Zijn we Eindhoven al voorbij?

Startpunt

Midden in de nacht schrok ik wakker van een paar knallen met lichtverschijnselen tot in de van goede gordijnen voorziene slaapkamer. Het was 1 uur; het leken wel schoten van een geweer, maar dat gaat niet met lichtverschijnselen gepaard. Geluid van aansnellende sirenes hoorde ik evenmin. Wel een half uurtje later, in de verte de zelfde soort knallen en nog later opnieuw. Kwajongens kennelijk. Maar ik kon de slaap niet meer vatten; kwam ook doordat ik de afgelopen nachten in de stilte van Wijhe als een blok had geslapen en lange uren had gemaakt. Bovendien had ik mij voorgenomen om met de trein van 6.15 richting Roermond te gaan en met de bus naar Heythuisen teneinde een mooie wandeling te maken door het Leudal; dat is zonder knallen vaak al opwinding genoeg om zeer vroeg wakker te schieten.
En zo stond ik om kwart voor 9 in Heythuisen en even later liep ik door het Leudal. Van het beekje, de Leu was niet veel te zien; een bosrand tussen beek en wandelpad verhinderde de blik op het stroompje. Hier en daar bleek dat het om een fraaie beek ging; het pad bestond uit zwaar bedauwd hoog gras zodat mijn wandelschoenen snel doorweekt waren. Een enorme hoeveelheid paardenbloemen noopten mij om daarvan een zak vol te plukken:"goed voor de rest van de week groenvoer", bedacht ik mij.

Schip over de Zuid Willemsvaart

Halverwege week de door Komoot vastgestelde track van de beekloop af en ging via een kaarsrechte weg richting Zuid Willemsvaart, een in de 19e eeuw aangelegd kanaal waarvan ik nog wist van het bestaan omdat "we" dat op de lagere school moesten leren. Bij Nederweert kwam ik bij een indrukwekkende sluis waar behoorlijk druk verkeer van grote binnenvaartschepen plaats vond. Ik liep nog verder langs het kanaal en kwam in Weert; best een leuke stad met een aardig centrum. Bij de enkele bezoeken die ik hier heb afgelegd betrof het een maaltijd bij de plaatselijke "Chinees" wanneer Roos en ik terug kwamen van een weekendje Lusemburg. Brak de reis een beetje.
Ik had vrijwel direct een Intercity richting het noorden, maar sukkelde al heel snel in een diepe slaap, zo diep dat ik echt niet meer wist waar ik was toen ik wakker schrok: "zijn we Eindhoven al voorbij?", voreg ik verschrikt aan de mevrouw die schuin tegenover mij zat. We moesten zelfs nog in Eindhoven aankomen. Niets aan de hand dus. In den Bosch stapte ik over op de trein naar Zwolle en was 2.30 uur later in Wijhe voor de bridge avond in de club. Roos haalde me op van het station; ze had het eten al klaar en maande me om nog even een tukkie te doen. Was hard nodig want ik was direct vertrokken en een half uurtje later weer helemaal fris om lekker te bridgen. Na het bridgen hebben we zelfs nog een borreltje gedronken en gingen over twaalven naar bed. Was een hele lange dag geweest!  

Genieten van het leven

 De groep donorkinderen heeft het idee opgepakt om voor de nieuwe halfbroer een door alle betrokkenen samengesteld informatie brief op te stellen. De donor (ik dus) hoort daar uiteraard ook bij. Ik heb mij eigenlijk beperkt tot het geven van de link naar het interview dat in 2018 van mij is opgenomen en dat ik heb geplaatst op internet met hulp van vriend Dick. Dat filmpje had ik lang niet meer aangehoord, maar ik kon het echt gisteren niet laten om het weer te beluisteren. Het raakte mij toch weer, vooral het laatste deel van het interview waarbij ik op verzoek van de interviewer wat vertel over mijn grote liefde voor muziek en daarbij ook voor zang. Ik zong zelfs voor en wel die prachtige strofe uit de Altrapsodie van Brahms, die ik zo roerend mooi vind, met name die oude opname, in 1949 gezongen door Kathleen Ferrier. En tot mijn eigen verbazing rolden de tranen weer over m'n wangen. 
Voor de rest was het verhaal vooral een explosie van levenslust; als een waterval hoorde ik m'n eigen stem verhalen over mijn verleden, mijn liefde voor muziek en vooral voor lezen en het opdoen van kennis. Zoals ik daarin ook met nadruk zei in 2018: "ik ben een levensgenieter", en daar ben ik het nog steeds mee eens.

Een T-Ford in Ugchelen

 

T-Ford in Ugchelen

Roos had voor vandaag een wandeling in gedachten: van Ugchelen naar Loenen. We ontmoetten elkaar in Apeldoorn en dan nog een klein stukje met de bus en daar waren we in Ugchelen, inmiddels een buitenwijk van Apeldoorn. Het eerste dat we zagen in Ugchelen verbaasde ons: een echte T-Ford van zo'n honderd jaar geleden en als gloednieuw. We begrepen van omstanders dat deze T-ford wel gebruikt werd door bruidsparen op hun trouwdag; het is ook wel heel bijzonder. Destijds werd deze auto, die in miljoenen is geproduceerd werkelijk voor van alles gebruikt; zelfs als trekker voor de ploeg heb ik wel eens gelezen. De enige keer dat ik er eentje heb gezien was in Frankrijk ergens in een "cave" onder een boerenhuis, helemaal onder het stof en stro, maar deze stond echt te pronken; we bleven er met bewondering naar kijken.
Onderweg spraken we toch vooral weer over alle drukte die weer ontstaan was rond het donorkind gebeuren; het blijft toch wel een onderwerp dat voortdurend opspeelt. Nummer 8 heeft zich vorige week aangekondigd via een telefoontje van FIOM. Op die paar gegevenheden die ik over de nieuwe telg aan onze extended family boom had Roos weer eens wat speurwerk gedaan en daar moest ze uiteraard kond van doen. Ik heb dat helemaal niet; ik zie wel hoe het zich ontwikkelt; anderen maken zich drukker dan de donor zelf: ik dus har har.
Maar de wandeling voerde ons weer via de track van Roos door fraai Veluwe. Het verbaasde ons dat er zo ontzettend weinig mensen in dit mooie natuurgebied waren. Het enige echtpaar dat we tegenkwamen wist ons te vertellen dat het herfstvakantie was. En inderdaad, het was ons beiden in de internationale treinen opgevallen dat het opmerkelijk druk was; er hing in mijn trein echt zo'n vakantiesfeer. Onderweg had ik een interessant gesprek aangehoord van mensen achter mij die het over onderwerpen hadden die mij ook bijzonder interesseren en die ons allen aangaan: de vaccinatie tegen COVID en vooral het merkwaardige fenomeen van de weigeraars, maar ook het almaar toenemend fenomeen van de informatieverzameling, het vastleggen van privé dingen met foto's. Iemand vertelde dat zij een bekeuring kreeg voor te hard rijden en dat op de bijgevoegde foto niet alleen het kenteken zichtbaar was maar ook haar gezicht. Dat deed haar schrikken en het verbaasde ook mij dat dit kennelijk gebruikelijk is geworden. 
Afgelopen week werd dit onderwerp ook in het gesprek met Gideon met nadruk aan de orde gesteld. Wat dit in de toekomst voor gevolgen kan hebben brengt onrust bij veel mensen. Als oudere denk je al snel: "zal mijn tijd wel duren", maar voor jongeren ligt dat toch wel heel anders.
Nou ja, wij sjokten de hele dag over de Veluwe en aten ons boterhammetje op een boomstam omdat er werkelijk nergens een bankje was. De omgeving was prachtig. In Loenen aangekomen bleek de bus niet op de halte te stoppen maar op een noodhalte even verderop. We hadden geen idee hoe laat we die bus konden verwachten, maar ja, de OV-engel liet ons niet in de steek en de bus kwam direct om de hoek zeilen met 10 minuten vertraging zoals de chauffeuse ons meldde, dus voor ons precies op tijd.
Thuis gekomen had ik voor Roos een paar restjes; soep en een fantasie in snijbiet, kaas toe. 's-Avonds hebben we nog plezierig gebridged.

Juweeltjes in de vroege morgen

 

Zoals de meeste dagen dat ik geen plannen heb blijf ik lekker lang op bed liggen om te lezen. Bij de WVT heb ik enkele weken geleden een paar boeken ingeslagen, o.a. van Geert Mak. Van hem heb ik het boek "de goede stad" (weer?) ter hand genomen. De verschillende essays in dit boek komen me af en toe als bekend voor, neemt niet weg dat het getuigt van groot inzicht in heden en verleden en wel op heel diverse, meestal wel sociaal-historische aangelegenheden; behoud van monumentale elementen in een stad bijvoorbeeld of parallellen tussen heden en verleden. Hij is niet zomaar een tweetal jaren als bijzonder hoogleraar verbonden geweest aan de Universiteit van Amsterdam;was mij onbekend; zijn inaugurele reden en zijn afscheidscollege maken deel uit van dit boekwerk met essays.
Tijdens het lezen had ik de onvolprezen Bose koptelefoon met muziek van Mozart, Bach en Richard Strauss. Net als Johan Huizinga, aldus Geert Mak kan ik me dan zo gelukzalig voelen en wegzinken in de schone kunsten uit het verleden. Ik ervoer het boek en de muziek als pure juweeltjes.

Van Baarn naar Bilthoven

 

Foto onderweg van het Nonnenland, natuurgebied

Voor de verandering eens niet van Baarn naar Den Dolder maar direct naar Bilthoven. Natuurlijk - gierig als ik ben - vanwege het Dalvrij abonnement; ik kon namelijk niet vroeg genoeg van huis om voor 16.00 uur weer in te checken. Maar het was leuk want Komoot had een track gemaakt met stukken die ik nog niet eerder had gelopen terwijl ik dit gebied al meerdere decennia bewandel.
Niks bijzonders deze dag afgezien van de stampij die ik veroorzaakte door op het "Half11" WhatsApp groepsgebeuren meldde dat er weer een match was; een nieuwe donorzoon, een halfje voor bekenden. Dat wordt door de groep donorkinderen nog steeds als iets bijzonders gezien en inderdaad merk ik dan ook dat er een leuke groepsdynamiek ontstaat.

