Hard gewerkt in de tuin

Gisteren na thuiskomst van het bridgeweekend in Thorn ben ik spoorslags naar de tuin gegaan. Ook Roos kwam en we hebben lekker gewerkt. Het is vooral een kwestie van opruimen, gras knippen, bomen snoeien en de rommel afvoeren. Neemt niet weg dat Roos gisteren nog snijbiet en boerenkool heeft geoogst. Ik had twee grote tassen met groenafval mee naar huis genomen zodat ik die hedenmorgen naar de stort kon brengen. Roos ging vandaag aan de wandel en wildernisvlees afhalen in Velp. Ik heb een groot deel.van de dag in de tuin gewerkt, gaf me veel voldoening. Gras geknipt met een handschaar en al het ongetakte dat gisteren van de appelboom was geknipt klein gemaakt om af te voeren. Nog een tweede keer voor sluitingstijd bij de stort geloosd. Daarbij genoeglijk gesproken met twee heren van de stort. En ook twee tassen weer mee naar huis om morgen direct af te voeren. 

In de keuken nog uitgebreid gekookt, waaronder de boerenkool. Toen was het wel genoeg geweest voor vandaag.

Nogmaals naar Beegden

Tot ons genoegen zagen we dat de bus van Weert naar Rormond via Thorn ook in het weekend ieder uur rijdt. En daardoor konden we vandaag beginnen in Beegden en dat prachtige stuk over de heide en door het vennen gebied opnieuw lopen. Vandaag verder door fraai herfstbos in de buurt van een beekje. Dit deel.van Limburg mag er ook zijn hoor, erg mooi hier en vooral ook heel rustig en stil. We genoten er van. We waren vroeg vertrokken en eigenlijk ook weer vroeg terug in het hotel. De zomertijd was afgewisseld voor wintertijd, dus lang geslapen, nam niet weg dat ik tijdens het lezen weer eens onvervalst in slaap viel. Natuurlijk weer ongehoord lekker gedineerd, deze Fletscher in Thorn is culinair best bijzonder. Ach, het bridgen ging lekker, we hebben de drie dagen consistent iets van 46 procent gescoordin dit sterke veld. Nog een borrel na ten afscheid, morgen weer naar Bilt. De tuin trekt.

Een ons onbekend stuk Limburg

Voor vandaag een wandeling vanuit het hotel naar Beegden via weer zo'n construct van Roos en Komoot. Een wonderschoon heidegebied was wel het hoogtepunt van de wandeling hoewel ook de beekjes, net als gisteren op weg naar Thorn voor ons westerlingen best bijzonder waren.

Thorn, het plaatsje in noordelijk Limburg dat bekend is om haar witte huisjes en haar muziekleven heb ik lang geleden een keer bezocht, samen met oud collega Menno. We hebben ons toen op kosten van "het project", waar we beiden bij betrokken waren laten verwennen in een restaurant door de kok de vrijheid te geven om het menu samen te stellen. Tot verrassing van de kok bleken wij beiden uit te kijken naar de gebakken bloedworst op geroosterd brood met appel?! Was heerlijk herinner ik mij nog.

Vandaag zagen wij dat Thorn zich tevens verheugt in het bezit te zijn van een heel imposante basiliek, tevens museum. Natuurlijk bezochten wij dit. Ik genoot diep van de fraaie akoestiek die de klanken van Hildegard von Bingen zo fraai deed uitkomen in de imposante stilte van de reusachtige ruimte met haar fraai kerkelijk interieur.

En na een voortreflijk diner ook weer genoeglijk gebridged.

