En wéér 12 kilometer

Had ik er gisteren in m'n eentje lopend 12 km uitgeperst en daarna zelfs nog in de tuin gewerkt en 's avonds nog stepbridge gedaan, daar was ik vandaag, samen met Roos na 10 km wel toe aan rust.

Ze had een verrassende track aangemaakt in de omgeving van Amsterdam. We begonnen bij station Rai en liepen via het voormalig Floriade terrein, inmiddels al decennia "Amstelpark" genaamd, richting Amstelveen. 

Een verrassend, onmiskenbaar Noord Hollands polderlandschap rolde zich voor ons uit, maar tot ons genoegen zonder de mega schuren en boerderijen die in veel landbouwgebieden het zicht overdadig bepalen. Het werden uiteindelijk toch 12,5 km. Via de Amstel liepen we richting station Bijlmer Arena dat je reeds van verre kon ontwaren. Een roerende mega uitvergroting van een jonge Johan Cruijf deed mij wat als herinnering aan vroeger tijden en uiteindelijk, tot mijn opluchting, het station.

Het was heel zonnig dus bij tthuiskomst de wasmachine gevuld en de was gedaan. Roos kwam nog even langs voor een koppie thee.

van H'sum Sportpark naar Den Dolder

Ik hoefde niet zo vroeg te vertrekken, de verbinding was vier keer per uur. Ik had voor vandaag voor de afwisseling "zelf"  een track van 12 km gemaakt; howel zelf?! Ik had Truus, oftewel Komoot, opdracht gegeven een track te maken tussen de stations Hilversum Sportpark en Den Dolder en dat bleek goed uit te pakken. Vooral het mij wat onbekende stuk door het bos langs de spoorbaan Hilversum-Utrecht vond ik verrassend mooi. Halverwege dat stuk bos was inmiddels het tunneltje onder het spoor, speciaal voor wandelaars en fietsers, klaar. Daar vlakbij was een herdenkingsmonumentje ingericht voor een jonge vrouw die daar  bij een ongeluk om het leven was gekomen, waarschijnlijk toen dit nog een onbewaakte overweg was. Moest er in stilte bij gedenken en een foto maken die inmiddels de blog siert. Doet me best veel als ik tijdens een wandeling zo'n gedenkteken vind; betreft meestal jonge mensen die bij een ongeluk zijn overleden, auto ongelukken met name.

Verder gelopen langs het spoor en bij een bruggetje over spoor en snelweg het Hilversumse woud in. Was er zo rustig. Uiteindelijk herkende ik het landschap, kwam nog een fraaie heksenkring tegen. Die fotografeerde ik om niet slechts deze blog te sieren maar ook naar kleinzoon Joris te sturen. Hij bedankte me daar heel lief voor via WhatsApp van vader Peter.

Lunch bij de vrienden van het IVC

Roos en ik zijn beiden vriend van het IVC, het Internationaal Vocalisten Concours. We gaan jaarlijks naar de finale van de zangers die na uitgebreide voorselectie zijn uitverkoren om van hun kunst en kunde te getuigen. Altijd uiterst hoge kwaliteit. Binnenkort gaan we weer luisteren. Roos gaat tevens naar masterclasses. Vanmiddag was er lunch om als vrienden met elkaar nader kennis te maken en een voorproefje van de zangers. 

Een bariton en een sopraan zongen enkele liederen, daarbij begeleid met piano, maar ook duetten, waaronder het geestige en door het tweetal ook als actief opera gespeelde duet van papageno en papagena uit de opera "Zauberflöte".

We spraken tijdens de maaltijd wat over muziek met deze en gene en gingen weer tevreden terug naar Bilt.

Angst en bevers bij Kekerdom

Eerst met de trein naar Nijmegen en vervolgens met de bus naar Kekerdom, een dorp langs de Waal in de buurt van Millingen. We hadden hier enkele jaren eerder gewandeld tijdens een bridgeweekend. Roos had een track gemaakt die voerde door dit bijzondere landschap waarin de ongekende droogte van de lastste tijd en de talloze bevers alhier hun sporen hadden achtergelaten.

Hoogtepunten in deze wandeling waren een "paadje", wel zo wild overwoekerd dat ik m'n hart vasthield, maar we hebben het gehaald gelukkig: "dat nooit meer!", dacht ik bij mezelf. De 8000 jaar oude versteende bomen, maar ook het nu droog gevallen pad, c.q. dijk dat we destijds hebben  overgestoken terwijl het onder water stond.

