Rustig gedaan

 

In de vriendelijke boomgaard, nu in bloei

Ik stelde voor om een wandeling te maken in het achterland van Wijhe en met de bus richting "ezelaar" te gaan waar we een keer eerder terecht waren gekomen door toedoen van een verkeersomleiding voor de bus. Roos had het goed uitgezocht en vastgesteld dat we gewoon ergens in Diepenveen moesten beginnen. Roos had, als altijd een leuke route uitgestippeld waarvan we uiteindelijk slechts de helft zouden lopen. Allereerst met de bus direct naar Diepenveen en verder een route door stukken ondiep terrein dat geschikt gemaakt was om te dienen als water overloop, een goede maatregel om het water langer vast te houden in Overijssel dat kampt met grondwater tekort. Al snel kwamen we op bekend terrein, het gebied in de buurt van "de ezelaar" met het ontzettend leuke stuk boomgaard met zitjes. Daar namen wij plaats en spraken uitgebreid met een oma met kleinkind die daar door de boomgaard wandelde. Wij aten daar onze bammetjes en liepen uiteindelijk verder. Roos was zo moe en had last van haar keel dat we hebben afgeslagen terug naar Diepenveen en daar op de bus hebben gewacht die ons uiteindelijk weer in Wijhe bracht. Roos bracht voor de zekerheid de voorzitter van het koor op de hoogte van haar keelklachten en zei dat het maar de vraag was of ze mee kon zingen, ze betwijfelde dat ten sterkste en terecht zoals zaterdag in de loop van de dag zou blijken. Ik had ook keel klachten en hoopte maar dat het geen debacle zou worden dat we beiden verstek zouden moeten laten gaan. 

Naar het Sallands dameskoor

 

Wegwerkzaamheden in Bilthoven

Roos had mij afgelopen week voorzichtig verteld dat er voor de uitvoering van haar koor aanstaande zaterdag nog behoefte was aan iemand die de verbindende teksten kon en wilde concipiëren en uitspreken. Binnen de omgeving van het koor waren wat mensen gepolst en geen van hen kon of wilde hieraan gehoor geven. Roos had aangeboden om mij te vragen en ik hoefde er niet lang over na te denken, ik vind zoiets gewoon leuk en laten we eerlijk zijn, zoiets overkomt je toch verdraaid weinig na het werkend bestaan en zeker op bijna 75-jarige leeftijd. Ik voelde me vereerd en wilde daar best gehoor aan geven. Roos had uiteraard het programma dat zou worden uitgevoerd en ik was direct begonnen met me in te werken en de verschillende musicals en films waaruit liederen waren gekozen. De verbindende teksten ontsproten eigenlijk best snel in mijn gedachten. Voorwaarde was nog wel dat ik de repetitie van deze avond, 13 april dus bij zou wonen opdat ik kon afstemmen met de dirigente. Natuurlijk wilde ik dat al was het maar om een indruk te krijgen van de liederen en van de mensen van het koor. Roos vertelt vaak over de genoeglijke sfeer aldaar.
Maar eerst vanmorgen kwam Anna lekker koffie bij me drinken. Ik had expres gisteravond een spektaartje gebakken en daar al lekker wat van gegeten en een stukje aan de buurvrouw gepresenteerd, die vindt spektaart ook zo lekker. Als afgesproken kwam Anna om 12 uur en we babbelden als vanouds. Toen ze vertrok ging ik zo langzamerhand aanstalten maken om te vertrekken, ik zou bij Roos gaan eten en dan samen naar de repetitie. 

Dit kerkbord hangt in de
kerk van Wijhe.

Het is momenteel een chaos op de doorgaande weg van Bilthoven waardoor de bussen met de grootste moeite de bus tijden kunnen handhaven. Ik stond dermate lang te wachten dat ik uiteindelijk toch maar de fiets heb genomen waardoor ik pas om half vijf bij Roos was. Lekker gegeten en toen naar het koor. Al bij de kerk waar de repetitie plaats zou vinden werden we vriendelijk begroet en toonde men blijdschap dat ik het sprekerschap wilde invullen, ik voelde me warm welkom geheten. 
Voorafgaande aan de repetitie heb ik met de voorzitter van het koor en met de dirigente afgestemd. Ik kreeg behoorlijke ruimte zowel vrijheid van wat ik over de muziek wilde zeggen en rond de drie minuten per blokje tekst. Dat was helemaal in orde. De dames zochten hun plaatsen en het koor begon aan de repetitie. Gezellig om te horen. Na afloop gingen Roos en ik naar huis. Vervelend genoeg hadden we beiden last van ons keel net nu het erom spande. Nou ja, het is pas donderdag en het concert is zondagmiddag.

Het gaat slecht met de insecten

 

Liegt er niet om!

Eigenlijk wist ik het wel allemaal en hoefde ik het boek feitelijk niet te lezen, de insecten verdwijnen met een rotgang uit onze leefomgeving. 
Ik merk het al decennia gewoon door om me heen te kijken, door oplettend te zijn. Ergens rond 1973 kocht ik een auto, een 2CV van Citroën en daarmee reden Lien en ik voor ons plezier meer door het land en met vakanties. Na elke zomerse rit moest je uitgebreid je ruit laten reinigen wanneer de benzine werd bijgevuld en soms ook gewoon onderweg wanneer er een groot insect tegen de voorruit had gebotst en een enorm spoor van donkergeel snot had verspreid en je geen snars meer kon zien, de voorkap die smerig werd door de muggen, tja dat hoorde erbij. In 1980 toen ik met Anneke in Bilthoven ging wonen en we iedere avond op de loggia zaten en ik een biertje dronk. Strijk en zet donderde er meikevers in m'n bierglas nadat ze eerst tegen de lamp waren gevlogen, er moest altijd een viltje op gelegd worden. Maar ook het aantal vogels in de grote tuin die we daar hadden, het aantal soorten nam al snel af en de verschillende soorten mieren namen ook af. De glanzende houtmier heeft er misschien nog een paar jaar gezeten maar verdween, sommige myrmica's kwam ik nog wel eens tegen bij het spitten en natuurlijk de zwarte wegmier. En van de meikevers in m'n bierglas kreeg ik steeds minder last. 
Tijdens mijn wandelingen merkte ik vooral in de landbouwstreken dat de omgeving zo verschraalde, alleen van die uitgestrekte weilanden en geen bloemetje te zien, maar allengs ook steeds minder vogels. Ik herinner mij nog dat ik met vriend Dick een keer aan het wandelen was in de buurt van Alphen aan de Rijn en daar in een poldergebied een dijk overstaken; een geweldige herrie van weidevogels en tal van soorten. Destijds had ik er geen verstand van, maar grutto's en kieviten waren ongetwijfeld van de partij. Hetzelfde p[ de Westbroekse zodden, een nieuw natuurgebied met natte partijen land, ontzettend veel steltlopers en in de rietlanden allerlei gekwetter waaronder de sprinkhaanzanger en nog zo'n hoge pieper waarvan ik naam niet meer weet. Helaas, allemaal verdwenen, toen ik afgelopen week tot twee keer toe in dit gebied kwam heb ik slechts 1 keer het geluid van een kievit gehoord. Ze hebben niks meer te vreten. Het gaat verdomd slecht met de natuur en dat heb ik nog eens dunnetjes kunnen lezen in "The insect crisis", het stemde me niet vrolijk en dat fenomeen in combinatie met de klimaatcrisis is uiterst bedreigend voor onze biosfeer. 

