15 november 2026

Naar Heerlen voor de opera

Redelijk vroeg de deur uit vanmorgen; we gingen naar Heerlen. De spoorwegen hadden werkzaamheden gepland, we moesten het stuk van Weert naar Sittard met de bus, was uitstekend geregeld, de bussen reden af en aan. Aangekomen in Heerlen werden we opgevangen door een groepje "Pieten" met blaasinstrumenten. Een gezellige drukte op straat. 
Roos had een wandeling bedacht, op weg naar het hotel voor vannacht via het theater van Heerlen, zodat we enigszins bekend werden met de omgeving en vanavond in het donker de weg konden vinden. Het werd een ferme wandeling waarbij we ook een stuk van de kasteeltuin meenamen, want, ja ja, we gingen slapen in een heus oud kasteel, Terwold genaamd.
Toen terug naar het theater. We ontmoetten vriend Dick in de foyer. Toen hij van Roos hoorde van ons bezoek aan de opera Uprising van componist Jonathan Dove besloot hij ook tot opera bezoek. Leuk om elkaar te ontmoeten! Ook in de pauze van de opera hebben we bijgepraat in de foyer; Dick toverde zelfs een amandelstaaf uit zijn bagage. Hij gaf aan dat hij direct na de voorstelling de bus terug wilde nemen, dus namen we na de pauze alvast afscheid, was kort maar krachtig geweest, fijn om elkaar even te zien.
De opera toonde het initiatief van de jonge garde tegen de voortrazende vervuiling van de aarde. Deed dat aan de hand van een gezin waar moeder en dochter als de uitersten in deze kwestie figureerden in een lokale milieukwestie rond de vernietiging van een bos voor de aanleg van een snelweg en dat alles schitterend zichtbaar gedirigeerd op geleide van de moderne muziek van Dove. Na afloop liepen we terug naar de stad en aten wat bij het Syrisch restaurant dat we nog kenden van een vorig bezoek aan Heerlen. Terug naar het hotel en zeer genoeglijk wijntje gedronken in de bijzonder sfeervolle auberge. En tot slot genoten van de prachtige slaapkamer. Allemachtig wat een fijne ambiance hier bij Terworm.



13 november 2026

Thea's verjaardag werd gevierd

Een paar dagen geleden kreeg ik een eppie van broer Jan of we ook kwamen, ze hadden nog geen reaktie van ons ontvangen. Tja, dat is ook zo'n moderne ontwikkeling, ik krijg nog maar zo weinig papieren post dat ik niet vaak in mijn post bakje kijk. En inderdaad daar lag een uitnodiging om het feest te vieren vanwege schoonzus Thea's 70e verjaardag. Het werd weer groots gevierd in hetzelfde etablisement als enige tijd geleden ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijk. Nou, dat beloofde wat want bij die gelegenheid hadden we wel zo verschrikkelijk lekker gegeten.
Dus vanmiddag op tijd met de bus naar Utrecht CS en door naar Hoorn, verder met de bus naar de metropool Oudendijk. En daar stond de hele familie. Wat vond ik het fijn om "iedereen" weer te zien, natuurlijk broer en schoonzus maar ook alle kleinkinderen en tal van mensen die je weinig meer ziet maar wel al een eeuwigheid kent. Wij kregen bij het diner gereserveerde ereplaats naast Jan en Thea. En we hebben toch weer zo heerlijk gegeten, gepraat met deze en gene wanneer de keiharde muziek dat mogelijk maakte. Karin Bloemen vulde het eerste begin van het programma. Thea werd door Karin in het zonnetje gezet. Was een roerend onderdeel. Thea was er zichtbaar van onder de indruk.
Wij moesten weer bijtijds terug met de bus en dat verliep geheel naar wens. Oudendijk heeft slechts 1 goed bezochte bushalte en die is vlakbij de gelegenheid met het goede eten!

07 november 2026

Electra vernieuwd

De electriciteitsvoorziening in de flat was mijns inziens allang aan modernisering toe. En gelukkig heeft die modernisering inmiddels plaatsgevonden. Dus geen stenen "stoppen" meer, alle stopcontacten geaard, aardlekschakelaar, helemaal klaar voor de komende jaren. Ik woon inmiddels al ruim 20 jaar in deze flat, ze is me dierbaar. Afgelopen zomer heb ik de kranen van de CV radiatoreen alle laten vervangen, de flat is duidelijk opgeknapt, ze is het me waard!

