Behoorlijk vermoeiend

 

Op weg naar het Houdringhebos

Tijdens ons uitstapje naar de Helle hadden Robert en ik over van alles gesproken en dat wilde ik graag een vervolg geven. En zo hadden we voor vandaag afgesproken, hij had een vrije dag vandaag. Wel moest het hondje naar de dokter voor een gebitsbehandeling (tandjes getrokken) dus erg vroeg vertrokken we niet voor de wandeling omdat we ook eerst nog wilden lunchen.  Maar zo tegen een uur of drie gingen we toch echt op weg. Roos bleef thuis en gaf ons daarmee gelegenheid om als mannen onder elkaar te praten. En dat deden we dan ook uitgebreid. tal van onderwerpen kwamen aan de orde, dat is toch wel heerlijk hoor van samen wandelen. Ook Roos en ik voeren voortdurend gesprekken wanneer we samen aan de wandel zijn en dat terwijl we 's-avonds thuis vaak beiden met de koptelefoon op muziek zitten te beluisteren en verder vaak even samen "steppen", dus zonder geleuter.
Het begon zelfs al een beetje te schemeren toen het tijd werd om terug naar de flat te gaan. Daar moest ik nog even de laatste handelingen verrichten om de boerenkool op te kunnen dienen. Worst gesneden, nagebakken met wat boter tot smeuïg en toen aan de prak. Nou, dat ging er wel in, het leek wel of Roos en Robert een wedstrijdje hielden wie het meest op kon in de kortste tijd.
Tegen het eind van de maaltijd zat Robert te gapen van de vermoeidheid, dat wandelen moet je gewend zijn kennelijk want hij is toch een echte sportman en toch was hij behoorlijk moe. We namen afscheid en zwaaiden hem nog uit vanaf het balkon. Ik pakte er nog even de verrekijker bij om te zien of de komeet toch nog zichtbaar werd zoals Hisso me had ge-ept, maar de bomen maakten dat niet mogelijk.
Tijdens het wandelen had Robert mij attent gemaakt op een heel bijzondere lekkernij die slechts bij de Hanos te koop was, die moest ik toch echt gaan kopen bij eerste gelegenheid. Nats is de naam en het ziet er erg als een fabrieksproduct uit maar blijkt heel bijzonder te smaken en bestaat uit allemaal natuurlijke onderdelen, vooral fruit en noten.

Definitief geamoveerd

Langzaam maar zeker vreet de sloop verder door het ooit zo befaamde Biltse winkelcentrum "De Kwinkelier ". Het dak van de parkeergarage wordt gesloopt, gekraakt door een mega-notenkraker en Albert Heijn, ooit de grote trekker is verplaatst naar een naburig, nieuw pand, links op de foto. Na 40 jaar trouwe dienst is het een kwestie van plaats maken. Er komen huizen aldus zeggen. We gaan het beleven.

Op naar Purmerend

 

Een oude familiefoto

Ondanks dat Roos gisteravond relatief laat thuis was gekomen op de flat namen we de bus van 9.13 naar Utrecht CS en door naar Purmerend Weidevenne, op weg naar Vera en Klaus, mijn nicht en haar man. We wisten niet meer precies op welk nummer zij woonden dus we moesten zelfs nog even bellen, maar rond de afgesproken tijd zaten we genoeglijk aan de koffie met gebak. Het is grappig maar vaak gaan de gesprekken niet alleen over "vroeger" maar ook over ingewikkelde familierelaties, amusant. Maar ook over het ouder worden, een onvermijdelijk proces dat niet iedereen even makkelijk ondergaat.  Dat alles "minder" wordt hoort erbij maar dat niet alles medisch kan worden opgelost wordt toch niet altijd begrepen. In deze maatschappij lijkt wel erg veel te kunnen, maar er zijn toch echt grenzen.
Vera had het ook over gelijkenissen en noemde daarbij de gelijkenis van nichtje Petra op onze moeder in haar jonge jaren. Was me nooit zo opgevallen, maar bij nadere bestudering van de oude foto was dat wel duidelijk. Een andere gelijkenis was Vera zelf die zo sprekend leek op de tweeling achternichten dat ze wel voor een drieling werden versleten. Ook dat werd met foto's wel bewezen, maar was in vroeger tijden al opgemerkt.
Ach en zo kabbelde het gesprek voort ook tijdens de heerlijke lunch die zij hadden voorbereid. Een salade volgens oud recept van Vera's moeder, mijn tante en als steeds verrukkelijk, gemaakt van kalfssucadelap. 
En het werd weer tijd voor de terugweg waarbij ik zo dom was om niet in Zaandam over te stappen maar op Sloterdijk zodat we naar het andere stationsgebouw moesten oversteken, maar dat liep gelukkig perfect. We waren weer bijtijds op de flat en hebben 's-avonds fijn muziek geluisterd en wat gebridged met step.

Boom met gat

Al sinds ik in Bilthoven woonachtig ben, inmiddels ruim 44 jaar, ken ik deze stoere, gehavende beukeboom. Hij heeft al die jaren al dit gat, het heeft mij al lange tijd verbaasd dat hij desondanks stand hield. Een collega beuk in het rijtje heeft al zeker 12 jaar geleden het loodje gelegd door toedoen van zaag en bijl en bleek van binnen verrot te zijn. Daarentegen leek de boom met het gat  onverwoestbaar. Helaas is zijn glorietijd ten einde, dit jaar is hij te grazen genomen door een schimmel en is de rot erin gekomen. Het bladerdak is ook niet meer wat het geweest is, zijn jaren zijn geteld.

Een Romeinse vissaus

Zo'n vijftien jaar geleden leerde ik van haar hoe je zuurdesembrood kon maken en dus hoe je een desem "in leven" kon houden, Riet, een echte foodie die ik kende vanuit Slowfood. Enkele weken geleden ontmoetten wij haar bij een concert van de vrienden van het lied in Elburg en maakte ik een afspraak voor een lunch bij haar.Uitgebreid sprak zij naderhand over haar passie voor het maken van conserverings producten waarbij zij vooral sprak over de bereiding van Garum, een vissaus waarvan ik wist dat die door de Romeinen werd gemaakt vanwege de heerlijke smaak. Riet vertelde dat je die moest maken door rauwe vis gedurende een jaar moest laten ẗrekken" met zout. Ik trok gewoon een vies gezicht toen ik daar aan dacht, maar realiseerde me ook dat die ouwe Romeinen maar zeker ook Riet niet mesjogge waren.
Roos was de afgelopen tijd zo druk dat ik Riet had ge-appt dat ik in m'n eentje zou komen lunchen en dat werd vandaag. Ik had een paar sneden zelf gemaakt rozijnen-notenbrood meegenomen voor haar en zij verraste mij met een echt Slow Food lunch. Eerst de Garum proeven natuurlijk; tot haar genoegen aarzelde ik geen moment daar waar zij gewend was dat vrijwel iedereen de neus voor dit ouderwetse product ophaalde bij de gedachte aan die rauwe vis. Nou ik niet hoor, en ik was bijzonder getroffen door de fantastische smaak. Deed Oosters aan; "echt wat voor Anna", dacht ik nog, zij is gek op de Oosterse keuken. Maar Riet liet mij nog meer proeven, een met Bacillus Subtilus geconserveerd bonen mengsel, smaakte niet bijzonder lekker en voelde vreemd aan in de mond; verder wat Riet aan lekkers had klaar gezet op de tafel. De pompoensoep bracht ik met Garum op smaak, heerlijk gewoon. Een verrassende bietenschotel en een Spakenburgse haring met stokbrood van - hoe kan het anders - zuurdesembrood.
We namen afscheid na nog wat nagepraat over koken, Italiaanse keuken en Goethe. 
Ik sprak af dat ik haar het boek "Verweven leven" van Merlin Sheldrake zou geven en bij die gelegenheid ook mijn "spektaart", de Quiche Lorraine zou meebrengen. Was een bijzonder genoeglijke lunch geweest, waarvoor nogmaals dank Riet!  

De zandafgraving ondergelopen

 Gisteren met broer Henk aan de wandel. Hij kwam als afgesproken om half elf aangetuft en wilde eigenlijk direct op stap maar ik dwong hem min of meer om eerst rozijnen-notenbrood te eten en een stuk mee te nemen - had ik expres voor hem gebakken - en natuurlijk chocolademelk waarvan ik wist dat hij dat zo lekker vond. Een uurtje later gingen we op weg richting Driebergen, naar de plek waar we met onze ouders op vakantie waren geweest en waar we beiden af en toe naar terugkeren uit nostalgie. Overigens gaat Henk daar zeer regelmatig heen terwijl ik er feitelijk nauwelijks meer kom afgezien van mijn bezoek aan het meertje om vast te stellen of er misschien weer water stond na dat ongehoord natte voorjaar. Nou, dat stond er inderdaad maar vandaag nog steeds, misschien niet zo zeer in het meertje, waar we even gingen kijken maar vooral in de zandafgraving waar we niet over het bruggetje konden omdat het grondwater zo hoog was gestegen bij deMaarnse berg dat het hele bruggetje onder water stond. Maar daarom niet getreurd, we liepen gewoon aan de andere kant naar Maarn en van daaruit op geleide van Komoot terug naar "Het Grote Bos". Via de beukenlaan die Henk zich nog goed wist te herinneren van die keer dat we met onze ouders en Lien, in het jaar dat Lien en ik net getrouwd waren beukennootjes hebben geraapt. Leuk dat hij dat nog wist, hij had zich altijd afgevraagd waar dat nou geweest kon zijn. 
In het ons bekende maar niet meer te herkennen vakantiepark aten we een broodje kroket en daarna terug naar de auto en naar de flat terug. 
Ik ben al een tijdje aan het opruimen, de oude dingen afvoeren, liefst een tweede of derde leven bezorgen. Zo stond de oud naaidoos van m'n moeder op de nominatie om een nieuw doel te krijgen en gelukkig bleek Petra, de dochter van Henk belangstelling te hebben voor zowel de houten naaidoos als de inhoud. Die gaf ik graag mee. Vanaf het balkon zwaaide ik m'n broer nog gedag, tot een volgende keer, in april deo volente.

