En nu omgekeerd

 Vanmorgen hebben we eerst gezellig koffie gedronken met Anna, mijn tweewekelijkse hulp bij het ordenen van mijn huishouding; daarna gingen we aan de wandel; Roos was half en half van plan om terug naar Wijhe te gaan, maar zou uiteindelijk besluiten om langer te blijven. We namen de bus naar het station en zouden daar kijken welke trein het eerst zou vertrekken en daar de richting van onze wandeling Baarn - den Dolder van af laten hangen. Het werd den Dolder - Baarn en dat zonder "Truus"; de spraakwaterval van Komoot gaat Roos in toenemende mate vervelen en voor dit traject is zij niet echt nodig. Hoewel ik het leuke stukje duin in omgekeerde richting misliep. Nou ja, aan de andere kant liepen we nu door stukken waar we niet eerder waren, gewoon op geleide van wat ons een leuk pad in de juiste richting leek; ook leuk. Aangekomen bij de vijver in de buurt van het station keek Roos even hoe laat de trein zou vertrekken en dat was in 10 minuten, dus snel op weg en precies op tijd voor de trein; Roos als OV-engel zal ik maar zeggen. Als gezegd ging ze weer mee naar de flat en dat was maar goed ook.
Toen we gingen slapen was er niks aan de hand, maar midden in de nacht, een uur of 3 werd ik wakker van pijn in de spieren van m'n schouder; een pijn die ik nooit eerder had gevoeld. Het was zodanig dat ik het gewoon niet meer uithield in bed en er maar uit ging. In de kamer werd ik toch een beetje beroerd dat ik snel m'n bed weer op wilde zoeken en voelde dat ik flauw zou gaan vallen. Hoe het verder ging weet ik niet meer, maar ik maakte Roos wakker en begon toch een potje te zweten; het koude zweet gutste van m'n hoofd. Ik voelde dat ik een beetje in m'n broek had geplast en dus was ik even buiten westen geweest. Roos legde een koud washandje op m'n hoofd en we hebben het verder maar opz'n beloop gelaten. Een paar uur later, ik weet niet of ik in die tijd heb geslapen, maar het was over;ik voelde me weer een hele Piet en heb er verder ook geen last meer van gehad. 
Ik had me die nacht natuurlijk afgevraagd wat er aan de hand kon zijn; geen koorts, niet misselijk, rare pijn in m'n spieren, vreselijk zweten; ik dacht aan m'n hart en dacht even dat het met me gebeurd was. Viel nogal mee dus ha ha. Toen ik onder de douche wilde om me te wassen zag Roos het pleistertje nog van de booster injectie en ik had direct zo'n donkerbruin idee dat daar de oorzaak wel eens zou kunnen liggen; het was iets meer dan 48 uur geleden dat ik die prik van dat m-RNA vaccin in m'n lichaam kreeg. Raar vaccin; ik had het er al meteen niet zo op en naar ik vermoed terecht. 

Een kerf in een houten bank

 

Een herinneringskerf in een houten bankje?

Afgelopen maandag maakte ik een wandeling in een gebied waar ik nauwelijks bekend ben. Ergens in dat gebied zag ik een bank met daarin duidelijk een met een mes aangebrachte kerf. "Misschien wilde iemand daarmee een teken achterlaten, een herinneringsteken voor later?", bedacht ik mij bij die gelegenheid.
Na afloop van die wandeling spoedde ik mij naar huis om nog wat te eten voordat ik naar het GGD prikpunt in Utrecht moest vanwege de vierde Corona prik; de booster?! Niet dat ik nou zo benauwd ben voor Corona, maar vanwege het opvolgen van het overheidsadvies en omdat ik als immunoloog vaccinatie, naast schoon drinkwater de belangrijkste gezondheidsmaatregel vind; dus doe ik mee! Na afloop liep ik door het prachtig modern nieuw ingerichte winkelcentrum "Hoog Catharijne"; prachtig ruim gebouw (niet helemaal mijn ding hoor), gloednieuw alles met moderne winkels en van alles te koop wat je niet bij Albert Heijn kunt inslaan. Plotseling bekroop mij een akelig gevoel, ongetwijfeld samenhangend met de oorlog in Oekraïne; ik zag als in een vlaag de volledige destructie van al dit moderne nieuwe; het gebouw lag in puin en de kleren en ander spullen lagen daar onaangeroerd tussen de brokken beton. Kortom, een akelig visioen.
Mijn jeugdvriend Fred van Manen was destijds, pakweg 65 jaar geleden, bang voor oorlog. Hij was vast van plan om in zo'n geval uit de wereld te stappen; een triest gedachtegoed voor een jongen van een jaar of twaalf zeg ik nu met mijn bijna 74 jaar. Hij is helaas helemaal uit mijn leven verdwenen bij de emigratie van zijn ouders naar Australië; hij was toen 12-13 jaar oud en ik was 10-11 jaar schat ik nu; we woonden tegenover elkaar in de Josephus Jittastraat in Amsterdam-Slotermeer. Ondanks zoeken op Internet heb ik geen spoor van hem kunnen vinden. Hij heeft destijds als herinnering ook zo'n kerf in een stuk hout achtergelaten. Bij het toenmalige open lucht zwembad "Sloterplas" in Amsterdam waren houten draaideuren als uitgang en daarin had hij met een zakmes zo'n kerf gemaakt. Heb ik veel later, nadat hij was geëmigreerd nog terug gezocht, maar helaas waren inmiddels de hekken verdwenen. Daar moest ik wel aan denken bij dat bankje tijdens de wandeling en zat ik zojuist op mijn balkonnetje allemaal te overpeinzen bij een kopje thee.

