Ars longa

In eerste instantie dacht ik dat het een hoop vergeten
bouwmateriaal ging, maar dit is de beroemde eco-
kathedraal van Leroy. Moet je in het voorjaar zien.

Niet te geloven, maar vandaag was ik voor de derde keer binnen een week in een prachtig gelegen museum voor Moderne Realistische kunst; het museum Belvédère in Heerenveen. Ik wilde perse naar de foto-expositie aldaar vanwege een foto van het brandend aardgas boven het ijs van de smeltende permafrost; naar mening van deskundigen een buitengewoon omineus verschijnsel dat een zichzelf versterkend effect zou hebben op de CO2 concentratie van de aardatmosfeer en dus op het klimaat.
Roos had van haar buurman een tweetal door hem niet gebruikte 1e klas toeslagkaartjes gekregen en die moesten dit weekend worden gebruikt; goed gelegenheid om naar Heerenveen te gaan. Overigens was het ook uitgesproken museumweer vandaag; dreigende luchten en af en toe een bui.

Een onverwachte omgeving voor een museum. Heet dan
ook terecht "Museum Belvédère"

Het museum lag eigenlijk niet in Heerenveen maar in Oranjewoud, een voormalig dorp, heden stad Heerenveen. Daar kwamen we gelukkig op tijd achter zodat we een stuk met een bus mee konden; desondanks was het nog een flink stuk lopen, maar het was het absoluut waard. Een prachtige tentoonstellingsruimte en een bijzondere tentoonstelling van schilderijen en foto's; all things of beauty. Ik was er echt van onder de indruk. De natuur was een item maar ook wat de mens doet met de natuur.
Vanuit heel verschillende invalshoeken hadden de kunstenaars vorm gegeven aan deze items.
Zelfs de Verkade albums met de tekeningen van Jacques P. Thijsse ontbraken niet. We hebben van het bezoek genoten.

Brandend methaan boven het ijs van de permafrost

Daarna wilden we eigenlijk met de bus naar Assen om ook daar het museum te bezoeken. Gelukkig kwam Roos in de bus tot de ontdekking dat de rit bijna 2 uur zou duren dus snel stonden we weer in Heerenveen en zijn we terug gelopen naar het station en door naar huis.

Een natuurboek van Verkade

Nieuw begin?

Aan een struik zo volgeladen mist
men één, twee pruimpjes niet!

Decennia geleden, ik was met Lien op vakantie op Walcheren, proefden we bij een kennis van haar tante - waar wij bij verbleven - een bijzondere rode wijn. Destijds dacht ik dat het om een Bordeaux wijn ging. Maar naar bleek was het een zelf bereide wijn van een mij toen onbekend fruit, sleedoornbessen.
Het proces van zelf wijn maken kende ik toen nog helemaal niet, maar toen ik eenmaal bij het CLB op de afdeling PA terecht kwam als hoofd Elektronen Microscopie kwam daar snel verandering in; de hoofdanalist aldaar, Sjaak A. was een ervaren wijnmaker; van allerlei fruit maakte hij zijn brouwsels en al snel had ik daarvan ook de smaak te pakken. Echter, nooit haalde ik een resultaat dat ook maar in de schaduw kon staan van die eerste kennismaking hierboven geschetst. Wèl maakte ik een honingwijn, mede, die geweldig smaakte.
Eenmaal in de Hoflaan met Anneke heb ik het wijn maken nog eens dunnetjes overgedaan; enorme flessen met voornamelijk pruimen en sleedoornbessen zette ik op de loggia te pruttelen. In het begin dronken we de pruimenwijn wel, maar later destilleerde ik alles tot slibovic, dat ik muntte als "Everts' Roem", een uitdrukking die overigens ook van vriend en collega Sjaak A. afkomstig is.
Vorige week bij de wandeling van Wijk bij Duurstede naar Leersum over het Gerrit Achterbergpad had ik een paar struiken gezien met prachtige sleedoorn-bessen. Onwillekeurig dacht ik dat het best leuk zou zijn om nog eens wijn te gaan maken. De volgende dag met Roos besloot ik om inderdaad vast een zakje bessen te plukken (zie foto). En ik had het kunnen weten, gisteravond kwam Roos met een pruttelfles en waterslot en zelfs een zakje wijngist aanzette. Nu ontkom ik er niet meer aan om daadwerkelijk, voor de laatste keer ongetwijfeld sleedoornwijn te gaan maken.
Dus de komende weken bessen plukken en invriezen en volgend voorjaar als het warm begint te worden het gistingsproces op gang brengen. Dan kunnen we omstreeks deze tijd van het jaar het resultaat proeven. Ben benieuwd.

't is weer voorbij

Prachtig kloosterkerkje tussen het lover

Als een uurwerk zo goed liep vanmorgen mijn verbinding naar de wereldstad Grave; 6.13 de sprinter naar Utrecht, vervolgens de IC naar den Bosch, de sprinter - die overigens nergens stopte - naar Oss, ff hollen voor de bus naar Heesch en directe aansluiting naar Grave. En daar liep ik om 8.01 uur op weg naar Ravenstein waar ik Mariska met Guusje zou ontmoeten voor overdracht van het bestek dat ik gisteren heb gereinigd en natuurlijk om weer lekker bij te praten.
Een wandeling door het platteland van Brabant; volop rijpe bramen in het begin, veel mais en in een bocht een prachtig kerkje dat bij een klooster hoorde.
Inmiddels had ik mijn jas uitgetrokken; de korte broek had ik al vanaf huis aangedaan; was warm genoeg. Alleen na een paar uur op een dijk werd het fris in de wind. Onderweg al wat eppen met Mariska over waar en hoe laat. Uiteindelijk ontmoetten we elkaar in het centrum van Ravenstein bij een terrasje. Ik streek als eerste neer en nam koffie; op dat zelfde tijdstip werd een bus uitgeladen met allemaal leeftijdsgenoten in verschillende maten qua mobiliteit. Even later kwam Mariska eraan met de pittige Guusje; net twee jaar en kan al verdraaid goed praten. Wat gaat dat toch snel; vorig jaar kon ze nog niet eens lopen en nu springt ze en praat ze dat het een lieve lust is. Koffie en limonade gingen er goed in. En ondertussen praatten we wat af; gezellig hoor. Op zeker moment steeg er een onwelriekende geur op; Guusje had haar luier met veel zorg gevuld?! Mariska naar de auto om een schone te halen; kon ze niet vinden; bleek later onder de stoel te liggen. Maar daarmee was ons bezoek wel beëindigd. Ik rekende af en door het portierraampje spraken we nog e.e.a. Vervolgens gingen we ieder ons weegs. Ik liep verder richting Wijchen.
Eerst met een pontje over; de officiële route ging over de enorme verkeersbrug, maar ik had gezien dat er ook een pontje ging en dat is toch een stuk aangenamer dan langs die stinkende herrie te lopen. Het was niet zo ver meer naar Wijchen; het station was wat moeilijk te vinden; ik kon de bijna vertrekkende trein instappen en was direct op weg naar huis.

Wisseling der seizoenen

Een harinkie gescoord en bij Roos thee gedronken. Zij had ook een fijne dag gehad; in Westzaan geweest en in Zaandam naar een galerie geweest waar een favoriete schilderes van haar exposeerde.
Toen ik boven in de flat kwam zag ik tot mijn verdriet dat het zomerseizoen begint af te lopen. Buurvrouw begint al met het wisselen van haar garderobe; de winterspullen komen nog niet boven maar de al te luchtige jurken gaan naar beneden. Direct moest ik denken aan dat lullige liedje van Gerard Cox. Even later sprak buurman/weerman Hisso mij aan via onze balkons; na een aaneengesloten periode van 60 dagen zal het morgen de eerste dag onder de 20 graden worden: "dat staat ons voor de toekomst wellicht te wachten", sprak hij omineus. Zoiets had hij in mei al gezegd en het weer van deze zomer heeft die uitspraak niet gelogenstraft. 