Harry van Kruiningen

 

Van Lien ontving ik een foto van een artikel uit een lokale krant uit de regio Amsterdam waar Harry van Kruiningen gewoond had; een brug in deze gemeente zal vrijdag naar hem genoemd worden uit respect voor zijn kunstenaarschap. Het doet mij genoegen om deze eervolle gebeurtenis in mijn blog te kunnen opnemen. Helaas ben ik vrijdag verhinderd om bij de naamgeving aanwezig te zijn.
Ergens halverwege de jaren zeventig heb ik het genoegen mogen smaken om met deze kunstenaar kennis te kunnen maken. Dat was overigens een verzoek van zijn kant. Hij had een serie kunstwerken gemaakt over "het ontstaan van het leven" en wilde daar graag eens met een biochemicus over van gedachten wisselen. Via zijn zijn vrienden en kennissenkring was hij terecht gekomen bij een vriendin/collega van Lien omdat zij wist dat ik biochemicus was. En op dat verzoek ben ik toen met alle plezier ingegaan. Ik weet niet meer of ik het onderwerp van zijn serie etsen pas hoorde toen ik al bij hem thuis was of dat ik het van tevoren al van hem had gehoord, dat laatste zal wel het geval zijn geweest, maar ik had over dat onderwerp feitelijk nog nooit serieus nagedacht. Ik wist van de proeven van Urey en Miller die langdurig elektrische flitsen door een buis met oeratmosfeer lieten gaan en in het uiteindelijk precipitaat aminozuren en kernbasen konden aantonen. Veel verder ging mijn kennis niet. Maar Harry heeft mij wel aan het denken gezet; ik heb decennia lang na lopen denken over hoe dat proces dan wel verlopen zou kunnen zijn. En heb de resultaten van mijn denkproces ook jaren geleden in deze blog opgeschreven. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat de aller-allereerste chemische processen die de oerbasis van het leven waren op de wijze die ik heb uitgedacht plaats hebben gevonden. Maar of ik daar ooit gelijk in zal krijgen betwijfel ik. Daar lig ik niet wakker van har har. Maar ik ben Harry nog altijd erkentelijk voor de swing die hij aan mijn denkproces heeft gegeven destijds ook al heeft het mij 40 jaar gekost voordat ik de clue bedacht.

Naar Meeteren

 

Het pontje over de Linge

Sinds enige tijd woont Tycho met z'n partner Gonnie in Meeteren, een plaatsje bij Geldermalsen. Roos had met hen afgesproken dat we daar vandaag, eerste Paasdag zouden komen eten en het huis bewonderen, althans ik want Roos was er al eerder. Zoals gebruikelijk had Roos een wandeling bedacht om daar heen te lopen vanaf station Geldermalsen. Tycho had aangeboden om ons met de auto van het station te halen, maar we hadden voorgesteld om ons maar liever na het bezoek terug te brengen. Dat was maar goed ook, want ondanks de toch vrij korte wandeling die Roos had uitgezet was het voor mij gewoon te veel. Op de een of andere manier heb ik conditioneel gesproken deze week een behoorlijke jas uitgedaan. Ik zal echt rekening moeten houden met het verdelen van m'n kracht over de dagen en niet te veel doen op één dag en geen dagen achter elkaar.
Maar het was best een leuke wandeling ondanks ook hier weer de krankzinnige aantallen auto's zelfs op de smalle rustige landwegen daar. Maar hier en daar was er best sprake van pure wandelpaden en genoten we volop van stilte en mooie omgeving. De paden langs de Linge zijn mooi met leuke dorpjes en mooie oude panden hier en daar. We gingen deze voormalige rivier zelfs met een pontje oversteken en kwamen aan de andere kant op een pad dat mij bekend voorkwam van vorig jaar of 2 jaar geleden bij het wandelen van de bloesemtocht langs de Linge. Uiteindelijk kwamen we - ik behoorlijk uitgevloerd -  bij Tycho en Gonnie in hun prachtige, gloednieuwe huis. We werden hartelijk ontvangen en al snel zaten we op hun even nieuwe meubilair aan een kopje thee. Lekker bijgepraat en daarna aan een oer-hollandse maaltijd met suddervlees waarvan Roos echt van Gonnie wilde weten hoe ze die grote hoeveelheid heerlijke jus had weten te produceren. Het vlees was afkomstig van de boerderij van Gonnie's vader en was van sublieme kwaliteit met een lekker randje vet. Heerlijk gegeten.
Tycho bracht ons op tijd naar het station waarbij Roos vastbesloten de trein naar Zwolle nam om direct naar Wijhe te gaan. Ze miste de aansluiting precies zodat ze nog een hele reistijd voor de boeg had. Ik was snel met de bus weer thuis en ging direct slapen. De hoest lijkt wel minder te worden gelukkig.

Virtueel in Londen

 

St Paul's Cathedral

Een paar dagen geleden had Asbjörn mij gevraagd of het dit weekend zou schikken om een videochat te houden en dat werd vandaag vanaf 12.00 uur, Engelse tijd wel te verstaan, want om 12.00 uur NLse tijd zat ik klaar en een kwartiertje later appte ik maar dat ik klaar zat. Ik vermoedde al dat we geen rekening hadden gehouden met een wellicht nog steeds bestaand tijdsverschil tussen Engeland en "the continent". Dat was inderdaad het geval want even later meldde hij zich. Met de uiterst praktische communicatie middelen van deze tijd wandelde hij door de verschillende parken van Londen en al pratende over diverse onderwerpen toonde hij mij een aantal fraaie gebouwen van Londen zoals het koninklijk paleis. 
Ik vond het uiterst boeiend om over de niet geringe onderwerpen als de dreiging van een klimaatramp, het uitwonen van onze planeet, de merkbaar sterk afnemende biodiversiteit maar vooral ook onze nog steeds toenemende honger naar energie uitvoerig van gedachten te wisselen. Naar mijn mening zal de mensheid haar perverse zucht naar materialisme in moeten tomen hetgeen natuurlijk betekent dat de economie een ferme tand lager zal moeten terwijl Asbjörn daar toch fundamenteel anders tegenaan kijkt en veel verwacht van atoomenergie en voortschrijdende techniek. Ik genoot ontzettend van het gesprek terwijl ik ondertussen e.e.a. van Londen te zien kreeg in een helder zonnetje. Ik zat nog steeds bij te komen van een forse verkoudheid die zich de nacht tevoren sterk had gemanifesteerd en waarbij het hoesten slechts enigszins beperkt kon worden met hulp van dropjes.
We hebben ruim twee uur met elkaar gechat en het leek wel op samen al discussiërend door Londen wandelen. Uiteindelijk draaiden we er maar een end aan. Ik moest nog voor 4 uur bij boer Dirk zijn om melk en yoghurt in te slaan en om toch nog even buiten te komen. Ik kreeg m'n benen nauwelijks rond met fietsen. Tis maar slecht gedaan met m'n conditie.

Semarang

 

De stationshal

Van Martijn ontving ik een kleine serie foto's die hij had genomen in Semarang met de gebouwen van de voormalige Nederlands Indische Spoorwegen. Ondanks de bezetting door de Japanners en de dagen van de revolutie om de vrijheid na de tweede WO, zoals zo indringend is beschreven in het boek "Revolusi" door David van Reybrouck, zijn deze gebouwen nog "als nieuw", bijzonder goed onderhouden door het Indonesische volk. Ik moet Martijn nog vragen of de spoorwegen nog gebruikt worden of dat personen- en goederentransport door automobielen is overgenomen. De stenen en dakpannen voor de bouwwerken werden per schip uit NL als ballast aangevoerd, aldus Martijn.

Veluwezoom

 

Gaspeldoorn alom in bloei

Roos hield mij voor dat ze voor vandaag iets bijzonders had gepland, een korte maar bijzonder fraaie etappe van Rheden naar Velp, 7 km. Nou dat kon ik nog wel opbrengen, hoewel m'n benen vanaf het begin enigszins protesteerden, een gevoel van moeie spieren drong zich  bij iedere stap op, dat zullen toch wel de jaartjes zijn die tellen, want in vroeger jaren had ik er geen enkele moeite mee om dagen achter elkaar een etappe te lopen en aanzienlijk grotere etappes dan tegenwoordig. Nou ja, ik mopper niet en ben mijn "alter Adam" uiterst dankbaar!
Roos heeft, zoals ik al zo vaak in deze blog heb gemeld en afgelopen maandag ook vriend Dick tot vervelens toe heb ingetoeterd, een talent om mooie routes uit te stippelen en dat was ook vandaag weer het geval. Het was een etappe in de buurt van het bekende Posbank gebied op de Veluwe, een gebied waar ik toch best vaak ben geweest, maar nu een beetje uit de buurt van de Posbank zelf, iets zuidelijker. Schitterend gebied met onvervalste steile paden, steiler nog dan afgelopen maandag met Dick in Limburg en fraai begroeid, wel geen daslook als in Limburg, maar hier meer de zanderige vegetatie als de gaspeldoorn. In Velp aangekomen gingen we eerst naar een winkeltje binnen een bejaardencentrum waar "Wildernisvlees" een distributiepunt heeft. Roos had paardenvlees van Konikspaarden besteld, dieren die een goed leven hebben gekend in de natuurgebieden van NL. Ik pikte een stuk stoofvlees van haar in om gulyas te maken, overigens op haar wens en paardenvlees is naar mijn mening aangewezen voor dit Hongaarse gerecht. Morgen maar eens toebereiden.
Zoals KNMI had voorspeld regende het inderdaad aan het eind van de middag en liepen we in de drup naar station Velp. Daar namen we afscheid en zwaaide Roos mij uit vanaf het tegenover gelegen perron.
Mijn fiets stond trouw op me te wachten en ik peddelde moe maar tevreden naar de flat. Ik heb deze week wel wat erg veel van mezelf gevraagd, voelt niet goed?! Ik ben hardstikke moe. Kalm aan maar de komende week.