Eens in de 80.000 jaar

 Inmiddels ben ik wel een beetje gewend om in die enorme tijdstermijnen te denken, dat komt door het boek "Oerland", van Thomas Halliday, maar eens in de 80.000 jaar blijft toch wel een heel lange periode waarbij ik echt even heb stilgestaan, dat is de periode die de komeet die heden zichtbaar is aan de avondhemel  nodig heeft om de zon te ronden. Deze komeet wordt aangeduid met de naam Tsuchinshan-ATLAS. De laatste keer dat hij in de buurt van de zon was, was in de tijd dat de moderne mensen, de Cro Magnons samen met de Neanderthaler mensen rondliepen in deze streken. En hoe het er over 80.000 jaar uit zal zien, wanneer hij opnieuw de zon nadert en wellicht zichtbaar zal zijn vanaf de aarde, is nu niet voor te stellen, een "afgrond van tijd" voor ons mensen, maar niet voor een paleontoloog overigens, die denkt in vele miljoenen jaren.
Ik vroeg aan voormalig buurman Hisso of ik misschien weer een foto van deze komeet via zijn vader zou kunnen krijgen zoals een vorige keer, inmiddels alweer ruim vier jaar geleden (wat vliegt de tijd!). Hisso zou een collega vragen die, naar hem bekend onlangs foto's had gemaakt van de komeet. Dat was kennelijk geen enkel probleem en ik kreeg direct een fraaie foto, genomen op de dag van gisteren vanuit Havelte. Deze foto is gemaakt door Jacob Kuiper, met toestemming geplaatst, waarvoor dank!

Lekker herfstweer

Volop herfst

 Vanmorgen eerst geholpen met het tevoorschijn halen van het kanvas uit de kruipruimte. Dat moet de bodem van de geplande vijver in de tuin van Roos worden. Nu de stenen zijn opgehaald kan de volgende fase van het herinrichten van haar tuin plaatsvinden, een wadi en een vijver en groter stuk waarin het water kan wegtrekken bij regenbuien. Het aspect van parkeerterrein zal nu voorgoed verdwijnen van de tuin, het wordt een natuurtuin zoals Roos dat al jaren graagmwil en de gemeente helpt daar in mee, deze wenst ontstening in de particuliere delen van de gemeente en daarmee een natuurlijker afvoer van het regenwater via de bodem.
Met de Intercity van 10 uur vertrok ik richting Vilsteren via Dalfsen. Onderweg met de buurtbus bij de halte "Madrid" stapte ik uit en liep richting de Vennerij voor de nodige inkopen, te weten eieren, tomaten en appels. Tevens plukte ik onderweg een forse hoeveelheid paardebloembladeren oftewel "molsla". Dit ingrediënt bevalt mij bijzonder goed, sinds ik dit vrijwel dagelijks in de vorm van een salade tot mij nuttig ga ik zonder enig probleem dagelijks stoel, hetgeen nog wel eens anders is geweest har har.
Mijn rugzak was met al die boodschapjes wel behoorlijk zwaar geworden en indachtig de rugproblemen die Roos heden ervaart door de al te zware rugzak van vorige week, besloot ik om mijn water weg te gooien, alvast flink van de tomaten te gaan nassen en twee appels de zelfde weg te laten gaan om gewicht te besparen. Scheelt in ieder geval gewicht op de rug en minder op de benen die wel wat kunnen hebben nietwaar. En de natuurlijke afvoer van het vocht scheelt sowieso gewicht.
Ik genoot van het heerlijke herfstweer, de door de lucht vliegende vallende bladeren, de paddenstoelen, de vochtige dampen die zo bij een herfstbos horen. Onderweg at ik mijn boterham op het bankje in de zon bij het slootje en was precies op tijd op het station Dalfsen om de trein te halen dus snel weer thuis.

Huizenruil

Roos met haar kleinzoon

 Door merkwaardige omstandigheden hadden Roos en ik voor vandaag en vannacht huizenruil gepland, dus Roos in mijn flat en ik in Wijhe. De reden was dat Roos op maandagmorgen uiterst bijtijds de bus moest nemen naar Geldermalsen alwaar haar jongste zoon Tycho in het huwelijk zou treden tijdens een bijzonder kleinschalige plechtigheid om 9.00 uur aldaar. Slechts een viertal lieden excl. baby zoon Odin mochten aanwezig zijn, de twee getuigen, c.q. de moeders van resp. bruid en bruidegom en het huwend stel. Derhalve was mijn aanwezigheid ook niet aan de orde, overigens evenmin als de aanwezigheid van de vader van de bruid. Een wel erg schrale bijeenkomst in mijn visie, maar goed, ieder doet zoals hem of haar dat goed dunkt.
En ik had "dienst", achteraf geheel overbodig wat de "dames" van de gemeente al hadden gezegd toen Roos aangaf dat ze deze dag niet thuis zou zijn wanneer de stenen zouden worden opgehaald. Ik vond dat zo'n indringend gebeuren dat ik - zeker gezien de omstandigheden dat ik toch niet aan de "plechtigheid" kon deelnemen - had voorgesteld om in Wijhe te zijn.

En zo kwam ik vanmorgen beneden, lekker bijtijds omdat die vrachtwagen best wel eens vroeg aanwezig zou kunnen zijn. Ik kreeg een WhatsApp bericht dat Roos al om 7.00 uur had verzonden: "op tijd van huis vertrokken". Maar ze was dan ook keurig op tijd in Geldermalsen en om 8.30 op het stadhuis dat op die tijd ook van slot werd gedaan zodat ze in ieder geval niet in de ochtendkou buiten moest wachten. Intussen vond de plechtigheid plaats en zo rond een uur of half tien stroomden de foto's binnen, Tycho en Gonnie waren gehuwd in aanwezigheid van hun zoon Odin, leuke foto's. Na afloop van de plechtigheid had Roos geregeld dat er nog een nazit was in een gelegenheid die op de maandagochtend was geopend en een foto van haar met kleinzoon in de armen. 

Was zo gepiept

In de loop van de dag appten we nog wat en ik vroeg of ze aan de gemeente wilde vragen of die vrachtwagen wel zou komen en hoe laat ongeveer, nou dat kwam helemaal goed aldus de gemeente. Het duurde overigens tot een uur of half twee 's-middags dat ik een grote vrachtwagen met grijper voorbij zag rijden terwijl ik met Roos appte: "daar komt ie". meldde ik nog en spoedde mij naar het raam en ja hoor, daar kwam de grote wagen met grijper en ging direct aan de gang. In een mum van tijd was de enorme hoeveelheid stenen, waar vooral Roos zich voor in het zweet had gewerkt opgeladen en was de klus geklaard. Al met al een geslaagde dag. In de loop van de middag kwam Roos terug van de plechtigheid in Geldermalsen en we spraken nog uitgebreid over de belangrijke gebeurtenis die daar had plaatsgevonden.

Dankbaarheid in Zwolle

Michiel achter de microfoon bij "De Kwak Kwaakt"

 Eén van de vele activiteiten rond het KID "gebeuren" is de podcast serie "De kwak Kwaakt" van donorkinderen Eefje Habets en Ester de Lau. Zij hielden ter gelegenheid van de 100e podcast een bijeenkomst in Zwolle waarbij een open uitnodiging was uitgegaan. Roos had besloten om daar heen te gaan evenals een drietal leden van onze initiatiefgroep van zaad-donoren onder de naam Priamos. Het thema van de bijeenkomst betrof "dankbaarheid"; dat onderwerp trof mij wel en had mij tot nadenken gestemd ook al was ik niet aanwezig op de bijeenkomst waar "onze" voorzitter Michiel een korte voordracht hield, dat was hem als voormalig predikant waarschijnlijk wel toevertrouwd, zijn warme uitstraling over het onderwerp staat daar garant voor, waarbij ik denk aan het krantenartikel naar aanleiding van een interview met hem: "spermadonoren zijn vooral gewone mensen", werd hoog tijd omdat - zoals het normale nieuwspatroon dat eist - tot die tijd vooral heftige verhalen het nieuws over KID, waar het de donoren aangaat beheersten.
Dankbaarheid hoor je feitelijk niet hoewel je dat als donor wel degelijk ervaart wanneer je direct te maken krijgt met donorkinderen, maar lang niet in alle aspecten. Het hele proces rond KID kent nogal wat interacties die lang niet altijd positief zijn, in tegendeel. Daar waar je het als donor toch vooral uit altruïsme hebt gedaan en omdat je het ouderschap ook aan een ander gunde blijkt achteraf van dankbaarheid niet in alle aspecten sprake te zijn. Maar ik geloof niet dat deze aspecten de boventoon voerden in de discussie te Zwolle, hoeft ook niet hoor. 
Roos had tijdens de bijeenkomst de drie aanwezige leden van Priamos gezien en gesproken en had een fraaie foto gemaakt van Michiel terwijl hij zijn praatje hield. Die foto siert deze blog.

M'n oude stoelen bekleden

Enigszins versleten na zoveel jaren gebruik

 Inmiddels 76 jaar geworden voel je toch de adem van magere Hein krachtig in je nek blazen, het effect bij mij is o.a. dat ik de spullen die mij dierbaar zijn graag een goede plek wil garanderen voor het moment dat ik het "requiem eternam" definitief zal hebben bereikt. Mijn oude stoelen, ooit aangeschaft door mijn grootmoeder en na haar verscheiden nog lang gebruikt door mijn ouders en na hun verscheiden en enige tijd op zolder in de Hoflaan uiteindelijk bij mij in de flat ondergebracht, zijn me zeer dierbaar. Bij de laatste grote ontmoeting met al m'n kinderen bleek tot mijn genoegen dat Nathalie de stoelen erg mooi vond en die na mijn "plaatsmaking" graag zou willen hebben. Zij tekende daarbij wel aan dat het "minstens nog 20 jaar zou duren". Nou, dat is niet echt mijn wens, maar lief bedoeld door haar.
Aangezien de stoelen na zoveel jaren trouwe dienst tekenen van slijtage beginnen te vertonen heb ik vanwege hun te verwachten zoveelste "leven" besloten om hen te laten herbekleden. En zo ging ik vandaag langs bij de meubelstoffeerderij hier in het dorp. 
Eerder had ik Nathalie gevraagd aan welke kleuren zij de voorkeur gaf en dat bleek ook mijn voorkeur te bevatten. De meneer van de stoffeerderij toonde mij verschillende stalen en die fotografeerde ik en stuurde hen later naar Nathalie. En ook haar voorkeur ging uit naar de oranje-rode variant. Die gaat het dus worden en dan zie ik wel hoeveel jaren ik daar zelf nog gebruik van zal kunnen maken.

