Finale IVC

Vanmiddag met de fiets naar bushalte KNMI. Vanwege de jaarmarkt op de Hessenweg reed bus 77 niet en we moesten voor het bijwonen van de finale van her International Vocalisten Concours naar den Bosch. Was voor mij de derde keer dat ik dit meemaakte en de eerste keer met orkest i.p.v.  piano. 

En het begon al direct met een heerlijke ouverture waar het hele orkest haar kunnen kon vertonen. Daarna de deelnemers, een achttal voor de competitie, waarvan 2 ook nog optraden met het verplichte lied voor een sub competitie die iets met Amersfoort van doen had.

Om en om werden opera en oratorium liederen gezongen en de uitzondering was de laatste, een uitvoering van een mij bekend operettelied van Frans Lehaar.

Het nivo lag uiteraars erg hoog, het leek me dan ook een hele klus om een "beste" te kiezen, taak voor de deskundige juryleden. Wij wachtten de uitslag niet af en gingen vlot naar huis, was toch al middernacht voor we het glas hieven na een fijne dag vol muziek.

Boskap

Natuurlijk hoort her bij cultuurbos maar toch verzet zich iets in de waarnemer wanneer hij/zij ziet dat bomen in een bekend bos worden omgezaagd. We liepen door het ons zo bekende bos.

Dan zie ik de vingers van m'n moeder

Regelmatig draai en bak ik op ouderwetse wijze gehaktballen. In de grote emaille bak maak ik dan eerst twee beschuiten fijn en daarbij moet ik strijk en zet aan m'n ouwe moeder denken. Eerst die twee tussen je handen wrijven tot paneermeel. Daarbij ontstaan onvermijdelijk brokstukjes die wat fijner gemaakt moeten worden en dan zie ik altijd die pikvingers van m'n moeder, wijsvinger en duim. 

Ik stond graag bij m'n moeder in de keuken en feitelijk heb ik daar nog best profijt van, vooral bij het braden van vlees en gehaktballen.

Een zieke ekster

Al enkele weken waart deze ekster hier rond, echt flink op de vleugels kan huj al lang niet meer. Hij hipt wat in de struikjes op zoek naar voedsel. Ik zag laatst een van de flatgenoten die de vogel brood voerde. Ik verbaas me erover dat hij nog leeft en vooral dat hij niet, zoals dat in de natuur normaliter gaat, door een praedator is opgevroten. Maar hij leeft nog en nu was ik erbij om nog een foto te nemen. Heb met hem te doen, hij was beter af met een snelle dood door een kat of roofvogel, nu moet hij in weer en wind doorscharrelen tot de dood hem uiteindelijk toch komt opzoeken.

Wandelen in het Leudal

Is Berg en Dal van een ongehoorde wandelkwaliteit, daar is ook het Leudal van een heel bijzondere schoonheid. Roos had de wandeling voor vandaag weer perfect voorbereid. Met de bus vanuit Weert naar het beginpunt en direct liepen we door het beekdal van de Leubeek. Blijft voor westerlingen toch wel heel bijzonder, ik genoot van begin tot eind dat voortdurend langs beken voerde. Onderweg een molen. Natuurlijk kon ik het niet laten om te zingen: "eine Mühle seh Ich blinken, Aus den Erlen heraus". Wat hebben Roos en ik dat vaak samen gezongen, ik achter de piano en Roos zingen. Wat een vreugde was dat. Maar nu ook bij deze krachtig draaiende watermolen. We konden ook binnen kijken. Een enorme molensteen om olie of graan te bewerken stond nu werkeloos stil voor de foto.

Wij liepen verder langs de beek naar Roggel, de plaats in NL met de meest onsmakelijke naam. Maar het busje kwam zo en bracht ons direct terug naar Weert waar we zeer smakelijk hebben gegeten en vreselijk slecht hebben gebridged.

