Wandelen in het Leudal

Is Berg en Dal van een ongehoorde wandelkwaliteit, daar is ook het Leudal van een heel bijzondere schoonheid. Roos had de wandeling voor vandaag weer perfect voorbereid. Met de bus vanuit Weert naar het beginpunt en direct liepen we door het beekdal van de Leubeek. Blijft voor westerlingen toch wel heel bijzonder, ik genoot van begin tot eind dat voortdurend langs beken voerde. Onderweg een molen. Natuurlijk kon ik het niet laten om te zingen: "eine Mühle seh Ich blinken, Aus den Erlen heraus". Wat hebben Roos en ik dat vaak samen gezongen, ik achter de piano en Roos zingen. Wat een vreugde was dat. Maar nu ook bij deze krachtig draaiende watermolen. We konden ook binnen kijken. Een enorme molensteen om olie of graan te bewerken stond nu werkeloos stil voor de foto.

Wij liepen verder langs de beek naar Roggel, de plaats in NL met de meest onsmakelijke naam. Maar het busje kwam zo en bracht ons direct terug naar Weert waar we zeer smakelijk hebben gegeten en vreselijk slecht hebben gebridged.

Bij het schenken van de koffie had ik mij stiekem laten ontvallen dat Roos vandaag jarig was in de hoop dat iemand dat op zou pakken. En ja hoor, daar stond ze in het middelpunt tijdens een welgemeend "lang zal ze leven" dat door het vriendelijke gezelschap werd gezongen.

Na afloop van het bridgen zijn we mee gaan borrelen in de bar, was ontzettend gezellig geweest.

PRIAMOS in Houten bijeen

Enkele jaren geleden hebben we met een zestal donoren besloten tot een samenwerkingsverband om andere KID donoren bij te kunnen staan met advies en wat verder in het veld van de Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad speelt. En dat is nogal wat gebleken. Vandaag was alweer de derde bijeenkomst die het genootschap jaarlijks zal organiseren. Deze keer op kantoor bij FIOM in Houten.

Ik had ons bridgeweekend in Weert deze dag dus onderbroken en al redelijk vroeg richting Houten vertrokken. Inmiddels hoor ik niet meer tot de kerngroep maar ik heb me wel aangesloten bij de mij bekende mannen die al zaten te vergaderen. Helaas ontbrak Willem, hij was grieperig naar later bleek.

De opkomst was goed en de problematiek rond de KID kwam aan de orde. Helaas lijkt de zo goed bedoelde, meestal vooral altruïstische inzet van donoren om wensouders te helpen inmiddels verworden is door allerlei veranderingen. Allereerst de wensgroep bestaat heden veel minder uit wensouders maar vooral uit alleenstaande wensmoeders. Vanuit de donorkinderen zijn nogal wat veranderingswensen gehonoreerd zoals het verval van anonimiteit en het sterk verlagen van de leeftijd waarop het donorkind de donor mag ontmoeten. 

Daarmee samenhangend is het aantal NLse donoren bepaald onvoldoende geworden om aan de behoefte te voldoen. De commercie is daar op ingesprongen, een technisch perfect aandoende Deense organisatie levert over de hele wereld. Wordt ook weer niet goed ontvangen. Zgn. massadonoren "helpen" tientallen moeders, eveneens ongewenst.

Wat blijft is de biodrang. Kortom, een hele puzzel en daar spraken wij over en over nog meer schrijnende punten die ik niet uit de doeken doe. Maar gelukkig ook vreugdevolle ontwikkelingen.

Op tijd vertrok ik weer en miste daarmee het tweede deel van de vergadering maar was wel op tijd voor het diner in Weert. 'sAvonds weer lekker gebridged. Ging best goed.

Brugje over de Tungel

Vanmorgen zijn we vertrokken voor een lang weekend Noord Limburg, Weert e.o. wel te verstaan, een bekende combinatie van dagelijks een wandeling en 's-avonds bridgen en verblijf in het Fletscher hotel aldaar, kortom bridgen met Boon-a-Part. Bevalt ons prima.

Roos had de wandeling voor vandaag goed bepaald. We haalden de buurtbus naar Tungelrooi op het nippertje. Vrijwel direct na het uitstappen "ergens" stonden we in fraai en vooral doodstil landschap. We liepen langs een beekje met de naam Tungel. Ons pad voerde langs of over een reconstructie van een Romeinse brug, gebaseerd op antieke resten die hier ooit zijn gevonden. Dendrlogisch onderzoek had vastgesteld dat het hout van destijds in de Romeinse tijd was gekapt. 

Wij genoten van het landschap langs de beek. Bij een rustplek met tafel keerden we en vervolgden onze wandeling aan gene zijde van de beek. We liepen over een zandwal in de buurt van waar ooit een werkkamp was geweest waar na de oorlog Ambonezen tijdelijk waren ondergebracht. Slechts een herinneringsbord deed daarvan nog getuigenis, verder was er geen spaan meer. Ik maakte een foto van de mensen die daar waren ondergebracht.

