Wat een nieuws!

John Craig Venter

Roos heeft van kinds af aan interesse gehad in archeologie; ze weet daar ook meer van dan ik. Ze kan zo intrigerend vertellen over kleitabletten met daarin de correspondentie tussen koningen; alsof je Poetin en Barack Obama's correspondentie zou kunnen volgen want zo belangrijk waren destijds de koningen van Mesopotamië en bijvoorbeeld de farao's van Egypte. Kleitabletten, met name als er een brand overheen was gegaan blijken aanzienlijk duurzamer dan papierrollen zoals die later in gebruik kwamen.
Dat zelfde gevoel had ik in zekere mate toen ik het boek "Life" onder regie van Brockman las met daarin een woordelijk verslag van een dialoog tussen Craig Venter en Richard Dawkins over de stand van wetenschap aangaande de moleculaire biologie en genetica; deze twee heren zijn wel geweldige grootheden in de wetenschap heden ten dage; ik volg de dialoog met diepe bewondering. Vooral wat Venter, een wetenschappelijke mannetjesputter en zakenman voor elkaar heeft gekregen is ongelooflijk.

Richard Dawkins

Met de figuurlijke rode oortjes zit ik deze dialoog te verslinden. Heb ook net een dikke pil van Dawkins achter de kiezen; het is dankzij vriend Dick allemaal wetenschap wat heden mijn klok slaat; heerlijk nieuws allemaal.

Vanavond zouden we het kerstdiner genieten bij Roos, samen met Tycho en Amy; helaas is Tycho geveld door een buikgriep met alle narigheid van dien. Maar daarom niet getreurd; dat betekent in ieder geval twee dagen bij Roos kerstdiner met konijn want morgen komt Douwe bij haar eten als afgesproken, maar vanavond dus "une diner intime à deux".

Een hond als alibi

Plaatje gecopieerd van internet:
www.animaatjes.nl

Bij de wandeling, die ik deze week met mijn broer Jan maakte door het ooit aangelegde bos in de Wieringermeerpolder kwamen we een meneer tegen met een hond; een leuk jong beest - ik dacht een boxer - dat rond snuffelde en we kwamen met deze eenzame wandelaar in gesprek. Allereerst over de hond natuurlijk; bleek helemaal geen boxer maar de een of andere Zuid Afrikaanse bulldog, althans niet alleen voor het verorberen van enorme hoeveelheden vlees voorzien van grote kaken met stevige musculatuur.
Mijn broer was al in geen tijden in dit bos geweest (we zouden dan ook op zeker moment in dit monotone bos de weg kwijt raken) en dat bleek onder andere te komen omdat hij geen hond meer had. Beide mannen, die er nogal zelfverzekerd en krachtig uitzagen - wie mijn broer Jan kent zal dat zeker beamen - gingen niet in hun eentje het bos in; dat hing overigens niet met enige vorm van angst samen maar met een gevoel van schaamte. Een man alleen voelt zich tegenwoordig kennelijk - onder invloed van alle onzinnig nieuws dat via de TV over ons wordt uitgestort - een potentiële pederast of erger in de ogen van anderen.
Als echte geroutineerde wandelaar heb ik daar geen last van; ik groet altijd naar degenen die ik passeer en een enkele keer ontspruit er ook een praatje zoals hier in het Wieringerbos met deze eenzame wandelaar die een hond meenam als een soort alibi; een reden om in je eentje te "moeten" wandelen.
Plaatje van dit internetadres

Peter wordt dertig

De jarige Peter onderzoekt de menukaart.  Naast hem Joke
en in de verte is het koppie van Bram nog zichtbaar

Alweer dertig jaar geleden dat zoon Peter werd geboren. Op zijn verzoek vierden we dat met een gezamenlijke maaltijd van de leden van ons oude gezin. Helaas zou Hugo op het laatste moment verhinderd blijken te zijn maar de andere vier zaten er al toen ik om half zes aankwam bij restaurant Kruimel in de Chocoladefabriek in Gouda: jarige Peter, hoogzwangere Joke, nog maar net van een griep herstelde Arja en Anneke. Ook de niet meer zo heel klein Bram was er in het begin; Pieter kwam hem later ophalen. Was lang geleden dat we in deze samenstelling bij elkaar waren geweest; waarschijnlijk voor het laatst bij "de Griek" op de Kwinkelier in Bilthoven toen Anneke definitief Bilthoven zou gaan verlaten. Inmiddels ben ik nog de enige die in De Bilt/Bilthoven woont; ook Peter woont tegenwoordig in utrecht.

Anneke, Arja en Peter

Zo'n gesprek kabbelt heen en weer; twee zwangere dochters aan tafel geeft altijd onderwerp van gesprek; leuk hoor. Het ging natuurlijk om de jarige Peter; hij werd verwend met cadeaus door de dames van het gezelschap; ik had daar - uiteraard - geen seconde aan gedacht. Anneke had nog een toepasselijk gedichtje voor hem. Dertig jaar, klaar met de studie en dan nu de eerste echte baan; spannend allemaal voor hem.
Pieter kwam om Bram op te halen; het menneke was nog behoorlijk levendig; Pieter gaf hem nog even aan mij zodat ik nog wat met hem kon praten en doen; vind hem zo'n leuk ventje. Bij het afscheid zwaaide hij zoals alleen piepjes dat doen; hij boog zich ook naar me toe voor een kusje; lekker joch.
Het eten smaakte ons best en ook de biertjes liet ik mij smaken. Zo tegen negenen braken we op en liep ik met Peter naar het station; in Utrecht namen we afscheid. Was een gezellige avond geweest.

Handig zo'n regenbroek

Kouten in de boot

Het is natuurlijk de beste manier om regen te voorkomen; gewoon een regenbroek meenemen. Had ik dinsdag in Soest bij de Welkoop een XL regenbroek gekocht - de regenbroek van Roos was me echt te klein - daar had ik die hedenmorgen in de rugzak gestopt samen met een droge broek, extra trui, een flesje water en wat proviand. Er was wel regen voorspeld, maar daar zouden we de hele dag niets van merken. Ik ging voor het eerst met de bus; die gaat al om 5.55 uur hier bij het Dr Letteplein naar Utrecht CS; zo vroeg was ik nog niet eerder vertrokken; om kwart voor zes de deur uit en ver voor half zeven in Utrecht CS. Met de nieuwe dienstregeling gaat de intercity van Utrecht naar Amsterdam inderdaad regulier 6 keer per uur; ik was dan ook vroeg in Amsterdam en had direct een bus naar Edam.

Ab vaart ons door de mistige Eilandspolder

Het was dan ook geen wonder dat Ab er nog niet was. Even de pisbak opgezocht en geduldig wat staan wachten. Ach Ab is ook zo'n vroege vogel en rekent er al op dat ik altijd vroeger ben dan we hebben afgesproken; al snel kwam hij met de aanhanger met maaimachine aangepuft. Op naar De Rijp om de taart die Corinne ons iedere keer weer verstrekt op te gaan halen; dit keer een Schwarzwalder Kirschtorte; was heerlijk Corinne! Dank weer namens de hele club!
Het werd steeds mistiger onderweg naar ons clubhuis in Grootschermer. Koffie gezet en al snel kwamen de andere clubleden; uiteindelijk waren we met iets van 13 personen waaronder twee dames. Na de koffie en de taart op naar de polder.