Uiteindelijk de feërieke theetuin en toen weer terug naar Kekerdom waar binnen 5 minuten de bus naar Nijmegen kwam. Fijne, stoere wandeldag geweest.

Naar de Eilandspolder

Dankjewel Herman dat je deze foto hebt gemaakt; ik zag je wel met je telefoon bezig en deed net of ik het niet merkte, maar hij geeft goed weer hoe verheugd ik deze dag ben geweest om weer in de Eilandspolder temidden van "onze werkgroep" aanwezig mocht zijn. In de boot met uitzicht op het fraaie landschap waar al eeuwenlang de mens heeft geploeterd voor zijn bestaan, niet beseffend hoe uniek het biologisch/ecologisch was. En nu, aangezet door Ab, die mij vanochtend om half acht opwachtte bij busstation Edam en met zijn enthousiasme en kennis de hele werkgroep stimuleert om met weer en wind een deel van het ecologisch wonder in stand te houden alhier.

Neemt niet weg dat de kameraadschap en de sfeer in ons groepje van vooral oudere mannen niet de minste inspirator vormen. Bij mij is het tevens de nostalgische bewondering voor het oorspronkelijk Noord Hollandse landschap, overgenomen van mijn oude vader, dat mij hier al peinzend op de foto inspireert.

Nadat Ab mij oppikte en we ons naar Grootschermer spoedden gingen we eerst langs in de Rijp om de taarten op te halen voor bij de koffie. Aangekomen bij de werkschuur zette Ab koffie en ik de stoelen buiten in een kring. Ondertussen druppelde het hele gezelschap binnen. 

Genoeglijk begin van de werkdag. Vervolgens in de boot en op weg naar het eerste eiland waar we direct stevig aan de gang gingen.

Zo werkten we vier eilandjes af. Tot slot weer terug gevaren naar de werkschuur. Ik kon meerijden met Herman die mij afzette bij station Zaandam. Vergeefs vechtend tegen de slaap was ik snel weer in Utrecht. Was een buitengewone dag geweest.

Joris en de paddenstoelen

Altijd leuk wanneer kinderen een interesse tonen in aspecten van de natuur. Van zoon Peter kreeg ik een hele serie foto's van een kleine excursie die hij bij hun in de buurt deed met zijn twee zoons. Joris, gewapend met een boekje, vol illustraties van paddenstoelen deed z'n best om de gevonden zwammen op naam te brengen daarbij geassisteerd door vader Peter. Ik dacht nog: "goed bezig zeun", ik vind het zo belangrijk dat kinderen jong in aanraking met de natuur komen.

Peter doet dat volop, heeft ook een groentetuin en leert hun dingen over de natuur, hij gaat ook vaak met hen wandelen.

In de Ooijpolder

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje: een wandeling in de Ooijpolder, bij Nijmegen. Ik hoefde deze wens nauwelijks uit te spreken of Roos had al een track gemaakt en die hebben we vandaag gelopen.

Begon al mooi met goed gemaaide paden langs rietkragen. Met een zelf te bedienen pontje moesten we een water oversteken en liepen door landbouwgebied richting Ooij. Daar vonden we een fijne plek om de appeltaart te keuren.

We liepen verder. We waren net over de helft van het geplande traject van 13 km. Ik voelde het in m'n benen. Na een fraai stuk tussen wild opgroeisel en betonnen restanten uit WO II, kwamen we bij een uitzichttoren. Natuurlijk wilde Roos die beklimmen: "geef mij je rugzak maar", wilde ik zeggen, maar direct al: "waar is je rugzak?". Had ze laten staan bij de uitspanning van de appeltaart met de grappige naam "Oortjeshekken".

We keerden snel om en liepen in gezwinde pas terug. Tot mijn stomme verbazing bleek ik van de zgn. vermoeidheid helemaal geen last te hebben. Kennelijk een kwestie van doorzetten. Natuurlijk was de rugzak veilig bij de receptie ingeleverd, maar we voelden de opluchting, wat een schrik! 

We liepen nu naar een bushalte in Ooij en waren vlot weer in Nijmegen. Was een heerlijke wandeldag geweest in een voor ons minder bekende wandelomgeving; gaan we verder exploreren.

En toen waren er zes!