Bij het schenken van de koffie had ik mij stiekem laten ontvallen dat Roos vandaag jarig was in de hoop dat iemand dat op zou pakken. En ja hoor, daar stond ze in het middelpunt tijdens een welgemeend "lang zal ze leven" dat door het vriendelijke gezelschap werd gezongen.

Na afloop van het bridgen zijn we mee gaan borrelen in de bar, was ontzettend gezellig geweest.

PRIAMOS in Houten bijeen

Enkele jaren geleden hebben we met een zestal donoren besloten tot een samenwerkingsverband om andere KID donoren bij te kunnen staan met advies en wat verder in het veld van de Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad speelt. En dat is nogal wat gebleken. Vandaag was alweer de derde bijeenkomst die het genootschap jaarlijks zal organiseren. Deze keer op kantoor bij FIOM in Houten.

Ik had ons bridgeweekend in Weert deze dag dus onderbroken en al redelijk vroeg richting Houten vertrokken. Inmiddels hoor ik niet meer tot de kerngroep maar ik heb me wel aangesloten bij de mij bekende mannen die al zaten te vergaderen. Helaas ontbrak Willem, hij was grieperig naar later bleek.

De opkomst was goed en de problematiek rond de KID kwam aan de orde. Helaas lijkt de zo goed bedoelde, meestal vooral altruïstische inzet van donoren om wensouders te helpen inmiddels verworden is door allerlei veranderingen. Allereerst de wensgroep bestaat heden veel minder uit wensouders maar vooral uit alleenstaande wensmoeders. Vanuit de donorkinderen zijn nogal wat veranderingswensen gehonoreerd zoals het verval van anonimiteit en het sterk verlagen van de leeftijd waarop het donorkind de donor mag ontmoeten. 

Daarmee samenhangend is het aantal NLse donoren bepaald onvoldoende geworden om aan de behoefte te voldoen. De commercie is daar op ingesprongen, een technisch perfect aandoende Deense organisatie levert over de hele wereld. Wordt ook weer niet goed ontvangen. Zgn. massadonoren "helpen" tientallen moeders, eveneens ongewenst.

Wat blijft is de biodrang. Kortom, een hele puzzel en daar spraken wij over en over nog meer schrijnende punten die ik niet uit de doeken doe. Maar gelukkig ook vreugdevolle ontwikkelingen.

Op tijd vertrok ik weer en miste daarmee het tweede deel van de vergadering maar was wel op tijd voor het diner in Weert. 'sAvonds weer lekker gebridged. Ging best goed.

Brugje over de Tungel

Vanmorgen zijn we vertrokken voor een lang weekend Noord Limburg, Weert e.o. wel te verstaan, een bekende combinatie van dagelijks een wandeling en 's-avonds bridgen en verblijf in het Fletscher hotel aldaar, kortom bridgen met Boon-a-Part. Bevalt ons prima.

Roos had de wandeling voor vandaag goed bepaald. We haalden de buurtbus naar Tungelrooi op het nippertje. Vrijwel direct na het uitstappen "ergens" stonden we in fraai en vooral doodstil landschap. We liepen langs een beekje met de naam Tungel. Ons pad voerde langs of over een reconstructie van een Romeinse brug, gebaseerd op antieke resten die hier ooit zijn gevonden. Dendrlogisch onderzoek had vastgesteld dat het hout van destijds in de Romeinse tijd was gekapt. 

Wij genoten van het landschap langs de beek. Bij een rustplek met tafel keerden we en vervolgden onze wandeling aan gene zijde van de beek. We liepen over een zandwal in de buurt van waar ooit een werkkamp was geweest waar na de oorlog Ambonezen tijdelijk waren ondergebracht. Slechts een herinneringsbord deed daarvan nog getuigenis, verder was er geen spaan meer. Ik maakte een foto van de mensen die daar waren ondergebracht.

We eindigden bij een bushalte waar al spoedig de bus naar Weert ons naar het hotel voerde. Kennis gemaakt met de andere bridgers en lekker gegeten.

Lekker gebridged.