Lang in de trein gezeten

 

Voormalig heren klooster "le monastère"

Vanmorgen al om 5.50 de deur uit en ik kwam om 17.00 uur het pand weer binnen en dat voor een overigens schitterende wandeling in Limburg. Gisteren had ik Dick gevraagd of hij gelegenheid had om mee te lopen, maar hij was de hele week vol met afspraken. Aangezien ik gisteravond mijn vierde Corona vaccinatie heb gekregen en dus niet naar Wijhe kon om te bridgen had ik vandaag - met dat prachtige weer - de gelegenheid om deze wereldreis te ondernemen. KNMI had een veel belovende voorspelling die nog uitkwam ook. Dus tas ingepakt met korte broek en een overhemd met korte mouwen. Maar wel dik ingepakt vanmorgen vroeg door de kou naar het station. De warme extra kleding doe ik dan gewoon in de fietstas zodat ik die niet de hele dag hoef mee te dragen.
Iets voor negenen was ik op de bushalte Vendelstraat in Cadier en daar begon de wandeling die ik enkele weken geleden met Dick had gelopen. Op het pad - wist ik nog van de vorige keer - stonden enorme bossen paardenbloemen en daarvan heb ik ruim geplukt voor de rauwkostsalade die ik daar tegenwoordig van maak; best lekker. 
Mooi stuk door het Savelsbos en dan uiteindelijk weer bij de provinciale weg. Even verderop is een oud mannenklooster, waarschijnlijk van voor de tijd dat de provinciale weg zo druk en breed is want recht tegenover het voormalig klooster begint een weergaloos mooie kruisweg; elke statie heeft een behuizing die meer weg heeft van een mini-kasteeltoren. Een enorme stenen bank met uitzicht over het Maasdal diende vast om de monniken te doen genieten van het zonnetje terwijl zij zich verdiepten in de geestelijke zaken. 
Ik liep door naar Bemelen en moest daar van track wisselen om het tweede stuk naar Valkenburg te lopen. Ik was benieuwd waar ik uiteindelijk terecht zou komen bij Valkenburg; het duurde behoorlijk lang voordat ik dat punt bereikte. Sinds we regelmatig in Valkenburg komen met Dekker Bridge hebben we die omgeving natuurlijk uitgebreid verkend. Was leuk om daar weer even te zijn. Eigenlijk is Valkenburg een ideaal eindpunt voor OV gangers; je kunt op geleide van 9292.nl de snelste aansluiting vinden om weer in het westen te komen en dat is gewoon 4 keer per uur; de ene keer via Heerlen en de andere keer via Maastricht. Deze keer via Heerlen. In de Intercity heb ik me weer snel verkleed in lange broek en weer wat gelezen; ik had moeite om wakker te blijven.

Derde keer vanuit Maarn

 

Een sloot met helder stromend water

Leuk aspect van Komoot is dat je ook de routes van anderen kunt downloaden en kunt lopen en dat heb ik gedaan. Ria vdH had vier wandelingen vanuit Maarn gelopen met een aantal mede wandelaars; het is natuurlijk makkelijk bereikbaar vanuit de Bilt; je bent er in een half uur met de trein. Ik ken dat gebied al sinds m'n veertiende jaar toen we daar als familie vakantie hielden. Met m'n vader heb ik daar veel afgestruind en later ook met Lien. De zandafgraving heb ik zien veranderen van een vlakte in een meer; heb er wel eens piepkleine snoekjes in zien rondzwemmen; het is vast leuk viswater.
Vandaag heb ik een stuk uit haar tracks geknipt in een uithoek van de Utrechtse heuvelrug waar ik me niet van kan herinneren of ik er wel eens geweest ben. Het begon al in Maarns zelf; de wandeling liep door een nieuwbouwwijk; ik wist niet dat Maarn zo groot was geworden de afgelopen decennia; tot een jaar of vijftien geleden kwam ik hier vaak om met een zekere Nico duetten te spelen; hij op de viool en ik begeleidde hem op de piano. Maar toen waren die huizen er nog niet. Het ging verder door vooral lange rechte stukken,maar afwisselend genoeg; een stuk door "den Treek", een prachtig natuurgebied waar Hans van Zummeren vaak natuurfoto's maakt, foto's van vogels waarvan ik het een wonder vind dat je die kunt vinden?! Ik heb ze niet gezien vandaag har har. Op zeker moment kwam ik lagns een behoorlijk breed snelstromend water, ik dacht dat het misschien het valleikanaal zou zijn, maar zag verderop dat het de Woudenbergse Grift werd genoemd. Moet eens kijken of die in elkaars verlengde liggen; zou me niet verbazen. Dit was vroeger vast moerasgebied dat met die Grift is droog gemaakt.
Uiteindelijk kwam ik weer in Maarn en mijn OV-engel zorgde voor een snelle aftocht.

Frauenliebe und Leben

 Vanmiddag een recital van de "Vrienden van het Lied" in Zeist. Het was mooi weer en Roos stelde voor om dan naar Zeist te gaan lopen; goed idee en zo waren we al (te) vroeg op weg gegaan, lekker door het zonnetje en via ons eigen bos en op geleide van een track die Komoot zelf voor ons had geconstrueerd. We zouden zelf heel anders zijn gegaan maar lieten ons gemoedelijk door "Truus" de weg wijzen. Ik vind dat erg makkelijk die spraak gestuurde aanwijzingen; hoef je niet voortdurend op je beeldschermpje te turen; ik mopper ook wel eens op "Truus": ja, nou weet ik het wel!" als ze voor de zoveelste keer zegt dat je nog 500 meter moet gaan op een kaarsrechte weg. Uiteindelijk waren we veel te vroeg op de bestemming en gingen we nog even van het zonnetje genieten.
We werden allervriendelijkst ontvangen; we waren hier al eerder geweest bij een recital van Francis van Broekhuizen; nu waren het Claudia Pataca en haar begeleider Marien die voor ons Schumanns' prachtige liedcyclus "Frauenliebe und Leben" voor ons gingen zingen. Ik had me erop verheugd; Roos en ik hebben die cyclus voor zover ik hem kon begeleiden ook gedaan en hier en daar greep het mij echt aan, vooral het laatste lied: "Nun hast Du mir die erste Schmerz getan! Die aber traf!". Dan is hij dood gegaan en daar heeft ze veel verdriet van. Vervolgens gaat dan de piano weer de begin strofe van het eerste lied inzetten en dat roerde me altijd zo. Dan zonder de zang, maar het hakt er dan in; een overpeinzende strofe. Terwijl ik dit schrijf voel ik gewoon de emotie die deze muziek bij mij oproept.