Weer een match

 

Monument voor kinderslachtoffers

Vandaag was mooi weer beloofd en kon ik eindelijk mijn voorgenomen wandeling in Limburg gaan maken. Roos had een track voor me geconstrueerd van Swalmen naar Roermond; een niet al te lange route die ik makkelijk voor 16.00 uur zou kunnen beëindigen zonder dat ik voor dag en dauw op hoefde te staan. Voor de zekerheid had ik wel de bus genomen naar Utrecht CS zodat ik al im 9.03 kon inchecken. Op weg naar de halte kwam ik nog de tweelingbroer van aangetrouwde neef Paul tegen. Natuurlijk herkende ik hem direct (ik wist ook dat hij in de Bilt woonde maar had hem niet eerder ontmoet). In Roermond even een sprintje naar de stoptrein naar Venlo en 5 minuten later, om 10.30 was ik in Swalmen waar, tegen de verwachting in enkele druppels regen vielen. Bleef gelukkig de enige neerslag, overigens niet van betekenis. Door het dorp heen en al snel in het dal van die schitterende beek de Swalm, die op het smalste deel van Limburg naar de Maas loopt. Niet alleen het beekdal was de moeite waard maar ook het traject naar Roermond verderop; Roos had het weer perfect bij elkaar bedacht. Ik kwam onderweg een wat pijnlijk monument tegen; een monument ter herinnering aan de dood, bij twee gelegenheden trouwens waarbij kinderen  om het leven waren gekomen bij het demonteren van explosieven vlak na WO II. Afschuwelijk! 
Ik liep in gedachten verder langs een andere waterloop; via bruggetjes door weiland vol koeiendrollen. Daar ging mijn telefoon; eerst verstond ik de naam niet, maar het was een oude bekende van het FIOM, Fred; degene die de eerste kennismaking met Mariska had begeleid en later ook met Jessy. Ik dacht in eerste instantie dat hij voor iets anders belde, maar hij zei: "ik heb nog iets anders, er is weer een match". "Dat wordt dan de achtste", vertelde ik hem. Hij was verrast dat het aantal mij bekende donorkinderen inmiddels was aangegroeid tot 8 stuks; tja, de meesten hebben mij via MyHeritage of ft-DNA opgespoord en niet via FIOM.
Ik peinsde er wat over na en liep verder naar Roermond. Daar had ik een vlotte aansluiting naar den Bosch. Ik appte met Mariska en vroeg haar of het schikte dat ik langs zou komen. En ja hoor, dat was prima; om 17.00 uur belde ik aan en werd hartelijk verwelkomd door de kleinkinderen en dochter. Natuurlijk spraken we over de nieuwe loot aan onze telkens groeiende donorkinder schare, maar vooral ook over de leuke ontmoeting afgelopen zondag met Asbjörn. Hij appte nog en we stuurden een app met foto naar hem terug.
En natuurlijk gezellig met de kleinkinderen. Gideon kwam thuis en we hebben heerlijk gegeten en met elkaar zitten praten over Corona maatregelen en over historische gebeurtenissen; leuk gesprek. Het was 21 uur dat Gideon me naar station Oss bracht en 23 uur dat ik weer op de flat was; kortom een hele dag geweest.  

Viel gelukkig mee

 

Lekker op de schommel

Joke belde me gisteren of ik vandaag alsjeblieft wilde komen om de kinderen, Bram en Ronja bezig te houden; ze was behoorlijk grieperig en zag het niet zo zitten in haar eentje met die twee druktemakers. Natuurlijk doe ik dat graag. 
Roos had nog een stuk droge worst liggen; zonder dat durf ik echt Ronja niet onder ogen te komen; ze is net zo gek op droge worst als ik en ook Bram is er behoorlijk gek op. Aangezien ik de afgelopen dagen niet aan mijn dagelijkse portie wandelen was toegekomen ging ik wat vroeger de deur uit en liep door het dorp naar het station. Onderweg zag ik een tafeltje met daar op een paar zakken met appels. En ik vind het altijd zo leuk om gewoon aan de straat eieren, fruit of groenten te kopen van particulieren dat ik Roos even belde om haar op de hoogte te brengen. Duurde even voordat ze uit mijn onsamenhangende uitleg kon opmaken waar deze lekkernijen zich bevonden. Later appte ze me dat ze inderdaad appels had gescoord. Ondertussen liep ik stevig door tot het tijdstip dat de trein naar Zwolle binnen reed. Met de Intercity via Utrecht naar Gouda en keurig op de afgesproken tijd, 13 uur was ik bij Joke. Tussendoor had ze me nog ge-appt dat het vandaag veel beter met haar ging dan gisteren; ik appte terug of ik dan wel langs zou komen, maar dat werd door dochter en kleinkinderen erg op prijs gesteld en zo zat ik de hele middag en gezellige avondmaaltijd bij het dochterlijk gezin. Ze was inderdaad behoorlijk opgeknapt; het viel gelukkig mee; we gingen er zelfs met de kinderen op uit naar zo'n open speelplaats voor jonge kinderen met schommel en glijbaan. Op de foto is duidelijk dat dochter en de kids het daar erg naar hun zin hadden. Ik stond een beetje te kleumen en probeerde te voorkomen dat Ronja bij het klimmen op de glijbaan op haar snuitje naar beneden zou schuiven.
Na het eten heb ik nog een stevig stuk gelopen naar het station.

Memorabilia

 

Hier overhandig ik de oeroude
presse papier aan Asbjörn

In mijn rariteitenkabinet heb ik een aantal voorwerpen verzameld die mij dierbaar zijn en vaak een link naar het verleden vertegenwoordigen. De pet van mijn opa ten Brink, het oude mes van oma ten Brink, het vulpotlood van mijn vader waarmee hij gedurende zijn (werkzaam?) leven veel heeft geschreven, advocaatlepeltjes die al generaties in de familie waren, theelepeltjes van mijn moeder en nog meer oude zaken. De laatste keren heb ik een aantal daarvan doorgegeven aan de donorkinderen. En nu had ik voor Asbjörn ook iets bedacht, een voorwerp dat ik echt mijn hele leven heb gekend en dat nog in handen is geweest van mijn overgrootvader, Hendrik van Elven. Het is een "presse papier", uit te spreken in het Frans; een zwaar stuk glas dat je op een stapel papier kon leggen om het bij elkaar te houden zonder dat jet er een nietje of een paper clip aan hoefde te doen. En oeroude foto zit met de beeltenis naar binnen nog enigszins zichtbaar aan wat als onderkant gebruikt werd. Dit voorwerp heb ik met verhaal erbij plechtig aan Asbjörn overhandigd. Bij het onverwacht snelle vertrek had hij het vergeten maar beneden herinnerde hij het zich en wilde het per se gaan halen. Heb ik zelf gedaan natuurlijk. Ik vind het ontzettend leuk dat deze oude voorwerpen verder gaan in de generaties. 

Kennismaking met Asbjörn

Samen op het balkon van de flat. Foto gemaakt door Roos

Eindelijk is het er van gekomen. Iets minder dan een jaar geleden meldde Asbjörn zich als donorkind. De match was duidelijk en we hebben direct uitgebreid met elkaar en ook binnen de groep met de andere donorkinderen ge-appt. In de maanden daarna heeft hij zich gemanifesteerd als goed communicator; zonder dat we elkaar kenden heeft hij het contact onderhouden met Roos en mij, met de andere donorkinderen en zelfs met mijn viertal, en dat tot wederzijds genoegen. Maar we hadden hem nog steeds niet in levende lijve ontmoet. Gelukkig is die leemte vandaag gevuld. Toch behoorlijk onverwacht had hij een gelegenheid gevonden om naar NL te vliegen en vandaag kwam hij langs bij mij op de flat. Die was door de verandering van afgelopen week in mijn ogen om door een ringetje te halen dus kon ik hem met een gerust hart ontvangen.
De eerste ontmoeting vond plaats op station Bilthoven. Roos en ik liepen door het bos naar het station en waren ruim op tijd ter plekke. En daar kwam hij aan; we groetten vanuit de verte met een handzwaai en daarna met een hug die door Roos ook werd vastgelegd. Met z'n drieën liepen we via het bos naar de flat. Om 11 uur ontmoetten we elkaar en we hebben met z'n drietjes buitengewoon geanimeerd met elkaar zitten praten en eten tot het om een uur of half tien tijd werd om weer naar Rotterdam terug te gaan. Roos bracht hem met de fiets naar de bushalte. Wat was dat een fijne dag geweest. We sloten de dag af met een borreltje en een gelukwens voor de toekomst.  

