Tja, dat was het dan

Ooit, ergens in de tachtiger jaren kwam ik in de pauze tijdens een medisch congres van de Erasmus Universiteit een oproep tegen voor sperma donoren. Ik was toen vader van een jong gezin in opbouw en gunde ook anderen dat geluk, kortom, ik meldde mij later aan en ontmoette bij de intake de betrokken gynaecoloog. Na oppervlakkig lichamelijk onderzoek en gesprek vroeg hij mij of ik anoniem wilde doneren en of ik bezwaren had v.w.b. de wensouders. Had ik niet bij stilgestaan, ik ervoer spermadonatie op dezelfde manier als bloeddonatie, je geeft het af en de toepassing is aan de behandelaar. En zo zou geschieden. Ik was ook stomverbaasd dat je er een financiële vergoeding voor zou krijgen.

Zo gingen jaren voorbij, waarbij ik grofweg eens per maand langskwam en periodes dat het mij niet uitkwam ook gewoon niet. Het betekende weinig voor me, ik deed het voor anderen, voor echtparen met fertiliteitsproblemen, ik liep er niet mee te koop, maar deed er evenmin geheimzinnig over. Op zeker moment, het werd steeds drukker op die afdeling, had ik er geen zin meer in maar bleek het ook genoeg te zijn; ik had genoeg afgestaan kreeg ik te horen tot mijn opluchting.

Het hele "gedoe" verdween min of meer naar de achtergrond, totdat ik een artikeltje in de krant las over een spermadonor die "zijn kinderen" wilde kennen. Daar was ik zo verontwaardigd over dat ik een ingezonden brief deed publiceren in die zelfde krant. De teneur van de brief was dat je als donor niets te maken had met die KID nakomelingen. De praktijk bleek tot mijn grote verbazing heel wat complexer. Die babietjes waren inmiddels adolescent en volwassen geworden en roerden zich. Organiseerden zich, via DNA technologie kon verwantschap gevonden worden, die wens tot "elkaar te kennen" bleek bij veel van hen te leven. 

Ik aarzelde niet en heb mij via FIOM ook als vindbaar opgesteld. Na jaren de eerste kennismakingen voor mij. 

Hier houdt mijn persoonlijk verhaal wel zo'n beetje op. Was heel leuk kan ik u verzekeren lezer.

Intussen was ik opgenomen in een initiatief van een achttal donoren, een soort genootschap onder de werknaam PRIAMOS.

Door de DNA techniek kwam er helaas een aantal onverkwikkelijkheden in de openbaarheid, daarbij werden posities ingenomen, ik ga dat allemaal niet uit de doeken doen maar het eind van het liedje is dat ik mij genoodzaakt voelde om mij terug te trekken uit PRIAMOS. Daarover voerde ik vandaag twee intensieve gesprekken met medeleden waaronder de voorzitter. Mijn eeuwige "anders denken", in dit geval mijns inziens gevoed door mijn conservatisme vormt hiervoor de basis. Met enige zielenpijl trek ik mij na alle plezier en tumult terug, hoort ook bij het ouder worden. Het zij zo.

"Best aardig gegaan"

Die uitspraak is van Paul McCartney, de man met de fluwelen stem bij The Beatles, die nog steeds bekende rock band van de zestiger jaren. Vandaag, 9 februari 2026 is het 65 jaar geleden dat zij hun debuut maakten in de Cavern Club in Liverpool. En wat een korte, maar zeer heftige carrière maakten de fab four. Ik luister er nog graag naar.

Hoezo onhandig

Het zal u verbazen lezer, maar ik zag er tegenop om de stofzuigerzak te verwisselen. Zolang ik hier woon heeft Roos of mijn hulp dat voor me gedaan en heb ik aandachtig toegekeken. Stoer slaagde ik er tot mijn voldoening in om de stofzuiger open te krijgen en zelfs om de overvolle, zware zak uit het apparaat te krijgen. Maar toen de nieuwe zak. Natuurlijk had ik niet goed gekeken hoe de oude zak erin stak en probeerde uiteraard de verkeerde manier tot ik ten einde raad de "onlogische" wijze probeerde?! En ja hoor, dat was de juiste: "zeker academisch", schoot mij te binnen. Gebeurt me zo vaak en dan voel ik me toch wel zo'n onhandige klootzak. 

