Over de vlieg

Vandaag was ik bij Joke op bezoek en natuurlijk waren ook de kleinkinderen van de partij. Kleine Mees moest voortdurend luidruchtig tonen hoe hij moedig van een kruk naar beneden op een matras sprong, maar tussendoor lukte het ook om wat met Joke te praten. Ze legde hem te slapen, ze heeft last van een blessure aan haar voet en ging voor behandeling naar een fysiotherapeut. Ze was vlot weer terug en toen kwamen we uitgebreid aan de praat.

Een onderwerp dat ons beiden raakt betreft de teruggang van de insecten, hele soorten lopen enorm terug of verdwujnen zelfs. Joke noemde de meikever en inderdaad, daar waar je 40 jaar geleden een bierviltje op je bierglas moest leggen, daar zie je heden zelden of nooit meer zo'n fraaie zoemer. Maar zelfs de mug begint zeldzaam te worden, zelfs in het bos. Vliegen zijn slome duikelaars geworden, laatst kwam er een vlieg te poot de kamer binnen wandelen, je kunt de enkele die verdwaald binnenshuis komt gewoon met de hand vangen.

Later kwamen de twee oudsten ook thuis en ik was bereid om tegen beiden een schaakpaetij op te zetten. 

Thuis gekomen zat ik 's-avonds rustig op de bank en vloog er een insect tegen mijn wang. In een reflex sloeg ik tegen m'n wang en bleef de vlieg, zo bleek zitten.

Volgens Joke komt het door het veel gebruikte gif, ik denk dat de hoge CO2 concentratie een rol speelt bij de zuurstof uitwisseling bij deze diersoorten. 

Korenbloemen blauw

De afgelopen dagen heb ik de "gele wandeling" herontdekt, was vroegig "het drietje", de 12 kilometer wandeling in het Houdringhebos, ooit gemarkeerd met geverfde drietjes op de belendende bomen, maar inmiddels alweer vele jaren gemarkeerd met houten paaltjes met een geel kenmerk. Die paaltjes zijn voor het grootste deel weggerot en heden deels vervangen. 

In het kader van het behoud van m'n conditie heb ik het drietje weer als standaard in het wandelmenu opgenomen en daarbij ontdekte ik een onbekend maar fraai stukje. Dat wilde ik samen met Roos kunnen lokaliseren. Dus op stap, langs het korenveld met fraaie korwnbloemen blauw. Bij huize Cantecleer langdurig van vogelgezang en groen genoten en bammetjes genuttigd. Uiteindelijk het fraaie plekje kunnen lokaliseren en door langs de drinkwaterfabriek. Bij de mieren gekeken.

 en even op het bankje gezeten. Kwamen we genoeglijk in gesprek met twee dames. Ging o.a. over vitaminen en mineralen. Daarna door naar de flat en geluncht.

Een verjaardagstaart

Vandaag feest, Roos' oudste zoon, Douwe viert zijn 41e verjaardag. Als gewoonlijk waren we keurig op de aangegeven tijd en zaten al snel genoeglijk koutend aan de thee. Het zou een klein gezelschap worden, slechts Douwe's oudste halfbroer met echtgenote zouden later die middag aansluiten, en hoe!! Anita had een onwaarschijnlijk mooie verjaardagstaart gecreëerd; "gebakken" als epitheton zou her kunstwerk tekort doen. Na enig aarzelen moest Douwe zich toch van de taak kwijten om her lekkers aan te snijden.

Het werd een heel gezellige bijeenkomst, afgesloten met lamsvlees van de barbecue. Meermaals zeiden Roos en ik tegen elkaar dat het zo'n fijne, gezellige middag was geweest.

Over uit Londen

Inmiddels is Fabian al 4 maanden oud en nu voor het eerst in Nederland. We hebben elkaar ontmoet in Rotterdam en lekker lopen babbelen tijdens een wandeling door het Kralingse bos en bij een restaurant aldaar. Eindelijk met de kleine Fabian kennis gemaakt.

Red strangers

Ooit las ik in een boek van de pen van niemand minder dan de door mij bewonderde Richard Dawkins dat zijn lievelingsboek het hier getoonde werk betrof. Hij was zuinig op zijn exemplaar, vond het inhoudelijk heel bijzonder en heeft zich ervoor beijverd dat het later opnieuw werd uitgegeven.

Ik keek op "boekwinkeltjes.nl" en kon tot mijn verrassing zelfs kiezen uit een viertal exemplaren en kocht er direct eentje. Fantastisch boek waarin de cultuur van de oorspronkelijke bewoners prachtig wordt beschreven maar vooral ook de scherpe verandering in die cultuur door de overheersing der blanken, de Engelsen in dit geval.

Ooit heb ik het boek beloofd aan een Kenyaanse student die hier in NL is gevestigd. Binnenkort ga ik het overhandigen.

Een stevige wandeling rond de Bilt

In een poging omhet inmiddels toch best bejaarde lijf in conditie te houden ga ik iedere dag aan de wandel voor minimaal 10 km. Voor vandaag had ik heel vermetel nog een iets groter stuk in gedachten. 

Eerst met de fiets naar de IJsbaan en van daaruit naar de Biltsche hoek, onder het tunneltje naar Sandwijck en het rondje aldaar, via het grote water door naar de begraafplaats van Groenekan en daar het familiegraf van de familie van Elven (een oude tak via een broer of oom van mijn overgrootvader). Spoor over en het bospad ingeslagen, daar kreeg ik al snel een onbekende pijn in m'n rechterkuit. Omgedraaid en via de Groenekanseweg terug naar de fiets. Was toch 12 km vlgs Komoot.

Vijver hersteld!

Het is er de laatste tijd niet zo van gekomen om naar de tuin te gaan; het is tamelijk droog, veel zaden zijn nog maar net gezet, dus even geduld. We liepen rond en toen zagen we tot ons grote genoegen dat Casper intussen de vijver had afgewerkt; het oude rubberen vel dat helaas lekkage vertoonde had hij vervangen, de vijver weer gevuld en de planten geplaatst. Wat waren we blij! Deze foto stuurden we dan ook onmiddellijk naar hem toe met onze dank.

Halte T-splitsing

Roos had het onthouden, vlakbij de bushalte Centrum in Sint Geertruid is de halte van de buurtbus die strak aansluit op 57 uit Maastricht en inderdaad, die bracht mij in enkele minuten naar T-splitsing en dichterbij het Savelsbos kun je met OV niet komen. Begint met een mij vrij onbekend stuk bos. Ik had Komoot een track laten construeren, maar liep eigenwijs een veel belovend pad in. Dat eindigde nogal.abrupt bij een hek met prikkeldraad. Daarom niet getreurd maar terug gelopen en verder de track gevolgd en regelmatig wat op bankjes gezeten en wat gelezen. Zo'n treinreis met een goed boek vermoeit mij nauwelijks en ik geniet geweldig van het eenzaam door die natuurlijke pracht te lopen. Leek hier en daar wel een oerwoud; het heeft hier veel.meer geregend dan in Bilt.

In Cadier bij de bekende bushalte Vendelstraat moest ik nog even aanzetten en zwaaien met m'n OVkaart om direct in de bus te kunnen stappen. Was snel weer thuis dankzij het lezen. Ik heb weer helemaal de smaak te pakken; doet me goed om een flink stuk te treinen en dan aan de wandel. Castricum wacht al op me! Misschien nog een ontmoeting daar met de nachtegaal van dienst. Volgens Cyria is de nachtegaal in de duinen vrijwel verdwenen, wellicht door het ontbreken van voedsel, insecten.