De corona app

 Afgelopen maandag op de bridgeclub bleek dat mijn corona check app niet werkte. Gelukkig werd ik wel toegelaten tot het gezelschap. Tja, ik heb mij gewetensvol laten vaccineren terwijl ik dat feitelijk niet nodig vond gezien de aard van het virus; de app geïnstalleerd, althans zoon Hugo gevraagd dat voor me te doen; ik kan dat soort dingen gewoon niet voor elkaar krijgen. Maar helaas functioneerde mijn app niet goed, althans de verschenen QR code werd door de checkende app afgekeurd?! Wat nu? 
Het liet me niet echt koud; heb ik alles contre coeur meegedaan en klaarblijkelijk voor niks. Ik snapte er niks van en het zat me niet lekker. Voor de horeca toegang kan het me weinig schelen; daar kom ik het liefste helemaal niet. Maar binnenkort zijn er culturele bijeenkomsten waar ik toch wel heel graag bij aanwezig wil zijn; er wordt een aantal liederen van Roos ten gehore gebracht en dat wil ik meemaken! Afgelopen nacht heb ik daar ook echt onrustig van geslapen.
In de loop van de ochtend gingen Roos en ik naar de Bilt; Roos moest 's-avonds naar Amsterdam, naar de Stopera, tegenwoordig "Opera en Ballet" genaamd. We kwamen aan in Bilthoven; Roos ging lopend naar de kaasboer en ik nam de fiets. Daar zag ik een op de stoep geparkeerde bus staan. Toen ik er langs moest zag ik dat het een vaccinatiepost van de GGD was en ik zag mijn kans schoon om de zorg voor het functioneren van mijn app te delen met de organisatie die het vaccineren in de praktijk brengt. Ik legde mijn probleem voor; was voor beide functionarissen een onbekend probleem, maar de jongste van het tweetal nam het heel serieus en slaagde er relatief eenvoudig in om het euvel te verhelpen; de tijd van mijn ielepiel was niet juist genoeg voor de kwetsbare corona app. Ik was de man bijzonder dankbaar en zei: "u hebt mijn weekend gered". Wat was ik opgelucht!

Een seinstoring

Een retentie gebied door de reconstructie van 
de Leuvenumse beek

De ochtend liep vanmorgen wat anders dan ik had gedacht met als gevolg dat ik eigenlijk de hele middag ter "vrije besteding" had har har; een pensionado heeft feitelijk vrijwel iedere dag ter vrije besteding. Het was prachtig weer, dus lekker aan de wandel op de Veluwe leek mij het beste om de benen weer eens flink te gebruiken. Rekening houdend met het DalVrij tijdvenster bedacht ik mij dat ik met de trein van 13.00 uur makkelijk van Nunspeet naar halte "De zwarte boer" in Leuvenum/Ermelo zou kunnen lopen. De bus aldaar gaat om 18.23 en brengt je keurig om 18.40 in Harderwijk.
Het is een traject dat ik al heel lang en heel vaak heb gedaan en dat nog steeds een grote favoriet van me is. Het is er meestal zo rustig en zo mooi. Zelfs nu bij het aflopen van de zomer, met de verdorde hei en de versleten bladeren aan de bomen blijft het een prachtig gebied. Bij het bankje op het heideveld ging ik even zitten en een dadeltje verschalken. Ik voelde me er zo gelukkig in die stilte en eenzaamheid; geen verkeer te horen, vrijwel doodstil, geen flatgebouw of hoogspanningsmast. Daar kan ik zo van genieten, net als op het Bert Bospad over de Westbroekse zodden. Ik sta altijd versteld hoe verstild het kan zijn op deze mooie natuurlijke plekken in ons toch dichtbevolkt landje. Daar ging mijn overpeinzing over.
Verder gelopen en wat zitten rekenen of mijn tijdschema wel klopte. Ik wist niet meer heel precies hoeveel kilometer het was van Nunspeet naar de Zwarte Boer; ik dacht 16 km. Ik trok er stevig aan en kwam op 5 km/uur; moest dus makkelijk haalbaar zijn. Maar daar kwamen de twee stuifzanden en dat vertraagt natuurlijk. Op de tweede vlakte lagen de witte en zwarte steentjes, nog van de oer-Rijn die daar 1 miljoen jaar geleden liep en deze fraaie steentjes heeft achter gelaten. In het plaatsje Elburg zijn de straten hier en daar versierd met deze steentjes; Roos en ik laten vaak een combinatie van een wit en een zwart steentje achter op plekken die we bijzonder vinden. Zo liggen er op heel wat plekken in Europa en zeker in NL deze kleine persoonlijke spoortjes van ons. Ik heb er flink wat verzameld; de voorraad was opgegaan bij de Mandercirkel waar we een tweetal achter lieten in het vijvertje aldaar.
Daar kwam een dennenbos dat ik me nog heel goed herinner - iedere keer dat ik hier langs kom - dat ik daar met vriend Dick wandelde in de kersttijd, decennia lang geleden. En dan de hoogte met de houtsculptuur van de larve van de mierenleeuw. De rest van de wandeling voert langs de Leuvenumse beek; deze stond vol water. En sinds dat ze hier en daar is terug gebracht tot een meanderend beekje is het een groot genoegen om er langs te lopen. Tenslotte kwam ik bij het prachtige resort "Het rode Kooper" waar we een keer heerlijk hebben gegeten en sjiek overnacht. In mijn DHV tijd heb ik hier wel eens met het hele bestuur een beleidsweekend doen houden.
Natuurlijk was ik ruim op tijd en moest nog bijna een half uur wachten op de bus; geen probleem. Aangekomen op station Harderwijk zag ik tot mijn schrik dat er trein vervangend vervoer was; er stonden bussen klaar. Naar bleek was er een seinstoring rond Amersfoort. Merkwaardig genoeg konden de Intercities wel rijden maar de stoptreinen niet. En nu stopte er wel een Intercity op Harderwijk die richting Zwolle ging. En ja, daarom zat ik even later weer bij Roos thuis in Wijhe; ze was niet aanwezig omdat het haar zangavond bij het koor was. Maar om half elf was ze terug op honk en hebben we nog gezellig thee gedronken. Onverwacht weer in Wijhe dus.

Zat me toch niet lekker

 Gisteravond rond 18.30 kwam ik enigszins verkild aan op station Wijhe om terug te gaan naar de Bilt. Tot mijn schrik zag ik daar iemand met zo'n opvallend oranje kledingstuk bij de overgang staan, naar ik dacht omdat er misschien storing was. Maar het was geen NS medewerker maar een medereiziger; hij stond uitgebreid de tijdstabel van de treinen te bestuderen. Ik ging in de wachtruimte zitten om te schuilen voor de kou en regen en daar kwam die meneer ook binnen en vroeg mij aan welke kant hij de trein moest nemen naar Zevenbergen?! Ik duidde hem het perron richting Deventer en verder en hij bleef maar vragen over de trein naar Zevenbergen en zelfs ook telkens weer op welk perron hij moest zijn. Ik legde hem dat telkens uit en zocht ook op hoe hij moest overstappen voor Zevenbergen. Hij bleef me niet begrijpend aankijken. Op zijn jas zag ik een naam staan en vroeg me af of deze meneer misschien wel ergens beschermd woonde; leek me de naam van een organisatie. 
Maar ik moest naar het andere perron voor Zwolle en wees de meneer voor de laatste keer naar het juiste perron. Daar stond een vriendelijke mevrouw die ook werd aangeklampt en die ik ook met haar telefoon in de weer zag gaan voor deze meneer. Zijn geheugen was raadselachtig kort had ik al gemerkt.
Het zit me nu enkele dagen later nu ik deze blog schrijf nog niet lekker of ik niet anders had moeten handelen. Anderzijds kreeg ik wel een warm gevoel over de bereidwilligheid die gelukkig wordt getoond om de wat hulpeloze mensen te helpen; ook verderop zijn reis zal hij vriendelijk bejegend zijn houd ik mijzelf maar voor. 

Waschklammerbeutel

 

Een mooi gestileerd kunstwerk naar een "knijper" 

Het beloofde opnieuw een mooie dag te worden; zou helaas wat tegenvallen uiteindelijk. Allereerst even kijken hoe we gisteravond hadden gepresteerd in de bridgeclub. Viel helemaal niet tegen met iets boven de 50 procent; we komen aardig mee in de B-lijn. Dinsdag vandaag, dus na het ontbijt aan de Pilates. Vorige week had ik daar behoorlijke spierpijn van overgehouden, dus alle reden om dat inderdaad wekelijks te gaan doen.
Een behoorlijk zware inspanning die ons beiden menig zweetdruppeltje opleverde. Daar wist de douche wel raad mee en daarna lekker koffie drinken in de tuin. Uiteindelijk werd het lunchtijd en ik wist niet goed hoe ik mijn dag verder in zou delen. Een stevige wandeling hoorde in ieder geval wel bij de planning. Roos wilde wel iets kleins doen en daarom stelde ik voor om het zelfde te doen als gisteren en dat zij snel weer om zou keren. 
Ik berekende hoe laat we de trein moesten nemen zodat ik na de wandeling over Oene op tijd op station Wijhe zou zijn om de trein van 18.30 naar Zwolle te nemen; 13.00 uur werd het. Met het pontje van Olst over de IJssel en naar het stalletje met de lekkere peren. Roos sloeg een forse rugzak vol inmet allerlei groente en fruit; ik kreeg een zakje met wat paprikaatjes van haar; ik had nog een paar peren van gisteren bij me. Een stuk verderop besloot Roos om weer om te keren en bij de boerderij te informeren wat er zoal nog meer te koop was. Later meldde ze mij dat er zelfs vlees was vanaf oktober. Weer een nieuw adresje dus; grappig hoor. Ik ging verder en hoopte de "spekbonen" die ik gisteren ergens te koop had gezien te kunnen scoren.
Via de inmiddels bekende route richting Oene, maar voor de verandering sloeg ik bij een weg langs een wetering af. Daar zag ik een grappig "kunstwerk", een grote houten sculptuur in de vorm van een wasknijper. Die zijn sinds de wasdroger en het wasrekje in zwang zijn eigenlijk uit de meeste huishoudens verdwenen; ik heb dit kennelijk in onbruik geraakte hulpmiddel om de was op te hangen in geen jaren gezien, althans geen houten exemplaar. Ik was een keer in Duitsland bij een goede vriendin en zag daar een bijzonder handig hulpmiddel om de wasknijpers in op te bergen en bij het ophangen van de was makkelijk toegankelijk te maken: een Wachklammerbeutel; vond ik zo'n grappig woord dat ik het nooit heb vergeten.
Ik liep verder en zo zoetjesaan begon het te miezeren. Aangekomen bij de IJsseldijk begon het zelfs te regenen; plu en regenjas konden het maar nauwelijks aan en langzaam maar zeker werd ik nat en ook behoorlijk koud. Iets voor zes uur stond ik op de pont en om 10 over zes op het station waar ik om 18.25, binnen tijdvenster van mijn Dal Vrij abonnement kon inchecken. Uiteindelijk was ik om half negen weer - behoorlijk verkleumd - op de flat; moe maar voldaan en weer een kleine 20 km in de benen naast Pilates.  
Een kop soep warmde me snel weer op. Nog even in "Haaienkoorts" lezen, maar al snel kwam Morpheus om de hoek zeilen; met volop licht en het boek op m'n buik werd ik om 00.30 gewekt door de blaas. 