En dan uiteindelijk naar Pieterburen

 

Prachtig houtsnijwerk

Vanmorgen was ik zo vroeg op dat ik eerst maar eens in de keuken aan het koken ben gegaan, een lekkere bonenschotel met gehakt en spinazie gemaakt voor de komende dagen. Voor vandaag had ik met Roos afgesproken om de eerste etappe van het Pieterpad in Groningen te gaan lopen, te beginnen in Pieterburen.  We spraken af om elkaar in Zwolle te ontmoeten en dan de Intercity naar Groningen en door naar Pieterburen, een hele onderneming. Ik geloof dat we pas om 12.00 uur in Pieterburen aankwamen en eerst het prachtige kerkje en "domies tuin", een heemtuin waar de echtgenoot van Nathalie, Kees W. als vrijwilliger onderhoudswerkzaamheden verricht. Nu nog in voorjaarsaanloop belooft deze tuin een fraai aanzicht in voorjaar en zomer. Het kerkje was wonderschoon met prachtig houtsnijwerk aan de preekstoel. En vervolgens aan de wandel naar Eenrum waar we ontzettend leuk aan de praat kwamen met twee dames die vol trots over hun woonomgeving spraken. Ik heb een zwak voor Eenrum dat pareltje in dit vlakke land met haar mooie toren en schitterend arboretum. We liepen verder en besloten naar Baflo te gaan in plaats van Winsum. Een vriendelijke meneer aldaar adviseerde ons om in Winsum te gaan eten vanwege de leuke tentjes aldaar en dat deden we dan ook. We namen het treintje naar Winsum en liepen het dorpje in, onderweg een viertal gedroogde worsten gescoord bij de slager en neergestreken in een bruin eetcafé en daar eenvoudig doch voedzaam gegeten.

Voor het eerst mannenliefde
geprobeerd

Roos had een biertje met de bijzondere naam "mannenliefde" maar vond dat niet zo lekker en offreerde het mij, maakte daar een foto van en stuurde die naar het WhatsApp forum van alle kinderen met een keur van hilarische reacties natuurlijk. Is zo leuk dat contact van al die kinderen onder elkaar sinds de algemene ontmoeting op 19 maart j.l.

Daarna de forse reis terug waarna we beiden uitgevloerd in Wijhe aankwamen, ik geloof dat we misschien nog een kopje thee hebben gedronken maar misschien ook niet in ieder geval zo vroeg mogelijk gingen we slapen, ik was opnieuw uitgevloerd, maar heb zeer verkwikkend geslapen. Morgen een kleintje naar Velp, de benen vinden het wel genoeg zo langzamerhand en het weer gaat betrekken begreep ik.

Het werd Den Haag

 

Een lachende Sam, lekker joch

Door het mooie weer van deze dagen had ik mijn ouwe energie weer terug, ik was dan ook vast van plan om vandaag naar Groningen te gaan en voor de zoveelste (hoeveelste?) keer het Pieterpad te beginnen, toch wel 's-lands bekendste lange afstand wandelpad in NL. Maar het zou anders lopen, Arja appte of ik vandaag gelegenheid had om bij haar koffie te komen drinken en zo zou geschieden. Ik moest vooral ook niet vergeten om de koffiebekers die zij voor de grote bijeenkomst van 19 maart met alle kinderen had meegenomen op mijn verzoek. 
Om koffietijd stond ik bij haar voor de deur en werd begroet door Sam, de jongste van Arja's vijftal en niet erg bekend met die opa die maar af en toe eens langs komst. Maar geen bezwaar want al snel waren we lekker aan het babbelen en stoeien met elkaar. Hij wist niet van ophouden met: "opa, kijk eens", terwijl hij mij al zijn halsbrekende kunstjes liet zien, heerlijk energie joch, dat zich heeft ontwikkeld uit dat engeltje van jaren geleden.
Arja had verder nog een heel stel kleintjes in het kader van haar werk als gastouder, die noemden mij zonder uitzondering ook "opa" dus inderdaad, ik kan me niet meer opa voelen dan bij dochter Arja. Die kinderen speelden in de tuin, vooral in de trampoline konden ze hun energie kwijt, heerlijk om te zien. Intussen dronk ik koffie en vond Arja ook tijd om af en toe met haar ouwe vader te praten, reuze gezellig.

Nassi kuning in Breukelen

Gezien het mooie weer wilde ik deze dag ook gebruiken om lekker aan de wandel te gaan en zo besloot ik om naar Breukelen te gaan en daar de wandeling te beginnen naar Hollandsche Rading. Maar eerst de toko aldaar proberen. De nassi kuning, gele rijst met allerlei lekkers smaakte bijzonder, daar ga ik binnenkort ook met Roos een keer eten. En daarna aan de wandel, viel niet mee met een volle maag en met de behoorlijk zware tocht van gisteren in Limburg nog in de benen. Uiteindelijk was ik pas om  21.00 uur weer op de flat en zo moe dat ik om 21.30 uur al lag te slapen. Het resultaat was wel dat ik weer erg vroeg wakker werd de volgende dag.

Een onverwachte kennismaking bij Epen

 

Aan de koffie met Martin

Dick en ik hadden voor vandaag een wandelafspraak, we zouden aanvankelijk van Epen naar Vaals wandelen maar hebben uiteindelijk besloten om juist omgekeerd van Vaals naar Epen gedaan. Dus eerst naar Vaals, helaas reed bus 350 net voor m'n neus weg toen ik uit de Intercity stapte. Even een frisse neus en wat rondstappen deed me overigens goed, nog een dik half uur naar Dick, was ik lang niet geweest. Gezellig om weer op z'n flat te zijn en koffie te drinken. Ik had een koek meegenomen die we onlangs op de boerenmarkt van Vilsteren hadden gekocht, smaakte best goed. En toen op weg, natuurlijk zonder "Truus" want Dick kent de paadjes hier op z'n duimpje. We gingen door het Landahlpark en door een stuk dat ik niet kende, best leuk dus.

Die zwei Wanderburschen

Hier en daar was het een ongehoorde drekzooi zodat onze schoenen af en toe echt even in bad moesten. We liepen richting Epen en kwamen bij een ons bekend terrasje waar we ons lieten verwennen met koffie en gebak. Op zeker moment sprong Dick opgewonden "Martin roepend" op, hij zag een bekende van hem, Martin, ook een wandelaar die gezellig bij ons aansloot. Leuke kerel waar ik het goed mee kon vinden. Na de koffie liepen we met z'n drieën verder richting Epen naar "de Smidse", een kennelijk bekende gelegenheid met terras. Daarover vertelde Martin een ontzettend leuke anekdote over hoe hij daar zijn huidige partner heeft leren kennen. Hij streek daar nu dan ook neer, deze plek kent hij al vele jaren. Dick en ik liepen door en uiteindelijk naar Heijenraath waar we op de bus stapten. Was een heerlijke dag geweest.

Niet geslapen?!

 Voor mijn gevoel had ik de hele nacht wakker gelegen, ik was zelfs in het logeerbed gaan liggen en ook daar kon ik de slaap maar niet vatten, maar gek genoeg was ik helemaal niet slaperig vandaag. En Roos wist me te vertellen dat ik zeer intensief en verkwikkend had liggen slapen. Dat komt vast van al die regendagen die we afgelopen week hadden; ik had twee dagen achter elkaar nauwelijks gewandeld en dus niet moe geworden en dus geen slaap nodig gehad. Mijn slaapbehoefte is kennelijk sterk afhankelijk van de hoeveelheid beweging die ik al wandelend verwerf.
Eind van de morgen ging ik er weer vandoor, inderdaad vanwege de zon die voor het eerst sinds dagen weer eens van zich liet merken. Ik moest via Deventer reizen vanwege werkzaamheden en moest daardoor ruim 15 minuten wachten aldaar, die tijd heb ik nuttig gebruikt door even stevig de benen te strekken op de kades van de wal rond het centrum van de stad, tijd goed gebruikt. In Amersfoort overgestapt op de stoptrein en in Den Dolder uitgestapt om opnieuw aan de kilometertjes, c.q. het aantal stappen te komen hetgeen goed lukte. Heerlijk dat de zon weer schijnt. Morgen lekker naar Zuid Limburg, wandelen met vriend Dick, RiMo voor intimi.