Het "gat van Ferry"

Het beroemde "gat van Ferry"

 Inmiddels al bijna tien jaar geleden zakte ik tijdens het werken in de Eilandspolder tot m'n kruis weg in het trilveen, ongemerkt was ik, om Ab te helpen zonder te kijken in een vrijwel onzichtbaar gat gelopen. Gelukkig hielp Kees me daar uit m'n benarde positie. Sinds die tijd heet deze onheilsplek "het gat van Ferry", geestig en toch leuk (uitdrukking van Wim T. Schippers).
Vandaag kreeg ik van Ab via WhatsApp een foto met de vraag of ik deze plek herkende en ja hoor, dat was het genoemde gat en wat bleek? een dag eerder was tijdens het opruimwerk "Cor", een ouwe getrouwe van de werkgroep eveneens in het gat gedoken en was er zelfs tot z'n navel toe nat geworden maar er wel razendsnel zelf uit gekropen, de werkvork naast het gat is de enige zichtbare getuige van het gebeuren. Als vaak in benarde situaties was ook nu Kees de reddende engel en had in dit geval droge kleren voor Cor aldus het bericht van Ab. 
Ik vond het zo fijn om op deze wijze toch weer enigszins betrokken te zijn bij de wederwaardigheden van de SBB werkgroep dat ik Ab vroeg of hij mij ook het verslag wilde sturen en dat heb ik dan ook met genoegen gelezen en vooral ook de foto's bewonderd.

Zweet op de rug

 

Een lorrie vol stenen 

Rood had me speciaal gevraagd om niet vanmorgen voor dag en dauw te komen, ze had gisteren een bijzonder drukke dag achter de rug en laat naar bed vanwege een lezing. Dus ik kon rustig aan doen, rugzak ingepakt, nog wat oud papier weggebracht onderweg naar het station en ook nog wat overtollige boeken in een biebje ondergebracht. En zo rond kwart voor elven kwam ik aan bij een goed uitgerust Roosje. Voor vandaag hadden we een heel programma rond het afvoeren van de stenen uit de tuin naar de voorkant van het huis. Roos had inmiddels in haar eentje al ruim de helft van de stenen naar voren getransporteerd met behulp van het handige karretje maar voor vandaag stond er toch nog een flinke bunch aan werk op ons te wachten. Stoer dacht ik: "dat doe ik wel even", maar na een misschien tiental heen en weer gebrachte 25 kg stenen voelde ik toch wel dat het wat rustiger aan moest. Dus deden we het om en om zodat de ander wat kon bijkomen. Het was een stevige klus maar wij ouwetjes redden het prima. Ik dacht zelfs dat we voor de lunch al klaar waren met de klus. Gaf ons een zeer tevreden gevoel in ieder geval. Ik was uiteindelijk wel zo verschrikkelijk moe dat ik 's-avonds na het eten "even" wat ging lezen boven op bed, nou dat werd onderbroken door zeker een uur lekker meuren. Daarna Hebben we nog wat beneden zitten kletsen, Roos heeft nog een wijntje genomen en vervolgens weer uitstekend geslapen.

Geen kastanjes

 vanmorgen moest ik een rondje doen door het dorp, eerst naar de kerk waar een grote container staat waarin het oud papier gedumpt kan worden, wordt keurig verzameld en gesorteerd door vrijwilligers van de kerk en de kerk krijgt een zekerbedrag voor dit oud papier, afval van de huidige maatschappij. Ik reed verder door het dorp langs een mini-biebje, dit keer niet om te scoren maar juist om wat boeken af te geven. Vaak zitten die biebjes helemaal stampend vol, maar deze had ruimte zat voor de boeken die ik kwijt wilde. Verder door naar de Hubo om een paar werkhandschoenen te kopen om Roos te kunnen helpen bij het verplaatsen van de enorme hoeveelheid stenen die zijn vrij gekomen uit haar tuin die herschapen gaat worden van parkeerplaats naar vijverhoudend en meer tuin en opvang van hemelwater. Op de terugweg kwam ik langs ons oude huis aan de Hoflaan en keek ik naar het oude kastanjeboompje dat daar gelukkig nog steeds staat ondanks dat het huis inmiddels alweer voor de tweede keer na ons vertrek van eigenaar is veranderd. Het boompje heeft nooit echt gefloreerd, hadden we het in de tuin van mijn ouders voorgetrokken daar werd het in 1981 door mijn vader meegenomen en hebben we het geplaatst ergens onder de beuk. Omdat het maar niet groeide heeft Anneke het door een professionele tuinman laten verplaatsen naar een zonniger plek in de tuin, maar ook daar kwam het niet echt uit de verf. En vandaag stond het reeds geheel kaal, zonder bladeren maar ik zag ook geen kastanjes liggen. Toen realiseerde ik me dat ik dit jaar nog slechts 1 keer ergens 1 kastanje heb zien liggen terwijl er in deze tijd altijd tientallen plat gereden exemplaren op de weg lagen. Het sterke vermoeden steeg bij mij op dat het wel eens aan het geringe aantal insecten kon liggen en dat er geen bestuiving van de kastanjebloemen heeft plaatsgevonden zoals dat in vroeger jaren gebruikelijk was.

Tomaatjes uit de kas

 Vanmorgen vroeg uit de veren en metde trein van 10 uur via Zwolle naar Dalfsen en daar het buurtbusje naar Vilsteren. We maakten een wandeling volgens een nieuwe track die Roos had gemaakt om inkopen te gaan doen bij de Vennerij. Mooie wandeling, prachtig weer en gezellig geluncht in de trailer annex lunchplekje bij de Vennerij. Lekker verse eieren maar ook van die zongerijpte tomaatjes en die ouderwetse appels met een grappige naam, iets als "Lunterse praatjesmakers" o.i.d. 
Terug in Zwolle namen we afscheid op het station en gingen elk ons weegs.

Concert in Wijhe

 Vanmorgen weer in het teken van de muziek, dit keer trad een bekende van ons, Maxime Snaters op met een celliste. Hadden we niet op gerekend, we dachten dat zij in haar eentje zou spelen. De eerste sonate voor cello en piano was van Mendelsohn. Ik zat met bewondering te luisteren naar het razendsnelle pianospel dat Maxime schitterend uitvoerde, de cello partij viel een beetje tegen. Wij zaten vlak achter de piano en ik genoot van het pianospel waarvoor ik Maxime na afloop ook complimenteerde. Bij de tweede sonate die zij speelden, van Debussy, was ik niet onder de indruk, noch van het spel maar ook niet van de complsitie. Het derde stuk dat zij speelden was mij bekend, de Berceuse voor piano en strijkinstrument van Fauré. Heb ik in het verleden een aantal keren gespeeld met een kennis van ons, mooie zwijmelmuziek. Een volgende keer hoop ik Maxime solo te horen spelen of als begeleidster van Irene bij de VvhL. 

Lof der koffie

 Spannende dag voor Roos, haar compositie voor Vrouwenkoor, "Lof der koffie" zou worden gezongen door het Sallands Vrouwenkoor waarin zij zelf zingt. Zo'n eerste uitvoering van een eigen compositie is altijd iets heel bijzonders. Het vond plaats in het kader van een heel circus van verschillende koren die telkens in 20 minuten hun kunsten mochten vertonen. Vooraf aan de Sallandse dames een mannenkoor dat het Slavenkoor prachtig ten gehore bracht.Ik moest wel een beetje lachen om het publiek dat duidelijk niet gewend was aan muziekuitvoering en luidruchtig dwars door het gezang heen zat te leuteren. En daar kwamen het Sallands Vrouwenkoor uit Wijhe op. Eerst een merkwaardige compilatie van thema's uit de muziek van Beethoven, maar daarna Roos' compositie, "de Lof der koffie". De mij inmiddels bekende klanken, meerstemmig en tegen elkaar in gezongen klonk uitstekend. De tekst was te verstaan en kwam best over. Het publiek reageerde met een denderend applaus. Roos werd door de dirigent naar voren gehaald en apart nog eens met applaus bedankt. 
Koor af en ik ging er ook direct uit, nog even napraten en iedereen was enthousiast over wat was uitgevoerd m.n. de Koffie natuurlijk, een lastig stuk dat maar weinig was gerepeteerd door de dirigent. Ook die zocht ik nog even op om haar te feliciteren met deze première, er zullen niet veel koren zijn met een eigen componiste in de gelederen. Was best een moeilijk stuk voor haar als ik de rest van het repertoire mede in beschouwing neem.
De jongste zus van Roos en haar partner waren ook bij het concert aanwezig en gingen uiteraard even mee naar huis. We hebben uitermate genoeglijk met elkaar zitten praten in de tuin. Al met al een dag met een gouden randje.

