188.000 bliksemflitsen

Het was vannacht een merkwaardig onweer. Na een snoeihete dag verliet ik m'n flatje om bij Roos de avondmaaltijd te genieten. Bij het betreden van de buitenlucht wist ik niet wat ik voelde, deed mij denken aan de hitte van Griekenland. Op de fiets viel het wel mee, windje om je hoofd, heel rustig trappen. In de hal van de flat bij Roos was het heerlijk koel en boven in de flat was het eveneens aangenaam. Binnen koelde het zelfs zodanig af dat we besloten om nog wat naar buiten te gaan op de fiets om ergens lekker buiten op een bankje van de avond te genieten. Roos kende een piepklein groen gebiedje in de buurt, maar daar was geen bankje, maar wel in het van Boetzelaarpark. Heerlijk zo buiten, meerdere mensen waren op dat idee gekomen en paradeerden, vriendelijk groetend langs ons bankje.

KNMI had onweer voorspeld, daar was nog niets van te merken totdat we de flat weer betraden; de beloofde regen toonde zich aarzelend. Boven gekomen merkten we het oplichten van de wolken door bliksemschichten. Nam snel toe, ongelooflijk hoeveel flitsen er waren waarvan overigens relatief weinig verticaal naar de grond. Het begon ook vreselijk te waaien en te regenen, zelfs wat hagel, was gewoon griezelig.

Later las ik op de site van KNMI dat de hoge frequentie van het aantal bliksemflitsen uitzonderlijk hoog was. Ik ervoer het als een "vreemd" onweer.

Vroeg naar de Eilandspolder

Ondanks dat ik afgelopen seizoen geen grasspriet heb helpen afvoeren kreeg ik als vrijwilliger een uitnodiging voor deelname aan de excursie en afsluiting van het maaiseizoen van de werkgroep Eilandspolder. Ik gaf daar graag gehoor aan en sprak met Ab af: "om 8 uur bij de pisbak". Meestal moest ik daar als eerste mijn thee weer kwijt bij voorgaande werkdagen alhier. Ook nu, ik was er zelfs al om kwart voor acht na om 6.15 de stoptrein naar Utrecht te hebbn genomen.

Fijn om weer in dit mooie gebied te zijn en vooral om "de maten" weer te ontmoeten. Kees kwam als eerste en we ontmoetten elkaar hartelijk, fijne kerel die me ooit uit een veengat redde, dat daarmee de naam "het gat van Ferry" heeft gekregen, ge munt door Ab zelf.

Eerst een toelichting over de geschiedenis van de Eilandspolder door een deskundige van de provincie. En daarna met z'n allen in de boot met kaptein Ab achter het stuur.

We deden verschillende plekken aan waarbij Ab toelichting gaf als vanouds. Het was prachtig weer en iedereen genoot.

Bij het aanzicht van dit gebied zit mijn oude vader altijd op mijn schouder mee te genieten. Dit was "zijn noordholland".

We voeren terug naar de werkschuur en met de auto door naar het restaurant "Het genot van Grootschermer". Daar werd mij vanwege het toponiem "het gat van Ferry" de gouden laars aangeboden, wisseltrofee voor degenen die door het veen zijn gezakt.

De smokkelaarswandeling met Martijn

Het zat al even " in de pen", maar hij stelde direct voor om vandaag aan de wandel te gaan. Martijn pikte me op bij station Breda en wist de weg naar Strijen, restaurant "de Smokkelaar", vlakbij de grens met België. "Eerst maar even wat lunchen", stelde ik voor en daarna de wandeling die Roos voor ons in Komoot had uitgezet. Was niet alleen voor mij verrassend mooi, maar ook voor Martijn die hier op nog geen 10 km afstand woont. We liepen en ondertussen praatten we wat af, was intussen veel gebeurd. Een verrassend mooi landschap met echte GR paadjes.

Ondertussen had ik Martijn mijn regenjasje gegeven; was echt te fris voor een enkel T-shirtje. Het was een zeer afwisselende wandeling, we zaten nog geruime tijd op een bankje met uitzicht. De cirkelwandeling sloot na 10 km weer bij het restaurant. Daar hebben we ons vervolgens opnieuw culinair laten verwennen.