82,6

Voor de bahandeling

Het is een hele klus voor iemand die worstelt met "zelfbeheersing"  zeker daar waar het eten betreft, maar hedenmorgen woog ik 82,6 kilogram, schoon aan de haak. Gisteren was een zware en lange dag geweest; ik barstte 'savonds dan ook van de slaap en dan passen het slaapritme van Roos en mij prima bij elkaar. Normaal heb ik veel minder slaap nodig dan zij.
Roos heeft zo'n precisie personenweegschaal; vanmorgen dan ook vechten wie er het eerst op mocht staan. Na een matig ontbijt ging ik naar de flat.
"Abspecken" doet je adrenaline spiegel stijgen; je wordt er actiever door. En zo stond ik vanmorgen al druk in de keuken, bezig met het gekookte hertenvlees van de botten te trekken en even later met aluminium folie en soda het donker geworden zilverwerk te reinigen; in mijn opruimwoede kwam eergisteren een doosje met allerlei verzilverd bestek tevoorschijn; nu na reiniging ziet het er weer toonbaar uit. Het heeft ook een doel gekregen; Mariska vindt het een enig idee om het voormalig bestek van haar biologische oma te gaan gebruiken. Ze gaat zelfs dat oeroude kinderbestek - ben ik als kind zelf nog mee gevoerd - in ere herstellen; als nostalgicus doet me dat veel plezier.

Tijdens het reinigingsproces

Na het afspoelen

Een jeugdzonde?

Jan Mankes

Ouderwets om half zeven met de trein; het was nog behoorlijk schemerig toen ik om zes uur van huis ging, op naar Brummen. Een etappe van het Trekvogelpad stond op mijn "abspeck"-programma, dus ook een bijzonder licht ontbijt van wat yoghurt met muesli. Om half negen ging ik op pad met boekje en GPS; heerlijk wandelweer. Met het pontje over de IJssel; een wat weinig spraakzame pontenier die mijn - misschien wat al te matineuze - conversatie slechts beantwoordde met: "één euro", tot twee keer toe zelfs?!
Mooi gezicht die rivier en aan de overkant het pareltje van de Achterhoek: Bronckhorst, waarvan ik me tijdens het schrijven van deze Blog realiseer dat daar een leuk hotelrestaurant is, de Gouden Leeuw; daar wil ik een keer met Roos verblijven en nassen; leek me bijzonder gezellig daar in Bronckhorst.
Het was er zo heerlijk stil; nauwelijks verkeer; veel over graspaden en langs de Baakse beek. De Achterhoek heeft zo te zien ernstig geleden onder de droogte. Veel mais dat er droef bijstaat.

Fernhout

In Wichmond bleek het restaurantje d'n Olde Kriet, D.O.K.voor intimi, met vakantiesluiting was; had er een kopje koffie willen drinken. De buurtbus bleek over 10 minuten te komen en dat vind ik dan altijd een teken des hemels waar je niet aan voorbij mag gaan; had het ook wel gezien na 12 kilometer en ik wilde toch naar Vorden.
Met de trein naar Zutphen en door naar Deventer waarbij ik mij onderweg realiseerde dat ik vlakbij Gorssel was; stom, had ook de bus direct vanuit Zutphen kunnen nemen.
En zo liep ik met m'n wandelkloffie voor de tweede keer al deze week door zo'n schitterend museum van de mecaenas Melchers, het museum MORE, dat staat voor Modern Realisme.
En het begon al met een paar prachtige werken van Jan Mankes, en verderop ook Charlie Tooropen haar zoon Fernhout. Zelfs Carel Willink, waarvan er al zoveel in Ruurlo hangen ontbrak niet, waaronder een "jeugdzonde" zoals deze getalenteerde zuurpruim een prachtig modern werk karakteriseerde.

Carel Willink vond dit zelf een jeugdzonde

Een bijzonder interessante, tijdelijke foto-tentoonstelling, die mij getriggered had voor dit bezoek heb ik met veel genoegen bekeken.
Zo'n dag die uiterst vroeg begint lijkt ook langer te duren; het was nog zo vroeg. Nog even in de tuin van Roos zitten wachten tot ze thuis kwam; thee gedronken.
Op de flat kon ik het niet laten om de paté te gaan proeven; moet eigenlijk een week staan rijpen voor de smaak-ontwikkeling. Nou, die onzin daar doet "een Elf" niet aan. Kontje afgesneden en afgezien dat de lever misschien wat grof is, is de smaak tadelos!

Paté met Everts' roem

Trotse maker van destillaten met het destillaat
van zelf gemaakte mede, honingwijn, 25 jaar oud

Een doodenkele keer krijg ik een behoefte om op te ruimen; hol schoon maken en overbodigheid verwijderen. Hangt volgens mij samen met de leeftijd; je voelt dat je het grootste deel achter de rug hebt en wilt een beetje schoon schip maken. Een paar dingen uit mijn rariteitenkabinet weggegooid; een grote vuilniszak klaar gelegd in de gang; het kastje in het kleine kamertje eens geïnspecteerd en daar kwam ik een zak tegen met allerlei ongeregeld: een bakje met laboratoriuminstrumentarium zoals kromme scharen en pincetten, maar ook verzilverd bestek dat nog door mijn moeder werd gebruikt.
Ik had het wel vaker in mijn handen gehad maar vond dat ik nu maar eens wat mee moest doen en heb al dat verzilverde bestek, waaronder ook mijn eigen oude kinderbestek op de tafel uitgestald; zwaar aangetast en zwart, maar nostalgisch om te zien. Wat moet je ermee? moet toch een doel krijgen.
Maar ook mijn vriezers aangepakt. In de kleine lag al behoorlijk lange tijd een zak met ingrediënten voor paté en in de andere een grote zak met wat onbestemds dat ik voor hertenlever hield.
Koken is mijn lust en mijn leven en dus heeft al dat vlees de prioriteit gekregen. Een paté aangezet volgens het recept dat ik zelf heb uitgewerkt; het heet paté de campagne, en mijn
"campagne" is mijn flatje. Heb dan ook i.p.v. cognac een flinke scheut "Everts' roem" gebruikt, het destillaat van honingwijn dat ik 25 jaar geleden heb gemaakt en waarvan nog steeds een flinke staart staat te staan.

Geen lachje

Voorwaar een schitterende plek voor een museum

Twee hobbies op één dag: eerst naar het Willink museum in Ruurlo en daarna wandelen van Ruurlo naar Vorden, een etappe van het Trekvogelpad.
Kasteel Ruurlo heb ik vaak gezien; ligt op de kruising van het Pieterpad en het Trekvogelpad en beide paden heb ik een paar keer gelopen. Dat kasteel lag altijd als een pareltje bij het monumentje van de twee dames die jaren geleden het Pieterpad hebben ontworpen.
Maar nu is het dus toegankelijk; in stille bewondering liep ik door de kasteeltuin op weg naar de ingang van het museum.
Eerst een video over het kasteel waarvan de eerste melding al gedaan werd in de 14e eeuw. Het is regelmatig uitgebreid en verbouwd maar nu door de heer en mevrouw Melchers voor de komende honderden jaren (deo volente) veilig gesteld.
Natuurlijk wordt ook uitgebreid ingegaan op de werken van Carel Willink, een groot kunstenaar die in zijn lange leven blijk geeft van flexibiliteit; kubistisch, non-figuratief en dan zijn eigen stijl met precisie en portretkunst en vooral de magisch realistische beelden van een wereld in verval. Wat mij opviel was dat Willink een wat erg cynische blik toonde in de film; geen glimlachje te zien op zijn strak, zuur gezicht. Pas toen hij iemand citeerde: "dit is een wereld niet om te leven maar wel om te sterven", zag ik een licht, wat vals glimlachje verschijnen; geen prettig mens denk ik. Maar een groot kunstenaar die "verval" op een bijzondere wijze weet vorm te geven.
Overigens niet al zijn werk hoor; de portretten zijn technisch heel bijzonder, qua beeld afstandelijk en weer geen glimlachje te zien. Zijn laatste "Mathilde" is een meesterwerk van techniek ondanks die volstrekt lege blik van Mathilde die overigens uitstekend is getroffen; wat een kunstenaar. Ga ik zeker regelmatig bekijken.
En dan weer het "abspecken", wandelen en weinig eten. Ik haalde keurig de trein van 16.15 uur en was om 18.00 uur weer thuis.