Ploeteren door de modder

 

Karakteristiek beeld van het rivierenlandschap

Roos had voor vandaag een wandeling bedacht in de buurt van Zevenaar. Het weerbericht sprak over "af en toe een bui" en ach dat kunnen we wel hebben. Maar helaas waren er meer beren op de weg of beter gezegd op de paden. 
Het liep al niet lekker; Roos heeft een beetje makke aan haar Komoot App; als ze een track loopt slaagt ze er niet in om die te registreren, daarom loopt ze de track alsof ze over een al geregistreerde wandeling loopt en dat is buitengewoon lastig; ze kijkt dan vrijwel continu op haar beeldschermpje en daarbij verstapte ze zich akelig in een greppel naast het pad. Mijn reactie is dan altijd - onterecht overigens - dat ik boos word van de schrik. We kregen woorden. Uiteindelijk loste ik het probleem ook op door haar track te downloaden en in werking te zetten; mijn Komoot, aangevoerd door "Truus" helpt dan voortreffelijk bij het vinden van de route. Dat ging ook aardig; we gingen van het asfalt af en een alleraardigst dijkpaadje op, echter, dat eindigde bij een aanlegsteiger met een zelf te bedienen trekpontje. Nou, dat is niks voor "Neef Eef"; het waaide hard, het water was zeker 12 meter breed en ik ben gewoon niet zo'n held in dat soort dingen, dus terug en een alternatief gezocht. Die arme Roos deed haar best en vond inderdaad een pad waarbij je eerst naar beneden moest glibberen en door de drek moest lopen totdat het absoluut onbegaanbaar werd tenzij je lieslaaarzen bij je zou hebben. Dus opnieuw terug. Maar zelfs een derde poging leek aanvankelijk te slagen; over een oude rivierdijk, hoog genoeg om niet onder gespoeld te kunnen raken; die liepen we met alle genoegen en zelfs zonder regen een behoorlijk stuk af; onderweg zelfs een opstandje waar we konden lunchen; een waterbak voor de koeien denk ik. Even verderop een zijpaadje dat Roos voorstelde om te gaan lopen en voor de derde keer liepen we vast in de onbegaanbaarheid van het door en door natte rivierenlandschap hier bij Zevenaar. Nog wat verder gerommeld en vastgelopen bij een "verboden toegang prikkeldraadhek en vervolgens door de regen terug gelopen naar station Zevenaar. Ach, uiteindelijk hebben we toch een kleine 10 km gelopen en hier en daar was het landschap best heel mooi, maar een fijne wandeling was het toch niet echt.
We reden door naar de Bilt; morgen een recital van "de vrienden".

Constructieve paranoia

Jared Diamond beschrijft in zijn boek "The world until yesterday" (zie blog) een verschijnsel dat hij bij zijn intensieve contacten met papoea's heeft geconstateerd: constructieve paranoia; ik zou eerder zeggen een vorm van zeer goed doordachte voorzichtigheid. Paranoia heeft iets erg negatiefs over zich; meer achtervolgingswaan. Hij beschrijft situaties waarbij een in zijn ogen futiel verschijnsel tot indringende gedragsverandering leidt bij deze mensen; een gezelschap was absoluut niet bereid om de tenten op te zetten onder een dode boom bijvoorbeeld. Anderzijds realiseert hij zich wel dat dit gebaseerd is op een veel gevaarlijker leefomgeving.
Nu kwam ik in het boek over "Deep time" van Helen Gordon een fraaie passage tegen over lieden die in de rode gevaren zone wonen in het gebied van de Vesuvius. Zij beschrijft naar aanleiding van gesprekken met functionarissen rond het monitoren van het gevaar dat kan dreigen dat het zo ernstig kan zijn dat de mensen snel weg moeten uit het gebied; daar is dan een draaiboek voor: in een periode van 3 dagen met communicatie en organisatie zou het op z'n snelst voor elkaar moeten zijn. Even verderop beschrijft ze een situatie die uit de hand is gelopen en toevallig was dat Papoea Nieuw Guinea, een situatie dat een vulkaan zodanig tekeer ging dat de deskundigen aangaven dat de mensen weg moesten en wel binnen 12 uur. En daar gingen de mensen ook zonder dralen direct weg en vielen er nauwelijks doden. Daarentegen geloven de mensen bij de Vesuvius het wel en zijn ze gewoon niet bereid om naar de deskundigen te luisteren.
Ik constateerde dat de constructieve paranoia van de papoea's daar wel eens het verschil kon hebben gemaakt. 

Muzikaliteit

 

Toen mij ooit gevraagd werd welke eigenschappen ik dacht genetisch door te kunnen geven antwoordde ik: "moedervlekken en muzikaliteit". Mijn oude moeder was muzikaal en ook mijn vader speelde zijn nootjes graag weg. Van mezelf durf ik zonder terughoudendheid te stellen dat ik muzikaal ben; als baby al; wanneer mijn moeder - expres? - vals zong, dan begon ik te huilen: "zing nog eens tante Nel!", vroeg mijn nichtje Vera dan aan mijn moeder en dan blerde ik weer. En ook later kon ik er absoluut niet tegen als mijn toch best muzikale moeder ging zingen; ze zong er altijd een beetje tegenaan. En dat heb ik nog; op een keer zaten Roos en ik bij een vrije uitvoering van een van vaderlands meest geroemde zangeressen die toch even een heel klein beetje uit de bocht vloog; Roos en ik hadden het beiden direct door en keken elkaar aan. Verder vast niemand want er werd als gebruikelijk enthousiast geapplaudiseerd.
Als jong kind heb ik het zingen van mijn grootmoeder geleerd; geen kinderliedjes overigens, maar levensliederen als "de klok van Arnemuiden". Ik herinner me nog een klein beetje dat we samen aan het zingen waren, hangend uit het raam op drie hoog Kinkerstraat, maar dat kan verbeelding zijn.
Maar mijn kleinzoon Joris lijkt onmiskenbaar ook nu al muzikaal te zijn. Vandaag kreeg ik via de "opa's en oma's" groeps Whats-App een video van Joris, verstuurd door zijn trotse moeder Jessica; hij zingt keurig in de maat, maar ook op toon het kinderliedje van de grote paddenstoel. Ik wil u lezer daar graag deelachtig aan maken en sier deze blog dan ook op met dit eerste muzikale optreden van Joris. Ik geef toe dat hij de tekst nog niet geheel beheerst, maar dat komt ongetwijfeld helemaal goed.

