Volkoren pasta gemaakt!

Machientje plus resultaat

De "pasta party" bij Marjorie had mij zodanig geënthousiasmeerd dat ik mezelf heb verwend en een nieuw pastamachientje heb aangeschaft. Dus eerst naar "Kooklust", mijn vaste leverancier van potten en pannen en wat dies meer zij. De saus had ik al gemaakt: ui fijn gesneden, gebakken samen met flink wat knoflook en een beetje sambal, varkensgehakt meegebakken en tot slot uitgeknepen en fijn gemaakte snijbiet erdoorheen. En dan vandaag de pasta. Nou ben ik helemaal niet zo gek op pasta; die kleffe, van witte bloem gemaakte slierten zijn wel verschrikkelijk lekker hoor, maar de voedingswaarde lijkt mij gering; geen vezels, maar ja, lekker is het wel.

Zo ging het de oven in

Ik heb dan ook pasta gemaakt van volkoren meel. Een bijbedoeling van zelf pasta maken is dat ik op die manier door mijn enorme voorraad ganzeneierooier heen kan komen; ik heb daar nog liters van staan; goed voor ijs, spektaart en vla dat wel, maar je kunt er ook pasta mee maken en laat dat nou ook nog gelukt zijn!
Ik had er een hard hoofd in toen ik middenin het proces merkte dat het maken van het deeg met volkoren meel heel wat meer voeten in de aarde had dan met bloem. Voordat ik een goed deeg had heb ik zitten klooien met extra bloem en tot slot weer terug in het proces met piepkleine beetjes water; maar toen ging het ook tadeloos en had ik binnen de kortst mogelijke tijd een heele zooi bruine slierten hangen. Die heb ik gekookt en in een glazen vuurvaste schaal gedaan, saus eroverheen en daarover weer zelfs geraspte kaas (waarbij ik mijn duim verwondde) en toen in de magnetron met dubbelfunctie. Was warm en de kaas was gesmolten, niet krokant zoals ik had gewild, maar gesmolten. En toen heb ik toch wel weer zo schandelijk lekker zitten eten; voor het eerst sinds ik ben afgevallen heb ik me ouderwets lekker laten gaan en de balg behoorlijk volgepropt. Maar het bleef gewoon te veel en dus heb ik buurvrouw Kaat mee laten genieten van het lekkers!

Gideon met de twee meisjes aan de barbecue.
Zij hadden dan ook wel wat te vieren

En natuurlijk lekker in de tuin gezeten bij Roos; het is fantastisch weer en niets is zo fijn om dat te genieten in de buitenlucht terwijl het langzaam donker en koeler wordt. En ondertussen stond de WhatsApp niet stil. Nadat gisteravond uitgebreid met Mariska was ge-appt over het biedproces rond het huis dat ze zo graag willen kopen daar hoorden we dat het was gelukt en dat moest uitgebreid besproken worden. Wij zaten in de tuin een wijntje te drinken en zij zaten met z'n viertjes te barbecuen.

Jongste kleinkind, Morris met de helder
blauwe ogen 

Leuk om dan foto's uit te wisselen. En tussendoor ook met Arja ge-WhatsAppt; dat vind ik toch wel de reuze voordelen van die nieuwe media hoor; ondanks dat je ver uit elkaar woont heb je makkelijk even kontakt met elkaar. Arja stuurde een fotootje van de jongste telg, Morris. Een ventje met opmerkelijk helder blauwe ogen. Dat kenmerkte Arja ook in haar prille jeugd; zij had zulke helderblauwe ogen dat sommige mensen er gewoon door gefascineerd waren. 

De Westbroekse zodden

Het "bankje" aan het begin van het BB pad

Had ik me voorgenomen om vandaag mijn "testwandeling" - de wandeling van Simmerath naar Monschau - te gaan doen, daar dacht ik vanmorgen om 5.00 uur: "het is goed", en draaide me nog eens om. Die mogelijkheid had ik ook gisteravond al aan Roos voorgehouden; ik word merkbaar ouder en heb sneller de neiging om voor de "easy way" te kiezen en dat werd daarom een gezellige gezamenlijke wandeling over de Westbroekse zodden via het Bert Bospad. En voor ons gemak deden we de heenweg naar Hollandsche Rading niet met de trein maar heel lui met bus 58; vertrekt vrijwel voor de deur en brengt je direct naar Hollandsche Radingh. En zo liepen we om een uur of elf door het fraaie bos bij de Radingh richting Tienhovens kanaal. Dan een klein stukje langs de vrij drukke weg naar de Egelshoek en dan linksaf het Bert Bospad; een stuk door het fraaie veenlandschap van Westbroek: "wat wonen we toch mooi", roepen wij regelmatig naar elkaar en zeker ook hier.

Heerlijk om hier weer te zijn; we lopen dit pad best regelmatig ook wel in de winter. We hebben hier zelfs één keer ergens op een bankje erwtensnert zitten smikkelen middenin de kou; bij die gelegenheid zagen we zwanen landen en uitglijden op het ijs; pracht gezicht! Nu niet, het was een heerlijk warme zomerdag; het belooft de komende dagen opnieuw zo'n 30 graden te gaan worden en desalniettemin hadden we onlangs een klimaatontkenner op bezoek?! Lust je nog peultjes?!

Weer eens pasta maken

Samen in de keuken pasta maken

Dat was een tijd geleden. Enige tijd geleden had Marjorie mij gezegd dat ze graag zelf pasta zou willen maken maar niet wist hoe dat moest: "jij krijgt van mij een pastamachientje", had ik haar beloofd. En vandaag ging ik haar leren hoe je dat in de praktijk moest brengen. Roos ging ook mee en Marjories moeder Leia was ook van de partij. Dat kon dus niet misgaan.
Voor mij was het zeker 6 jaar geleden dat ik voor het laatst pasta had gedraaid; het eerste machientje had ik kapot gedraaid, althans het mechaniekje van het bepalen van de dikte had het begeven door mijn ongeduldig handelen (denk ik). Een tweede machientje had ik ongebruikt weggegeven. Maar nu, gestimuleerd door Marjorie dus opnieuw aan de slag met meel, eieren, olijfolie en oude ervaring. Het deeg maken lukte uiteraard vlot; 300 gram bloem, 3 eieren, snufje zout en een klein scheutje olijfolie en daarna mengen en kneden. Ik ben een slechte docent en heb altijd de neiging om de dingen zelf te doen, maar ik hield mij in en weldra stond schoondochter lekker met vieze handen te kneden. Het machientje hadden we snel in elkaar gezet en toen gingen we draaien. Het draaien van de plakken ging goed, maar tagliatelli lukte niet echt totdat Leia suggereerde dat er wat meer bloem door het deeg moest en zij had gelijk. Na opnieuw kneden liep het proces gesmeerd en Marjorie draaide en draaide terwijl Roos intussen wat op de piano speelde; een hele kermis zo al met al.
Overal hingen slierten pasta, maar het was goed gelukt!
Roos moest in de loop van de middag weg; ik bleef eten. Om een uur of zeven kwam Hugo ook thuis; Marjorie maakte een lekkere zalmfantasie voor op de pasta. Het smaakte voortreffelijk. Een genoeglijke conversatie speelde zich aan tafel af waarbij Marjorie voortdurend moest vertalen, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ik vertrok en beloofde dat ik binnenkort frambozenijs zou maken en langsbrengen.

Vroeg naar Dokkum

Op de boerderij

En vroeg was het! De wekker zou om 5.00 uur afgaan, maar ik was al een uur eerder uit Morpheus' armen geglipt. Rustig opgestaan, koppie thee, ontbijtje en vort met de geit. Vandaag afgesproken met Albert en Tjitske, het echtpaar/bridgers dat we ontmoet hadden in Epe. Albert had mij in dat weekend veel verteld over het Friese boerenleven van heden en verleden; we konden het goed vinden en ik was welkom. Inmiddels was de boerderij die door Albert was opgezet in de jaren vijftig een generatie opgeschoven, maar hij zou mij die in haar volle glorie tonen.
Was een mooie treinrit; met de Intrcity van Utrecht via Zwolle naar Leeuwarden en verder met de snelbus naar Dokkum. Gezellig om elkaar weer na zo'n korte tijd te ontmoeten. Al snel gingen we naar de boerderij. Daar werden we genoeglijk ontvangen door beide zoons die in gezamenlijkheid het enorme melkveebedrijf runnen. Een nieuwe stal in aanbouw, een grote loopstal met veel koeien en een fraaie melkeenheid waar enkele tientallen koeien tegelijk konden worden gemolken. Een plek om koffie te drinken waar we uitgebreid met de zoon spraken over de verschillende aspecten van de veehouderij. Het was mij opgevallen dat er niet van die Amerikanen rondliepen, die enorme, kwetsbare melkproducenten; de koeien hadden verschillende groottes en kleuren. Het bleek dan ook dat er op de boerderij verschillende melkrassen met elkaar werden gekruist; zo zag ik een Jersey kalf staan. Vooral Zwitserse rassen waren in trek. Ik genoot van de kennis die zo en passant over de tafel ging.
We gingen weer terug naar Tjitske en zij had in die tussentijd een smakelijke ovenschotel gemaakt; bij een genoeglijke maaltijd spraken we verder over het boerenleven van destijds. Ik nam om een uur of twee afscheid; was een fijne, leerzame en gezellige dag geweest.

