I prefer the miserable wheater

Ongehoord zo heet als het nu om 19 uur is op de flat. Op de thermometer in het dressoir kan ik nauwkeurig aflezen dat het hier binnen nu 29 graden celsius is. 

Vanmorgen bij het opstaan was het lekker fris, nog geen 20 graden, voelde goed aan. Vandaag 24 juni is onze jaarlijkse evaluatiedag. We hadden afgesproken om dat ook met een lunch te vieren. Ik ging eerst naar de tuin om water te sproeien en te kijken hoe alles er bijstond. Viel niks tegen. Daarna even langs bij de plek waar we wilden gaan lunchen. Waren vanaf half twaalf open voor lunch. Vervolgens koffie en evaluatie bij Roos. Verliep als altijd naar volle tevredenheid, maar toch goed om daar jaarlijks een moment voor uit te trekken!

De lunch in het restaurant tegenover de ijswinkel beviel ons prima. We namen afscheid, ik wilde nog wat wandelen, maar dat was geen doen. Om 14 uur was het 36 graden en dat voelde niet goed aan, dus terug gesloft. Kreeg ik een app met foto uit Londen, pizza on the beach. Deed mij herinneren aan een wandeling over Offas dykepath in Engeland met Anneke. Bij een slager, zo'n op en top bleke, zwetende Brit hoorde ik: "I prefer the miserable wheate as usual", het was dat jaar voor Albion inderdaad een heel warme zomer, maar prima om die schitterende tocht te wandelen.

Verjaardag in den Haag

Een dag voordat ze daadwerkelijk jarig was, vierde Arja vandaag haar40e verjaardag. Het feestje was vanaf half drie geopend en wie stonden er toen voor de deur? Juist ja, Roos en ik, de eersten. Eindelijk Arja weer eens in m'n armen genomen en kort gesproken, een paar van se kinderen en zelfs Walter even gesproken en lekker ergens in de schaduw in de tuin gaan zitten. Sam toonde z'n interesse in kleine beestjes, met een kijkpotje, een pincet en een dode spin. Hij had van z'n moeder begrepen dat "opa" dat ook leuk vond. Even later kwam Peter met z'n hele gezin in de tuin. Gezellig kwam Joris bij me op schoot zitten. Ook gesproken met de ouders van Walter. Tot mijn verrassing ook twee neven van m'n kinderen, Connor en Brendan, had ik sinds hun kinderjaren niet meer gezien, inmiddels twee leuke grote kerels geworden. 

Op tijd stapten we weer op. Was een gezellige drukte geworden. Afscheid en terug naar Utrecht. We aten nog ergens een hapje, Roos ging naar Tivoli en ik terug naar de fiets in station Bilthoven. Was een leuke dag geweest met veel.familie.

188.000 bliksemflitsen

Het was vannacht een merkwaardig onweer. Na een snoeihete dag verliet ik m'n flatje om bij Roos de avondmaaltijd te genieten. Bij het betreden van de buitenlucht wist ik niet wat ik voelde, deed mij denken aan de hitte van Griekenland. Op de fiets viel het wel mee, windje om je hoofd, heel rustig trappen. In de hal van de flat bij Roos was het heerlijk koel en boven in de flat was het eveneens aangenaam. Binnen koelde het zelfs zodanig af dat we besloten om nog wat naar buiten te gaan op de fiets om ergens lekker buiten op een bankje van de avond te genieten. Roos kende een piepklein groen gebiedje in de buurt, maar daar was geen bankje, maar wel in het van Boetzelaarpark. Heerlijk zo buiten, meerdere mensen waren op dat idee gekomen en paradeerden, vriendelijk groetend langs ons bankje.

KNMI had onweer voorspeld, daar was nog niets van te merken totdat we de flat weer betraden; de beloofde regen toonde zich aarzelend. Boven gekomen merkten we het oplichten van de wolken door bliksemschichten. Nam snel toe, ongelooflijk hoeveel flitsen er waren waarvan overigens relatief weinig verticaal naar de grond. Het begon ook vreselijk te waaien en te regenen, zelfs wat hagel, was gewoon griezelig.

Later las ik op de site van KNMI dat de hoge frequentie van het aantal bliksemflitsen uitzonderlijk hoog was. Ik ervoer het als een "vreemd" onweer.