Ter Weele in Oene

 

Langs de IJssel

De voor de trouwe lezers van dit Blog is de slager hier in De Bilt een ouwe bekende: slager Van Loo, die zich presenteert als "de op een na de beste". Wie dan die beste is wordt in het midden gelaten. Wat mij betreft zou zowel slagerij Blom in Workum als slagerij Ter Weele in Oene met die eervolle naam kunnen gaan strijken en eigenlijk vooral slagerij Blom. Ter Weele onderscheidt zich vooral dat hij ook "wild" verkoopt; ree, wild zwijn e.d. Maar Blom heeft bijzondere zelf gemaakte vleeswaren als spekbacon en ouderwets pekelvlees. Het gerookt spek is van beide slagers uitstekend!
Voor vandaag wilde ik iets in de buurt gaan lopen; het programma lag vast omdat we op maandag altijd 's-avonds naar de bridgeclub gaan. Onhandig om dan te gaan treinen want de tijd was beperkt. Het was een prachtige dag en dus hebben we eerst in de tuin ontbeten en koffie gedronken. Daarna nam ik de trein naar Olst en het pontje om vervolgens naar Oene te gaan en voor het eerst sinds jaren weer bij Ter Weel langs. Overigens hebben we de laatste jaren wel van zijn kunsten kunnen genieten; on jagervriend Jan levert wild aan deze slagerij en daar wordt voor een deel worst van gemaakt die Jan dan weer aan ons verkoopt. Heerlijke wildworst met varkensvet.
Op de pont kwam ik nog uitgebreid aan de praat met de pontenist; net als ik een geboren Amsterdammer; hij had bij "de Maggifabriek" gewoond; voor mij een begrip terwijl die fabriek al lang is verdwenen. We kwamen te spreken over Oene en dus over de slager en hij had zelfs een advies voor me voor gedroogde worst - waar hij ook een liefhebber van was - en wel dat er in Schoonoord, Drenthe een slager was die zijn worst rookte op turf. We namen afscheid met een "tot ziens".
Na de dijk aan de overkant van de IJssel liep de wandeling door het boerenland. Al vrijwel direct zag ik een kraampje met daarop diverse groenten en fruit; de peren lagen me toe te lachen en daar kocht ik een stevige zak vol van. De tas werd er merkbaar zwaarder van. Ik liep door op de door Roos samengestelde track en kwam na enkele uren door het fraaie landschap te hebben gelopen aan bij slager Ter Weele. Ik kocht een prachtig stuk gerookt spek, wat wild zwijn vlees en wat gedroogde worst.
Uiteindelijk kwam de track weer uit bij de IJssel; liep voor een groot deel door natuur, in ieder geval niet alleen maar over de dijk met haar behoorlijk drukke verkeer. Door de koeienstront en door het gras, over een landtong die eindigde met een bruggetje kwam ik bij de pont terug naar Wijhe. Daar stond mijn trouwe fiets te wachten bij het station en even later zat ik weer gezellig aan de thee met Roos.
's-Avonds naar de bridgeclub; we voelen ons daar zo lekker thuis; vriendelijke lui allemaal hoor, waardoor je je direct opgenomen voelt. Lekker gespeeld; de laatste ronde was voor ons een stilzit en konden wee een half uurtje eerder naar huis. Nog een glaasje en daarna heerlijk geslapen.

Hoe verzin jet het

 

Roos fotografeerde mij bij de steen

We hadden thuis alvast onze regenkleding aangetrokken; met de trein van 9 uur naar Zwolle en door naar Emmen. Roos had een advies gekregen voor een bezoek aan "iets bijzonders"; een openlucht kunstwerk dat heden 50 jaar geleden werd gecreëerd: "Broken Circle". Ze had een kaartje en zelfs een tijdslot om dit te bekijken. Of ik er ook in mocht zouden we ter plekke wel constateren. 
Aan gekomen in Emmen hadden we al snel de track om ter plekke te komen gevonden en Roos, met in plastic gepakte telefoon wees de weg. Ging dwars door een fraai bos waaruit gestaag de regen op ons druppelde. Uiteindelijk kwamen we bij de zandafgraving waar het kunstwerk al 50 jaar op ons had liggen wachten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er wat lacherig van werd om hier over een kunstwerk te spreken en er dan ook nog gewichtig over te doen. Het was een kleine landtong te midden van een groot water waar de zandzuigers hun werk hadden gedaan in die jaren; zoiets hebben"we" in Maarn in de zandafgraving ook; alleen wordt dat niet als een kunstwerk beschouwd hoewel er op een landtong zelfs een enorme stalen constructie is opgetrokken; een hoogspanningsmast die daar in ieder geval in de zestiger jaren al stond, dus zelfs meer dan 50 jaar geleden. Hier in "broken circle"  werd het oog getrokken door een enorme zwerfkei, hier duizenden jaren geleden door de gletschers in de ijstijd hierheen getransporteerd vanuit Scandinavië. Naar ik begreep had de kunstenaar liever gezien dat deze steen door de gemeente zou worden verwijderd, maar zo gek had hij de notabelen toch - gelukkig - niet gekregen. Ik vond het juist het mooiste onderdeel van de hele santemekraam die ook nog een kunstmatige toren van Babel behelsde van waaruit je de "broken circle" nog beter kon bekijken.
Wij liepen nagenoeg als enigen het hele terrein rond en op om de pracht van de omgeving tot ons door te laten dringen. We zagen een grappig verschijnsel aan de randen van het kunstmatige meer; wervelingen die - naar ik dacht - werden veroorzaakt door kwel uit de veel hogere omgeving. Er ging veel rust uit van deze voorheen zo bedrijvige plek met zandzuigers en kranen om het zand te winnen en te vervoeren.
Uiteindelijk sjokten we door de gestage regen terug naar Emmen waar we onze trein precies voor onze neus weg zagen rijden; een half uurtje vertreden. Helaas was er in Emmen nog geen horeca gelegenheid geopend zodat we als twee arme zwervers uiteindelijk maar onze meegenomen bammetjes hebben opgepeuzeld op een bankje. 

Een tikkie

Wel een beetje kaal geworden

Voor vandaag had ik iets aardigs bedacht rond een noodzakelijke verhuizing. Roos heeft hier in de Bilt bij de Emmaus een stoel gekocht; die moest natuurlijk naar Wijhe maar stond inmiddels bij mij beneden in de schuur. We hadden al een paar mogelijkheden de revue laten passeren hoe we dat voor elkaar konden krijgen waarbij zelfs een sjouwpartij van een bejaard stel (dat zijn we tenslotte) met bus trein en fiets - niet echt serieus - in overweging hadden genomen. Een transportbedrijf is makkelijk te vinden nietwaar. Maar onafhankelijk van elkaar hadden we iets veel aardigers bedacht waarbij nuttig en aangenaam gecombineerd kon worden. 
Hugo en Marjorie hadden kenbaar gemaakt dat ze een keer in Wijhe langs wilden komen om Roos' nieuwe huis te bekijken en gewoon voor de gezelligheid. Zij hebben geen auto en Marjorie is niet zo goed ter been en Wijhe station is toch een flink eind lopen naar Roos' huis. Hugo was bereid om een bestelauto te huren - op onze kosten! - en voor transport van de stoel naar Wijhe zorg te dragen.
Hugo is ook uitgekookt en had daarom een bijzonder ruime bestelwagen gehuurd zodat hij eerst zijn eigen troep naar de werf kon brengen en vervolgens kwam hij bij mij voor de stoel van Roos. Ik bedacht mij dat ik een bepaalde stoel ook wel kwijt wilde, de magnetron heeft zijn tijd gehad en de nooit als zodanig gebruikte bridgetafel kon ook wel weg. Een hele opruim-operatie dus. 
Uiteindelijk ging ik met de trein naar Wijhe en daar waren Hugo en Marjorie inmiddels al gearriveerd. Roos had hen een bezoek aan een boerderij museum geadviseerd; hadden ze dus ook in de knip en de diverse spullen waren afgevoerd respectievelijk naar hun bestemming gebracht. Ook de oude stoel van Roos nam Hugo weer mee terug naar Utrecht om af te voeren. Was dus een hele logistieke operatie die werd afgerond met thee, diner met o.a. pluma en zelfgemaakte vla en tot slot koffie. Daarna vertrokken ze weer in wat zich later tot een stortbui zou ontwikkelen. 
Hugo zou mij nog een "tikkie" sturen voor de betaling van de hele verhuisoperatie. Ik heb geen idee wat dat precies is; word te oud voor die nieuwigheid.