De Kaapse bossen

 

Zwerfsteeneiland

Na zorgvuldige studie van het KNMI weerbericht voor vandaag besloot ik om vroeg aan de wandel te gaan en wel het stuk van de track vanuit Maarn richting Doorn via de Kaapse bossen. Eigenlijk is Maarn een uitstekende aanloop om de Heuvelrug te bewandelen; je bent er vanuit station Bilthoven in 30 minuten. Via Ria vdH heb ik een paar tracks die daar beginnen en die ga ik maar eens lopen. De twee die ik nu heb gedaan waren ook op een track van haar gebaseerd, maar die vond ik met z'n 22 km wat te lang, dus in tweeën geknipt en weer eens lekker door hier en daar bekend terrein gelopen. De Kaapse bossen heb ik decennia geleden met Dick bewandeld en kwamen me onbekend voor, maar zeker weer de moeite waard.
Onderweg kwam ik langs Doorn, een plaats waarvan mij al wandelend weer e.e.a. te binnen schoot. In de tijd dat ik als jongen van 14 - 16 jaar mee ging op vakantie naar het Grote Bos gingen we wel bij oude kennissen van m'n ouders hier in Doorn op bezoek. Dat was de familie van Dalen, Kees en Jannie van Dalen. Eerst woonden ze in Amsterdam in de buurt van waar wij woonden in Amsterdam nieuw west en later zijn ze kennelijk naar Doorn verhuisd. In die tijd hield ik tropische vogels op zolder thuis en die wilde ik eigenlijk graag een keer zien in de weken dat we daar met vakantie waren; bij die gelegenheid kon ik met Kees meerijden in zijn sportwagentje; was een vlotte kerel weet ik nog. Leuk, al wandelend zo'n herinnering van 60 jaar geleden.

Deep time

 

Dan maar dit boek

Op zeker moment realiseerde ik me dat ik met vijf boeken over oorlog tegelijk aan het lezen was: de klassiekers, de Ilias van Homeros en "Zonen van Mars" van Livius; Jared Diamond met een hoofdstuk over oorlogen tussen papoea stammen, het boek "vijf jaar bij Hitler" en tot slot een boek dat Ab me bijna dwingend ter lezing had aangeboden over de historische ontwikkelingen van Rusland, een boek dat volgens Ab de lezer kon doen begrijpen wat president Poetin van plan is met de invallen in Oekraïne. Ik werd al dat oorlogsgedoe een beetje zat. Daarom maar eens wat anders, wat vrolijkers en misschien ook wel wat interessanters. Zo heb ik het boek "Deep time" van Helen Gordon opnieuw doorgenomen en het boek "Wat bomen ons vertellen"  van Valerie Trouet; wetenschaps journalistiek resp. pure wetenschap en beide bijzonder de moeite waard, maar uiteindelijk word je ook daar niet echt vrolijk van. Trouet beschrijft hoe in het historisch verleden opstanden, volksverhuizingen en hongersnoden samenhingen met klimaatveranderingen. Langdurige droogtes speelden daarin een belangrijke rol en die kon zij door nauwkeurig jaarringen te bestuderen precies dateren en koppelen aan de maatschappelijke problemen en daarmee ook prehistorische ontwikkelingen direct koppelen aan droogte periodes. En in het boek van Gordon lees ik een daarmee samenhangende opmerking van een klimatologisch specialist dat door het veranderend klimaat vooral de ernst van droogt voor de landbouw het cruciale probleem gaat worden. Vrij opgetekend uit zijn mond stelt hij dat door het veranderend weersysteem water gaat vallen in de gebieden die dat nu niet ontvangen en omgekeerd dat de landbouwgebieden juist last van droogtes zullen kunnen gaan krijgen met alle ernstige gevolgen van dien. Ik merk op dat er heden in Australië, een toch bij uitstek droog continent de laatste weken krankjorem veel regen is gevallen met overstromingen gepaard gaande. Ik houd m'n hart vast.
Dus ook dat verhoogde mijn vrolijkheid niet echt. Wèl zette het mij aan tot filosofische gedachten waarom ik dit allemaal zo erg vind. Dat wil ik ook eens in een blog proberen uit te werken.
Overigens probeer ik binnen mijn vermogen zo weinig mogelijk CO2 te doen produceren door de CV niet aan te zetten en kou te lijden, altijd met de fiets of OV e.d. Vliegen wil ik niet meer, maar wat me vooral opvalt is dat ik daarmee toch vooral als een zonderling word beschouwd en niet als iemand die goed bezig is. Nou ja, dan maar weer eens Joseph Roth ter hand nemen; dat is interessante literatuur en speelt hooguit in de aanloop van de industriële revolutie, de opmaat van de huidige ellende.

Een gedicht van Ilja Pfeijffer

Na een heerlijk weekend, geplaveid met muziek en dichtkunst zaten we hedenmorgen te ontbijten. Moderne dichtkunst zoals gepresenteerd in Zutphen sprak mij niet zo aan; het ontbreken van rijm maakt daar wat mij betreft belangrijk onderdeel van uit. Ik vertelde Roos dat ik bij een bezoek aan een museum in Leiden - ik wist niet meer welk museum - getroffen was door een prachtig gedicht van Pfeijffer. Even snel gezocht in mijn daily blog bleek het te gaan om een gedicht dat in het trapportaal van ¨Museum de Lakenhal" is aangebracht. Ik had het snel gevonden met een paar klikken en Internet.
Het luidt:

De tijd sloopt slordig, morst herinneringen,
laat kliekjes over en morst residu
van hoe het was voordat het werd als nu.
Geheugen woont in de gewoonste dingen.