Bloemen corso in Leersum

Mijn bank was ook aanwezig?! Geen rente maar wel corso.

Een octopus van bloemen.Mooi om te zien.

Grappig genoeg wilde Roos vandaag naar Leersum vanwege het bloemencorso. En aangezien het gisteren een mooie etappe was heb ik haar de weg gewezen; kon ik meteen een foto maken van het gedicht van Gerrit Achterberg; ga ik misschien wel op muziek zetten.

Onderweg dat kolere hondje van gisteren een flinke les in fatsoenlijk omgaan met wandelaars gegeven.
We kwamen precies op tijd in Leersum om het corso in haar geheel te zien en te horen voorbij trekken. De foto's spreken voor zich.

Fanfare met dansmariekes

Het Gerrit Achterberg pad

Gedicht van Gerrit Achterberg op het naar
hem genoemde Klompenpad

Weer een etappe van het Utrecht pad vandaag; van Wijk bij Duurstede naar Leersum. Wijk bij Duurstede was goed bereikbaar met de bus. De route was snel gevonden met de GPS; voerde eerst een heel stuk langs de Kromme Rijn. Een stukje asfalt leidde naar een fraai pad tussen bomen en struikgewas; een klompenpad met de naam "Gerrit Achterberg pad". Aan het begin stond een emotioneel gedicht van deze toch wat getroubleerde dichter die mij vooral bekend was vanwege het voormalig station Hulshorst waarop zijn gedicht met de strofe "met een godverlaten knars". De trein stopt er helaas niet meer.
Bij een boerderij werd ik afgesnauwd door zo'n kolere hond. Zal 'm leren!
Via landgoederen de Treek en Broekhuizen kwam ik in Darthuizen, deel van Leersum. Daar nam ik het onzalige besluit om de etappe verder te lopen en nog niet de bus te nemen.
Nou ja, via de Donderberg met het mausoleum van Nellestein bereikte ik een bijzonder natuurgebied met vrij grote waterpartijen. Maar ik nam de verkeerde route, werd moe en had het wel gezien. Met de GPS de kortste route naar Leersum en de bus genomen. Morgen is daar kermis.

Voor de zoveelste keer

Een hele kudde Jersey stieren bij Lage Vuursche

Afgelopen maandag sprak ik met mijn broer Jan over het onderwerp "afvallen", gewicht verliezen op welke manier dan ook. Het is bij ons een familiekwaal, misschien beter te benoemen als een familie-obsessie; onze moeder worstelde altijd met haar gewicht en wij drie zonen, zelfde laken een pak. Broer Jan heeft het wel het moeilijkste met het handhaven van het gewicht maar heeft zich nu voorgenomen om er alles aan te doen om een bepaald wensgewicht te bereiken.

En gisteren sprak ik door de telefoon met Mariska en ook zij gaat deze week "aan de lijn"; de sportschool frequenteert ze al en nu dan het eetgedrag. Ik vertelde haar dat ik loyaal wilde zijn met mijn broer en er ook weer tegenaan zou gaan.

Ook ik heb een geschiedenis van vechten tegen de vervetting en heb diverse strijden gestreden. Slechts één keer is de aanval op het overgewicht gelukt, dat was in 2003. Ik was zo rond de negentig kilo en ging op congres naar Noorwegen en heb daar wel zo schandalig lekker gegeten. Toen ik terug kwam ben ik niet eens meer op de weegschaal gegaan maar heb mij direct aan een regime van weinig eten en veel bewegen gezet. Ik stond heel vroeg op en liep dan naar mijn werk in Utrecht en na het werk liep ik ook weer terug; dat was het stuk beweging. Eten deed ik minimaal; hele kleine beetjes. 

Het mechanisme achter deze manier van afvallen ligt in het evenwicht tussen de spiercellen en de vetcellen. Spieren zijn - afgezien van de hersenen - de enige/belangrijkste vet-verbranders. De vetcellen zijn slechts voor de voorraad en die laten ze los als de spiercellen daarom vragen. Dat gebeurt natuurlijk m.b.v. hormonen en als je lichaam goed in evenwicht is, werkt dit mechanisme uitstekend; hoort natuurlijk bij het jagen/verzamelen dat wij als soort van oorsprong doen. Soms heb je veel te eten en soms helemaal niets en dan moet je het van je reserve hebben.

Destijds ben ik van pakweg 92 kilo naar 80 kilo gezakt! Heb die 80 helaas niet kunnen handhaven; mijn ideaalgewicht is 75; woog ik toen ik 18 was.

Eigenlijk had ik voor vandaag gepland om weer een museum te bezoeken maar toen de gordijnen vanmorgen open gingen zag ik dat het uitgesproken wandelweer was; goed dus om het jager/verzamelaars regime in te zetten en zo geschiedde; om 10.38 begon ik in Amersfoort en om 15.28 was ik na 25 kilometer stevig doorstappen in Hollandsche Rading. 

Onderweg heb ik een kudde Jersey stieren in de wei zien liggen; zijn van de Remeker kaas fabrikant voor zover ik weet en vermoed; worden opgefokt voor het vlees. Foto gemaakt om deze Blog te sieren; heeft verder niets met het onderwerp te maken.

Jaar in, jaar uit, iedere dag gewicht
meten en noteren.

PS Over obsessief gesproken. Vind vanavond ongelooflijk toevallig bij het opruimen - tja, dat ga je doen als je ouder wordt en magere Hein in je nek begint te blazen - een notitieboekje van mijn oude vader waarin hij meticuleus, jarenlang, iedere dag zijn lichaamsgewicht heeft genoteerd?! 