Marije leent m'n werkhandschoenen

Met de boot puften we door het mistige landschap; water was glad; geen wind. Ab gaf onderweg college heemkunde; de overigen zatn geanimeerd met elkaar te kletsen als gewoonlijk.
Op het eerste landje - het zouden er uiteindelijk 4 worden - begon Ab met voor te maaien en na enige tijd begonnen de anderen met het opruimwerk. Was behoorlijk zwaar want het riet was vochtig en we moesten het een heel eind sjouwen. Maar het gezegde luidt niet voor niets: vele handen maken licht werk. En inderdaad, de eerste klus was snel geklaard. Marije liet mij haar koude handen zien; allemaal witte vingers typisch voor het syndroom van Reynaud. Ze had ijskoude handen; ik leende haar mijn werkhandschoenen; die draag ik toch niet; werk het liefste met blote handen.
Koffiepauze en lunchpauze onderbraken de klus. En zo tegen half drie gingen we weer terug naar de werkschuur, ons clubhuis. Ik was ontzettend rozerig en zat met een rode kop bijna te slapen. In het clubhuis was Rob ook gekomen met oliebollen. Iedereen was verheugd hem weer te zien; hij kon weer behoorlijk goed lopen maar moet voorlopig nog heel rustig aan doen.

Met z'n allen aan het werk

Uiteindelijk reed ik met Ab terug naar Edam busstation en heb thuis nog de energie gehad om een heerlijke pan boerenkool toe te bereiden. Maar toen had ik het ook wel gehad; geslapen als de bekende roos bij mijn Roos.

Hoe word ik 100?

Gisteren, tijdens het wandelen en ook daarna besprak broer Jan de manier waarop hij zijn type 2 Diabetes met succes onder de knie had gekregen. Verandering van lifestyle met als richtlijn het boek "Hoe word ik 100" van William Cortvriend was daarin zijn voornaamste "gids". Een belangrijk instrument daarbij was de "chip" waarmee op ieder gewenst moment zonder prikken de bloedsuikerwaarde, de glucose concentratie kon worden vastgesteld. Geholpen door de moderne ICT kon overzicht gekregen worden over de resultaten van de lifestyle veranderingen. Die betroffen vooral de lichaamsbeweging en het vermijden van suiker.
Sinds 2003 houd ik mij ook behoorlijk bezig met lifestyle(verandering) en heb me ook verdiept in de metabolische verschijnselen rond lichaamsgewicht,voeding en lichaamsbeweging; boeiende materie.
Broer Jan had altijd grote moeite om zijn gewicht in bedwang te houden en heeft daar uiteindelijk ook een (lichte) diabetes type 2 aan over gehouden. Die heeft hij door een enorme zelfbeheersing en lifestyle verandering "eronder gekregen"; enorm aan het sporten en gezonder eten waren de ingrediënten voor dit succes. Eerlijk gezegd had ik er wel eens over getheoretiseerd dat het mogelijk moest zijn om een type 2 te overwinnen maar ik had nog nooit gehoord dat het ook inderdaad in de praktijk wel eens was gebeurd. Maar broer Jan heeft dat kunstje dus geflikt en wel met geleide van een personal coach voor de beweging, het genoemde boek èn het meetapparaat voor de bloedwaarde. Hulde!
Ik ben gisteren in de trein en later in bed aan het lezen geslagen en heb het boek vanmorgen uitgelezen en Jan ge-appt dat ik het met veel plezier had gelezen en dat het conform is zoals ik er tegenaan kijk. Het enige dat ik miste betrof de sporenelementen, maar lichaamsbeweging, niet roken, matig alcohol, veel vezelrijke producten en vooral niets, maar dan ook niets uit de voedingsindustrie, maar alles vers, vooral groenten; ik sta daar voor de volle 100% achter.
Niet dat ik 100 hoef te worden hoor; worden is misschien wel leuk, maar 100 zijn lijkt me een heel "project". Ik heb dat gezien aan een aantal 99-jarigen in mijn omgeving.

Met broer Jan verdwaald

Jan in de fabriek in gesprek

We hadden elkaar al lang niet meer gezien of gesproken; we dachten dat het misschien wel vier jaar geleden was. Maar ach, broers, de tijd valt direct weg en je bent in een mum van tijd weer bijgepraat. Had ik een half uur vertraging opgelopen door de verkeerde beslissing te hebben genomen en de stoptrein uitviel door een te hoog opgelopen vertraging daar was ik rond 11.00 uur in Enkhuizen. Met stevige pas richting industrieterrein waar Jans' bedrijf zich bevindt. En zoals ik al een beetje verwacht had pikte Jan me onderweg op en reden we met de auto het laatste stukje. Schoonzoon Frank en nog enkele van de werknemers herkenden mij nog; leuk hoor om hier weer te zijn. Op de directiekamer dronken we koffie en daarna de onvermijdelijke rit naar "het bos van pa", de plek waar Jan vaak met onze vader heeft gewandeld; onze vader, waarover de broers altijd in gezamenlijkheid moeten mijmeren; heeft zoveel voor ons betekend.

Geen erg charmante foto van broer Jan en mij

We liepen door het bos waar Jan overigens ook in geen jaren meer was geweest; waarschijnlijk vier jaar geleden samen met mij. Ik dacht dat Jan de weg wel wist hetgeen niet helemaal het geval bleek te zijn. We liepen stevig door en passeerden een asfaltweg en verder door een ander deel van het bos, langs een brede sloot. "Hoe laat is het", vroeg Jan mij. Het was inmiddels drie uur en we keerden acuut om. En toen bleek dat Jan feitelijk geen idee meer had waar we precies waren. Bleek ook niet mee te vallen; uiteindelijk kwamen we bij de weg langs de Zuiderzeedijk en toen moesten we nog dat hele kolere eind terug lopen. Toen we bij de auto terug kwamen bleek het in totaal ruim 13 kilometer te zijn geweest wat we gelopen hadden. Jan legde mij nog omstandig uit wat er mis was gegaan, maar ik had lekker een flink stuk gewandeld. Op de weg terug gingen we nog even langs bij dochter, c.q. nichtje Janneke met haar twee dochtertjes. We gingen nog even samen op de foto voor de blog.

Met m'n nichtje Janneke op de foto

En toen naar "de boerderij", de enorme woning van Jan en Thea. Ook Thea's moeder was toevallig daar; nog veel langer niet gezien. Gezellig allemaal hoor! Thea stond te koken in de nieuwe keuken; ze lijkt wel een echte haute cuisine kokkin; prachtig opgediend en het smaakte ook weer heerlijk. Dankjewel Thea!
Jan bracht me naar het station; ik was snel in Utrecht; de overstap in Amsterdam CS is komen te vervallen met de nieuwe dienstregeling; een stuk makkelijker dus. Met de smartphone had ik uitgezocht dat ik het snelst via station Bilthoven en bus 77 weer thuis zou zijn; toch wel makkelijk hoor zo'n maf apparaatje!

Thea en Jan in de keuken

Van Jan had ik een boek te leen meegekregen: "Hoe word je 100?", een boek, zo had Jan me tijdens onze wandeling al ingepeperd dat handelde over gezonde leefstijl en met name gezond eten en bewegen; spekkie naar m'n bekkie zou ik denken. Onderweg was ik er al aan begonnen en inderdaad, ik zou het zelf geschreven kunnen hebben; ben het er volkomen mee eens. Ga het snel uitlezen.

Recept van chipolatapudding

Wie de echte chipolatapudding kent, wil niet anders. Roos was onlangs bij een banketbakker in Utrecht die chipolatagebak verkocht. Tot haar verrassing was dat niet veel meer dan een in roze marsepein verpakt cakeje; had niets met de heerlijke chipolatapudding te maken die haar vader zo lekker kon maken. Hij had in zijn jonge jaren een opleiding tot bakker genoten en daarvan mocht het gezin af en toe de zoete vruchten proeven. Ik ken de chipolatapudding eveneens uit mijn vroege jeugd. Een doodenkele keer verrichtten mijn vader en moeder met een gezamenlijke krachtsinspanning dit huzarenstukje; "afkoelen tot het lobbig wordt", dat was de grote toverspreuk om het resultaat als geslaagd te kunnen doodverven. Ik herinner mij nog dat het ongehoord lekker was; alle reden om het ook zelf eens te proberen.

