En wéér 12 kilometer

Had ik er gisteren in m'n eentje lopend 12 km uitgeperst en daarna zelfs nog in de tuin gewerkt en 's avonds nog stepbridge gedaan, daar was ik vandaag, samen met Roos na 10 km wel toe aan rust.

Ze had een verrassende track aangemaakt in de omgeving van Amsterdam. We begonnen bij station Rai en liepen via het voormalig Floriade terrein, inmiddels al decennia "Amstelpark" genaamd, richting Amstelveen. 

Een verrassend, onmiskenbaar Noord Hollands polderlandschap rolde zich voor ons uit, maar tot ons genoegen zonder de mega schuren en boerderijen die in veel landbouwgebieden het zicht overdadig bepalen. Het werden uiteindelijk toch 12,5 km. Via de Amstel liepen we richting station Bijlmer Arena dat je reeds van verre kon ontwaren. Een roerende mega uitvergroting van een jonge Johan Cruijf deed mij wat als herinnering aan vroeger tijden en uiteindelijk, tot mijn opluchting, het station.

Het was heel zonnig dus bij tthuiskomst de wasmachine gevuld en de was gedaan. Roos kwam nog even langs voor een koppie thee.

van H'sum Sportpark naar Den Dolder

Ik hoefde niet zo vroeg te vertrekken, de verbinding was vier keer per uur. Ik had voor vandaag voor de afwisseling "zelf"  een track van 12 km gemaakt; howel zelf?! Ik had Truus, oftewel Komoot, opdracht gegeven een track te maken tussen de stations Hilversum Sportpark en Den Dolder en dat bleek goed uit te pakken. Vooral het mij wat onbekende stuk door het bos langs de spoorbaan Hilversum-Utrecht vond ik verrassend mooi. Halverwege dat stuk bos was inmiddels het tunneltje onder het spoor, speciaal voor wandelaars en fietsers, klaar. Daar vlakbij was een herdenkingsmonumentje ingericht voor een jonge vrouw die daar  bij een ongeluk om het leven was gekomen, waarschijnlijk toen dit nog een onbewaakte overweg was. Moest er in stilte bij gedenken en een foto maken die inmiddels de blog siert. Doet me best veel als ik tijdens een wandeling zo'n gedenkteken vind; betreft meestal jonge mensen die bij een ongeluk zijn overleden, auto ongelukken met name.

Verder gelopen langs het spoor en bij een bruggetje over spoor en snelweg het Hilversumse woud in. Was er zo rustig. Uiteindelijk herkende ik het landschap, kwam nog een fraaie heksenkring tegen. Die fotografeerde ik om niet slechts deze blog te sieren maar ook naar kleinzoon Joris te sturen. Hij bedankte me daar heel lief voor via WhatsApp van vader Peter.

Lunch bij de vrienden van het IVC

Roos en ik zijn beiden vriend van het IVC, het Internationaal Vocalisten Concours. We gaan jaarlijks naar de finale van de zangers die na uitgebreide voorselectie zijn uitverkoren om van hun kunst en kunde te getuigen. Altijd uiterst hoge kwaliteit. Binnenkort gaan we weer luisteren. Roos gaat tevens naar masterclasses. Vanmiddag was er lunch om als vrienden met elkaar nader kennis te maken en een voorproefje van de zangers. 

Een bariton en een sopraan zongen enkele liederen, daarbij begeleid met piano, maar ook duetten, waaronder het geestige en door het tweetal ook als actief opera gespeelde duet van papageno en papagena uit de opera "Zauberflöte".

We spraken tijdens de maaltijd wat over muziek met deze en gene en gingen weer tevreden terug naar Bilt.

Angst en bevers bij Kekerdom

Eerst met de trein naar Nijmegen en vervolgens met de bus naar Kekerdom, een dorp langs de Waal in de buurt van Millingen. We hadden hier enkele jaren eerder gewandeld tijdens een bridgeweekend. Roos had een track gemaakt die voerde door dit bijzondere landschap waarin de ongekende droogte van de lastste tijd en de talloze bevers alhier hun sporen hadden achtergelaten.

Hoogtepunten in deze wandeling waren een "paadje", wel zo wild overwoekerd dat ik m'n hart vasthield, maar we hebben het gehaald gelukkig: "dat nooit meer!", dacht ik bij mezelf. De 8000 jaar oude versteende bomen, maar ook het nu droog gevallen pad, c.q. dijk dat we destijds hebben  overgestoken terwijl het onder water stond.