Onverwacht naar Wijhe

 Roos meldde mij dat Douwe en Ana onverwacht bij haar op bezoek kwamen en of ik ook van de partij kon zijn. Nou, daar gaf ik graag gehoor aan;keurig overhemd aangetrokken en op naar Wijhe. In de middag kwamen ze inderdaad aanzetten, helemaal opgewonden want ze hadden een huis gevonden waarvan ze dachten dat dít 'm wel kon worden en dat is niet niks.
Altijd genoeglijk als ze er zijn want we spraken niet alleen over het huis maar ook over hun aanstaand huwelijk natuurlijk. Roos had half en half verwacht dat ze ook zouden willen blijven eten en dat was het geval. Ze had razendsnel een heerlijk maal voor elkaar dat er goed in ging! Compliment voor de kookkunst.
En behoorlijk laat gingen ze er weer vandoor met de mooie bolide; leuk zo'n geslaagd jong stel!

De tuin van de samoerai

 

Vanmorgen in bed uitgelezen

Roos had het hier genoemde boek van de Amerikaanse schrijfster Gail Sukiyama door Jessy ter lezing aangeboden gekregen. Jessy vond het een buitengewoon mooi boek hetgeen voor mij als een bijna dwingend leesadvies klinkt. Roos had het boek vorige week zondag van Jessy gekregen en had het al uit en overhandigde het mij nu bij ons uitstapje naar Luik, afgelopen dinsdag of woensdag. Ik was er vrij vlot in begonnen en het pakte me eigenlijk direct ondanks dat er geen enkel tempo in het verhaal zit. Het speelt zich af in het begin van WO II die zich echt niet alleen in Europa heeft afgespeeld maar nog meer levens heeft geëist in China door de aanvalsneiging van Japan. Een afschuwelijke achtergrond van dit verder zo indringend verhaal waarin alle vormen van liefde worden geïntegreerd tot een buitengewoon harmonieus en ontroerend mengsel van hoogstaande literatuur.
Het deed mij in de verte denken aan de romancultuur uit de 19e, begin 20e eeuw met Flaubert en vooral ook Tolstoj. "Madame Bovary" resp. "Anna Karenina" en "Oorlog en Vrede" kruisten mijn gedachten. Behoorlijk diep filosofisch en de zwakheden van de mens doorgrondend. Echt een aanrader, waarvoor dank Jessy.  

Stollingstest

 

Een piepklein wondje op het puntje van mn tong

In al die 74 jaar was dat mij nog niet gebeurd; bij het happen in een boterham met oude Friese nagelkaas beet ik zodanig op het puntje van m'n tong dat het bloedde. Ik was nieuwsgierig hoe "ernstig" het bloedde en keek in de spiegel. Onmiddellijk had ik de associatie met de stollingstest zoals ik die vaak heb zien uitvoeren toen ik hoofd was van het huisartsenlab Utrecht, toen nog SAL geheten. Ik kon het dan ook niet laten om het piepkleine wondje te gebruiken om de stollingstest uit te voeren. Met een klein stukje keukenpapier bette ik telkens om vast te stellen of de bloeding gestopt was en dat was na een periode van een minuut of 2.30 wel het geval, waarmee een "normale" stollingstijd was vastgesteld. 
Weer zo'n staaltje van biologisch vernuft; in het bloed bevinden zich tal van verschillende soorten cellen, waaronder bloedplaatjes die een eerste verdedigingslinie vormen wanneer een wond ontstaat. Door factoren uit het gewonde weefsel, uit de beschadigde endotheliale cellen meen ik, klonteren de bloedplaatjes tot een eerste netwerk dat de aderen naar vermogen afsluit, daarna een hele cascade van factoren die uiteindelijk tot het stevige korstje gaan leiden dat eenieder kent na een niet al te grote verwonding. Hoewel het schijnt dat jonge kinderen tegenwoordig zo beschermd opgroeien dat ze in hun jeugd nooit verwond zijn geraakt. Nou, ik wel, ik zal als kind wat keertjes gewond zijn geraakt o.a. door prikkeldraad, takken en door valpartijen op straat. En dan nu door op m'n tong te bijten. Ik kon het niet laten om die gekke foto te maken voor bij deze blog har har.

Lekker nassen en zweten

Achter pluma en canard bij Concordia in Luik

Sinds de Corona pandemie waren we al niet meer in Luik geweest, dat wil zeggen niet bij restaurant Concordia aldaar en dat wilde ik zo graag. Zo had ik een paar weken geleden al tickets op een nieuwe geïnstalleerde NS-App International besteld voor vandaag. Het was even spannend of er niet gestaakt zou worden in België, maar nee hoor, het liep gesmeerd en zo liepen wij om 12.30 hr station Liège Guillemin uit en rechtstreeks naar Concordia. We wisten het nog feilloos te vinden en al snel zaten we aan tafel. Fijn restaurant, goede bediening, rustige atmosfeer, we voelden ons weer helemaal thuis. Als gebruikelijk startten we met de cuises de grenouilles en eerlijk gezegd had ik daar eigenlijk wel genoeg aan, was goed voorzien van boter en met het stokbrood waarin de botersaus gedoopt kon worden had ik bijna m'n max bereikt. Maar daarna had Roos canard en ik had pluma en we deden de tafel geen oneer aan. Ik kon het niet op en stopte een stuk van de pluma in m'n broodtrommeltje om later op te eten. Roos smulde maar kreeg er zelfs nog een crême brulée in, waar ze het liet was mij een raadsel en even later rekende ik af en gingen we naar een parkje om wat uit te buiken op een bankje. Met de volgende trein gingen we terug naar Eijsden om een stevige wandeling te maken via het onvolprezen Savelsbos naar de bushalte in Cadier. Was behoorlijk geaccidenteerd, het begon al met een bijna 200 treden hoge trap die we in etappes beklommen. 

Roos telde 170 treden. Viel niet mee

Boven gekomen even bijkomen op het bankje aldaar. Het was volstrekt verlaten, we kwamen vrijwel niemand tegen gedurende de hele wandeling. Roos had het behoorlijk zwaar en tegen het eind moesten we nog een steile klim doen en tot slot nog een omgevallen boom over klimmen. We kregen het in ons eentje niet voor elkaar; ik moest Roos eerst een kontje geven om er overheen te klimmen en zij moest vervolgens mij aan de arm trekken zodat ik dit obstakel kon nemen. Toen was het wel gebeurd en liepen we door een stuk dat ik duidelijk herkende en verder naar de bushalte Vendelstraat. We haalden precies de bus naar Maastricht en om 18.45 zaten we uitgevloerd in de trein naar Utrecht. Het liep allemaal soepel zodat we thuis op de flat na een kop thee en Roos met een wijntje op tijd het bed in rolden om de volgende ochtend weer volledig uitgerust aan de nieuwe dag te beginnen. Wat was dit een fijne dag geweest!!

