Het zaaiseizoen

Er is veel te doen in zo'n moestuin en dan bedoel ik vooral de verschillende activiteiten. Zo moest vandaag, voor de eerste keer dit jaar het gras worden gemaaid. Ik merk dat mijn favoriete bezigheden het voorbereiden van de grond, spitten, mesten en mulchen betreffen en daarnaast het snoeien van de bomen. Met trota bekijk ik nu dan ook de uitbottende bloesem aan de perenbomen. Veel minder genoegen ontleen ik aan het zaaien en daar hangt natuurlijk erg veel van af. Maar vandaag heb ik mij daar tòch volop mee bezig gehouden. Heb ik eigenlijk een hekel aan dat precisie gepiel daar heb ik nu toch richeltjes gemaakt en daar voorzichtig wat zaden in aangebracht, niet teveel, beetje harken en wat begieten. En nu maar hopen dat het wat wordt.

De vijver in bestek

"Nog even naar de tuin", zo besloten we. Toen we daar aankwamen bleek de toegangspoort gesloten, geen probleem want ik had de sleutel daarvoor in m'n rugzakje. Bij onze tuin aangekomen liep Roos bewonderend rond. Vooral de stand van de knoflookjes en de ontspringende knoppen van de perenbomen wekten haar enthousiasme. Maar we kwamen ook om de door Roos gewenste plaats en contouren van "de vijver" aan te geven. Daar zal Casper mee aan de gang gaan. Met stokjes en bamboestengels markeerden we.

Karin Bos in "Dat Bolwerck"

Op mijn voorstel gingen we vanmorgen naar de markt in Zutphen. Daar kom ik graag vanwege de kraam met zaden en stekjes voor onze moestuin,  maar ook voor vis, sfeer, thee en de kunst. 

In het Bolwerck werd ik getroffen door dit bijna doorzichtig geschilderde kunstwerk. De kunstenares, Karin Bos was aanwezig, ik sprak haar aan. Haar thema in deze tentoonstelling betrof vooral verloren eenzaamheid. Er hing werk waar dat inderdaad in was verwerkt.

Natuurlijk ook even in de tuin met uitzicht op de grote kerk, nu speciaal mooi vanwege de bloesem.

En tot slot Oudemans thhe gekocht bij "de Pelikaan".

Verrassing

 

Vanmorgen had ik whatsapp contact met Arja. We wisselden wat uit hoe het ging toen zij onverwacht deze foto waarop ze staat met haar halfbroer Martijn en zijn dochtertje. Dat ontroerde mij zo, een contact van mijn dochter met een donorzoon, ze kunnen het goed vinden. Dat is een onverwachte kers op de taart van het donor gebeuren dat tegenwoordig zo negatief in de krant staat.

Gelijkenis?

Het is een uitsnede, gemaakt van een foto van een zwart-wit afdruk uit 1958. Gemaakt tijdens de huwelijksplechtigheid van mijn tante Alda, zus van m'n vader en mijn oom Kees. Het dubbelportret betreft mijn overgrootvader, Hendrik van Elven en mijn persoontje als tienjarige en een soort bruids jongen op deze heugelijke dag.

Roos verkondigt al jaren dat ik zowel uiterlijk als naar karakter op mijn overtrootvader lijk. Hij was ook een zwerver die zich ergens in zijn zestiger jaren heeft vrijgezongen van het werkproces door zijn onderneminkje aan zijn zoon, mijn grootvader over te doen. Daarna scharrelde hij wat met handeltjes vermoed ik.

De ernstige blikken en de houding van onze monden op dit dubbelportret zijn onmiskenbaar gelijkend. Heb ik mij nooit gerealiseerd.

Het plekje bij de boom

We wilden vandaag op mijn voorstel wat oude plekjes van onze ouders bezoeken, dat werd natuurlijk Bernkastel. Helaas konden we met geen mogelijkheid een parkeerplaats vinden die we met de ons ter beschikking staande middelen konden afrekenen. Dus plan B, op naar het plekje waar die twee oudjes (inmiddels ben ik een stuk ouder dan zij toen ze voor het laatst kwamen) zo graag van het uitzicht en in alle rust konden genieten. Dat was een plekje "bij de boom", voorzien van een bankje met uitzicht op de Moezel. Bij de derde poging vonden we die ouwe plek, d.w.z. dat Henk het herkende, hij was daar vaak in zijn late jeugdjaren. Er was weinig van over; in 40 jaar verandert alles, zeker in de natuur. Het bankje was weggerot en verdwenen, het uitzicht was dichtgegroeid, alleen de dode stomp van de boom stond er nog. Ik moest daar in gedachten aan onze ouders even stil heen en weer lopen. Gek gevoel, "tijd en plaats" zal ik maar zeggen.

We reden verder en gingen nog wat inkopen doen. Heerlijk gegeten trouwens, vooral dat Duitse brood en de gebraden kippenpoten gaan er goed in!

Nog weer een stevige wandeling vanuit het huisje de andere kant op. Wat is die Moezelstreek toch mooi! Ben m'n broer best dankbaar dat hij mij dit bezoek heeft mogelijk gemaakt.

Een wandeling met natuurwater

Na die lange rit van gisteren had Henk geen zin om er met de auto op uit te gaan dus gingen we voor een stevige wandeling over de wijnberg. Was een genoegen om weer eens echt te moeten klimmen en dalen, diep uitgesneden zijdalen met kleine stroompjes. Eén daarvan zag er zo puur uit dat ik mijn inmiddels vrijwel lege drinkfles daar graag mee wilde vullen; de kleine afdaling was me toch te veel, mijn lieve broer bood aan om het flesje voor me te vullen en dat terwijl zijn gevoel voor hygiëne het drinken van natuurwater onverstandig acht. 

We hebben wel gemerkt dat we nogal verschillend denken met name over wat hygiënisch is; ik probeer me zo veel mogelijk aan zijn wensen tegemoet te komen en was zeer regelmatig mijn handen met zeep.

Henk kende het pad heel goed en wist dat er verderop een bankje was waar we wat uitrustten en van het uitzicht genoten.  Deden we op de terugweg weer en 's-avonds na het eten nog een keer. Die arme Henk had door die houten spijlen van dat bankje wel zo'n pijn aan z'n kont dat hij het niet meer uithield en op bed een fillumpie ging kijken op z'n i-pad. Ik ging met Roos bridgen op de computer. Weer heerlijk geslapen met al die buitenlucht.

Daar waar Henk zich op onze eerste dag hardop afvroeg of we het wel drie dagen samen zouden uithouden kan ik niet anders constateren dat ik het reuze genoeglijk vind zo met m'n jongste broer.