De Zandwetering en een ossentong

Fraaie blik op de omgeving

Dat was vroeg op vanmorgen en met de bus van 9.07 richting Deventer en uitstappen op de plek waar Roos vorige week haar wandeling begon, bij de Zandwetering. En dan blijkt maar weer hoe fraai het Overijsselse landschap is. Direct langs het water met links en rechts zompig land waar we na enkele honderden meters ook daadwerkelijk inliepen. Het was 10 kilometer genieten in stilte en met adembenemend mooie natuur. Roos had me niet voor niets uitgenodigd om deze wandeling ook te genieten. Uiteindelijk eindigden we in het dorp Diepenveen, een uur eerder dan Roos gepland had, ze moest vanmiddag naar Amsterdam voor een concert voor vrienden van het IVC en dat wilde ze beslist meemaken en deze wandeling kon net in haar drukke tijdschema van deze twee weken ingepast worden. Maar we waren dus ook behoorlijk vroeg in Wijhe waar we onze bammetjes wegknaagden met een gekookt eitje erbij. Ik besloot dan ook maar om lekker vroeg terug te gaan naar de flat, de stoptrein reed weer normaal dus geen probleem rond Amersfoort zoals gisteren op de heenweg. 
Tot mijn verrassing werd ik gebeld door Andjelina van de zuivelboerderij of ik geïnteresseerd was in een ossentong, natuurlijk was ik dat, dus bij thuiskomst direct op de fiets gestapt en naar Boom en Bosch gepeddeld. Kon ik tevens wat zuivel inslaan, dat kwam er de laatste tijd niet van omdat ik steeds op de dinsdagen en vrijdagen bezet was.  De ossentong direct opgezet en langzaam tot koken gebracht.

Op de koffie

 In de loop van de ochtend kwam buurvrouw op de koffie. Ze zat natuurlijk vol van de afgelopen week in het ziekenhuis en vertelde mij volop van wat er allemaal gebeurd was en dat was niet mis. De pijn bestrijding was een heel proces al met al met allerlei diagnostiek als uitwerking en dat loog er niet om. Ik heb geprobeerd haar tot steun te zijn en heb haar verhaal met alle aandacht beluisterd. Heb met haar te doen. Ik bood aan om boodschappen te doen en eventueel wat te koken en toen vroeg ze of ik een pan kippensoep zou willen koken. Nou dat deed ik graag. Ik moest wel in de loop van de middag weg naar Wijhe, maar hup naar AH en wat ingrediënten voor een magere kippen/groentesoep ingeslagen en direct klaargemaakt. Een deel van de nog hete soep overgedragen in een pan van haarzelf en toen naar het station en naar Roos, we zouden morgen aan de wandel gaan, de enige dag in Roos' drukke programma van deze week dat we samen aan de wandel konden gaan. 's-Avonds wat gebridged en heerlijk geslapen.

De buurvrouw onverwacht thuis gekomen

 Tot mijn verrassing vernam ik per WhatsApp van m'n buurvrouw dat ze vandaag ontslagen werd uit het ziekenhuis en weer thuis kwam. Zij was vanwege enorme pijnklachten een poosje opgenomen geweest om deze pijn onder controle te krijgen. Ik hoorde wat gestommel op de trap en ja, daar was ze, samen met haar zuster die haar buddy is in het ziekteproces. Wilde direct een heel verhaal afsteken met de jas nog aan, maar ik raadde haar aan om "eerst even rustig thuis te komen". In de loop van de avond appte ze me nog en ik nodigde haar uit om de volgende dag op de koffie te komen.

Marijns' 2e verjaardag

 

Niet geheel van harte bij "opa" op schoot

Met een heuse "groepsapp" werd de tweede verjaardag van kleinzoon Marijn aangekondigd en georganiseerd. Niet alleen de datum werd zo bepaald maar ook de "wensenlijst" die het menneke kennelijk had geformuleerd. "Of die kinderen niet al genoeg hebben", schoot het door mij heen. Ik sta vaak verbaasd over de hoeveelheid spullen die de jonge kinderen al bezitten, bij een enkel gezin heb ik soms de indruk dat de deur van de kinderkamers nauwelijks meer dicht kunnen zo veel ligt er op de grond en op de bedden en waar dan niet. En toen ik een keer bij een wat oudere kleinzoon vroeg, nadat hij mij trots zijn uitgebreid bezit had getoond, of het niet genoeg was, keek hij mij verbaasd aan met een blik van "kan dat dan, genoeg?" net als Obelix wanneer je hem vroeg of hij genoeg gegeten had har har. En ja, het is een teken van deze tijd en daar zijn de jonge kinderen een onderdeel van, men koopt en bezit niet omdat het nodig is, maar "omdat het kan". Wij hier in het westen zijn zo ontzettend welgesteld dat het niet meer beseft wordt en de inhaligheid zelfs nog toeneemt, ik word er niet vrolijk van waar het kapitalisme en vooral het neoliberalisme ons gebracht hebben.
Maar goed, Roos had een zo druk programma voor de boeg dat ik haar dringend heb geadviseerd om niet mee te gaan en zo gingen we samen de deur uit, wandelen naar het station waar onze wegen zich scheidden. Het was prachtig weer dus besloot ik om via Dordrecht te reizen zodat ik ook daar een leuke wandeling kon maken, via de stad naar de haven en daar het pontje nemen en oversteken naar Papendrecht en langs het water naar het verjaarspartijtje. Zo gezegd zo gedaan, ik ontmoette zelfs nog even de ouders van Jessica die op onze bestelling een tweetal prachtige sculpturen hadden meegenomen, fraai handwerk. Hartelijk begroet door kleinzoon Joris en zoon en schoondochter. Een heerlijk stuk appeltaart door Bea gebakken. Het was net afwisseling van de wacht want de ochtend visite was of ging weg en afgezien van een vriendin van de familie was ik zelfs even het enige bezoek, dat was snel over want daar kwam de horde familie met kleinkinderen en nog een vriend van de familie met twee jonge kinderen. Heerlijk om daar te zitten tussen mijn dochters en zoon en volop kleinkinderen. De kleine Mees lekker bij me op schoot. Even later kwam ook de jarige Marijn uit zijn middagslaap beneden en niet geheel van harte zat hij zelfs even bij me op schoot. Ik had een fijne twee uurtjes met mijn familie en vroeg aan Anneke of ik wellicht met hen kon meerijden naar Schoonhoven of Gouda en dat kon gelukkig zodat ik weer redelijk op tijd thuis was. Bij het afscheid nemen stak ik mijn handen tot twee keer toe uitnodigend uit naar de kleine Marijn maar deze schudde gedecideerd van neen, nou, een volgende keer kan alleen maar beter. Joris zwaaide me gezellig uit. Was een genoeglijke middag geweest.

Vaarwel Kwinkelier

 

Nu de vloer nog en dan wederopbouw van "de Kwink"

De tijd vliegt voorbij, er bestaat niet voor niets een oud gezegde: "de tijd gaat snel, gebruikt haar wel!", een oproep om de beperkte tijd die je als persoon hebt wel goed te gebruiken. Dat geldt niet alleen voor ons mensen, maar kennelijk ook voor gebouwen, als je denkt aan de Egyptische piramides of aan de Griekse tempels en zelfs de Amsterdamse grachten, dan heb je als mens toch het gevoel van een soort "eeuwigheid" waar het gebouwen betreft maar niets is minder waar, alles vervalt en niet alleen in oorlogstijd met bombardementen maar veelal gewoon door de tijd en tegenwoordig niet alleen de tijd maar tevens onbruik en gebrek aan ruimte.
Ik weet nog goed hoe er enkele jaren nadat Anneke en ik waren neergestreken in Bilthoven op een open terrein, een kleine zandvlakte sprake was van bouwactiviteiten. Betonconstructies waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt werd wat die dan wel zouden voorstellen en daar verrees een fors winkelcentrum, "de Kwinkelier", met in de loop van het eerste gebruik tal van goedlopende winkels werden geopend, niet te vergeten de herenmodezaak "Sir John", waar ik met veel genoegen klant ben geweest, nog steeds draag ik de Lodenfrei jas die ik daar decennia geleden heb gekocht.
Maar het duurde niet zo gek lang dat het verval zich inzette, plassen die in wintertijd bevroren weet ik nog omdat Anneke daar zwanger en al uitgleed, herinner ik me nog goed, dus dat moet op z'n laatst in 1987 zijn geweest. En dat betrof slechts de bestrating, maar ook de verf bladderde af, de overigens nu nog steeds lopende zaak van AH was niet meer zo uniek in de regio dus minderde eveneens, de kaaswinkel verhuisde, de groentezaak sloot, de dierenzaak, en uiteindelijk zelfs de viswinkel en Sir John. Uiteindelijk ook de bibliotheek en de restaurants er bleef een lege zooi over en die werd gesloopt, nieuwe winkels vestigden zich, maar de loop komt er maar niet goed in. Sommige zijn inmiddels alweer verdwenen. En nu eindelijk wordt die vloer geheel vernieuwd, ik moest er een foto van maken. En nu maar hopen dat de loop er weer in komt als het herstel volledig is. Ik heb er helaas een hard hoofd in. We gaan het zien. 

Een enorme pot sambal

 

Toko Heezen sinds 60 jaar!

Gisteren bij onze rondwandeling in Rotterdam hield Gerard, echtgenoot van Rommy ons op de hoogte van de geschiedenis die samenhing met de verschillende locaties zoals een verder onopvallend boompje waarvan het verhaal feitelijk huiveringwekkend was, bij de bouw van de flat viel een persoon naar beneden en had ongetwijfeld het leven gelaten als hij niet was beland in de kruin van de boom die hier stond. Toen deze boom decennia later geveld zou worden vroeg de overlevende of hij op de plek een nieuwe boom mocht planten en dat kleine boompje markeert deze plek; maar Gerard vertelde nog veel meer, over de plaatsing van een herinneringsmonument min of meer tegen de zin van de lokale bevolking wiens voorkeur uitging naar een ander kunstwerk, een kerkgebouw waar in de tweede WO twee joodse echtparen waren ondergedoken, waarbij een kind werd geboren dat ondanks de bezetting allemaal goed afliep. Maar ook een verhaal bij het ontstaan van een al 60 jaar bestaande toko, met Indonesische mensen die het al die tijd hebben gedreven, toko Heezen. Ooit begonnen vanuit een oer-Hollandse groentezaak uitgegroeid tot een toko van formaat. Natuurlijk moest ik daar even heen al was het maar voor een foto voor de Blog, maar ik ging ook even naar binnen en kocht een enorme pot sambal oelek, de originele, die bij nader inzien "tamelijk scherp"  bleek te zijn. Maar ik zal vast nog wel eens terugkomen bij deze toko in Rotterdam.