Het groene krokodilletje

Het groene krokodilletje mag in
"de schatkist"

Voorzichtig belde ik aan; je weet maar nooit of je er misschien eentje wakker schelt en dat is niet de bedoeling. Vanmorgen om half elf op de koffie bij dochter Arja. Ik werd open gedaan en daar stond ze met haar twee jongsten: verlegen Sjoerd achter z'n moeder en kleine Morris kruipend en onwennig met zijn helderblauwe ogen naar die onbekende opa kijkend. De verlegenheid van Sjoerd duurde nog geen 10 seconden of hij sprong in mijn armen en vertelde dat hij "het kompas" kwijt was; had ik hem bij het laatste bezoek gegeven. Maar de groene krokodil lag in zijn kasteel, een plastic bouwwerk dat hij voor zijn verjaardag had gekregen. "Ik heb weer wat voor je meegenomen", fluisterde ik hem in. Een verzilverde sierdoos (vermoedelijk voor sigaren) die mijn grootvader Jan ten Brink in 1932 van de mij onbekende familie Penning heeft gekregen voor zijn 25 jarig jubileum bij "het spoor" zoals mijn grootmoeder de NS consequent is blijven noemen.

Sjoerd plakt de nieuwe insectenplaatjes
in zijn boek.

Deze doos heb ik ooit van mijn grootmoeder gekregen en heb ik destijds gebruikt als spaarpot. Sjoerd maakt er een schatkist van en vertelde mij dat hij er het groene krokodilletje in zou bewaren.
Ik had in het doosje nog een stel insectenplaatjes van AH en een botje gedaan. Viel gelukkig in goede aarde allemaal.
Verder was het weer een gezellig bezoek met in totaal 6 kleintjes waarvan Sjoerd met zijn 4 jaartjes de oudste was. Arja hield alles professioneel in het oog; ongelooflijk zoals ze dat doet en we hadden nog best wat tijd om te overleggen. Was weer een gezellig bezoek geweest.

Honingijs maken

Op wonderlijke wijze loopt mijn keukenkastje met broodbeleg langzaam maar zeker vol met potjes honing die ik van deze en gene krijg. Imkeren is kennelijk best een populaire hobby, maar de hoeveelheden honing die daarmee worden verzameld zijn te groot om door een particulier te worden weggezet. 

Ik ben een behoorlijk gebruiker van honing; met name mijn befaamde rozijnen/notenbrood bevat nogal wat van dit natuurlijke zoetmiddel. Het gaat mij vooral om de aromatische elementen en minder om het zoetend vermogen. Maar inmiddels heb ik zo veel van dit lekkers staan en daarnaast nog zo veel ganzeneierdooier (mooi scrabblewoord!) dat ik in overleg met Roos heb besloten om eens te proberen honingijs te maken. 

Eerst maar eens een recept/voorschrift maken dat ik ga proberen uit te voeren. De basis is mijn ervaring met frambozenijs.

250 ml melk, 250 ml room in steelpan tot lauw verwarmen; 

In een beker 1 koffielepel maizena mengen met twee schepjes suiker, droog roeren, scheutje melk/room mengsel om op te lossen. Toevoegen aan de rest van het melk/roommengsel. (louter voor het bindend vermogen).

150 gram honing in de mengkom van de staafmixer, equivalent van 6 eidooiers aan ganzendooiers. Met de garde enkele minuten stevig roeren inclusief maizena-mengsel. Dan het verwarmde melk/room mengsel beetje voor beetje toevoegen en mixen. Door een puntzeef halen; bleek niet echt nodig.

Nu alles overdoen in een pannetje en op laag "vuur" voortdurend roerend tegen de kook aan brengen. Totdat de "vla" aan de lepel blijft kleven (Term van Escoffier), niet aan de kook brengen! Vervolgens af laten koelen, eerst op de aanrecht en vervolgens in de koelkast.

50 minuten in de ijsmachine en overdoen in een bak - even proeven! - en in de vriezer verder laten uitharden.

PS De volgende dag geproefd en het was toch lekker! Volgende keer met frambozen mengen; kan wel een zuurtje gebruiken voor de smaak, maar honing als zoetmiddels werkt prima.

Hoger opgeleid en gezonder

Ergens in de Trouw las ik een artikel waarin een duidelijk verband wordt aangegeven tussen nivo van opleiding en de leeftijd waarop gemiddeld wordt gestorven. En dat verband loog er niet om; HBO en Universitair opgeleiden lieden hebben statistisch zo'n vijf jaar extra levensverwachting. Ik stond er van te kijken. Volgens dat zelfde artikel ligt de oorzaak van dit verschil in het verschil van leefstijl; bewegingsarmoede, rookgedrag en ongezond eten zijn factoren die samenhangen met levensverwachting.
Volgens mij wordt er al jaren getamboereerd op gezonde leefstijl, beweging en het slechte van roken; kennelijk trekken de hoger opgeleiden zich dat meer aan dan de andere groep. Dat zijn in het algemeen ook geen zaken die in je jonge jaren, wanneer je opgeleid wordt, aan de orde komen; pas later in je leven wordt je daarmee geconfronteerd en kun je je er wel of niet wat van aantrekken.
Boeiend om dit nader te bestuderen; zou er misschien een rol zijn weggelegd voor de intelligentie?

PS
Op 27 augustus, tijdens het festival Oude Muziek viel het mij op dat vrijwel iedereen in het publiek pakweg 70 jaar of (veel) ouder was. Zou er niet een relatie zijn tussen naar klassieke muziek luisteren en oud worden.

Al nadenkend over e.e.a. valt het mij ook op dat vrijwel alle zeer bejaarden die ik ken geen tatouages hebben; zou daar ook een relatie liggen?

De loop is eruit

Het mysterieuze gat van veertig jaar geleden

In de bijna 40 jaar dat ik in De Bilt/Bilthoven woon is dit dorp behoorlijk veranderd; groter geworden mag ik wel zeggen en niet alleen door uitbreiding met Maartensdijk en nog een paar plaatsjes in de nabije omgeving. Zo weet ik nog goed dat er op een groot speelveld plotseling grote bouwactiviteit plats ging vinden; betonconstructies waarvan er eentje in mijn ogen nogal opvallend was: een manshoog, vierkant stuk beton met een fraai rond gat in het midden. Ik vroeg mij af wat dat wel zou gaan worden wanneer e.e.a. klaar zou zijn. Nou, dat werd dus een steunstructuur voor het winkelcentrum "De Kwinkelier" dat zeker een jaar of vijftien een regionale functie heeft gekend; een grote parkeergelegenheid onder het hele centrum; een voor die tijd enorme Albert Heijn, met lift bereikbaar vanuit de parkeergarage en tal van winkels als bakker, kledingzaken, visboer, horeca en wat dies meer zij.
Na die 15 jaren begon het winkelcentrum al snel wat sleets te worden, maar het bleef behoorlijk druk; het plaveisel werd bobbelig, er blevn plassen staan die 's-winters tot glibberige glijbanen transformeerden, verveloosheid. Langzaam maar zeker ging de loop er ook uit; er kwamen meer van dergelijke winkelcentra; het was niet meer zo bijzonder. Winkeliers gingen verhuizen; mijn favoriete herenmodezaak, Sir John verhuisde, de bakker ging dicht, alle restaurants sloten de deur; herstel bleef uit.
Uiteindelijk werd de renovatie ter hand genomen. Met buldozers en ander grof gereedschap werd het vertrouwde winkelcetrum langzaam maar zeker gesloopt en met nieuwbouw weer opgebouwd; een troosteloos proces; het vertrouwde verdwijnt terecht maar het nieuwe went niet meer zo snel. Een beetje "woud be" huisjes verrezen. Helaas bleven de meeste van de nieuwe winkelbehuizingen leeg?! Merkwaardig genoeg wel twee opticiens en gelukkig zit Albert Heijn er nog, zij het in zijn oude behuizing; zal dus ook nog wel gesloopt gaan worden.
Vanmorgen maakte ik een wandeling in ons bos achter. Opeens bedacht ik mij dat ik mijn T-mobile abonnement nog moest verlengen en richtte daarom mijn schreden richting Kwinkelier; ons telefoonwinkeltje is gevestigd in een van de nieuwe panden op dit winkelcentrum en de enige die het altijd erg druk heeft. Ook nu was het druk; er stonden drie man achter de balie en er stonden alweer vier klanten te wachten waaronder een leeftijdsgenote waar ik even naast plaats nam op de daarvoor klaar staande stoelen. Uiteraard kwamen we in gesprek en met name over de leegstand hier op het gerenoveerde deel van de Kwinkelier. "De loop is eruit", kwamen we beiden tot de conclusie, en het is maar de vraag of die er ooit weer in komt.
Ik had niet het geduld om te wachten tot ik aan de beurt was, ging weer aan de wandel en maakte een foto in de parkeergarage van dat ooit voor mij zo intrigerende gat in de betonstructuur.

Van Bach tot Schönberg

Beperkte mijn muzikale smaak zich voorheen tot Chopin met een klein toefje Bach, daar is zij inmiddels opgerekt tot en met Schönberg, ja ja, die Schönberg waar ik vroegig niets van moest weten. Ik heb me ervoor open gesteld en bij nader inzien, door voortschrijdend "ingehoor" (dank Roos) zal ik maar zeggen weet ik het ook nog eens geweldig te waarderen.
Wie daarin een belangrijke rol heeft gespeeld is - naast mijn vriend Dick - ook de virtuose violiste Hillary Hahn; zij geeft aan dat Bach haar muzikale leidsman is maar beperkt zich bepaald niet tot de barok; het hele spectrum van vioolconcerten heeft zij uitgevoerd en voor een belangrijk deel ook toegankelijk gemaakt via Youtube.
Het moderne oeuvre heb ik overigens ontsloten via de sacré du printemps onder de fantastische directie van Jaap van Zweden; dit best lastig toegankelijke werk ging er bij mij in als koek, eerlijk gezegd tot eigen verbazing. Nu had ik eigenlijk al gemerkt dat de barok muziek me - ik durf het haast niet toe te geven - enigszins begon te vervelen. Al enkele decennia heb ik dat nogal intensief beluisterd, dat is ongetwijfeld de reden. En die Strawinsky en Prokofjev leggen zo veel nieuwe klanken in de orkestmuziek dat het voor mij heerlijk was om te luisteren. Een vioolconcert van Prokofjev, maar ook van Schönberg, gespeeld door Hillary Hahn frappeerde mij. Dat concert van Schönberg is naar mijn mening zo ongelooflijk moeilijk speelbaar voor solist, orkest en dirigent en dat staat gewoon op Youtube en ik genoot er van. Had ik nooit gedacht. Maar ook de "Verklärte Nacht" van Schönberg vond ik prachtig. Ik ga voort.