Waren we al blij toen bleek dat één van de kikkertjes de hete zomer had overlerfd bleek al spoedig dat het er meer waren. Nummer drie en vandaag zelfs 4,5 en 6. En in alle pais en vree klauteren ze aan land, springen ijverig naar insecten om te eten. Als ze zo'n eng groot mens zien bewegen dan springen ze in het water.

We zijn maar wat blij met onze groene springertjes.

Odin alweer 2 jaar oud

Vanmorgen vroeg op stap naar de jarige Odin, kleinzoon van Roos. Het ventje was aan zijn tweede levensjaar begonnen. Werd gevierd met koffie en appeltaart. Ook Anita, schoonzus van Tycho was van de partij. Natuurlijk zat baby Veor bij oma Roos op schoot. 

Na afscheid besloten we nog even naar Tiel te gaan en hebben daar het bloemencorso kunnen aanschouwen en hebben op het marktplein geluncht.

Egmond aan zee met Margreeth

Al voor de derde keer kwam ik bij nicht Margreeth in Egmond. Zij gaat daar regelmatig een weekje van de zee genieten. Vandaag was het zeer winderig; de zee vertoonde haar kracht met grote golven; een stel kite-surfers toonde hun sprongen en wij genoten van de wandeling in de duinen en over het strand. Halverwege bij het keerpunt een verrukkelijk stuk appeltaart bij de koffie. Margreeth had de kwaliteit van dat lekkers al geroemd voordat we de strandtent bereikten; deze was gelukkig nog open.

Aangekomen in Egmond bleek dat er ook een busje naar Castricum ging en daarmee beëindigde ik mijn genoeglijk bezoek aan mijn nicht en zwaaide zij mij uit.

Jasje ophalen in Obdam

Afgelopen donderdag, bij mijn ontmoeting met broer Henk had ik mijn onontbeerlijk regenjasje bij hem in de auto laten liggen. Dat ging ik vandaag ophalen. Dus met de trein naar Obdam, dichtbij Aartswoud. Henk kwam mij ophalen en dat werd een gezellige dag waarbij we bakker Koning zelfs bezochten en ik taai-taai kon scoren. Ook gingen we even naar zijn huis en bewonderde ik zijn nieuw gebouwde schuur en knutselwerkplaats. Keurig ingericht met o.a. een slimme stofzuiginstallatie. We maakten ook een wandeling met de hond. Vanuit een uitzichttoren maakte ik een foto van het fraaie landschap. 

Henk bracht me terug naar station Obdam waar ik nog in een interessant gesprek kwam met iemand over insecten maar ook over de al dan niet wenselijkheid van eigen kinderen.

Veeltalig bijeenzijn

Een ontzettend gezellig feestje rond het 5 jarig jubileum van Ana als inwoner van ons land. Zij had familie, collega's en vrienden uitgenodigd en Douwe zorgde voor de barbecue. Naast NLs en Engels werd natuurlijk Braziliaans maar ook wat Japans gesproken. Een leuk jong gezelschap waarbij ook tal van kinderen. Ik sprak uitgebreid met Yuki, collega van Ana over de zaken die ons beiden bezig hielde en samenhangen met ecologie en duurzaamheid. Was een heerlijke middag die vooral ook culinair goed omlijst was met Braziliaanse hapjes.

25 jaar geleden

Net als toen ik hoorde dat president Kennedy was vermoord in 1963 weet ik nog precies waar ik was toen ik, vandaag precies 25 jaar geleden vernam dat er twee vliegtuigen in New York de WTC towers hadden vernield en in brand gelegd. Wat een terroristische aanslag. Ik heb gisteren de reportage over deze aanslag aandachtig bekeken, wat een chaos, wat een moed van hulptroepen als brandweer en politie, wat een helse verschrikking.

Naar Schoorl met Quita

Broer Henk appte mij: "heb je zin om donderdag met ons te gaan wandelen bij Bakkum". Ik dacht aanvankelijk dat hij met "ons" bedoelde hij met schoonzus Charlotte, maar al direct dacht ik dat hij zijn jonge hond Quita als zijn huidige wandelpaetner ervoer, en inderdaad.

Zo werd ik vanmorgen vroeg allerhartelijkst begroet door deze vriendelijke en vooral speelse viervoeter. En alsof je met een kind op stap bent moet je voortdurend opletten wat zo'n beest doet. Gek op andere honden en enthousiast als hij mensen ziet. Inmiddels is ze ook fors en sterk geworden dus broer had er een hele toer aan om Quita in bedwang te houden. Was trouwens reuze gezellig. We spraken nog over onze paar dagen samen in Duitsland, hadden we beiden bijzonder gevonden en op voorstel van Henk volgend voorjaar herhalen.

Henk bracht mij terug naar station Hoorn. Thuisgekomen voelde ik hoe moe ik was. Roos kwam nog langs, we hebben op het balkon een wijntje gedronken en bijtijds naar bed.

Stevig doorgewerkt

Om de takkenzooi af te voeren moest alles worden kortgemaakt en in de tassen gestopt. Leek het aanvankelijk de bekende "mer à boire", daar kwam uiteindelijk het eind in zicht en kreeg ik op een restje na alles in de tassen. Daarvan kon ik er voor vier uur nog 2 naar de stort brengen. Roos nam er ook twee mee die ze de volgende morgen naar de stort bracht, ze woont er dichtbij.

Met broer Jan op stap

We ontmoetten elkaar voor station Hoorn en gingen uiteraard eerst bij schoonzus Thea aan de koffie. Fijn met elkaar gesproken over de dingen die tussen ouderen spelen: de gezondheid en de (klein)kinderen. Dat was al een hele kluif. Vervolgens gingen Jan en ik op weg. Eerst naar de fabriek op mijn verzoek, daar mag ik altijd zo graag ff kijken en rondlopen. Vernuftig hoe precies alles daar functioneert.

Op Jans' kamer boven nog koffie gedronken met Frank, de huidige baas van het spul, het is nu echt een familiebedrijf. Daarna het verplicht bezoek aan het graf van mijn ouders. Ik was er afgelopen 24 april nog in m'n eentje. Jan sprak nogmaals zijn spijt uit dat hij mij niet vergezeld had. Nou ja, ik was sowieso naar de 100 jarige geboortedag van onze moeder gegaan.

We reden vervolgens nog door het heerlijke noord Holland, zochten ons oude visstalletje op Wieringen en tot slot wandelen in het Robbenoordbos. Daarna bracht Jan me terug naar station Hoorn. Was weer een fijne dag geweest.

2 kikkers in de vijver

Roos ging vandaag in Breda cultuur snuiven en terrasje pikken met haar zus. Ik had via m'n elektronische agenda te horen gekregen dat ik de koelkast mosst doen, dus ontdooien, alles eruit en de kast reinigen, goed droog maken en alles weer terug zetten.

Daarna naar de tuin en stevig aan de gang, snijbiet oogsten, water geven, de grond is nog zo droog en we hebben volop water in de vaten. Bij het inspecteren van de vijver hoorde en zag ik 2 plonzen! We hebben dus 2 overlevers in de vijver.

Van puur enthousiasme ben ik vervolgens aan het snoeien gegaan; heb de ouwe pruimenboom, die dit jaar dankzij bemesting enorm is uitgegroeid flink te grazen genomen. Als hij ook het volgend seizoen geen vrucht draagt gaat de zaag er definitief in. Hij krijgt nu de kans. Een enorme stapel takken is het resultaat maar die gaan we in alle rust verwerken en afvoeren.

Hij was er blij mee

Van Arja kreeg ik een Whatsapp berichtje met een video waarin Sam het mooi ingepakte insectenboek uitpakt en heel enthousiast reageert op het plaatwerk in het boek. Is gelukkig een goede keuze geweest vooral dankzij de hulp van degene die mij hielp bij de boekhandel! 

Ik vind dat zo leuk dat hij net als ik in insecten is geïnteresseerd!

Bij de nagelboer

Vanmorgen bijtijds naar Arja, we zouden op de koffie bij haar komen. We waren onderweg toen ze appte dat het wat later zou worden, ze was bij een nagel shop om haar nagels te "weet ik velen". Roos en ik gingen wat wandelen  om wat later bij Arja te kunnen komen en kwamen daarbij bij een plek waarvan ik vermoed dat de kinderen daar kikkervisjes vangen en de hond uitlaten.

Eenmaal bij Arja lekker koffie gedronken en bijgepraat. Ik had voor de zesjarige Sam een boek over insecten meegenomen in de hoop dat het hem zou bevallen. Dat zou ik de volgende dag vernemen.