Brugje over de Tungel

Vanmorgen zijn we vertrokken voor een lang weekend Noord Limburg, Weert e.o. wel te verstaan, een bekende combinatie van dagelijks een wandeling en 's-avonds bridgen en verblijf in het Fletscher hotel aldaar, kortom bridgen met Boon-a-Part. Bevalt ons prima.

Roos had de wandeling voor vandaag goed bepaald. We haalden de buurtbus naar Tungelrooi op het nippertje. Vrijwel direct na het uitstappen "ergens" stonden we in fraai en vooral doodstil landschap. We liepen langs een beekje met de naam Tungel. Ons pad voerde langs of over een reconstructie van een Romeinse brug, gebaseerd op antieke resten die hier ooit zijn gevonden. Dendrlogisch onderzoek had vastgesteld dat het hout van destijds in de Romeinse tijd was gekapt. 

Wij genoten van het landschap langs de beek. Bij een rustplek met tafel keerden we en vervolgden onze wandeling aan gene zijde van de beek. We liepen over een zandwal in de buurt van waar ooit een werkkamp was geweest waar na de oorlog Ambonezen tijdelijk waren ondergebracht. Slechts een herinneringsbord deed daarvan nog getuigenis, verder was er geen spaan meer. Ik maakte een foto van de mensen die daar waren ondergebracht.

We eindigden bij een bushalte waar al spoedig de bus naar Weert ons naar het hotel voerde. Kennis gemaakt met de andere bridgers en lekker gegeten.

Lekker gebridged.

Boek ophalen in Amsterdam

Ik had via boekwinkeltjes.nl een boeknbesteld en kon het ophalen in Amsterdam in de buurt van halte Nieuwmarkt. Met trein en metro was ik er zo. Bij het Antiquariaat in de Oude Hoogstraat, middenin het centrum van de stad. Best leuk om weer eens door het centrum te lopen. Het boek, "Bonobo, de vergeten mensaap" van Frans de Waal. Uitgebreid verhaal over zijn ervaringen met deze vriendelijke mensaap die qua afkomst als onze meest naaste genetische verwant wordt genoemd.

Het gedrag is van een onder primaten ongekende vreedzaamheid waarin sex een plaats heeft waar "neef" chimpansee eerder macht en agressie gebruikt.

Droogte in 1959

Eindelijk heb ik de onderbouwing gezien van een oeroude herinnering. Het betreft een jaar dat het record droog was geweest. Zojuist las ik in de berichtgeving van het KNMI dat 1959 in de lijst van 5 droogste jaren bekend was. Ik was toen 11 jaar oud, dat jaar moet het zijn geweest. Of het een warm jaar is geweest, dat weet ik niet, dat valt je als kind waarschijnlijk niet zo op, maar ik weet nog wel - en dat is ook het enige dat ik heb vastgehouden - dat het gras in de perken helemaal verdroogd en bruin was geworden. Dat heb ik overigens dit jaar in onze volkstuin niet gezien.

Een ander warm jaar dat ik me goed herinner was 1969, dat was een zomer waar geen einde aan leek te komen. Met vakantie op Texel, begin september was er een ongehoorde overvloed van rijpe bramen weet ik nog, kennelijk was die zomer wel zonnig, maar niet te droog geweest. 

En in de 70er jaren hebben we een stel warme zomers gekend, maar zo heet als dit jaar niet eerder in mijn leven. 

Een legendarische zomer was 1947, maar daar heb ik niets van meegekregen afgezien van de levensvonk die mijn jonge ouders zich en mij gunden.

En wéér 12 kilometer

Had ik er gisteren in m'n eentje lopend 12 km uitgeperst en daarna zelfs nog in de tuin gewerkt en 's avonds nog stepbridge gedaan, daar was ik vandaag, samen met Roos na 10 km wel toe aan rust.

Ze had een verrassende track aangemaakt in de omgeving van Amsterdam. We begonnen bij station Rai en liepen via het voormalig Floriade terrein, inmiddels al decennia "Amstelpark" genaamd, richting Amstelveen. 

Een verrassend, onmiskenbaar Noord Hollands polderlandschap rolde zich voor ons uit, maar tot ons genoegen zonder de mega schuren en boerderijen die in veel landbouwgebieden het zicht overdadig bepalen. Het werden uiteindelijk toch 12,5 km. Via de Amstel liepen we richting station Bijlmer Arena dat je reeds van verre kon ontwaren. Een roerende mega uitvergroting van een jonge Johan Cruijf deed mij wat als herinnering aan vroeger tijden en uiteindelijk, tot mijn opluchting, het station.