Halsbrekende toeren

 

Halsbrekende toeren bij het poetsen

Was me gisteren goed bevallen om rond Hollandsche Rading te gaan wandelen. Dus, rekening houdend met de windrichting, maar vooral met het prachtige heldere weer en de laag staande zon besloot ik om van Ooast naar West te gaan lopen en wel van station Hollandse Rading naar station Maarsen. Het eerste stuk was derhalve gelijk aan waar ik gisteren was geëindigd. Zo kwam ik aan bij de versperring waar we gisteren vanuit de andere richting wel door konden lopen, echter de versperring was nu compleet zodat ik moest keren. Dat stelde mij wel in de gelegenheid om te vragen wat hier voor technisch onverwachts uit de grond werd gestapt, bleek om een -station van de gasunie te gaan, dus had iets te maken met het aardgasleidingnetwerk alhier. Dus een stuk teruggelopen met een mopperende "Truss" die er niets van begreep. Even verderop het Bert Bos pad in afgeslagen en dat was wel zo onwezenlijk mooi, echt een natuurgebied met, hou je vast lezer, zelfs een kievit die opvloog. Vooral futen en kuifeenden om niet te vergeten zwanen kenmerkten de fauna alhier. Een zwaan stond zich omstandig te coifferen en draaide daarbij zijn lange hals op onnavolgbare wijze teneinde veertjes in zijn nek te poetsen. Ik maakte er speciaal voor de blog een foto van, prachtgezicht.
Ik liep verder, ging nog even op een bankje van het mooie landschap genieten. Verschillende wandelaars passeerden waaronder zelfs een hardloopster. De laatste kilometer ging door een stukje moerasbos,echt bijzonder en toen kwam ik op de doorgaande weg naar Maarsen, heden in reparatie, het wegdek wordt vernieuwd zo te zien. Het ging nu voor een groot stuk over asfalt maar wel door een stiltegebied en daar hoorde en in de verte zelfs het geluid van een grutto, het was er zo te horen slechts eentje. Met m'n handen achter m'n oren bleef ik enkele minuten staan luisteren naar dit "vroegig" zo algemeen klinkende voorjaarsgeluid. Hier in de Bilt hoor ik het helaas nooit meer; bij IVN Wijhe, middenin het weide gebied is de werkgroep weidevogels opgeheven wegens ontbreken van .... u raadt het al, de weidevogels. De natuur verliest langzaam maar zeker haar wilde flora en fauna; Engels raaigras neemt de plaats over.
Het vervolg ging langs de Maarseveense plassen en uiteindelijk bereikte ik Maarsen en het station. Was een lekkere wandeling geworden van een kilometertje of 12. 

De eerste pulletjes

De toko in Breukelen

Gisteravond had ik mij voorbereid op de wandeling voor vandaag, dus eerst het weerbericht, dat beloofde niet veel goeds, regen, sneeuw en hagel buien met mogelijk af en toe zon en dat werd het vandaag inderdaad met de nadruk op koude noord-westenwind maar vooral ook zonnige perioden. Dus een ouwe bekende, van Hollandsche Rading naar Breukelen, maar dan in de omgekeerde richting vanwege de windrichting. Viel me niet tegen, "Truus" stuurde me via een aangename route door Breukelen, bij nader inzien best een mooi stadje. Op het kerkplein aangekomen viel mijn oog direct op een Indonesisch restaurant, zo te zien behoorlijk authentiek, dus een foto gemaakt en direct naar Roos ge-appt met de opmerking dat we daar een keer moeten gaan lunchen aan het eind van een wandeling.

Een "buiten" langs de Vecht

Vervolgens de brug over de Vecht en direct rechtsaf over de weg langs de Vecht. Allemaal prachtige buitenhuizen nog uit de gouden eeuw toen vermogende Amsterdamse kooplui hier hun zomerverblijven lieten bouwen. We hebben hier een keer naar een huisconcert van de VvhL geluisterd in zo'n prachtig buitenhuis, dus foto door-ge-appt. En toen over het smalle betonnen plankiertje over het slootje en het modderige pad naar het waterleidingkanaal. Daar hoorde ik het geluid van een fitis en pakte de meegenomen Swarovski er bij. Klein snertvogeltje dat ik wel hoorde maar natuurlijk niet kon vinden. Op dat moment passeerde een mevrouw mij en vroeg naar mijn vogelbevindingen. Zij liep een etappe van het Marskramerpad, we zouden elkaar even later opnieuw ontmoeten en raakten zodanig in gesprek dat we tot Hollandsche Rading samen zijn opgelopen; bij het waterleiding kanaal zwom een eendenpaartje met een sliert van die kleine pulletjes, de eerste dit jaar.

De eerste pulletjes

Die mevrouw hield er een stevig tempo op na en eigenlijk deed me dat wel goed. Aan het eind van de wandeling constateerde ik dat we gemiddeld 5,1 km/hr hadden gelopen en dat is 0.3 sneller dan mijn eigen tempo en wonderlijk genoeg had ik na 15 km het gevoel dat ik er nog wel vijf had kunnen lopen. Samen oplopen en een wat hoger tempo is kennelijk goed voor de prestatie. Was reuze gezellig en gespreksstof genoeg. Grappig om te constateren dat wandelaars toch vrijwel altijd - zoals Roos dat noemt - met het zelfde sop zijn overgoten. Natuurliefhebbers, gezond leven, geen auto, moestuin, zelf brood bakken etc. Deze etappe had voor mij geen geheimen zodat we ook niet steeds over de geasfalteerde delen hoefden te lopen. Bij de provinciale weg scheidden zich onze wegen en ging zij een kop thee drinken bij het restaurant "bij Moeke" heet het geloof ik. Gaat nicht Vera regelmatig eten als ze met Klaus terug komen van het zweefvliegen. 
Aangekomen op station Holl. Rading nog wat moeten wachten uiteraard en weer snel in de Bilt waar het stevig bleek te hebben geregend. Nog even langs bij Albert Heijn voor melk en frambozen uit de diepvries om jam te maken met de nog aanwezige ingevroren aalbessen die er nog van afgelopen zomer in de vriezer liggen. Jam aangezet en op laag vuur alles laten ontdooien en mengen met suiker en pectine. Aan de thee en het restje van gisteren gegeten en tevreden wat gaan lezen en de blog schrijven. Was al met al een bijzonder genoeglijke dag geworden. 

Duivekater

 

Mijn tweetal baksels

Ach, als kind at ik het al zo graag; bij mijn Zaanse grootouders aten we bij de broodmaaltijd, 's-avonds een snede duivekater. Mijn lieve grootmoeder Sientje bakte dat niet zelf maar kocht het bij de bakker, een zacht, zoet brood met een mooie donkerbruine bovenkorst. Die gezellige avonden met de lamp boven de eettafel in de zo kleine kamer met de pendule en haar zilveren klokje dat ieder uur helder sloeg. 
In het onvolprezen kookboek van Pellaprat staat een recept voor duivekater, Anneke heeft dat destijds regelmatig gebakken, maar ik heb dat tot nog toe niet vaak gemaakt terwijl ik er altijd met zo veel smaak van heb gegeten. Maar gisteravond is het er weer eens van gekomen en vanmorgen heb ik in bed als ontbijt de eerste snede met genoegen verorberd. Smaakte als "vroegig".
Terwijl ik het deeg gisteravond probeerde te maken dacht ik dat het niks zou worden, het was een ontzettend droog deeg dat maar niet wilde pakken in de stoere kneedmachine, maar na een minuutje of vijf ging het helemaal goed, nog even wat handelingen zoals Pellaprat die voorschreef en toen, samen met het inmiddels eveneens geknede deeg voor een gewoon bruin brood in de oven afgebakken. Sinds de oproep om (nog) wat zuiniger te zijn met energie bak ik steeds twee dingen tegelijk, een bruin brood samen met een rozijnenbrood of met een spektaart en dan nu met een duivekater. Eerlijk gezegd werd ik de spektaart maar zelfs het krentenbrood een beetje zat, dus voorlopig zal het wel duivekater worden die het bruinbrood gaat escorteren.
Uit energie bezuiniging heb ik mijn extra vriezer uit de dienst gehaald (scheelde enorm in m'n elektriciteit verbruik!) en daardoor kan ik een tweede bruin brood niet herbergen; in de resterende twee vriesladen van de koelkast past dat niet. Maar ook daar ga ik wat op vinden, kleinere, of geen voorraad vlees denk ik. Ach ja, zo kun je je als Homo Sapiens Avarites enigszins aanpassen. Een auto bezit ik al ruim 35 jaar niet meer, ik doe vrijwel alles met OV of met de niet-elektrische fiets en doe steeds het licht achter me uit. De CV gaat slechts aan als ik bezoek heb, ik weet zo gauw niet wat ik nog meer zou kunnen doen om m'n ecologische voetafdruk te verminderen.
En ja, ik hoor de kritische lezer van dit blog al zeggen: "en al die kinderen dan?", en al dat vliegen naar Spanje in het verleden", daar heb ik inderdaad geen goed antwoord op en bij al dat vliegen frons ik zeker mijn wenkbrauwen en schaam ik me lichtelijk. 