Het oogsten van de knoflook

Houd je apparaat even scheef om goed te kunnen zien dat het modderige voorwerp dat Roos zojuist uit de grond heeft geschept, een onvervalste knoflookui is. In oktober geplant, winter overleefd, flink gegroeid hebben we nu in juni, 8 maanden later een forse oogst aan knoflook. Snel de grond omspitten, licht mesten en snijbiet zaaien. Kan daarna de boerenkool nog haar best doen.

Door gebruik van mulche tussen de knofjes is dit zaaibed asrdig vrij van onkruid gebleven!

Eindelijk het boek overhandigd

Om gek te worden, een nieuwe update en direct kan ik de foto's niet meer adequaat bewerken. Neemt niet weg dat ik vandaag, samen met Roos een jaren oude belofte heb voldaan; het fameuze boek "red strangers", favoriet boek van Richard Dawkins langs gebracht en overhandigd aan Gatimu. Jaren geleden hadden we elkaar ontmoet en gesproken in de trein. Hij kwam uit Kenya, studeerde theologie in Kampen en ik had in die tijd genoemd boek aangeschaft via boekwinkeltjes.nl. We wisselden email adressen uit en correspondeerden. En uiteindelijk ontmoetten wij elkaar nu bij hem thuis op z'n vrije dag. 

Hij wist zich onze ontmoeting nog goed te herinneren; deed mij plezier. Het boek gaat over de laatste jaren voor de kolonisatie van dit stuk Afrika door de Engelsen. Ik ben heel.benieuwd hoe hij dat ervaart, het verdwijnen van de oorspronkelijke cultuur van zijn vadeeland. Gaan we later nog eens over praten.

Zijn 8 maanden oude zoontje zat gemoedelijk bij ons op schoot. We vertrokken en maakten een prachtige wandeling over de Veluwe door bossen en fraaie landschappen. In Wolfheze namen we een hapje en namen de trein terug. Was een blije dag geweest.

Een magistrale dissertatie

Eind vorig jaar kwam ik met haar in gesprek tijdens een kerstborrel in het belendend trapportaal. Juliëtte, bezig met de afronding van haar proefschrift. Ze vertelde mij over het onderzoek dat zij had gedaan, bijzonder interessant maar ook bijzonder relevant; het betrof de ontwikkeling van eenn techniek om vanuit satellieten de groei, althans de fotosynthese van op de bodem groeiende vegetatie te meten. In het kader van de CO2 problematiek buitengewoon relevant werk mijns inziens. Ik zei dat ik graag de plechtigheid zou willen bijwonen en zo geschiedde vandaag.

Gisteren was ik nog even bij haar langs gegaan om haar een hart onder de riem te steken en te bedanken voor de handgeschreven uitnodiging.

"Het boekje", zoals promovendi over hun dissertatie spreken oogde imposant, was een fors boek, vol illustraties en tabellen.

Daar kwam ze binnen, voorafgegaan door de pedel. Ze gaf een lekenpresentatie die klonk als een klok en een zekere indruk gaf van de precisie waarmee ze de techniek had vervolmaakt. Dat werd tijdens de "verdediging" nog eens dunnetjes overgedaan waarbij de waardering voor de kwaliteit van haar meticuleuze inzet om de meettechniek tot adequate resultaten te brengen openlijk werd betiteld.

Achteraf denk ik dat haar proefschrift meer een standaardwerk voor toepassing van deze meetmethode is geworden. Dat zullen niet veel promovendi voor elkaar krijgen. Hulde Juliëtte!!

Raapsteel stamppot

Na een valse start door al te zaaien in maart is nu de tweede poging bijzonder succesvol gebleken; ik heb inmiddels volop raapstelen en vandaag dan ook stevig geoogst. Bij de slager spekblokjes ingeslagen, een smeuïge aardappelpuree gemaakt en de schone, fijngesneden raapsteelbladeren erdoorheen gemengd. Spekjes en spekvet deden de rest! Een klein scheutje azijn maakte het helemaal af. Daarbij moest ik wel lachen om die oude geschiedenis waarbij Lien azijn bij dit lekkers goot en ik (de enige keer in mijn bestaan) uit pure woede het pand verliet in de stellige overtuiging dat daarmee die heerlijke stamppot verpest was. Eenmaal afgekoeld kwam ik weer terug en het smaakte fantastisch. Daar moest ik uiteraard even aan denken.