Een ouwe sukkel

Morgen krijg ik visite; Tineke en Reinier komen bij mij lunchen. Dat betekent allereerst natuurlijk een bezoek aan "het paradijs", oftewel de Hanos, de culinaire place to be voor mij. Maar eerst Roos verwennen; de ergste warmte is verdwenen en voor het eerst sinds weken heeft ze weer gezellig bij mij de sponde gedeeld; dat betekent een ontbijtje met gekookt eitje, geroosterd rozijnenbrood, thee en koffie. Na de koffie ging Roos er vandoor; ik moest nog wat in huis tutten alvorens ik naar de bushalte ging. Laat ik nou voor de deur mijn oude onderbuurman Wouter tegen komen. Natuurlijk even mee gepraat zo door het opengedraaide autoraam; het ging hem naar den vleze gelukkig. Ik moest het kort maken want ik wilde mijn bus halen naar Utrecht CS en daar nam ik bus 66 naar de Hanos. Nu wist ik dat als ik voort zou maken, ik precies de aansluiting terug kon halen. "Misschien op de terugweg", antwoordde ik de chauffeur en zo zou het ook gaan. Zijn terugrit kon ik precies halen. Intussen had ik een kleine rugtas vol lekkers ingekocht waaronder rillette van eend en zwezerik, beide niet voor de lunch van morgen overigens.
In Utrecht CS overgestapt op bus 77. Bij het uitstappen bleef mijn sluiting van de rugzak tot twee keer toe ergens tussen steken. Ik kreeg hem ook niet los; een jonge vrouw hielp mij gelukkig en de eveneens jonge chauffeur wachtte tot het euvel was verholpen. Ik voelde me echt een sukkel, een ouwe sukkel wel te verstaan. En het zou nog erger worden vandaag.
Ik ruimde de flat zo'n beetje, wat halfslachtig op en ging naar de fitness. Toen ik mijn fiets wilde pakken realiseerde ik mij dat ik m'n huissleutels had vergeten in mijn zak te stoppen; is overigens pas de tweede keer sinds ik op mezelf woon. Gelukkig had ik wel de sleutel van Roos' huis en kon ik mijn sleutel wel te pakken krijgen. Opnieuw voelde ik mij behoorlijk sukkelig. En vanavond in de keuken, ik stond gebukt viel er zonder dat ik dat voelde een druppel speeksel op de grond zoals ik regelmatig zie bij mijn 85-jarige vriend Theo. Toen voelde ik me echt een ouwe sukkel?!  

Niet voor de nachtegalen dit keer

Fraaie zwammen op een dode berkentak

We hadden voor vandaag een wandelafspraak; Jessy, Roos en ik zouden gaan wandelen in Meijendel. Dat was een idee van Jessy en natuurlijk stelde ik voor om dan het prachtige stuk natuur, "Bierlap en Kijfhoek" aan te doen. We ontmoetten elkaar op de bushalte in Den Haag CS; met bus 43/44 naar Halte De Kieviet en verder wandelen naar Meijendel. Voor Kijfhoek moet je een toegangskaartje hebben dus eerst naar "De Tapuit", het kantoor waar je de kaartjes kunt kopen. Ik heb er maar direct 10 gekocht want dit voorjaar ga ik zeker weer naar de nachtegalen luisteren en verder wil ik dit prachtige duingebied vast nog wel een keer zien.
Op geleide van - hoe kan het anders - Komoot liepen we de wandeling; doe je dat niet dan ben je echt gedoemd te verdwalen; duinen zijn mooi maar het is bijzonder moeilijk om je te oriënteren en de weg terug te vinden.
We dronken eerst op een bankje de koffie die ik had meegenomen en aten de appeltaart die ik de vorige avond had gebakken; Jessy zowel als Roos zijn dol op taart; Roos had gisteravond al een stukje van de toen nog warme appeltaart gesnoept.

Even op de foto

Kijfhoek/Bierlap was weer in volle pracht; dit keer geen gekwinkeleer van nachtegalen; wel zagen we vogels vliegen, maar zo buiten het broedseizoen hoor je ze nauwelijks. We kregen nog een stevige tik mee van het passerende onweer; viel wel mee; na een minuut of 15 was het wel over en zou het zelfs zonnig en warm worden.
Zo tegen tweeën waren we zo ver van de ingang dat we de terugweg maar insloegen; het viel me niet mee om precies die stukken te lopen die ik gepland had, maar daar om niet getreurd. Uiteindelijk waren we rond kwart over drie bij de bushalte en uiteindelijk op tijd om op tijd in te checken. Op Den Haag CS namen we afscheid van Jessy; was een gezellige dag geweest.
Thuis gekomen ben ik in de keuken aan de slag gegaan; lekker nassi afgemaakt met extra knoflook en gebakken ei en smakelijk zitten eten. Als nagerecht aalbessen met warme vla; om te smullen.

En weer terug

Was niet de bedoeling, maar we ontmoetten onze
Dokkumer vrienden onverwacht boven

Roos wilde per se nog een keer die mooie heide bekijken; goed idee. We maakten een rondje over de Renderklippen en liepen uiteindelijk door naar het dorp Epe. Opnieuw werd duidelijk wat een ontzettend rijk dorp dit is; jet hebt niet eens door waar het centrum kan liggen; het is een agglomeraat van vrijstaande villa's, alle even fraai.  Merkwaardig genoeg konden we aan geen van de passerende Epenaren een groet of zelfs maar een vriendelijk knikje ontlokken; kennelijk straalden wij uit dat we niet van het juiste geloof waren.
De bushalte vonden we op geleide van - hoe kan het anders - Komoot, het onvolprezen wegwijsprogramma op de SmartPhone. We hoefden slechts 12 minuten te wachten op de snelbus die ons in no-time naar Zwolle bracht. Met IC en bus 77 waren we weer op tijd thuis. Nog even bij de groenteman een krop sla, 2 tomaten en een zak pruimen gekocht; ik kon nog net voor de onweersbui de flat bereiken.

Geen schapenstront maar hondenstront.
De mestkevers vinden het opperbest!

Lekker sla gegeten en vervolgens een appeltaartje gebakken en definitief met Jessy afgesproken voor onze wandeling in Meijendel voor morgen. Verheugen we ons op. Alvast een appeltaartje gebakken; morgen koffie mee en mocht het weer al te slecht worden dan vragen we Tom Poes om een list te verzinnen. 

De bossen van Epe

Voor we vertrokken even met Hans en Edith overlegd

En vandaag de andere kant op; de Renderklippen zijn natuurlijk het mooiste deel, maar de bossen mogen er ook zijn. Voornamelijk productiebos, maar tal van paden en paadjes en voor de fietsers onder ons goed aangelegde ruime betonpaden; voor iedereen wat.
Op geleide van Komoot liepen we van hot naar her; bij grote wegen konden we gemakkelijk alternatieven vinden; de wandelpaden en ook de paardenpaden waren zelfs op de kaart te onderscheiden. We konden constateren dat Epe een rijke gemeente is; allemaal vrijstaande dure huizen op grote percelen; de luxe straalde er van af. En dan die stilte overal; we genoten er echt van.
Na een kleine 15 km waren we weer op honk. We waren expres wat later vertrokken vanmorgen zodat we ook wat later weer terug zouden zijn; anders duurt het weer zo lang voordat je aan tafel kunt.
Evn douchen en m'n wasje doen en vervolgens weer aan de maaltijd. Een lekker soepje maar vooral een heerlijk stuk rundvlees. Tegenover mij zat Albert uit Dokkum; moeilijk te verstaan door de enorme herrie die de steeds harder pratende ouderen rondom ons produceerden. Desondanks konden we uitgebreid over het boerenleven van heden en verleden spreken. Leuke vent en we spraken af dat ik hen een keer op kom zoeken in het verre Noorden.

Even op een bankje luieren

Na het eten weer de laatste ronde bridge. Het ging nog minder dan gisteren en we eindigde nu zelfs iets onder de 50%. Drie avonden vind ik ook wel het maximum eerlijk gezegd, maar dat vindt Roos gelukkig ook. Ik wisselde adresgegevens uit met Albert.
Na afloop de prijsuitreiking. Gelukkig kwamen wij niet in aanmerking voor een prijs want we zouden er ook echt geen ruimte voor heben in de rugzakken en om daar nou het wandelen aan op te offeren willen we absoluut niet.
Nog even gezellig nageborreld. Het bridgen zit er op; alleen nog een wandeling morgen. Er wordt redelijk weer voorspeld, dus dat komt goed.

Op naar de Renderklippen

In de Renderklipper heide

Op geleide van de Smartphone met Komoot en haar onderliggende kaartwerk zouden we een heerlijke wandeldag gaan beleven. Maar natuurlijk eerst het ontbijt; Fletcher doet niet onder voor andere hotels dus heerlijk ontbeten; vooral de yoghurt was van bijzondere kwaliteit en er was ook weer suikerbrood; dus smullen geblazen.
En zo tegen half tien gingen we lekker op pad; het was misschien wat winderig maar wel helder, prachtig weer. De heide stond in volle bloei. Het werd een prachtige wandeling; we kwamen bij een poeltje in het bos met allemaal bankjes eromheen en knaagden daar ons meegenomen boterhammetje. Ik had wat rozijnen-notenbrood bij me, maar had meer trek in het broodje van het hotel; maar goed ook zoals verderop in dit verhaal duidelijk zal worden.