We eindigden bij een bushalte waar al spoedig de bus naar Weert ons naar het hotel voerde. Kennis gemaakt met de andere bridgers en lekker gegeten.

Lekker gebridged.

Boek ophalen in Amsterdam

Ik had via boekwinkeltjes.nl een boeknbesteld en kon het ophalen in Amsterdam in de buurt van halte Nieuwmarkt. Met trein en metro was ik er zo. Bij het Antiquariaat in de Oude Hoogstraat, middenin het centrum van de stad. Best leuk om weer eens door het centrum te lopen. Het boek, "Bonobo, de vergeten mensaap" van Frans de Waal. Uitgebreid verhaal over zijn ervaringen met deze vriendelijke mensaap die qua afkomst als onze meest naaste genetische verwant wordt genoemd.

Het gedrag is van een onder primaten ongekende vreedzaamheid waarin sex een plaats heeft waar "neef" chimpansee eerder macht en agressie gebruikt.

Droogte in 1959

Eindelijk heb ik de onderbouwing gezien van een oeroude herinnering. Het betreft een jaar dat het record droog was geweest. Zojuist las ik in de berichtgeving van het KNMI dat 1959 in de lijst van 5 droogste jaren bekend was. Ik was toen 11 jaar oud, dat jaar moet het zijn geweest. Of het een warm jaar is geweest, dat weet ik niet, dat valt je als kind waarschijnlijk niet zo op, maar ik weet nog wel - en dat is ook het enige dat ik heb vastgehouden - dat het gras in de perken helemaal verdroogd en bruin was geworden. Dat heb ik overigens dit jaar in onze volkstuin niet gezien.

Een ander warm jaar dat ik me goed herinner was 1969, dat was een zomer waar geen einde aan leek te komen. Met vakantie op Texel, begin september was er een ongehoorde overvloed van rijpe bramen weet ik nog, kennelijk was die zomer wel zonnig, maar niet te droog geweest. 

En in de 70er jaren hebben we een stel warme zomers gekend, maar zo heet als dit jaar niet eerder in mijn leven. 

Een legendarische zomer was 1947, maar daar heb ik niets van meegekregen afgezien van de levensvonk die mijn jonge ouders zich en mij gunden.

En wéér 12 kilometer

Had ik er gisteren in m'n eentje lopend 12 km uitgeperst en daarna zelfs nog in de tuin gewerkt en 's avonds nog stepbridge gedaan, daar was ik vandaag, samen met Roos na 10 km wel toe aan rust.

Ze had een verrassende track aangemaakt in de omgeving van Amsterdam. We begonnen bij station Rai en liepen via het voormalig Floriade terrein, inmiddels al decennia "Amstelpark" genaamd, richting Amstelveen. 

Een verrassend, onmiskenbaar Noord Hollands polderlandschap rolde zich voor ons uit, maar tot ons genoegen zonder de mega schuren en boerderijen die in veel landbouwgebieden het zicht overdadig bepalen. Het werden uiteindelijk toch 12,5 km. Via de Amstel liepen we richting station Bijlmer Arena dat je reeds van verre kon ontwaren. Een roerende mega uitvergroting van een jonge Johan Cruijf deed mij wat als herinnering aan vroeger tijden en uiteindelijk, tot mijn opluchting, het station.

Het was heel zonnig dus bij tthuiskomst de wasmachine gevuld en de was gedaan. Roos kwam nog even langs voor een koppie thee.

van H'sum Sportpark naar Den Dolder

Ik hoefde niet zo vroeg te vertrekken, de verbinding was vier keer per uur. Ik had voor vandaag voor de afwisseling "zelf"  een track van 12 km gemaakt; howel zelf?! Ik had Truus, oftewel Komoot, opdracht gegeven een track te maken tussen de stations Hilversum Sportpark en Den Dolder en dat bleek goed uit te pakken. Vooral het mij wat onbekende stuk door het bos langs de spoorbaan Hilversum-Utrecht vond ik verrassend mooi. Halverwege dat stuk bos was inmiddels het tunneltje onder het spoor, speciaal voor wandelaars en fietsers, klaar. Daar vlakbij was een herdenkingsmonumentje ingericht voor een jonge vrouw die daar  bij een ongeluk om het leven was gekomen, waarschijnlijk toen dit nog een onbewaakte overweg was. Moest er in stilte bij gedenken en een foto maken die inmiddels de blog siert. Doet me best veel als ik tijdens een wandeling zo'n gedenkteken vind; betreft meestal jonge mensen die bij een ongeluk zijn overleden, auto ongelukken met name.

Verder gelopen langs het spoor en bij een bruggetje over spoor en snelweg het Hilversumse woud in. Was er zo rustig. Uiteindelijk herkende ik het landschap, kwam nog een fraaie heksenkring tegen. Die fotografeerde ik om niet slechts deze blog te sieren maar ook naar kleinzoon Joris te sturen. Hij bedankte me daar heel lief voor via WhatsApp van vader Peter.