De "kwab"

Dit was het topstuk; moeilijk te zien hier,
de video gaf uitstekend de details weer

Mijn eerste zelfstandige bewoning, d.w.z. de brandgevaarlijke en niet te verwarmen zolderkamer waar Lien en ik anderhalf jaar ons domicilie hadden, was op de Overtoom in Amsterdam, vlakbij de Amsterdamse manege. Even verderop op de Overtoom was een gereedschapszaak. Achter de toonbank stond of zat de eigenaar; een dikke vent met een gezwel in zijn hals; de goede man werd door onze hospes oneerbiedig "de kwab" genoemd. Ik heb een keer, volstrekt overbodig een uitgebreide set steeksleutels bij hem gekocht; niet omdat ik die nodig had, maar omdat ik het zo mooi, zo esthetisch vond. Heb de hele set een paar jaar geleden, ongebruikt aan Hugo gegeven.
Vandaag ben ik naar het Rijksmuseum geweest vanwege de tentoonstelling over "kwabkunst", een stroming in de 17e eeuw die typisch Hollands was; grote namen zijn de broers Adam en Paul van Vianen en Johannes Lutma, allen edelsmeden. Het gaat om voorwerpen met fantasierijke, niet natuurlijke vormen die vaak juist wel heel natuurlijk overkomen. Bij binnenkomst in de speciale tentoonstellingsruimten de videovoorstelling die nu heel uitgebreid het topstuk van deze tentoonstelling liet zien. Sterk vergroot en in alle richtingen gefilmd gaf het een heel bijzonder zicht op dit

kunstvoorwerp; ik heb die video wel drie keer bekeken en was zeer onder de indruk. In werkelijkheid was het voorwerp misschien 30 cm hoog; moeilijk de details te zien vanwege het weerkaatsende licht op het goud en natuurlijk de afstand, geschapen door de vitrine waarin het voorwerp stond opgesteld.
Aan de wand tal van zeer gedetailleerde tekeningen en etsen van de hand der kunstenaars.
Koorstukken van messing uit de Nieuwe Kerk van Amsterdam trokken mijn aandacht vanwege het feit dat ik die al mijn hele leven ken van de trouwfoto's van mijn ouders, maar nog nooit in werkelijkheid heb gezien.
Na afloop ging ik naar het fotomuseum Foam op de Keizersgracht; na het zien van het werk van Salgado ben ik best nieuwsgierig naar foto exposities. Foam viel mij nogal tegen; slechts een serie foto's met portretten van gevangenen raakte mij. Met name een portret van een oudere man met baard; uit zijn ogen zag ik zo'n verdriet stralen. Je mocht er niet fotograferen en daar heb ik me strikt aan gehouden.

Deel koorhek nieuwe kerk

Het Westfries museum

Hier wat koopwaar uit de 17e eeuw, vooral
specerijen

Na vertrek uit het hotel hebben we eerst ontbeten bij "Bakker Bart"; lekker broodje met een kop koffie. Daarna hebben we een stadswandeling gemaakt door Hoorn. Om 11.00 uur ging het museum open en even later schoven wij naar binnen. Ik ben hier wel vaker geweest; herinner me nog een kayak die ooit in de haven van Hoorn zou zijn binnen gewaaid met daarin nog de overblijfselen van een inmiddels overleden Eskimo. Maar ook een gevangenisje boven op zolder van het museum.

En hier die cel voor gevangenen op
de zolder van het museum

De kayak heb ik nooit meer terug gezien na die eerste keer, het gevangenisje wel.
Waar ik vooral benieuwd naar was betrof de schilderijen die door het Rijksmuseum beschikbaar zijn gesteld voor expositie en inderdaad die waren heerlijk om te bekijken; Haagse school en veelal van grote kwaliteit. Een paar direct herkenbare Mauves, maar ook Israëls en enkele Koekkoekoïden, niet echt van Barend Cornelis maar wel met indrukwekkende eiken geschilderd.

Op stap met Jan en Thea

Gezellig met z'n vieren aan tafel

Na het bezoek van Jan en Thea hier bij mij op de flat hadden we afgesproken om elkaar weer te ontmoeten. Al snel kwamen we uit op 13 augustus, niet in de laatste, maar wel in de eerste plaats vanwege de datum; de verjaardag van onze vader. Ik had ge-ept dat we zo rond theetijd zouden komen; Jan vroeg als antwoord of we niet wat eerder konden komen. Roos had nog een paar klusjes die echt gedaan moesten worden, maar ik zat om 10.00 uur in de trein en epte Jan dat ik om 12.07 uur in Hoogkarspel zou zijn. Toen ik aan kwam met de trein zag ik zijn bolide niet staan, maar terwijl ik het perron afliep zag ik hem aan komen rijden.
Eerst even naar de boerderij en lekker koffie gedronken en weer bijgepraat. Ze hebben een nieuw huis gekocht en aangezien Jan en ik toch nog een stuk wilden wandelen stelde ik voor om aldaar even te gaan kijken. Een groot huis met bijzondere architectonische vormgeving; waren ze met een klap op gevallen! Kon me er alles bij voorstellen. Terwijl Jan en ik daar aan de loop waren begon het krachtig te regenen, maar de plu's hielden het.
Vervolgens naar een wandelrondje bij Hauwert; ik was perplex van het ontzettend mooie Hollandse landschap aldaar. Het regende overigens pijpenstelen, werd hoog tijd want NL is zo langzamerhand woestijn-droog.

Voor hotel de Keizerskroon

We gingen terug naar de boerderij maar eerst nog even langs het graf van onze ouders; daar komen we toch best vaak als broers. Intussen was Roos ook gearriveerd en door Thea van het station gehaald. We dronken een glaasje en aten een nootje en babbelden over de diverse aangelegenheden die ons bezig houden. Zo tegen zessen gingen we naar Hoorn voor het diner bij restaurant Hendrickje Stoffels. Genoeglijk zitten eten; na het eten door Hoorn gelopen; is toch wel een bijzonder mooie stad,met name het oude centrum.
We hadden het al gehoord van de hotelier dat er kermis was en dat hebben we geweten. We namen afscheid van Jan en Thea en gingen naar ons hotel. Tot iets van 00.30 was het, ondanks dat we aan de "rustige" achterkant sliepen een kolere herrie; oerwoudachtige diepe dreunen dringen vreselijk door; wat daar de lol van is kan ik niet bevatten. Uiteindelijk toch wel geslapen.

Een leven eindigt, een leven begint

In gepeins voor het Heck Kreuz met daarop het
volkomen versleten zonnehoedje van mijn vader,
voordat ik het in het bosje zou achter laten

Bij ons bezoek aan Simmerath en onze wandeling over de Höckenlinie kwamen we langs het Heck Kreuz, een vennkreuz ter nagedachtenis van een ernstige gebeurtenis met dodelijke afloop. In dit geval de dood van Jacob Heck op 13 augustus 1829. Hij is die middag getroffen door de bliksem tijdens een hevig onweer aldus het informatie bord ter plekke.
We zaten daar stil aan te denken op dat plekje naast het betonnen herdenkingskruiskruis.
Vooral die datum natuurlijk; 13 augustus. Precies 93 jaar later, op 13 augustus 1922 zag mijn oude vader het daglicht in de 2e Weteringdwarsstraat te Amsterdam.

Roos op het eenvoudige zitje bij het Heck Kreuz

Niet helemaal toevallig had ik het volmaakt versleten zonnehoedje van m'n vader bij me; ik wilde het ergens op een waardige plek in zijn zo geliefde Duitsland achterlaten. En zo geschiedde. Ergens achter, niet zichtbaar, heb ik het hoedje tussen het struweel verstopt. Gaf me een goed gevoel.

Ben m'n groep kwijt

Vandaag hebben we met de wandelgroep van Loopend Vuurtje gewandeld in de buurt van Arnhem, door het park Sonsbeek. Gezellig weerzien en leuke kennismaking met de mensen die overwegen om ook mee te gaan met het overwinteringsprogramma in Calpe en de Algarve.
Voor mij zou het van korte duur zijn. Gezellig een stuk opgelopen en met deze en gene wat gesproken. Maar ik moest even een sanitaire stop maken en toen ik weer aan wilde sluiten bij de groep zag ik die eigenlijk niet meer, althans de mensen waarvan ik dacht dat het de groep was bleken anderen te zijn. Het was wel bij een groot etablisement maar er was helemaal niemand in de tuin, noch op het terras. Tegen een stel mensen dat daar ook maar aan het eigen boterhammetje zat te knagen zei ik nog toen ik maar weer op zoek ging naar de groep: "ik ben m'n groep kwijt". Ik ben op zoek gegaan en ben uiteindelijk ook maar mijn boterhammetje daar gaan opknagen en toen maar naar huis gegaan.
Naar achteraf bleek zat de groep aan de voorkant van het gebouw waar wel activiteit was. Nou ja, heb toch gewandeld maar het was wel wonderlijk.