Reünie na 60 jaar PROIRA

 

Karakteristiek plekje in Rotterdamse wijk

Het was in 1964 dat een stel studenten het dispuut PROIRA oprichtten. 2 of 3 voortrekkers uit het oude dispuut ROSTRA, Alef Kluiver en Paul Scheelbeek met name en daarnaast de studenten die na de ontgroeningstijd hadden besloten aan te sluiten bij dit nieuwe dispuut. Het gebeurde in een zaal in een gelegenheid te Lunteren, aldus het oude notulenboek dat nog ergens bij een van de oud-leden moet rondslingeren, de Goudsberg in Lunteren. Ik heb dat zelf niet meegemaakt omdat ik pas in 1965 aan de studie begon. Destijds voelde ik mij tijdens de groentijd direct thuis in dit dispuut vanwege de vriendensfeer die er hing, ik voelde dat direct. En dat heeft grappig genoeg stand gehouden zij het dat het dispuut als daadwerkelijke organisatie haar tweede lustrum niet eens gehaald heeft bij mijn weten, maar de vriendenkring is gebleven. 
Een poos geleden kreeg ik een uitnodiging om deel te nemen aan een stadswandeling in Rotterdam met daarop volgend een reünie ten huize van de initiator. Tot nu toe hadden de reünies vooral plaats gevonden ten huize van "Aart en Marleen" maar nu had Rommy het initiatief genomen om een wandeling te combineren met reünie. En terwijl ik dit bloggie schreef bedacht ik mij dat het toch feitelijk niet te geloven is dat deze happening ook daadwerkelijk plaatsvond vrijwel exact 60 jaar nadat het boven aangehaalde initiatief is genomen. Van die eerste groep is niemand meer actief betrokken bij het kluppie, Lex en ik zijn de oudstejaars die nog af en toe deelnemen. 
Het was een fijne wandeling die door de echtgenoot van Rommy van informatie werd voorzien, door voor de meesten van ons onbekende buurten van Rotterdam. Ik vond het echt heel bijzonder om de verschillen en overeenkomsten te zien met andere stedenbouw mij enigszins bekend uit andere steden. 
En de reünie was echt weer heel bijzonder. Zo'n duidelijke saamhorigheid straalde uit het gezelschap. Echt heel fijn.

Die Steine

 

Deze enorme stapel had Roos
zonder veel moeite opgestapeld

Ik moet bekennen dat ik er behoorlijk tegenop had gezien om de stenen, die Roos inmiddels had losgemaakt uit het grote terras van haar tuin naar de voorkant te verplaatsen. Zij had daarvoor al een kleine lorrie aangeschaft die het vermogen had om 100 kilo tegelijk te dragen, de stenen wogen 2,5 kilogram per stuk en het waren er 500 totaal, in mijn verbeelding een enorme klus. Wie schetst dan ook mijn verbazing toen ik van Roos een foto kreeg met haar eerste lading opgestapelde stenen. Ze meldde dat het haar eigenlijk weinig moeite had gekost. Ik was wel erg trots op haar en we gaan het zeker redden, feitelijk heeft ze mij helemaal niet nodig en al zeker niet voor die stenen, die Steine waarover we zoveel gezongen hebben in de prachtige cyclus van Schubert, "die schöne Müllerin".

Kleine Mees

 

Mees, net uit z'n slaap

Ik had me er echt op verheugd om op te kunnen passen bij kleinzoon Mees, een bijzonder vriendelijk kereltje van inmiddels 14 maanden. Als eerste van m'n kleinkinderen kwam hij, nog geen jaar oud, actief naar mij toe gekropen en maakte duidelijk dat hij op schoot wilde, althans geen last had van eenkennigheid zoals dat bij die leeftijd hoort. Ook later toen ik langs kwam terwijl de familie met vakantie was kwam hij actief naar me toe om op schoot te zitten, heerlijk. Vandaag, ik hoefde me niet te haasten aldus Joke, dus rustig aan gedaan en was rond twaalf uur ter plekke. Ronja deed voor mij de deur open, zij had geen school omdat de juffrouw ziek was, dus alleen Bram ontbrak. We gingen eerst lekker lunchen, vind ik altijd leuk bij iemand anders lunchen omdat er dan ander broodbeleg en ook ander brood is. En ja hoor, Joke had zelf eiersalade gemaakt en dat smaakte me uitstekend op het bakkersbrood dat ik bestempel als visdeeg, uitstekend om tot een balletje te kneden voor aan de haak, maar minder geschikt als maagvulling.
Even later ging Joke op weg om Bram op te halen van school en kwam terug met kleinzoon. Hele logistiek waarbij Bram alles moest prepareren voor z'n tandartsbezoek, Joke moest Mees voeden en in bed leggen en ik hoefde helemaal niets te doen dan een beetje rondkijken. "Vermaak jij je wel ouwe", vroeg Joke nog ten overvloede en ging met Bram op weg. Een klein uurtje later appte ze nog of alles nog stil was en of Mees nog sliep. Beneden aan de trap hoorde ik niets maar toen ik zachtjes naar boven ging hoorde ik hem piepen. Dus uit z'n bedje gehaald en naar de andere kinderslaapkamer gegaan om daar af te wachten tot Joke weer terug was, de trap is zo steil dat ik daar in m'n eentje al aarzelend naar beneden ga en dus zeker niet met een druistige dreumes op de arm. 
Ik heb Pieter nog kunnen begroeten en heb boerenkool meegegeten en toen met de bus weer terug naar het station en door naar de flat. Was uiteindelijk bepaald niet moe ondanks alle drukte.

Op naar Anloo

We raken wel helemaal los op het OV in dit gebied. We realiseren dat die Qbus die we op de heenweg hadden, nr 51 meen ik, op allerlei aantrekkelijke plekken rond het gebied van de Drentse Aa haltes heeft en dat noodt tot dagwandelingen van de ene naar de andere halte, 9292 helpt bij het plannen. En zo besloten we voor vandaag om het Aa gebied te doorkruisen en dan vooral door het echte beekdal. Tal van paden langs maar ook via bruggetjes over de beekjes helpen daarbij. Het was dan ook een fijne afsluiting van een lang weekend Drente. Vanuit Wijhe kun je hier binnen anderhalf uur op het beginpunt staan en een dagwandeling starten. Gaan we doen en plannen zo hebben we besloten. Roos zorgt voor de tracks.
We waren dan ook keurig op tijd op de halte in Anloo en snel weer in Wijhe. Ik zat erover in of we de zware stenen uit het tussengangetje wel makkelijk konden verplaatsen en gelukkig bleek dat het geval. Roos doet mee aan een ontsteningsproject van de gemeente en daarvoor moeten door haar de eerste stappen worden gemaakt. Ik wil haar daar graag bij helpen. Maar nu waren we snel klaar met de voorbereiding en ben ik weer terug naar de Bilt gegaan. Joke had gebeld met de vraag of ik dinsdag wilde komen oppassen omdat zij met Bram naar de tandarts moest, nou die "taak" nam ik graag op mijn schouders. 

Dat was minder

 Voor vandaag had Roos een track geconstrueerd aan de andere kant van het spoor en dat viel geweldig tegen, dus niet weer. Voor de rest was het een heerlijke zonnige dag en over het hotel niets dan goeds en het bridgen ook als de vorige avonden. Morgen weer terug en de laatste wandeling, we besloten om de laatste wandeling te laten eindigen in dat mooie gebied van Anloo. Uiteindelijk is het gebied van de Drentse Aa feitelijk maar heel klein met een groot open landschap er vlak omheen.

Het blijft mooi

 Na een copieus ontbijt gingen we aan de wandel, natuurlijk direct vanuit het hotel want hier geen bus om de hoek zoals in de meeste andere hotels. Maar wel dat fraaie gebied van de Drentse Aa. Roos had uiteraard een fraaie track klaar liggen en we gingen direct op weg. Grappig genoeg voor een groot deel over voor ons onbekend gebied, we hebben hier al best vaak gelopen, meestal vanuit Anloo, eigenlijk wel het mooiste deel van het Aa gebied. Het was dan wel geen voorjaar maar de natuur was ook nog niet volledig versleten, het vochtige karakter van dit gebied en de regen van afgelopen weken hebben ervoor zorg gedragen dat het gebied hier en daar (nog?) behoorlijk drassig was, hetgeen voor Roos met haar been in verband niet altijd plezierig was, maar de begroeiing was nog steeds fraai.
En 's-avonds weer heerlijk gegeten, misschien niet zo fabeltastisch als de eersteavond maar nog steeds heel goed "binnen te houden"!
Ook weer aardig gebridged en weer ergens in de middenmoot geëindigd, kan ons ook niet zo gek veel schelen, de spanning is er geheel van af gelukkig zodat mijn humeur er niet meer onder lijdt.