Het Pluizenmeer

Ook de bospartijen waren mooi om te lopen en alle, zelfs de kleinste paadjes stonden op onze elektronisch kaartwerk zoals Komoot ons dat toonde; ontzettend gemak hoor! Nog dank voor het advies RiMo!
Terug bij de heide roken we gewoon de honinglucht; even verderop zagen we bijenkasten staan. Gezien mijn allergie voor de steken van dit gedierte liepen we voorzichtig verder. Even verderop kwamen we in gesprek met een echtpaar dat zojuist bijenkasten had geplaatst; ontzettend leuk contact dat waarschijnlijk nog wel haar vervolg zal gaan kennen. We spraken over bijen en dus over honing. Ik kreeg een potje Lindenbloesemhoning en Eilard wilde daar niets voor hebben; dat zat me niet lekker. Toen bedacht ik mij dat ik ook iets "zelfgemaakts" bij me had: het rozijnen-notenbrood en dat viel helemaal in het pulletje!
Weer lekker gegeten in het hotel; als vooraf mosterdsoep en dat bracht mij erop dat ik dat ook eens zelf moet gaan maken. Inmiddels heb ik de receptuur al op internet gevonden.
Het bridgen ging een stuk minder en we eindigde ergens op de vijfde plaats geloof ik, maar nog net boven de 50%. 

Op naar Epe

We hadden weer een bridgeweekend gepland; deze keer met Boon-a-Part in Fletcher hotel Epe. AAnvankelijk was ons mooi weer voorspeld, maar de weergoden hadden voor vandaag iets anders in petto; toen we aankwamen in Apeldoorn regende het pijpenstelen. De busverbinding met Epe is perfect; een snelbus doet er iets meer dan een half uur over. We stopten bij de halte "Politiebureau" en daar deed ik pas mijn regenjas aan en vouwde de paraplu open; was hard nodig want het regende nog steeds hard. Ik mopperde: "als we dat hadden geweten waren we niet gegaan", maar daar zou ik van terugkomen. Roos wist feilloos een mooie route te vinden naar het Fletcher hotel waar ons bridgeweekend zou plaats vinden; van de omgeving wisten we feitelijk niets maar ook dat zou veranderen; de Renderklippen werden aangekondigd en verder liep het Maarten van Rossumpad hier overheen. Direct bij het hotel zagen we de rood/witte markering van dit pad en direct zagen we al het richtingbord voor de Renderklippen.
Twee of drie jaar geleden hebben we het Maarten van Rossumpad gelopen, dus moeten we hier al eens langs zijn gekomen; wisten we ons niet meer zo precies te herinneren.
We maakten kennis met de medebridgers; de leiding, Hans en Edith van Bruggen kenden we nog van het bridgeweekend in Rijssen in mei van dit jaar.
's-Avonds gingen we er lekker tegenaan en werden tweede van 16 paren; niet mis dus. Zou wel onze hoogste plaatsing blijven.

Integreren

Vanmorgen zat ik op mijn balkon een kopje koffie naar binnen te slurpen. In de verte zag ik een jonge vrouw parmantig aan komen wandelen; kordaat, gekleed in sporttenue en - zoals dat tegenwoordig hoort - een Smartphone o.i.d. op de arm zodat de lichaamsbeweging kon worden geregistreerd en - waarschijnlijk - om alle buitengeluiden te doen verdwijnen in muziek via de "oortjes".
Ik heb al vaker gehamerd op het integreren van lichaamsbeweging in je dagelijkse dingen en niet alles te compartimentaliseren (prachtig scrabble woord nietwaar?)
Nu ben ik wel van nature een man van holisme onder de gdachte: "alles hangt met alles samen", maar dat geldt vooral ook je verhouding als individu tot je omgeving. Gisteravond in de kleedkamer van Sportcity ontspon zich een gesprek tussen twee jonge kerels waarvan de ene lekker buiten wilde gaan hardlopen en de ander dacht dat hij bedoelde dat ze op de loopband zouden gaan hollen. Gelukkig won de buitenman. Maar toen ik suggereerde dat ze hier in de buurt prachtig konden hollen rondom het golfterrein, had ik kennelijk iets verkeerds gezegd. En - natuurlijk - stapten ze in de auto in plaats van op de fiets har har. Dat bedoel ik nou, integreer toch je beweging ook met transport. 

De flitspuit

Zo zag "onze" flitspuit er ongeveer uit.

Onlangs kreeg ik een oud exemplaar van het Historisch tijdschrift te pakken met daarin een verhaal over "Silent Spring" en de oorzaak van deze publicatie: het insectenverdelgingsmiddel DDT. Destijds - en ik spreek over nog niet zo heel lang geleden - werd dit middel beschouwd als een wonder waarmee de wereld vrij gemaakt kon worden van insecten, die beestjes waar je alleen maar last van kon hebben, dacht men toen kennelijk?!.
DDT kwam zelfs bij mijn kritische vader binnen; de flitspuit werd gehanteerd wanneer er last was van muggen. Ik herinner me nog die karakteristieke lucht van dit gif.
Pas in 1963 werd door een publicatie van Rachel Carson duidelijk dat hiermee niet alleen insecten werden gedood maar dat het hele ecosysteem naar de knoppen ging. Toen pas veranderde er iets.
Wie van mijn generatiegenoten herinnert zich die flitspuit nog?

Een engelse versie

Niet alleen Mollo, het bridge leerboek houdt mijn leesbehoefte gaande, maar ook - al voor de tweede keer - de fantastisch geschreven biografie van Alexander von Humboldt, de grote geleerde en ontdekkingsreiziger. Hij heeft vooral veel indruk gemaakt met zijn metingen en beschrijvingen van Zuid Amerika in de koloniale tijd. Hij heeft destijds Zuid Amerika in Europa het aanzien gegeven dat dit continent verdient.
Al lezende bedacht ik mij dat ik Marjorie, vanwege haar Braziliaanse wortels een exemplaar wilde geven van dit fantastische boek. Hoewel Bol.com aangaf dat het nog de zelfde adag bezorgd kon worden werd het toch dinsdag. Nou ja, ze zit de komende tijd toch nog aan huis gebonden, dan ga ik nog wel een keer bij haar op de koffie.
Vorige week hadden we elkaar uitvoerig gesproken over de telefoon en had ze aangegeven dat ze graag zelf pasta had willen leren maken: "jij krijgt van mij een pasta machientje", had ik toen beloofd en dat had ik dus sowieso om haar morgen een kadootje te geven als we haar op zouden komen halen voor het ziekenhuis bezoek.

Kun jij me brengen?

Inmiddels ben ik door het wandel - en weinig eten regime behoorlijk afgevallen zonder honger. Ook vandaag weer een lekker stuk door ons bos gewandeld. Vandaag 4 augustus, de verjaardag van grootmoeder Sientje realiseerde ik. Begin augustus is een concentratie van jarigen in mijn verleden en heden. Anneke, Joke, en wijlen oma en vader, allemaal in de eerste helft van augustus. Peinzend over van alles liep ik de inmiddels overbekende paden. Dat vind ik zo heerlijk aan het wandelen; daar waar ik wel van anderen hoor dat het hen te langzaam gaat en zelfs dat het hen gaat vervelen daar geniet ik zo van het nadenken; soms reagerend op indrukken uit de omgeving, maar veel vaker gewoon op naar voren springende gedachten voortborduren; associaties die uit die pond grijze stof naar boven komen en ook net zo snel weer in het vergeetboekje verdwijnen; ik vind dat proces boeiend en plezierig.
Van schoondochter Marjorie kreeg ik een whatsapp berichtje of ik haar naar het LUMC wilde brengen met de rolstoel aanstaande dinsdag; Hugo kon echt niet. Uiteindelijk zouden Roos en ik haar samen gaan brengen.

Nog onder de indruk en Mollo!

Inmiddels waren rug en achterwerk wel weer bijgekomen van "Spanga" en deelden we thuis via Facebook ons enthousiasme over de uitvoering van de twe opera's luid en duidelijk. Francis reageerde dat ze het zo lief vond dat we de moeite hadden genomen om te komen luisteren en kijken. Het was ook wel een heel bijzondere gebeurtenis ook voor ons die toch wel zeer regelmatig naar de opera gaan. We zijn ook wel eens speciaal om Francis te zien optreden naar Osnabrück geweest, maar deze keer was het toch vooral locatie en "roem" die ons naar de metropool Spanga hadden getrokken.
Inmiddels heb ik de NLse versie van Mollo binnen, het leerboek voor bridgers die hun speltechniek willen verbeteren. Daar ben ik direct in aan het studeren gegaan. 's-Middags hebben we een uurtje gebridged en ik paste de theorie van Mollo uit de eerste drie hoofdstukken direct met enig succes toe. Stimuleert me om meer te gaan studeren.
Na het eten wandelden een beetje en dronken ons - inmiddels traditionele - kleine glaasje wijn met een stukje kaas in de tuin. Een rustige dag al met al.

Schitterend veengebied

Vanmorgen weer fit opgestaan na een goede nachtrust. Lekker ontbeten en gezellig gesproken met onze gastvrouw over de schoonheid van dit gebied met de wonderlijke naam "Rottige Meente". Het Zuiderzeepad loopt hier over het voetpad; heb ik enkele jaren geleden helemaal afgelopen; liep dit pad vroeger tot Vollenhove daar is later het stuk tot Stavoren erbij getrokken en dat heb ik destijds gedaan.
We liepen het voetpad verder af nadat we geconstateerd hadden dat je hier prima met een busje vanuit Wolvega kunt komen; gaan we vast nog wel weer eens doen want we hebben hier toch mooie stukken natuur ontdekt; een knuppelpad door een broekbos met hoogveen zoals je maar zelden ziet. Muggen alom, dat wel.
In de verte zagen we de bui al naderen: "laten we de rugzak maar van zijn jasje voorzien", stelde ik voor. Plastic jassen aangetrokken, plu onder de arm en ja hoor, daar kwam de bui. Het ging steeds harder regenen; uiteindelijk hebben we op aanwijzing van een stel jonge kerels ergens staan schuilen tot de regen wat minder werd. Doorgelopen naar Wolvega station en terug naar huis.