In het museum waar de meesters hingen
zag ik een ooit verorberd dagmenu,
gesneuveld krijgsvolk, trots in vol tenue,
en hoorde ik dood herberggajes zingen.

Ik ben er weer, lief, en zoek jou in zalen,
vitrines en op oude stadsgezichten. 
Als zo veel van de tijd hier wordt bewaard,

moet ook je oogopslag zijn terug te halen,
de avonden bij de gedimde lichten
en alles wat mijn rauw gemis verklaart.

Ilja Leonard Pfeijffer (1968)

Recital in de Zeven Linden

 

Alles klaar voor de uitvoering

We mogen weer helemaal "los" met de Vereniging Vrienden van het Lied, d.w.z. zonder extra maatregelen weer genoeglijk met z'n allen naar een concert. En zo gingen we vandaag naar Utrecht om het recital van Mijke Sekhuis, sopraan met Shuann Chai aan de vleugel bij te wonen. Het was lekker zonnig weer; om duistere reden reden de treinen de hele dag niet, dus gingen we maar met de bus naar Neude en liepen langs de gracht naar onze vaste "concertzaal" met de leuke naam "Zeven Linden". Onderweg kreeg ik, geheel tegen mijn gewoonte in, trek in een ijsje; kwam waarschijnlijk omdat Roos mij zo vaak tijdens het passeren van "de Italiaan" onderweg had verteld dat het ijs daar het beste ijs van Utrecht was. En dat bleek ook inderdaad zo; precies op temperatuur, de consistentie en de smaak waren perfect en met "een halfje slagroom" kon je het geheel ook zonder slagroom aan je neus van het hoorntje lekker afsnoepen. Was me wat aan de grote kant, maar voor 2022 heb ik weer genoeg ijs geproefd; in het vervolg weer gewoon een likje van het ijsje van Roos ha ha.
Aangekomen bij de Zeven Linden werd iedereen alweer opgewacht en begroet door Robbert, de coördinator van de afdeling Utrecht; het is altijd tiptop voor elkaar onze bijeenkomsten. De zaal liep lekker vol en eenieder zat geanimeerd met elkaar te praten. De opluchting dat Corona met al z'n maatregelen achter de rug was, was duidelijk voelbaar. Na de oproep om toch vooral de mobiele telefoons uit te schakelen begon het recital.
Mijke begon met te vertellen hoe zwaar het was geweest om als artiesten de Corona episode te beleven en uit te zitten. Ineens viel alle activiteit uit je handen. Het was mij in die tussentijd door de verhalen van Roos wel enigszins geworden dat de cultuursector het erg zwaar had, maar nu hoorde ik het direct van een van de slachtoffers. Ik werd er toch behoorlijk van door elkaar geschud; had de hele Corona ellende zelf nauwelijks als indringend ervaren en had mij gewoon geschikt naar de maatregelen die werden opgelegd ondanks dat ik het daar inhoudshalve nauwelijks mee eens was; maar eronder gebukt gaan was geenszins het geval. Kon dus ook heel anders. Na afloop van het concert heb ik daar nog even met Mijke en Shuann over gesproken.
Het concert zelf was behoorlijk zwaar met veel werk van Mahler, zelfs orkestliederen uit een van de symfonieën, maar ook het lichtvoetige verhaal uit des Knaben Wunderhorn over de zangwedstrijd tussen de nachtegaal en de koekoek onder jury van de ezel vanwege zijn grote oren. Leuk verhaal dat mij onbekend was in tegenstelling tot het lied zelf, dat ik al vele jaren geleden heb beluisterd dankzij vriend Dick. Liederen van Duparc, altijd mooi en tot slot 4 liederen van de Beatles, gearrangeerd door Louis Andriessen in de stijl van verschillende componisten waaronder Händel. Het eerste lied was "Yesterday" van Paul McCartney. Dat ging er bij wel heel diep in; ik moest slikken en had gewoon moeite om m'n tranen binnen te houden; natuurlijk af te doen als een sentimentele ouwe gek, maar het was gewoon zo. Gelukkig was het laatste lied een soort persiflage in mijn beleving op de muziek van Händel, duidelijk niet de lievelingscomponist van Andriessen ha ha. Zelfs tot twee keer toe een recitatief in een lied van de Beatles en steeds de afgezaagde manier waarop Händel meestal een thema afsluit. Perfect gedaan.
Een welgemeend applaus tot slot van het recital.

Zutphen literair

Vooraf gaand aan het programma
staat Michael op zachte toon nog
even met Daan de liederen door te
nemen

Vandaag werd het recital met liederen van Roos, op gedichten van Ida Gerhardt voor de tweede keer uitgevoerd, nu in het kader van het uitreiken van de Ida Gerhardt prijs 2022 te Zutphen. Dus vandaag naar Zutphen en deze prachtige stad weer eens doorgelopen. Roos koopt haar kazen vaak hier en met name de oude schapenkaas is ongeëvenaard qua smaak. Dus bracht ik nu samen met haar een bezoek aan deze kaaswinkel; we waren uiteraard veel te vroeg. Heerlijk die lucht als je binnen komt en Roos wist natuurlijk direct welke kaas ik wenste, dus direct een stukje ingeslagen, maar voor de zekerheid ook nog wat verder gekeken en uiteindelijk ook een stukje Italiaanse Major meegenomen. 
De ontvangst van de mensen voor de manifestatie van Zutphen Literair was om 14.00 uur precies en wij kwamen precies om die tijd en waren getuige van de entrée van een hoogbejaarde bezoeker die naar later bleek, de 96-jarige vader van de laureaat was. Voor ons zagen we Daan, de pianist die de liederen zou gaan begeleiden binnentreden en natuurlijk sprak Roos hem even aan; ze hadden elkaat donderdag nog uitgebreid gesproken. En daar stond ook Michael al te wachten. Snel achter de piano en heel zachtjes gingen ze met z'n tweeën nog even door de zeven liederen die vandaag uitgevoerd zouden gaan worden.
We maakten kennis met de presentator van vanmiddag; een wat informeel persoon die zelfs ook dichter bleek te zijn. Grappig en onverwacht was dat het programma niet begon met een opening maar met het eerste lied van die middag, gezongen door Michael en Daan. Daarna een toespraak, direct gevolgd door het programma van die middag; de uitreiking van de prijs met daaraan voorafgaand natuurlijk een inleiding, uitgebreid verslag van de beoordelingscommissie die uit een onwaarschijnlijk aantal bundels het werk van Anna Vegter had geselecteerd. Daarbij werden meerdere gedichten voorgelezen om de keuze te onderstrepen. De officiële uitreiking werd volbracht door de burgemeester, een charmante vrouw met ambtsketen getooid die welbespraakt illustreerde wat een culturele en literaire stad Zurphen wel niet was. Daarna een uitgebreide toespraak van de prijswinnares zelve die geroerd was - kon ik me heel goed voorstellen! - dat haar hoogbejaarde vader bij deze uitreiking aanwezig kon zijn.
Tot slot nog een soort komische act van de zoveelste dichter; hoe kan het anders en eindelijk het recital waarvoor ik toch uiteindelijk was gekomen. En dat mocht er zijn! Ik was weer zeer onder de indruk van de composities van mijn geliefde Roos en genoot van de schoonheid van de strofen zoals ze door Michael en Daan ten gehore werden gebracht. Echt mooi! Ik kan het niet anders zeggen. De muziek bleef ook in mijn hoofd rondzingen en heeft dat dagen lang gedaan zelfs tot de woensdag na de uitvoering, de dag dat ik deze blog zit te schrijven na een wandeling waarin ik voortdurend de muziek hoorde in mijn hoofd. Ik ben trots op mijn Roosje!  