Haaienkoorts

 

Tijdens het riet ruimen in de eilandspolder wordt wat afgepraat. Schertsend zeggen we wel eens dat we de wereldpolitiek even grondig analyseren. Hilarisch zoals enkelen van de heren altijd het hoogste woord voeren en op geestige wijze van hun aanwezigheid doen getuigen. Maar af en toe zijn er ook serieuze onderonsjes. Zo wisselen Willem M. en ik vaak leesadviezen uit. Van hem kreeg ik o.a. het leesadvies voor "Schorshuiden" en de laatste keer voor het boek "Haaienkoorts", handelend over de kunst van het vangen van een grote haai in een rubberbootje op de Noorse zee. 
Ik heb het mij via boekwinkeltjes.nl aangeschaft en - net als Willems' andere leesadviezen - in één ruk uitgelezen. Het handelt over twee goede vrienden waarvan een de schrijver van het boek is en de ander een beeldend kunstenaar. Die laatste woont als ik het goed begrepen heb op een van de eilanden van de Lofoten, een eilanden groep in het uiterste noorden van Noorwegen.
Uiteindelijk is de jacht op de Groenlandse haai slechts een soort Leitmotiv voor het boek; het is daarnaast - en dat boeit mij uiteindelijk het meest - een bijzonder wetenschappelijk boek dat een potpourri van wetenswaardigheden over de lezer uitstort. Ik genoot er bijzonder van. Soms waren het mij bekende zaken maar de meeste feiten die over de diepzee gingen, over de organismen die daar leven en ook over de almaar toenemende kennis in de loop van de menselijke geschiedenis over de diepzee; fascinerend. 
Grappig genoeg wordt pas in het laatste hoofdstuk een glimp van de haai gezien; dat was alles wat bleef ondanks hun inspanningen die hen in aanraking had gebracht met orca's en een potvis en hen zelfs in levensgevaar had gebracht tijdens onverwachte weersomstandigheden. Een leesadvies dat ik graag doorgeef!

Met alpinopet

 

Selfie met alpinopet

Vandaag dan toch naar Limburg op het schema dat ik had gemaakt; dus niet zo vroeg op en in de loop van de ochtend naar het station. Ik had berekend dat 11.00 uur de juiste tijd was. Maar ja, natuurlijk toch "voor de zekerheid" maar een uurtje vroeger vertrokken. Was maar goed ook want er was een ongeluk gebeurd bij Boxtel en moest ik met de NSbus van den Bosch naar Eindhoven. Uiteindelijk was ik zelfs nog een kwartier vroeger in Valkenburg dan ik oorspronkelijk had gepland.
De door Komoot geconstrueerde etappe begon al even buiten Valkenburg met een schitterende wandeling door het bos; geen mede wandelaars gezien. Na het bos ging het over in een fors stuk door akkerland. Daar maakte ik een foto, een selfie met alpinopet op en stuurde die naar Roos. Hoeveel jaren is het wel niet geleden dat ik die pet van haar kreeg voor m'n verjaardag. Dat was omdat ik haar had verteld dat mijn grootvader in najaar en winter altijd een alpinopet op had, zelfs binnenshuis en dat ik dat eigenlijk ook wel zou willen. De lieverd had er direct eentje besteld, maar met die enorme kop van mij was die helaas te klein. Ze heeft hem toen zelfs nog kunnen ruilen tegen die ik nu al weer jaren op m'n kast heb liggen en me helaas nog steeds te klein was. Maar nu past hij! Is wel even wennen hoor. Schoondochter Marjorie dacht al dat ik een militair was toen ze me voor het eerst met deze alpinopet op zag.
Roos was druk met haar huis; er werden vandaag zonnepanelen bij haar geplaatst; dit in het kader van de energietransitie. De was doen als de zon schijnt! Alle beetjes helpen; wij zijn al niet van die energieslurpers zo zonder auto en kort douchen.
Het laatste stuk van de etappe ging langs een beek, vanaf Spaubeek tot in Sittard liep ik langs de Geleenbeek. Het eerste stuk over een glibberig paadje en uiteindelijk via een nieuwbouwwijk en tot slot gewoon door de stad zelf. De beek was helder, maar rook een beetje ranzig vond ik; een lichte riool lucht.
Mijn OVengel was me weer welgezind en ik kwam werkelijk een minuut voor vertrek aan bij de eerder door mij geplande trein. Was om 21.30 weer op stal.

Een eend van 2 kilo?!

 

De landwinkel in Ermelo verkoopt eendenvlees

Eigenlijk had ik voor vandaag een wandeling in Limburg gepland. Gisteravond had ik al helemaal uitgerekend hoe laat ik 's-morgens moest vertrekken, rekening houdend met de afstand en de looptijd en m'n Dalvrij abonnement. Maar dat was wat overbodig; het stortregende bij tijd en wijle en volgens KNMI en Weeronline zou het de hele dag zo blijven; dus geen Limburg vandaag. Maar binnen blijven een hele dag is voor mij geen optie. Bij weeronline's buienradar zag ik een gat in de bewolking voor de komende uren en besloot ik om snel naar die boerderijwinkel in Ermelo te gaan om een eend te gaan kopen. In vroeger jaren herinner ik me Ermelo vooral van die weiden met enorme aantallen van die witte eenden en ook de stank die al die vogels bij elkaar verspreidden. Inmiddels is men er achter dat alle fosfaten uit die eendenstront via het grondwater uiteindelijk in de randmeren terecht kwamen en is het afgelopen met die vrije uitloop eenden. Ik had gisteren al gemerkt dat er op die boerderij eenden werden opgekweekt; het gekwaak was manifest.
Plastic jas aan, paraplu en regenbroek bij de hand, stevige pet op en naar het station. Het waaide nogal; ik had gewoon het gevoel dat m'n pet van m'n hoofd waaide en moest hem tegenhouden. Aangekomen op station Ermelo begon het al te regenen. Die landwinkel en boerderij waren niet zo gek ver weg en ik kon het natuurlijk snel vinden. En inderdaad kon ik een hele eend inslaan: "ga ik direct ontdooien en in de Römertopf stoven", schoot door me heen; en zo zou geschieden.
Terug op station Bilthoven hoorde ik een enorme donderklap; onweer en een stortbui van jewelste. Op een bankje eerst maar mijn regenbroek aangetrokken; was nauwelijks nodig want de stortbui was al zo'n beetje over gewaaid. Nog even op de Kwinkelier bij de kaas en delicatessenwinkel wat lekkere kazen ingeslagen en naar huis. Opnieuw waaide m'n pet haast van m'n kop. Thuis gekomen heb ik eens gekeken of hij niet wat strakker gezet kon worden. En inderdaad; ik kon wel 2-3 centimeter inkorten: "ook op m'n hoofd ben ik afgevallen", bedacht ik mij en daarbij ook dat de jaren geleden van Roos voor m'n verjaardag gekregen alpinopet me nu wellicht zou passen. En dat bleek het geval; ga ik vanaf heden dragen!
De eend heb ik direct te ontdooien gezet en de Römertopf heb ik in het water geweekt. Zo tegen 10 uur 's-avonds heb ik de eend op een bedje van Opperdoesjes in de pot gevleid en stevig gezouten. Op 140 graden voor drie uur lang gezet en heerlijk geslapen. Niets geroken of gehoord. 

Van Lemele naar Ommen

 

Schaapskooi bij Lemele

Tot mijn genoegen bleek Roos ook zin te hebben in een wandeling. Dat bleek pas ruim na het ontbijt; we zaten in de tuin te genieten van het zonnetje; het was prachtig, zonnig weer en eigenlijk een echte wandeldag. Maar we vonden het eigenlijk zonde om met dat heerlijke weer in de trein te gaan zitten. Een heel dilemma dus. Ik stelde voor om dan in de middag te vertrekken en over de half zeven grens te gaan voor de terugweg; en zo zou het gaan.
Roos wilde graag de wandeling van Lemele over de Lemelerberg en Archemerberg doen. En Lemele is op doordeweekse dagen goed bereikbaar met het buurtbusje tussen Ommen en Dalfsen. Zodoende vertrokken we pas om 13.30 met de trein naar Dalfsen en namen daar het busje naar Lemele. Daar aangekomen in het stralende namiddag weer landden we eerst op een terrasje voor een warme chocolademelk en voor Roos een punt appeltaart. Daarna liepen we de track die Roos had bedacht voor de wandeling naar Ommen. 
Dit prachtige stuk Salland is voor ons bepaald niet nieuw maar wel ontzettend mooi. Door het gekozen, wat late wandeltijdstip kwamen we niemand tegen op de route. Het was ook niet zo'n lang stuk; Roos had een nieuwe track geconstrueerd zodat we wel over voor ons nieuwe paden liepen. Zo rond half zes gingen we op een bankje een bammetje verorberen. Roos merkte op dat we met stevige pas en direct vertrek de gewenste trein in Ommen nog konden halen. Dus uiteindelijk nog met stevige pas naar Ommen gestiefeld en de trein keurig gehaald. In Zwolle splitsten zich onze wegen en namen we afscheid. Waren een paar gezellige dagen geweest met succes in de bridgeclub gisteravond. De uitslag kon gisteravond niet bekend gemaakt worden door een technisch probleem. Maar vanmorgen bleek dat we op de tweede plaats waren geëindigd met ruim 60 % en slechts enkele tienden van procenten minder dan het paar dat op de tweede plaats was geëindigd, het paar waar Roos die malle uitglijder tegen maakte. Ik bedoel maar har har.

Nu van Putten naar Ermelo

 

Hotel restaurant Vanenburg, Putten

Liep ik deze wandeling gisteren voor het eerst om te oogsten, daar liep ik de zelfde wandeling, maar nu in omgekeerde richting voor de broodnodige 10 km die ik dagelijks minimaal wil verrichten. Wel sloeg ik het stukje rond het kasteel/landgoed Vanenburg - inmiddels hotel restaurant - bij Putten over en liep direct door naar Ermelo. Wèl ging ik even kijken of ik de landwinkel kon vinden en wat die voorstelde. Was geen echt probleem om die te vinden en zag er goed uit. "Moet ik een dezer dagen maar eens bezoeken", bedacht ik mij; er wordt eendenvlees verkocht en daar voel ik wel voor!
In Ermelo naam ik de trein naar Zwolle en door naar Roos. Heerlijk pluma gegeten en 's-avonds natuurlijk naar de gezellige bridgeclub. Deze keer liep het eigenlijk heel goed. Ik geloof niet dat we veel blunders hebben begaan op die ene na dan ha ha. Roos antwoordde op een 2 ruiten opening van mij - waarop je nooit mag passen met, u raadt het al, "pas"! En uiteraard kregen we daar een 0 voor. Nu is het zo dat je na een doublet van de tegenstanders op een 2 ruiten opening wel mag passen wanneer je geen harten of schoppen hebt, maar wel ruiten; zo is ons systeem. En dat haalde mijn Roosje even door elkaar. Het was net een spel tegen het paar dat op de eerste plaats staat. We sloten de avond met een tevreden gevoel af; helaas liet de techniek ons in de steek en zouden we de uitslag per internet ontvangen.