Roos is er nog steeds dol op en spoort mij regelmatig aan om chipolatapudding te maken. Ook dit jaar ga ik het het weer eens bereiden, naar ik hoop met goed gevolg.

Het oude recept zoals mijn ouders dat ooit van de zuster van mijn vader, tante Alda kregen is niet meer voorhanden. Op Internet heb ik wel de basisreceptuur gevonden.

Vulling

6 Lange vingers in stukjes 50 gram rozijnen gehakte walnoten mengen en weken in ongeveer 100 ml marasquin

250 ml slagroom opkloppen tot yoghurtdikte;

2 eiwitten stijf kloppen 6 blaadjes witte gelatine weken in water.

Procedure

3 eidooiers, mengen met 100 gram suiker en wat melk, loskloppen. Merg van een vanillestokje; mengen met de rest van de melk (totaal 500 ml), aan de kook brengen en enigszins af laten koelen. Giet dit op het eimengsel en roer, opwarmen, niet aan de kook, maar zacht laten garen. Gelatineblaadjes uitknijpen en door het warme eimengsel roeren. Dit geheel goed roeren en afkoelen in ijswater tot het lobbig is.

Dan direct en snel de geklopte slagroom, eiwitten en vulling er doorheen roeren en twee uur op laten stijven in de koelkast.

Opdienen met slagroom of mengsel van room en Marasquin.

Mijke Sekhuis zingt in het pianolamuseum

Vaughn Schlepp en Mijke Sekhuis na het optreden

Voor de zekerheid heb ik het verhaal van Ariadne en Theseus nog even nagekeken in een van die schitterende vertalingen van Imme Dros. Het gaat zo:
Daartoe aangezet door godin Pallas Athene maakte godin Afrodite koningsdochter Ariadne verliefd op koningszoon Theseus. Eigenlijk kon dit niet want godheid Dionysos wilde het meisje. Ach, daar wisten de godinnen wel raad op. Ariadne hielp Theseus bij het overwinnen van de Minotauros en de ontsnapping uit het labyrinth van het paleis in Knossos. Terwijl het meisje door de aanraking van Afrodite smoorverliefd is op Theseus - die niet werd aangeraakt!! - heeft deze ondanks zijn trouwbelofte geen enkele belangstelling voor haar. Het hele gezelschap vertrekt op weg naar Athene en moet onderweg op Naxos vers voedsel en water inslaan. Daar wordt overnacht. En dan, terwijl Ariadne ligt te slapen vertrekt Theseus met de anderen; te laat ziet zij hem wegvaren en heeft daardoor een onuitsprekelijk verdriet, ze begrijpt het ook niet; hij heeft haar toch eeuwige trouw beloofd?!
Deze tragische geschiedenis is door Haydn getoonzet en werd in de intieme ambiance van het pianolamuseum middenin de Jordaan door Mijke Sekhuis, met aan de fortepiano begeleid door Vaughn Schlepp, uitgevoerd. Het museum, volgepakt met antiek instrumentarium heeft een uitvoeringsmogelijkheid met een bijzondere uitstraling. Mijke en Vaughn deden dat zo weergaloos dat ik het gevoel had naar een mini-opera te kijken.  Dat was genieten geblazen voor het kleine publiek.

Pianola

Het interieur

Een pianola-rol

Na "Ariadne op Naxos" ging het concert verder met een serie liederen van verschillende componisten op steeds hetzelfde gedicht van Goethe, "Nur Wer die Sehnsucht kennt". Naar mijn vermoeden kende niemand van de aanwezigen een andere versie dan die van Schubert. Die toonzetting vond ik eerlijk gezegd ook wel veruit de mooiste; Schubert is een meester in het muzikaal weergeven van stemming van een gedicht. Maar bijvoorbeeld ook Fanny Mendelssohns compositie was bijzonder.

Een drietal mij verrassende liederen van Felix Mendelssohn - mij toch meer bekend van zijn "Lieder ohne Worte" - sloot het concert af. Het geheel was zo intiem dat het contact met de uitvoerenden heel direct was. Er ontsponnen zich direct gesprekken over het instrument en over de verschillende versies van die Sehnsucht.

Als toegift kregen we een uitvoering van een pianola te horen en wel een Liszt-bewerking van Auf Flügeln des Gesanges van Felix Mendelssohn, vanaf een pianola-rol die in 1905 is ingespeeld door een leerling van Liszt zelf. Heel bijzonder als je de toetsen vanzelf op en neer ziet gaan en de warme klanken hoort van iemand die er al lang niet meer is.
Heel tevreden sjokten we weer terug naar Amsterdam CS; een leuke namiddag en een leuk aspect van Amsterdam ontdekt in de vorm van dit ons onbekende museumpje.

Als een enzym reactie

Ik lag onlangs in bed naar een serie ongeregelde muziek te luisteren; op mijn SD schijfje met vele gigabytes aan mp3-tjes zat ook een directory genaamd "Radio Klara Top 100 2014". En dat is dan een potpouri van allerlei, mij meestal wel bekende stukken klassieke muziek, in een verrassende, volkomen onsamenhangende volgorde. Maar het brengt je eens in aanraking met iets anders dan je normaal beluistert en het is uiteraard in de aard afwisselend. Ik werd gefrappeerd - voor de tweede keer overigens - door de schoonheid van BWV 645, een koraal van Johann Sebastian (uiteraard) geheel op orgel, dus zonder zang. De bekende zangpartij wordt als melodie eveneens in de orgelklanken verweven.
De uitvoerende is mij onbekend evenals het orgel; zou me niet verbazen als het Koopmans zou zijn. Van hem hoorde ik eerder deze prachtige orgelkoraal en was er toen eveneens sterk van onder de indruk; bij die uitvoering volgde na de orgeluitvoering een uitvoering met koor; ook prachtig!
Nu drong zich een merkwaardig beeld bij mij op; de begeleiding, de basso continuo zou ik haast zeggen vormde een soort muzikale mal voor de als een bloem opstijgende melodielijn. Het paste als een enzym op haar substraat en de totale koraal was als een enzymreaktie waarbij het slot beklemtoonde dat de reaktie was afgerond. Ik heb enkele keren geluisterd en dat beeld bleef zich aan mij opdringen.
Ik heb hierbij een "link" naar een uitvoering van BWV 645; helaas zit de uitvoering van Koopmans er niet bij.