wat een opluchting

Vanmorgen vroeg de deur uit op weg naar Thorn voor een weekend bridgen aldaar. Natuurlijk betekent dat voor Roos en mij toch vooral een weekend wandelen. Met enige vertraging bereikten we Weert, daar konden we met een busje naar het beginpunt van de track die Roos voor vandaag had geconstrueerd. Op de kaart van Komoot hadden we gezien dat er hier op de grens van België en Nederland een historisch monument was, "de dodendraad", een constructie uit WO I, bestaande uit een hek met draden die onder dodelijke elektrische hoogspanning stonden. Dit hek was bedoeld om deserterende soldaten tegen te houden, maar ook voor Belgische vluchtelingen was het een nauwelijks te nemen barriëre naar de vrijheid van het neutrale Nederland. We maakten enige foto's en gingen verder richting Thorn. We waren vrijwel bij ons hotel aangeland en ik een foto van dit "witte stadje" wilde maken dat ik mijn telefoon kwijt was, althans onvindbaar in kleding resp. rugzak. Roos realiseerde zich direct dat ik dit onmisbaar gebruiksartikel bij de dodendraad op de tafel had laten liggen. Paniek!! Gelukkig was iemand van de organisatie spontaan bereid ons uit de brand te helpen en met de auto naar de betreffende plek te rijden waar tot onze oneindige opluchting de telefoon nog lag waar hij was achtergelaten.

Op de foto het moment dat ik mijn telefoon van de tafel raapte.

De rest van de dag verliep als vanouds bij Fletscher, kamer opzoeken, beetje opfrissen, ongehoord lekker gedineerd en lekker gebridged in een sterk bridgend gezelschap. Bijtijds gaan slapen na een vermoeiende dag met happy end. Ik kon de bridgeleiding gelukkig bedanken met een consumptie, wat was ik hen dankbaar voor de spontane hulp!

Douwe en Ana bij Roos

Nog ter gelegenheid van Roos' verjaardag kwamen haar zoon en schoondochter op bezoek. Roos had lekker gekookt met pompoensoep vooraf, uitgebreid snijbiet met procureur en tutti frutti als "Beilage". Als toetje een stuk wel zo schaamteloos lekkere vruchtenslof.

Bij de koffie wel zo genoeglijk met elkaar gesproken.

Had ik vanmorgen Mariska op bezoek en vanavond de kinderen bij Roos daar voelde ik deze dag als een heerlijk kinderdag! We boffen maar.

Mariska op bezoek

Het zat al een poosje in de pen dat Mariska bij mij op bezoek zou komen. Dus vanmorgen eerst naar de slager voor lekker vleesbeleg bij de lunch en naar de banketbakker voor "iets lekkers" bij de koffie. Kon nog net want de ouwe vertrouwde winkel van de bakker gaat op de schop, tja, een nieuwe eigenaar.

Vlug weer naar huis, nog even wat opruimen, koffie gezet en daar ging de bel. 

Gezellig met elkaar over van alles zitten praten, was weer fijn om bij te praten, afgewisseld met koffie en lunch. Natuurlijk moest ik vanaf het balkon haar nieuwe auto bewonderen. Ze vertelde over de ontwikkeling van de kinderen. De oudste, Lieva staat voor de schoolkeuze en heeft inmiddels duidelijk gekozen, prima! Goed als kinderen duidelijk hun wens omtrent de een opleiding uitspreken.

Zo kabbelde ons bijeenzijn genoeglijk voort. Ik zwaaide haar vanaf het balkon uit, daar ging ze stoer in haar BMW.

Finale IVC

Vanmiddag met de fiets naar bushalte KNMI. Vanwege de jaarmarkt op de Hessenweg reed bus 77 niet en we moesten voor het bijwonen van de finale van her International Vocalisten Concours naar den Bosch. Was voor mij de derde keer dat ik dit meemaakte en de eerste keer met orkest i.p.v.  piano. 

En het begon al direct met een heerlijke ouverture waar het hele orkest haar kunnen kon vertonen. Daarna de deelnemers, een achttal voor de competitie, waarvan 2 ook nog optraden met het verplichte lied voor een sub competitie die iets met Amersfoort van doen had.

Om en om werden opera en oratorium liederen gezongen en de uitzondering was de laatste, een uitvoering van een mij bekend operettelied van Frans Lehaar.

Het nivo lag uiteraars erg hoog, het leek me dan ook een hele klus om een "beste" te kiezen, taak voor de deskundige juryleden. Wij wachtten de uitslag niet af en gingen vlot naar huis, was toch al middernacht voor we het glas hieven na een fijne dag vol muziek.

Boskap

Natuurlijk hoort her bij cultuurbos maar toch verzet zich iets in de waarnemer wanneer hij/zij ziet dat bomen in een bekend bos worden omgezaagd. We liepen door het ons zo bekende bos.