Niet Zuid Laren

 Vandaag was het begin van een heerlijk weekend, wandelen en bridgen in Drenthe, eindelijk in het Fletcher hotel Zeegse Duinen in de wereldstad Zeegse. Het was ons al meermalen aangeraden door andere bridgers, Zeegser Duinen was "te gek" goed. Wij dachten vooral aan het wandelen omdat het aan de rand van het schitterend natuurgebied "Drentsche Aa" ligt.
9292 adviseerde mij om via Zuid Laren te reizen met de bus vanuit Assen, zo gezegd zo gedaan en we tuften door het fraaie landschap toen Roos een halte ontwaarde, halte Balloërveld, op het waarschuwingsbord en direct Komoot consulteerde of dat niet een beter beginpunt was voor de wandeling naar Zeegse, en ... niet te geloven dat dit inderdaad het geval bleek te zijn maar dat ze in die tussentijd ook nog een track construeerde zodat we na het uitstappen - dat dankzij mijn geniale tussenkomst door op de juiste tijd op het knopje te drukken (har har) - ook lukte, direct aan de wandel konden gaan. Eerst wat overtollige kleding omwisselen; het was inmiddels heerlijk zomerweer geworden zoals KNMI had voorspeld. We liepen de track van Roos en die was weer van hoge kwaliteit, althans het landschap dat ermee geduid werd, we genoten dan ook volop en kwamen heerlijk doorgewandeld aan in Zeegse en even verderop het Fletcher hotel Zeegse Duinen. Fijn hotel, vriendelijk personeel en uitstekende kwaliteit van alles wat we daar hebben meegemaakt en dat was deze eerste dag een douche, heel nodig na de wandeling. We richtten onze kledingkast in en namen even de tijd om wat uit te rusten.
's-Avonds strak half zes aan tafel en een eerste kennismaking met het buffet met Live Cooking, dat was meer dan uitstekend. Ruim op tijd klaar en nog tijd om ons voor te bereiden op het bridgen. Dat ging redelijk en we hadden er best plezier in. Eindigden in de middenmoot.

Heerlijk zitten peinzen

 Vanmorgen werd ik heerlijk uitgerust wakker, het was nog schemerig, 7.30 zag ik bij de laatste pitstop, dus tijd om wat te gaan doen. Als gewoonlijk lagen er verschillende boeken in m'n bed te wachten; eerst maar weer een hoofdstukje uit het modern-klassieke werk van Ilja Pfeiffer, Alkibiades. Ben daar in begonnen voor een herlezing, eerste hoofdstukje geeft een fraai beeld van de zelfingenomen, zeer aantrekkelijke en slimme jongeman uit een hooggeplaatste familie met aanzien. Zijn vader is omgekomen bij een veldslag en hij is nu ondergebracht bij zijn oom, niet minder dan de grote Pericles, in het tweede hoofdstukje wordt de filosoof Socrates geschetst, het idool van Alkibiades en nu het derde hoofdstukje, hedenmorgen over Pericles die Alkibiades meetroont naar het schitterende Partenon in aanbouw. Hij laat hem het fries zien met daarop het volk van Athene, een teken van democratie. Prachtig geschreven en noodt tot verder lezen. Maar voor de broodnodige afwisseling en inspiratie ging ik verder met "Entangled life" van Merlin Sheldrake over schimmels en dan net het hoofdstukje dat over het raadselachtige fenomeen van de interne communicatie van deze bijzondere organismen gaat, de gelijkenis met ons brein frappeerde me nogal en bepaalde mijn denken sterk. En tussendoor las ik verder over de periode in de Duitse geschiedenis, de Weimar periode en de roerige tijd van die twintiger jaren met betrekking tot cultuur en politiek, buitengewoon boeiend, ik heb op internet nog wat nagezocht over Rosa Luxemburg, een bijzondere vrouw in die aanloop, vermoord en gevangen gezeten gedurende WO I. Raadselachtige geschiedenis. 
Na ontbijt en kopjes thee en koffie er maar eens lekker opuit en een wandeling in het bos. Het bankje bij het heideveldje was onbezet en bleef ook langdurig onbezet. Daardoor kon ik heerlijk verder peinzen, vooral over de gelijkenis van de werking van ons brein met dat mycelium van de schimmels waar ook informatie uitwisseling plaatsvindt op onnavolgbare wijze. Langzaam maar zeker kwam het vermoeden bij me op dat in de vroege aanloop van het ontstaan en de ontwikkeling van de levensprocessen uitwisseling heeft plaatsgevonden waarbij de aanzet tot myceliumvorming tevens onderdeel is geworden van het zenuwstelsel. Ik moet daar nog maar weer eens een decennium (als me dat gegund wordt) over nadenken. Wellicht eens corresponderen met Merlin har har.

Drie heren op een bankje

 Het was vandaag heerlijk weer, Roos ging naar Wijhe en ik bracht haar naar het station. Op de terugweg liep ik naar het bekende bankje bij het heideveldje, appte nog even met Asbjörn die op weg was naar Denver en met Peter over de enorme oogst aan tomaten die hij in zijn tuintje had gekweekt. Ik hoorde wat gerommel en gekraak van takjes en zette alvast mijn rugzakje op de grond en maakte plaats. Twee leeftijdsgenoten, broers naar later bleek kwamen bij me zitten en natuurlijk waren we al snel uitvoerig met elkaar in gesprek. Over van alles en nog wat maar uiteindelijk ook over Amsterdam waar we alledrie waren geboren in een van de arbeiderswijken, zij in de Pijp en ik in de Kinkerstraat, in de alkoof op drie hoog tegenover Pijnacker de ijswinkel. Ik moest lachen toen bleek dat ik "de jongste" van ons drie "krasse knarren" bleek te zijn, gebeurt je als 76-jarige niet vaak meer. Was lang geleden dat ik als "jong lid" bij een koor of bridgeclub kwam ha ha.
's-Avonds nog gestept met Roos en merkwaardig hoog gescoord, we kunnen het kennelijk toch nog wel een beetje. We gaan het zien.

Vandaag naar Odin

 

De eerste blik op Odin

Gistermorgen zaten we koffie te drinken in de tuin bij Roos, ze keek op haar telefoon en zag dat haar zoon Tycho had gebeld juist op het moment dat ze onder de douche stond en ja hoor, het grote nieuws toen zij hem terug belde: "Mam, je bent oma", dat was nogal wat, gesprek van de dag natuurlijk. Moeder en kind waren nog in het ziekenhuis en voorlopig nog niet thuis. Een heel dilemma want Roos was eigenlijk niet meer te houden, ze wilde haar kleinzoon Odin natuurlijk zien en "morgen", dinsdag zou niet schikken want dan kwam de hulp. Ik probeerde nog wat emotionele druk bij Roos van de ketel te halen door haar ervan te overtuigen dat Odin niet weg zou lopen en dat woensdag vast wel zou lukken. Nou, dat liep anders. Toen ik vanmorgen op m'n telefoon keek zag ik een WhatsApp bericht van Roos of ik om 13.16 op station Geldermalsen kon zijn en ja hoor, daar ontmoette ik de verse oma weer en gingen we naar Odin en zijn ouders. We werden open gedaan door de kraamverzorgster en Tycho. En in de kamer stond het wiegje met daarin een piepklein babietje, zo lief. Ik zette me met telefoon in stelling om een foto te maken van het moment dat Roos voor het eerst haar kleinkind zag, wat was ze blij. 
Natuurlijk bleven we maar kort, de kraamvrouw kwam zelfs even naar beneden en we begroetten en feliciteerden haar. We wisten niet beter dan dat ze lag te slapen, maar ze kwam er toch even uit om ons te zien, lief hoor.
We gingen er weer van tussen en haalden precies het buurtbusje terug naar Geldermalsen en met de trein terug naar de flat. Gegeten en gebridged, ging lekker. Verder uitsluitend over Odin gesproken, net als gisteren, het is ook nogal wat je eerste kleinkind!

Joris de spiderman

 

Joris met de tomatenoogst uit eigen tuin

Zoon Peter is ontzettend actief met zijn tuin, gewoon een klein stadstuintje maar hij heeft een innerlijke drang om daar dingen te verbouwen. Eerder toonde hij al leuke foto's met zijn zoontje Joris en samen oogsten van radijsjes, maar nu een enige foto van Joris met een mandje tomaten van "eigen pluk". Een ontzettend lieve foto met dat leuke rode pak dat - naar ik van Jessica hoorde - een spiderman pak is, en bij nader inzien zag ik inderdaad het figuur van een spin op het pak. Ik mag deze foto met toestemming van z'n moeder plaatsen. 
Ik weet nog zo goed dat ik die aandrift ook zo sterk had. Toen ik mijn eerste huis met tuin betrok in Amstelveen had ik ook een niet te beheersen drang om iets te verbouwen en dat werden ook tomaten. Met veel succes trouwens, net als bij Peter. Een jongetje uit de buurt vroeg of het appeltjes waren herinner ik me nog. Of ze ook goed van smaak waren weet ik niet meer. Moet ik ook nog aan Peter vragen. 

Een zondagskind

 We waren niet zo laat opgestaan, gedouchet en ontbeten en zaten nog wat na te genieten van de genoeglijke dag van gisteren met de appels en de moestuin toen wij verblijd werden met de geboorte van een zondagskind. Roos zag dat haar jongste zoon, Tycho had gebeld toen zij onder de douche stond en belde terug: "ja mam, je bent oma!" klonk het best onverwacht want de baby werd eigenlijk pas over 10 dagen verwacht. Zijn naam luidt Odin, een mythologische naam uit de Noord Europese streken, leuk en origineel. Een fotootjes van de nog maar enkele uren oude boreling werd ons gezonden, een mooi babietje met een gaaf gezichtje keek al helder de wereld in. Roos' eerste eigen kleinkind, ze was er uiteraard helemaal confuus van en de traantjes van ontroering stroomden. Wat was ik blij voor haar en natuurlijk voor de vader en moeder van het menneke. Het zou onze gedachten en gesprek de rest van de dag en ook de volgende dag nog behoorlijk domineren. In beginsel gaan wij woensdag op kraamvisite. 

Serieus met appels

 

De keurmeesters aan het werk

Vorige week had ik met Roos bij een boomgaard een appel van een ons onbekende soort geraapt en meegenomen, niet zomaar, maar omdat er vandaag in de buurt van Olst een manifestatie was waar appels gekeurd werden en "op naam gebracht". We gingen redelijk op tijd de deur uit en namen de trein naar Olst. Verder te voet door het stadje en al snel door het groen van die omgeving, na een klein uur lopen kwamen we in de tuin van een prachtig 17e eeuws landhuis en daar in die tuin vond de manifestatie plaats. Wij voegden ons bij het gezelschap en namen plaats in de rij voor de tafel waarachter de deskundigen alle aandacht hadden voor de verschillende appelsoorten die de mensen van hun boomgaarden hadden meegebracht. Ik maakte nog een grapje tegen iemand die bij ons in de rij stond dat wij een appel hadden meegenomen omdat we dachten hier anders niet te worden toegelaten. Nou, dat was zeker niet het geval, we waren welkom en onderhielden ons o.a. met de eigenaar van dit schitterende buiten dat al eeuwenlang bezit van de adellijke familie is. We kwamen al pratend tot de conclusie dat zijn verre voorvader en de mijne elkaar wellicht gezien of zelfs gesproken hadden tijdens de veldtocht van Napoleon, zijn voorvader als officier/gegijzelde en de mijne als kanonnenvoer/voetsoldaat, de inmiddels bekende Hendrik de Kozak, de verre voorvader waar ik best trots op ben.
We liepen door de fraaie boomgaard bij het landgoed, ik proefde van enkele valappels en leuk om het verschil in textuur en smaak te ervaren.