Een zootje paardenbloem bladeren

 

De paardenbloembladeren

Het was me bij eerdere wandelingen opgevallen dat er in de buurt van Putten erg veel paardenbloemen groeien en van een soort met opvallend grote bladeren. Makkelijk oogsten; ik wil voor de wintermaanden een voorraad paardensla invriezen; de vezels in deze stevige bladeren blijven vast wel voldoende intact om hun heilzaam werk adequaat te blijven verrichten.
Desgevraagd construeerde Roos voor mij een relatief korte wandeling aan de "andere kant" van het spoor tussen Ermelo en Putten; daar kom je die eerste klas paardensla tegen. Inmiddels noem ik haar bij mijn complimenten die ik haar al wandelend onderweg per WhatsApp verstuur mrs. Tracknose; ook dezekeer was zij er weer in geslaagd om heel prettige wandelpaden uit te zoeken en vast te leggen.
Direct achter station Ermelo begon de wandeling en via de track van "mrs Tracknose", over het platteland, vaak gebruik makend van klompenpaden en de bekende wit-rood markeringen van andere paden liep ik in 10 kilometer naar station Putten. En onderweg heb ik inderdaad een forse hoeveelheid nog kakelverse bladeren geoogst. Thuis in de flat heb ik die gespoeld om het stof te verwijderen. Morgen ga ik ze fijn snijden, enigszins drogen en invriezen voor de winter.

Wat een leuke plaats!

 

18 kilometer track 

Roos stelde voor om vandaag een flinke wandeling te maken; ze wilde wel eens uitproberen of ze de 18 kilometer nog kon fixen. En zo begonnen we in Ruurlo en liepen via een door haar uitgekiende track terug naar Vorden. Beide stationnetjes liggen aan de lijn van Zutphen naar Winterswijk. Het was zaterdag vandaag, dus hoefden we geen rekening te houden met de relatieve beperkingen van ons treinabonnement en deden rustig aan. De trein van 10 uur was vroeg genoeg; een uur later stonden we in Ruurlo, een station met een keurig toilet gebouwtje; was nodig want in de trein was geen toilet; koffie en thee hadden hun doorspoelende taak bij ons beiden verricht. 
Ik was vorig jaar vaker op dit station vanwege de busverbinding naar Borculo en Zelhem. Veldvarkens is gevestigd in Zelhem en daar ben ik toen heen geweest voor spek en worst. Nu gingen we via het kasteel Ruurlo, waar tegenwoordig het museum MORE in is gevestigd richting Vorden. Afgezien van een zeer rumoerige ontmoeting met een georganiseerde motor race was het een stille en mooie wandeling.
Uiteindelijk kwamen we aan in Vorden, dat ik slechts kende van de saaie omgeving van het station. Nu kwamen we middenin het echte centrum en dat nodigt zeker uit voor een volgend bezoek!
Uiteindelijk was het ongeveer 18 kilometer geworden en Roos had het zonder problemen uitgewandeld! Dat was de reden van deze forse trip en die was goed uitgekomen.

Wat je hebt ben je zelf

 In de krant van 7 september j.l. vond ik ook een artikel onder de titel van deze blog, een artikel van Arnon Grunberg over de geschiedenis van de bourgoisie, vanouds het sociaal middenveld, intussen vrijwel iedereen krijg ik het gevoel. En aldus het artikel is bezit vrijwel het enige dat men nog als eigenheid heeft, althans dat is wat ik uit dit stuk vooral lees. Sociale verschillen als adel versus de rest, religie en de kerk zijn toch slinkende fenomenen; wat rest is wellicht bezit want intellectuele kennis kun je niet van buiten zien.
Tja, daar heb ik de afgelopen weken over nagedacht en eens om me heen gekeken. Vooral auto's met open dak, terwijl het daar eigenlijk te koud voor is kan ik slechts kenmerken als zaken waar men zich mee tracht te onderscheiden van - wat in de zestiger jaren genoemd werd - "het klootjesvolk". Ook die volkomen overbodige herrie van motorfietsers lijkt me toch vooral een lokroep om aandacht: "hoor mij eens anders zijn". En het zo langzamerhand bij velen in onbruik geraakte fenomeen van "het lezen"; bij 30-plussers in mijn omgeving is lezen er absoluut niet meer bij; ja, een WhatsApp bericht of Facebook kletspraat misschien, maar een goed boek, laat staan een wetenschappelijk getint boek is er niet meer bij. Onlangs had ik zelfs het gevoel in een gesprek dat iemand van die leeftijd niet eens begreep wat het begrip "algemene ontwikkeling" betekende.
Maar bezit, dat is het wat telt en niet te vergeten op welke afgelegen plekken van deze aarde men is geweest; kennelijk is het "je onderscheiden" belangrijk gevonden. Was dat "vroegig" trouwens zoveel anders?

De hele dag een muts op

7.00 uur vanuit de bus

Met een zelf bedacht - en opgelegd eet - en beweegregime ben ik inmiddels 5 kilogram van mijn ruim 80 kilogram lichaamsgewicht kwijt; afgelopen weekend kon ik dat nauwkeurig vaststellen op de precisieweegschaal van Roos: 75,1 kilogram; woog ik voor het eerst toen ik op 19-jarige leeftijd terug kwam van een vakantie met mijn toenmalige schoonouders. Daar op Texel hadden we zo lekker gegeten en gezwommen en wat al niet meer, dat ik er van jongen tot man was geworden, althans zo voelde het aan. Nu heb ik meer het gevoel dat ik weer beter in mijn lijf pas; het wandelen gaat een stuk lichter; het lijkt wel of de rugzak minder zwaar is geworden en het lijkt wel of mijn longinhoud groter is geworden; het voelt echt lekker aan. 
Maar er zijn toch ook wel nadelen, of eigenlijk één nadeel; ik ben een stuk kouwelijker; het lijkt wel of de fysiologische thermostaat wat lager is afgesteld zodat het mindere voedsel efficiënter kan worden gebruikt en natuurlijk is er een stuk van het isolerende spek verdwenen.
Vandaag was het weer Eilandspolderdag. Dus weer heel vroeg op - wekker was niet nodig - en rustig ontbeten met een gekookt eitje en een boterham. Nog een boterham klaar gemaakt om mee te nemen. Na het scheren en douchen even goed nadenken over de kleding; in Noord Holland waait het altijd wat meer en de trip naar het station kan ook in die vroegte verdraaid koud zijn, dus lekker dik aangekleed met een lange thermo-onderbroek extra, drie lagen onder de jas, een dikke wollen muts op en handschoenen. Binnen voelde dat snel wel erg warm aan, maar op de fiets en wachtend op het station voelde het best gerieflijk. 
In de Intercity naar Amersfoort stapte een meneer in en ging schuin tegenover mij zitten; hij was gekleed in korte broek, deed zelfs zijn jas uit en ging in T-shirt met korte mouwen zitten lezen. Desgevraagd moest hij ook aan het buitenwerk, maar was duidelijk wat minder kouwelijk dan ik?!
Ab stond als gebruikelijk - al om 7.30 lezer?! - in de auto te wachten bij de pisbak van het busstation in Edam; kan ik eerst even afwateren na de busreis. We reden in alle rust, via een landelijke route naar ons clubhuis in Groot Schermer en zetten vast de stoelen buiten. Abs' collega Nadien was er al en had vast een grote pot koffie gezet. Even later kwam de rest van de harde werkers. We begonnen met de verplichte veiligheid instructies aan het begin van het seizoen; verliep hilarisch, maar was best goed om weer even op te frissen. Kees had voor taart gezorgd; een zoon van Corinne had zich aangesloten bij onze groep vrijwilligers; vond ik bijzonder.
Met de boot naar het grote veld voor vandaag; was inderdaad wel erg groot; is het veld waar ik enkele jaren geleden in ben weggezakt toen ik Ab wilde helpen om de maaimachine uit het gat te trekken. Het was zwaar werk; Ab had het al eerder gemaaid en nu moesten we het opruimen. Allemaal door de pispotjes aan elkaar geregen riet; ging het best als je het gecoördineerd met z'n tweeën deed; eerst met Ben en later met Johan heb ik me zo in het zweet gewerkt, hoewel ... Ik kreeg het helemaal niet warm ondanks de nogal forse laag kleding die ik aan had. Alleen de handschoenen heb ik na een uur uitgetrokken; de hele dag ben ik dik gekleed door gegaan; toen ik uiteindelijk thuis kwam heb ik de wollen muts pas afgezet.
Ab stuurde me nog een WhatsApp bericht of ik niet in slaap was gevallen in de trein. Het stuk van Amsterdam Amstel naar Utrecht was inderdaad wel een stuk sneller gegaan dan normaal; dus ik heb wel even met Morpheus overlegd kennelijk. Was een fijne werkdag geweest.

