Wandelen met Mariska

Het had wat voeten in de aarde voordat we deze afspraak hadden gemaakt, maar vanmorgen om 9 uur zat ik in de stoptrein naar Utrecht en om half elf zaten we aan de koffie in Heesch in de gloednieuwe keuken. De laatste afwerking gaat de volgende week.gebeuren maar het grote werk is achter de rug. We zouden een wandeling gaan maken en naar bleek was er direct vanuit huis een fraai bosgebied voorhanden. Vergezeld door de huishond met de grappige naam "Jansen" liepen we al snel tussen zandvlaktes en bosrijk heidegebied. Heerlijk om weer even bij te praten. Mariska maakte nog een selfie van ons beiden.

Liever door een wolf

Nog voortbordurend op de blog van gisteren het volgende.

Een poos geleden sprak ik dochter Joke over het wandelen over de Veluwe. Mijn favoriete wandeling was jarenlang de etappe van Leuvenum, bushalte "de zwarte boer" naar station Nunspeet via het Hulshorster zand. Joke vroeg zich af of dat niet gevaarlijk was vanwege de wolven die daar ongetwijfeld rondlopen. "Ach kind, ik word liever door een wolf gekeeld en opgevroten, dan door een fatbike invalide gereden te worden", was mijn antwoord, waarop Joke ontzettend moest lachen: "jij altijd met je gekke opmerkingen", was haar response.

Ik voel me inderdaad in het verkeer, zeker vroeger als automobilist, maar tegenwoordig ook op de fietspaden, puur bedreigd. Dat was een belangrijk deel van mijn beslissing om geen auto meer te rijden. Daarentegen ben ik nog steeds onbekommerd wandelaar in de natuur en zie niet op tegen een ontmoeting met een wolf.

Die oneindigheid

Afgelopen week, middenin de nacht keek ik uit het raam naar de maan en realiseerde me dat daar ergens in mijn blikveld, relatief vlakbij die metgezel van onze aarde een capsule met 4 mensen aanwezig was. Op internet heb ik de lancering gevolgd, ook mogen constateren dat dit viertal de twijfelachtige eer had om verder van moeder aarde verwijderd was dan ooit eerder een mens was. Uitgebreid werden de prestaties uit de vorige eeuw op ruimtevaartgebied getoond met als hoogtepunt "de eerste mens op de maan". Een technisch hoogstandje, niet ongevaarlijk o.a. vanwege de kosmische straling.

Maar waar ik ook aan moest denken hoe klein dit hoogstandje is in perspectief van de grootsheid van het heelal. De maan, 400.000 km weg, iets meer dan een "lichtseconde", de tijd die het licht nodig heeft om zo'n enorme afstand af te leggen, maar infinitesimaal klein in vergelijking met de kosmische afstanden waarbij in lichtjaren wordt gemeten.

Voor wetenschappelijk onderzoek van de ruimte lijkt mij een maanbasis schitterend, maar voor het permanente menselijke bewoning overbodig en hybris en dat geldt nog sterker voor planetaire reizen mijns inziens.

Bejaarde fietsers (mnl) in gevaar?

Vanmorgen een statistisch overzicht van het aantal verkeersdoden. Tot schrik van de rapporteurs bleek het aantal mensen dat in het verkeer was omgekomen behoorlijk toegenomen en met name het aantal fietsers en bij nadere uitsplitsing vooral bejaarde mannen op de fiets.

Poeh, dat strookte behoorlijk met mijn ervaringen van de laatste weken, tot driemaal toe ontsnapte ik aan een frontale botsing met een auto. De eerste keer was pure stommiteit van mezelf; een in mijn ogen onoverzichtelijke, maar wel met stoplichten beveiligde kruising, ik verwachtte geen auto maar de mevrouw achter het stuur remde gelukkig krachtig. Maar ook tweemaal dat ik bijna aangereden werd en eenmaal door zelf krachtig te remmen terwijl ik op een voorrangs fietskruising reed en eenmaal in een identieke situatie juist extra op de pedalen trapte wist ik een aanrijding te vermijden.

De veiligheid op de fietspaden is de laatste decennia sterk verslechterd, bakfietsen, fatbikes en wielrenners hebben daaraan bijgedragen, maar ook opzettelijke verkeerssituaties als tweerichtingsverkeer voor fietsers bij rotondes, zowel voor de fietser als de automobilist zeer verwarrend.

Met al deze nieuwigheid kan het oudere manlijke brein moeilijk omgaan voel ik aan den lijve. Die statistische bevindingen verbazen me dan ook niet.

Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.

De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".