The immortal hour

 

Dicks' eigen immortal hour

Rutland Boughton, Engels componist schreef begin vorige eeuw een prachtige opera, althans de muziek is werkelijk prachtig en werd door vriend Dick opgepikt in de tachtiger jaren. Deze opera, "The immortal hour" was zeker in NL onbekend en in Engeland een beetje in de vergetelheid geraakt. Naar ik uit de site over Boughton begreep is er ter ere van zijn 100e geboortejaar in de tachtiger jaren een opname gemaakt van de muziek met schitterend koorwerk en waarschijnlijk heeft in die tijd ook de NLse radio deze muziek laten horen en heeft Dick het gelukkig opgepikt. In ieder geval heeft hij de CD aan kunnen schaffen bij een zaak in Aken die naar zeggen van iedere CD in ieder geval een exemplaar in de verkoop heeft. En inderdaad lag er destijds een drietal. 
Ik was direct verkocht destijds zo mooi vond ik deze muziek; helemaal mijn goesting, beetje geheimzinnig en met fantastisch koorwerk. Het is een beetje de stijl van Wagner, maar veel minder pompeus en muzikaler naar mijn mening. Neemt niet weg dat ik ook Wagners' muziek grotelijks kan waarderen hoor.
Vanmorgen vroeg had ik de twee laatste delen beluisterd en kon het niet laten om Dick per WhatsApp te melden dat er weer eens zo van had genoten. Hij stuurde mij een mooie foto retour met de opmerking dat hij zijn eigen immortal hour had meegemaakt die ochtend tijdens het wandelen. Die foto past inderdaad naadloos bij de geheimzinnige mooie muziek van Rutland.

Het platform Priamos

 Ja ja, de naam van die oude vorst van Troje siert de website die een groepje KID donoren aan het opzetten is onder de zinspreuk: Het platform Priamos verenigt (anonieme) spermadonoren in Nederland om informatie, gevoelens en handelingsperspectief te delen. Het initiatief is voortgekomen uit een facebookgroep van KID donoren die op grond van hun ervaring anderen willen steunen. En hedenavond was de eerste vergadering en wel een digitale vergadering, mijn eerste moet ik bekennen en had nooit van m'n leven gedacht dat het zo makkelijk maar ook zo plezierig was om op deze wijze met elkaar van gedachten te wisselen. 
Als input heb ik uiteraard mijn adviesnota ter beschikking gesteld.

Schnitger orgel in Peize

 

Roos voor de kerk van Peize (Dr)

Als verjaardagscadeau bood Roos mij de gelegenheid om vandaag een uur lang op een antiek orgel, ooit herbouwd door de beroemde orgelbouwer Schnitger te spelen. Allemachtig, aanvankelijk was ik daar helemaal niet zo gelukkig mee, het piano spelen gaat me al nauwelijks meer af; ik zie het niet goed, de vingers worden onwillig en ik oefen gewoon zelden meer. Maar de grote dag naderde en ik pakte de verschillende boeken met muziek van Bach er toch maar weer bij waaronder die beroemde en prachtige Toccata en fuga die ik "vroegig" op de piano kon spelen en ook een keer op een ander beroemd orgel, in Maassluis mocht spelen. 
Vanmorgen in alle vroegte op stap, de trein van half negen en de Intercity van Zwolle naar Groningen. Nog een stukje met de bus naar Peize met z'n fraaie kerk waar we vriendelijk werden ontvangen door de cantor van de kerk. Hij bracht ons naar het orgel, gaf enige instructie en ging vervolgens koffie zetten. Hij had de registers een beetje voor me geregeld maar ik had alle vrijheid om wat uit te proberen.

En daar zit ik dan

En ja hoor, daar ging ik allereerst met een Partita die ik er speciaal op had uitgezocht dat hij met van die lang aangehouden noten volstond. Kun je op de piano ook wel doen, maar met een orgel heeft het natuurlijk veel meer effect. Ik zat ongehoord te genieten om die muziek eindelijk een keer te kunnen horen zoals het hoort. Natuurlijk ging het niet perfect, maar die klank en die langdurige noten deden me zo'n plezier. Roos heeft zelfs een stukje in de vorm van een video opgenomen. Zal ik hier proberen te plaatsen, niet voor de kwaliteit maar vooral voor de herinnering! (is niet gelukt helaas).
Vervolgens variation 25 van de Goldberg variationen, die droevige zal ik maar zeggen; Anna Enquist heeft daar boeiend over geschreven en inderdaad brult deze muziek de psychische ellende uit. Vervolgens de voorlaatste variation die zo triomfantelijk afsluit en dan merkwaardig genoeg die laatste variation die exact de zelfde is als de eerste en in mijn oren wel zo "anders", zo melancholiek klinkt na die voorlaatste dat m'n gezicht haast niet meer in bedwang te houden is en de tranen actief moeten worden tegen gehouden. Roos zag het aan m'n gezicht.
En dan het klapstuk waarvoor de cantor zelfs even aan de registers kwam trekken en ik overmoedig ook het voetpedaal met die hele zware klanken inzette: de toccata en fuga. Fantastisch, natuurlijk vol fouten en lang niet op de juiste snelheid maar dat mocht de - althans mijn - pret niet drukken. Toen was ook voor mij genoeg geweest hoor, ik kreeg pijn in m'n schouders en m'n vingers gingen protesteren, maar wat had ik een heerlijke ochtend gehad. Ik bedankte de cantor een en andermaal en ook mijn geliefd Roosje natuurlijk die dit voor mij had gefinancierd en gearrangeerd. Ben haar dankbaar.
We mochten meerijden met de cantor naar Assen en gingen met de trein door naar Zwolle. Daar namen we afscheid van elkaar en ging ik naar de flat. Heb lekker nassi gemaakt met de kruiden die Martijn voor me had meegebracht uit Indonesië.

The day after

 Het was nogal wat gisteren met het hele stel en de knelpunten benoemen, met name die samenhangen met het kennismakingsproces van donor en donorkind. Ik moest er maar steeds met Roos over praten en besloot om terwijl Roos naar de bridgeclub zou gaan vanavond alles eens op een rijtje in een adviesnota vast te leggen. Wat er verder mee gaat gebeuren weet ik niet, maar mijn gedachten waren goed gescherpt voor het moment en dan vloeit "de pen" optimaal. Dus hier dan:

Adviesnota donorconceptie

Probleemstelling

Kunstmatige Inseminatie met Donorsperma (KID) is een item dat vaak wordt verhuld in de taboesfeer, althans daar waar het een hetero stel betreft waarvan de man niet in staat is om zelf nageslacht te verwekken. Een echtpaar wenst zich een kind en wendt zich tot een kliniek voor KID. Een donor zal in de meeste gevallen uit altruïsme handelen en onbekende echtparen in staat stellen om die kinderwens vervulbaar te maken. De kliniek volvoert de daarvoor benodigde klinische behandeling.
Indien deze tripartite interactie met succes wordt bekroond is een welgeschapen baby het resultaat, echtpaar blij en tevreden. Echter, baby wordt groot en uiteindelijk volwassen, in die situatie zijn inmiddels veel echtparen en inmiddels volwassen donorkinderen beland.
In voorkomende gevallen zal het donorkind zich van niets bewust zijn en de situatie als normaal beschouwen en de vader volkomen terecht ook als verwekker beschouwen en dus als biologische vader. De praktijk is echter weerbarstig, donorkinderen komen er soms op de meest onwaarschijnlijke manier achter dat hun vader helemaal niet hun verwekker is geweest, maar dat er sprake was van een klinische ingreep, KID. Soms voelen ze zelf dat er iets niet klopt, soms verspreekt een opa of oma zich of iemand anders uit de omgeving die op de hoogte was en tegenwoordig ook door zich, al dan niet met een reden te laten testen bij een internationaal DNA analyse laboratorium als ftDNA of Myheritage. Tot hun verbijstering kunnen ze dan geconfronteerd worden met hun onbekende vader, c.q. een donorvader?! Dat is nogal wat. 