Een jojo weekend

 Gisteren heeft Roos in Rotterdam met Daan B. gewerkt aan een aantal van haar composities en is ze op de terugweg op de flat neergestreken. Zodoende konden we vanmorgen gezellig naar de markt. Bij wakker worden bleek dat er - als verwacht - een behoorlijk pak natte sneeuw was gevallen; prachtig gezicht zo vanuit het slaapkamerraam. In de loop van de morgen ging Roos door naar Wijhe en ik bleef lekker op de flat lezen. Helemaal zat van al die boeken over oorlogen als de Ilias, Livius` Ab Urbe Cindita en het boek "12 jaar bij Hitler", opgetekend uit de mond van de secretaresse die 12 jaar voor hem heeft gewerkt ben ik in "Deep Time" begonnen; een boek over paleontologie en over de afgrond van tijd die gepasseerd heeft sinds de aarde 6 miljard jaar geleden van een gloeiende steenklomp is geworden tot wat zij nu is en wat haar te wachten staat; met recht deep time!
Het is merkwaardig hoe relativerend het werkt al dat lezen over de geologie, over die eindeloze processen waarin de mensheid een ogenblik aanwezig is en de individu niet meer is dan een oogwenk. Dat heeft iets gerust stellends, althans voor mij. Dat gevoel had ik al sterk na het meermaals bekijken van de BBC serie "Earth history" met Aubrey Manning, maar nu weer heel sterk. Is ook wel een beetje nodig in deze verwarrende tijd met klimaatproblematiek en de oorlog in Oekraïne. 
Na een paar uur lekker lezen ging ik aan de wandel naar het station en door naar Wijhe. Morgen een heel bijzondere dag; tweede keer de uitvoering van de liedcyclus rond gedichten van Ida Gerhardt die Roos heeft gecomponeerd in Zutphen; dit keer voor het gezelschap "Zutphen Literair". Fijn om het opnieuw uitgevoerd te horen.

Weefselkweek

 Zoals ik eergisteren schreef begon ik al in het begin van mijn wetenschappelijke tijd met een voor een beginnend academicus stevige personele en technische uitrusting. Een groot laboratorium stond mij ter beschikking, twee ervaren analisten en proefdierfaciliteiten. Wat echter ontbrak was een begeleider; heeft achteraf gezien zeker voordelen want ik kon vrij aan de gang gaan alleen van publiceren kwam niets terecht; ervaring in het publiceren moet je echt opdoen en leren in een academische omgeving met name van een begeleider. Maar intussen kon ik vrijelijk mijn gang gaan; ik las veel in de literatuur die ik op mijn kamer tot mij nam. Kwam ik iets tegen dat me wel wat leek voor toepassing in het vitologisch/immunologisch onderzoek dan pakte ik dat op, bestelde de benodigde spullen en samen met de analisten of zelf ging ik het uitproberen. Weefselkweek was een goede basis om Herpes Simplex Virus te kweken; zo kreeg ik ervaring. Antistoffen kon je opwekken in konijnen; die werden er niet ziek van maar maakten wel antistoffen. Goudhamsters daarentegen waren zeer gevoelig voor HSV; type 1 veroorzaakte blisters terwijl type 2 verlammingen veroorzaakte. Dat heb ik ook in de praktijk doen uitvoeren en dat proces waargenomen; imposant. 
Met de antistoffen en de immunofluorescentie techniek kon de kinetiek van het infectieproces bestudeerd worden en dat ging razendsnel. Enkele uren nadat een monolayer van embryonale kippencellen was geïnfecteerd konden de antigenen op de celwanden worden aangetoond. En het bleek dat de veranderingen met ConA sneller optraden dan die met het antiserum konden worden aangetoond. Dat had ik achteraf gezien wel wat preciezer mogen uitzoeken en zeker publiceren. Is niet gebeurd. Wel geprobeerd, maar dat was gewoon te knullig en ik heb mij er ook niet erg sterk voor gemaakt. 

Het "grote bos"

 

Toch net een apenhuis nietwaar?