Het was heel zonnig dus bij tthuiskomst de wasmachine gevuld en de was gedaan. Roos kwam nog even langs voor een koppie thee.

van H'sum Sportpark naar Den Dolder

Ik hoefde niet zo vroeg te vertrekken, de verbinding was vier keer per uur. Ik had voor vandaag voor de afwisseling "zelf"  een track van 12 km gemaakt; howel zelf?! Ik had Truus, oftewel Komoot, opdracht gegeven een track te maken tussen de stations Hilversum Sportpark en Den Dolder en dat bleek goed uit te pakken. Vooral het mij wat onbekende stuk door het bos langs de spoorbaan Hilversum-Utrecht vond ik verrassend mooi. Halverwege dat stuk bos was inmiddels het tunneltje onder het spoor, speciaal voor wandelaars en fietsers, klaar. Daar vlakbij was een herdenkingsmonumentje ingericht voor een jonge vrouw die daar  bij een ongeluk om het leven was gekomen, waarschijnlijk toen dit nog een onbewaakte overweg was. Moest er in stilte bij gedenken en een foto maken die inmiddels de blog siert. Doet me best veel als ik tijdens een wandeling zo'n gedenkteken vind; betreft meestal jonge mensen die bij een ongeluk zijn overleden, auto ongelukken met name.

Verder gelopen langs het spoor en bij een bruggetje over spoor en snelweg het Hilversumse woud in. Was er zo rustig. Uiteindelijk herkende ik het landschap, kwam nog een fraaie heksenkring tegen. Die fotografeerde ik om niet slechts deze blog te sieren maar ook naar kleinzoon Joris te sturen. Hij bedankte me daar heel lief voor via WhatsApp van vader Peter.

Lunch bij de vrienden van het IVC

Roos en ik zijn beiden vriend van het IVC, het Internationaal Vocalisten Concours. We gaan jaarlijks naar de finale van de zangers die na uitgebreide voorselectie zijn uitverkoren om van hun kunst en kunde te getuigen. Altijd uiterst hoge kwaliteit. Binnenkort gaan we weer luisteren. Roos gaat tevens naar masterclasses. Vanmiddag was er lunch om als vrienden met elkaar nader kennis te maken en een voorproefje van de zangers. 

Een bariton en een sopraan zongen enkele liederen, daarbij begeleid met piano, maar ook duetten, waaronder het geestige en door het tweetal ook als actief opera gespeelde duet van papageno en papagena uit de opera "Zauberflöte".

We spraken tijdens de maaltijd wat over muziek met deze en gene en gingen weer tevreden terug naar Bilt.

Angst en bevers bij Kekerdom

Eerst met de trein naar Nijmegen en vervolgens met de bus naar Kekerdom, een dorp langs de Waal in de buurt van Millingen. We hadden hier enkele jaren eerder gewandeld tijdens een bridgeweekend. Roos had een track gemaakt die voerde door dit bijzondere landschap waarin de ongekende droogte van de lastste tijd en de talloze bevers alhier hun sporen hadden achtergelaten.

Hoogtepunten in deze wandeling waren een "paadje", wel zo wild overwoekerd dat ik m'n hart vasthield, maar we hebben het gehaald gelukkig: "dat nooit meer!", dacht ik bij mezelf. De 8000 jaar oude versteende bomen, maar ook het nu droog gevallen pad, c.q. dijk dat we destijds hebben  overgestoken terwijl het onder water stond.

Uiteindelijk de feërieke theetuin en toen weer terug naar Kekerdom waar binnen 5 minuten de bus naar Nijmegen kwam. Fijne, stoere wandeldag geweest.

Naar de Eilandspolder

Dankjewel Herman dat je deze foto hebt gemaakt; ik zag je wel met je telefoon bezig en deed net of ik het niet merkte, maar hij geeft goed weer hoe verheugd ik deze dag ben geweest om weer in de Eilandspolder temidden van "onze werkgroep" aanwezig mocht zijn. In de boot met uitzicht op het fraaie landschap waar al eeuwenlang de mens heeft geploeterd voor zijn bestaan, niet beseffend hoe uniek het biologisch/ecologisch was. En nu, aangezet door Ab, die mij vanochtend om half acht opwachtte bij busstation Edam en met zijn enthousiasme en kennis de hele werkgroep stimuleert om met weer en wind een deel van het ecologisch wonder in stand te houden alhier.

Neemt niet weg dat de kameraadschap en de sfeer in ons groepje van vooral oudere mannen niet de minste inspirator vormen. Bij mij is het tevens de nostalgische bewondering voor het oorspronkelijk Noord Hollandse landschap, overgenomen van mijn oude vader, dat mij hier al peinzend op de foto inspireert.

Nadat Ab mij oppikte en we ons naar Grootschermer spoedden gingen we eerst langs in de Rijp om de taarten op te halen voor bij de koffie. Aangekomen bij de werkschuur zette Ab koffie en ik de stoelen buiten in een kring. Ondertussen druppelde het hele gezelschap binnen. 

Genoeglijk begin van de werkdag. Vervolgens in de boot en op weg naar het eerste eiland waar we direct stevig aan de gang gingen.

Zo werkten we vier eilandjes af. Tot slot weer terug gevaren naar de werkschuur. Ik kon meerijden met Herman die mij afzette bij station Zaandam. Vergeefs vechtend tegen de slaap was ik snel weer in Utrecht. Was een buitengewone dag geweest.