Een zonnige dag!

Vanmorgen vroeg scheen de zon al vrolijk de flat binnen. Dat brengt mij altijd tot activiteit. Natuurlijk wilde ik eigenlijk wandelen, maar ook in de flat e.e.a. doen. Eerst maar eens de keuken aan kant maken; alles afgewassen, tot zelfs de eierdopjes. De was laten draaien, met volle zon is er meer groene stroom! En in de loop van de dag een ouderwets "drietje" gelopen, tegenwoordig de gele route, alweer 20 jaar. 

Veel van de paaltjes zijn inmiddels verrot waar vroeger de met verf aangebrachte cijfers het langer uithielden. Ik heb van twee van die omgerotte paaltjes een foto gemaakt. Maar uiteindelijk bijna drie uur buiten geweest, c.q. gewandeld, zo'n 10 km schat ik, heerlijk gewoon.

En een opera beluisterd en bekeken op YouTube, Tosca van Puccini. Ik heb van de bieb het boek "Schandalig mooie opera" van de pen van Francis van Broekhuizen geleend en dat stimuleert. Gisteren Aïda van Verdi, schitterend. En ook het requiem van Verdi, poeh, wat een muziek.

De weg weer ijsvrij

Gelukkig was al die gladdigheid op de weg door de regen van afgelopen nacht verdwenen. Lekker op de fiets naar de tuin. Ach, wat betekent die plek inmiddels toch veel voor me. Ik vrolijke er helemaal van op.

Ik zag dat de "huismol" intussen stevig aan de gang was geweest, is z'n goed recht vinden Roos en ik. Nog een stuk tuin voorbereid op het nieuwe seizoen, gespit, en bemest en terug naar de flat.

Na de lunch lekker aan de wandel, wel voor de zekerheid met 1 wandelstick. 

Van de sneeuwpop was niet veel over, hij stond op z'n laatste poten; toen ik anderhalf uur later terugliep was hij inderdaad omgevallen.

In het bos lag nog best veel verijste, vastgetrapte, halfontdooide sneeuw. Heerlijk anderhalf uur gelopen.

Fikkie stoken

De eerste weken van het nieuwe jaar zie je veel afgedankte kerstbomen liggen. Ik zag ze soms met vier tegelijk, gewoon liggen, niemand die er naar omkeek. Dat was in mijn jeugd, begin jaren zestig wel anders, waren ook andere kerstbomen, zijn ze heden meestal van een kluit voorzien en nog enigszins vitaal, daar waren ze vroeger afgezaagd en op een houten kruis vastgemaakt en na de feestdagen gortdroog en dus uitstekend om fikkie te stoken. Dat was onze lol destijds, als jongens liepen we de hele dag te struinen, op zoek naar zo'n kerstboom en savonds stonk je als een gerookte makreel van de rook. Moet er altijd aan denken deze tijd van het jaar, zie je niet meer, mag vast ook niet meer.

Gelijkenis?

Ik ben er best trots op dat ik nog in m'n twintiger jaren een overgrootvader had, een kwieke hoog bejaarde man, hier op de foto terug gelegenheid van het huwelijk van z'n kleindochter, mijn tante, zus van m'n vader.

Volgens Roos lijk ik op m'n overgrootvader, deze uitsnede met ons beiden in 1 beeld is me dierbaar.

Zijn overgrootvader was "Hendrik de Kozak", degene die met Napoleon en het grande armée in Rusland heeft gevochten en tot de gelukkigen behoorde die nog levend terugkwamen.

Een enorm pak sneeuw

Vanmorgen bij zonsopkomst keek ik uit het raam, het had behoorlijk gesneeuwd en het sneeuwdek nog met een flinke wind erbij. Nu na een paar dagen wennen ben ik eigenlijk best blij met dit winterweer; heerlijk die frisse kou op m'n wangen en ook een heerlijke sensatie om door een hoge sneeuwlaag te lopen. Daar waar mogelijk loop ik door de ongerepte sneeuw op de grasvelden en tussen de heesters. Bij het boodschappen doen ben ik heel voorzichtig om maar niet te vallen; gladde, verijste stukken vermijd ik. Maar in het bos geniet ik volop. Vandaag helemaal met die wind en sneeuwvlagen. Ik heb geen foto's gemaakt, maar de foto.hierboven kreeg ik van Peter. Daarop kun je zien hoe hoog de sneeuwlaag is na die paar dagen. 

Vind je dat goed?

Roos vertelde zondag dat ze erg veel kledingstukken bij mij in de wasmand had gedropt en of ik dat wel goed vond; ach natuurlijk vond ik dat goed. Vandaag was een mooie dag om de was te laten draaien, mooi zonnig weer, goed voor de groene stroom. Toen ik terug kwam van boodschappen doen was de was uitgedraaid en kon ik alles ophangen. Het was behoorlijk veel, vooral ondergoed en overhemden van mij, geen echt grote dingen als lakens; het wasrek hing helemaal vol. Toen ik dat zo aankeek dacht ik aan die vraag van Roos. Ik moest echt lachen die paar piepkleine ondergoedjes vielen volstrekt in het niet bij al die zooi van mijzelf.

Ik maakte een kleine boswandeling en zag daarbij een hoefafdruk van een ree. Wat fijn dat ze hier nog zitten ondanks al die bezoekers en honden. Je ziet heel zelden wel eens een ree lopen. Afgelopen zomer een keer bij mijn favoriete paadje.

En verderop een naaldbomen, vol sneeuw en van die afhangende takken zoals dergelijke bomen in mijn kinderjaren werden getekend in het weekblad "Donald Duck". Als kind begreep ik niet waarom die bomen er zo bij stonden. Ach ja, Amsterdamse jeugd, kwam nooit in de winter in een bos. Dasnuwelaors.

Mazzel met de trein

Roos wilde per se weer terug naar Wijhe. Ik had er een hard hoofd in of de NS dat wel zou redden, maar Roos was overtuigd dat het zou lukken. We gingen na de koffie op stap en liepen doodgemoedereerd naar het station Bilthoven. Op tijd keken we hoe laat het precies was?! We konden door even flink aan te zetten precies om half elf op het station zijn; daar bleek dat Roos precies de vertraagde trein van 10.00 uur kon halen. En die bleek ook nog prima aan te sluiten op haar trein naar Wijhe. Precies op tijd, "dankzij onze OV engel" zeg ik dan altijd. Toen ik op 9292.nl keek bleek haar rit de enige te zijn geweest zonder storing en zonder vertraging; "schijtmazl" benoemde ik dat.

Ik sjokte via het bos en ons ouwe buurtje naar huis. Maakte nog wat foto's van ons ouwe huis in de sneeuw.

Ik had Joke een foto gestuurd van de ingang van ons bos in de sneeuw en kreeg direct een foto terug van schoonzoon Pieter met kleinzoon Mees op de slee.

Ik ging naar Albert Heijn om koffie in te slaan; huismerk was in de bonus, 2 voor 1 prijs. Ik gaf dat ook direct door aan Roos.

Met deze foto van m'n mandje met boodschappen.