Tussen Doorn en Driebergen ligt vakantiepark "Het Grote Bos"; ik ken het al zeker 60 jaar omdat ik daar als kind met mijn ouders een paar keer de vakantie heb doorgebracht. Inmiddels is het wel zo'n beetje behorend bij mijn "achtertuin", d.w.z. het wandelgebied in mijn woonomgeving. Desalniettemin heb ik van Komoot een track overgenomen, c.q. gecopieerd van iemand anders om in deze omgeving te gaan lopen. Eigenlijk was het vanwege een foto die ik zag van een meertje dat tot mijn verbazing vol water stond terwijl het in mijn herinnering al jaren droog stond vanwege de verlaging van het grondwaterpeil.
En zo landde ik hedenmorgen al om half elf op station Maarn en liep in het toch niet zo heel bekende gebied. Wel kwam ik in de buurt van het bekende grote bos op paden die ik mij nog heel goed herinnerde; een weg waar ik in 1969 - een bijzonder goed beukennotenjaar - heel veel heb verzameld. En natuurlijk het park zelf dat nogal was veranderd. Hier en daar leek het wel een apenhuis; allemaal klimtoestellen. Kennelijk is dat om "de jeugd" bezig te houden nodig geworden. In "mijn tijd" vermaakten we ons met wandelen en 's-avonds volksdansen op het plein. 
Het meertje stond inderdaad vol water en zo te zien was het wat groter geworden dan vroeger. Uiteindelijk kwam ik door een mij onbekend gebied bij Huis te Maarn en realiseerde ik me dat het heel goed was om tracks van anderen te lopen; ik heb een beetje de neiging om altijd de bekende wegen te lopen; is wel zo makkelijk overigens. Ik sneed af en na 14 kilometer stond ik weer op station Maarn. De volgende keer neem ik de Kaapse bossen mee in de wandeling; ben ik lang geleden wel geweest met Dick toen we aan mijn wandelconditie werkten, m.n. het eelt.

ConcanavalineA, ConA

 Ik heb vast wel eens geblogd over de sollicitatie dag die mij op wonderbaarlijke wijze mijn eerste baan opleverde. Had ik een afspraak gemaakt met de decaan van de medische faculteit van de VU om hem te vragen of er misschien een job binnen de faculteit was voor een onlangs afgestudeerd biochemicus daar ging ik eind van de dag na twee gesprekken weer naar huis met een goede baan op zak. Dat was aan de medische faculteit, afdeling medische microbiologie. Ik was daar uiteindelijk aangetrokken om de sero-diagnostiek van Toxoplamose op te zetten. Dankzij twee korte stages, een eerste bij het CDI, Centraal Diergeneeskundig Instituut, toen nog in Amsterdam en een tweede hier in Bilthoven bij het RIV, inmiddels RIVM. Daarna ben ik aan de gang gegaan binnen het laboratorium om de techniek in de vingers te krijgen zonder dat daar nog die gevaarlijke levende parasieten aan te pas kwamen. Maar dat was na enkele weken gefixt. Tot mijn geluk wilde de analiste waarvan ik bij het CDI verschillende technieken had geleerd graag in Amsterdam blijven en vroeg of ze niet bij mij kon komen werken, en dat kon dus! De hele techniek liep dan ook in een maand of drie. De apparatuur die nodig was die had "de prof" al lang geleden aan laten rukken en daar liep het. Wat nu verder voor mij als beginnend wetenschapper?
Ik had geen flauw idee over de mores binnen de Universiteit; ik wilde gewoon dienstbaar zijn aan wat er zoals gedaan kon worden en vroeg aan "de prof" wat ik, nu de Toxoplasmose diagnostiek was ontwikkeld verder voor de afdeling kon betekenen. En ja, dat was merkwaardig genoeg een zeer globale opdracht; hij had een virus sample van een Herpes Simplex Virus (HSV) waarvan hij met de hem beschikbare technieken (enten op bebroede kippen eieren en enten in baby-muisjes) niet kon duiden of het een type 1 of 2 was. Ik weet nog het sample nr: K-13. Dat was het begin van mijn carrière in de virologie; helemaal zelf op onderzoek uit; technieken uitdenken en uitproberen. Klinkt leuk en achteraf was het ook heel leuk, maar een deskundige hand in de rug zou geen overbodige luxe zijn geweest.
Ik ging aan de gang met weefselkweek, met immuno-fluorescentie, daarin deskundig bijgestaan door een hele technische staf van analistes en diverse technici. Ook beschikte ik voor mijn onderzoek over uitgebreide proefdierfaciliteiten; antistoffen konden worden opgewekt in konijnen, proeven op hamsters en muizen, alles was beschikbaar. Voor huidige beginnende wetenschappers ondenkbaar, voor mij een onvermoed paradijs om m'n gang te gaan. Ik heb er erg veel ervaring mee opgedaan, maar publiceren ho maar, daar heb ik pas veel en veel later kaas van leren eten.
Vanmorgen liet ik tijdens de koffie met Roos het woord "ConcanavalineA" vallen, een wonderlijk stofje dat ik leerde kennen dankzij Gotze K, destijds lector aan de afdeling dermatologie en naast clinicus ook experimenteel laboratorium onderzoeker. Gek stofje waarmee ik virale expressies heb waargenomen die met antistoffen niet aanwezig waren. Wonderlijk, maar dat heeft toch mijn denken beïnvloed zoals zo veel merkwaardige dingen die ik in die eerste drie jaren heb waargenomen. 

Zo zult gij ras wezen

 