Struinen over de Veluwe

Op het heuveltje het silhouet van de herderin

Vandaag wandelen met Ab en dus over de Veluwe; dankzij Ab wandel ik tegenwoordig veel meer over de Veluwe dan in vroeger jaren; is wel een heel fraai stuk Nederland. Vorige week nog het park de Hoge Veluwe en morgen met de wandelgroep van Loopend Vuurtje wordt het ook weer de Veluwe; het gebied is ook zo groot.
Keurig om acht uur werd er gebeld; ik ontving Ab direct met een kop thee en direct zaten we weer te praten; over de natuur en hoe droog het is natuurlijk. In de Eilandspolder, het werkgebied van Ab natuurlijk niet; daar is het nooit droog; desnoods wordt water ingelaten vanuit het IJsselmeer.
Ik ben niet goed in het bedenken van rondwandelingen en dat is ook niet nodig; met het formidabel oriëntatievermogen van Ab in combinatie met zijn landschapsgeheugen komen we er altijd uit en zo ook vandaag.
We begonnen in Elspeet en niet omdat het Els speet, want zij vind Wassen naar (grapje), komt uit het liedje van Seth Gaaikema. Terwijl we op weg waren regende het flink; hadden we niet op gerekend en terecht want tijdens de wandeling zou er geen druppel meer vallen.
Op de grote stille heide liep een herder(in) met haar hond, wijl de wit gewolde kudde, trouw bewaakt werd door den hond. Een leuk gezicht zo vanuit de verte; Ab schoot er de foto van die deze blog siert. Het was inderdaad verder heel stil op de heide; ook weinig vogels en al helemaal geen wild; zouden we overigens de hele wandeling niet te zien krijgen.
We kwamen aan in Vierhouten en ik stelde voor om iets te gaan eten; had te weinig brood meegenomen. Een uitsmijter ging er voor het grootste deel in onder het smekend oog van een enorme hond, een Berner Sennenhond heet zo'n reus geloof ik. Het laatste stuk kon ik zonder veel probleem aan hem kwijt; zijn open gesperde muil leek wel een kliko zo groot.
We liepen terug via de Noorder heide en doken daar het bos in.Op het richtingsgevoel van Ab vonden we na kilometers struinen het gewenst pad en liepen zo direct Elsspeet weer binnen. Aangekomen in de flat hebben we met smaak van de wildragout, die ik gisteravond nog gemaakt heb zitten smullen.
Ab vertrok al redelijk vroeg voor zijn doen en ik ging lekker douchen en nog even een biertje doen bij Roos. Fantastisch geslapen!

Tòch bij mij op de flat

Bram laat het zich smaken

Vandaag had ik met Joke afgesproken; had ik in eerste instantie gedacht dat ik naar Gouda zou gaan waar het gezin woont, daar werd het Bilthoven vanwege het bos en later weer Utrecht stad vanwege de verwachte regen. Maar de regen viel mee en vanmorgen meldde Joke dat het bij nader inzien toch de bossen van Bilthoven zouden worden en dus ook op mijn flat.
Ik had vanmorgen weinig puf; matig geslapen, waarschijnlijk nog steeds vanwege de warmte; moe van alle activiteiten van de laatste tijd. Maar ja, toch maar even de zaak een beetje opgeruimd, de WC voor de tweede keer deze week gereinigd.
Om kwart over elf zat ik klaar op het station om de karavaan te ontvangen en ja hoor, daar kwam mijn stoere dochter met een kinderwagen plus baby en haar twee-jarige zoon op de rug. Het was lekker wandelweer; we liepen door het Houdringhebos naar de flat. Bram liep flink naast de kinderwagen; Ronja lag met haar grote blauwe kinderogen alles aan te zien; pittig koppie!

Ronja doet een tukkie op het
geïmproviseerde kinderbedje

Onderweg voedde Joke haar baby al zittend op een omgevallen boomstam; er staan geen bankjes in het Houdringhebos maar dat mocht de pret niet drukken. Het laatste stuk mocht Bram in de wagen - hij paste er nauwelijks meer in - en Ronja bij Joke in de draagzak voor; beiden vielen in slaap. Maar ja, aangekomen bij de flat werden ze weer wakker en in de geïmproviseerde kinderbedjes konden ze niet echt langdurig slapen. Maar eten des te beter; Bram at meer dan een boterham van mijn bijzonder stevige zelf gebakken brood; had ik niet gedacht maar het smaakte hem best.
Aan het eind van de dag bracht ik het hele spul weer naar het station. We liepen zo'n beetje het zelfde stuk terug alleen lag Bram nu in de wagen en Ronja bij Joke voor in de draagzak. Opnieuw vielen beiden al snel in slaap. Joke en ik spraken over diverse zaken aangaande de natuurlijke bestrijding in de landbouw maar ook over de beperking van het gebruik van al die plastic verpakkingsmaterialen.
We kwamen tegelijk met de enorme trein naar Utrecht aan op het perron; snel afscheid en daar gingen ze. Was een gezellige dag geweest. Maar ik ben wel behoorlijk afgetaaid zo langzamerhand.

Roos had deze dag hard werkend doorgebracht. Peter en zijn geliefde Jessica hebben een huis gekocht, een flat in Papendrecht en daar moet veel aan gedaan worden. Peter heeft het druk met zijn werk; het meeste werk komt op Jessica neer begreep ik en er moet veel gebeuren. Door die hitte en de vakantie periode hebben ze tot heden vrij vergeefs getracht hun vriendenschaar te bewegen om hen te komen helpen met klussen. Af en toe een wanhopige "kreet" van Jessica dat ze er zo alleen voorstaat, overigens afgewisseld met vrolijke foto's van feestpartijen met verkleedkleren?!
Maar goed, vandaag heeft Roos de werkkleren aangetrokken en heeft Jessica bijgestaan in de klusklus. Per WhatsApp kreeg ik een leuke foto van het tweetal die ik hierbij plaats in de daily Blog.

Lekker in de kinderherrie

Morris en ik deden een contest wie het
meeste haar had. Scheelde niet veel?!

Dat was alweer een tijd geleden dat alle kinderen thuis waren; Gijs had ik al een tijd niet gezien omdat hij steeds op school zat wanneer ik langs kwam.
Vanmorgen bijtijds vertrokken voor bezoek aan Arja en de kids. Inmiddels is Morris, de nieuwste loot aan onze familieboom, al een maand oud; tijd om eens op bezoek te gaan en hem ernstig toe te spreken. Hij lag boven rustig te slapen; beneden was het een herrie van jewelste; filmpje bekijken en natuurlijk de drukte van het opa-begroeten. Leuk hoor al die enthousiaste kinderstemmen die je bezoek zo op prijs stellen.
Ze hadden natuurlijk weer zo'n herkennings- reactiespel waarbij je als oudere geen enkele kans hebt tegen kinderen en ik verloor dan ook glansrijk; eerst van Evi die tussendoor de spelregels voor de zekerheid maar aanpaste, maar later geheel terecht van Gijs. Net als Memorie, heb je geen kans tegen kinderen met hun enorme korte termijn geheugen.
Eindelijk brak de zo nodige regen door; de kinderen wisten niet goed wat ze ermee aan moesten; wel of niet naar buiten. Nou uiteindelijk alledrie naar buiten totdat ze door en door nat waren. Terwijl Arja met de kleine Morris bezig was heb ik het drietal afgedroogd en Sjoerd in droge spullen gehesen; die kleintjes kunnen zo koud worden.
En natuurlijk heb ik tussendoor lekker zitten knurften met de kleine Morris.Tot mijn opluchting was hij niet meer geel en Arja bevestigde ook dat hij geprikt was en dat het nu allemaal OK was. Zat me helemaal niet lekker, maar het is allemaal goed nu.
Zo tegen drieën ging ik er weer vandoor en fijn met de paraplu op; het regende hier in den Haag nog steeds een beetje. In Utrecht en Bilthoven helaas niet meer; ik liep terug door het bos; rook zo lekker na het regenbuitje van hedenmiddag.