Het verhaal van onze voorouders

Dit is de titel van een van de vele boeken van Richard Dawkins, de moderne Darwinist bij uitstek. Roos had het boek van de bieb geleend en vertelde me dat ik het beslist moest lezen maar dat het gereserveerd was door iemand anders en dus weer terug moest. Daarom het boek over AI even terzijde gelegd en dit boek, met de ondertitel: "Een pelgrimstocht naar de oorsprong van het leven" ter hand genomen. Het is weer zo'n boek waar ik niet van af kan blijven, net als dat boek van Rutherford over DNA in al haar facetten.
Ik moet bekennen dat ik mij pas sinds enkele jaren bekend heb tot Dawkins; één van zijn boeken droeg een titel die afkeer in mij wekte: "the selfish genes", alsof genen een "wil" zouden hebben. Naar nu blijkt is deze titel van genoemd boek - dat ik binnenkort zeker eens ga lezen - door de uitgever was opgedrongen en dat Richard er achteraf ook spijt van heeft (zoals Darwin ergens in een brief spijt heeft betuigd dat hij gedwongen door een uitgever en de tijdgeest een zinsnede over "God" heeft opgenomen in één van zijn beroemde boeken, aldus Dawkins).
Het boek gaat in stappen van miljoenen jaren door de evolutie heen; Dawkins begint bij de mens en geeft aan dat hij net zo goed bij een andere soort had kunnen beginnen omdat we uiteindelijk altijd bij het zelfde eind van de pelgrimstocht zullen uitkomen; daar waar het leven is begonnen. Kortom, vanuit 1 punt heeft iedere vorm van leven zich uiteindelijk ontwikkeld via een schitterend evolutieproces.
Vanuit onze soort bezien zijn het de mensapen, chimpansee, bonobo, gorilla en orang oetan de eerste die zich bij onze pelgrimsreis aansluiten. We praten hier nog over miljoenen jaren; een onvoorstelbaar lange tijd, maar dat stelt nog niets voor bij de miljarden jaren die nog zouden komen. Daarna weer allerlei soorten apen en vele fyla van zoogdieren. Inmiddels praten we van onvoorstelbare tientallen miljoenen, honderden miljoenen jaren. En zo gaat het door. Dawkins verdeelt de reis onder in aansluitingen van groepen organismen; totaal meer dan dertig "ontmoetingen" van steeds verder van onze soort afstaande organismen. De planten en de wieren komen er bij, voorafgegaan door zeesterren, weekdieren, wormen en wat nog meer. Expres citeer ik uit het hoofd want natuurlijk adviseer ik u om het boek zelf ter hand te nemen.
Uiteindelijk komt hij aan bij de archaea en bacterën die natuurlijk ook vooraf gegaan zijn door het ontstaan van het leven. Hoe dat gegaan kan zijn blijkt toch nog steeds een mysterie; ik zou Richard zo graag op de hoogte brengen van wat ik daar zelf de laatste 45 jaar over gedacht heb. 

Naar het stedelijk museum met Nathalie

Roos en Nathalie in het Stedelijk Museum

Ze trekt me behoorlijk uit m'n comfortzone zoals dat in modern jargon heet; was ik al naar een foto tentoonstelling in Rotterdam geweest, daar vroeg ze of ik zin had om mee te gaan naar het SM in Amsterdam. Ach, die moderne kunst; daar heb ik niet zo veel mee; vind het toch vaak maar helemaal niks. En ook vandaag vond ik het een bijzonder gezellige dag waarbij de zeer langdurige koffiepauze met gebak in het restaurant het hoogtepunt van het bezoek vormde.
We waren met z'n drietjes; Roos vindt het ook gezellig om Nathalie weer te spreken en zo ontmoetten wel elkaar op station Amsterdam Zuid en liepen we rond elf uur rond in het museum. Aldaar realiseerde ik me dat ik er nog niet zo gek lang geleden ook was geweest voor een fototentoonstelling van Ed van der Elsken als ik me goed herinner.

Nathalie geeft uitleg bij dit kunstwerk. Ze kent het door
een excurise met haar school alhier

Maar nu ging het om een verzamelaarscollectie die voor een belangrijk deel aan het SM was geschonken of in bruikleen was gegeven, dat is mij ontgaan. Ik was er niet erg van onder de intruk, maar goed, je bekijkt toch dingen die je anders aan je voorbij laat gaan; vind dat toch best wel leuk.
Maar als gezegd, we hadden het wel gezien en trek in een bakkie met taart. Heerlijke taart en we babbelden weer wat af. Tot mijn verbazing moesten we op het laatst nog opschieten om de trein voor vier uur te halen. Op station Amsterdam Zuid namen we afscheid. We gaan elkaar weer zien in de kerstvakantie; dan gaan Roos en ik naar Groningen op bezoek bij Nathalie en haar vriend Kees. Ook komen de drie nieuwe dochters als ze tot een gezamenlijke afspraak kunnen komen ook een dezer weken weer lekker nassen bij mij op de flat zodat de halfjes ook weer eens bij kunnen praten. Leuk hoor allemaal.

Ook sir prachtige boeket van verse bloemen is een kunstwerk
dat zorgvuldig wordt samengesteld door een bloemist op
geleide van de beschrijving door de kunstenaar. Echt schitterend.

Een sneeuwwandeling in de buurt

Gelaten wachten de Lakenvelders op warmer tijden

Zelfs voor Roos en mij - toch twee ouderen nietwaar? - begint telefoneren iets ouderwets te worden; wij werken met chat, googlechat heet tegenwoordig "hangout" en is vooral gebaseerd op gebruik met de smartphone. Echter, Roos is nog niet in het bezig van zo'n dwingeland maar kan mij nog wel berichtjes sturen via haar chromebook. Vanmorgen, ik gaf het al aan in de andere blog van vandaag, ik had lekker liggen lezen en stond pas vrij laat op, stuurde Roos mij een hoopvol bericht of ik zin had in een wandeling. Achteraf weet ik trouwens niet of zij mij berichtte of ik haar; in ieder geval kruisten onze berichten elkaar vrijwel.
Alle aanleiding om er eens lekker op uit te gaan; er lag een mooi pak sneeuw en dan is het bos zo prachtig; kan alleen gevaarlijk zijn vanwege neerstortende takken met sneeuw, het verschijnsel dat mij zondagavond uit het bos gejaagd had.

Prachtig weer voor een wandeling

Roos had er zin in en we waren van plan om de volledige "drie", de route langs de gele paaltjes te gaan lopen. Ze had haar fototoestel meegenomen en maakte een hele serie foto's die ik hier voor een deel ook zal plaatsen; het was inderdaad wonderschoon in ons bos. Grappig genoeg wisten we af en toe gewoon niet meer waar we precies zaten omdat het er allemaal zo "anders" uitzag.
De sneeuw was gelukkig van de bomen weg gedooid of weg geregend. Want wat we wel zagen waren talloze afgevallen zware takken en zelfs geheel omgevallen bomen; dat zul je toch maar op je onnozele kop krijgen als argeloze wandelaar.

Die zulje toch op je hoofd krijgen

Schoonheid van de wintertijd

Jagers in de sneeuw vanuit de slaapkamer

Mijn eerste impressie was: Jagers in de sneeuw van Pieter Brueghel (maar dan anders).
 In werkelijkheid was het ook donkerder. De camera heeft het enigszins overbelicht.

Vanmorgen was ik weer vroeg wakker en na een kop thee en een boterham met Schotse jam lag ik fijn verder te lezen in "Het verhaal van onze voorouders", geschreven door de fameuze Richard Dawkins. Fascinerend om steeds verder terug in de evolutionaire tijd van de mens te kijken. Als een pelgrimsreis voert Dawkins de lezer terug in de tijd, eerst in onze menselijke tijd maar steeds verder terug via de gezamenlijke voorouders met chimpansee en bonobo en weer verder terug met de gorilla en steeds verder terug totdat hij spreek over 5 miljoen generaties voor ons, dus 5 miljoen keer hebben een zoogdier vader en moeder jongen gekregen die rechtstreeks verwanten hebben opgeleverd van ons mensen. Een wonderlijke gedachte.
Intussen lag ik te genieten van muziek; eerst een CD van John Lennon, gevolgd door een paar enkele nummers o.a. van de Byrds, muziek uit mijn jonge jaren en vervolgens walsen van Chopin; heerlijke muziek waarvan ik een groot gedeelte ook zelf heb gespeeld. Deed me zo denken aan de Hoflaan waar ik zo veel piano heb zitten spelen; lekkere mijmermuziek die korte stukken van Chopin. Daarna een ballade die abrupt stopte toen de batterij van m'n groompie het opgaf; leeg!
Tussendoor, even na achten zag ik onder het gordijn door dat het begon te schemeren. Ik deed het gordijn open en zag een atfereel dat me zo sterk aan dat beroemde schilderij van Pieter Brueghel, "Jagers in de sneeuw" deed denken. Heb er direct een foto van gemaakt; die kale bomen en de sneeuw en het perspectief van bovenaf bekeken lijken inderdaad op elkaar.
Een innig gevoel van tevredenheid doortrok mij; kunst, muziek en wetenschap dat zijn toch wel mijn grootste liefhebberijen en dat allemaal zo onder handbereik in de tegenwoordige technische tijd.
Afgelopen zomer bij onze Donaureis hebben we het schilderij van Brueghel ook daadwerkelijk gezien in het Kunsthistorisches museum in Wenen. Ik was helemaal verrast want ik dacht dat het ergens in Amerika hing.