Uiteindelijk de feërieke theetuin en toen weer terug naar Kekerdom waar binnen 5 minuten de bus naar Nijmegen kwam. Fijne, stoere wandeldag geweest.

Naar de Eilandspolder

Dankjewel Herman dat je deze foto hebt gemaakt; ik zag je wel met je telefoon bezig en deed net of ik het niet merkte, maar hij geeft goed weer hoe verheugd ik deze dag ben geweest om weer in de Eilandspolder temidden van "onze werkgroep" aanwezig mocht zijn. In de boot met uitzicht op het fraaie landschap waar al eeuwenlang de mens heeft geploeterd voor zijn bestaan, niet beseffend hoe uniek het biologisch/ecologisch was. En nu, aangezet door Ab, die mij vanochtend om half acht opwachtte bij busstation Edam en met zijn enthousiasme en kennis de hele werkgroep stimuleert om met weer en wind een deel van het ecologisch wonder in stand te houden alhier.

Neemt niet weg dat de kameraadschap en de sfeer in ons groepje van vooral oudere mannen niet de minste inspirator vormen. Bij mij is het tevens de nostalgische bewondering voor het oorspronkelijk Noord Hollandse landschap, overgenomen van mijn oude vader, dat mij hier al peinzend op de foto inspireert.

Nadat Ab mij oppikte en we ons naar Grootschermer spoedden gingen we eerst langs in de Rijp om de taarten op te halen voor bij de koffie. Aangekomen bij de werkschuur zette Ab koffie en ik de stoelen buiten in een kring. Ondertussen druppelde het hele gezelschap binnen. 

Genoeglijk begin van de werkdag. Vervolgens in de boot en op weg naar het eerste eiland waar we direct stevig aan de gang gingen.

Zo werkten we vier eilandjes af. Tot slot weer terug gevaren naar de werkschuur. Ik kon meerijden met Herman die mij afzette bij station Zaandam. Vergeefs vechtend tegen de slaap was ik snel weer in Utrecht. Was een buitengewone dag geweest.

Joris en de paddenstoelen

Altijd leuk wanneer kinderen een interesse tonen in aspecten van de natuur. Van zoon Peter kreeg ik een hele serie foto's van een kleine excursie die hij bij hun in de buurt deed met zijn twee zoons. Joris, gewapend met een boekje, vol illustraties van paddenstoelen deed z'n best om de gevonden zwammen op naam te brengen daarbij geassisteerd door vader Peter. Ik dacht nog: "goed bezig zeun", ik vind het zo belangrijk dat kinderen jong in aanraking met de natuur komen.

Peter doet dat volop, heeft ook een groentetuin en leert hun dingen over de natuur, hij gaat ook vaak met hen wandelen.

In de Ooijpolder

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje: een wandeling in de Ooijpolder, bij Nijmegen. Ik hoefde deze wens nauwelijks uit te spreken of Roos had al een track gemaakt en die hebben we vandaag gelopen.

Begon al mooi met goed gemaaide paden langs rietkragen. Met een zelf te bedienen pontje moesten we een water oversteken en liepen door landbouwgebied richting Ooij. Daar vonden we een fijne plek om de appeltaart te keuren.

We liepen verder. We waren net over de helft van het geplande traject van 13 km. Ik voelde het in m'n benen. Na een fraai stuk tussen wild opgroeisel en betonnen restanten uit WO II, kwamen we bij een uitzichttoren. Natuurlijk wilde Roos die beklimmen: "geef mij je rugzak maar", wilde ik zeggen, maar direct al: "waar is je rugzak?". Had ze laten staan bij de uitspanning van de appeltaart met de grappige naam "Oortjeshekken".

We keerden snel om en liepen in gezwinde pas terug. Tot mijn stomme verbazing bleek ik van de zgn. vermoeidheid helemaal geen last te hebben. Kennelijk een kwestie van doorzetten. Natuurlijk was de rugzak veilig bij de receptie ingeleverd, maar we voelden de opluchting, wat een schrik! 

We liepen nu naar een bushalte in Ooij en waren vlot weer in Nijmegen. Was een heerlijke wandeldag geweest in een voor ons minder bekende wandelomgeving; gaan we verder exploreren.