Lekker daggie vrij!

Vandaag heb ik mezelf een dag vrijaf gegeven; niet wandelen, geen museumbezoek,  gewoon helemaal niets dan gewoon thuis de was doen, boodschappen bij AH, brood bakken, soep maken, kortom, een dag relaxen.
Heb vanmorgen dan ook even in de bibliotheek wat zitten lezen en een interessant verhaal gelezen in de Volkskrant van een geograaf die een alternatieve aanpak bepleit voor het watertekort dat in de niet al te verre toekomst regelmatig ons vaderland zal gaan teisteren; niet meer water gaan pompen, maar een heel andere aanpak van de landbouw. Heel goed plan waarvan je van te voren al weet dat het niet of veel te laat zal worden opgepakt. Net zo'n plan als vermindering van het autogebruik of aantal mensen; hard nodig maar ondenkbaar.
En verder een aantal van die interessante BBC documentaires bekeken.Was al met al een fijne dag waarbij ik nauwelijks van de flat af ben geweest. Maar niet helemaal mijn goesting; had steeds de neiging om op te springen om iets te gaan doen.

Roos heeft vandaag wel hard gewerkt. Het meisje van zoon Peter moet helemaal alleen het huis opknappen. Dat vond Roos maar niks, en bood dus aan om een dag te komen klussen. Behang eraf, pluggen eruit, behang erop, ze had er veel plezier aan. En voor Jessica was het ook nog eens heel gezellig.

Te heet om ijs te eten

Uitzicht vanuit de serre

Zo langzamerhand zijn we wel wat gewend waar het de weersomstandigheden betreft, maar vandaag was het wel heel extreem. Overigens zit ik dit bloggie pas op 8 augustus te schrijven; heb net gelezen in de site van het KNMI dat het wel een heel extreem warme dag is geweest, en dat hebben we gemerkt; toen ik uiteindelijk naar de flat ging was ik uitgevloerd.
We hadden een heel programma voor vandaag; we wilden naar Steenwijk, naar het landhuis Ramswoerthe met daarin gehuisvest, het Hildo Krop museum. En verder wilden we de laatste etappe van het Maarten van Rossumpad aflopen; de voorlaatste liepen we ergens in januari van dit jaar, dus dat werd hoog tijd. Om dat in één dag te persen en toch binnen de tijden van ons Dalvrij abonnement te blijven besloten we om laat te vertrekken, d.w.z. met de trein van 10.00 naar Steenwijk en over de half zeven grens 's-avonds heen te gaan. En alzo geschiedde.
We moesten even zoeken in Steenwijk maar al gauw stonden we voor het imposante "Jugendstil" hek met daarop de naam van het landhuis: "Rams Woerthe". Het heeft destijds wat voeten in de aarde gehad maar gelukkig is dit stukje cultuurgoed in de juiste handen gekomen; het is in bezit gekomen - met medewerking van velen - van de Vereniging Hendrick de Keyser, waar Roos en ik ook lid van zijn.

In de keuken waar normaliter slechts
"het personeel" zich mocht ophouden

We werden bijzonder vriendelijk ontvangen door de vrijwilligsters/gastvrouwen van deze museale villa en kregen de audio-apparatuur waarmee we in de verschillende toegankelijke ruimten informatie konden betrekken. Met de grootste zorg gerestaureerd; een trappenhuis met een glas in lood venster; muurschilderingen. Maar ook een serre waar we zelfs een kopje koffie kregen geserveerd; een uitzicht over het bijbehorend park met herten. We waren bijzonder onder de indruk maar ook een beetje trots dat we lid zijn van Hendrick de Keyser.
In het souterrain het Hildo Krop museum met veel van zijn vrije werk. Aan de wand een serie foto's van werk waarmee hij als Stadsbeeldhouwer van Amsterdam de stad heeft mogen verfraaien; gaf bij mij veel herkenningsmomenten.

Hildo Krop museum

Om half twee begonnen we aan het tweede deel van ons programma; het Maarten van Rossumpad. Eerst maar eens Steenwijk verlaten; dat was nog een hele klus; er liepen twee GR-wandelpaden en ergens hebben we de verkeerde afslag genomen. Ik merkte dat pas wat later aan de GPS, die afweek van wat we liepen. Maar uiteindelijk natuurlijk wel terug gevonden. Ik had op de kaart al gezien dat dit stuk bepaald niet fraai zou zijn en had deze laatste etappe het liefst maar overgeslagen, maar Roos wilde het hele pad gelopen hebben. Zelfs wij vonden het wel wat warm en we kunnen best wat hebben. Er was onderweg geen bankje te zien dus hebben we na ruim twee uur lopen maar even op een zwerfkei zitten uitrusten en wat gedronken.

Een zondoorstoofd heideroosje bij Havelte

Gelukkig was het laatste stuk naar Havelte wel mooi; heidelandschap tegen de bloei aan; helder wit zand op de paden; Drenthe is toch wel een heel mooie provincie qua natuurschoon. Zo rond 18.00 uur kwamen we in Havelte; een meneer in zo'n elektrische leunstoel riep ons toe: "is het nog niet warm genoeg?". Hij vond het maar idioot dat wij aan de wandel waren; deed hij zelf ongetwijfeld al jaren niet meer! Overigens zat er wel enige redelijkheid in zijn opmerking; een ijsboer in Steenwijk, waar Roos absoluut niet aan voorbij kon lopen had al geklaagd dat er zo weinig mensen bij hem kwamen: "omdat het te heet was?!". En onderweg waren we inderdaad niemand tegen gekomen; is me overigens de laatste weken wel vaker overkomen met die warme dagen.
Ik had voor de terugreis nog een half litertje water overgehouden, maar had behoorlijke dorst; onderweg had ik voor de zekerheid ook al wat zout water gedronken. Bij de snackbar in Havelte heb ik nog zeker anderhalve liter water gedronken in de plee; was toch wel erg dorstig weer.
In de bus waren we de enige passagiers en ook in de Intercity naar Groningen zat vrijwel niemand. Het laatste stuk van Utrecht naar Bilthoven voelden we pas hoe ongelooflijk warm en benauwd het was; niet om uit te houden; ik voelde me uitgeput.
Nog even bij Roos in de tuin zitten napraten; toen de kerkklok tien keer sloeg ben ik naar de flat gegaan; een douche genomen en, met deur en raam dicht tegen de muggen proberen te slapen. Lukte uitstekend!