Daar hangen de appels

Roos stond ondertussen vooral in de rij en was uiteindelijk aan de beurt. Ik zorgde voor de koffie en gebak dat tegen ouderwets lage prijs te beschikking werd gesteld en bracht Roos haar deel. Heerlijk gewoon. Nog wat nagepraat en gekeken wat er nog meer aan leuke dingen te zien waren zoals de bereiding van Cider uit appels en peren uit boomgaarden langs de IJssel. We namen afscheid en liepen terug. Onderweg kwamen we nog in een interessant gesprek met een meneer die daar zijn zeer aandachtige Boarder Collie uitliet. En uiteindelijk kwam Olst weer in zicht, maar daarmee was onze heerlijke dag nog niet ten einde. Daar was een leeftijdsgenoot druk bezig met zijn moestuin en uiteraard kwamen we in gesprek en uiteindelijk belandden we ook echt in de kas van de moestuin en kregen we een hele broodtrommel vol tomaatjes, heerlijk zongerijpt! Och, och wat een fijne omgeving heeft Roos toch gevonden hier op het platteland. Roos heeft van de tomaatjes en andere ingrediënten een heerlijke rauwkostsalade gemaakt die wij ons goed hebben laten smaken!

Met Mariska naar de Hanos

 

Groetjes vanuit de Hanos

Het levensgenieten, met name lekker eten heeft Mariska niet van een vreemd. Ik had haar al eens eerder meegetroond naar de Hanos en het was dan ook niet tegen dovemansoren gesproken toen ik enkele weken geleden appte of we dat niet eens moesten herhalen. Je kunt bij de Hanos producten kopen die je eigenlijk nergens kunt vinden, althans ik zou het niet weten waar je foie gras kunt vinden naast allerlei bijzondere vleeswaren, olieën e.d. Voor Mariska en mij vormt het echt een vreetparadijs. 
We hadden afgesproken om naar de ISPC/Hanos in Nieuwegein te gaan want dat is toch wel samen met Breda de best voorziene Hanos vestiging en voor mij zo makkelijk te bereiken, ik stap hier in lijn 31 en bij de Hanos vlakbij weer uit. We hadden aanvankelijk om 10.00 uur afgesproken, maar Mariska had gezegd om op die tijd in te steken maar reken maar op 10.30. Trouwhartig had ik dat ook gedaan maar toen het te laat was voor mij om een bus eerder te halen meldde ze dat het verkeer perfect liep. Nou ja, om 10.30 kwam ik aangelopen en daar kwam ze blij lachend mij tegemoet. Fijn om haar weer in de armen te nemen. En daar gingen we, eerst langs de wijnen, ongehoord zo veel, maar dat sla ik altijd over. Maar vervolgens de oliën, daar had ze wel oren naar. We namen beiden Huile de Noix, walnoot olie, heerlijk over de foie gras. Maar Mariska wilde alles bekijken en besnuffelen, met name zout e.d. Moest ik als chemicus wel om lachen, zout is toch gewoon NaCl, zou ik denken. Maar knoflookzout, moet ik beamen is toch wat anders. En ook buffel mozzarella en nog meer dingetjes die mij onbekend waren gingen in het mandje. Maar daar kwam ook het schap met de ganzenlever, was afgeprijsd zag ik en daarachter een schap met ingevroren lekkers, als kippenvel. Al winkelend maakte Mariska een selfi van ons tweetjes voor het "alltogether" WhatsApp groepje dat we met alle kinderen en Roos hebben. Leuke reacties van de anderen.
Ik rekende af waarbij de dame achter de kassa vroeg of ik de rekening wilde hebben: "ja, ik wil weten wat m'n dochter me gekost heeft", zei ik lachend waarop de dame de gelegenheid te baat nam om over haar dochter en kleinkind te roemen, leuk hoor.
Op het parkeerterrein namen we afscheid, ik nam de bus naar station Utrecht CS en ging door naar Roos. Gezellig gebridged en de volgende dag naar de appel manifestatie in de buurt van Olst. 

Tòch vroeg opgestaan

 

Molsla plukken

Had ik mij voorgenomen om niet meer met de treinen voor half zeven 's-morgens te gaan reizen daar werd ik hedenmorgen zo uitgerust wakker en zo vroeg dat ik toch maar besloot om vroeg op reis te gaan. Met de bus van enkele minuten voor 6.00 uur en de Intercity van kwart voor zeven in Utrecht CS was ik al voor 10.00 uur in Vaals; het nieuwe boek over de tijd van de Weimar republiek hielp mij bij de heenreis tegen de verveling.
Ik had vandaag met Dick afgesproken om bij hem langs te komen, hij was afgelopen weekend uitgegleden en gevallen en zich daarbij behoorlijk geblesseerd, ik schrok toen ik de foto zag die een van zijn wandelgenoten van hem had gemaakt vlak na de val. Zal die foto maar niet in de blog plaatsen. Ik had voorgesteld om bij hem langs te komen en koffie te drinken en bij te praten en dat ik dan in m'n eentje aan de wandel zou gaan in de buurt en daarna met de bus weer terug naar Maastricht en de Bilt. Maar gelukkig was hij weer aardig op de been en met twee stokken kon hij nog goed uit de voeten. Dus na de koffie en bijpraten, waarbij Dick duidelijk genoot van de door mij meegenomen stukken spektaart, gingen we een stukje in de buurt wandelen, hij liep, door de blessure gedwongen wat langzamer dan anders; nu kon ik hem bijhouden, indachtig Cruijff, c.q. van Hanegem dat ieder nadeel ook z'n voordeel hep. Werd uiteindelijk een vier kilometer dacht ik waarbij we aan het eind bij een zijpad kwamen dat mij zeer bekend voorkwam. Dus stelde ik voor dat ik hier verder in m'n eentje verder zou gaan en dat Dick door zou gaan naar huis en zo geschiedde. Dus daar ging ik verder, of beter gezegd zo'n beetje terug via een omweg naar de provinciale weg en nam na een kilometertje of vijf de bus naar Maastricht en door naar de Bilt. Aangekomen op het station van Bilthoven liep ik nogmaals een vier kilometertjes naar huis maar dat had ik beter achterwege kunnen laten want ik was uiteindelijk zo moe dat ik gewoon moeite had om de trap op te komen. Ik dacht nog dat het kwam van het vroege opstaan, maar achteraf moet ik concluderen dat de lange dag met de flinke wandelafstand voor een bejaarde iets te veel was voor het oude lijf. Volgende keer wat rustiger aan.
Vroeg naar bed gegaan, goed uitgeslapen kon ik de volgende dag gelukkig weer helemaal energiek aan!

Omgeving Diepenveen

Onwaarschijnlijk mooi slootje

Vanuit Wijhe rijdt op maandag t/m donderdag ieder uur een bus naar Deventer. Helaas maken weinig mensen er gebruik van wat we de laatste maanden weerspiegeld hebben gevonden in de dienstregeling; de zaterdag, maar nu ook de vrijdag wordt deze route niet meer gereden. Maar vandaag gelukkig wel en we stapten uit in Diepenveen voor een verrassende wandeling. Zelfs voor mij niet geheel nieuw, maar Roos heeft grote delen afgelopen week voor het eerst gelopen en wilde mij die tonen. Met de bus van iets over 11 uur waren we rond half 12 op lokatie, Komoot gestart en vort met de geit. Langs de Zandwetering met kraakhelder water door rietland dat zelfs mij te dol werd en we afweken van de door Roos uitgezette route en daardoor werden geconfronteerd met een slootje we l zo mooi natuurlijk dat ik de foto moest maken die deze blog siert. Waterplanten alom al dan niet bloeiend, wat een pracht. En verderop nog meer van dat soort uitkijkjes. We kwamen ook bij een tuin met allemaal bloemen en daarop veel insecten. Er stond een bankje waarop wij ons boterhammetje hebben verorberd. Uiteindelijk kwamen we bij een voormalige bocht van de IJssel nu heel slim gebruikt als haven voor Zwolle met een op en neerbare roeiclub, slim geconstrueerd. Je kon aan de palen zien dat de IJssel zeker 2 meter hoger had gestaan dan heden.
Zelfs in Deventer wist Roos nog een fraai natuurpaadje tussen de huizenrijen en verderop de halte van de bus en door naar station Deventer. Daar gingen onze wegen uiteen, maar 's-avonds hebben we elkaar getroffen op step, kortom online gebridged, ging niet geweldig, we hadden zeker 3 "nullen", maar ach, alle reden om wat te gaan oefenen want binnenkort hebben we weer een bridgeweekend gepland en dan moeten we toch niet al te zeer afgaan door blunders (vooral van mijn kant overigens). 

Mooi recital in Elburg

Na afloop onder welgemeend applaus

 Vandaag een recital van de VvhL in Elburg. Een speciaal recital, met een duo dat een prijs heeft gekregen bij het IVC in de Bosch en heeft aangeboden om drie concerten te geven bij "de vrienden", de VvhL. De laatste keer dat ik in Elburg een concert bijwoonde vertelde de coördinator al dat er de volgende keer een heel bijzonder duo zou optreden en dat waren Eleonora Hu en haar pianobegeleider,
Dat ging niet door wegens ziekte, maar vandaag dan gelukkig het beloofde recital. Roos heeft van de bijeenkomst een mooi verslag geschreven voor het blad van de vrienden. Ik neem het alvast op in de blog.

