Gesprek over Terwolde

Vanmorgen - het was vandaag vrijdag - op naar de markt van Deventer om kaas te kopen. Er is daar een kaaskraam die kwalitatief maar tevens in prijsstelling alle andere de loef afsteekt en bovendien ook een buitengewoon vriendelijke bediening kent. Ik sloot dan ook welgemoed aan bij de rechtse rij waar al een vriendelijke leeftijdsgenoot mij stond op te wachten voor een praatje. Natuurlijk eerst over deze uitmuntende kaaskraam maar al snel ook over voormalig werkzaam leven en "van hoever we wel niet kwamen om hier kaas te kopen". Deze meneer kwam uit Terwolde en grappig genoeg wist ik twee dingen te noemen over dit piepkleine plaatsje, de flebologiepraktijk aldaar.  https://www.voorsternieuws.nl/algemeen/dokter-j.vriezen-gaat-wat-anders-doen-internationaal-befaamde-flebologiekli

Op internet vond ik in een krant een fraai artikel over deze kliniek waarvan de deur ongeveer 10 jaar geleden werd gesloten. Grappig genoeg heeft de eigenaar van deze beroemde kliniek zich uiteindelijk - net als ik heden - terug getrokken in z'n tuinwerk, het schept zo veel genoegen na een druk werkzaam leven!

Improvisatie talent

Dat het vandaag een wandeldag zou worden mag geen verbazing wekken; stralend mooi weer. Ik stelde Dalfsen of Ommen voor: "en dan kijken we wel", en zo zou geschieden. We stapten in Ommen uit en keken voor de mogelijkheden met de bus, en ja hoor, het busje naar Dalfsen vertrok binnen een paar mjnuten: "Lemele?", stamelde ik nog aarzelend terwijl Roos op haar handy zat te pielen met Komoot: "mogen we er hier uit?", vroeg ze aan de vriendelijke chauffeur en direct zaten we op een prachtige route die Roos al improviserend had geconstrueerd, voerde door het fraaie heuvelgebied met de Archemerberg. Uiteindelijk eindigden we weer in Ommen na een heerlijke wandeling van ongeveer 11 km, inmiddels wel ons max.

Een enorme hoop werk

Voor vandaag had ik een heel programma bedacht; eerst maar naar de tuin, daartoe noodde dan ook het prachtige weer. Bij aankomst kon ik het dan ook niet laten om eerst een foto te maken van dit voor mij inmiddels zo dierbare plekje, volop in het zonnetje. Voor mijn gevoel kom ik hier vrijwel dagelijks en doe dan een uurtje wat onderhoud en kijk telkens hoe de fruitboompjes het doen. De knoppen van de peren staan echt op springen.

Daarna ging ik nog even langs huis om papier op te halen voor de papierbak bij de kerk. Zo nam ik afscheid van "de strijd van het geslacht Palsson", het boek dat ik in mijn kinderjaren bij logeerpartijen bij m'n grootouders las. Mijn jonge ouders gaven dat op 31 december 1946, 80 jaar geleden aan mijn jarige grootvader. In mijn opruimwoede nu dus defenitief weg. 

Tot slot lekker gewandeld in het bos, langs de inmiddels alweer enige jaren verlaten ruïne van "Mount Mierennest", een enorm koepelnest van de bosdieren, zandkorrel voor korrel verplaatst, wat een hoop werk voor zo'n hoop.

Tot slot een appie van Roos; ze miste me, ze is ook zo druk bezig, dus snel wat eten en op tijd voor de trein gezellig naar Roos. Was na een paar rondjes stepbridge een volle dag geweest! 

De mieren komen op gang

Ik vermoedde al dat de mieren, d.w.z. de bosmieren, die met de prachtige hopen van bij elkaar gesleept bosmateriaal, bij de voorjaarstemperatuur van vandaag tevoorschijn zouden komen. Op mijn wandeling door het bos visiteerde ik dan ook de mij bekende hopen. En ja hoor, twee van de drie toonden activiteit, wat de meeste mensen beschouwen als opwarmen jn de zon, maar wat feitelijk een proces is waarbij het volk weer één organisme wordt. Ik noem dat een multicorpusculair organisme, maar groter geesten noemen het een "super organisme".

De mate van activiteit hing vooral samen met de ligging van het nest, in de schaduw vrijwel geen activiteit, maar het nest met volop zon vertoonde die grote donkere plakken van druk met elkaar interacterende werksters. Pracht gezicht vind ik ieder jaar weer.

De Wolf in NL

Anna appte me dat ze nog een boek voor me had gevonden in zo'n buurtbiebje. Ze dacht dat het wel iets voor mij zou zijn en inderdaad, ik heb het in enkele leessessies met genoegen uitgelezen. 

Heel leesbaar, veel aspecten en eigen belevenissen, wetenschappelijke studies en wat dies meer zij vormen de ruggengraat van dit boek met daaromheen ook volksverhalen en maatschappelijke spanningen.

Erg waardevol zijn de adviezen aan publiek, boeren en overheid.l

De knoffies staan er goed bij

Ach, die moestuin is m'n lust en m'n leven. Ik sleep er van alles als bladeren (mulche) uit het bos, houtsnippers uit de resten van een enorme hoop die daar vorige maand lag, keukenafval naartoe en groenafval en snoeihout voer ik af met de fiets naar de werf in de Bilt. Het geeft me een tevreden gevoel, er staat nog wat boerenkool waarvan Roos onlangs heeft geoogst, de perenbomen staan volop in knop en de knoflook staat er florissant bij. Niet te geloven dat ze die vorst en sneeuw zo goed hebben doorstaan. 

De IJssel staat toch hoog

Vanmorgen moest ik even in Wijhe iets voor Roos wegbrengen, was in de buurt van de IJssel, altijd een fraai gezicht. Vanuit de trein had ik al gezien dat hij behoorlijk hoog stond. Fraai uitzicht, best fascinerend zo'n enorme plas water. De pont voer nog, had ik niet verwacht. Even gestopt en deze foto gemaakt en door het dorp terug gefietst.