Hakselen in de volkstuin

Het was vandaag een zeer regenachtige dag. Bij vertrek uit Wijhe regende het stevig. Ik ging naar de markt in Zutphen om plantuitjes en pootaardappelen te kopen voor in de moestuin. Nog een lekker saucijzenbroodje gescoord en terug naar Bilthoven waar mijn stalen ros trouw op me stond te wachten. Terwijl het in Overvecht nog hoosde van de regen was het in Bilthoven redelijk droog. 

Thuisgekomen eerst overleg met de nieuwe buren over de problemen met het boren in het beton van het dak en de schade die dat heeft berokkend aan de electriciteit. Daarna door naar de tuin en zowel uitjes als piepers in de grond gedaan. Leuk werk! Natuurlijk ook m'n neus laten zien bij het verhakselen van snoeihout.

Coïncidentie

Een merkwaardige schrijver die Michel Houellebecq, met zijn vaak onverzorgde uiterlijk, argwanend kijkend is hij afgebeeld op internet; zijn boeken liegen er niet om, steeds met in mijn beleving walgelijke sex beschrijvingen, een apocalyptische wereldbeschouwing waarin de Islam een belangrijke rol speelt, het kan niet op.

Maar juist dit boek, dat als schemerige verhaallijn feitelijk een anti feministische trend heeft is juist sprake van een kanteling juist richting Islamitische maatschappij, die het voor mannen met polygamie en macht wel heel aantrekkelijk maakt. De verhaallijn speelt zich af tegen een achtergrond van straatgeweld, de al eerder aangekondigde burgeroorlog. Griezelig trouwens, terwijl ik dit boek las speelde ook de rel waarbij hier in Overvecht rechtshandhavers, politie agenten een autobus hadden moeten vorderen als schutsmuur tegen geweld.

Yalom en zijn echtgenote

Terwijl ik afgelopen week in de bieb was om het boek over Alexander von Humbold op te halen liep ik langs een speciaal ingerichte tafel met boeken over het stervensproces en het daarbij optredend proces van verwerking, voor bejaarden als ik toch wel een item waar je veel mee bezig bent.

Nu is Yalom een gevierd schrijver die vanuit zijn psychiatrische ervaring en zijn eruditie heeft gepubliceerd. Ik heb dan ook veel van zijn boeken gelezen. Maar dit boek, dat hij samen met zijn terminaal zieke vrouw heeft geschreven toont een andere Yalom. Het bevat een enorme stroom gedachten en associaties. Een belangrijk onderdeel van het menselijk denken is bezig met dat onvermijdelijk einde van elk leven. En zeker op hoge leeftijd, zeg maar vanaf 75 houdt het de meesten bezig. Angst speelt de boventoon, ook daar schrijft hij over. Een goede remedie , aldus Irw betreft het op jonge leeftijd realiseren dat het eindig is, dan komt dat proces niet als een angstig makende verrassing.

Eveneens een leesadvies.

Von Siebold

Onverwacht kreeg ik bericht van de bibluotheek dat er een gereserveerd boek voor me klaarlag, een boek over von Humbold van de pen van niemand minder dan Annejet van der Zijl.

Natuurlijk kende ik het Japan museum in Leiden, gevestigd in zijn voormalig woonhuis en waarin een deel van zijn collectie wordt gepresenteerd. Ik heb dat meermaals bezocht en was behoorlijk onder de indruk van deze geleerde, verzamelaar die daar tegen de verdrukking in vanuit Deshima veel heeft kunnen betekenen.

Annejet beschrijft op haar bekende wijze zowel verdienste als minder positieve elementen over haar onderwerpen en langzaam maar zeker verdrong het beeld van rücksichtlose egocentrische zelfoverschatting dat van een bijzonder kundige medicus, de vlag waaronder hij was binnengehaald.

Natuurlijk weer een zeer lezenswaardig boekwerk van deze inmiddels befaamde schrijfster! Kortom, dringend leesadvies.

Hommel van dienst

Ik zag vorige week een eerste hommel in onze moestuin, wanhopig op zoek naar "iets te eten", bloeiende planten voor de nectar. Er bloeide nog niets, de perenbomen staan op springen, maar niks te snacken voor de bestuivers. Enkele dagen later liep ik door het gebied van Sandwijck en daar zag ik de hier afgebeelde plant, volop in bloei en tal van snoepende hommels. De hier getoonde foto stuurde ik naar Roos en volgens haar was dit komkommerkruid! Daar moet ik wat mee, uitscheppen en naar de volkstuin verhyizen of kujken bij Ranzijn of deze vroegbloeier te koop is. 

Wat een lieve lach

Roos stuurde mij dit fotootje, gemaakt van een zwart-wit fotootje vanuit haar prille jeugd, een jaar of twee schat ik. Ze krijgt van mij als naam "Marjoleintje", naar het dochtertje dat we niet gekend hebben, maar waar Roos wel een allerliefst gedicht over heeft geschreven.

IJs maken met sneeuw

Hier de foto uit m'n oude album, de klassefoto van de zesde klas lagere school met "meester" Buisman. Eén van de vele dingen die hij ons leerlingen onderwees was het fysisch proces van vriespunt verlaging door zout te mengen met bevroren water, c.q. sneeuw. Vond ik fascinerend, daarbij vertelde hij ook dat je met dit proces in staat was om zelf ijs te maken! Een bak met sneeuw, zout erbij, dan in die bak een tweede bak waarin gewoon fabrieksvla en die blijven roeren. De smeltende sneeuw met zout verversen en doorgaan tot de vla was bevroren tot ijs!

Mijn ouwe moeder vond het prima als ik dat ging proberen en ja hoor, een grote aluminiumpan met ijs, zout erop, een kleinere aluminium pan erin geplaatst en roeren maar. En het lukte! 

Dat lijkt mij een veel aardiger manier van ijs zien maken, moeder Joke, omringd door haar drietal en eventueel "opa" op de achtergrond als publiek.