Ooit, ergens in de tachtiger jaren kwam ik in de pauze tijdens een medisch congres van de Erasmus Universiteit een oproep tegen voor sperma donoren. Ik was toen vader van een jong gezin in opbouw en gunde ook anderen dat geluk, kortom, ik meldde mij later aan en ontmoette bij de intake de betrokken gynaecoloog. Na oppervlakkig lichamelijk onderzoek en gesprek vroeg hij mij of ik anoniem wilde doneren en of ik bezwaren had v.w.b. de wensouders. Had ik niet bij stilgestaan, ik ervoer spermadonatie op dezelfde manier als bloeddonatie, je geeft het af en de toepassing is aan de behandelaar. En zo zou geschieden. Ik was ook stomverbaasd dat je er een financiële vergoeding voor zou krijgen.
Zo gingen jaren voorbij, waarbij ik grofweg eens per maand langskwam en periodes dat het mij niet uitkwam ook gewoon niet. Het betekende weinig voor me, ik deed het voor anderen, voor echtparen met fertiliteitsproblemen, ik liep er niet mee te koop, maar deed er evenmin geheimzinnig over. Op zeker moment, het werd steeds drukker op die afdeling, had ik er geen zin meer in maar bleek het ook genoeg te zijn; ik had genoeg afgestaan kreeg ik te horen tot mijn opluchting.
Het hele "gedoe" verdween min of meer naar de achtergrond, totdat ik een artikeltje in de krant las over een spermadonor die "zijn kinderen" wilde kennen. Daar was ik zo verontwaardigd over dat ik een ingezonden brief deed publiceren in die zelfde krant. De teneur van de brief was dat je als donor niets te maken had met die KID nakomelingen. De praktijk bleek tot mijn grote verbazing heel wat complexer. Die babietjes waren inmiddels adolescent en volwassen geworden en roerden zich. Organiseerden zich, via DNA technologie kon verwantschap gevonden worden, die wens tot "elkaar te kennen" bleek bij veel van hen te leven.
Ik aarzelde niet en heb mij via FIOM ook als vindbaar opgesteld. Na jaren de eerste kennismakingen voor mij.
Hier houdt mijn persoonlijk verhaal wel zo'n beetje op. Was heel leuk kan ik u verzekeren lezer.
Intussen was ik opgenomen in een initiatief van een achttal donoren, een soort genootschap onder de werknaam PRIAMOS.
Door de DNA techniek kwam er helaas een aantal onverkwikkelijkheden in de openbaarheid, daarbij werden posities ingenomen, ik ga dat allemaal niet uit de doeken doen maar het eind van het liedje is dat ik mij genoodzaakt voelde om mij terug te trekken uit PRIAMOS. Daarover voerde ik vandaag twee intensieve gesprekken met medeleden waaronder de voorzitter. Mijn eeuwige "anders denken", in dit geval mijns inziens gevoed door mijn conservatisme vormt hiervoor de basis. Met enige zielenpijl trek ik mij na alle plezier en tumult terug, hoort ook bij het ouder worden. Het zij zo.
Ik had zo'n onbedaarlijk trek in een haring. Hier in ons dorp wordt de lekkerste haring, de zoute wel te verstaan, steeds duurder verkocht. Inmiddels voor 4 euro per stuk, dat is voor mij ver over de top. Ik kan ook ontzettend genieten van een zure haring dus ben ik naar Appie gereden en heb twee potten gekocht, verder had ik niets nodig. Toen ik ging afrekenen wist ik bij voorbaat dat ik controle zou krijgen. Ik verontschuldigde me tegenover de jongedame die de controle uitvoerde: "ik had zo'n trek in een haring!". Ze mompelde zoiets als:"geen probleem", modern jargon.