Twee sterren

Dan lees ik in de Trouw dat er weer een restaurant is bijgekomen met twee sterren, gedreven door een vrouw "nog wel". Merkwaardig dat dit zo'n ophef doet ontstaan; bij mijn weten, althans bij mijn leven waren het toch vooral de dames die in de keuken de scepter zwaaiden; waarom de chef-koks dan vooral mannen zijn is verbazingwekkend.
Maar goed, daar gaat het mij even niet om; zo'n sterrenrestaurant - we proberen het echt vrij regelmatig - ervaar ik altijd (op één uitzondering na, jaren geleden) als verdraaid veel poeha. Zo bijzonder is het allemaal niet; één keer ergens in het noorden vonden we bepaalde smaakcombinaties zelfs uitgesproken "vies"; alsof er een soesje met tandpasta was gevuld?! Maar vaak is het ook gewoon poeha en ga je niet eens met een verzadigd, vol gevoel naar huis. Het is vooral het cachet en de hele cabaretachtige flauwekul eromheen die het tot een "beleving" maken. Niet al die combinaties van zogenaamde streekproducten. Bieten met zoutedrop en zo?!
Vanavond heb ik een gerechtje gegeten dat ik ervoer als zeker 1 ster waard; een pasteitje, gemaakt van roomboter van de boer, met handgesneden uitje op zacht vuurtje glazig gestoofd en champignons van de plaatselijke Albert Heijn vestiging eveneens met de hand in stukjes gesneden. Zachtjes samen gesmoord. Tarwebloem toegevoegd en met olijfhouten lepel geroerd tot het de juiste consistentie had.
Verder gewerkt op laag vuur. Koude, volle melk toegevoegd en een scheutje room en voortdurend geroerd zodat het werd opgenomen. Vervolgens het vocht onder het vet van de pan met wildzwijnjus toegevoegd en onder voortdurend roeren opwarmen tot tegen de kook. Fijngesneden flink wat in dobbelsteentjes gesneden in boter gebakken en met Utrechts Heuvelrugwater verder gaar gestoofde wildzwijns linkerachterbout toegevoegd. Tot slot zeer fijngesneden platte peterselie van een lokale tuinder, de bekende Theo, wat citroensap, Worchester sauce en zout naar smaak toegevoegd en enkele minuten doorgekookt onder voortdurend roeren.
Twee pasteibakjes was wat veul; maar ik had toch echt de associatieve gedachte aan die sterrenrestaurants in NL. Wist u dat we sinds vandaag zelfs een derde drie-sterrenrestaurant hebben in NL?! In Kruiningen nog wel. Zal Roos uitnodigen voor de volgende portie; er staat nog wat in de koelkast.

Op bezoek bij een collega donor

Alles rondom het donorschap en de consequenties daarvan houden me bijzonder bezig. Inmiddels besteed ik veel te veel tijd naar m'n zin aan het bekijken van wat er zoal omgaat op het "geheime facebook forum voor donorkinderen en donoren". Zo kwam ik ook in gesprek met een collega donor, Paul; we spraken af om elkaar te ontmoeten om eens te horen hoe je er in staat, hoe je ertoe gekomen bent en wat het al met al met je doet en voor je betekent.
En zo ging ik vanmorgen na al die sneeuwval op weg naar Amsterdam. Al snel ontspon zich het gesprek, gelardeerd met koffie en een lekkere Bossche bol. Het is goed om je ervaringen uit te wisselen want al snel bleek dat je er heel verschillend in kunt staan en om een heel ander standpunt en uitgangspositie te kennen is belangrijk. Heden is er veel belangstelling voor dit onderwerp en naar ik vermoed zullen er ook wel de nodige publicaties over gaan verschijnen; er zijn ook zoveel "partijen" en gevoelens bij het proces betrokken; dat had ik absoluut niet kunnen bevroeden in de tijd dat je als donor toch feitelijk slechts een beeld van "ouders gelukkig maken met een babietje".
We hebben best lang met elkaar gesproken toen ik mij weer door de sneeuw huiswaarts moest begeven. Het was niet zo'n probleem om in Utrecht te komen, maar daar vandaan terug naar Bilthoven duurde meer dan een uur; treinen uitgevallen; het was een chaos op Utrecht CS; er lag een heel dik pak sneeuw op de Veluwe; geen doorkomen aan voor de treinen.
Vanaf Bilthoven station ben ik maar gaan lopen, niet in de laatste plaats omdat de wereld er zo prachtig uitzag en het sneeuwen was gestopt. Maar er reden ook geen bussen denk ik achteraf. Het gevaar van brekende takken met sneeuw nam ik voor lief. Maar het was toch wel een onheilspellend tochtje; ik hoorde kraken, breken, gevolgd door behoorlijk harde bonzen; het bos had het zwaar. Aangekomen bij de Noord Houdringhelaan besloot ik dan ook maar om het bos te verlaten en langs de weg te gaan lopen. Kruipend verkeer; strooiwagens en sneeuwschuivers; een volkomen ondergesneeuwd fietspad. Lekker door de dikke sneeuw naar huis gelopen; was blij dat ik de deur weer achter me kon sluiten. Had er in totaal iets van drie uur over gedaan om weer thuis te komen. Maar het was de moeite waard geweest.

Bepaald geen edelstaal

Dat kon ik toch echt niet laten liggen; vond het zo mooi. Maar helaas onbruikbaar?!

We hadden ons hotel in een leuke wijk van Berlijn; Roos weet de naam vast nog wel. Allemaal antiekwinkeltjes; bij een eerste gang door de wijk zag ik een fraai zilveren bestek liggen; een mes en een vork samen voor 20 euro (dacht ik). "Das will ich unbedingt kaufen", bedacht ik mij. Ik vind het zo leuk om zoiets ouds te bezitten en er dan ook dagelijks gebruik van te maken. Het zou allemaal anders uitpakken.
Enkele dagen later kwamen we binnen bij dit winkeltje; niet alleen omdat ik het bestek wilde hebben maar ook omdat Roos er leuke "Schmuck" zag waar ze wel eens het fijne van wilde weten. De eigenaar van de zaak monkelde wat toen ik zei dat ik dat bestek uit de etalage wel wilde hebben: "ja, dass zwanzig euro", maakte ik mij belachelijk, ik had het kaartje niet goed gelezen. Toen ik het van dichterbij kon bekijken zag ik dat dit zilveren bestek geen 20 maar 80 euro kostte. Nou ging het mij minder om de prijs dan dat ik het zo mooi vond dus kocht ik het sowieso.
Roos niet, als een echte vrouw - oei, daar krijg ik last mee - bleef ze maar kijken en aarzelen en uiteindelijk gingen we zonder "Schmuck" de deur uit, maar wel met het bestek natuurlijk.
Thuis gekomen heb ik natuurlijk nooit meer aan dat bestek gedacht; lag al een paar dagen op m'n kastje in de hal tot Roos me er op attent maakte. Direct heb ik het ingezet en wilde ik er mee gaan eten. Wie schetst mijn verbazing dat het lemmet van zo'n oeroud zilveren mes niet van edelstaal is maar gewoon van ijzer denk ik; het rook helemaal niet lekker; een beetje zoals bloed ruikt, echt metalig. Ik kon het niet opbrengen om ermee te eten en legde het in de keuken. Wie schetst mijn verbazing toen het lemmet gewoon begon te roesten en vlekkerig werd. Het zwaar verzilverde heft en vork overigens niet; die bleven keurig op kleur; zullen wel zwart worden op den duur, maar dat is makkelijk op te lossen.
Ik kreeg wel veel respect voor de metallurgen die destijds dit probleem hebben weten op te lossen; die moderne messen roesten absoluut niet; zijn van edelstaal gemaakt. Wetenschap, net wat u zegt!

