Hoezo onhandig

Het zal u verbazen lezer, maar ik zag er tegenop om de stofzuigerzak te verwisselen. Zolang ik hier woon heeft Roos of mijn hulp dat voor me gedaan en heb ik aandachtig toegekeken. Stoer slaagde ik er tot mijn voldoening in om de stofzuiger open te krijgen en zelfs om de overvolle, zware zak uit het apparaat te krijgen. Maar toen de nieuwe zak. Natuurlijk had ik niet goed gekeken hoe de oude zak erin stak en probeerde uiteraard de verkeerde manier tot ik ten einde raad de "onlogische" wijze probeerde?! En ja hoor, dat was de juiste: "zeker academisch", schoot mij te binnen. Gebeurt me zo vaak en dan voel ik me toch wel zo'n onhandige klootzak. 

Onder het mes

Sinds twee jaar begint mijn oude vel manifest te protesteren tegen mijn ongebreideld genieten van de buitenlucht. Ik voel me al zolang ik me kan heugen verwant met "de zwerfhond". Ik voel me erg thuis in de buitenlucht. Mijn hobby als lange afstand wandelen is daar een belangrijke uiting van. 

Het risico van huidafwijkingen heb ik daarbij voor lief genomen; vaak liep ik blootshoofds als het niet te heet was; heerlijk die koesterende zonnestralen in het voorjaar. Tja, inmiddels heeft mijn, destijds nieuwe huisarts inmiddels al menig plekje verwijderd en aan PA onderzoek doen onderwerpen. Bij de laatste keer was dat reden voor verwijzing naar de dermatoloog. Zij schreef mij een behandeling voor. Ter controle was ik vorige week daar en werd voor vandaag een afspraak gemaakt voor een kleine chirurgische ingreep. 

Ongelooflijk, daar voelde ik niets van: "volgende week verwijderen hechtingen, nabespreking en controle". Het resultaat appte ik direct door naar Roos en is zichtbaar op de foto. Ik voelde er niets van en was telkens verbaasd wanneer ik in de spiegel keek. 

Na 2 dagen heeft Roos het drukverband verwijderd en kwam het "operatiegebied" in beeld.

Niet te geloven

Toen ik gisteren het bestelde boek "Hierna" van Kurt Tucholsky had gepakt en wilde inchecken, liep ik langs het uitgestalde rijtje boeken waaruit ik regelmatig een aansprekende titel meepak. Zo deze keer het boek "Meer dan mooi". Nu ik dat zo zit door te bladeren en wat lees bespringt mij een gevoel van verbijstering. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe met name vrouwen vanuit gevoelens van onzekerheid altijd maar bezig zijn met uiterlijk, figuur e.d. Dat is mij ook nooit gebleken uit gedrag van mijn partners, best een smeersels en "make up", maar geen obsessies, laat staan operaties of implantatie. 

Dames, laat je niets aanpraten, zelfvertrouwen is kennelijk het beste schoonheidsmiddel. Ga wat meer lezen en dan niet zo'n verstand ondermijnend boek als hier boven genoemd.

Ondanks sneeuw en vorst

Inmiddels is de sneeuw hier wel verdwenen. Tot mijn genoegen hebben de knoflook spruitsels de kou goed doorstaan. Natuurlijk zijn ze nog klein, maar ze staan fier rechtop en verlangen duidelijk naar het groeiseizoen.

De tuinbonen staan er daarentegen erg zielig bij, ach xiewel wat dat wordt.

Vergelijkbaar?

Bij de bibliotheek Bilthoven staat een rits boeken, een stuk of twintig waaruit ik af en toe probeer een mij  keuze te doen. Zo kwam ik afgelopen week het hierboven getoonde boek onder ogen, handelend over "de honingbij", een van oorsprong wilde insectensoort die al eeuwenlang en toenemende mate is gedomesticeerd, lees: aangepast aan de behoefte van de mens.

Een belangrijk effect daarvan is primair dat de opbrengst aan honing spectaculair is toegenomen, de agressiviteit is afgenomen. Daarentegen is de gevoeligheid voor ziektes en parasieten even spectaculair toegenomen met afhankelijkheid van bestrijdingsmiddelen, lees farmaceutische middelen.

De parallel met de medische afhankelijkheid van onze hedendaagse maatschappij dringt zich bij me op.

Essentieel in domesticatie betreft het in toenemende mate uitsluiten van de "natuurlijke selectie", dat wordt wel heel duidelijk gemeld door Jacques van Alphen. Overigens ook ruim honderd jaar geleden door een zekere Charles Darwin.

Ronja schrijft haar eerste brief!

Vandaag werd de 7e verjaardag van kleindochter Ronja in familiekring gevierd. Ik had voor de gelegenheid een bakje gebakken kippenvleugeltjes, nadrukkelijk voorzien van "voor de jarige Ronja" als verjaarsgeschenk. Oma Roos had ook een geschenkje voor de jarige, een origineel correspondentie setje, schrijfpapier met bijpassende enveloppen en voor de gelegenheid een postzegel zodat Ronja direct een bedankbrief kon sturen. Nou dat deed ze met een keurig handschrift en enigszins geholpen door opa Eef aldus het briefje dat dan ook direct gepost werd!

Spoorweg museum

Ik was gisteren tòch in de buurt van het spoorweg museum en besloot daar even langs te gaan. Mijn nooit door mij gekende grootvader, de vader van mijn moeder was treinmachinist op zo'n enorme stoomlocomotief. Met enig acrobatenwerk maakte ik deze foto van de binnenkant van zijn (open!!) cabine. Wat een lawaai en stank zal dat betekend hebben. Hij is niet erg oud geworden, stierf toen mijn moeder 9 jaar oud was.

Alfa en Omega

Mijn werkzaam leven kent een aantal fasen, de eerste, van 1971 tot 1979 was het de wetenschap en vanaf 1979 management in de huisartsen wereld.

Die laatst genoemde fase begon hier in dit huis in de Reigerstraat in Utrecht. Daar werd ik door een bekende van mij uitgenodigd om hem op te volgen als hoofd van het huisartsen laboratorium, de Stichting Artsen Laboratorium. Was een leuke wending, leiding geven aan een forse club. 

Was een bijzondere werkomgeving, erg vooroplopend waar het de ICT betreft. Beschikte over een zelfontworpen automatiseringssysteem en daar zag ik zelfs de eerste elektronische communicatie; een akoestisch modem waarover het uitslagen rapport naar de aanvragen arts gezonden kon worden. In mijn volgende job in Delft heb ik in samenwerking met het ziekenfonds DSW en Medimatica die communicatie kunnen uitbouwen.

Vanmorgen moest ik bij m'n huisartsenpraktijk zijn en door naar het lab met een urine monster en daar zag ik hoe e.e.a. nu na pakweg 45 jaar heeft uitgepakt. Alles is binnen een netwerk geïntegreerd. Ben trots dat ik in dat proces heb kunnen bijdragen. Dat het zo zou uitwerken kon ik mij nauwelijks voorstellen destijds. Maar hier begon het ooit allemaal, gestimuleerd door de buitengewone inspiratie van de toenmalige eigenaar/directeur Joep Jansen.