Het verbaast me niet, onze leefwereld past de mens steeds minder en dat verander je niet. De ontwikkelingen doen ons als biologische soort steeds verder afdwalen van de habitat waarin we gevormd zijn, waarin we pasten, waarin we ons "thuis" voelden. Inmiddels hebben we als soort zelfs ons "thuis", moeder aarde dermate vervuild dat zij zich fenotypisch tegen ons lijkt te keren: klimaatverandering, die de distopie tot de finale dreigt te brengen. Ik zie het met lede ogen aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten