Niet door de vos

 

Kuiken van de kievit op zoek naar voedsel
Foto: Hans van Zummeren

Gisteren, bij ons bezoek aan Vera en Klaus vertelde Roos over haar lidmaatschap en bestuursfunctie binnen het IVN. Ter sprake kwam de droevige stand van de natuur in de regio rond Wijhe. De werkgroep weidevogels heeft zichzelf opgeheven omdat er geen weidevogels meer zijn aldaar. Vera vroeg of het bekend was hoe dat kwam waarop ik antwoordde dat het vooral kwam door de verlaging van de grondwaterstand ten gerieve van de landbouw, waardoor er onvoldoende klein gedierte kan leven in de bodem, wurmen en ander klein grut dat als voedsel dient voor de jonge vogels. Verder wordt er almaar vroeger gemaaid zodat de overlevingskans voor de jonge vogels nog verder wordt verkleind. Broer Jan dacht dat het door de vossen kwam; tja, dat argument hoor je wel vaker, maar het is altijd de voedselvoorziening die bepaalt hoe een soort zich kan handhaven, uitbreiden of verdwijnt. 
Ik vertelde hoe ik decennia geleden aan de wandel was in de buurt van Alphen aan de Rijn en daarbij een dijk overstak en daar achter werd overvallen door een gigantisch kabaal van weidevogels; dat hoor je nooit meer. Ook hier bij het KNMI waren vroeger altijd grutto's; hoor je nooit meer. Het gaat helaas heel slecht met deze karakteristieke vogel van de groene vlaktes. Overigens hoor en zie je in de Eilandspolder nog wel weidevogels, maar ik weet niet of dat nestelende vogels zijn of doortrekkers uit andere oorden. Ganzen zitten er overigens in overvloed, zodanig veel zelfs dat de beheerders ingrijpen en eieren vernietigen of verzamelen (voor mij o.a.) om heerlijk spektaart en vla mee te maken. Die hebben kennelijk wel voldoende te eten en weinig predatoren. Daar zou een vos goed van kunnen leven inderdaad. Op een filmpje over de Oostvaardersplassen heb ik wel eens gezien hoe een vos misschien wel 15 kuikens van ganzen in één run te grazen nam; daarmee ontstaat vanzelf een evenwicht van eten en gegeten worden, de basis van een gezond ecologisch systeem.

Een superieure huzarensalade en champagne

 

71 jaar geleden. Vera op de guitaar van mijn
vader, terwijl ik alles aanschouw

Enkele weken geleden had nicht Vera mij gevraagd wat ik ervan zou vinden als ze Roos en mij, maar ook broer Jan en z'n Thea zou uitnodigen voor een koffie en lunch bijeenkomst en als ik dat een goed idee zou vinden, of ik dan bereid was om broer Jan ook te vragen. Nou dat heb ik graag op mij genomen en zo kwamen we deze dinsdag bijeen. Jan had al gevraagd hoe laat? en ik had geantwoord: "koffietijd". Kennelijk is dat niet voor iedereen direct te verstaan als half elf; ik dacht dat dit de NLse standaard was voor de ochtendkoffie.
Roos en ik gingen vanmorgen vroeg met de bus naar station Utrecht CS en haalden een Intercity eerder dan we feitelijk hadden gepland. Die had overigens uiteindelijk zo veel vertraging dat we de haarscherpe aansluiting in Zaandam niet konden halen. Daardoor konden wij ons even verpozen in Zaandam, een onwaarschijnlijk onaantrekkelijke stad geworden door de kitscherige uitstalling met het Zaanse groen.
Vervolgens vlot naar Purmerend Weidevenne en met hulp van Google maps de wandelroute naar het huis van Klaus en Vera. Vera vond onze beider hoofddeksels dermate bijzonder dat ze ons schaterlachend ontving. Gezellig om Vera en Klaus weer te ontmoeten; wij zijn geen familie die elkaar overloopt, dus was het alweer enige tijd geleden dat we elkaar hadden gesproken; daar had Corona nog een dik jaar aan toegevoegd overigens, want in de zomer van 2020 hadden we al een bezoek aan Wijhe gepland, maar dat durfde Vera niet aan vanwege dat K-virus. Gelukkig zijn we inmiddels allen gevaccineerd en mag het officieel ook weer om met 6 mensen bijeen te zijn. 

1949
Vera en ik op het balkon bij oma
Mien in de Kinkerstraat. 

Even later kwamen Jan en Thea ook binnen en al ras zaten we aan de koffie en bespraken we van alles; natuurlijk vooral over ons ouderlijk gezin, waar Vera ook veel vertoefd heeft toen zij in 1962 terug was gekomen uit de VS - waar haar ouders nog zaten - om een verder bestaan weer in NL op te bouwen. Zij is mee geweest met vakantie naar het Grote Bos en sprak nog met warmte over hoe zij door onze oma was opgevangen en dat ze bij haar heeft kunnen wonen tot haar ouders eveneens terug waren gekomen naar NL. Ik heb het niet ter sprake gebracht, maar weet nog goed hoe vreselijk ik het vond toen ze gingen emigreren; heb daar als pakweg 7 jarige zo'n verdriet van gehad. Tussendoor is oom Erich - de vader van Vera - nog een keer terug geweest in NL omdat het leek dat oma ernstig ziek was en het misschien wel niet zou overleven. Moet ik nog maar eens een bloggie over schrijven.
Vera verrast mij altijd weer met oude foto's en vandaag wel heel erg. Ik heb geprobeerd om er met de smartphone ook copieën van te maken, deels voor de blog.
Zo rond het middaguur gingen we aan tafel; zag er fantastisch uit; schalen met allerlei lekkers, waaronder een huzarensalade volgens het recept van haar moeder, voor mij tante Emmy (eigenlijk heette ze Yme, een Friese naam; ze kwam van Ameland); een schaal met gerookte zalm en paling, een schaal met garnalen, een schaal met zalmsalade, het kon niet op en heerlijk brood. Klaus vroeg wat ik wilde drinken: "een glas water", antwoordde ik, "geen champagne?", vroeg Klaus nog. Aanvankelijk was ik niet van plan om wijn te drinken tot ik me realiseerde dat ik dol ben op champagne; dat vind ik wel zo'n traktatie. Heb er uiteindelijk dan ook twee glaasjes van gedronken tussen de verrukkelijke boterhammen met lekkers door.  
De twee zakenmannen Jan en Klaus gingen vervolgens over tot het bespreken van zakelijke zaken die mij althans wat minder aangingen; ik at dan ook rustig door. Uiteindelijk braken Jan en Thea op; zij hadden nog een andere afspraak die middag. Klaus en Vera wandelden met ons mee naar het station; mijn OV-engel zorgde voor een trein binnen de 3 minuten en zo waren we weer vlot op honk; Roos ging met de bus vanuit Utrecht vanwege haar nette schoenen (ze had zelfs een blaartje har har); ik liep uiteraard nog even via het bos terug naar huis. Was een bijzonder genoeglijke dag geweest. Bedankt Vera voor alles en vooral ook de foto's. En Klaus, jij ook bedankt, vooral voor het aandringen om een glaasje champagne te nemen ha ha.

Niks bijzonders

 

Dubbelloof 

Ik krijg zo vaak de vraag: "hoe is het?", een makkelijk gestelde vraag, maar wat moet je daar nou op antwoorden. De neiging om iets te antwoorden als: "wat wil je weten?", dringt zich tegenwoordig bij me op. Want wat is er nou te melden over een leven als oudere, zeker wanneer de vraag gesteld wordt door iemand van de volgende generatie; je hebt gewoon geen gezamenlijke interesses; gamen, Max Verstappen, lezen, of lange afstandswandelen; je deelt zelden of nooit iets over en weer. Neem nou een dag als vandaag; lekker laat opgestaan, genoeglijk zitten babbelen, zoals altijd weer even over de donorkinderen, voorbereiden op de wandeling die ik wil maken en dan vort met de geit naar station Wijhe: "tot straks", namen we afscheid want Roos zou 's-avonds weer bij mij zijn; morgen gaan we naar nicht Vera in Purmerend.
Inmiddels had ik Komoot gevraagd om een nieuwe track van Baarn naar Den Dolder te construeren. Om 12.00 was ik in Baarn en ging stevig aan de wandel. Werd toch weer ruim 11 km; ik was behoorlijk moe na al die dagen van stevig wandelen. Deze keer dus geen stuk van het saaie Pelgrimspad, maar een groot aantal voor mij nieuwe stukken bos op de Utrechtse heuvelrug; tja, niks bijzonders dus.
In Pijnenburg liep ik langs een slootje met kraakhelder water en langs de kant een plant die ik voor een varen hield. Ik stuurde Ab een foto met de vraag hoe deze plant heette. Het was dubbelloof, een varen die ik al eerder met Ab had gezien bij de Hierdense beek; de naam was me bekend maar het plantje had ik niet als zodanig herkend.
Eenmaal thuis gekomen een routine riedel, van thee zetten, de was aanzetten en even lekker douchen en schone kleren aan. Eten gemaakt en rond zes uur kwam Roos en hebben we lekker gegeten; ossentong vooraf, groentesoep, een fantasie van gesmoorde venkel en linzen en tot slot verse vla.

Van Enschede naar Hengelo

 

Knap hoor wat Roos toch altijd weer weet te construeren in Komoot. Twente is feitelijk een saai stuk NL om in te wandelen; Roos vindt altijd wel een route om alle leuke bosrijke stukken aan elkaar te breien. De wandeling van vandaag was dan ook een stuk aardiger dan de etappes van het Pelgrimspad die ik inmiddels achter de rug heb. De stukken na het verlaten van het Amsterdamse bos zijn stierlijk vervelend. Het is omdat ik me strikt heb voorgenomen dit pad helemaal af te lopen maar anders zou ik er echt mee gestopt zijn.
Zelfs Enschede zelf is best een aardige stad; mooie oude huizen uit de tijd dat dit een rijke industriestad was. Een paar schitterende moderne gebouwen met gevels als kunstwerken. 

Winterpostelein

 

Watertoren van Aalsmeer

Vandaag weer een korte etappe van het Pelgrimspad, van busstation Aalsmeer naar Vrouwenakker. Met de IC naar station Hoofddorp en daar de bus naar Aalsmeer. De route had ik weer snel opgepikt. Even verderop ging mijn telefoon; was nicht Vera die verbaasd was dat ik in mijn eentje in dit saaie weer ging wandelen. Tja,ik vraag me zelf ook wel eens af wat me bezielt; waarschijnlijk de zelfde reden waarom de meeste leeftijdsgenoten hun tijd uitzitten achter de TV; je mot toch wat nietwaar. Nee hoor, ik vind het heerlijk om in beweging te zijn en de omgeving op je in te laten werken, hoe saai het hier en daar ook is. Lekker nadenken over de zaken des levens en toekomst en herinneringen integreren; het voedt mijn plezier in het bestaan.
Ik stuurde nog een WhatsApp met foto naar nicht Vera met daarop de watertoren van Aalsmeer tegen de mistige, mysterieuze achtergrond van de Reeuwijkse plas. Vandaar kwam ik bij een oude dijk die was aangelegd in het kader van de Hollandse Waterlinie; liep uiteindelijk door tot het plaatsje "de Kwakel", ongetwijfeld genoemd naar het Fort "De Kwakel" aldaar. Tot slot liep ik door naar Vrouwenakker alwaar ik de bus nam naar Alphen aan de Rijn. Al met al was dit een stuk wandeling waarover het niet de moeite waard is te schrijven, buitengewoon saai met ronduit lelijk landschap.
Vanuit Alphen met de trein door naar Wijhe en onderweg fijn zitten lezen in de stiltecoupe in het boek "A time of gifts", van Patrick Leigh Fermor. Alleen al de introductie is zo fascinerend dat ik besloot om het boek ter lezing te sturen aan Asbjörn, die het helaas als "niet interessant" ter zijde schoof. 
Roos had een verrassende maaltijd; winterpostelein, een heerlijke verse groente, middenin te winter.

Door het Amsterdamse bos

Jacoba Mulder en van Eesteren

 Inmiddels heb ik de smaak te pakken van het Pelgrimspad; vandaag een etappe dwars door het Amsterdamse bos en eindigend in Aalsmeer, een bekende plaats, maar ik ben er nog niet eerder geweest. Wèl in het Amsterdamse bos, zij het niet in het stuk waar ik vandaag doorheen liep. Beginnend bij de roeibaan liep ik, geleid door de uitstekende markering het bos door. In het boekje had ik e.e.a. gelezen over het ontwerp van het "Boschplan", zoals het aanvankelijk werd genoemd; mijn vader had het destijds nog steeds over het bosplan wanneer hij het Amsterdamse bos bedoelde. Volgens het boekje was het de stadsarchitect van Eesteren die het had ontworpen na de drijvende kracht van de bekende natuurvorser en onderwijzer Jacques P. Thijsse die het belang van natuur bij de stad had gestipuleerd bij de gemeente Amsterdam. De vele bruggen in het bos waren ontworpen door Piet Kramer, een mij bekende naam waarover vriend Peter C. mij vaak met enthousiasme had verteld. Hoort in het rijtje thuis van belangrijke vernieuwende architecten als de veel te jong overleden Michel de Klerk. Ik kon het dan ook niet laten om Peter een WhatsApp bericht te sturen met een foto van een van de vele kleurige bruggen die het Amsterdamse bos dankzij Piet Kramer rijk is. Peter maakte mij er in een antwoord op attent dat het niet van Eesteren was die het Boschplan had ontworpen, maar zijn rechterhand Jacoba Mulder. 
Na het verlaten van het bos was het nog een uurtje naar Aalsmeer, een uur waarin Schiphol zich buitengewoon luidruchtig manifesteerde. Onderweg kwam ik een meneer tegen die me inwijdde in de lawaai-ellende van het wonen in Aalsmeer. Ik heb vastgesteld dat er elke 3 minuten een vliegtuig over kwam vliegen met donderend lawaai; was net zo erg als wat ik zelf heb ervaren toen ik met Lien in Amstelveen onder de bulderbaan woonde; merkwaardig genoeg wende het uiteindelijk best. TOen we een keer in Samos in een hotel overnachtten naast het lokale vliegveld droomde ik dat we thuis waren toen er 's-morgens vroeg een vliegtuig landde; kortom je slaapt er uiteindelijk gewoon doorheen.

Een voornemen

Hier op de derde verdieping

Eind vorig jaar kwam ik het wandelboekje van het Pelgrinspad tegen in mijn boekenkast; bij die gelegenheid nam ik mij voor om dat pad een keer af te gaan wandelen. Ik heb zelfs de eerste etappe (opnieuw) gelopen want alweer een tijd geleden was ik ook begonnen maar niet verder gekomen dan de eerste etappe. Desondanks was dat hele Pelgrimspad opnieuw bij me weggezakt totdat ik het boekje gisteren weer zag liggen. 
Van nature ben ik iemand die ook doet wat hij zich voorneemt; gebeurt dat desondanks toch niet dan komt het doordat ik ondertussen weer zo bezig ben met andere dingen dat het erbij inschiet. Dat is mij herhaaldelijk gebeurt bij voornemens om af te gaan vallen; inmiddels is dat nu zo ingesleten dat ik mijn eetgewoonten (blijvend?) heb veranderd; een heel oude familiewijsheid, afkomstig van een van mijn overgrootvaders (de vader van de vroeg overleden vader van mijn moeder, Johannes ten Brink). Hij zei, aldus de overlevering die mijn grootmoeder mij heeft verteld dat je moest stoppen met eten zodra het je goed begon te smaken. Ik heb dat enigszins aangepast; zodra ik het gevoel heb dat het genoeg ik, dan stop ik en eet de rest niet tijdens de maaltijd op. Als Roos bij de maaltijd aanwezig is dan mag zij - doet ze graag hoor - als kliko functioneren en eet zemijn restje met genoegen op. En anders zet ik het bord in de koelkast voor de volgende dag.
En nu met dat Pelgrimspad ben ik vandaag verder gegaan; kon door omstandigheden pas met de trein van 12.13 naar Utrecht, maar was toch al om 13.09 in Amsterdam Zuid. Via het Universiteits terrein liep ik naar het begin van de Bosbaan en verder door het Amsterdamse bos tot de kruising met de snelweg. Het liep toen al tegen drie uur; ik was inmiddels ter hoogte van Amstelveen en heb daar weer de bus genomen. Was bij elkaar een dikke 8 km. 
Bij het betreden van het universiteitsterrein maakte ik een foto van het gebouw waar ik in mijn studententijd het bijvak microbiologie heb mogen doen. Dat was in 1968 of 1969; ik had toen uitzicht op de bouw van het hoofdgebouw van de VU. Inmiddels is het hele terrein volgebouwd; ongelooflijk wat er in die ruim 50 jaar allemaal is bijgebouwd.
Leuk trouwens om terug te denken aan dat bijvak microbiologie. Heel toevallig was een oud klasgenoot van mij, Fransje dM de analiste die mij de beginselen van het werken met bacteriën bijbracht. Later toen ik in Delft werkzaam was hebben onze wegen zich opnieuw gekruist en hebben we nog een keer samen geluncht. Ships that passed in the night. Moest ik aan denken daar op het VU terrein.

Toch weer 12 km

 

Midden op een modderig pad

Vanmorgen om half acht ging de wekker; dat is het voornemen voor 2023 van Roos; op tijd opstaan. Heel goed vind ik en dus deed ik direct het lampje aan en luisterde ik naar het irritante geleuter van NPO 4 en naar een prachtig celloconcert van Haydn. Eigenlijk had ik het plan om vandaag vroeg naar Ommen te gaan en daar de bus te nemen naar Lemele voor de wandeling over de Archemerberg terug naar Ommen. Maar eenmaal aan het ontbijt met thee en koffie had ik steeds minder zin in die wandeling. Gewoon nog even rustig aan met koffie en een boterhammetje. Uiteindelijk had ik pas de trein van 10.30 naar Zwolle en de Intercity naar Amersfoort. Intussen had ik besloten om in Baarn te beginnen en weer richting Hilversum te gaan. En dat werd een heerlijke wandeling van toch weer 12 kilometer met Hilversum Mediapark als eindpunt. Een fraaie wandeling waarbij over de Hilversumse heide een al in 1935 aangelegd wandelpad in het oog springt. Bij een vorige wandeling aldaar had een stel dames mij gevraagd waar de "witte voeten wandeling" zich bevond. Nu vielen mij de cementen steenconstructies met daarop een witte voet geschilderd inderdaad op. Een informatiebord gaf aan dat het hier ging om een wandeling van 25 kilometer en dat e.e.a. reeds in 1935 was aangelegd.

In de omgekeerde richting

In de verte nog de laatste mist

Tot mijn genoegen had Roos vandaag ook best zin om samen een wandeling te maken. Het was maandag, de dag dat de slagers meestal pas in de middag open zijn. Nu wilde ik graag bij slager Hoverkort in Zwolle droge worst en gerookt spek inslaan en daarom stelde ik voor om vanuit Wijhe naar Heino te wandelen in plaats van van Heino naar Wijhe en dan in Zwolle bij slager Hoverkort langs te gaan.
Het was prachtig weer; begon de dag met mist, daar brak in de loop van de ochtend de zon door. Dat eerste stuk van Wijhe tot het piepkleine plaatsje Elshof is niet erg spannend. Wel zagen we aldaar de bekende moestuin, nu vol met prachtige boerenkool struiken. Roos kon het niet nalaten om te vragen of ze er misschien wat van kon kopen. Dat kon niet, maar wel krijgen. Inmiddels hebben we deze vriendelijke meneer al eerder gesproken toen hij in zijn uitgebreide moestuin aan het werk was. Nu nam hij zich de moeite om voor ons een aantal struiken te oogsten en bij te snijden; het was een hele AH plastic zak vol; we hebben er 's-avonds heerlijk van gegeten. Aanvankelijk was natuurlijk het plan om dat te combineren met rookworst van slager Haverkort, maar het zou anders verlopen. We spraken uitgebreid met de vriendelijk meneer over nestkasten voor vogels en overwinter nesten voor egels die hij als voormalig timmerman graag maakte. We liepen uiteindelijk verder; het vervolg van de wandeling via de Velner Allee en het gebied van het museum is gewoon heel mooi; een laan met enorme klimop in hoge bomen verstrengeld; over een zandpad langs de boerderij en dan wringen door het draaihek dat toegang verleend tot het museumpark. En al snel kwamen we bij station Heino. In Zwolle aangekomen scheidden zich onze wegen en ging ik, helaas tevergeefs naar slagerij Haverkort. De zaak was tijdelijk gesloten vanwege quarantaine maatregelen in het kader van de Corona bestrijding. Dus terug naar station Zwolle en terug naar Wijhe. We hebben de boerenkool toebereid en niet met rookworst maar met pluma van Iberico varken gegeten; smaakte tadelos.
 

Koffie maakt hongerig

 Vanmorgen lekker ontbeten in bed; sinaasappelen uitgeperst, thee gezet en natuurlijk beshuitjes resp. een boterhammetje, overgoten met (te) veel koffie. Daarna gingen we aan de wandel in het bekende Houdringhebos; "ons bos" zoals we dat graag noemen; we zullen daar wat stapjes hebben gezet. Het was droog, dat in tegenstelling tot gisteren, onze wandeling door Amsterdam die we vanwege de regen en koude maar hebben ingekort. Doordat ik te veel koffie had gedronken was ik gewoon wat trillerig en had ik al snel ontzettende hongertrek. Daar hebben we dan ook maar aan toegegeven. Het was nog vroeg en de zitbankjes waren nog niet in trek. Daarna nog zeker anderhalf uur door het bos gelopen en vervolgens de trein naar Utrecht CS en de Intercity naar Zwolle. Dat reist toch wel het prettigste; duurt net zo lang als wanneer je direct met de stoptrein doorrijdt naar Zwolle, maar het voelt sneller en rustiger aan.
Fijn om weer in Wijhe te zijn.

De derde wandeling van Jacob Olie

 

Het was geen erg aantrekkelijk weer om er op uit te gaan; het regende en waaide stevig: "misschien iets voor een stadswandeling?", stelde ik voor. Het werd weer een wandeling uit het boekje over Jacob Olie en zijn foto's van Amsterdam uit het begin van de 19e eeuw, het begin van de fotografie. Deze derde wandeling is samengesteld uit foto's die Olie maakte van de plekken van de voormalige schans; de Sarphatistraat, de Weteringschans en de Marnixstraat lopen over het tracee dat voor die tijd het verdedigingswerk droeg. Nu werd het een statige, brede straat met veel perkjes en plantsoenen. 
De wandeling begon op de brug van de Amstel bij de Sarphatistraat. We zochten onze weg vanaf het Centraal Station door de binnenstad via Zeedij, Warmoestraat, Oude Zijds Voorburgwal, Gebed zonder End, Rembrandtplein en uiteindelijk bij genoemde brug. Onderweg maakte Roos tal van foto's waaronder een imposante gevel van een gerechtsgebouw bij het voormalig spinhuis. 
We liepen door de Sarphatistraat; het begon steeds meer te regenen helaas, maar we hielden vol en bewonderden de fraaie huizen die nog tussen de nieuwbouw stonden. Het imposante gebouw van de Nederlandse bank, het Amstelveld met daar een beeldje van Kokadorus, een gewezen standwerker op de markt van het Amstelveld. 
We gingen vervolgens door de 2e Weteringdwarsstraat richting Leidseplein en besloten daar om de tram te nemen; we waren behoorlijk nat en verkild geworden.

Onderweg maakte Roos mij erop attent dat de treinramp bij Harmelen vandaag precies 60 jaar geleden had plaats gevonden. Later las ik in de Trouw dat deze grootste treinramp in NL door vrijwel iedereen vergeten was. Nou, dat is bij mij zeker niet het geval; vrijwel iedere keer dat ik de spoorkruising van Utrecht naar Gouda en van Woerden naar Breukelen passeer denk ik aan die verschrikking. Een voormalig buurman van mij woonde in Woerden en heeft van nabij de ravage aanschouwd en mij daar over verteld; is me altijd bijgebleven.

Jordy was meegekomen

 Vandaag kwam Jessy met haar vriend Jordy bij ons op bezoek. Gisteravond laat had ze nog een WhatsApp bericht gestuurd: "rond 10 uur OK?". Ik zag het pas vlak voordat het zo laat zou zijn, maar het was natuurlijk OK; we waren al lang op en het huis was opgeruimd. We waren wel benieuwd naar Jordy, want die hadden we nog niet eerder ontmoet. Leuk hoor al die jonge mensen in onze omgeving. We zaten al snel aan de koffie en we spraken over van alles en nog wat. Ik had een hele stapel boeken voor Jessy liggen; ze had al tegen Jordy gezegd dat ze bij ons altijd met stapels boeken beladen weer terug ging. We staan er versteld van hoe graag zij leest; ze neemt kennis op als een spons het water opneemt. En daar spraken we uitgebreid over. 
Jordy werk als kok in een restaurant en dat is heden met al die Corona maatregelen geen pretje. Het valt niet mee hoor deze tijd voor de jonge mensen. Jessy gaat goed met studeren; het gaat veel sneller dan dat ze bij aanvang had verwacht. En ze praat graag over de onderwerpen die ze op dit moment aan het lezen is waaronder boeken van de schrijver Irvin Yalom; ze vindt dat zo fascinerend dat ze alles van hem wil lezen. Ik had in de schuur nog het boek van hem liggen met de titel "de therapeut". Dat heb ik haar nu gegeven naast een imposant werk over de filogenie van de hand van Dawkins. Ze verslindt het allemaal.
En wat we met z'n viertjes hebben verslonden was ook niet mis. Ik had me uitgesloofd en een heerlijke bouillon getrokken en verwerkt tot een groente/vermicellisoep als voorgerecht. En ouderwets hutspot met rundvlees; smaakte ook uitstekend. Dat was voor eenieder voldoende en een bodempje om even de benen te strekken in ons bos. Werd een korte wandeling want het begon fors te hagelen. Maar het werd ook tijd voor afscheid; daar waar de jeugd vervolgens naar vrienden ging en waarschijnlijk een laat feest tegemoet, daar hadden wij twee ouwetjes het wel een beetje gehad en zaten helemaal vermoeid na te genieten.

Een pelgrimstocht

 

Jessy wilde graag het boek van Charles Darwin waarin hij zijn reis met de Beagle beschrijft. Ik heb daarvan een exemplaar voor haar aangeschaft; helaas in het Engels en vrijwel zonder illustraties. Leesk mij niet helemaal de bedoeling. Verder geeft het ook minder inzicht hoe het evolutieproces daadwerkelijk heeft plaats gevonden. Daarom heb ik tevens voor haar het boek: "Het verhaal van onze voorouder", met als ondertitel: "Een pelgrimstocht naar de oorsprong van het leven" voor haar aangeschaft. Natuurlijk via "Boekwinkeltjes". Ik had het vlot binnen en heb het direct ter hand genomen om - voor de tweede keer - te lezen; deze keer in het NLs en op papier; leest toch wel lekkerder.
Het boek geeft je inderdaad de indruk van een pelgrimsreis; het begint met de mens; dit keer niet omdat deze de kroon der schepping is, maar gewoon voor de helderheid. Dawkins geeft aan dat alle organismen die heden op aarde rondlopen uiteindelijk kampioenen zijn; oorspronkelijk allemaal uit het zelfde begin voortgekomen en de hele, miljarden jaren lange "rit" door het bestaan tot een goed einde hebben gebracht. Of je nu een platworm, vogelbekdier of een chimpansee bent; je behoort tot een moderne soort.
Wat mij vooral treft is die krankzinnig lange duur van de reis; 6 miljoen jaar terug komen wij mensen pas de eerste medereizigers aan; daar zijn chimp en mens uit elkaar gegroeid, d.w.z. vanuit de zelfde diersoort apart van elkaar verder ontwikkeld. De chimp en de Bonobo hebben die exercitie al enkele miljoenen jaren eerder meegemaakt. Dan daalt de evolutieladder verder af en komen we andere primaten tegen als de gorilla en de Orang Oetan; dat zal niemand verbazen. Maar na tientallen ontmoetingen komen we toch binnen voorgangers waarin we onszelf niet meer zullen herkennen en uiteindelijk komen we bij onze primaire voorgangers, de microörganismen, bacteriën en archaea. Fantastisch om zo terug te redeneren. 
Ik kwam niet verder dan pagina 200 en moest toen het boek overdragen aan Jessy.

Een halve aarde

 

Van vriend Dick, mijn vaste reporter uit Vaals kreeg ik het bericht dat de bekende myrmecoloog/ecoloog Edward O. Wilson op tweede kerstdag was overleden op de gezegende leeftijd van 92 jaar. Mij was hij vooral bekend vanuit de mierenwereld; hij heeft prachtige boeken geschreven over deze fascinerende sociale insecten en ook honderden voor de wetenschap nieuwe soorten beschreven. De laatste jaren hoor ik zijn naam veel meer noemen in de ecologie en kennelijk heeft hij zich vanuit dien hoofde ook krachtig uitgesproken over het behoud van de biodiversiteit.
Dick deed zijn bericht vergezellen van een e-pub van Wilsons' mij onbekende boek: Half-Earth waarin hij een dringende oproep doet aan de mensheid om de waanzinnige uitstervingsgolf te keren. De zesde extinctie is al eeuwen aan de gang maar de snelheid waarmee het uitsterven van de soorten heden geschiedt neemt ook nog eens exponentieel toe. 
Inmiddels heb ik het boek in sneltreinvaart gelezen en het heeft behoorlijk indruk op me gemaakt. Daar waar Wilson een oproep doet aan ons, heb ik sterk de neiging om het onvermijdelijke tegemoet te zien; wij mensen zijn ook maar behept met een primitief vermogen tot verder te kijken. De opwarming van de aarde wordt al decennia lang voorzien en er gebeurt niets; het tekort aan drinkwater staat ook al decennia op de agenda. De zesde extinctie zal de wereld waarschijnlijk aanzienlijk minder interesseren; "erst das Fressen, dann die Moral". Met Wilson wordt in ieder geval een tijdperk afgesloten naar mijn gevoel; een tijdperk van de taxonomen, van de Prikkebenen en anderen die de natuur in de natuur bestuderen en bewonderen en de fascinerende samenhang van alle organismen proberen te begrijpen. Wilson beschrijft als geen ander hoe ook de mens onderdeel vormt van dit samenhangend stelsel van organismen en daaruit is voortgekomen en volledig afhankelijk van is.

Ventiel van de kuitenpomp hersteld!

 Het was al licht; de wekker meldde me dat het inmiddels al kwart voor negen was. Het piepje van m'n smartphone ging: "dat zal een eppie van Roos zijn", dacht ik terecht. Zij had mijn laatste bloggies gelezen; degene die ik gisteravond had geschreven en daaruit had ze bedacht dat ik een beetje moedeloos was. Ik gaf haar ten antwoord dat ik moeite had met deze sombere, korte dagen van januari en dat ik me net Oblomov voelde omdat ik zo lang in bed lag te meuren en te lezen; of Rossini die ook nog eens lag te vreten (en te componeren) in z'n bed. Ik vatte het samen met: "m'n kuitenpomp lekt een beetje; ben ik niet gewend". Mijn oude moeder zei altijd wanneer er iets gedaan moest worden: "pomp je kuiten op en ga aan de gang!".
Ik heb me dat na de ep-wisseling met Roos aangetrokken en ben de was op gaan vouwen, de hele flat gestofzuigd, de afwas gedaan en de keuken een goede beurt gegeven en tot slot beslag gemaakt voor een spekpannenkoek; een beslag met de laatste ganzeneidooier die ik nog in de vriezer had. Ga ik als beloning voor de lunch maken met het allerlaatste stukje spek van Veldvarkens. De stimulans uit Wijhe was voldoende om me weer aan de gang te krijgen; is weer eens wat anders dan dat eeuwige gewandel.

Een beetje in de buurt wandelen

Fraaie stronk met gezicht

Eigenlijk wil ik wel weer een stevige wandeling doen, maar er vroeg voor op uit gaan trekt me niet zo. Vind het ook wel lekker om in de flat te zijn, beetje te koken en op te ruimen. Uiteindelijk heb ik het een beetje van het toeval laten afhangen en heb de trein naar Amersfoort genomen en vanaf het station een track naar Den Dolder geconstrueerd. Maar ik vond er niks aan en liep gewoon wat me voor de voeten kwam, een pad door de korte en lange duinen van Soest en dat was best fraai.
Is wel een gebied waar ik vaker moet gaan wandelen. Vandaag liep het allemaal niet zo lekker; beter van te voren een plan maken en ook wat betreft de trein niet van het toeval af laten hangen; werkt uiteindelijk beter.

"Wat moet ik nou doen?"

 Na de koffie ben ik weer richting de Bilt gegaan. Roos moet zich grondig voorbereiden in het kader van haar compositie lessen. Daar moet je alle rust voor hebben. Rustig naar het station gewandeld en demet de Intercity van Zwolle naar Utrecht. Reist toch wel een stuk relaxter dan met de sprinter en het duurt net zo lang. Weer op station Bilthoven liep ik over winkelcentrum de Kwinkelier naar de ingang van het Houdringhebos. Tegelijk met mij betrad een ouder stel, ik denk bejaarde moeder met haar middelbare zoon de overdekte galerij. De oude dame liep achter haar rollator en liep maar te herhalen: "maar wat moet ik nou doen?", achter elkaar. Ik had zo ontzettend met haar ongetwijfeld verdwaalde ziel te doen. Ver in de tachtig waarschijnlijk en dan weet je het allemaal niet meer en wordt het hele leven een groot raadsel voor je. De meneer ging er wel voortdurend in mee, maar wist het natuurlijk ook niet. 
Ik liep rustig verder en kwam bij de ingang van het bos. Vanuit de verte zag ik met mijn niet zo scherpe ogen direct mijn voormalige buurman Sjoerd met vrouw en kind; ik zwaaide en liep naar hen toe. Het menneke in de kinderwagen was met zijn 9 maanden buitengewoon eenkennig; daar moest ik natuurlijk om grinniken. We spraken wat heen en weer en wensten elkaar een goed 2022. Ik liep verder via een forse omweg door het bos en ergens halverwege werd ik aangesproken door Wilna, een oude bekende uit de tijd dat we nog in de Hoflaan woonden. Uitvoerig mee staan praten over hoe het met ons allen gaat en natuurlijk over de (klein)kinderen. En weer verder, waarbij ik nog een echtpaar ontmoette dat ik kende. Ik ben toch wel erg geworteld in deze gemeente hoor; voel me er erg thuis. Gaf me ook weer een "back home" gevoel toen ik de flat betrad. Lekker zitten lezen in Livius en frietjes gebakken. 

Rondje Ommen

 

Oud stukje Vecht

Na de kerstdagen zijn we beiden, zij het in wisselende mate een beetje uit vorm. Daarom stelde ik voor om het vandaag gewoon een beetje rustig aan te doen. Hier in de buurt is genoeg moois om te bezoeken en te wandelen en zo besloten we om in de buurt van Ommen aan de wandel te gaan. Ik startte de track van Ommen naar Nijverdal omdat die op een alternatieve manier Ommen verlaat; langs het buurtbibliotheekje waar ik onlangs een leuk boek van Annie Proulx heb gevonden. Nu wilden we er een boek van Weijts achterlaten. Het bleek (tijdelijk?) niet aanwezig te zijn; slechts een houten stellage markeerde de plek waar de vorige keer een kastje stond.
We liepen via de reusachtige uitkijktoren richting van het vennetje. Daar was tot ons plezier het bankje vrij zodat we zittend van het prachtig verstilde uitzicht konden genieten onder het wegknagen van onze meegenomen boterhammetjes.
We liepen verder op geleide van wat Roos voorstelde, langs oude, afgesneden stukken van de Overijsselse Vecht; vaak mooie natuurgebiedjes en ook hier.

Een enorme stier en een dode mol kenmerkten dit gebiedje. En uiteindelijk weer terug naar het station Ommen.
Thuis gekomen hebben we samen gekookt en een fusion gerecht gemaakt van Indonesische katjang boontjes en Twentse bloedworst, opgeleukt met Surinaamse sambal. Smaakte prima.
En 's-avonds hebben we de film "100 foot journey" afgekeken. Een prachtige film, romantisch en vooral gericht ook tegen racisme.

Sissi en 100 foot journey,

 Oudejaarsdag vandaag. Moet er nog altijd aan denken dat mijn grootvader Evert van Elven op deze dag zijn geboortedag van 1896 vierde, inmiddels dus 125 jaar geleden. In mijn jonge jaren ging de familie op oudejaarsdag op verjaarsvisite in Zaandam. Later niet meer hoor, dan stond zo'n laatste dag van het jaar in het teken van de klok van middernacht, het vuurwerk, de opgeklopte spanning. En nu? het interesseert me feitelijk geen ros meer. 
In de loop van de middag ging ik richting Wijhe; was er voor m'n gevoel al lang niet geweest; klopt ook wel want Roos was gedurende de kerstdagen in de Bilt. Altijd valt me de heerlijke rust van de omgeving van Wijhe op. Lekker wandelen door het parkje en daar zat ik aan de thee; het blijft leuk hoor die twee huizigheid in verschillende provincies. We hebben smiddags even gebridged op mijn verzoek en 's-avonds na het eten naar een film gekeken. Roos zei dat er op de TV de bekende film van Sissi zou worden getoond. U wilt het niet geloven lezer, maar ik zwijmel bij deze klassieker waarin Romy Schneider de hoofdrol speelt. Zeker 15 jaar geleden voor het laatst gezien overigens en ergens in mijn jeugdjaren voor het eerst in een zaaltje van de woningbouwvereniging Patrimonium in Amsterdam Slotermeer waar we toen met het ouderlijk gezin woonden. Dus vol verwachting zaten we te kijken; was wel Sissi, maar niet Romy Schneider; het was een nieuwe film over de voormalige keizerin van Oostenrijk. Begon wonderlijk met - ik kon het me niet voorstellen, maar zag het ook in de krant staan - een masturbatie scene van de hoofdrolspeelster daarin betrapt door haar zus?! Verder werd het best een mooie film totdat de piepjonge keizer middenin een reis aan zijn gerief moest zien te komen in een bordeel. Nou, toen hadden Roos en ik het helemaal gehad met die film en schakelden we over naar de film "100 foot journey", een franstalige anti-racisme film over de tegen gewerkte pogingen van een Indiaas gezin om een restaurant in een Frans dorpje te gaan voeren. Halverwege de film zijn we ermee gestopt, het was al over elven, zijn we lekker gaan slapen. Morgen verder kijken.

Als een zomerdag met 40 graden

 Het is vandaag uitzonderlijk warm; eind december en het is 14 graden. Natuurlijk voelt het lekker aan. Ik heb direct van de mogelijkheid gebruik gemaakt om de flat eens lekker door te luchten; de balkondeuren voor en achter - op een kier - open en de glazen deur van de kamer zorgvuldig gezekerd zodat hij niet dicht kan slaan. Het is natuurlijk net zo'n bizar verschijnsel als die zomer van twee jaar geleden met temperaturen van rond en boven de 40 graden celsius?! 
Gisteren las ik dat die enorme regenbuien, die afgelopen zomer in het grensgebied van België, Nederland en Duitsland met destructieve kracht hebben huisgehouden, definitief door onderzoekers zijn verklaard als zijnde het gevolg van de opwarming van de aarde. Het gaat nu wel hard vrees ik; zag het 50 jaar geleden al als een serieuze mogelijkheid maar had verwacht dat we als Homo Sapiens, de "denkende" mens wel zouden bijsturen; niets is minder waar; het knalt nog steeds verder omhoog die CO2 concentratie. Na de wereldwijde Corona lockdown is de uitstoot weer op het oude, "vertrouwde" peil en neemt de atmosferische concentratie weer evident toe. Volgens Peter met 2 ppm per kalenderjaar; het lijkt niks, maar het heeft grote gevolgen!
In het jaar 2000 heb ik als hoofd van mijn gezin destijds een eeuwboek aangeschaft, een boek met daarin de mogelijkheid om honderd jaar lang, ieder jaar dingen op te schrijven. Inmiddels heeft zoon Peter het boek onder zijn beheer en hij vertelde gisteren dat hij het zo'n wonderlijke gedachte vond dat de laatste bladzijden, de jaren 2099 en 2100 hooguit nog door de nu 1-jarige Joris zouden kunnen worden beschreven. Maar ook ging het door ons heen: "hoe zal de wereld er dan voor staan?" Peter is daar optimistischer over dan ik; gelukkig maar.

De wekker ging om 5 uur

 

Met Joris en de wasmachine

Vandaag zouden Roos en ik naar Papendrecht gaan, naar zoon Peter en kleinzoon Joris. Roos was echter niet erg lekker en zo ging ik uiteindelijk in m'n eentje. Aangezien ik er geen moeite mee heb om vroeg op te staan, dit i.t.t. Roos, had ik gepland om met de stoptrein van 6.30 naar Utrecht CS te gaan, dus vroeg op vanmorgen. De wekker stond op 5 uur, maar ik was bij de tweede plas om 4 uur al klaar wakker. Een klein ontbijt genomen en gedoucht. De rugzak stond al ingepakt klaar. Om6 uur de deur uit en om 6.20op het perron. In de trein werd ik met een "welkom" van een alleraardigste conductrice ontvangen; ook haar omroepbericht was opvallend vriendelijk en dat in de vroege ochtend! Ook in de Intercity naar Rotterdam klonk een allervriendelijkste jonge vrouwenstem; en deze conductrice kwam zelfs de vervoersbewijzen controleren; gebeurt zo vaak niet meer bij NS merkwaardig genoeg.
Nog door naar Dordrecht en door de sinister donkere stad naar de steiger van de pont; daar was ik tegen 8.30 en het werd net een beetje licht. Ver op geleide van Komoot naar Peter en Joris en tot mijn groot genoegen bleek ook schoondochter Jessica vandaag vrij te zijn. Lekker aan de koffie; ik had van alles meegenomen als het verjaardagskado dat Roos voor Peter had uitgezocht, "Peters' snaaiplankje"; een bijzonder interessant boek over immunologie dat ik van hem had geleend en nu terug bracht; quiche Lorraine die ik gisteravond nog had gebakken en tot slot een droge worst van slager Havercort uit Zwolle.
Joris was natuurlijk nog maar net uit bed, uitgeslapen en lekker actief. Hij had een stuk modern speelgoed, een wasmachine op batterijen die met knopjes kon worden bediend. En het werkte ook nog. Ach, als oudere heb je daar een zekere terughoudendheid in, maar waarom eigenlijk? Ik vond het wel leuk om daarmee samen met kleinzoon wat te klooien. Heb ook jaren geleden een keer met Evi een stuk speelgoed gezien waarvan ik geen idee had hoe het werkte; zij wel?! Het mechanisme snapte ik zelfs niet destijds.
Natuurlijk speelt zo'n klein kind een belangrijke rol in het bezoek maar we kwamen wel degelijk tot een goed gesprek; hij speelde rustig en om een uurtje of 12 ging hij naar bed. Uiteindelijk vertrok ik pas weer tegen een uur of drie en schaamde me een beetje dat ik zo lang was blijven hangen; Jessica en Peter bezworen mij dat ze het een erg prettig bezoek hadden gevonden en dat gevoel had ik ook sterk. 
Uiteindelijk was ik pas weer om 5 uur thuis; een lange dag voor een bejaarde?!

Mijn eigen concertzaal

 Eigenlijk had ik niet gedacht dat ik zo afhankelijk was van m'n PC, van m'n chroompie zoals ik hem vaak liefkozend noem. Ik ben niet zo'n grootgebruiker van Internet maar gebruik m'n chroompie vooral om muziek te beluisteren en om bloggies te schrijven. De Trouw lees ik bij voorkeur in de trein van de smartphone en ook e-mail gaat veelal met de smartphone en niet te vergeten, WhatsApp.
Van vriend Dick heb ik jaren geleden al een enorme bak muziek gekregen, mp3 gecomprimeerd, en wat heet "een grote bak"? Een SD schijfje en nog wat op de Terabyte opslag; genoeg om een heel leven te beluisteren. Het is naar mijn ervaring wel lastig om uit een rijstebrijberg te eten en ook vanuit zo'n berg muziek systematisch te luisteren. Zo heb ik alle cantates van Bach, toch wel mijn favoriete componist en dat is een berg op zich. Daarvan heb ik een copie gemaakt op de harde schijf van m'n chroompie en als ik een cantate of een aantal heb beluisterd dan elimineer ik deze van de harde schijf. Was er op blijft staan kan ik dan nog beluisteren. Dat heb ik nu ook voor de kamermuziek van Bach, voor Mozart met al z'n opera's en voor Schubert gedaan. Alleen merk ik wel dat m'n fysiek er niet goed tegen kan om ueren lang met de koptelefoon op te luisteren; ik krijg er op den duur een stekende koppijn van.

Aan de afwas

 

Lief briefje van Roos lag op het aanrecht

Toen ik gisteravond thuis kwam was iedereen inmiddels vertrokken met achterlaten van een gezellige rommel, vooral bestaand uit de afwas maar ook een heel lief briefje van Roos dat deze blog illustreert. Vanmorgen was ik al weer vroeg op, ging wat lezen in het boek van Annie Proulx dat ik onlangs heb meegenomen uit Ommen en zette om 8 uur de wasmachine aan het werk. Daarna maar eens aan de afwas terwijl ik van Bach genoot met de Bose op de oren. Daar kwam Cantate BWV 95 opnieuw ter ore en realiseerde ik me hoe bij de wonderschone tenor aria "Ach schlage bald" mij jaren geleden, toen ik hem voor het eerst hoorde, de tranen in de ogen schoten. Ik moest dat destijds gewoon aan iemand vertellen - Peter C. in dit geval - hoe diep die muziek, die twee hobo's d'amore er bij mij binnen kwamen met die dissonantisch, tweestemmig gespeelde melodie. En nu stond ik af te wassen en luisterde ik eens goed naar de tekst, en ja hoor, het ging weer over de "Todesstunde", het onderwerp waarbij Bach werkelijk altijd op zijn best componeerde. Ach schlage doch, selge Stunde. Ongelooflijk zoals deze geniale componist gevoelens kon toonzetten; ik kan er slechts met bewondering van genieten.

Magisch voedsel, daar gaat het om!

 We verheugden ons op het weerzien van onze zonen van vanavond. Hugo en Tycho zijn heel oude vrienden en hebben elkaar lang niet gezien; twee kletsmajoren die vast veel aan elkaar hebben te vertellen. En daar hoort magisch voedsel bij! Rijstebrij met rozijnen, kaneel, bruine suiker en boter. Later die avond zou ik er nog op attent worden gemaakt dat ik er in het verleden ook nog een citroenschilletje bij in kookte; dat was ik kwijt, maar zal ik een volgende keer goed maken.
De ochtend hield ik mij onledig met de afwas van minstens een week, het tussendoor steeds maar roeren in de pan met rijstebrij. 
's-Middags kwam Tycho en gingen we aan de thee. Was fijn zo met z'n drietjes bijpraten. Roos en Tycho gaan af en toe met elkaar uit eten, maar ik had Tycho ook lang niet gezien. Leuk om moeder en zoon zo met elkaar  in gesprek te zien. Uiteraard kwam het onderwerp Corona aan de orde. Tycho was nogal uitgesproken in zijn oordeel over antivaxers; hun argumentatie sloeg nergens op. Iedereen gebruikt Facebook en andere apps waaruit op te maken valt wat je zoal uitspookt, daar voegt de QR code niets aan toe en daar hoor je ook niemand over. Was iets waar ik nog niet eens aan gedacht had, maar het verbaast mij wel eens dat ik maandelijks van Google een overzicht krijg van waar ik in zo'n maand allemaal geweest ben; dat wordt kennelijk heel precies geregistreerd op basis van waar mijn telefoon heeft verkeerd. Doet mij niet zo veel, maar het is toch wel bijzonder; heeft voordelen en ongetwijfeld ook nadelen. Ik zit daar niet zo mee; schrijf tenslotte ook een dagelijkse blog waarbij ik van alles over mijn belevenissen laat lezen. Verbaas me er overigens wel over dat anderen daarin blijken te zijn geïnteresseerd, maar misschien zijn dat dat ook vooral dataverzamelende algorithmen.
We gingen vroeg eten; eerst de soep, die had ik, vanwege ruimtegebrek op het balkon gezet; was koel genoeg, want geheel bevroren. De eerste lege pan! Vervolgens de boerenkool; daar had ik zo veel van gemaakt dat ik maar alvast een liter had ingevroren. Bij de rest deed ik jus en vlees en warmde het goed op tot het de juiste consistentie en temperatuur had. Ik schepte op en daar werd gebeld; was natuurlijk Hugo. Die wilde ook wel een vorkje mee prikken. De twee mannen waren duidelijk heel verheugd om elkaar weer te zien en gaven daar luid en duidelijk kond van; leuk om dat als ouders van dit tweetal aan te horen! Intussen schoof het grootste deel van de boerenkool naar binnen; er bleef nog een restje over voor de koelkast. En toen het pièce de résistance, het magisch voedsel zoals Jim dat ooit heeft gemunt, de rijstebrij, Was aanvankelijk louter voor Tycho bestemd, maar Hugo kreeg natuurlijk ook een likje mee. Voor Roos maakte ik vla, waarbij ik iets in het pannetje liet zitten om zelf op te smikkelen. De mannen kwamen tot de conclusie dat er een speciale maaltijd met louter magisch voedsel moest worden georganiseerd waar ook Peter aan deel zou nemen en misschien nog wel een van de oude vrienden. Komt goed.
Hugo ging naar huis en niet veel later ging ik naar Utrecht om op tweede kerstdag mijn boosterprik voor Corona te gaan halen. Was makkelijk te vinden; met koeieletters stond de enorme hal van de GGD te pronken. Het was er behoorlijk druk en vooral heel goed georganiseerd. Het prikje stelt niets voor; dat daar zo'n drukte om gemaakt wordt lijkt wat buitenaards. Overigens had of heb ik nog steeds bedenkingen tegen mRNA-vaccins; zou die niet zo een twee drie aan jongeren, zeker niet aan kinderen toedienen, maar wat is mijn oordeel waard; ik heb zonder enige aarzeling mijzelf hiermee laten vaccineren vanuit een groot vertrouwen in de wetenschap. Overigens is er nu ook een "ouderwets bereid" vaccin, Nuvaxovid, waartegen ik geen enkel bezwaar zou kunnen bedenken. Wie dat weigert zit toch vooral zichzelf in de weg.

Recept magisch voedsel
500 ml melk, 50 gram witte rijst, 50 gram rozijnen, koffielepel kaneel, klontje boter flinke schep bruine suiker en een stukje citroenschil. Op laag vuur opkoken en op zo laag mogelijk vuur laten pruttelen en gaar worden. Regelmatig even door roeren. Je ziet wel wanneer het goed is. Dan laat je het afkoelen; het wordt heel stijf. En voor het opdienen weer opwarmen en met wat melk of room los roeren. Vingers natellen; het is zo lekker!

Eerste kerstdag

Marjorie en Hugo voor de foto geposeerd

Een spektaart om mee te nemen vandaag had ik gisteren al gebakken; verder had ik ook voorgesteld om de zelfgemaakte vla, waarover steeds wordt geroemd mee te nemen. Die heb ik vanmorgen eerst vers gemaakt. Met quiche en vla in de rugzak gingen we een boswandeling maken richting station. We waren de deur nog nauwelijks uit toen de telefoon ging; Hugo die aangaf dat we niet zo vroeg hoefden te komen: "vier uur is goed hoor, maar mag ook best half vijf worden". Dat kwam ons wel goed uit want we wilden best even flink in het bos wandelen; het was mooi droog weer en zo'n hele dag maar zitten is niks voor ons. Het was weer behoorlijk druk in het bos; de vrije dag en de Corona maatregelen doen het wandelen als tijdverdrijf eer aan. Wij kennen het bos op ons duimpje en weten dat het vooral rond de Parkeerplaatsen druk is; verderop en op de smalle paadjes komen nauwelijks wandelaars en in het omheinde stuk van het Houdringhebos al helemaal niet. We liepen naar de nieuwe toegang van het Houdringhebos en met een stevige omweg gingen we uiteindelijk naar het station. De aansluiting op CS duurt een kwartier en zo rond half vijf zaten we inderdaad aan de thee bij Hugo en Marjorie. Hugo had gisteren en eergisteren hard gewerkt bij "de slager", slager van Loo hier in de Bilt waar hij al vanaf zijn jonge jaren heeft gewerkt. Nog steeds wordt hij gevraagd om met het waanzinnig drukke kerstweekend bij te springen; hij doet dat graag, maar had deze keer zijn onderarm gekwetst bij het tillen. Ik hielp hem daarom een beetje bij de bereiding van het kerstmaal. Mijn inbreng was gering; Hugo is heel bedreven in de keuken zag ik al; zijn systematische aanpak kwam mij bekend voor. Als hij vroeger iets in elkaar moest zetten deed hij dat ook heel systematisch.
We hebben heerlijk gegeten en met elkaar van gedachten gewisseld. Toen Hugo hoorde dat Tycho morgen bij ons langs zou komen werd hij direct enthousiast: "veel te lang niet gezien, ik kom even langs!". En zo zou geschieden.
Roos moest mij er opmerkzaam op maken dat het al tegen 22 uur liep en dat we echt moesten gaan; was dus gezellig geweest. We zouden een slechte aansluiting hebben op CS, maar de buschauffeur keek zo te zien nog expres of er iemand van de roltrap kwam voor zijn bus 77; en zo waren we binnen een half uur uit en thuis.

Voorbereidingen

 Vandaag stond wat mij betreft vooral in het teken van de voorbereidingen van de kerstdagen. Ik maakte voor de zekerheid maar een "to-do lijstje". Voor vanavond had ik nassi in gedachten met kippenpootjes. Roos wilde wel weer eens naar de markt van Bilthoven en wilde ook wel weer eens aan kippenboer "Alex" laten zien dat we - ondanks haar vertrek naar Wijhe - nog steeds bij elkaar waren. Hij had mij een keer omstandig uitgemaakt voor "Kareltje", een niet mis te verstane wijze waarop je een door zijn vrouw verlaten man kunt duiden; daarover was ik behoorlijk nijdig en beledigd en was zeker een jaar niet meer bij hem aan de kraam geweest. Pas onlangs had ik er weer eens een kilootje kippenvleugeltjes gehaald omdat Ronja gevraagd had: "opa, neem je weer kippenvleugeltjes mee?", en ja, hoe kun je een wens van een kleindochter in de wind slaan. Dus naar de markt, Alex was niet op de kraam, maar we vonden hem verderop op de markt en dik gearmd gingen we naar hem toe. Grappige kerel, die zich vast wel een beetje schaamde. Bij Hans kocht ik voor de zekerheid nog maar 2 kg volkorenmeel. Op de notenkraam zagen we dat Marco er weer bij was; in geen jaren gezien en we kwamen weer genoeglijk even met elkaar in gesprek; hij is weer terug op de kraam op de vrijdag. Voor de zekerheid kocht ik nog een kilo eigenheimers voor de boerenkool die ik voor 2e kerstdag als Dick komt wil klaarmaken.
Thuis gekomen zagen we een mailtje van Dick dat hij van het bezoek aan zijn Utrechtse vrienden af wilde zien vanwege Corona. Verder belde Tycho terwijl we aan de thee zaten en bedachten we ons dat hij dan wellicht op tweede kerstdag zou kunnen langs komen. En zo zou gebeuren. Bij navraag bleek Douwe al plannen te hebben voor die dag anders had hij ook kunnen aanschuiven.
Intussen ging ik aan de gang en bakte alvast een quiche om morgen mee te nemen naar Hugo en Marjorie. Ik bakte een kerstbrood met spijs, maakte pindasaus voor bij de nassi en kookte de boerenkool; niet voor Dick maar in dit geval voor het bezoek van Tycho.

Die QR code weet wat

Spektaart voor Mariska

Vanmorgen om 9 uur beiden op weg naar Oss; Roos uit Wijhe en ik vanuit station Bilthoven. Uiteindelijk was ik een half uurtje eerder aldaar en nam de bus naar Heesch. We gingen vandaag op bezoek bij Mariska en haar gezin. Door de nieuwe maatregelen was het hele gezin thuis. Bij aankomst zag ik dat Mariska een beetje down was; ze wist niet waarom, maar gaf aan dat ik het inderdaad bij het juiste eind had. Ik pakte mijn tas uit met o.a. een deel van de Quiche, de spektaart die ik speciaal voor haar op verzoek had gebakken en meegebracht. Voor de kinderen had ik wat zoute nootjes meegenomen en voor de keuken nog een stuk boerenboter. Niet zo veel later kwam Roos er al aan; ze was hooguit een half uurtje later dan ik.
We gingen aan de koffie en raakten in gesprek en daar kwam wat mij betreft toch wel de aap uit de mouw; Mariska en Gideon horen tot de anti-vaxers en ontberen derhalve de QR code en dat beperkt je mogelijkheden wel enorm; dat zat haar zo dwars dat het gesprek een bijzonder onaangename wending kreeg. Het werd mij nu wel duidelijk waarom ze zo depressief was.
Later klaarde het wel op en kwam Gideon ook uit zijn werkplek boven en spraken we gezellig wat bij. Ook toonde hij ons het elektronisch instrumentje waarop de kinderen kennis kunnen maken met de toetsen van de piano. Ik speelde daar wat op; leek in niets op een piano, maar wekte wel het enthousiasme van Gideon. 
We dronken nog koffie en toen werd het tijd om weer te vertrekken. Roos ging mee naar de flat; eerste kerstdag gaan we naar Hugo en Marjorie en tweede kerstdag zou Dick komen.

Nel van Klink

De zelf gebakken frietjes bij de lunch

Natuurlijk begon deze dag met de felicitaties voor mijn zoon Peter. Tot mijn schande vergat ik die verjaardag nogal eens, maar dit jaar niet. Bovendien was schoondochter Margot eveneens op deze dag jarig; ook haar deed ik de bijbehorende felicitatie per WhatsApp toekomen. Verder verliep deze dag nogal lui. Afgezien van boodschappen, een spektaart voor morgen (bezoek aan Mariska et al) bakken en een boswandelingetje heb ik toch vooral muziek geluisterd en gelezen in zo'n schitterend reisboek van Paul Theroux over het Midden Oosten, waar hij inmiddels is terecht gekomen. Hij liever dan ik; wat een ontberingen moet hij lijden om een goed reisboek te kunnen schrijven; bijna net zo erg als dat jaar dat hij door China reisde; wat haal je je in je hoofd om dat te willen. Maar voor mij is het een groot genoegen om die landen zo van binnenuit te leren kennen via zijn voortreffelijk proza.
Als lunch had ik mij stellig voorgenomen om frietjes te bakken; twee kleine aardappelen geschild en in frietjes gesneden; licht ontwaterd door er flink wat zout overheen te strooien en een minuutje of tien te laten trekken. Dan goed afspoelen en drogen en dan in de olie zachtjes gaar bakken en tot slot stevig afbakken tot bruin. Het lukte weer met heerlijke frietjes als resultaat. Terwijl ik ze zat op te peuzelen moest ik weer aan onze buurvrouw in Amsterdam in mijn jeugdjaren denken, Nel van Klink. Ik was bevriend met de buurjongen Bram; hij was vrijwel precies een jaar ouder dan ik. En op zijn verjaardag ben ik een paar keer uitgenodigd om "patat" te komen eten. Dat was in die tijd echt heel bijzonder; mijn moeder heeft echt nooit zelf frietjes gebakken. Maar buurvrouw van Klink wel en ik vond dat fantastisch lekker. 
Maar ...., wist ik veel; ik had een keer zo veel zout op m'n frietjes gestrooid dat ze gewoon niet meer te eten waren, dus zei ik dat ik genoeg had gegeten. Nou, daar kwam niks van in; buurvrouw zag direct dat ik te veel zout op het lekkers had gestrooid en ik kreeg nieuwe frietjes waarmee ze mijn zo vurige wens voor dit paradijselijk voedsel weer mogelijk maakte. Wat een lieve vrouw was zij. Ze hebben niet zo gek lang naast mijn ouders gewoond; zij verhuisden naar Dordrecht, meen ik; daar lag hun hart, althans daar hadden ze het vaak over herinner ik mij nog.
Bij het overlijden van mijn vader had buurvrouw nog een lieve brief aan mijn moeder geschreven die mij bij het overlijden van moeder onder ogen kwam. Kortom, een bijzondere vrouw.
Ik denk bij het verorberen van mijn zelf gebakken frietjes altijd weer aan deze lieve en goedhartige buurvrouw.

Toch weer 16 km

 

16 km, niet gek toch?!

Ik had nog een track liggen van Station Soestdijk naar station Bilthoven. En aangezien het vandaag mooi, droog weer zou worden heb ik de stoute wandelschoenen maar weer opgezocht. Alvast oude papier meegenomen en weggegooid alsmede bakken met groenafval in het kader van het gescheiden afval afvoeren. En vort naar het station. Ook had ik twee bakken meegenomen alvast in de fietstas om melk te gaan halen na afloop van de wandeling.
Het was een forse en eigenlijk in mijn "achtertuin", d.w.z. in het gebied waar ik al zo ontzettend lang wandel. De wandeling van Baarn naar Bilthoven of den Dolder loopt door dit gebied en het is vlakbij Bilthoven feitelijk. Maar merkwaardig genoeg heb ik pas tegen het eind van de wandeling een gevoel van duidelijke herkenning gehad; dat is toch wel heel erg leuk van het laten creëren van tracks door Komoot. 
Het was inderdaad schitterend weer om te lopen en buitengewoon rustig. Onderweg sprak ik nog met een echtpaar dat zich duidelijk verbaasde over het geringe aantal mensen in het bos. Tja, het was wat ver van parkeerterreinen. Ik genoot in ieder geval en kwam lekker bijtijds weer bij mijn oude fietsje en ging naar de zuivelboerderij om inkopen te doen. Heerlijk die boerenkaas en yoghurt,de melk niet te vergeten en een forse staaf boter.
Thuis gekomen werd ik aangenaam verrast door een fraai bloemstuk voor de kerst dat ik van de buurvrouw kreeg; is echt haar specialiteit. Ze vertelde dat ze dit jaar wel 20 stuks maakt voor deze en gene; echt haar hobby. 

Obsessief bezig?

 

Als kind was ik al gek op wandelen, maar wat mij tegenwoordig bezielt verbaast me eerlijk gezegd zelf. Ik vind het heerlijk om in stilte door de natuur te lopen en over van alles na te denken. Het is niet mijn enige liefhebberij; lezen vind ik ook heerlijk. Vandaag ging ik weer terug naar de Bilt met een tas vol boeken; Yalom, de therapeut had ik uit en gaat op de stapel met boeken voor Jessy, een boek van Annie Proulx heb ik gisteren in een huis bibliotheekje in Ommen meegenomen en het boek van Paul Theroux over zijn reis rond de Middellandse zee heb ik terug genomen om verder uit te lezen. Als "voor het slapen gaan boek" heb ik nog een Geert Mak op het nachtkastje bij Roos liggen. Dus ja, lezen is ook een belangrijke liefhebberij van mij. En dan natuurlijk de muziek. De cantates van Bach zijn niet het enige; ik kan met zo veel genoegen naar klassieke muziek luisteren, bij voorkeur met de Bose koptelefoon. Tot slot natuurlijk de keuken; koken doe ik ook ontzettend graag. 
Desondanks heeft dat wandelen toch wel iets obsessiefs vind i, maar wat nou precies?  dat kan ik eigenlijk zelf niet duiden; misschien dat de vermoeidheid na zo'n wandeling, die soms iets van uitputting heeft en daarmee toch eigenlijk niet echt een beloning vormt. Ik weet het niet en zal het blijven onderzoeken.

Van Ommen naar Nijverdal

 

Verderop nauwelijks meer begaanbaar

Roos had geen uitgesproken behoefte om vandaag weer de omgeving te gaan verkennen; ik wel, wilde de track van Ommen naar Nijverdal van 22 km wel eens uitproberen. Juist op zaterdag en zondag wil ik graag in die oostelijke gebied aan de gang gaan vanwege al die verschillende spoorweg maatschappijen; dat is door de week toch vaak lastig te combineren met ons DalVrij abonnement. In de zomer is het makkelijker omdat je datn ook de half zeven grenzen 's-morgens en 's-middaga kunt gebruiken, maar nu in winterdag is dat ondoenlijk. Zo wilde ik vandaag als gezegd van Ommen naar Nijverdal lopen.
Het is ook Twente, maar omdat Komoot de track vooral langs de Regge had getrokken en ook nog eens door een aantal landgoederen was het heel wat aangenamer lopen dan gisteren van Vriezenveen naar Wierden. Alleen nu zonder mijn Roosje. 
Naar ik had verwacht zou de track vooral over de paden van het Pieterpad lopen, maar niets was minder waar; het liep wel vaak over het Overijssels Havezathepad, en dat waren mooie stukken. Het Reggepad maakte daar onderdeel van uit. Het liep op een bepaald stuk door een modderpad van jewelste; had ik in het voorjaar ook al gelopen, maar nu was het nauwelijks begaanbaar. Ik kreeg twee tegenliggers die me al waarschuwden: "het wordt nog veel erger", en inderdaad. Maar ik heb het zonder kleerscheuren gehaald; wel waren m'n schoenen bijzonder smerig, maar dat werd al minder met behulp van nat gras.
Het werden uiteindelijk inderdaad 22 kilometertjes en ik was blij dat ik het station Nijverdal naderde. Daar hoorde ik de trein naar Zwolle binnen lopen en dacht al: "die kan ik nooit halen", maar hij moest daar wachten op de tegentrein op die enkelspoorstraject. En dus was ik voor de zoveelste keer door mijn OV-engel gered en was zelfs om 16 uur weer op honk. Roos had een lekker koppie thee voor me. Was ik wel aan toe.

Wandelen door Twente

 

Beeldje op de markt van Wierden

Het was droog weer vandaag, dus met z'n tweetjes lekker aan de wandel. Roos had een track bedacht van Vriezenveen naar Wierden. Twente is toch vooral grasland en grasland betekent tegenwoordig toch gewoon een groen vlak zonder bloemen, zonder kraak of smaak. Als wandelaar weet je zo langzamerhand niet beter, maar ik heb de bloemen steeds meer zien verdwijnen in het boerenland; er zijn ook nauwelijks meer vogels.
Maar zo met z'n tweeën is het natuurlijk altijd fijn om buiten te wandelen. Roos had de paar stukjes bos die in deze omgeving waren in de route opgenomen. Na een 15 kilometer bereikte we het einddoel.

Chroompie doet het weer?!

Gisteren, tijdens de wandeling met Ab appte Roos mij met de opmerking: "Je bent morgen welkom".  Dat was niet mis te verstaan; gezellig, dacht ik bij mezelf. Ik sprak af dat ik in de loop van de middag de trein zou nemen.
Na die forse wandeling van gisteren deed ik het rustig aan; dat betekent lekker in bed lezen in het boek van Yalom en nog wat cantates beluisterd van Bach, uitgevoerd door Ton Koopmans; uitvoeringen van hoge kwaliteit. Ik heb de mp3 versies gekopieerd op m'n chroompie en luister de hele bubs systematisch door. Grappig genoeg heb ik het gevoel dat Bach z'n hart, z'n religieuze zelf vooral in de gewijde cantates legt. Zo zijn er in de 200 serie stukken die hij heeft gecomponeerd ter ere en glorie van een koning Augustus; die cantate vond ik inspiratie arm; ik had gewoon minder zin om er naar te luisteren. Overigens vind ik de caffee cantate wel erg leuk om naar te luisteren; die is gewoon geestig, ook door de tekst natuurlijk, maar bepaald niet religieus.
Ik had zo'n gevoel dat de PC weer op orde was nadat de batterij geheel leeg was gegaan door langdurig stil te staan met knipperend lichtje; het knipperde niet meer, dus een volledige lock down van het apparaat. En inderdaad, dat had geholpen en nu pakte hij de WiFi weer als gebruikelijk. De hele actie om hem weer aan de praat te krijgen was dus overbodig geweest. Nu nog de tijd vinden voor het schrijven van al m'n daily blogs.

Het Halve Zolen lijntje

Brug door de Moerputten

 Inmiddels toch wel heel erg lang geleden, ik vermoed in 1958, leerde ik op school, de lagere school dus, over de Langstraat; daar was leerindustrie, daar werden onze schoenen gemaakt. Waar dat precies was werd niet duidelijk gemaakt, althans dàt heb ik destijds niet opgepikt. In het volgende decennium hoorde ik over de zwaar vervuilde vaarten in Groningen waar de aardappelmeelfabrieken hun afvalwater direct in genoemde vaarten loosden; het schuim sloeg over de wegen heen en het stonk er nogal. De beken in Brabant waren sterk vervuild en stroomden als open riolen uiteindelijk in de Maas. Ja ja, zo ging dat "vroegig", maar ik wist nog steeds niet dat die Langstraat met z'n leerindustrie een belangrijke bron van die vervuiling was. Inmiddels wist ik wel dat die Langstraat in Brabant lag, maar waar precies? Nou, dat weet ik dus vanaf vandaag; het halve-zolen-lijntje was de spoorverbinding met de Langstraat.
Vandaag wandelde ik op voorstel van Ab voor de tweede keer over de brug door natuurgebied de Moerputten; dat vormt toch wel een imposant onderdeel van dit spoortraject. 
Ab belde klokslag kwart voor acht aan hedenmorgen en na enkele koppen thee zaten wij alras in zijn zwarte bolide op weg naar den Bosch. Tommy hielp ons de weg naar het Jeroen Bosch hospitaal te vinden alwaar het parkeerterreintje voor de opstap naar de wandeling over het Halve zolen lijntje dat zijn bizarre naam ontleent aan het grote aantal schoenfabrieken dat destijds, in deze streek haar schoenen produceerde. Over de 600 meter lange, imposante spoorbrug en verder over het voormalig spoortraject door naar Nieuw Kuick. Daar wilden we de bus nemen naar Drunen om de wandeling voort te zetten over de Loonse en Drunense duinen. Het was weer niet te geloven, maar mijn OV-engel liet de bus zodanig voorrijden dat we met een korte sprint en een vriendelijke chauffeur direct konden instappen. Na een korte rit en een stukje Drunen en oversteek over een fors kanaal, Drongense vaart geloof ik, zaten we in de volle pracht van genoemd zandgebied. We sjokten kilometers door het stuifzand en bossen. Prachtig en het was zelfs warm; niet te geloven dat je op de grens van herfst en winter zulke temperaturen kunt krijgen. We deden zelfs onze jassen uit en hadden het zweet op ons voorhoofd. Uiteindelijk gingen we de vaart weer over en kwamen uit bij het voormalig spoorlijntje en liepen terug naar de auto. Komoot gaf 35 kilometer aan, maar dat was onzin; er zat een stuk autobus bij. We schatten de afstand die we gelopen hadden op ruim 25 kilometer waarmee ik dus voor de afloop van 2021 mijn voornemen gestand heb kunnen doen. De 25 gehaald!
Thuis gekomen heb ik de dinsdagavond klaar gemaakt boerenkool opgewarmd en, naar ik uit de complimenten begreep smaakte deze Ab naar genoegen; vond hem zelf ook erg geslaagd met ruim rundvlees en gebakken gedroogde plakjes worst. Tot slot een vlaflip van vers gemaakte vla, yoghurt van de boer en jam van eigen keuken. Ging erin als koek! Toen Ab ondanks de mist weer vertrok ben ik zo'n beetje naar bed gegaan. Heb nog vergeefs geprobeerd om wat van Yalom te lezen, maar de oogleden verhinderden dat. 

Weer naar Schoorl

 

Met broer Jan in de duinen van Schoorl

Vandaag naar broer en schoonzus in Zwaagdijk. Ik zat nog niet in de trein of ik had het boek van Yalom weer ter verdere lezing ter hand genomen. Ook in de Intercity naar Hoorn las ik verder; het boek intrigeert en interesseert me bijzonder; die Yalom kan zo fascinerend goed schrijven. Het bijkomend effect was dat de reis relatief kort duurde; voordat ik het wist was ik in Hoorn. Tot mijn verbazing stond broer Jan er niet, althans dat dacht ik. Daarom appte ik maar even dat ik er al was en daar kwam hij aangelopen; wist niet dat er ook een achteruitgang was bij het station Hoorn. Snel waren we op weg met zijn mooie nieuwe bolide. Fijn om Thea weer te zien; was zo te zien goed hersteld. We dronken lekker koffie en broer werd ongeduldig; hij wilde aan de wandel. Met de auto dwars door Noord Holland naar de kust en uiteraard naar Schoorl, de plek waar in 1946 "alles" begon. Daar aangekomen beklommen we traditioneel het klimduin. Deze keer haalde ook Jan - e zelfs zonder echt te hijgen! - de top van dit hoge zandduin. Hij is ongehoord afgevallen en doet al jaren veel aan zijn conditie en dat was te merken. Hij lijkt qua gezicht nu ontzettend op wijlen onze grootvader van Elven.
We liepen door de duinen richting zee; we genoten van het prachtige landschap en het goede wandelweer; beetje heiig (met dank voor de correctie) misschien, maar droog en niet echt koud. Ik had een bammetje in m'n jaszak gedaan en liep zonder rugzak; is lekker relaxed, "chill" hoor. We hadden, zoals dat vaak met gezamenlijk wandelen gaat een goed gesprek en nu niet alleen over ons gedeeld verleden maar ook wat ons zo ter harte gaat; echt broers onder elkaar; deed me veel goed!
Weer terug in Schoorl wilden we even kijken of de bakker aldaar nog van die heerlijke Noord Hollandse taai taai had. Helaas kon de uiterst behulpzame dame in de winkel zelfs na lang zoeken in de vriezer geen taai taai meer vinden voor ons en keerden wij zonder taai terug naar schoonzus Thea. Onderweg pikten we Thea's moeder nog op in Hoogkarspel.
Via de chat heb ik nog gezellig zitten kletsen met de twee dochters van Jan en Thea; leuk om die jonge vrouwen met hun kinderen weer even te zien; had hen graag even in het echt gezien; misschien een volgende keer.
Jan kookte intussen en we hebben genoeglijk met z'n viertjes zitten eten. Jan bracht me terug naar het station Hoorn en de terugweg ging, dankzij Yalom weer razendsnel. Ben wel bijtijds gaan slapen; morgen vroeg weer op, want Ab zou om 8.00 komen; dat betekent in de praktijk meestal een kwartiertje - minstens - vroeger.

In de keuken

 

Vanmorgen weer terug naar de flat in de Bilt. Ik wilde vandaag wat boodschappen doen; melk halen bij de zuivelboerderij en bij de groenteman vooral ingrediënten voor de rauwkost die ik vooral nuttig om mijn microbioom tevreden te stellen. Deze week heb ik een druk programma voor de boeg; morgen naar broer Jan en schoonzus Thea in Zwaagdijk en donderdag met Ab wandelen over het halve zolen lijntje door de Langstraat. En aangezien Ab heeft aangegeven dat hij blijft eten zal ik dus vanavond al toebereidselen moeten doen; verder zit ik vol (gut, gut wat hebben die pensionado's het toch druk har har).
Dus eerst naar huis gewandeld vanaf het station en de al gekookte boerenkool ontdooid; moest nog wel worden afgewerkt met aardappelen en worst. Bij Boom en Bosch 2 liter melk en een liter stand yoghurt; die is ongehoord lekker; vooral de bovenkant, met de dikke laag zure room bovenop is ongehoord zalig; die heb ik bij thuiskomst dan ook direct opgenuttigd.
Bij de groenteman had ik ook een rood kooltje gekocht om alvast toe te bereiden en in te vriezen; daar maak ik kleine porties van zodat ik na een wandeling direct kan eten; een kwestie van 'smorgens of de avond tevorren te ontdooien zetten.
Al met al heb ik een heerlijke pan boerenkool gemaakt; zal Ab best smaken denk ik! De rode kool was ook weer prima en ook een pan bruine bonen was klaar om in te vriezen. 
Ik had uit de schuur het boek "de therapeut", van Irvin Yalom meegenomen naar boven; ik had het eerder ter hand genomen en weer weggelegd voordat ik het eerste hoofdstuk uit had; niet omdat het boek slecht was, maar omdat psychologie niet echt "mijn ding" is. Yalom ken ik overigens als een ongehoord goede schrijver. Donordochter Jessy is wel geïnteresseerd in psychologie. Voor het slapen gaan heb ik het eerste hoofdstuk van dit boek opnieuw gelezen en nu trok het mij juist helemaal in deze psychologische roman. Ik heb het dan ook in m'n rugzak gestopt om morgen tijdens de reis verder te lezen. Wellicht iets voor Jessy.

Gijs alweer 11 jaar

 

Jarige Gijs met traktaties

Precies 11 jaar geleden werd ik opa; een vermoeide dochter Arja belde mij dat ze het leven had geschonken aan zoon Gijs. Dus een van de eerste dingen die ik vanmorgen deed was de hele familie met een WhatsApp bericht feliciteren. Later kreeg ik een bericht terug van Arja met een blij kijkende Gijs die op school had getrakteerd met - waarschijnlijk - door moeder Arja zelf gemaakte lekkernijen. Waar ze de tijd vandaan haalt is mij onduidelijk, maar ze is net als ik kennelijk gek op het werken in de keuken.
Roos en ik gingen vandaag een wandeling maken van Delden naar Borne, een stevige wandeling van een kilometertje of 20. Stevig doorlopen want het abonnement stelt haar grenzen aan de looptijd. Beetje vroeg voor ons doen opgestaan en inderdaad met de trein van 9 uur op pad; via Zutphen naar station Delden. Daar moesten we wat geld trekken en gingen daarom eerst door het centrum van dit aardige stadje. Daar zagen we een mooi beeldje van een jong paard. De laatste keer dat we in Delden waren was er sprake van hilariteit in het dorp; het beeld van "het paardje" was ontvreemd?! Nu stond het er weer, zij het een kopie van het veulen; prachtig rank,  uitgevoerd in brons. Even verderop konden we inderdaad geld trekken zoals een vriendelijke dame ons desgevraagd had verteld.

Deldens' veulen

Roos had weer op kunstige wijze een track geconstrueerd door het toch wat saaie landschap van Twente; ieder plukje bos doorkruisten wij en dat was gewoon prachtig. Ik vind dat toch wel heel kunstig hoor hoe ze dat telkens weer doet. Ik beheers die kunst niet en laat het construeren van een track van A naar B altijd gewoon direct aan Komoot zelf over; overigens meestal ook een track van bijzondere kwaliteit opleverend hoor; over Komoot niets dan goeds!
We waren ruim op tijd in Borne en uiteindelijk om 16.00 uur weer in Wijhe; geen seconde zelfs in spitstijd gereden, zoals de bedoeling van ons DalVrij Abonnement.

Schubert in Wijhe

 

Zanger en pianist staan achter het instrument

Al maanden geleden had Roos gevraagd of ik een uitvoering van "Die Winterreise" zou willen bijwonen in Wijhe. Nou, dat wilde ik wel. Vanmorgen om half elf kwam ze me van de trein halen en liepen we gezellig naar huis en gingen aan de koffie. Vanmiddag om half vier was de uitvoering in de Nicolaaskerk, een kerk die oorspronkelijk in de dertiende eeuw werd gerealiseerd, wellicht eerder dan de gelijknamige kerk in Amsterdam. Met masker en QR code maakten we onze opwachting. Een schitterende entourage in dit statige gebouw; kerstboom, fraaie gebeeldhouwde preekstoel en lekker warm. Een mooi instrument, naar later werd toegelicht een piano uit 1829, een jaar na het sterven van Schubert gebouwd. We kregen werkelijk de beste plaatsen toegewezen; waarschijnlijk omdat Roos direct na de aankondiging twee toegangsbewijzen had aangevraagd. Vanwege de Corona maatregelen waren de plaatsen toegekend en daar werd strikt de hand aan gehouden.
Terwijl de rest van het publiek toestroomde bekeken wij de ruimte en het instrument. In de hoek stonden pianist en zanger klaar om op te treden. Na een korte introductie begon het concert; voor de optredenden een hele klus want juist vanwege de Corona maatregelen waren er twee uitvoeringen deze middag; dit werd de tweede keer dat de 24 liederen werden uitgevoerd, wat een inspanning!
In het begin moest ik nogal wennen aan het geluid van deze 200 jaar oude piano, uit de tijd van Schubert zelf. Maar gaande het concert realiseerde ik mij dat dit heel goed vergelijkbaar was met uitvoeringen uit die tijd; een echte originele Schubertiade!
Ook degenen die het uitvoerden deden mij steeds meer denken aan degenen die dat destijds deden; geen Ian Bostridge of andere zeer groten, maar gewoon een goede, professionele zanger en een voortreffelijk spelende pianist die er af en toe een beetje naast zat en geen Itchiko Uchida. Ik vond dat heel verfrissend. Tot drie keer toe kreeg ik echt kipenvel van emotie bij de uitvoering. Zo met de teksten voor je neus, terwijl je de muziek door en door kent geniet je toch wel heel erg van zo'n recital. Na het laatste lied ben ik dan ook op de zanger toegestapt en merkte op dat hij vast moe zou zijn na twee keer de Winterreise te hebben gezongen; nou, dat beaamde hij. We hadden erg genoten van de uitvoering en bedankten zowel zanger als pianist persoonlijk.