Het was afgelopen zondag in de regio Veluwe prijs: daar kwamen Eleonora Hu en Amy Chang hun uitgestelde optreden doen. Eleonora is een landelijke bekendheid geworden door haar optreden en winst bij Aria. Hier in de beslotenheid van een Vrienden bijeenkomst lieten zij en haar begeleidster Amy Chang horen dat ze ook het intieme Lied beheersen. Geheel ontspannen stonden ze voor het voornamelijk grijze publiek, dat hoge verwachtingen had. En dat kwam helemaal uit. De dames hadden een niet voor de hand liggend repertoire uitgekozen, Allereerst hoorden we Franse liederen van vijf verschillende componisten met als uitgangspunt de vogel in het Lied. Daarna volgden drie liederen op tekst van Rilke van Orthel, en voor de pauze werden we verrast met in het Nederlands vertaalde teksten van Rabindranath Tagore op muziek van de niet zeer bekende Frans Wiemans. Het was niet het eenvoudigste repertoire, we zaten op het puntje van onze stoel. De Surprise Selection na de pauze noopte tot extra aandacht, iedereen zat heel geconcentreerd te luisteren en liet zich meevoeren. Jake Heggie die daarna volgde is inmiddels vaker te horen in onze intieme huiskamers, echt een aanwinst; de middag werd vrolijk afgesloten met een Spaanse hartenkreet.
Zoals altijd konden we naderhand weer even in gesprek met de uitvoerenden, dat is toch wel een bijzonder extra dat wij bij de Vrienden kunnen genieten! De gastheer en gastvrouw hebben ons daarna nog voorzien van allerlei lekkers, waarvoor heel veel dank. Een heerlijke Vriendenmiddag.  

Roos van der Burg, afdeling Zwolle VvhL

Was hard nodig

 Gisteravond zag ik een forse plas water naast de koelkast, dat was al de tweede keer deze week en inderdaad, de koelkast moest nodig een keer ontdooid en gereinigd worden. Dus vanmorgen eerst maar eens de stekker uit het contact gehaald en met enig gewrik de vastgevroren laden van het vriesgedeelte uit hun benarde positie gehaald. Deurtje open en het dooiproces haar gang laten gaan. Na een uurtje hoorde ik het getik van het loslatende ijs. Dooiwater verwijderd met een spons, alle ijs verwijderd, schoon gemaakt en het koeldeel schoon gemaakt, was hard nodig. Ik nam mij voor om dit eens wat vaker te gaan doen, toch wel 1 keer per half jaar dunkt mij.

Een aalscholver in het bos

 

Een zielige aalscholver op het pad in het bos

Had ik gisteren 14 kilometer gelopen daar wilde ik proberen om dat vandaag te evenaren of misschien zelfs te overstijgen. Maar eerst nog even de activiteiten van gisteren laten inwerken en dus vertrok ik uiteindelijk pas om 12.30 uur. Bij de begroeting van de eerste tegenliggers zei ik zelfs nog "goedemorgen", maar corrigeerde mezelf snel, te laat op gang gekomen. Had middenin de nacht ook nog wat liggen lezen in het boek van Auke van der Woud "een koninkrijk vol sloppen", een inkijkje in de 19e eeuw, de eerste eeuw na de Franse tijd, de eeuw van Willem I, Thorbecke, maar vooral ook de eeuw van armoede, vieze steden en honger onder de armen.
Maar daar was vanmorgen niets van te merken wat mij betreft, lekker geroosterd boterhammetje met heerlijke paté van de Hanos, tas klaargemaakt en op pad. Gewone paadje richting van mijn oud bos, ik wilde weer eens een serie foto's maken in Komoot om mijn omgeving een beetje vast te leggen. Dus eerst het Houdringe met de opgang vanuit de Hoflaan die ik jaren heb gebruikt als ingang voor mijn hardloop behoefte rond het golfterrein, het laantje waar ik met alle kinderen wandelde toen zij nog klein waren, verder door naar het heideveldje en verder langs het pad en daar zag ik een vreemde vogel, zwart, met een lange hals, schuifelde moeizaam voor me uit, vluchtte, ging kort op de vleugels en stortte weer neer en bleef liggen. Leek wel een aalscholver, sterker nog, het was een aalscholver, vast een jonge die verdwaald was en hier in de buurt geen open water heeft gevonden. Gaat een zeker dood tegemoet. En ik liep weer verder door m'n favoriete paadje en uiteindelijk door naar Sandwijck aan de andere kant van de Utrechtse weg. Daar nog even wat rondgelopen en op het bankje gezeten waar vanaf ik met mijn vader belde toen hij in het ziekenhuis lag, nu precies 21 jaar geleden. Tot slot via het van Boetzelaarpark naar de Hessenweg en wat boodschappen gedaan. Moe en hongerig thuis gekomen en direct een salade willen maken waarbij ik gestoord werd door een gezellig telefoontje van Joke. Uiteindelijk toch heerlijk gegeten, nog wat gekookt en de was gedaan.

Je loopt toch niet meer zo gerust

 Allemachtig wat een afwisselende dag werd dat uiteindelijk. Roos was gistermiddag alvast gekomen om de foto sessie voor het LIDC (Landelijk Informatiepunt Donorconceptie) voor te bereiden, d.w.z. huis opruimen en zo. Dus redelijk bijtijds opgestaan na een ontbijtje op bed als gebruikelijk en vervolgens stevig opruimen onder leiding van Roos die daar toch wel een stuk doortastender in is. Ik ging de keuken kuisen, afwassen en het huis stofzuigen. Op eigen initiatief heb ik ook de plee een goede beurt gegeven, was nog niet echt nodig, maar voor de reinheid zal ik maar zeggen. Toen nog even netjes scheren en douchen en aankleden. Werkelijk precies op de afgesproken tijd ging de bel en daar kwam de fotografe, Maartje K. de trap opgeklommen met een indrukwekkende tas met fotospullen. We begonnen natuurlijk met koffie en uitgebreide kennismaking en over het onderwerp KID natuurlijk. En hoe zouden we het aanpakken? Ik had me al afgevraagd wat je nou voor foto's kunt maken van een ouwe vent die in het verleden een goede daad voor zijn medemens heeft gedaan. Maar Maartje bedacht zo samen met Roos en mij een in elkaar gezet programmaatje met foto's van donorkinderen en de PC. Verder had ze ook wat aan foto's die ik zelf gemaakt had met kleinkinderen. Het verliep heel geanimeerd en tevreden namen we afscheid. Ik smeerde een boterham voor Roos om mee te nemen en we liepen samen naar het station. Roos ging weer terug naar Wijhe en ik ging naar Den Dolder om de nodige kilometertjes te vreten. Ik liep door het bos en kwam een hondelaarster tegen met drie honden en we kwamen aan de praat over "de wolf". We waren het er beiden over eens dat "het bos" toch wel een ander bos was geworden door toedoen van de wolven die exponentieel groeien qua populatie. Straks zijn de reeën "op" en wat dan? We liepen weer verder. Via de Ridderoordse bossen kwam ik weer thuis bij de flat en al snel had ik mijn honger gestild met allerlei lekkers van de Hanos zoals paté en croute, wat is dat toch smullen!
Na de maaltijd heb ik YouTube gestart en gekeken wat het programma voor adviezen voor me had, dat bleek 5 muziekstukken voor orkest van Schoenberg te zijn, een niet meer zo heel moderne componist maar wel met muziek die zo vreemd in de oren klinkt. Ik heb drie van de stukken uitgeluisterd, meer kon ik niet aan. Toen kreeg ik een heel bijzonder advies en wel een documentaire van Godfried Bomans waarbij hij de kloosterlingen hun verhaal, hun overtuiging liet uiten en wel zijn broer en zus die beiden hun leven in het klooster hadden doorgebracht. Een bijzonder warme documentaire en fijn dat Godfried daar ruimte en aandacht voor heeft bewerkt! Voor mij een niet invoelbare wondere wereldvisie, maarwarm om dit te aanschouwen en te horen. Ik heb het met volle aandacht beluisterd.
Daarna heb ik nog het grote gebeuren in donorland, het interview, de show van Eva Jinek met de inmiddels overbekende "massadonor" Jonathan. Een nauwelijks meer te begrijpen samenspraak van twee tegengestelde meningen die dwars door elkaar spraken, over twee verschillende systemen (NL en Amerika) spraken en elkaars inbreng nauwelijks gelegenheid gevend. Kortom, niet te interpreteren voor mij maar wel voedsel voor ons donoren, verenigd in het platform "PRIAMOS".

Joshua Bell en Yuja Wang

 Muziek beluisteren vormt voor mij een van de genoegens des levens, hoeft niet altijd in de vorm van een live concert, zoals gisteren in het prachtige kerkje van Wijhe, maar vooral ook via YouTube, gewoon thuis met de koptelefoon en de laptop op schoot. En dan laat ik me graag verrassen. Youtube komt vaak met een openingspagina met goede aanbevelingen, gebaseerd op eerder beluisterde en bekeken muziek. En zo stond er vanavond een aankondiging van de Kreutzer sonate, van wie anders dan Beethoven maar uitgevoerd door Josua Bell en Yuja Wang, beiden absolute topmusici.
En ja hoor, fantastisch om te beluisteren en vooral ook om te bekijken; twee begeesterde - in mijn ogen  jonge - mensen die gefascineerd, begeesterd en vooral ook genietend met z'n tweetjes deze schitterende compositie ten gehoren brachten. Joshua die met de muziek mee bewoog, Yuja die geluidloos meesprak met de klanken, ai ai wat fijn om dat van zo nabij te kunnen zien. En de noten van de compositie in beeld zodat je met enige moeite de muziek kon volgen. Ik heb ervan genoten en liet onbewust na afloop een zucht van bewondering  ontsnappen en had wel mee willen applaudisseren met het enthousiaste publiek.