Lekker spekpannenkoeken eten

Bij onze vorige ontmoeting had Marieke smakelijk zitten knagen aan een spekpannenkoek ergens in een restaurant in Leiden. Natuurlijk moest ik bij die gelegenheid prollen met mijn bakkunsten op dat gebied: "mijn pannenkoeken zijn origineel en vast lekkerder", zo schepte ik op. maar dan moet je het natuurlijk nog wel waar maken en dat zou vandaag plaatsvinden.
We hadden een beetje vroeg afgesproken omdat het in de loop van de ochtend niet meer uit te houden is bij mij op de flat. En keurig volgens de afgesproken tijd kwamen Roos en Marieke aangestapt; Roos had haar bij de bushalte opgepikt. En direct was het weer een genoeglijke conversatie zo met z'n drietjes; of we elkaar al jaren kennen en het niet pas de derde keer is dat we elkaar zien. Eerst koffie resp. jus d'orange en na een uurtje werd het toch echt tijd voor de test. Ik had alles al klaar gezet en de eerste pannenkoek deelde ik voor de dames. Tot mijn verbazing lustte Roos ook pannenkoek. Ook de tweede lustten de dames en zelfs de derde deelden zij. Gelukkig hield het daarbij op en kon ik met het restje beslag nog een pannenkoek voor mezelf bakken. De test had ik glansrijk volbracht; ze waren heerlijk.
Toen het echt te warm werd op de flat zijn we aan de wandel gegaan in ons bos en hebben ruim 2 uur stevig doorgestapt. Tot slot thee gedronken bij Roos binnen; in haar tuin was het ook veel te heet om te gaan zitten. We maakten nog een stel "onsies" waarvan eentje deze blog siert. Was een dag met een gouden randje.

Phaëton is weer op hol geslagen

Pieter Paul Rubens. Phaëton valt van de zonnewagen

Kent u het verhaal van Phaëton, de zoon van Apollo die zijn vader op slinkse wijze een belofte had afgedwongen? Het is een typisch mythologisch verhaal waarin de hybris - uit te spreken als "hubris" - van een mens wordt afgestraft.

Phaëton was de zoon van een sterfelijke vrouw en Apollo, de zonnegod. Dagelijks trok deze laatste de zonnewagen door het zerk. Welnu, Phaëton wilde wel eens weten of Apollo echt zijn vader was en had deze in zijn paleis opgezocht. Apollo was daar niet preuts onder en gaf aan dat hij inderdaad Phaëtons vader was, maar deze wilde een bewijs en vroeg of hij een wens mocht doen. Apollo vond dat prima, totdat hij hoorde wat deze wens dan wel inhield: het mogen sturen van de zonnewagen. Apollo deed er alles aan om Phaëton te bewegen iets anders te wensen, maar deze hield star vol en een eenmaal gedane belofte is voor een godheid niet te verbreken. En zo stond Phaëton achter de zonnewagen met de drieste vier paarden die deze dagelijks langs de hemelboog trekken. De rozenvingerige Eoos opende de deuren en daar ging de wagen in galop. In het begin ging het goed, maar na enige tijd verloor Phaëton de controle over de paarden en zwalkte de zonnewagen maar wat over de aarde; hier en daar werd het gloeiend heet en verschroeide zij en op andere plekken werd het juist steenkoud; zo ontstonden de verschillende klimaten aldus de mythologie.

Maar het ging helemaal mis totdat oppergod Zeus ingreep en met een bliksemschicht Phaëton van de wagen smeet en deze dood ter aarde viel. Zo vergaat het lieden met een teveel aan hybris.

Aan dit mythische verhaal moet ik de laatste weken regelmatig denken en zeker gisteren weer toen ik door het nationaal park "De hoge Veluwe" wandelde; de aarde lijkt wel verzengd; alles bruin en dood. Ook het gevoel van hybris, in dit geval de collectieve hybris van de mens dringt zich bij mij op. We gaan maar door met het klimaat te beïnvloeden.

De foto van het schilderij van Rubens heb ik gecopieerd van deze site

Odilon Redon

Een kleurrijk werk van Odilon Redon

Af en toe kom je een werk van deze Franse schilder tegen in een museum. Het intrigeert mij altijd; beetje mysterieus; een heel smaakvol kleurgebruik.
Naar ik uit de kunstkrant begreep naar aanleiding van de aan hem gewijde tentoonstelling in het Kröller Müller museum klopt dat ook wel; hij is een synesthetisch schilder. Hij is ontzettend "in" de verschillende kunsten geweest; de muzenberg was zijn favoriete oord denk ik. De literatuur vond hij de grootste kunst; hij speelde viool en speelde veel samen met andere musici. Maar bovenal was hij schilder.
Al met al kende ik slechts weinig van zijn werk. Het Kröller Müller museum beschikt over een groot aantal van zijn werken maar dat ligt kennelijk meestal in depot. Hélène was een bewonderaar van hem en het is dus dankzij haar dat wij hier over zo'n grote hoeveelheid schilderijen, tekeningen en litho's beschikken.
Vanmorgen om kwart voor negen ging ik de deur uit en kwart over tien liep ik door het museum. Het was er al flink druk maar vrijwel iedereen - vooral buitenlandse toeristen - ging naar de van Gogh werken kijken. Daarom kon ik in alle rust en - vooral - alle stilte van de werken genieten.
Het totaal gaf een indruk die toch veel breder was dan ik had gedacht; het werk is veel op mythologische figuren en op droombeelden - vergelijkbaar met Goya - gebaseerd, maar ook prachtige portretten. Daardoor veel fantasie dat ook verklaart waarom ik het werk altijd als zo mysterieus heb geïnterpreteerd.
Natuurlijk ook de rest van het museum bekeken; net of je oude bekenden ziet; la berceuse, de postbeambte, de Ensors, de beeldhouwwerken. Genieten dus.
En tot slot even op de fiets naar de kruising met het Trekvogelpad gegaan en heerlijk een paar uur door de hitte gewandeld naar de uitgang bij Hoenderloo en daar de bus naar huis genomen.
Lekker reebiefstuk gegeten met spinazie uit de tuin van Roos. Hoe ze het voor elkaar krijgt is me een raadsel maar ze heeft nog steeds overvloedig groenvoer uit de tuin?! zodanig dat ik ervan mee kan genieten.

Een keuken vol vliegen

Gisteren had ik een reebout ontdooid; die moest vanmorgen uitgebeend worden; metalen handschoen aan; werkplank en het scherpste vleesmes en daar ging ik ertegenaan! Vind het toch best lastig om het vlees een beetje fatsoenlijk van het bot te krijgen; het is zo makkelijk om er een zooitje van te maken. 

Het ging eigenlijk best vlot en al snel had ik een flinke plastic zak vol reeboutvlees: "dat wordt straks een reebiefstukje", dacht ik bij mezelf. Het bot vouwde ik zo goed mogelijk samen en deed het in de grootste pan, de grote Creusot, om bouillon te trekken van het nog aanhangend vlees en bot en pezen. Maar die actie werd al snel door de vleesvliegen - die groene, u kent ze wel lezer?! - ontdekt. Die ruiken het kleinste smetje vlees of bloed, zeker bij deze hoge temperaturen. Als een razende bleef ik die krengen doodslaan; lukte me goed overigens en dat voor een lid van de Nederlandse Entomologische Vereniging. Als iemand van die club dit leest word ik vast geroyeerd, har har. Tenslotte heb ik de keuken maar hermetisch afgesloten en tot de laatste vlieg gedood.

Roos zou gisteravond laat aangekomen zijn en naar huis komen ware het niet dat er "geplande werkzaamheden" zijn tussen Gouda en Woerden. Het hotel bij het vliegveld was vol; zeheeft de nacht en de vroege ochtend doorgebracht bij de ouders van Nathalie. Ze zou rond half een weer thuis zijn.
Na het slagerswerk heb ik eerst nog bij AH boodschappen gedaan; perssinaasappelen gekocht; ik had zo'n idee dat Roos daar wel trek ik zou hebben als ze terug was. Daarna het huis van Roos beetje gezellig gemaakt; luxaflex opgehesen en haar van de bus gehaald. Ze was helemaal blij verrast. Lekker in de tuin gezeten; we hadden elkaar veel te vertellen; Roos over wat zij met Nathalie allemaal had beleefd in Wenen en ik over mijn verkenningen rond Simmerath.