Een zere kont in Rottige Meenthe

Dineren op het opera-terrein

Vandaag, 1 augustus; altijd een bijzondere datum voor mij. En niet alleen omdat Anneke die dag jarig is. Overigens was het sturen van een felicitatie-epje wel zo'n beetje het eerste wat ik vanmorgen deed.
Ik voelde me niet helemaal OK vanmorgen; zag daarom ook een beetje op tegen het programma voor vandaag; we gingen naar de opera in Spanga, een piepklein plaatsje in Friesland, op de grens met Overijssel. Een opera, uitgevoerd in de open lucht, althans in een tent zodat het publiek wel gevrijwaard was van regen.
Om kwart over tien namen we de bus naar Utrecht CS; Roos stond me al lachend op te wachten; ze is aldus zeggen altijd vrolijk als ze me weer ziet; doet me plezier na al die jaren. Met de Intercity via Zwolle naar Steenwijk en daar met de bus naar Ossenzijl. We waren nog maar nauwelijks uitgestapt of het begon te regenen; viel wel mee. We namen een soepje in een restootje en gingen vervolgens aan de wandel; ik was er nog niet zo gek lang geleden ook wandelend geweest; het smalle wandelpad langs het water kwam me heel bekend voor; hebben we ook wel eens gefietst.

Het toneel, voordat de voorstelling begon

Na een half uur keerden we om en liepen we naar ons overnachtingsadres in Scherpenzeel (Fr). Dit had Roos al een jaar geleden afgesproken en het kwam helemaal in orde. We werden uitermate vriendelijk ontvangen en kregen een mooie kamer tot onze beschikking in het nagenoeg enige overnachtingsplekje in de omgeving van Spanga, gelegen in het natuurgebied "Rottige Meenthe". We gingen even gestrekt om gesterkt naar de opera te gaan; we zouden daar ook een diner geserveerd krijgen. Dat was toch leuk! Het hele gebeuren vond plaats op een weiland; toiletten, een restaurantfunctie, eettafels, alles was perfect op orde. Wij hadden het KNMI ervan verwittigd dat we vanavond mooi weer wensten en zo zou gelukkig geschieden; geen druppel meer gevoeld tot de volgende dag har har. De voorstelling vond plaats in een tent; er was precies genoeg plaats voor iedereen. We zaten op houten bankjes zonder rugleuning. Gelukkig waren we gewaarschuwd en was aanbevolen om een kussentje mee te nemen. Wij zaten op wat overtollig meegenomen kleding, het was namelijk helemaal niet koud.
Het programma bestond uit een tweetal opera's die op buitengewoon professionele wijze werden vorm gegeven; voortreffelijke zangers en orkest; leuk decor. Alleen die harde houten bankjes waar we op moesten zitten deden mij zo ontzettend zeer aan mijn door lijnen behoorlijk geslonken achterwerk; daar hielp geen kussentje tegen. Ik zag dan ook na de pauze behoorlijk op tegen de tweede opera en moest inderdaad helaas het laatste stuk daarvan missen doordat ik met mijn ellebogen op mijn knieën mijn achterwerk en rug moest ontlasten. Opgelucht constateerde ik dat het afgelopen was. Desondanks ben ik evenals Roos "vriend van de opera Spanga" geworden hoewel ik er nooit meer aan zal deelnemen; een mijlen op zeven om daar te komen en te overnachten wanneer je niet over een auto beschikt zoals wij. En niet te vergeten de voettocht terug; het was aardedonker en we moesten over een voetpad, tussen twee sloten in terug lopen. Dat hebben we makkelijk gered hoor; de PDA gaf voldoende licht en Roos had een mini-knijpkat bij zich. Maar ik was blij dat ik in bed lag.

Een merkwaardig insect en een pastamachientje

Een mij voorheen onbekend insect

Vanmorgen was het eindelijk weer eens een beetje koeler; een windje waaide door de flat; fijn gevoel na al die warmte van de laatste dagen. Er is zelfs een beetje regen voor vandaag voorspeld. Roos epte dat haar afspreaak niet door was gegaan; alle reden om even langs te gaan en koffie te gaan drinken. Ik had twee varkenswangen, het boek van Mollo en kersenpitten voor haar kussentje meegenomen.
Na de koffie ging ik even bij moestuinier Theo langs; even kijken wat hij zoal in de aanbieding had en dat was niet mis. Hij was bezig met de sperzieboontjes te plukken en op te ruimen; ik hielp hem daar graag bij; ik vind het zulk leuk werk in de moestuin. Uiteindelijk ging ik met wat snijbonen, sperziebonen, bieten, uitjes en wat sla naar huis.
Op de trap in de flat was het nog erg warm, alle reden om boven alles open te zetten met de voordeur open zodat alles af kon koelen. In de keuken op het raam zag ik een merkwaardig insect; ik fotografeerde het en stuurde de foto naar Jap met de vraag of hij het insect op naam kon brengen van de foto. In de loop van de dag stuurde Jap het antwoord: "scherphoekvedermot".
lk ging de bonen wassen en invriezen, de sla wassen en snijden en opeten; de bieten koken. Intussen kwam Roos nog langs om de door mij vergeten smartphone langs te brengen; gelukkig maar, want ik wilde Marjorie bellen. Zij is vorige week geopereerd aan haar knie en moet van de operatie herstellen; enige afleiding in de vorm van een telefoontje met haar schoonvader is dan op z'n plaats. En dat telefoontje duurde meer dan een uur; we hebben van alles en nog wat de revue laten passeren. Zo vertelde ze dat ze met Hugo gepland hadden om naar Florence te gaan en o.a. in Toscane een boerderij te bezoeken en daar een kookworkshop te gaan doen; ze zou daar leren hoe je zelf pasta kunt maken: "jij krijgt van mij een pastamachientje en ik leer je wel hoe je pasta kunt maken". Direct na het gesprek ben ik naar de kookwinkel "Kooklust" hier in het dorp gegaan; daar kom ik graag en nu had ik weer een goede reden. Voor mezelf kocht ik een lardeernaald en een klein bakblik om kleine quiches te kunnen maken. Voor Marjorie een pastamachientje. Ga ik volgende week langsbrengen.

Naar Debbie

Dinsdagmorgen is iedere week de groepsles Pilates van Debbie. De laatste weken heb ik een paar keer meegedaan met Pilates op de woensdagavond, maar nu wilde ik ook wel eens op de dinsdagmorgen. Naar mijn verwachting zou Roos er ook zijn, maar ze verscheen niet; ze stond ook niet op de lijst van Debbie. Daarentgen was ze aldus zeggen gisteravond wel geweest maar toen ging het niet zo lekker. Ik was een beetje ongerust; ze is nog herstellende van die merkwaardige duizeligheidsaanval van ruim een week geleden, maar het gaat eigenlijk heel redelijk met haar. Na af loop ging ik dan ook even langs; ze deed inderdaad kalmpjes aan, maar dat mag ook wel; we worden een daggie ouder en gisteren hebben we ook een stevig stuk gelopen al met al.
In de loop van de middag ging ik nog even aan de wandel en voelde best dat ik bij de Pilatesles stevig te pakken was genomen; ik voelde me best wat moe toen ik weer op de flat zat. Volgens Hisso was het vandaag wel zo'n beetje voorlopig de laatste dag met 30 graden; dat voel je hoor.
Roos wilde nog even een ommetje maken en daar heb ik aan voldaan; heerlijk uitzicht over het korenveld bij ons bos, gezeten op een bankje zoals het twee jongere ouderen betaamt.  

Langs de Geul

Mijn voorstel was om met volle bepakking op onze rug van Valkenburg naar Meersen te wandelen; een niet zo gek lang stuk en zo zwaar is onze "volle bepakking" niet. Na het bekende overvloedige ontbijt bij de Schaepkens namen we afscheid. Eerst naar de slager, waar we inmiddels als oude bekenden worden begroet; twee van die heerlijke rijk belegde halve stokbroodjes voor de lunch besteld. En een lekker stuk zelfgerookt spek voor de quiche en de pannenkoeken; paste nog prima in de rugzak.
De wandeling langs de Geul was nieuw voor ons; onderweg nog koffie gedronken bij een leuk hotel. Door naar Meersen en vlot met de stoptrein naar Maastricht en door naar Utrecht. Zo rond vijven waren we weer op honk. Roos ging zelfs nog naar de Pilatesles van Debbie; vond ik wel stoer van haar.
Ik zat lekker op mijn balkonnetje en sprak met buurman Hisso zo over de balkons heen. Ik nodigde hem uit voor een biertje; moest ik eerst nog even halen bij Albert Heijn, maar dat kwam dik voor elkaar.
We spraken uiteraard - Hisso is een van de weermannen bij het KNMI - over het klimaat. Vorig jaar had Hisso al omineuze opmerkingen gemaakt toen het zo ontzettend heet was; en dit jaar is het record van de maximum temperatuur zelfs al twee keer "verbeterd". Het noordpoolijs is aan het smelten en er is geen uitzicht dat de mensheid er veel aan gelegen laat liggen om de CO2 uitstoot te verminderen.
Maar ook vrolijker onderwerpen passeerde de revue zoals de planeten en de sterren die we vanaf het balkon konden aanschouwen zij het dat ik wel mij Swarovski moest inzetten want anders zag ik Saturnus toch echt niet.