Op dat moment dondert hun wereld in elkaar, voelen zich vaak bedrogen, waarom niet eerder verteld vragen zij zich af. Daarom een dringende oproep aan alle ouders van donorkinderen om toch vooral openheid van zaken te geven. Stap over het taboe heen, bijt door de zure appel en kom uit de kast in deze existentiële zaak voor het betrokken kind. Het kind was uiterst gewenst dat moge duidelijk zijn anders werd al die moeite niet gedaan en het is zonder meer in liefde groot gebracht, dat moet de basis zijn van het proces en het doorbreken van het onterecht gevoel van incompetentie van de vader. Zal misschien niet meevallen, maar doe het toch vooral voor de betrokken kinderen.

De donoren

Vanaf 2004 is het niet meer toegestaan om anoniem te doneren althans niet via een officiële KID kliniek. Kinderen die vanaf die tijd zijn verwekt zullen dan in beginsel op de hoogte zijn van hun biologisch afkomst, althans dat was de bedoeling van de wetgeving.
Volwassen donorkinderen zullen in de regel te maken hebben met onbekende donoren die voor 2004 al dan niet anoniem hebben gedoneerd. Voorliggende notitie beperkt zich tot deze groep donoren. Het advies is: maak je bekend als voorheen donor voor KID, donorkinderen zijn veelal intensief op zoek naar die onbekende man die tenslotte de helft van henzelf vertegenwoordigt, zoals één van mijn donorkinderen het eens mooi formuleerde: "het begint met een heel klein zaadje, maar inmiddels is het wel de helft van mij". Vanuit die gedachte is het zeker legitiem dat een donorkind wil weten wie dan wel die donor was.

Inmiddels is de eerder genoemde DNA analyse techniek zodanig ontwikkeld dat een genetische verwantschap kan worden vastgesteld. Veel van de donorkinderen hebben hun DNA reeds ter analyse bij de verschillende laboratoria aangeboden en worden matches gevonden, maar vaak ook niet, omdat de donoren zich niet allen bekend hebben gemaakt. Ook hier een oproep om dat wel te doen, er wordt mogelijk leed mee gelenigd en wie "A" zegt moet ook "B" zeggen, dat was in ieder geval mijn gevoel toen ik vele jaren geleden vernam dat donorkinderen wel degelijk hun donor wilden kennen.

Kennismaking donor en donorkinderen 

In NL kennen we het FIOM, het expertise centrum op o.a. het gebied van verwantschapsvragen. Zij bemiddelen op bijzonder professionele wijze bij het kennismaken van donorkinderen en hun donor, c.q. biologische vader. DNA analyse vormt de basis, daarbij moeten donor en donorkind uiteraard beiden via FIOM worden geanalyseerd, zodra er sprake is van een "match", wordt het kennismakingsproces opgepakt. Daarbij worden beiden tevoren apart ontvangen en door een consulent voorbereid op de kennismaking en uiteindelijk ook bij de eerste ontmoeting begeleid. Is een buitengewoon plezierige manier om dit psychisch indringend proces mee te maken kan ik u uit ervaring verzekeren niet alleen voor de donorkinderen maar de eerste keer ook zeker voor de donor. Voor de kinderen is het altijd de eerste keer dat zij een ontmoeting hebben maar voor de donor kan het meermaals gebeuren, maar ingrijpend blijft het elke keer weer!
Heel anders gaat het bij een "match" via een internationale DNA-databank, daar worden donorkind en donor plompverloren met de match geconfronteerd en eventuele halfbroers en zussen eveneens. Het is wel zaak om dat proces goed te sturen. Daar ben ik door ervaring en vooral door overleg met mijn donorkinderen wel achter gekomen. Het devies is dat je het vooral niet overhaast moet doen. Laat alles even betijen en laat het vooral aan het nieuwe donorkind over om actie te ondernemen. Het betrekken van eventuele andere donorkinderen, de zgn. "halfjes"  bij dit proces werkt drempelverlagend voor het nieuwe donorkind. Het blijft voor alle betrokkenen indringend.

En verder

Tja voor de donor speelt natuurlijk ook zijn achtergrond, zijn partner, zijn echtelijke kinderen en ongetwijfeld nog veel meer. Dat zal per situatie sterk verschillen. Maar ik zou er toch wel naar de collega-donoren op willen aandringen om toch vooral aan het belang van de donorkinderen te denken in het handelen. Zij hebben niet om deze manier van conceptie gevraagd maar zijn er wel het resultaat van, daar dragen alle bij de conceptie betrokkenen, donor, wensouders maar ook de clinici verantwoording voor. Neem die verantwoording vooral serieus en meld je bij FIOM en/of een internationale DNA databank als ftDNA of Myheritage. Inmiddels zijn er zo veel donorkinderen waarvan het DNA is geanalyseerd dat je wel gevonden kunt worden als donor. En zijn er geen matches, dan heb je in ieder geval je plicht als donor gedaan!

Wijhe

20 maart 2023, 

dr E.H. van Elven

Wat een dag!

 

Helaas ontbrak Hugo

In mijn agenda had ik deze dag al gemarkeerd met "Topdag!" Aanvankelijk kwam deze dag voort uit de viering van mijn 75e verjaardag dit jaar, voorwaar toch een kroonjaar. En uiteindelijk culmineerde het in een ontmoetingsdag van mijn echtelijke kinderen en donorkinderen, gewoon bij mij thuis en vooral gestuurd door het tijdvenster dat Martijn in NL zou zijn. Asbjörn en hij vonden in overleg twee geschikte zondagen.  Een datumplanner deed de rest, alleen Hugo zou ontbreken wegens vakantie. Roos en ik hadden stevig voorbereid, d.w.z. dat we vooral lekkere dingen in huis hadden gehaald, kazen, zalm en paling uiteraard en nog meer lekkers. Joke beet het spits af met een fotootje waarop ze op hilarische wijze duidelijk maakte dat ze "per pedis" kwam via het bos en de weg niet meer wist. Dat viel mee want ze was desalniettemin als een van de eersten, maar al snel waren we compleet op Arja na die eerst nog naar een vriendin in de buurt ging vanwege een kraamvisite.
Een aantal kende elkaar niet en zo begon het met voorstellen en al snel zaten we aan de koffie met door Asbjörn uit verre streken meegenomen lekkers of een stuk spektaart of krentenbrood uit mijn oven. Heel geanimeerd zaten we te praten om elkaar wat beter te leren kennen maar vooral ook over het ongewone en de knelpunten die samenhangen met donorkind zijn. Ondanks mijn relatief ruime ervaring rond het kennismakingsproces van donor en donorkind leerde ik volop van het gesprek.

De wandelaars in een selfie van Peter

In de loop van de middag ging het grootste deel van de groep lekker aan de wandel in het bos onder leiding van Joke die dit bos inmiddels al zo'n 40 jaar kent en desondanks de weg vanmorgen even kwijt was har har. 
Toen het hele stel weer terug was dronken we nog een kop thee en viel de club uiteen in praatgroepjes leek wel en op verschillende plekken in de flat stond men geanimeerd met elkaar te praten. Ik zat het allemaal met genoegen te bekijken. Op zeker moment voelde ik dat het tijd werd voor het etentje buiten de deur en daar ging de karavaan op naar restaurant Dobre, voorheen de Griffel in de Bilt. Een tafel voor ons gezelschap stond mooi gedekt klaar en al snel had iedereen besteld en zat met elkaar te praten. Het was toch genoeglijk en het eten was eenvoudig maar voedzaam zou Bommel zeggen. 
Ik bracht Nathalie naar de bushalte vlak voor de deur; zij had wel een heel flinke reis nog voor de boeg, fijn dat ze er was ondanks de afstand! De rest zat nog even na te praten en toen braken we op. Een zestal van de kinderen liep voor Roos en mij uit; ik zag dat stel aan; deed me best veel hoor en voelde me werkelijk de koning te rijk na zo'n warm samenzijn. Dankjewel allemaal!!