Als een raiger

 

De Brébiskaas 

Zodra ik weer in de bilt in de flat ben begin ik aan eten te denken; niet zozeer dat ik de maag wil volproppen, nee, ik heb dan zin om lekker in de keuken aan de gang te gaan. Dus dingen uit de vriezer halen om te ontdooien, soep afmaken, uien bakken, pluma bakken en lekker in het zonnetje een bakkie chai thee drinken volgens de receptuur van Joke. Dan zit ik op m'n balkonnetje te knorren van genoegen, net als een kat kan snorren. Die tweehuizigheid bevalt ons prima; hadden we natuurlijk al in de Bilt/Bilthoven, maar nu op een afstand van ruim anderhalf uur treinen ligt het toch iets anders. Vooral de schoonheid van het Overijsselse landschap en de toch wat langere perioden dat we bij elkaar zijn geeft ons veel genoegen. Was het "vroegig" leuk om even een bakkie te doen daar ga je nu een dag wandelen en meestal bij de een of de ander logeren. Soms gaan we wandelen bij Nunspeet en gaan we na de wandeling ook weer ieder ons weegs, maar dat gebeurt niet vaak. Nunspeet ligt qua treintijd precies tussen onze twee stations in.
In de Kwinkelier is tegenwoordig weer een kaaswinkel gevestigd en laat die nou de door Roos zo lekker gevonden Brébis hebben. Natuurlijk een stuk gekocht en in de koelkast gelegd voor als we elkaar weer gaan ontmoeten. Natuurlijk heb ik ook een wandeling gemaakt, gewoon even een uurtje achter in het bos. Daarbij heb ik nog wat extra paardenbloembladeren geplukt voor de rauwkostsalade. Hiertoe word ik duidelijk gestimuleerd door het lezen van "We contain multitudes", van Ed Yong. Die vezels in ons voedsel zijn van eminent belang voor een optimale darmwerking. Ik maak tegenwoordig meerdere malen per week een salade met als basis fijngesneden paardebloembladeren en daarbij dan wortel, bleekselderie, appel, amandelen, mandarijn, zure zilveruitjes en augurk en een dressing van yoghurt, zout en olijfolie. Ik vind het erg lekker en het is goed voor de darmen zoals ik al suggereerde. Mijn grootmoeder Sientje zou op Zaanse wijze zeggen: "je skait ervan als een raiger".

De chaos compleet

 

Honderd gloednieuwe auto's

Vanmorgen lekker rustig aan gedaan. Eitje gekookt, thee gezet en samen ontbeten. Toen konden we de dag weer aan. We zouden de ramen lappen aan de tuinkant, maar Roos had daar bij nader inzien niet zo'n zin in. En uiteindelijk ging ik eind van de ochtend, na de koffie weer naar de flat. Terwijl mijn trein rustig het station Amersfoort binnen reed zag ik een enorme goederentrein met zeker honderd gloednieuwe personenwagens rijden. Aan de richting te zien waren het Duitse auto's, op weg naar de haven van Rotterdam om uiteindelijk waarschijnlijk in de VS de weg op te gaan en hun portie CO2 aan de atmosfeer af te geven. Kon ik me daar tot voor kort behoorlijk over opwinden, daar word ik tegenwoordig lacherig van al die zogenaamde goede voornemens vanuit de politiek om de uitstoot van dit broeikasgas terug te dringen. Ik zie er niets van terug in het gedrag van de burger. Men gaat net als voor de pandemie lekker op vliegvakantie, niemand zal zijn auto minder gebruiken, laat staan weg doen. In een democratisch systeem heb je nauwelijks middelen om dwingend beleid op te leggen; minder auto's, minder van van alles, matigen. Een politieke partij die zo ver zou durven gaan wordt electoraal direct afgeserveerd vermoed ik.
Ik vrees dat het allemaal niks gaat worden met de energie transitie en dat het uiteindelijk de wal zal zijn die het schip doet keren, oftewel de chaos compleet door de opwarming van de atmosfeer met al haar gevolgen voor klimaat en alles wat daarmee samenhangt. 

van Holten naar Nijverdal

Als dessert frambozen uit de tuin

Na een heel weekend in de Bilt zijn we gisteren na afloop van het prachtige recital van Hans Pieter Herman en Bas Verheijden direct naar Wijhe vertrokken. In de Intercity naar Zwolle was het best druk tot Amersfoort, daarna werd het weer rustiger. 
Vanmorgen weer vroeg opgestaan en met de trein van 6.30 uit Wijhe naar Deventer en door naar Holten gereisd. Het beloofde een prachtige dag te worden. Zou zich uiteindelijk tot de ochtend beperken; in de middag betrok het weer, maar het bleef de hele dag droog zoals al door het KNMI was voorspeld. In Komoot had ik een track gedefinieerd, gewoon van Holten naar Nijverdal. Bleek nogal rechttoe rechtaan het Pieterpad te volgen over de Oude Hellendoornseweg; niet erg spannend. Totdat ik een afslagje nam naar het uitzichtspunt op de Holtense berg. Terwijl ik nog geen wandelaar had gezien (alleen nog maar een stel hondelaars) kwam daar een mevrouw met wie ik aan de praat kwam. Zij kende de omgeving op haar duimpje en adviseerde mij een uitstapje anders dan het Pieterpad. Daar voelde ik wel voor, want de track besloeg slechts 12 kilometer en ik wilde best wat meer doen. En zo liep ik op de aanwijzingen van deze mevrouw - die mij ook een bezoek aan Lübeck aanried" - een omweg. Was inderdaad een stuk afwisselender dan die Oude Hellendoornseweg. Uiteindelijk kwam ik daar weer op terecht, maar even verderop bedacht ik mij dat ik wel eens een tweede extensie kon nemen en zo werden het uiteindelijk 16 kilometer alvorens ik weer bij het treinstation van Nijverdal aankwam. Daar zal ik al wat keertjes op de trein zijn gestapt; van Ommen naar Nijverdal en van Holten naar Nijverdal. Het Pieterpad loopt hier over de Sallandse heuvelrug en dat is toch wel een van de mooiste etappes van dit bekende wandelpad.
Ik was weer behoorlijk vroeg terug in Wijhe. We dronken lekker thee in de tuin. Roos maakte een smakelijk maal met witte frambozen uit eigen tuin als toetje; daarna moesten we naar de bridgeclub. Net als vorige week maakte ik een paar uitglijers met bieden, maar het mocht de pret niet drukken. Het heeft lang geduurd, maar ik merk dat ik nu echt voor het plezier bridge en dat het resultaat, ook is het negatief me niet meer raakt. Uiteindelijk haalden we iets van 47%, net als vorige week, dus helemaal niet zo slecht. En heerlijk gespeeld. We hebben het erg naar onze zin in deze club die, aldus de voorzitter tijdens de jaarvergadering toch vooral een gezelligheidsclub is.  

Gelukkig weer een recital

 

De twee uitvoerenden

Dat was lang geleden dat we als afdeling Utrecht van de VvhL een recital konden beluisteren; de laatste keer was in Den Dolder, alzo memoreerde onze voorzitter Robert bij de opening van de liedmiddag. We verheugden ons er allen op. Nog wel onder lichte restricties vanwege de nasleep van de pandemie. Zo werden we binnen gelaten via de tuin van "de Zeven Linden", de fijne locatie waar vaak onze recitals worden georganiseerd. Op zicht een leuk begin, zonnig en met z'n allen in de prachtige, grote stadstuin. 
Voorzitter opende het concert met de boven genoemde woorden en daar kwamen de uitvoerenden, Hans Pieter Herman, bariton en pianist Bas Verheijden naar voren. Bas hield een korte introductie over "Schwanengesang¨, de serie liederen die ten onrechte als een derde cyclus van Schubert worden benoemd. Bas vertelde dat de uitgever na de dood van Schubert zijn laatste liederen bijeen zocht en als cyclus had uitgegeven; ongetwijfeld uit verkoop-motieven. Nou ja, daarover zullen we nu niet meer treuren want - misschien niet zo'n duidelijke samenhang als de andere twee cycli - maar daarom niet minder prachtig.
Het duo trad vanmiddag voor de tweede keer op vanwege de restricties. 
En daar klaterden de eerste klanken van "Liebesbotschaft", prachtige muzikale weergave van een beekje dat over de rotsen klatert; prachtig gezongen door Hans Pieter. Het raakte me om dit lied weer te horen. Ook de andere liederen. Hans Pieter zingt de liederen met veel overgave en uitdrukkingsvol; een schitterende vertolking. 
Na afloop spraken we nog na met hem. Het is een cyclus die veel vraagt van een zanger en dan twee keer op een middag; dat is een topprestatie. 

Zondag 19 september VVhL met Hans Pieter Herman en Bas Verheijden

Ouwe stomp

Het restant van de boomstomp

 Inmiddels wordt hij wel wat sleets, maar hij staat nog steeds: de oude boomstomp. Veertig jaar geleden zag ik hem voor het eerst staan; was vast al enkele jaren geleden afgezaagd, maar stond vier omhoog. Mooi rood bloeiend mos gebruikte hem als groeiplek; paddenstoelen, ieder jaar weer andere voor mijn gevoel. Langzaam maar zeker verdween in de loop der decenniat zijn aantrekkelijkheid voor nieuwe groeisels; kennelijk viel zijn voedingswaarde weg. Inmiddels is zijn aspect bijna als die van verbrand hout; zwart en verkoold. In mijn rariteiten kabinet heb ik een klein stukje in bewaring gesteld. Er beginnen stukken af te breken; het zal niet lang meer duren of ik kan nog slechts de plek herkennen waar hij heeft gestaan. Maar ik kan het toch niet laten om telkens weer even te kijken.