Bijna eerste

Alweer onze laatste volle dag in Valkenburg; het wordt een regenachtige dag; Roos wil vandaag rustig aan doen en in het hotel blijven; ik heb zin in een stevige wandeling en wil van Slenaken terug naar Valkenburg lopen. En zo zou geschieden.
Met de trein naar Maastricht en vanaf Maastricht met bus 57 naar Slenaken; bekend plaatsje waar ik al sinds mijn kinderjaren over gehoord heb en waar ik al meer dan veertig jaar kom. De eerste kerst die ik met Anneke doorbracht was hier in Slenaken. En juist voor dat restaurant, waar we veertig jaar geleden hebben gegeten, begon de wandeling. Slenaker Hof heette het naar ik meen.
Het pad langs het beekje "De Gulp" - een naam die mij als kind tot lachen aanzette - had ik snel gevonden. Het regende inderdaad behoorlijk, maar daarom niet getreurd; het was een lekker temperatuurtje en dan deert een beetje regen helemaal niet. Ik vond mijn weg met behulp van Komoot, het onvolprezen programma dat Dick mij heeft geadviseerd. Je kunt er foto's mee maken die dan goed geplaceerd en gedateerd zijn; vind ik handig.
Was fijn om weer door het Hoge Bos te lopen; oud bekend gebied; het pad dat hoog boven de Gulp voert, door de weilanden met koeien, bloesem; heerlijk om hier weer te zijn. Vlot bereikte ik Gulpen, waar Roos en ik gisteren met wandelen waren begonnen. Ik liep een andere route terug naar Schin; via Berghof en het piepkleine paadje dwars door de akkers kwam ik aan bij Hotel - hoe was de naam ook weer? - "Bemelmans", - weet u nog lezer, Toon Hermand met zijn act als goochelaar: "jack Bemelmans", zijn antwoord was: "nooit van gehoord". Daar moet ik altijd aan denken als ik bij dit hotelletje langs kom.
In Schin aangekomen liep ik opnieuw langs die prachtige mergelrotspartij; nu klom ik wel omhoog om deze weer van nabij te zien.
's-Avonds was de laatste bridge-avond; we speelden de sterren van de hemel; de bridgeleider kwam naar mij toe en fluisterde me in dat we in de vijfde rond van de 6 op de eerste plaats stonden. We moesten echter nog tegen het kampioenspaar. En laten we die nou met twee keer 100% verslagen hebben. Desondanks werden we tweede die avond, maar ook in het algemeen klassement van het hele weekend en daar waren we gepast trots op har har.

Van Gulpen naar Schin

Een beetje rustig aan, zo hebben we afgesproken. De wandeling van Gulpen naar Schin of Valkenburg is niet zo gek ver en dat kan Roos prima aan. Na het ontbijt vertrokken we en namen bus 54 naar Gulpen. Met behulp van Komoot vonden we de juiste richting; na enige aanvangsstrubbelingen kwamen we goed op uitgezette paden zoals Roos had bedacht. Een hele leuke route rolde zich voor ons af. Na enige tijd kwamen we op bekend terrein en bij Wijlre kwamen we bij het prachtige kasteel aldaar; het was open gesteld en voor MJK houders waren tuin en gebouw vrij toegankelijk. Overigens niet het kasteel; dat wordt nog particulier bewoond. In de tuin tal van kunstwerken maar vooral een prachtig onderhouden keur van struiken en bomen. We genoeten er echt van.
Vanaf Wijlre langs de Geul net als de vorige keer; de Rode Geuzen, die stoere rood bonte koeien stonden ons op te wachten. We liepen zo'n beetje de zelfde route als de vorige keer terug naar Schin. Daar stelde ik Roos voor om de trein te nemen naar Valkenburg; ik wilde zelf gewoon terug naar Valkenburg lopen en daarbij "ontdekte" ik dat die kalkrots partij eigenlijk bij Schin ligt en niet tussen Ransdaal en Schin zoals ik dacht. Verder vond ik in Valkenburg zelf een leuke wandeling langs de Geul naar de binnenstad; daar had ik weer met Roos afgesproken om te gaan lunchen bij de slager. Ik belde haar op; Roos liep naar het centrum vanuit het hotel en we ontmoetten elkaar bij de slager en aten daarons heerlijke halve stokbroodje als vanouds!
's-Avonds weer lekker gespeeld; ging weer heel redelijk. We lijken wel beter te worden.

Leek wel Griekenland

Weer een bridgeweekend met Dekker Bridge; we vinden dat een leuk concept; met name wanneer er weer in Valkenburg wordt gebridged in Hotel Schaepkens van St Feith dan zijn wij graag van de partij. Het eten is daar van hoge kwaliteit; de wandelomgeving is er fantastisch en's-avonds lekker bridgen. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik het bridgen weer eens steeds leuker ga vinden; gebeurt me wel vaker, maar het Dekker concept bevalt mij en zeker Roos prima. We zijn van plan om ook andere aantrekkelijke omgevingen op deze manier te gaan verkennen.
Maar vandaag weer op weg naar Valkenburg; snoeihete dag; het kan niet op tegenwoordig. Tot mijn verbazing hadden we geen enkele vertraging ondanks de hitte waarbij nogal wat materiaalstoring ontstond bij NS; het is ook geen wonder; het is snikheet de laatste dagen; het hitterecord is tot twee keer toe verbroken?!
Toen we in Maastricht uit de eerlijk gekoelde Intercity stapte had ik het zelfde gevoel als wanneer je in Griekenland of Spanje uit het vliegtuig stapt; de hitte valt als een deken bovenop je. Met de stoptrein naar Valkenburg. In het hotel voelde het redelijk koel aan, maar 's-avonds in de bridgezaal was het om te smoren. De ontvangst was weer genoeglijk en het eten was prima als vanouds. Bij het bridgen werd het veld ontzettend uit elkaar getrokken; er was één stel bij dat wel zo ontzettend veel beter speelde dan het veld dat het grootste deel onder de 50% scoorde; wij werden vierde met iets van 52% en waren de eerste van onderen die boven de 50 stonden. Het eerste paar scoorde met 75%; dat heb ik nog nooit meegemaakt. 

Aardappelkoekjes gebakken

Eindelijk aardappelkoekjes

Wat een ongelooflijke hitte vandaag?! Vriend Dick houdt me regelmatig op de hoogte van de temperatuur stijging in Zuid Limburg; hij kan er zo slecht tegen. Voor het eerst werd in NL de 40 graden bereikt! Geen zaak om blij van te worden; allemachtig wat een snoeihitte.
Ik heb me vanmorgen uitgesloofd in de moestuin van Theo; ik heb de snijbonen voor hem geplukt; het was om half tien al smoorheet. Desondanks ben ik aan de wandel gegaan van kwart over elf tot half twee; ik kwam doorgekookt thuis. Een rare ervaring had ik dat de lucht die ik door mijn neus inademde warmer was dan de neus zelf; net als in de droge sauna. Toen ik thuis kwam om half twee was het 38 graden volgens de weermannen. Ik heb me afgesponst en ben wat gaan eten en vooral drinken; water met een klein beetje zout heb ik genomen vanwege het zweten.
Het werd hier binnen uiteindelijk ook 31 graden volgens de precisie thermometer van de vader van Roos, Leen van der Burg.
Gisteren had ik aardappelkoekjes gebakken. Ooit had mijn moeder die een keer gebakken en ik vond dat zo lekker; is er nooit van gekomen. Maar gisteren had ik peterselie in huis en heb ik op internet opgezocht hoe ik dat moest toebereiden. Viel me reuze mee en ze waren nog lekker ook.
Voor vandaag had ik er nog twee in de koelkast en die heb ik gebakken en met smaak verorberd.

Lust je nog peultjes?

Dat er zo langzamerhand ècht iets veranderd is aan ons klimaat zal toch de grootste ontkenner niet meer ontkennen. Vanmorgen vroeg ben ik aan de wandel gegaan om de middaghitte niet te hoeven trotseren zoals Roos en ik vorig jaar bij - wat later bleek - de heetste dag van het jaar met 38 graden, wèl hebben gedaan. "Is het nog niet warm genoeg", was toen ons deel toen we het einddoel hadden bereikt. Met die woorden werden we aangesproken door een meneer in zo'n rijdende leunstoel; een scootmobiel.
Bij Dick in Vaals is het nog warmer en ik hoorde van Hugo ook al dat het buiten werken, zoals hij vaak moet doen, eigenlijk niet meer te doen is; bij 38 graden met broek, shirt, helm en oranje overshirt, volop in de zon, valt niet mee?!
Al vele jaren vraag ik mij af - en zo ook hedenmorgen tijdens mijn ochtendwandeling - waarom wij als weldenkende soort niet veel en veel eerder maatregelen hebben genomen om de huidige situatie te voorkomen. De eerste aanwijzingen, zij het nog zeker geen klimaatverandering, waren er al 45 jaar geleden. Bekend was het broeikaseffect van CO2; bekend was de toename van atmosferische CO2 sinds de aanvang van de industriële revolutie in Engeland. Waarom hebben we toen niet als behoorlijk rijk land een masterplan ontwikkeld voor de ontwikkeling van duurzame energie; waarom moest het zo ver komen dat uiteindelijk China decennia later dat voortouw heeft genomen; waarom geen ontwikkelingen op het gebied van opslag van energie?
Maar zelfs nu het effect van het menselijk handelen op het klimaat niet meer te ontkennen is, gaat de mensheid, zeker hier in het westen, gewoon door. Ik heb nog niemand gehoord over het weg doen van de auto vanwege de CO2 uitstoot of niet meer te gaan vliegen. In tegendeel, het was de rechter, ja ja, de juridische macht en niet de politiek die onlangs een halt heeft toegeroepen aan de uitbreiding van wegen en industriële activiteit vanwege de groene beleidsvoornemens die halfslachtig genomen zijn door de politiek.
Het is bijzonder goedkoop om "de politiek" de schuld te geven; dat doe ik ook niet. We zijn het collectief zelf; de mensen gedragen zich collectief heel anders dan zij individueel wenselijk achten; ook in het stemhokje en zeker niet alleen in NL; overal gaan we gewoon door op de 200 jaar geleden ingeslagen weg en dat feitelijk ook nog eens steeds meer en sneller. Vorig jaar is meer CO2 uitgestoten dan ooit?! Lust je nog peultjes.
Geeft allemaal niks; moeder aarde lost ons probleem zelf wel op. 