Geen paling

 

Roos met Stijn

Aanvankelijk had ik er absoluut geen zin in om vandaag naar de boerenmarkt te gaan zoals Roos me voorstelde. We zouden gerookte paling gaan kopen voor morgen, de ontmoetingsdag bij mij op de flat met al m'n kinderen. Maar later bedacht ik mij dat het juist wel af zou leiden om vandaag bezig te zijn. Ik had alles wel zo'n beetje voorbereid, spektaart en krentenbrood gebakken en ruim inkopen gedaan mede op advies van Joke dus eigenlijk kon ik best gaan. Dus gisteravond naar Wijhe, bijtijds opgestaan en met de trein van 8.30 naar Zwolle en door naar Ommen. Lekker stuk door het bos gewandeld naar Vilsteren naar de boerenmarkt. Een streekproduct gekocht, een Hanzekoek en verderop een potje kastanjehoning en iets te eten, maar geen paling. Naar bleek was de kraam niet bemand wegens ziekte. Dus onverricht ter zake terug en door naar Bilthoven. Ik ging even bij de onvolprezen Volendamse viswinkel gefileerde paling halen alsmede gerookte zalm voor morgen. Nu had ik echt alles in huis voor de grote dag. Afwachten maar.
`s-Avonds gingen we nog op kraamvisite bij Hisso en Mariska om hun inmiddels 7 weken oude baby Stijn te bewonderen. Ach wat waren de ouders blij met hun borelinng. Leuk om m'n buurman als jonge vader enthousiast te horen vertellen om zijn vermoeiende avonturen met zijn zoontje. 

Geen kippenmaagjes

Vrijdag, marktdag dus ging ik als altijd naar de markt en eerst naar Alex voor kippenmaagjes voor de soep. Helaas, vandaag geen maagjes. Bij de kaaskraam had ik niets nodig, in m'n koelkast ligt een zak, met wel bijna 2 kg kaas voor aanstaande zondag wanneer ik de ontmoetingsdag met m'n kinderen heb georganiseerd op de flat. Ik had nieuwe T-shirts willen kopen maar ook die kraam was afwezig?! Kaneel bij Hans voor het krentenbrood dat ik ging bakken, een zak noten ook voor zondag en een gebakken lekkerbekje om direct te eten. Thuis gekomen direct verder gegaan met het krentenbrood dat bijna was uitgerezen en de quiche die in de koelkast stond te wachten om afgebakken te worden. Ik probeer tegenwoordig om zo efficiënt mogelijk gebruik te maken van de energie en bak steeds twee zaken tegelijk, brood met quiche of brood met krentenbrood, etc. Ik ga als tweede ook weer eens duivekater maken ben ik van plan.
Toen het brood en quiche uit de oven kwamen en afgekoeld ben ik naar Wijhe vertrokken. Morgen naar de boerenmarkt in Vilsteren om paling in te kopen voor zondag. Alles draait deze dagen om de zondag. 

De bioklok gelijk zetten

 

Krioelende mieren in het zonnetje

Gisteren was het prachtig weer. Ik was niet zo gek vroeg op pad en ging het inmiddels gebruikelijk stukje door het Houdringhebos lopen en op het bankje bij het strandje zitten. Toen ik aan kwam lopen zat er nog niemand maar uiteindelijk ging er net een mevrouw zitten toen ik vlakbij was. Maar ze had er geen bezwaar tegen dat ik aanschoof en al snel waren we in een genoeglijk gesprek gewikkeld. 
Toen ik verder liep kwam ik langs een volledig verstrooide mierenhoop; na een winter is zo'n hoop helemaal door merels en het weer bovengronds verstoord. Naar ik weet uit lezingen van Peter Boer, de grote bosmierdeskundige van de MWG dat de mieren diep onder de grond verblijven gedurende de winter en bij de eerste warme dagen weer boven komen en daarna weer voor een hele zomer aan het werk gaan. Ik keek goed of de mieren inderdaad bovengronds waren gekomen en ja hoor, in dikke drommen krioelde het hele volk door elkaar bovenop de restanten van het nest. Velen denken dat ze dan op willen warmen in het zonnetje en dat lijkt ook zo, maar in werkelijkheid zijn ze hun bioklok onderling weer aan het afstemmen. Mieren hebben geursignalen voor de onderlinge communicatie, daarmee herkennen ze elkaar als 1 volk en ongetwijfeld worden meer signalen uitgewisseld met name met de koningin van de kolonie. En dat moet na zo'n passieve winter goed afgestemd worden. Mooi gezicht vind ik dat altijd.

Youtube, mijn concertpodium

 Heerlijk zonnetje buiten en ik lig nog lui achterover in m'n bed naar heerlijke muziek te luisteren. Om een uurtje of half acht, de zon was al geruime tijd op heb ik een boterhammetje gesmeerd en met een kop verse thee genoten. Gisteravond had ik de Kreutzersonate, uitgevoerd door Yuja Wang en Joshua Bell beluisterd maar halverwege afgebroken omdat het ruimschoots bedtijd was. Dat heb ik vanmorgen als eerste verder beluisterd. Fantastisch hoe deze twee uitgesproken solisten op elkaar reageerden in deze romantische sonate van de oude Beethoven. Het was zo harmonieus, zo'n ongehoord fraai samenspel. Toen het afgelopen was heb ik verder naar Yuja geluisterd, eerst piano concert nr 2 van Prokovief, bekende begin melodie maar verder nauwelijks te volgen, laat staan te onthouden muzieklijnen, geniaal gespeeld door mevrouw Wang die weer gekleed ging in een fraaie robe, op zich al een kunstwerk. Toen dat was afgelopen ben ik verder gegaan met pianoconcert 2 van Shostakovich, ook weer zo'n moderne klanken samenstelling, geniaal uitgevoerd door Yuja Wang onder leiding van een grappig geklede dirigent, echt Amerikaans. Ook het publiek was puur Amerikaans en klapte gewoon tussen de twee delen tot lachlust van dirigent en soliste.

Het mysterie van de Bilt

 

Het gat, het mysterie van de Bilt

Het deed mij denken aan de heldendaad van Marcus Curtius die naar de wil van de goden zichzelf opofferde door zich met volle bewapening en te paard in een peilloze diepte die plotseling ontstaan was op het forum. Een wonderlijk verhaal, opgetekend door Livius. Daar deed mij het gat in de weg dat ik al in de blog van vrijdag noemde mij enigszins aan denken. Toen ik vanmiddag op de fiets op de kruising kwam bleek het lek niet te vinden te zijn, het gat is met het kraantje een stuk groter gemaakt maar het lek is niet gevonden. Gek genoeg moest ik wel aan dit meer dan 2000 jaar oude verhaal uit de geschiedenis van de eeuwige stad denken en vandaar de aanhef van de blog van vandaag.

Wat een storm!

 

Trotse vader

Vanmorgen vroeg hoorde ik het al dwars door de dubbele beglazing heen, het waaide behoorlijk hard. We hadden vandaag een heel programma voor de boeg, we gingen Martijn en Margot met de kleine Emily ontmoeten in Breda. Ze zijn voor een paar weken terug in het vaderland en hebben de ochtend van deze dag voor ons gepland. Toen ik Margot er naar vroeg beaamde ze inderdaad dat ze een hele werksheet hadden gemaakt en nauwelijks een dag rust hadden gekend gedurende de weken dat ze hier waren.
Wij gingen al vroeg de deur uit zodat we iets na tienen elkaar voor het station ontmoetten. En gek hoor, of je elkaar onlangs nog hebt gezien, een hug en je gaat gewoon verder. Alleen de kleine Emily is inmiddels wel twee keer zo oud geworden en blijkt een buitengewoon ondernemende dame. Natuurlijk vormt zij in deze ontmoeting het middelpunt van de gebeurtenissen en veel van wat we met elkaar uitwisselden. Geen wonder, bij jonge ouders draait het hele huiselijk leven om je kind en ik heb daar geen enkele moeite mee, in tegendeel. We gingen aan de wandel en kwamen al snel bij zo'n wip wap speeltuintje waar Emily werd uitgepeld uit de buggy en direct actief aan de gang ging. Toen ze was uitgespeeld hebben we koffie gedronken bij een tentje daar vlak in de buurt met kipjes en geen verkeer, dus dolle pret. Ik kon het goed met Emily vinden, was leuk om haar bezig te zien, gek op beestjes en niet bang voor de kippen die krummeltjes van haar handje pikten.
Daarna gingen we weer wat wandelen, het waaide ontzettend hard en ik vond het gewoon gevaarlijk, omvallende parasols en allemaal los vuil dat door de straten waaide. We gingen de grote kerk van Breda binnen. Heel bijzonder om daar te zijn, een prachtig praalgraf van de Nassau's, de stamvaders van ons koningshuis voor zover de afstammingslijn virtueel is doorgetrokken. Daarna hebben we nog wat gegeten bij een hip tentje, was overigens best lekker wat men daar serveerde. En daarna namen wij afscheid. Zondag zie ik Martijn weer voordat ze weer naar Indonesië vertrekken.