Onder het mes

Sinds twee jaar begint mijn oude vel manifest te protesteren tegen mijn ongebreideld genieten van de buitenlucht. Ik voel me al zolang ik me kan heugen verwant met "de zwerfhond". Ik voel me erg thuis in de buitenlucht. Mijn hobby als lange afstand wandelen is daar een belangrijke uiting van. 

Het risico van huidafwijkingen heb ik daarbij voor lief genomen; vaak liep ik blootshoofds als het niet te heet was; heerlijk die koesterende zonnestralen in het voorjaar. Tja, inmiddels heeft mijn, destijds nieuwe huisarts inmiddels al menig plekje verwijderd en aan PA onderzoek doen onderwerpen. Bij de laatste keer was dat reden voor verwijzing naar de dermatoloog. Zij schreef mij een behandeling voor. Ter controle was ik vorige week daar en werd voor vandaag een afspraak gemaakt voor een kleine chirurgische ingreep. 

Ongelooflijk, daar voelde ik niets van: "volgende week verwijderen hechtingen, nabespreking en controle". Het resultaat appte ik direct door naar Roos en is zichtbaar op de foto. Ik voelde er niets van en was telkens verbaasd wanneer ik in de spiegel keek. 

Na 2 dagen heeft Roos het drukverband verwijderd en kwam het "operatiegebied" in beeld.

Niet te geloven

Toen ik gisteren het bestelde boek "Hierna" van Kurt Tucholsky had gepakt en wilde inchecken, liep ik langs het uitgestalde rijtje boeken waaruit ik regelmatig een aansprekende titel meepak. Zo deze keer het boek "Meer dan mooi". Nu ik dat zo zit door te bladeren en wat lees bespringt mij een gevoel van verbijstering. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe met name vrouwen vanuit gevoelens van onzekerheid altijd maar bezig zijn met uiterlijk, figuur e.d. Dat is mij ook nooit gebleken uit gedrag van mijn partners, best een smeersels en "make up", maar geen obsessies, laat staan operaties of implantatie. 

Dames, laat je niets aanpraten, zelfvertrouwen is kennelijk het beste schoonheidsmiddel. Ga wat meer lezen en dan niet zo'n verstand ondermijnend boek als hier boven genoemd.

Ondanks sneeuw en vorst

Inmiddels is de sneeuw hier wel verdwenen. Tot mijn genoegen hebben de knoflook spruitsels de kou goed doorstaan. Natuurlijk zijn ze nog klein, maar ze staan fier rechtop en verlangen duidelijk naar het groeiseizoen.

De tuinbonen staan er daarentegen erg zielig bij, ach xiewel wat dat wordt.

Vergelijkbaar?

Bij de bibliotheek Bilthoven staat een rits boeken, een stuk of twintig waaruit ik af en toe probeer een mij  keuze te doen. Zo kwam ik afgelopen week het hierboven getoonde boek onder ogen, handelend over "de honingbij", een van oorsprong wilde insectensoort die al eeuwenlang en toenemende mate is gedomesticeerd, lees: aangepast aan de behoefte van de mens.

Een belangrijk effect daarvan is primair dat de opbrengst aan honing spectaculair is toegenomen, de agressiviteit is afgenomen. Daarentegen is de gevoeligheid voor ziektes en parasieten even spectaculair toegenomen met afhankelijkheid van bestrijdingsmiddelen, lees farmaceutische middelen.

De parallel met de medische afhankelijkheid van onze hedendaagse maatschappij dringt zich bij me op.

Essentieel in domesticatie betreft het in toenemende mate uitsluiten van de "natuurlijke selectie", dat wordt wel heel duidelijk gemeld door Jacques van Alphen. Overigens ook ruim honderd jaar geleden door een zekere Charles Darwin.

Ronja schrijft haar eerste brief!

Vandaag werd de 7e verjaardag van kleindochter Ronja in familiekring gevierd. Ik had voor de gelegenheid een bakje gebakken kippenvleugeltjes, nadrukkelijk voorzien van "voor de jarige Ronja" als verjaarsgeschenk. Oma Roos had ook een geschenkje voor de jarige, een origineel correspondentie setje, schrijfpapier met bijpassende enveloppen en voor de gelegenheid een postzegel zodat Ronja direct een bedankbrief kon sturen. Nou dat deed ze met een keurig handschrift en enigszins geholpen door opa Eef aldus het briefje dat dan ook direct gepost werd!