studeerde theologie in Kampen en ik had in die tijd genoemd boek aangeschaft via boekwinkeltjes.nl. We wisselden email adressen uit en correspondeerden. En uiteindelijk ontmoetten wij elkaar nu bij hem thuis op z'n vrije dag. 

Hij wist zich onze ontmoeting nog goed te herinneren; deed mij plezier. Het boek gaat over de laatste jaren voor de kolonisatie van dit stuk Afrika door de Engelsen. Ik ben heel.benieuwd hoe hij dat ervaart, het verdwijnen van de oorspronkelijke cultuur van zijn vadeeland. Gaan we later nog eens over praten.

Zijn 8 maanden oude zoontje zat gemoedelijk bij ons op schoot. We vertrokken en maakten een prachtige wandeling over de Veluwe door bossen en fraaie landschappen. In Wolfheze namen we een hapje en namen de trein terug. Was een blije dag geweest.

Een magistrale dissertatie

Eind vorig jaar kwam ik met haar in gesprek tijdens een kerstborrel in het belendend trapportaal. Juliëtte, bezig met de afronding van haar proefschrift. Ze vertelde mij over het onderzoek dat zij had gedaan, bijzonder interessant maar ook bijzonder relevant; het betrof de ontwikkeling van eenn techniek om vanuit satellieten de groei, althans de fotosynthese van op de bodem groeiende vegetatie te meten. In het kader van de CO2 problematiek buitengewoon relevant werk mijns inziens. Ik zei dat ik graag de plechtigheid zou willen bijwonen en zo geschiedde vandaag.

Gisteren was ik nog even bij haar langs gegaan om haar een hart onder de riem te steken en te bedanken voor de handgeschreven uitnodiging.

"Het boekje", zoals promovendi over hun dissertatie spreken oogde imposant, was een fors boek, vol illustraties en tabellen.

Daar kwam ze binnen, voorafgegaan door de pedel. Ze gaf een lekenpresentatie die klonk als een klok en een zekere indruk gaf van de precisie waarmee ze de techniek had vervolmaakt. Dat werd tijdens de "verdediging" nog eens dunnetjes overgedaan waarbij de waardering voor de kwaliteit van haar meticuleuze inzet om de meettechniek tot adequate resultaten te brengen openlijk werd betiteld.

Achteraf denk ik dat haar proefschrift meer een standaardwerk voor toepassing van deze meetmethode is geworden. Dat zullen niet veel promovendi voor elkaar krijgen. Hulde Juliëtte!!

Raapsteel stamppot

Na een valse start door al te zaaien in maart is nu de tweede poging bijzonder succesvol gebleken; ik heb inmiddels volop raapstelen en vandaag dan ook stevig geoogst. Bij de slager spekblokjes ingeslagen, een smeuïge aardappelpuree gemaakt en de schone, fijngesneden raapsteelbladeren erdoorheen gemengd. Spekjes en spekvet deden de rest! Een klein scheutje azijn maakte het helemaal af. Daarbij moest ik wel lachen om die oude geschiedenis waarbij Lien azijn bij dit lekkers goot en ik (de enige keer in mijn bestaan) uit pure woede het pand verliet in de stellige overtuiging dat daarmee die heerlijke stamppot verpest was. Eenmaal afgekoeld kwam ik weer terug en het smaakte fantastisch. Daar moest ik uiteraard even aan denken.

Over de vlieg

Vandaag was ik bij Joke op bezoek en natuurlijk waren ook de kleinkinderen van de partij. Kleine Mees moest voortdurend luidruchtig tonen hoe hij moedig van een kruk naar beneden op een matras sprong, maar tussendoor lukte het ook om wat met Joke te praten. Ze legde hem te slapen, ze heeft last van een blessure aan haar voet en ging voor behandeling naar een fysiotherapeut. Ze was vlot weer terug en toen kwamen we uitgebreid aan de praat.

Een onderwerp dat ons beiden raakt betreft de teruggang van de insecten, hele soorten lopen enorm terug of verdwujnen zelfs. Joke noemde de meikever en inderdaad, daar waar je 40 jaar geleden een bierviltje op je bierglas moest leggen, daar zie je heden zelden of nooit meer zo'n fraaie zoemer. Maar zelfs de mug begint zeldzaam te worden, zelfs in het bos. Vliegen zijn slome duikelaars geworden, laatst kwam er een vlieg te poot de kamer binnen wandelen, je kunt de enkele die verdwaald binnenshuis komt gewoon met de hand vangen.

Later kwamen de twee oudsten ook thuis en ik was bereid om tegen beiden een schaakpaetij op te zetten. 

Thuis gekomen zat ik 's-avonds rustig op de bank en vloog er een insect tegen mijn wang. In een reflex sloeg ik tegen m'n wang en bleef de vlieg, zo bleek zitten.

Volgens Joke komt het door het veel gebruikte gif, ik denk dat de hoge CO2 concentratie een rol speelt bij de zuurstof uitwisseling bij deze diersoorten.