Event horizon

Een geëmotioneerde Jan-Peter betreedt het podium
nadat zijn werk voor de eerste keer is uitgevoerd
Foto van Roos gekregen

Roos kwam vanmorgen al om half elf aan op station Bilthoven; ik heb haar gezellig opgehaald van het station. Ze moest 's-avonds naar een concert in Tivoli Vredenburg. Een wereld première van een stuk van de jonge Nederlandse componist Jan-Peter de Graaff; een stuk met naar ik dacht 130 uitvoerenden! Misschien wel jong - hij is nog geen dertig -  maar wel van bijzondere klasse. Voor Roos is Jan-Peter overigens een bekende; ze heeft sinds enkele jaren compositieles van hem en volgt de uitvoering van zijn werken omdat ze die bijzonder vindt.
Hij heeft de opdracht gekregen om het jubileumconcert voor het Radio Filharmonisch orkest en het Groot omroepkoor te componeren. Eigenlijk wilde ik dit concert ook wel beluisteren en Roos wist hoe dat geregeld kon worden; gewoon via de computer en NPO4, voor mij nieuw, maar wel een behoefte. We brachten de dag gezellig door met de markt en nog wat boodschappen.
Na het eten bracht ik Roos nog naar de bus vanwege de noodhalte die we hier in de Bilt voorlopig moeten gebruiken om voor mij niet begrijpbare redenen, maar "so sei es". Nog even een klein ommetje gemaakt en om kwart over acht ingeschakeld om het concert te beluisteren. Allereerst een stuk van Sibelius en vervolgens het Symfonisch Gedicht van Jan-Peter de Graaff met de naam "Event Horizon", genoemd naar een fenomeen rond een zwart gat, wat voor de componist de inspiratiebron was geweest. 
Ik ben niet zo'n liefhebber van contemporaine muziek, hoewel dat gevoel de laatste tijd begint te kantelen nu ik mij wat verdiept heb in de wat modernere Russen als "Sacre du printemps" van Strawinsky. Mijn muzieksmaak vordert steeds verder. Maar vanaf de eerste maat was ik gefascineerd door deze prachtige compositie van Jan-Peter de Graaff; ik wist niet wat ik meemaakte; fascinerend, een ander woord kan ik niet vinden om mijn bewondering kort in vast te leggen. Aan het eind kreeg hij dan ook een enorme ovatie voor dit fabelachtig kunstwerk dat op sommige momenten het uiterste vroeg van het orkest, met name van het slagwerk. Schitterend om dat allemaal aan het werk te hebben gezien.
Tijdens de pauze werd de componist nog uitgebreid geïnterviewd over aspecten van de compositie, over het zwarte gat als inspiratiebron en het gedicht dat hij in het laatste deel had verwerkt. 
Ik pikte Roos op bij de bus en we liepen naar huis. Ze was begrijpelijk erg onder de indruk en kon dat heerlijk aan me kwijt omdat ik de uitvoering wel niet had bijgewoond maar wel had gehoord; we hebben nog tot over 12 uur doorgesproken. 

Recept voor chai specerijmengsel

 

Vrijdag gekocht op de markt voor de chai

Een hele kleinkinderdag vandaag (en hun moeders natuurlijk). Vanmorgen was ik naar Arja met een paar lekkere dingetjes voor de kinderen: notenpasta waar Sam, onze lastige eter van houdt, honing van de imker (echte natuurhoning dus) en een zak lekker gebrande cashewnootjes om mee te bakken. Daar kun je mee langskomen nietwaar. Ik was eigenlijk een beetje onverwachts gegaan, maar het schikte prima; ik kwam op een tijdstip met betrekkelijk grote rust; slechts 1 kind van vier jaar over de vloer. Arja zat met haar wat te knutselen met cijfers, lijm en papiersnippers zodat de peuter een begrip van het cijfer 2 zou krijgen; een leuke, speelse manier om kinderen iets te leren zonder dat het op leren lijkt. Boven lagen er nog vier te slapen waaronder Sam en Morris. Ontzettend rustig dus. We konden zelfs in de tuin meer dan een uur lang in alle rust met elkaar praten. Tegen twee uur kwam er reuring in de zaak; Sam werd uit bed gehaald en kwam bij mij op schoot zodat Arja in alle rust Morris en de andere twee uit bed kon halen. Ze aten wat en werden vervolgens in de bakfiets keurig op stoeltjes geplaatst en daar gingen ze naar school om Evi en Sjoerd op te halen. Ik ging wandelen naar het centraal station van den Haag; leuk zo door de stad heen. Echt een grote stad met alle drukte die daarbij hoort. Ik kon direct de Intercity nemen naar Gouda en liep naar Joke et al. Door het kleine raampje in de deur werd ik hartelijk begroet door de kleinkinderen alvorens naar binnen gelaten te worden. Worst hadden ze nog van mijn vorig bezoek; was nog niet op. Natuurlijk wat voorlezen en tekeningen bekijken. Heerlijk zo met de kleinkinderen bezig te zijn. Is een vreugde op m'n ouwe dag. Maar ook met Joke uitvoerig kunnen praten over koken en deze keer over Chai, het Oosterse woord voor thee. Joke had een recept uit haar Indiaas kookboek voor een specerijmengsel waarmee je thee kunt omdopen tot chai en daarmee een verslavend lekker drankje kon maken. Helaas had ze zelf niet meer van dat mengsel, maar ik nam een foto van het recept uit het boek om het zelf te gaan maken. Uiteindelijk zou ik de ingrediënten de volgende dag ook kopen en het resultaat was inderdaad een heerlijke theedrank!
Chai recept: 50 gram gemberpoeier, 25 gram kaneel, 25 gram kruidnagelpoeier, 15 gram zwarte peper, 15 gram kardemom. Goed mengen.
Ik heb de procedure vereenvoudigd en ben tevreden over het resultaat. Gewoon thee zetten met een thee ei, met een paar stukjes verse gember in de pot. Inschenken in een beker, klein schepje van het specerijmengsel erbij, klein schepje suiker, een ferme scheut melk en nog even naverhitten in de magnetron en smikkelen!

Ouwe krant

 

De Ever Ace, grootste containerschip

Op de woensdag breng ik altijd m'n plastic, grijs en papier naar de verschillende verzamelplekken. Oud papier gaat naar de kerk; daar staat een enorme container voor karton en papier. Vaak kun je daar niet eens je rommel kwijt omdat de containers barstensvol zitten, vooral met karton van allerlei winkels en andere zaken die hun restanten hier lozen. Ik neem ook altijd het papier van m'n buurvrouw mee; zij leest een krant, de Volkskrant en dat geeft ontzettend veel oud papier als resultaat. Ik zag in een krant de kop dat Kaag nogal tekeer was gegaan tegen Rutte en wilde dat artikel wel eens lezen; was de Volkskrant van 7 september. De kop luidde: Kaag haalt uit naar Rutte en het geregel en geritsel in politiek. Het is inderdaad ontluisterend wat er de laatste maanden en vooral tijdens de vorming van een nieuwe regering zoal plaatsvindt. Het lijkt wel een mand met krabben die elkaar naar beneden trekken. Kaag heeft inmiddels de CU buiten spel gezet en als koekje van eigen deeg is ze inmiddels als minister afgeserveerd; wat een gedoe allemaal. Maar die krant vertelde meer en liet meer zien. Op de voorpagina stond een foto van een ongelooflijk groot containerschip; ik had dat niet voor mogelijk gehouden dat dat veilig op de oceanen zou kunnen varen; kennelijk wel. Het was de illustratie van dat er te weinig capaciteit is op containergebied zodat de levering van onze kerstspullen wel eens gevaar kon lopen. Ik werd onpasselijk; zijn dat onze problemen in de schaduw van het IPCC rapport?! Zou een beetje matigen niet meer op zijn plaats zijn?
Maar er stond nog veel meer in deze krant; wat een gedoe om dat iedere dag weg te moeten lezen. Maar ik kom er later vast nog op terug.

"Voor m'n kleinkinderen"

 

Als een sprookje

Ondanks dat we gisteravond pas om half twaalf gingen slapen stond ik vanmorgen al om half zes op; ik wilde met de eerste trein van 6.30 naar Zwolle en door naar Ommen voor een forse wandeling naar Vroomshoop. Roos had weer een fraaie track voor mij geconstrueerd; een kleine 20 kilometer door het Overijsselse landschap. En inderdaad stond ik om kwart over zeven op het perron van station Ommen. De tevens als conducteur dienstdoende machinist wenste me vanuit z'n raampje een plezierige wandeldag en dat zou gaan lukken. 
Heerlijke om weer aan de loop te gaan; het lijkt wel een verslaving; de benen gaan routinematig en intussen loop je van de omgeving te genieten terwijl je gedachten heen en weer zwenken. Woonachtig in de Bilt besef je vaak niet hoeveel stromend water we eigenlijk in ons land hebben. Ja natuurlijk, die grote rivieren maar die kom je niet zo vaak tegen (hoewel, in Papendrecht?). Maar hier in Overijssel met de Berkel en de Regge en tal van kleinere en grotere beken is het wel heel prominent, althans bij de wandeling van vandaag. Al snel liep ik langs de oude afgesneden, maar daarom niet minder fraaie takken van de Regge. De zwanenfamilie dreef nog steeds te midden van haar maaltijd (eendenkroos) op een sprookjesachtige wijze mooi te zijn; idyllisch gewoon. Ik kon het dan ook niet laten om even op dat eenzame bankje te gaan zitten genieten alvorens verder te lopen. 

Na de Ommense dreven kwam ik aan bij de Regge en de Linderbeek richting Den Ham. Daar aangekomen zocht ik eigenlijk naar een dorpsslager; ze kunnen in deze streken van die heerlijke gedroogde worst maken. Was in eerste instantie nogal teleurstellend; wèl een zaak met behang, glas en verf en nog meer speciaalzaakjes naast de obligate grootwinkelfilialen, maar geen slager. Ja toch, ik verliet bijna het dorp of daar zag ik een slagerswinkel met op de pui zelfs het woord "ouderwets"! En ja hoor, op het adgio: "kan ik u helpen", kon ik slechts enthousiast reageren, want er hing een uitgebreide rij droge worst. Ik kocht er een viertal van: "voor m'n kleinkinderen", zei ik nog. Bram en Ronja zijn gek op gedroogde worst zoals ik al eerder in deze blog schreef. En je kunt er alle kanten mee op ook in de keuken. Ben er zelf ook gek op. Toen ik de worsten uitpakte zag ik dat deze slager er zelfs speciale verpakking voor heeft met een aanwijzing erop hoe je deze worsten kunt ophangen om ze nog verder te laten rijpen. Ik moet erom lachen, maar het zou me niet verbazen als ik in het vervolg mijn droge worst speciaal in Den Ham ga halen har har.