Een duivekater bakken

Gisteren zat ik wat kouwelijk in huis; ik stook het niet zo hoog en het was niet echt koud op de flat maar ik merk gewoon dat ik kouwelijker begin te worden met het klimmen der jaren. Met een muts op zit ik in huis en plotseling realiseerde ik me dat ik zo langzamerhand meer en meer op mijn naamgenoot, Evert van Elven, mijn grootvader begin te lijken alleen was hij - door het roken - een stuk magerder dan ik. Maar hij droeg zelfs zomer en winter een lange onderbroek; doe ik nu ook in combinatie met een dikke winterwandelbroek en bij voorkeur loop ik net als hij - opa liep in een overall toen hij zo oud was als ik nu - er niet uitgesproken netjes bij. En toen moest ik ook denken aan die vijftiger jaren sfeer met een lamp boven de eettafel en in het verlengde daarvan aan de avondbroodmaaltijden als ik bij hen logeerde. Oma had vaak duivekater, een soort zoet brood dat karakteristiek was voor de streek boven het noordzeekanaal; zij woonden in Zaandam.
In het onvolprezen kookboek van Pellaprat staat een recept van duivekater en dat ga ik binnenkort maken. Dan zal ik de foto alsnog bijplaatsen.

1 kilogram tarwebloem
100 gram verse gist of drie koffielepels droge gist
15 gram zout
350 ml water
200 gram suiker
75 gram boter
citroensap van een halve citroen
1 eidooier

Eerst een voordeeg maken met de helft van de bloem, het water, gist en 50 gram van de suiker. Kwartiertje lauwwarm. Dan de rest van de ingrediënten behalve de eidooier toevoegen en zeer grondig kneden.
Maak 3 bollen van het deeg en laat die een kwartier rijzen. Als je een broodkunstenaar bent kun je met een mesje en een schaar figuurtjes aanbrengen. Bestrijken met eidooier en dan de figuurtjes aanbrengen. Laten rijzen in een lauwwarme oven en afbakken bij 200 graden. Goed af laten koelen en dikke sneden besmeren met heel dik roomboter! Smullen maar.

En dan vind ik op internet nog een leuk broodrecept van driekoningenbrood. Ook maar eens maken.

Hoe maak je een driekoningenbrood?

In een driekoningenbrood werd vroeger een munt, boon of noot meegebakken. Degene die de munt, boon of noot had, was de koning.

Recept

Zeef 500 gram bloem met een snufje zout in een kom. Los 25 gram gist en 1 zakje vanillesuiker op in 2 dl lauwwarme melk. Smelt 100 gram boter. Giet de wat afgekoelde boter, het gistpapje en 1 eidooier al roerend vanuit het midden bij de bloem. Kneed het deeg soepel en laat het op een warme plaats een half uur rijzen.

Roer 50 gram gemalen amandelen met 50 gram suiker, het sap en de geraspte schil van een halve citroen tot een smeuïge massa. Voeg bij deze amandelspijs 150 gram rozijnen en de noot (bijvoorbeeld een ongepelde amandel) toe. 

Kneed deeg en vulling door elkaar en laat het nog eens 30 minuten op een warme plaats rijzen. Snij met een mesje de bovenkant stervormig in en bak de koek in een hete oven in 30 minuten gaar en bruin. Eventueel met poedersuiker bestrooien.

En .......... wat denk je?!

AH zelfscanner. Verdraaid handig ook voor
enkele boodschapjes op zaterdag b.v.

Na mijn middagwandelingetje heb ik wat boodschapjes gedaan bij AH; Hugo en Marjorie komen eten en ik had geen bier meer in huis; het enige biertje heeft buurman Sjoerd gisteren opgedronken terwijl we over DNA zaten te oreren. Dat onderwerp houdt me sinds de "nieuwe dochters" wel heel erg bezig merk ik; best leuk.
Maar goed, bij AH doe ik bij voorkeur m'n boodschappen in ons eigen filiaal omdat ze daar de zelfscan hebben, een soort pistool waarmee je de barcode kunt scannen van de boodschappen die je in je tas doet. Verdraaid handig; geen mandje meer nodig, geen rij voor de kassa; ook voor een paar dingen ga ik nu met genoegen even bij AH langs.
Twee Erdingertjes gekocht voor Huug; uitstekend Beiers bier, hier in NL ook alweer jaren verkrijgbaar; niet zo lekker als uit de tap bij Frans in Kalterherberg, maar aanzienlijk lekkerder dan Heineken. En dan krijg je een waarschuwend zoemertje dat alcohol alleen maar boven de 18 jaar verkocht mag worden. Ook bij het afrekenen kreeg ik een waarschuwing dat er iemand kon komen controleren of ik wel 18 was.
Tegelijk keken we elkaar aan; de mevrouw die moest controleren en ik; ik vroeg haar: "en ..... wat denkt u", we moesten beiden lachen, ze was zo jong dat ik makkelijk haar vader had kunnen zijn har har.

Archeologie met DNA

Een fantastisch leesadvies van vriend Dick: "A brief history of everybody who ever lived", van auteur Adam Rutherford. Met zo'n beroemde naam mag je wel wat verwachten en terecht! Van het begin af aan was ik zodanig geboeid dat ik er gewoon slecht van kon slapen; ik wilde alsmaar verder lezen en werd er vroeg wakker door. Dat is voor mij niet zo heel bijzonder want ik lees ook het liefst wanneer ik lekker helder ben en dat is 'smorgens vroeg.

Ik ben dan wel biochemicus maar dan toch wel van de oude stempel; DNA ken ik al van de tijd dat ik op de middelbare school zat. Mijn vader had een abonnement op Life magazine en daar stond een keer op het voorblad de bekende dubbelhelix van dit essentiële molecuul waarop de genetische informatie is vastgelegd. Een mooi gestyleerde tekening die ik aan de leraar biologie liet zien; hij vroeg of hij hem mocht houden. De dubbele helix was toen (1962) nog niet zo gek lang bekend; ik gaf hem de plaat en hij gebruikte hem bij de les.
In mijn studie heb ik ook wel eens DNA geïsoleerd uit Escherichia Coli, een bacterie. Uit een relatief kleine hoeveelheid bacteriesuspensie ontstond na het op lossen van de celwand een gel waaruit je met twee glasstaafjes het DNA kon oprollen als met een speelgoedhijskraan. Het vormde een eindeloos lange draad. Na droging bleef er een kwetsbaar draderig materiaal over. Dat was een studentenproefje als ik me niet vergis.
Hoe DNA werd afgelezen door DNA-afhankelijk RNA-polymerase, daar heb ik nog als student aan gewerkt met Sacharomyces Carlsbergensis in het kader van mijn hoofdvak practicum. Dit enzym werd geïsoleerd en gekarakteriseerd tijdens dit onderzoek. Bij de colleges van prof. Stouthamer en prof. Planta werd de transcryptie en de translatie uit de doeken gedaan. De regulatie, start codons en stop codons; het was fascinerende materie.