Vroeg naar de Eilandspolder

Ondanks dat ik afgelopen seizoen geen grasspriet heb helpen afvoeren kreeg ik als vrijwilliger een uitnodiging voor deelname aan de excursie en afsluiting van het maaiseizoen van de werkgroep Eilandspolder. Ik gaf daar graag gehoor aan en sprak met Ab af: "om 8 uur bij de pisbak". Meestal moest ik daar als eerste mijn thee weer kwijt bij voorgaande werkdagen alhier. Ook nu, ik was er zelfs al om kwart voor acht na om 6.15 de stoptrein naar Utrecht te hebbn genomen.

Fijn om weer in dit mooie gebied te zijn en vooral om "de maten" weer te ontmoeten. Kees kwam als eerste en we ontmoetten elkaar hartelijk, fijne kerel die me ooit uit een veengat redde, dat daarmee de naam "het gat van Ferry" heeft gekregen, ge munt door Ab zelf.

Eerst een toelichting over de geschiedenis van de Eilandspolder door een deskundige van de provincie. En daarna met z'n allen in de boot met kaptein Ab achter het stuur.

We deden verschillende plekken aan waarbij Ab toelichting gaf als vanouds. Het was prachtig weer en iedereen genoot.

Bij het aanzicht van dit gebied zit mijn oude vader altijd op mijn schouder mee te genieten. Dit was "zijn noordholland".

We voeren terug naar de werkschuur en met de auto door naar het restaurant "Het genot van Grootschermer".

Daar werd mij vanwege het toponiem "het gat van Ferry" de gouden laars aangeboden, wisseltrofee voor degenen die door het veen zijn gezakt.

Sam met z'n mamma naar de Efteling

Ik appte Arja om te vragen of ik langs kon komen voor een kop koffie, ze beantwoordde mijn app met enkele foto's en dat ze met haar jongste, Sam bij de Efteling was. Dat zijn toch wel heel leuke "extra's" van de moderne mogelijkheden; je bent best meer betrokken bij de lotgevallen van de (klein)kinderen.

Vol aandacht, lieve foto van de zesjarige. Ach, wat doet me dat ook denken aan de tijd dat ik met m'n jonge kinderen op stap ging. Heerlijke tijd en nu de volgende generaties; fijn om daar getuige van te zijn.

Het werd Sittard

We hadden afgesproken om dit weekend naar Schin op Geul te gaan om de "pet van opa" langs te brengen bij het mini spoorweg museum aldaar in het voormalig treinstation aldaar. Het zou heel anders lopen; de Intercity ging niet verder dan Sittard en verder vervoer zat er voorlopig niet in. Roos stelde voor om hier in Sittard een bus te nemen en dan op geleide van Komoot een wandeling te maken. Dus hup naar de bussen, Roos toverde snel aan de hand van de informatie een beginpunt en een wandeling. En zo liepen we een schitterende wandeling die ons o.a. voerde langs de Geleenbeek. Onderweg aten we ons meegenomen bammetje op in een "pluktuin", prachtige grote tuin met tal van struiken en boompjes.

Uiteindelijk bereikten we station .. , de treinen reden weer en we reden door naar Schin. Daar moesten we tot onze spijt constateren dat het doel van deze reis, het voormalig station met terras gesloten was. Maar daar om niet getreurd, we namen de trein naar Heerlen en hebben daar bij een Syrisch restaurant heerlijk gegeten! Gaan we vaker heen! En de Geleenbeek houden we er ook in! Misschien kan Roos me nog aan een foto van deze beek helpen.

De smokkelaarswandeling met Martijn

Het zat al even " in de pen", maar hij stelde direct voor om vandaag aan de wandel te gaan. Martijn pikte me op bij station Breda en wist de weg naar Strijen, restaurant "de Smokkelaar", vlakbij de grens met België. "Eerst maar even wat lunchen", stelde ik voor en daarna de wandeling die Roos voor ons in Komoot had uitgezet. Was niet alleen voor mij verrassend mooi, maar ook voor Martijn die hier op nog geen 10 km afstand woont. We liepen en ondertussen praatten we wat af, was intussen veel gebeurd. Een verrassend mooi landschap met echte GR paadjes.

Ondertussen had ik Martijn mijn regenjasje gegeven; was echt te fris voor een enkel T-shirtje. Het was een zeer afwisselende wandeling, we zaten nog geruime tijd op een bankje met uitzicht. De cirkelwandeling sloot na 10 km weer bij het restaurant. Daar hebben we ons vervolgens opnieuw culinair laten verwennen.