BWV 106 voor schoonmoeder Geertje

Gisteren werd mij pas echt duidelijk wat het geloof voor mijn voormalige schoonouders heeft betekend toen ik de tekst las van haar lievelingslied. Die tekst was zo geheel en al vol vertrouwen dat door Gods' handelen alles goed af zou lopen met alles en iedereen. Ik ben daar over door blijven malen en weet eigenlijk niet te verwoorden wat ik ermee moet. Uiteindelijk heb ik de requiem cantate BWV 106, de Actus Tragicus die helemaal conform dit gevoel is gecomponeerd door de grote Johann Sebastian vanmorgen beluisterd en daarbij intens aan het sterven en aan mijn voormalige schoonmoeder Geertje gedacht. De prachtige strofe: "Heute wirst Du bei mir im Paradis sein", daarvan hoop ik zo dat die voor haar bewaarheid is.
Misschien was dit wel mijn persoonlijk afscheid van haar met wie ik het goed kon vinden ook al waren we zo volmaakt verschillend. Tijdens het afwassen konden we altijd samen zo lachen!

Ik heb expres de in mijn oren mooiste uitvoering opgezocht op mijn harde schijf en daar intens naar geluisterd; voor mij is dat de uitvoering door louter solisten onder leiding van Jan Pieter Leusink in het kader van de Kruidvatserie.
Wilt u deze cantate ook beluisteren zet dan een goede koptelefoon op en klick deze link naar Youtube. 

Afscheid van oma Geertje

Tijdens de receptie

Pas afgelopen donderdag kreeg ik de rouwkaart; ik had al van de kinderen begrepen dat oma Geertje inmiddels was overleden op 96 jarige leeftijd en op het laatste niet meer echt aanspreekbaar. Voor haar de zo verdiende rust na een zwaar leven.
Doordat ik zo ben afgevallen kon ik gelukkig die dunne keurige broek aan die zo geschikt is om op dit soort gelegenheden te dragen. Natuurlijk was ik weer veel te vroeg en nam daarom maar de bus in plaats van de tram vanuit station Lelylaan. Er stapte een dame in die ook bij de begraafplaats uitstapte en die ik in de ontvangsthal ontmoette; een dochter van een zuster van voormalige schoonmoeder Geertje.
Bij de ontvangst zag ik een ouder echtpaar staan en verbeeldde me dat de meneer mij toezwaaide; ik herkende hen pas bij tweede blik; waren Lien en Ko, mijn eerste echtgenote, inmiddels al jaren goed bevriend met Anneke.
In de ontvangstruimte kende ik niemand; ik zat er wat in m'n eentje toen een vriendelijke meneer, ook een neef naar later bleek, bij mij kwam omdat ik zo alleen zat. Ik kon mij kenbaar maken als "de vader van vier van de kleinkinderen van Geertje", en toen kon hij mij plaatsen als de "ex" van Anneke. Bij de begrafenis van opa was ik door toeval in de familiekamer terecht gekomen en daar kende ik natuurlijk iedereen.
De begrafenis was een harmonieus familiegebeuren. Anneke leidde als oudste van de kinderen de plechtigheid. De kleinkinderen speelden een rol, zelfs achterkleindochter Evi, mijn kleindochter dus speelde haar rolletje namens alle 7 achterkleinkinderen; lief gezicht hoor zo'n klein meisje. Ook Achterkleindochter baby Jessy van Rosita was aanwezig. Dat vind ik zo symbolisch bij een begrafenis als er ook nieuwe kleintjes aanwezig zijn. Het leven gaat door; daar moest ik aan denken.
Joke sprak, zwaar geëmotioneerd; ik dacht dat ze verkouden was, maar ze kon zich niet helemaal in het gareel krijgen. Uiteindelijk een heel leuk verhaal. Arja las een gedicht voor. Ook Lida's kinderen hadden een inbreng. Tussendoor nog wat zang van Rob de Nijs en Gordon. Anneke liet de "Lark" van Vaughan Williams ten gehore brengen; heel symbolisch voor de geest die het heden ontstijgt.
Onder leiding van een pianist werd gezongen; het lievelingslied van Geertje :"Wat zal de wereld mooi zijn op die dag". Ik kende het niet, maar na het voorspelen door de pianist en het eerste couplet kon ik uit volle borst meezingen. Ik besefte op dat moment pas in de volle breedte wat het geloof voor haar had betekend en heb daar vanaf dat moment voortdurend bij stil gestaan.
Tot slot de feitelijke teraardebestelling; de kleinkinderen duwden de baar tot het graf. Daar werd nog gesproken en het "Onze Vader" in gezamenlijkheid gebeden. Ik merkte dat het mij meer deed dan ik voor mogelijk had gehouden; toen ik bij de kist was aangekomen om even te gedenken en wat bloemblaadjes ten afscheid op de kist kon werpen kon ik me nauwelijks beheersen. Kennelijk was dat op mijn gezicht te zien want direct kwam zoon Peter achter me aan toen ik wegliep en troostte mij; goeie goser; ook Hugo kwam er bij. Fijne zonen hoor.
De receptie is in zo'n geval toch vooral een laatste familie reünie, althans zo heb ik dat meermaals ervaren. Ik werd allerminst vergeten of opzij gezet als "het zwarte schaap", maar sprak met velen waaronder mijn voormalige zwagers.
Uiteindelijk brachten Joke en Pieter mij naar station Lelylaan terug.
En 's-avonds nog Pilatesles gedaan bij Debbie.

Rondje kersenboomgaard

Voor een grote wandeling hadden we geen puf; Roos moet echt nog herstellen van haar duizeligheidsaanval van twee weken geleden; dat hakte er behoorlijk in! We hebben ons voorgenomen om naar Wilp te gaan voor kersen, maar door allerlei omstandigheden komt dat er gewoon niet van. Maar ook bij ons in de buurt is een kersenboomgaard en wel op fiets afstand. Dus met de fiets richting Rhijnauwen en de fietsen geparkeerd. Lekker stukje gelopen en onderweg de kersen ingekocht. Ik had een pond omdat mij maandag was gebleken dat een half pond echt te weinig was; die had ik al voor de helft op voordat ik weer terug was bij de Kromme Rijn, vlakbij de boomgaard. Roos sloeg zelfs een hele kilo in; dus ook een deel voor later.
En we spraken maar steeds over de ontmoetingsdag van gisteren; het blijft toch wel heel bijzonder hoor; dat proces van die nieuwe kinderen met alle reuring en emotie daar omheen brengt nogal wat teweeg in onze breinen. Ik doe m'n best om daar een beetje van los te komen, maar dat lukt nog niet erg.
Morgen ga ik naar de begrafenis van m'n schoonmoeder; de oma van mijn viertal. Dat speelt ook behoorlijk in me; bij de teraardebestelling van schoonvader heb ik haar gelukkig nog gezien en gesproken. Toen had ik al het idee dat dat zeker onze laatste ontmoeting zou worden; ze is 96 geworden. Dat ze na haar zware eerste 5-6 decennia nog zo veel jaren heeft gekregen heb ik haar zo gegund.

Jessy's kennismaking

Tafel vol lekkers

Vandaag vond de kennismaking tussen Jessy en de andere donorkinderen plaats.
Via de WhatsApp groep "groep van 11", inmiddels "Half 11" genaamd, had ik gemeld dat Roos en ik vanaf koffietijd, pakweg een uurtje of 11 klaar zouden zitten voor de ontvangst. Jessy was de eerste die aanbelde rond half twaalf; ze had een lief mandje voor ons meegenomen met plantjes. Ze had er eigenlijk nog een paar verse eitjes van de kippen bij haar thuis bij willen doen. Had ik zeker heel leuk gevonden, maar deze attentie vond ik al heel wat!
Niet veel later kwam Martijn die onderweg vanuit Antwerpen zijn Margot had afgezet in Roosendaal; hij had een doos Belgische bonbons meegenomen waaruit ruimschoots geput zou worden vandaag. Mariska epte dat ze last had van de file; zij kwam van haar vakantieadres uit Valkenswaard; Nathalie had de grootste onderneming, zij kwam met Kees helemaal uit Groningen. Gisteren had ik Peter gesproken en die wilde ook best "even" langs komen; hij had toch "iets" in Doorn. Ik overlegde vanmorgen nog met hem of Hugo het misschien ook leuk zou vinden om langs te komen; Arja bleek niet te kunnen op zo'n korte termijn.

Na afloop buiten nog een groepsfoto gemaakt

En ook Hugo kwam met Marjorie op zijn rug; zij wordt volgende week geopereerd aan haar knie en kan al die trappen niet op; toch ergens goed voor dat Hugo al jaren zo fanatiek sport.
Dus uiteindelijk werd het een forse bijeenkomst die bijzonder genoeglijk verliep.
We hadden alle eetwaar op tafel uitgestald en borden en bestek op de andere tafel zodat iedereen zich zelf kon bedienen toen er eenmaal gegeten ging worden. Roos en ik zorgden voor thee en koffie.
Ik denk nog met zo ontzettend veel genoegen terug aan deze dag en ook aan de voorbereiding ervan. Het was allemaal zo warm en harmonisch! Vooral het "kring gesprek" vond ik buitengewoon. Met Jessy in het midden werd door de "halfjes" vragen gesteld van uiteenlopende aard. En daarna vroeg Jessy aan met name Hugo en Peter hoe zij het hadden ervaren. Was verhelderend allemaal, zeker voor mij als donorvader en gezinsvader.
Zo tegen vijven namen de laatsten afscheid; Jessy werd opgehaald door haar beste vriendin Priscilla en haar partner Hans; haar hele omgeving leeft ontzettend mee met het proces van het "vinden van de donor"; het is natuurlijk ook iets heel bijzonders. Wij liepen daarom ook mee naar beneden en hebben ons aan het tweetal voorgesteld en nog even met hen staan praten; ontzettend leuke mensen!
Uiteindelijk hebben we 's-avonds nog even bij Roos nagezeten en de eerste fles Cahors open getrokken; deze was net vanmiddag met DHL bezorgd. Om half tien al kon ik van vermoeidheid nauwelijks meer uit mijn ogen kijken. Maar dat vond zelfs Roos te vroeg om te gaan slapen. Uiteindelijk werd het tien uur; ik ben werkelijk in slaap gevallen terwijl mijn hoofd op weg was naar het kussen; wat een fijne dag was dat!