En dan nu een boek na de weergaloos geklaarde klus van de ontrafeling van het hele menselijke genoom en inmiddels de mogelijkheden die brede onderzoekingen aan genomen van individuele mensen en andere organismen mogelijk maken. Dan ben ik toch wel heel erg trots op wat wij mensen op wetenschappelijk gebied voor elkaar hebben gekregen.
Auteur geeft aan dat je als het ware archeologie kunt doen aan de hand van DNA analyse. Zo kun je door DNA analyse in oude botten van mensen opmaken dat Homo Sapiens en Homo Neanderthaliensis met elkaar hebben gepaard en dat we daar nog zo'n 3-4% van de genen met ons meedragen. Ook dat alle mensen buiten Afrika zijn voortgekomen uit een groep van enkele duizenden individuen die zo'n 100.000 jaar geleden uit Afrika zijn getrokken en zich over de hele wereld hebben verspreid; hoe de mens via de Behringstraat naar de Amerika's is getrokken en wanneer dat ongeveer moet zijn gebeurd. Maar ook dat de mensen, hoe verschillend ze er ook uit mogen zien genetisch niet echt van elkaar verschillen; de term "ras" slaat genetisch gesproken helemaal nergens op. En dan de associatie met ziekten; is buitengewoon veel complexer dan iemand ooit voor mogelijk had gehouden. Eerlijk gezegd verbaast dat me niet; ik ben nooit zo angstig geweest voor dat adagium dat wanneer het DNA individueel gescand zou zijn dat dan voor verzekeringsmaatschappijen een eenduidige bron van informatie omtrent je gezondheidsverwachtingen zou kunnen zijn. Blijkt ook inderdaad nauwelijks of niet het geval te zijn. En wat te denken dat ieder individu - eeneiïge meerlingen uitgezonderd - volstrekt uniek is; er is maar 1 "jij", zowel in het heden als verleden en in de toekomst. En wat te denken van dat ieder individu ook enkele honderden individuele mutaties heeft; dat vormt zelfs de hele basis van evolutie; verandering is de basis van het leven en wie het beste "past" in zijn leefomgeving heeft de meeste kans om voort te bestaan en zich voort te planten; zo verandert de soort en dus ook de mens. En nog veel meer wetenwaardigheden; verrukkelijk boek! Ik beveel het dan ook van harte aan zeker aan "degenen" (grappig woord in deze context) die hierin speciaal geïnteresseerd zijn.

Vannacht heb ik de laatste bladzijde bereikt en had ik zo'n immens tevreden gevoel. Maar ja, de volgende pil over Artificial Intelligence (AI), net zo'n fascinerend onderwerp ligt alweer op me te wachten. Ik ben al bijna op pagina 100. En je dan maar afvragen waar die opkomende hoofdpijn door veroorzaakt wordt?!

Thomas Struth en Emanuel de Witte

Foto Mark Struth

Peter C. en ik zoeken altijd een goede gelegenheid om weer eens lekker bij te praten; iemand anders zou het misschien ouwehoeren noemen, maar we nemen zo met z'n tweetjes onze wederwaardigheden lekker grondig door. Dat combineren we dan met een stadswandeling al dan niet in combinatie met een museum bezoek. En die eer viel vandaag Alkmaar ten deel.
Ik was er om half elf en tien minuten later kwam Peter met de stoptrein uit Haarlem binnengepuft. Vooral geïnteresseerd in architectuur moest natuurlijk eerst het nieuwe station van Alkmaar geïnspecteerd worden. Prompt liepen we naar de verkeerde uitgang, maar dat was snel gecorrigeerd en liepen we via de spoorstraat naar het centrum van Alkmaar. Ook het nieuwe museum en het theater konden als moderne gebouwen Peters' goedkeuring genieten. Eerst maar aan de koffie aldaar en dan praten we inderdaad aan een stuk door over alles wat ons zo bezig houdt. Peter heeft mij destijds geïnspireerd tot het schrijven van mijn daily blog maar blijkt ook nog steeds een trouw lezer hier van te zijn. Dus als ik iets wil vertellen over mijn belevenissen dan weet hij er vrijwel altijd van. Enigszins mysterieus vond hij het bezoek van Roos en mij aan Berlijn; daarvan staat slechts een mopperblog gepubliceerd; over Berlijn zelf en onze belevenissen aldaar staat niets vermeld. Tja, dat komt omdat ik de blogs voor die datums tevoren had geschreven. Soms heb ik zo veel te vertellen dat ik gewoon blogs tekort kom ha ha.
Ik had het voorstel voor dit museumbezoek gedaan vanwege de aankondiging van een TT over het werk van Emanuel de Witte, een schilder, geboortig uit Alkmaar. Aangekondigd als een meester van het licht. Ik moet bekennen dat ik niet onder de indruk was van zijn werk.

De fameuze toko in Alkmaar

In de kleine tentoonstellingszaal hingen een drietal enorme foto's van de Duitse fotograaf Thomas Struth. Ik heb van deze werken op mijn beurt ook weer foto's gemaakt voor Nathalie die "Fotografie en Kunst" studeert. Zal ik haar doorsturen.
Peter had de vaste presentatie over het beleg van Alkmaar nog nooit gezien dus die hebben we grondig bekeken; helaas was de zaal met werken uit de Bergense school tijdelijk gesloten; is eigenlijk wel het hoogtepunt van de vaste collectie van dit museum. Tot slot nog de historie van Alkmaar met grote zonen als Pieter van Foreest maar natuurlijk ook niet te vergeten van Rudi Carrel (wist u dat?) en van Marco Borsato.
We sloten ons bezoek aan de kaasstad af met een lunch bij de vermaarde toko; ik ben hier nu zeker voor de derde keer vanwege de goede kwaliteit van het geserveerde.
Was weer een gezellige dag.
Thuis gekomen lekker thee gedronken bij Roos. De lieverd had nog een Sinterklaaskadootje voor me: agenda voor 2018.

Een enorme tiendweg

Onderweg het verlaten hotel "Het wapen van Benschaop"

Vandaag met Huib gewandeld; een étappe van het Groene hartpad; hebben we ongetwijfeld al eens eerder gewandeld want we lopen deze rondwandeling, gelegen tussen ons beider woonsteden in nu voor de tweede keer. Alleen de stukken rond Rotterdam hebben we slechts één keer gedaan en dat was mijns inziens ook wel ruimschoots voldoende; ik ben niet zo gek op lopen door steen tenzij het rotsen zijn.

Ik was met de bus naar station Utrecht CS gegaan omdat ik op de terugweg m'n nieuwe groompie wilde afhalen bij de Readshop. Ik stond op perron 11 te wachten op Huib en daar kwam hij aan met zijn karakteristiek cowboyhoed op. Met z'n lange benen zette hij er de pas in en ik deed m'n best om hem in te halen. Bij het uitchecken stond ik achter hem en zei: "dus jij moet je altijd inhouden als we samen aan de wandel zijn?!". Onverstoorbaar beaamde hij dat. Zowel Roos, Dick als Huib zijn van aanzienlijk langere benen voorzien dan ik en zij lopen in het algemeen ook een stuk sneller. Ik moet altijd stevig aanpoten als ik met een van hen aan de wandel ben.

Het wijdse polderlandschap vanaf de Tiendweg bezien

Met de tram naar IJsselstein. Ik moest wel weer zo ontzettend nodig pissen dat ik erg opgelucht was dat we er waren en dat ik op een hondenuitlaatplekkie even uit de broek kon. Poeh!