Vandaag de wandeling gemaakt die al een poosje op mijn verlanglijstje stond: van Hoenderloo naar Loenen. "Waarom naar Loenen?" zult u lezer zich ongetwijfeld afvragen. Jaren geleden kwam ik voor het eerst in Loenen met vriend Ab; hij heeft mij de laatste jaren over de hele Veluwe meegezeuld en zo kwam ik ook in Loenen en zag daar bij het kerkje, op het belendend kerkhof een steen met wel zo'n terechte en geestige laatste groet van degene die daar al een kleine honderdvijftig jaar zijn graf aan het vullen was. Ik wilde die steen gewoon nog eens een keer aanschouwen en dat lukte vandaag dan ook. 
De wandeling had ik door Komoot zelf laten ontwerpen; was 12 kilometer lang en voerde mij door fraaie en merkwaardig verlaten streken; afgezien van een paar hondelaars heb ik niemand kunnen begroeten onderweg. Vind ik niet zo'n punt hoor; ik gun iedereen z'n pleziertje in de natuur en afgezien van kabaal makende motorrijders en onvoorzichtig manoeuvrerende mountainbikers vind ik het prima als ik de paden met anderen moet delen. Overigens vind ik "stilte" het mooiste geluid in de natuur zeker met de basso continuo van ruisende bladeren en vogel gekwinkeleer. 
De aanloop in Hoenderloo ging de eerste paar kilometers over verharde paden, maar toen dat eenmaal werd onderbroken door het eerste zandpad was er ook geen houden meer aan. Ik geloof dat ik, afgezien van de oversteek hier en daar over de "wegen der beschaving" geen asfalt of steen meer heb belopen.
Langs heidevelden en vooral door bosgebieden liep ik naar Loenen terwijl "Truus", de speach control van Komoot mij op het juiste pad hield. En daar doemde Loenen op met het kerkje. De bus reed net voor m'n neus weg zodat ik alle tijd had om op het kerkhof te gaan kijken. De steen met het geestige opschrift stond prominent vooraan bij de ingang van het kerkhof; dat zal wel geen toeval zijn.
Het opschrift: "Wat gij nu zijt, was ik voor dezen. Wat ik nu ben zult gij ras wezen." En ik moest er inderdaad weer ontzettend om lachen, want zo is het wel en maar goed ook. Zoals Roos ook zegt: "het leven is als domino steentjes, het wordt telkens doorgegeven.
Ik reisde door naar Roos en heb 's-avonds lekker gebridged. Daarna nog een wijntje thuis en toen was de koek ook wel volledig op; wat was ik moe!

Jan-Peter de Graaff en Philippe Hersant

Roos is zolang als ik haar ken - en dat is inmiddels bijna 30 jaar - erg bezig met muziek, waaronder ook creatief met componeren. Zij heeft daarbij les gehad en kennis gemaakt met de jonge, maar inmiddels in muzikale kringen geroemde componist Jan-Peter de Graaf, o.a. bekend door het bijzondere werk: "Event Horizon". Ze is ook betrokken geweest als mede-sponsor bij de productie van een werk van deze componist dat hij op verzoek schreef voor een bekende celliste, Maya Fridman, een compositie met de naam "rimpelingen". En de recensie over de CD in een gerenommeerd muziekblad liegt er ook niet om: leest u maar. Ik heb gefascineerd naar de uitvoering geluisterd; schitterend, net als "Event-Horizon".
In genoemde recensie wordt ook de naam genoemd van een volgens de recensent wat ondergewaardeerde componist, Philippe Hersant. En dat was voor mij een reden om eens op Youtube te gaan grasduinen. En inderdaad ook hier weer een ferme dosis moderne muziek die ik zelfs met mijn aan barok en romantiek gewende oren met veel genoegen beluisterd heb. Daarnaast biedt Hersant als docent kennis aan beginnend componisten van hoe zij het beste kunnen beginnen met een compositie: eerst de baslijn! Grappig genoeg deed mij dat herinneren aan een jeugdzonde die ik rond mijn 17e jaar heb begaan: het componeren van een liedje voor een beatband op basis van een gedicht van een vriend van die tijd: "talking windows" heette het gedicht. Die baslijn van destijds kan ik nog neuriën en vormde destijds inderdaad de basis van dat lied, uitgevoerd door het bandje waar ik overigens uitgegooid was omdat ik geen "spullen" had. Ik had slechts een wrakke gitaar har har. 

Op stap met Doortje van Moortje

 

Roos bij het beekje

Gisteren appte Roos mij of ik mij maar om 10 uur wilde melden op station Velp voor een wandeling die zijn in Komoot had ontworpen; door de Veluwezoom naar station Rheden. Uitstekend idee waar ik graag in mee wilde gaan uiteraard. Na een vlotte treinreis begroette ik haar om 10.05 op het perron waar zij al enkele minuten zat te wachten. Het was weer een prachtige voorzomerdag; uitstekend om een dag in te wandelen. Hoe ze het voor elkaar krijgt is mij telkens een raadsel; zonder het terrein daadwerkelijk te kennen creëert Roos op basis van het geografisch substraat zoals de onderliggende kaart dat aangeeft een route die altijd door de mooiste delen loopt. Natuurlijk was de aanloop door Velp niet sterk afwijkend van wat ik al eerder had gelopen richting Veluwe, maar zelfs in Velp zelf was die aantrekkelijker. En zo kwamen we bij het bekende beekje maar al snel via een geheel afwijkende route het land in. Ergens kwam ons een traject bekend voor uit zeer vroeger tijden, misschien wel 20 jaar geleden.
We kwamen ook in de buurt van de Posbank maar vanaf een heel andere kant dan ik kende. Op een heuvel stonden 3 bankjes waarvan wij uiteraard gebruik maakten om onze lunch weg te knagen. Ik had voor Roos een paar sneden rozijnen-notenbrood meegenomen, zo langzamerhand mijn obligate geschenk tijdens wandelingen en andere gelegenheden. Op de achtergrond hoorden wij het orkest van het orkest dat bang is om niet gehoord te worden, nee niet de bladblazers, orkest van de verdwaasden, maar een trio van motorrijders dat de stilte voor de wandelaars en fietsers wilde verbreken, met veel succes overigens! We passeerden de Posbank en raakten daar als altijd in de problemen om het juiste vervolg te vinden, maar dat lukte. Hier een orkest van rally rijdende auto's, de een nog meer uitgedost als racewagen dan de ander inclusief luidruchtige uitlaat. Een jong echtpaar, gewapend met grote fototoestellen stond bij een grote pol gras; zij hadden een "salamander of hagedis" zien wegschieten. Het was een groene zo vertelden zij, kortom een zandhagedis, mannetje (twee jaar) zou Ben toevoegen, maar dat liet ik achterwege har har.
Niet veel later bereikten we de uitlopers van Rheden die Roos met haar track keurig tot het laatst toe wist te vermijden via een door het groen lopende route. OV-engel zorgde voor het precies op tijd binnen rijden van de trein naar Zutphen. Daar namen we afscheid; Roos ging Zutphen nog even in terwijl ik de trein naar Arnhem en terug naar de Bilt ging. Was een fijne wandeling geweest.