En "we" gaan gewoon door

vanmorgen om 5 uur werd ik uitgerust wakker, Roos lag nog heerlijk te slapen, ik ging op het achterbalkon genieten van de koele ochtendlucht. Kopje koude thee, bammetje en verder lezen over de door mij zo bewonderde Alexander von Humboldt. Wat een kerel, die ruim 200 jaar geleden zijn wetenschappelijk en poëtisch geïnspireerde ontdekkingsreizen maakte in Zuid Amerika. Ik lees, herlees en leze nog het fantastische boek van de pen van Andrea Wulf over deze bijzondere man. Alexander was de man die de intensieve samenhang van de natuur "ontdekte", althans besefte, bij die tocht door vaak ongerepte natuur. Daarbij nam hij overigens ook de invloed van de mens op de natuurlijke processen waar en voorspelde niet veel goeds voor de verre toekomst.

En inderdaad, die verre toekomst is nu duidelijk aangebroken, vandaag code rood als waarschuwing voor de extreem hoge te verwachten temperatuur die veroorzaakt wordt door de almaar stijgende CO2 concentratie in de atmosfeer; inmiddels 40% hoger dan in het holoceen voor de industriële revolutie. En de uitstoot van CO2 heeft nog niet eens haar hoogtepunt bereikt, de Homo Sapiens, de wetende mens gaat onverdroten voort met haar uiteindelijk misschien wel zelf veroorzaakte ondergang, kijk maar eens naar de condensstrepen hedenmorgen in de stralende ochtendlucht van wat waarschijnlijk de warmste dag, ooit in ons land gemeten zal worden. U lezer weet vast wel waardoor die strepen worden veroorzaakt?!

Een kikker/pad voor de vijver

Roos stelde voor om vanmorgen "vroeg" aan de wandel te gaan. Na een goede nachtrust werd ik als gebruikelijk om 5 uur wakker. Nog even wat gelezen en toen opgestaan. Een paar kippenvleugels gebakken voor "op een bankje" en de tas klaar gezet, twee flessen water vanwege de hitte. Tegen achten kwam Roos en na een kop koffie reden we  op de fiets naar ons bos. We liepen naar Beerschoten en daar ontwaarde Roos tussen het gras een kikker (of misschien pad?). Met een snelle greep had ik die te pakken; Roos maakte haar drinkfles gereed voor diertransport en we vertrokken weer richting fiets en door naar de tuin. Daar lieten we ons nieuwe tuindier los in de vijver.

Hij zocht direct zijn heil bij het drijvend groen.

We deden nog wat onderhoud in de tuin, waaronder het verplaatsen van wat groenlofstruikjes en gingen terug met de fiets naar Beerschoten. Daar zag ik tot mijn vreugde een prachtig stukje landschap, duidelijk inheemse planten op schrale grond, een prachtig stuk, vergelijkbaar met die pracht daar bij Slenaken.

Op een bankje lieten we de kippenvleugels intreden en liepen nog wat kilometers, het werd al warmer, tijd om naar de flats te vluchten.

Nu om 16.45 uur is het hier binnen stikkenswarm, heb moeite om wakker te blijven, de thermometer in de dressoirlade geeft ruim 30 graden Celsius aan.

I prefer the miserable wheater

Ongehoord zo heet als het nu om 19 uur is op de flat. Op de thermometer in het dressoir kan ik nauwkeurig aflezen dat het hier binnen nu 29 graden celsius is. 

Vanmorgen bij het opstaan was het lekker fris, nog geen 20 graden, voelde goed aan. Vandaag 24 juni is onze jaarlijkse evaluatiedag. We hadden afgesproken om dat ook met een lunch te vieren. Ik ging eerst naar de tuin om water te sproeien en te kijken hoe alles er bijstond. Viel niks tegen. Daarna even langs bij de plek waar we wilden gaan lunchen. Waren vanaf half twaalf open voor lunch. Vervolgens koffie en evaluatie bij Roos. Verliep als altijd naar volle tevredenheid, maar toch goed om daar jaarlijks een moment voor uit te trekken!

De lunch in het restaurant tegenover de ijswinkel beviel ons prima. We namen afscheid, ik wilde nog wat wandelen, maar dat was geen doen. Om 14 uur was het 36 graden en dat voelde niet goed aan, dus terug gesloft. Kreeg ik een app met foto uit Londen, pizza on the beach. Deed mij herinneren aan een wandeling over Offas dykepath in Engeland met Anneke. Bij een slager, zo'n op en top bleke, zwetende Brit hoorde ik: "I prefer the miserable wheate as usual", het was dat jaar voor Albion inderdaad een heel warme zomer, maar prima om die schitterende tocht te wandelen.