27 oktober 2026

Hard gewerkt in de tuin

Gisteren na thuiskomst van het bridgeweekend in Thorn ben ik spoorslags naar de tuin gegaan. Ook Roos kwam en we hebben lekker gewerkt. Het is vooral een kwestie van opruimen, gras knippen, bomen snoeien en de rommel afvoeren. Neemt niet weg dat Roos gisteren nog snijbiet en boerenkool heeft geoogst. Ik had twee grote tassen met groenafval mee naar huis genomen zodat ik die hedenmorgen naar de stort kon brengen. Roos ging vandaag aan de wandel en wildernisvlees afhalen in Velp. Ik heb een groot deel.van de dag in de tuin gewerkt, gaf me veel voldoening. Gras geknipt met een handschaar en al het ongetakte dat gisteren van de appelboom was geknipt klein gemaakt om af te voeren. Nog een tweede keer voor sluitingstijd bij de stort geloosd. Daarbij genoeglijk gesproken met twee heren van de stort. En ook twee tassen weer mee naar huis om morgen direct af te voeren. 
In de keuken nog uitgebreid gekookt, waaronder de boerenkool. Toen was het wel genoeg geweest voor vandaag.

25 oktober 2026

Nogmaals naar Beegden

Tot ons genoegen zagen we dat de bus van Weert naar Rormond via Thorn ook in het weekend ieder uur rijdt. En daardoor konden we vandaag beginnen in Beegden en dat prachtige stuk over de heide en door het vennen gebied opnieuw lopen. Vandaag verder door fraai herfstbos in de buurt van een beekje. Dit deel.van Limburg mag er ook zijn hoor, erg mooi hier en vooral ook heel rustig en stil. We genoten er van. We waren vroeg vertrokken en eigenlijk ook weer vroeg terug in het hotel. De zomertijd was afgewisseld voor wintertijd, dus lang geslapen, nam niet weg dat ik tijdens het lezen weer eens onvervalst in slaap viel. Natuurlijk weer ongehoord lekker gedineerd, deze Fletscher in Thorn is culinair best bijzonder. Ach, het bridgen ging lekker, we hebben de drie dagen consistent iets van 46 procent gescoordin dit sterke veld. Nog een borrel na ten afscheid, morgen weer naar Bilt. De tuin trekt.

24 oktober 2026

Een ons onbekend stuk Limburg

Voor vandaag een wandeling vanuit het hotel naar Beegden via weer zo'n construct van Roos en Komoot. Een wonderschoon heidegebied was wel het hoogtepunt van de wandeling hoewel ook de beekjes, net als gisteren op weg naar Thorn voor ons westerlingen best bijzonder waren.
Thorn, het plaatsje in noordelijk Limburg dat bekend is om haar witte huisjes en haar muziekleven heb ik lang geleden een keer bezocht, samen met oud collega Menno. We hebben ons toen op kosten van "het project", waar we beiden bij betrokken waren laten verwennen in een restaurant door de kok de vrijheid te geven om het menu samen te stellen. Tot verrassing van de kok bleken wij beiden uit te kijken naar de gebakken bloedworst op geroosterd brood met appel?! Was heerlijk herinner ik mij nog.
Vandaag zagen wij dat Thorn zich tevens verheugt in het bezit te zijn van een heel imposante basiliek, tevens museum. Natuurlijk bezochten wij dit. Ik genoot diep van de fraaie akoestiek die de klanken van Hildegard von Bingen zo fraai deed uitkomen in de imposante stilte van de reusachtige ruimte met haar fraai kerkelijk interieur.

En na een voortreflijk diner ook weer genoeglijk gebridged.

23 oktober 2026

wat een opluchting

Vanmorgen vroeg de deur uit op weg naar Thorn voor een weekend bridgen aldaar. Natuurlijk betekent dat voor Roos en mij toch vooral een weekend wandelen. Met enige vertraging bereikten we Weert, daar konden we met een busje naar het beginpunt van de track die Roos voor vandaag had geconstrueerd. Op de kaart van Komoot hadden we gezien dat er hier op de grens van Belgiƫ en Nederland een historisch monument was, "de dodendraad", een constructie uit WO I, bestaande uit een hek met draden die onder dodelijke elektrische hoogspanning stonden. Dit hek was bedoeld om deserterende soldaten tegen te houden, maar ook voor Belgische vluchtelingen was het een nauwelijks te nemen barriƫre naar de vrijheid van het neutrale Nederland. We maakten enige foto's en gingen verder richting Thorn. We waren vrijwel bij ons hotel aangeland en ik een foto van dit "witte stadje" wilde maken dat ik mijn telefoon kwijt was, althans onvindbaar in kleding resp. rugzak. Roos realiseerde zich direct dat ik dit onmisbaar gebruiksartikel bij de dodendraad op de tafel had laten liggen. Paniek!! Gelukkig was iemand van de organisatie spontaan bereid ons uit de brand te helpen en met de auto naar de betreffende plek te rijden waar tot onze oneindige opluchting de telefoon nog lag waar hij was achtergelaten.
Op de foto het moment dat ik mijn telefoon van de tafel raapte.
De rest van de dag verliep als vanouds bij Fletscher, kamer opzoeken, beetje opfrissen, ongehoord lekker gedineerd en lekker gebridged in een sterk bridgend gezelschap. Bijtijds gaan slapen na een vermoeiende dag met happy end. Ik kon de bridgeleiding gelukkig bedanken met een consumptie, wat was ik hen dankbaar voor de spontane hulp!