Tot slot de appeltaart

Jessy had laten weten dat ze nogal gek was op stukken taart; ondanks dat ze een verstandig en matig eter is mag ze graag een paar stukken taart eten, aldus zeggen. Het was erg lang geleden dat ik appeltaart had gemaakt ondanks dat Roos daar herhaaldelijk op had aangedrongen. Volgens haar is mijn appeltaart te lekkerste die ze ooit "gehad heef". En zo ingewikkeld is dat eigenlijk niet; gewoon het recept dat op het pak van Koopmans zelfrijzend bakmeel staat hoewel ik in het appelmengsel geen suiker extra toevoeg maar wel gehakte walnoten; misschien is dat het "verschil van het onderscheid" met andere appeltaarten zoals die van Kobus Kuch.
Ik had twee grote appels ingeslagen en die verwerkt, d.w.z. geschild en in kleine stukjes gesneden, gemengd met gewelde rozijnen, kaneel en de gehakte walnoten. Het deeg had ik "lege artis" toebereid en te rusten gelegd in de koelkast. Het was zo veel deeg dat ik er uiteindelijk twee kleine appeltaartjes van kon maken; ik heb niet zo'n enorme springvorm als kennelijk de bedoeling was.
In de koelkast gezet zodat ik ze morgenochtend alleen maar in de oven hoef af te bakken.

Spektaart voor het grote feest

Intussen moet hoognodig mijn vriesruimte leeg; ik wil beide vriezers ontdooien en schoonmaken en begin augustus komt er weer een lading varkensvlees uit Zelhem van Veldvarkens, de boerderij waar de varkens hun hele korte leven, van geboorte tot slacht lekker buiten kunnen lopen; een varkensleven zoals ik al die andere in de megastallen zou gunnen!
Maar dat vriesmanagement houdt in dat ik zo veel mogelijk van wat er allemaal is ingepropt ook à tempo moet worden opgenuttigd. En ik heb onder andere een zooitje ganzeneierproducten staan: dooier, wit en struif. Daarom heb ik voor vandaag, in het kader van het feestje van aanstaande zaterdag een spektaart gepland; kun je een hoop dooier in kwijt!
Room en geraspte kaas ingeslagen bij AH en weer eens een lekkere spektaart gemaakt. Hij rook weer de keuken uit tijdens het bakken; het water liep me in de mond. Toen hij was afgekoeld heb ik een piepklein stukje geproefd; tadelos! 

Expres de kleine rugzak meegenomen

Deze hele week staat toch wel in het teken van de bijeenkomst van de "extended family" aanstaande zaterdag. Vanwege de komst van Jessy als vijfde donorkind is alle reden om weer een ontmoetingsdag te organiseren en ik heb aangeboden om dat weer hier bij mij thuis te organiseren.
Toevallig heb ik een week geleden een paté gemaakt; afgelopen maandag heb ik bij Kazerij Stalenhoef stevig ingeslagen in combinatie met een stevige wandeling door Utregs dreven. Gisteren bij Mariska in Nijnsel en vandaag had ik de Hanos gepland.
Om te voorkomen dat ik weer veel te veel in zou slaan - ik kan dat nooit laten?! - had ik m'n kleine rugzakje meegenomen voor de boodschappen; eigenlijk ging ik alleen maar om zalm en paling in te slaan, de traditionele onderdelen van de vreet- en slemppartij. Overigens hebben we nooit alcoholica geschonken tijdens deze bijeenkomsten.
Ik had een vlotte verbinding naar de Hanos; altijd weer fijn om in die enorme culinaire omgeving te zijn. Een pot picalilly lag verleidelijk te zijn en verdween in de mand. Met geweld moest ik mij bedwingen om geen fles Gewürztraminer mee te nemen bij de wijnafdeling. Snel naar de vis en daar zalm en paling en nog iets te kopen waarmee het rugzakje al aardig vol zou worden. Bij de vleesafdeling zag ik een paar eendenpoten liggen die ik echt niet kon laten liggen en daarmee was het tasje echt helemaal vol; een enorme zwezerik hield ik vol verlangen in m'n handen, maar die paste echt niet meer. Ik rekende af; toen ik buiten stond zag ik dat ik met enig geluk de bus terug kon halen en ja hoor, ik zag hem in de verte aankomen. De chauffeur was zo vriendelijk om mij op te pikken toen ik hem smekend, met de OV-chipkaart in de hand wenkte. En zo was ik in anderhalf uur uit en thuis met al dit lekkers.
De eendenpoten heeft Roos onder haar hoede genomen en heerlijk toebereid met zelf gesneden snijbonen uit de moestuin van Theo.

Op naar Rooi

Doorkijkje bij de Moerputten

Zo heet St Oedenrode in het Braboos. Voor vandaag stond een fraaie wandeling op het programma; deze had ik als advies van RiMo, alias vriend Dick gekregen; was een wandeling van een van zijn Komoot volgers. De wandeling begon in Nijnsel, een kleine voormalige gemeente. nu opgenomen in Rooi en liep onder andere langs de Dommel en de Moerputten. Ik had deze wandeling eigenlijk gekozen omdat hij redelijk in de buurt van Vorstenbosch loopt en dan kan ik het combineren met een koffieafspraak met Mariska.
De wandeling was tadelos mooi! Ik heb de schoonheid van het Brabantse landschap eigenlijk nooit zo goed leren kennen; slechts de Strabrechtse heide ken ik een beetje, maar Brabant heeft duidelijk veel en veel meer. Bij deze wandeling zag ik nog andere zijpaden die de moeite waard leken. Maar de hoogtepunten waren toch wel die Dommel en de Moerputten; schitterende stukken natuur met bijzondere vegetatie.

Korenveld met klaprozen

Uiteindelijk troffen Mariska en ik elkaar ook keurig volgens afspraak bij de rotonde bij Rooi en gingen we met z'n viertjes, kindertjes achterin naar de speeltuin. Op de schommel en een kopje koffie resp. appelsap en de dag kon niet meer stuk. Mariska en ik kunnen altijd wel met elkaar kletsen en het gaat ook nog eens ergens over! Was weer heel gezellig.
De terugreis liep vlot; Mariska bracht me naar Uden busstation en van daaruit met bus naar den Bosch en weer naar huis.
Een rozijnennotenbroodje gemaakt en nog een uurtje gebridged met Roos; toen had ik het ook wel gezien voor vandaag.

Kaas halen

Bij de brug over de Biltsche Grift

Voor vandaag had ik een stevige wandeling in gedachten, en aangezien ik graag dingen combineer leek het mij een goed idee om een wandeling te maken naar Utrecht en dan bij die voortreffelijke kaaswinkel Stalenhoef lekker verschillende kazen in te slaan. Dat wandelen doe ik in combinatie met zeer matig eten; dat is nog steeds om af te vallen; het gaat naar wens; inmiddels weeg ik 77,5 kg; ik had niet verwacht dat ik dat ooit nog zou kunnen bereiken.
Die wandeling naar Utrecht via de Visserssteeg en over de snelweg via de dubbele kurketrekkerbrug liep ik in 2003, bij de vorige intensieve afvalexcercitie iedere dag; en dan niet alleen 's-morgens vroeg heen, maar ook 's-avonds na het werk weer terug; totaal 30 km. Dat red ik niet meer; toen ik eenmaal bij de kaaswinkel had ingeslagen en weer bij het station was, geloofde ik het verder wel en nam lekker de bus terug naar huis.

The pianist

Afgelopen dinsdag was ik bij vriend Dick in Vaals; we hebben de fraaie wandeling bij Schin op Geul langs de kalkrotsen gemaakt en een lekker frietje gescoord bij An en Piet. En 's-avonds hebben we traditie getrouw een film bekeken; "The pianist", had ik van gehoord maar wist niet precies wat voor film het was. Het was een oorlogsfilm die speelde in WO II, in Warschau en in het getto.
De film was gebaseerd op de biografie van de Pools-Joodse pianist Szpilman; een zeer aangrijpend verhaal en indringend verfilmd. Er komt een scene in voor van de bevrijding van een concentratiekamp; je ziet dan de gevangenen in de akelige kampkleding achter het prikkeldraad staan. Ik dacht nog: "in werkelijkheid waren die gevangenen uitgemergeld van de honger die ze hadden geleden"; maar natuurlijk is dat niet in deze tijd te verfilmen.
Gisteren was ik in de fitness en daar kwam tot mijn stomme verbazing een jongen in gymkleding om ook te gaan sporten die wel zo dun was dat hij wel degelijk in genoemde film in die rol van gevangene had kunnen figureren; en dat kwam niet omdat hij zo slecht te eten had gekregen gedurende zijn pakweg 13-14 jarig leventje maar veel en veel te weinig beweging had genoten. Spillepootjes en onontwikkelde armspieren; heel smalletjes. Hij kreeg met de gewichten en de apparaatjes die hij duidelijk met tegenzin een beetje optilde nauwelijks iets voor elkaar en had er al snel genoeg van; liep wat verveeld heen en weer.
Ik had zo het gevoel dat buggy, bakfiets en auto hier de schuld van droegen; een kind is van nature altijd graag in beweging en dat was dit jongmens niet beschoren geweest. Ik had met hem te doen, want dat krijg je er niet meer aangetraind, zeker niet als je door gebrek aan beweging in je jonge jaren tegenzin in beweging hebt gekregen.