Maar daar begonnen we aan wat een bijzonder mooie etappe zou blijken te zijn. Eerst een stukje over asfalt maar daarna een buitengewoon modderige, glibberige tiendweg. Werd later wel beter maar bleef toch wel modderig. Prachtige wijdsheid van het polderlandschap; molentjes en boerderijen en ondanks dat je toch rondom de randstad hebt is het er bijzonder stil. Slechts 1 provinciale weg doorsneed dit pad. Een aantal plassen met watervogels en een bankje waar we onze koffie dronken. Twee dames die aangaven dat ze op hun leeftijd niet meer kieskeurig konden zijn stonden hun bankje af; had voor ons niet gehoeven want er was plek zat voor vier. De spektaart was dit keer bijzonder smakelijk.

We glibberden weer verder en kwamen tenslotte aan in de wereldplaats Polsbroek; de bus naar Gouda kwam er direct aan en aldaar namen we afscheid. Was een fijne wandeling geweest. En ik was toch moe van dat geglibber kennelijk. Nieuwe groompie opgehaald; wat gegeten dat gelukkig klaar stond; wat gelezen in horizontale stand waarbij ik er angstvallig voor zorgdroeg niet in slaap te vallen want ROos zou nog langs komen. Nog even met haar samen wat gekeuveld en tegen de slaap gevochten totdat dat niet meer hoefde. Als het bekende blok geslapen.

Es ist der alte Bund

Al een hele tijd ligt er op mijn bridgetafel, - een extra, ronde eettafel - een artikel dat ik in de trein heb gevonden in, hoe kan het anders, een exemplaar van "De Trouw", m.i. de enige kwaliteitskrant die we nog hebben in NL; het is een artikel van Ger Groot, fragment uit een publiekslezing die hij heeft uitgesproken voor het AMC en VUmc als "De anatomische les", op 17 november 2016.
Het artikel heet: "Ongeschikt voor het eeuwige leven" en is beschikbaar in de site van Trouw.
Ik heb het inmiddels al een keer of vier gelezen en het strookt sterk met de manier waarop ik tegen het leven en ook tegen de dood kijk; de dood moet niet worden beschouwd als een falen van de medische mogelijkheden maar als iets dat bij het leven hoort. Kijk maar goed om je heen dan zie je dat alles een begin maar ook een einde heeft; of het nu om de sterren gaat, om onze planeet aarde, de bergen, organismen, dieren, soorten; alles verdwijnt ook weer en dat moet je ook niet erg vinden; geniet van het leven en haal eruit wat erin zit, zoveel mogelijk in harmonie met je omgeving.
Muziek kan zo'n prachtige illustratie zijn bij dit alles; denk maar aan Bachs' Requiem cantate 106, waarin ook de titel van deze Blog vandaan komt. Maar ook Mahlers' "Ich bin der Welt abhanden gekommen", maakt het afscheid nemen van dit aardse misschien wat acceptabeler.

Door de sneeuw gewandeld

Dit is voor mij het ideaalbeeld van de Hoge Venen; wijds, mysterieus, intense stilte en schoonheid

Ja ja, niet gedacht hoor, tot op het laatste moment bleef het spannend! Dick, mijn wandelend corresponderend vriend uit Vaals had me al gezegd dat er waarschijnlijk een pak(je) sneeuw op de Hoge Venen niet alleen zou vallen maar zelfs zou blijven liggen. Het werd trouwens weer eens hoog tijd dat ik af zou reizen naar het verre Zuiden van NL om met mijn ouwe vriend aan de wandel te gaan en lekker bij te kletsen. En zo toog ik gistermiddag, na bezoek aan de markt naar Vaals. Intussen had ik mijn leeshonger en interesse in het hele "DNA-gebeuren" gevoed met een intrigerend boek: "A short history of everyons who ever lived", van de pen van Adam Rutherford; een veelbelovende titel van een schrijver met een fameuze naam. Het boek boeit me zo intens dat ik er alle andere boeken die ik door elkaar heen pleeg te lezen - "de naam van de roos, Umberto Eco" en "de rivier van Herakleitos, van Etienne Vermeersch" - ervoor opzij heb gelegd. Ik merk toch wel dat wetenschappelijke boeken, althans "light versions" mij het meest interesseren.

Als vanouds koffie drinken uit de thermosfles

Zo tegen etenstijd kwam ik bij Dick en na het uitpakken van de tugzak en een paar koppen thee gingen we uit eten; knien op z'n Limburgs, oftewel konijn in zoete saus met frietjes en verse groenten. Was lekker. Weer bij Dick thuis gekomen een fillumpie bekeken. Op mijn voorstel "De naam van de roos", een film die ik jaren geleden wel gezien heb en er helemaal niets van begreep; nu na het boek voor 90% uitgelezen te hebben begreep ik het gebeurde volledig. Heerlijke film met veel historische informatie; vooral de schandelijke wreedheden van de liefhebbende kerkvaders; walgelijk. Maar ook voortreffelijk gespeeld door James Bond en Salieri; ik heb ervan genoten!
Vroeg naar bed en middenin de nacht kon ik het toch niet laten om verder te gaan in Rutherfords boek, dus half slaperig uiteindelijk wakker geworden, ontbeten en met de bus van 9 uur naar Eupen en door naar Ternell, halteplaats van de bus.

Het Jansenkreuz.

Ik gaf al aan dat we pas met het bereiken van de zeer hoog gelegen Hautes Fagnes volop sneeuw te zien kregen; hebben we wel vaker meegemaakt; regen;en natte sneeuw beneden en naarmate je hoger komt ligt er sneeuw.
En dan de stilte en de schoonheid van zo'n sneeuwlandschap; langs de Getzbach gelopen naar het Jansen Kreus en daar even verderop over de verlatenheid van het open veen; drekkerige paden, mistige uitzichten. Ik voelde me zo gelukkig om hier weer terug te zijn; ik kan zo genieten van dit landschap met name als er sneeuw ligt.
Doorgelopen naar de Reinartshof, een voormalige boerderij, in de middeleeuwen een baken voor de reizigers op weg van Aken naar Trier of omgekeerd. De Venen waren toen ruig land met bandieten en wolven. Met het veel voorkomende mistige weer kon je makkelijk verdwalen; de vele veenkruizen getuigen van de mensen die op die manier hun leven verloren. Gewapend met de GPS en overal informatieborden hoef je daar minder bang voor te zijn.

Tekst op de gedenksteen van de Reinartshof

Grappig genoeg kwam de bus precies op het moment dat we in Roetgen aankwamen de hoek omzeilen en we waren in een uurtje weer in Vaals; is toch wel een stuk sneller dan de 5.30 uur die ik van de Venen naar Bilthoven bezig ben. Volgende keer blijf ik lekker bij Dick logeren hebben we afgesproken.
Nu dronken we nog een kop thee en nam ik de bus terug naar huis. Was een fijne wandeldag geweest en goed om weer eens bij te kletsen.

Dick heeft onderweg ook foto's gemaakt en die met een programma op internet gezet zodat je ook de route kunt zien met de plaats waar de foto's zijn gemaakt. Hier het eerste stuk tot het bruggetje over de Getzbach en hier het tweede stuk van de Getzbach over het grote veen en de Reinartshof.

In het hutje bij de Reinartshof een laatste kop koffie

Hier poseer ik voor Ternell. Kun je op zaterdag en zondag met de
bus van Monschau naar Eupen uitstappen/instappen.

Ter nagedachtenis aan Christian Jansen die hier bij een brand in 1872 om
het leven kwam. Het Jansenkreuz. 

Ter afsluiting nog zo'n prachtige sfeerfoto van het Hoge Veen.