Mooi in de Jura

Voor vandaag was weer een snoeihete dag voorspeld, echt ern dag om stil binnen te blijven. Uit Frankrijk kreeg ik een whatsapp bericht van dochter Joke die heden vakantie houdt in de Jura, naar ik mij herinner een fraai landschap.

Roos en ik hebben gebridged en ik heb een flinke hoeveelheid pronkers gesneden en geblancheerd, echt zo'n warm klusje voor in de keuken.

Onze moestuin levert goed op. Toen het tegen half zeven wat koeler werd zijn we nog even langs geweest om wat water te geven en weer te plukken.

Koel op het balkon

De flat van Roos is 90 graden anders ten opzichte van het zonlicht dan mijn flat. Zij heeft vanuit het west balkon prachtig uitzicht over groene verten en de torens van Utrecht en Westbroek. We zitten er dan ook graag in de avond van de koelere lucht en het uitzicht te genieten.

Vanmorgen was ik al vroeg opgestaan terwijl Roos nog lekker lag te knorren. Ik ging even van de ochtendkoelte genieten voordat de eerste snoeihete dag zou beginnen. Later dronken we daar samen onze ochtendkoffie.

Mirabellen en familiebezoek

Roos had voor vandaag een heel programma gepland. Eerst naar Culemborg en daar in het plukbos mirabellen plukken. Nou, je kon de mirabellen hier en daar gewoon oprapen. De gemeente heeft actief beleid met betrekking tot vruchtbomen voor algemeen gebruik. Op internet staat zelfs een gedétailleerde kaart met daarop de plekken waar vruchtbomen staan.  

Beladen met zakken mirabellen gingen we gezelligbop familiebezoek bij Roos' jongste zoon en gezin. Was reuze gezellig met de nog geen tweejarige kleinzoon die natuurlijk even bij z'n oma op schoot zat met een boekje; voorlezen, goed voor kinderen.

Tycho bracht ons terug naar het station. Was een leuke, afwisselende dag geweest. Nog even langs de tuin, onvermijdelijk in deze droge oogsttijd. Plukken en water geven!

Odyssee

In de hitte van de dag zijn we naar de bioscoop geweest naar de film Odyssee naar mijn favoriete boek Odysseia van Homeros. Ik had niet verwacht dat dit boek zo schitterend verfilmd zou kunnen worden als Christopher Nolan voor elkaar heeft gekregen. 

De twintig jaar durende afwezigheid van de koning van Ithaka met achterlating van zijn piepjonge vrouw Penelopeia en zijn babyzoon Telemachus was zo prachtig filmisch ingevuld. Hier en daar zelfs aanvullingen aan Homeros' meesterwerk die het verhaal nog mooier maakten althans romantischer, maar ook weglaten van al die onderdelen van het verhaal die tot wellustige taferelen hadden kunnen leiden als 7 jaar het bed delen met de wellustige Calypso, de godin met de mooie vlechten.

Ik was meerdere keren zo aangedaan dat m'n ogen vochtig werden; die donder van Zeus bij het aankondigen van gebeutenissen. De godin Athene die af en toe in beeld kwam, meesterlijk ingevuld. Helemaal aan het eind van de film een verwijzing naar het heden.

Ik heb het boek jaar in jaar uit zeer regelmatig gelezen en vind de film een aanvulling. Dank Christopher!

Roos en ik.hebben 's-avonds nog uitgebreid nagesproken over de film. Zij had détails gezien die mij ontgaan waren; ik had me toch al voorgenomen om de film nog een keer te gaan bekijken, Roos wil dat ook!

Het bos takelt af

Zit ik hier even uit te puffen op het bankje bij het korenveld zie ik in de verte duidelijk tekenen van boomverval. Het bos heeft het moeilijk. Natuurlijk is het al wekenlang droog en heet maar hier wordt ook ons drinkwater geproduceerd en dus als grondwater onttrokken, wat gevolgen heeft voor de natuur.

Het kiezen tussen natuur, economie en verdere zaken die samenhangen met het maatschappelijk gebeuren wordt steeds moeilijker, en dat wordt er door de toenemende klimaatverandering niet eenvoudiger op.

In de koelte van de ochtend

Terwijl zuid Europa in brand staat en de hete lucht uit die streken zich naar onze oorden rept zit ik in de koelte van de ochtend te peinzen over begin en eindigheid. De den op de foto vormt voor mij de metafoor van de processen die uit de chemische chaos van het begin der tijden, c.q. de fase van afkoelend sterrenstof via dissipatieve conjuncties tot georganiseerd leven kwamen, gedreven door die afkoeling en uiteindelijk tot de ontwikkeling van die prachtig samenhangende natuur met al haar soorten in ecologische samenhang.

Heb hier vanaf de jaren 70 tot heden intensief over nagedacht en onlangs ook gelezen dat de door mij bewonderde Stuart Kauffman ook langs deze lijnen denkt zij het zonder die malle dennenboom.

De courgettes deden het goed

Ons voorlopig laatste ontbijt bij "het Schaep", afscheid van het gezelschap en naar bus 54 op naar Wijlre. Van daaruit liepen we een stevige wandeling naar Gulpen waar bus 350 ons rap naar de Intercity bracht. In Utrecht scheidden onze wegen. Was een fijn weekend Limburg geweest. Na wat boodschapjes ontmoetten we elkaar alweer op de fiets naar de tuin, daar stond alles er prachtig bij. Zelfs de verdwaalde tomaat vertoonde zijn eerste vruchten, maar vooral de courgettes verrasten mij.

Ik maakte speciaal foto's om naar dochter Joke te sturen. We plukten bonen en snijbiet en genoten even van het uitzicht op de vijver.

Wijlre als startpunt

Valkenburg is een middelpunt voor OV. Naast de trein naar Maastricht was er ook de bus 54 richting Gulpen, via Wijlre. Vandaag planden we de derde wandeling met Valkenburg als einddoel, dit keer vanuit Wijlre. Fraai begin met de schitterende watermolen die rap ronddraaide, aangedreven door de krachtige stroom van de Geul. Al snel kwamen we in bekend terrein waar we ooit de Rode Geuzen, flink uit de kluiten gewassen runderen hebben gezien en ook nu zagen we er weer enkele met hun donkerbruine voorkomen. Het werd een heerlijke wandeling door de velden en bossen met flinke klimpartijen. Roos had de track weer mooi geconstrueerd. Uiteindelijk bij ons hotel nog wat buiten zitten lezen met een beker warme chocolade. 

Diner en bridgen als afsluiting van de dag. We eindigden in de totaalstand op de vierde plaats.

Tot onze opluchting was de beloofde regen niet uitgebleven; buienradar toonde dat Utrecht en daarmee onze moestuin redelijk ruim bewaterd waren. Morgen maar snel gaan kijken.