Naar Laren

Roos heeft mijn museum jaarkaart op mijn nieuwe twlefoon aan de gang gekregen. Ik wilde wandelen en museum bezoek combineren en dat werd het Singer museum in Laren plus 5 km heen en terug van station Hilversum Mediapark. De speciale tentoonstelling betrof werk van schilders uit de streek rond Le Havre, vooral scheepvaart. Was fijn om weer wat cultuur te snuiven en het was prachtig wandelweer, zon was versluierd door bewolking en een lekker frisse wind.

Was een fijne dag geweest, afgesloten bij mij op de flat met een kop soep.

Een drukke dag

Vanmorgen om half negen had ik de afspraak bij de huisaetsenpraktijk om mijn gehoorgangen door te spuiten. Was heel hard nodig, aan beide kanten kwam een stevige prop narigheid tevoorschijn zo toonde mij de uiterst vriendelijke assistente die mij erop attendeerde dat de laatste keer dan ook 4 jaar geleden was. Van die keer herinner ik mij eveneens een onsmakelijk resultast.

Ik fietste naar Roos en hoorde direct het verschil. We hebben een trainingsrondje van zo'n 8 km gelopen. Ik moest weer op tijd thuis zijn, de loodgieter kwam om een kraan van de CV te vervangen. Zie foto.

Een wolfshol?

Ook vandaag op basis van de track van Roos aan de conditie gewerkt. In het zeer rustige deel van de track, aan de andere kant van het fietspad over de voormalige spoorbaan zag ik een stevig uitgegraven hol. Misschien wel van de wolf.

Uiteindelijk kwam ik aan de 11 km en heb op het bankje bij het heideveldje heel genoeglijk met iemand zitten praten.

Conditie opvoeren

Gisteren hebben Roos en ik een nieuwe track hier in de buurt gelopen; begon hier bij de fietsenstalling bij de ingang van het Houdringhebos bij het meertje en liep in een fraaie cirkel via de uitlopers van Zeist en Den Dolder terug, viavhet bankje bij het heide veldje. Vandaag heb ik die etappe in m'n eentje gelopen en uitgebreid tot ongeveer 10 km. Ik wil mijn conditie wat verbeteren en het aantal kilometers opvoeren tot ik er weer 15 aan kan.

Oren druppelen met olie

"Het lijkt wel of ik steeds dover word", was mijn klacht. Vorige week werd ik op een dag wakker en deed mijn linkeroor helemaal niet meer mee. Beetje trekken aan m'n oorlel, wat rommelen met het oor en het ging wel weer, maar ik maakte wel direct een afspraak voor het uitspuiten.

En zo druppelde Roos voor het eerst sinds (te) lange tijd mijn oren met olijfolie. Een watje erin en toen nog dover, drie keer per dag druppelen en dat drie dagen lang. Met een piepklein lepeltje raakte ik er zelf steeds handiger in.

De eerste aardappels

Het loof begon te verschrompelen, tijd om eens te onderzoeken of de gepote aardappelen in onze volkstuin tot resultaat hebben geleid. En dat viel niet tegen. We hebben deze eerste oogst eerlijk verdeeld, maar eerst moeten de Rosevalletjes uit Wijhe opgemaakt worden!

Wat was ik blij!

Roos heeft in de plaats van "Isabel", haar vertrouwde Ibach vleugel, na de verhuizing een elektronische piano aangeschaft. En natuurlijk wil ik daar graag op spelen. Afgelopen week heb ik de inmiddels veel te moeilijke Nocturnes van Chopin doorgeriedeld, maar - zo verzuchtte ik - ik zou zo graag dat oude boek met de Mazurka's terug willen vinden. Lag niet in de schuur, Roos had het niet, ik vreesde dat ik het nooit meer in handen zou krijgen, tot hedenmorgen.

Schoondochter Marjorie had mij gevraagd om weer eens te komen bijpraten, werd hoog tijd. We hebben een groot deel van de ochtend zitten overleggen, daarna moest ze even kort weg; ik moest beslist even wachten want ze was snel terug. En daar vond ik tussen de overige muziekstukken het genoemde boek terug, met daarin de karakteristieke handtekening van mijn moeder.