Verjaardag in den Haag

Een dag voordat ze daadwerkelijk jarig was, vierde Arja vandaag haar40e verjaardag. Het feestje was vanaf half drie geopend en wie stonden er toen voor de deur? Juist ja, Roos en ik, de eersten. Eindelijk Arja weer eens in m'n armen genomen en kort gesproken, een paar van se kinderen en zelfs Walter even gesproken en lekker ergens in de schaduw in de tuin gaan zitten. Sam toonde z'n interesse in kleine beestjes, met een kijkpotje, een pincet en een dode spin. Hij had van z'n moeder begrepen dat "opa" dat ook leuk vond. Even later kwam Peter met z'n hele gezin in de tuin. Gezellig kwam Joris bij me op schoot zitten. Ook gesproken met de ouders van Walter. Tot mijn verrassing ook twee neven van m'n kinderen, Connor en Brendan, had ik sinds hun kinderjaren niet meer gezien, inmiddels twee leuke grote kerels geworden. 

Op tijd stapten we weer op. Was een gezellige drukte geworden. Afscheid en terug naar Utrecht. We aten nog ergens een hapje, Roos ging naar Tivoli en ik terug naar de fiets in station Bilthoven. Was een leuke dag geweest met veel.familie.

188.000 bliksemflitsen

Het was vannacht een merkwaardig onweer. Na een snoeihete dag verliet ik m'n flatje om bij Roos de avondmaaltijd te genieten. Bij het betreden van de buitenlucht wist ik niet wat ik voelde, deed mij denken aan de hitte van Griekenland. Op de fiets viel het wel mee, windje om je hoofd, heel rustig trappen. In de hal van de flat bij Roos was het heerlijk koel en boven in de flat was het eveneens aangenaam. Binnen koelde het zelfs zodanig af dat we besloten om nog wat naar buiten te gaan op de fiets om ergens lekker buiten op een bankje van de avond te genieten. Roos kende een piepklein groen gebiedje in de buurt, maar daar was geen bankje, maar wel in het van Boetzelaarpark. Heerlijk zo buiten, meerdere mensen waren op dat idee gekomen en paradeerden, vriendelijk groetend langs ons bankje.

KNMI had onweer voorspeld, daar was nog niets van te merken totdat we de flat weer betraden; de beloofde regen toonde zich aarzelend. Boven gekomen merkten we het oplichten van de wolken door bliksemschichten. Nam snel toe, ongelooflijk hoeveel flitsen er waren waarvan overigens relatief weinig verticaal naar de grond. Het begon ook vreselijk te waaien en te regenen, zelfs wat hagel, was gewoon griezelig.

Later las ik op de site van KNMI dat de hoge frequentie van het aantal bliksemflitsen uitzonderlijk hoog was. Ik ervoer het als een "vreemd" onweer.

Vroeg naar de Eilandspolder

Ondanks dat ik afgelopen seizoen geen grasspriet heb helpen afvoeren kreeg ik als vrijwilliger een uitnodiging voor deelname aan de excursie en afsluiting van het maaiseizoen van de werkgroep Eilandspolder. Ik gaf daar graag gehoor aan en sprak met Ab af: "om 8 uur bij de pisbak". Meestal moest ik daar als eerste mijn thee weer kwijt bij voorgaande werkdagen alhier. Ook nu, ik was er zelfs al om kwart voor acht na om 6.15 de stoptrein naar Utrecht te hebbn genomen.

Fijn om weer in dit mooie gebied te zijn en vooral om "de maten" weer te ontmoeten. Kees kwam als eerste en we ontmoetten elkaar hartelijk, fijne kerel die me ooit uit een veengat redde, dat daarmee de naam "het gat van Ferry" heeft gekregen, ge munt door Ab zelf.

Eerst een toelichting over de geschiedenis van de Eilandspolder door een deskundige van de provincie. En daarna met z'n allen in de boot met kaptein Ab achter het stuur.

We deden verschillende plekken aan waarbij Ab toelichting gaf als vanouds. Het was prachtig weer en iedereen genoot.

Bij het aanzicht van dit gebied zit mijn oude vader altijd op mijn schouder mee te genieten. Dit was "zijn noordholland".

We voeren terug naar de werkschuur en met de auto door naar het restaurant "Het genot van Grootschermer".

Daar werd mij vanwege het toponiem "het gat van Ferry" de gouden laars aangeboden, wisseltrofee voor degenen die door het veen zijn gezakt.

Sam met z'n mamma naar de Efteling

Ik appte Arja om te vragen of ik langs kon komen voor een kop koffie, ze beantwoordde mijn app met enkele foto's en dat ze met haar jongste, Sam bij de Efteling was. Dat zijn toch wel heel leuke "extra's" van de moderne mogelijkheden; je bent best meer betrokken bij de lotgevallen van de (klein)kinderen.

Vol aandacht, lieve foto van de zesjarige. Ach, wat doet me dat ook denken aan de tijd dat ik met m'n jonge kinderen op stap ging. Heerlijke tijd en nu de volgende generaties; fijn om daar getuige van te zijn.