Natuurlijk vroeg ik haar bij mij te eten; werd reebiefstuk; een oprechte lekkernij; een variatie in ui, aardappelen en ham - uit Simmerath - en vla voor toe. Was goed binnen te houden.
Nog een avondwandeling en de dag besloten in de tuin; zo langzamerhand ons dagelijks ritueel.

Toen ik thuis kwam was het bot keurig uitgetrokken en resteerde een geurige wildbouillon; geen vlieg te bekennen. Heb vlees en bouillon in de koelkast gedaan om een smakelijke ragout van te bereiden; de ragoutbakjes staan al te wachten.

Doe als de Spanjaarden

Iemand is vroeg in de ochtend bezig om het dode
gras tussen de tegels heet water te geven?!

Natuurlijk is de uitdrukking: "if in Rome, do like the Romans", maar toen ik vanmorgen om 5 uur, redelijk uitgerust wakker werd dacht ik meer aan de Spanjaarden die gebruik maken van de ochtendkoelte. En zo heb ik in alle vroegte brood aangezet en heb ik lekker op het Zuid-balkon - echt ontoegankelijk overdag vanwege de hitte - thee en koffie gedronken. Weerman, c.q. buurman Hisso had kennelijk dienst gehad want zo rond half zes zag ik hem op het balkon, verder niemand; pas tegen zevenen werd buurvrouw Radna uitgelaten door haar hondje.
Ik zat echt na te genieten van de afgelopen dagen in de Eiffel resp. den Bosch en vroeg me af wat ik deze hete dag zou gaan doen.
Om kwart over zeven zag ik hier voor de deur een tafereel dat ik niet voor mogelijk zou houden; staat iemand met een apparaat het buitengewoon schaarse gras tussen de tegels en zelfs in de goot - natuurlijk al hardstikke dood door de droogte - met stoom te bewerken. We zijn ook wel stapelgek geworden in dit land waar het natuurlijke processen betreft. Is het niet het akelige kabaal van bladblazers die zelfs in perkjes en soms in de bossen worden ingezet, dan is het nu dus de onkruidbestrijding tussen de tegels; alsof de rimboe tegen ons optrekt. Het doet me sterk denken aan het boek: "de komst van Joachim Stiller", waar in het begin ook zoiets idioots gebeurt: een stel in lichtblauwe overalls geklede heren die een straat open breken en weer dicht gooien zonder enig doel. Ik word hier misselijk van.
Het was lekker vroeg en ik had zin om een BBC documentaire te bekijken; dat werd voor de afwisseling een kosmologische reis van het begin van het universum, de "big bang" via een wetenschappelijke rondreis tot het einde der tijden. Fantastisch weer.
En toen moest er toch echt nog even gewandeld worden ook al was het inmiddels wel op het heetst van de dag geworden. Het werd Baarn-Den Dolder in de snoeihitte; als protecticum had ik een klein flesje water voorzien van enkele grammen NaCl, keukenzout en dat opgedronken; heb je nergens last van. Inderdaad lekker gewandeld en zelfs nog voor 16.00 uur ingecheckt. Mijzelf getracteerd op een vette, gerookte IJsselmeerpaling en die thuis in de vensterbank op laten warmen. Heerlijk lopen smullen; het leek wel op de manier die Roos mij heeft beschreven hoe haar mini-poesje met de wonderlijke naam "Judas" een eendagskuiken naar binnen werkte; knorrend en ronkend van genoegen. Wat vind ik dat toch een lekkernij zo'n gerookte paling.
Roos en Nathalie zaten inmiddels op het vliegveld en hebben nog een hele reis te maken terug uit Wenen. Hebben het naar hun zin gehad zo te zien.

Terug bij FIOM

Voor de winkel van Jan de Groot.
Bolletje heeft ons gesmaakt

Om 7 uur ben ik opgestaan om naar de slagerij te gaan. Ik wilde lekker beleg inslaan voor de lunch met Mariska en voor het bereiden van Fuhrmannskost van die lekkere Duitse bloedworst inslaan. Bij de bakker een paar broodjes ook voor de lunch.
Ik zat alweer vroeg aan het ontbijt; de tas was ingepakt; ik haalde met gemak de bus van 8.25 naar Aachen en die sloot aan op bus 44 en die weer op de Intercity naar den Bosch. Marisca had meer problemen maar kwam op zeker moment ook aanzetten.
Onderweg had ik al met haar geappt en het voorstel gedaan om even bij FIOM langs te gaan om verslag te doen van hoe het ons het afgelopen jaar was vergaan. Tot onze verrassing was Fred aanwezig en had hij een uurtje later zelfs wat tijd voor ons. Maar eerst op een pleintje de lunch genoten; heerlijk die Duitse broodjes en dat vleesbeleg; vooral de leverworst smaakte Mariska prima.

Het brilletje van Frans Schubert

Fred nam alle tijd voor ons en had duidelijk behoefte aan feedback op het gebied van wat er zoal speelt in de sociale ruimte waar het de donoren en donorkinderen betreft. Het gesprek had dus duidelijk een meerwaarde; hij vroeg of wij nog eens langs wilden komen en dan na eerst een afspraak te hebben gemaakt. Dat gaat er vast van komen!
Zoals dat hoort hebben we bij Jan de Groot de originele Bossche bol genoten en elkaar de oren van het hoofd gepraat; was heel genoeglijk en voor ons beiden van grote waarde.
Roos stuurde me nog wat appjes o.a. met een foto van het brilletje van Schubert. De dames waren op aanraden van Jantine naar het Museum der Musik geweest.

Venen bij Simmerath

Voormalig station Konzen

Vanmorgen na het ontbijt ben ik vrij snel weer op pad gegaan; eerst naar dat plekje uit de oertijd met die grote steen en die steinbrücke. Van daaruit ben ik op onderzoek uitgegaan om te zien wat er nog meer aan de grenskant met België voor natuur te zien is en dat viel helemaal niet tegen. Al snel kwam ik op een groot voormalig veengebied; een klein natuurherstelgebiedje zag ik; een fietspad over een voormalige spoorbaan en het oude treinstation van Konzen. Op de grote kaart zag ik dat ik vlakbij het plekje was waar ik zo vaak ben geweest; het plekje waar ik nog een foto heb van Hugo die een sneeuwbal naar de fotograaf gooit. Nu geen sneeuw; het was behoorlijk warm; zo rond de 30 graden schatte ik.

De spoorbaan liep op de grens van Duitsland en België. Heel opvallend was het verschil; aan de Duitse kant was het toch vooral in cultuur gebracht terrein: akkerbouw en wat weilanden. Aan de Belgische kant was sprake van ontoegankelijke prachtige natuur; tevergeefs zocht ik een paadje die kant op. Maar ook de Duitse kant bood natuur; moest je gewoon even verder lopen; zelfs een moerasachtig stuk waar nu in de hitte het water nog over het pad liep.

Nathalie en Roos hebben het duidelijk naar hun
zin tijdens het diner in de Ratskeller

Behoorlijk moe, maar nog kwiek liep ik terug naar het hotel en dronk in de schaduw in de tuin een heerlijke Erdinger. En bij het eten een uitmuntende rode wijn uit Baden.
"Morgen weer terug", dacht ik met enige spijt. Ik heb afgesproken om Mariska in den Bosch te ontmoeten.
Ik had een hoop gedonder met Wifi op de hotelkamer; vloog er iedere keer uit en ik had geen idee waarom. Maar soms werkte dat malle ding ook terwijl ik dacht dat ik geen contact had; blijf toch een amateur waar het de ielepiel betreft. Neemt niet weg dat ik een mooie foto kreeg waar de twee dames in Wenen lekker zitten te nassen in de Ratskeller. Leuk hoor.