Rendang

Rendang in toebereiding

Al enige tijd was ik van plan om eens Rendang rundvlees te gaan maken maar een goed recept ontbrak. Ooit heb ik een dermate scherpe Rendang gegeten dat mijn ingewand dermate van streek was dat ik op weg naar mijn werk moest omkeren, maar lekker dat het was. Vanaf die tijd eigenlijk nooit meer aangedurfd. Toevallig kwam het gesprek met Anna ook over Rendang en zij maakt het regelmatig. Daarop stelde ik voor dat ik haar rundvlees zou verschaffen opdat zij het tot Rendang bewerkt en dan het resultaat samen delen. En zo zou geschieden.

Ik gaf haar twee pakjes wildernisvlees mee en niet zo veel later stuurde ze mij een foto van de pan waarin het lekkers lag te sudderen. Het stemde mij vol verwachting naar het resultaat. En enkele dagen later kwam ze langs en niet alleen met een heerlijke Rendang maar ook met twee bijgerechtjes; ze kan heerlijk koken. Ik snaaide er flink van maar heb wat bewaard voor als Roos weer eens bij me komt eten; nat als Lindt chocolade: Dass muss Mann genieszen! 
Ook zond Anna mij het recept. 

"Opa, ik heb dorst!"

 

Een beetje sullig zit ik tussen Bram en Ronja

Joke had mij gisteren gebeld met de vraag of ik "morgenavond op zou willen passen"; natuurlijk wilde ik dat; was thuis en heb 's-avonds zelden bezigheden elders dus gezellig om bij de kleinkinderen te zijn. Pieter zou koken en de kinderen zelfs "bedklaar" maken zodat ik letterlijk slechts hoefde op te passen. 
Op mijn dressoir lag nog een toepasselijk geschenk voor het jeugdig tweetal, een boekje met als titel "mierenhoop". Ik had het aangeschaft vanwege een advies in het blad van de Mierenwerkgroep NL waar ik al jaren lid van ben. Aanvankelijk had ik het gekocht ter gelegenheid van de tweede verjaardag van kleinzoon Joris, maar bij inzien leek hij mij daar toch echt nog te jong voor; misschien kan het nog een keer doorschuiven binnen de almaar uitdijende groep kleinkinderen. Dus dat in mooi papier ingepakte geschenkje stopte ik in de rugzak en ging op weg naar Gouda. Ik was wat aan de vroege kant dus kon ik door de binnenstad wandelen en via de markt naar m'n bestemming. Ik was nog niet binnen of mij werd door Ronja verteld dat ze een cavia te logeren hadden: "hij is een beetje ziek", wist ze mij te vertellen. Tot mijn verbazing zat Pieter met een cavia op zijn schoot en een spuitje het dier dwangvoeding te verstrekken. Uit ruime ervaring weet ik dat cavia's een wel erg sterfelijke soort vormen en zelden herstellen na een ziekteproces. "We zijn ermee naar de dierenarts geweest", zei Pieter nog. "Nou vooruit maar", dacht ik bij mezelf.
Toen het mierenboek voor de kids; was een groot succes; al ras zat ik voor te lezen en toe te lichten. Ze hadden al eens een mierenhoop gezien en wisten best al veel over insecten en over bos. Kortom, in de roos!
Intussen bereidde Pieter het maal dat we in de tuin verorberden. Hij had zijn stinkende best gedaan maar we moesten toch beiden constateren dat Joke de kookkunst aanzienlijk beter verstond. Had nooit gedacht dat m'n dochter zo lekker kon koken, maar als ze mij uitnodigt om te blijven eten vult ze altijd een stille wens van mij in; altijd goed ook al is het vegetarisch!
Na het eten bracht Pieter het tweetal naar bed met een heel ritueel van tanden poetsen. Ze gingen braaf slapen nadat ik een zoveelste boekje had voorgelezen; een obligaat ritueel. Ik ging naar beneden en niet veel later, ja hoor: "opa! , ik heb dorst", Ronja bovenaan de trap, "drink maar een beetje water", was mijn probleem oplossend antwoord. En niet veel later: "opa, ik moet plassen!", dat loste ze ook keurig op. Na nog enkele van dit soort interrupties verliep de avond heel rustig en had ik moeite om zelf wakker te blijven. Maar om half tien was Pieter weer terug en kon ik met gemak de bus van kwart voor tien halen. Was een ontzettend gezellige middag en avond geweest!

Flesjes voor niets gevuld

 

Werk voor de flat

Vanmorgen zag ik tot mijn verrassing en tot mijn schrik dat er voor mijn deur werd gegraven en dat er een pijp werd bloot gelegd; er werd zelfs een contraptie op gemaakt zodat de pijp kon worden dicht gedraaid. Voor de zekerheid vulde ik alvast een paar flesjes met water en ging naar beneden om te vragen wat er zou worden afgesloten. Tot mijn opluchting bleek het om een vervanging van iets in de gasleiding voor de centrale kachel van de flat te gaan en niet om het water. 

Busje kwam niet

 Het was gisteravond wel erg laat geworden; omdat we eerste waren geworden konden we toch niet wegblijven van de nazit. Kennelijk hebben de anderen dat iedere avond gedaan; het was dan ook wel een heel bijzondere groep dit keer; er is gewoon een genoeglijke groepssfeer ontstaan en voor de eerste keer hebben we zelfs e-mail adressen uitgewisseld om een keer met een ander stel in Apeldoorn te gaan bridgen. Ik had bij de laatste ronde al een biertje genomen en nu tijdens de nazit nog eentje met als gevolg dat ik zelfs een zekere mate van hoofdpijn had toen ik om 8 uur wakker werd. Tot mijn verbazing was Roos ook al wakker; zeker omdat ze gistermiddag even had liggen slapen; verfrist toch wel!
Na een genoeglijk ontbijt propten we alles in de rugzakken, inclusief de Dekker handdoeken die we nu voor de tweede keer achter elkaar hebben gewonnen. Het ging er maar nauwelijks in allemaal. En daar gingen we weer op weg via een door Roos in Komoot geconstrueerde track naar een bushalte bij een doorgaande weg naar Roermond. Na een kleine 9 km kwamen we ruim op tijd op de bushalte maar al wat er kwam, geen bus. Ik keek op de smartphone of er misschien een busstaking was, maar dat was gelukkig niet het geval. We liepen vervolgens via een omweg door een fraai stukje stadsbos van Roermond naar de volgende halte. Daar moesten we nog even wachten met een stel andere busreizigers. Verder verliep de terugreis zonder problemen. Het regende behoorlijk zodat de droogte periode weer een klein beetje is gecompenseerd gelukkig; ik maakte me best zorgen over de droogte en wel naar aanleiding van het boek van Valerie Trouet.
In den Bosch namen we afscheid. Ik lag verdraaid vroeg in m'n bed! Was lichtelijk uitgewoond. Waren heerlijke dagen geweest daar in Vlodrop.

The bridge over the Rothe Bach

 

Daar gaat ze

Ook voor vandaag had Roos weer een wandeling uitgezet in Komoot; niet langs dat ongehoord fraaie Duitse stuk met de meertjes, maar door de bossen. We staan er altijd over versteld hoe we blijven leuteren na al die tijd nog steeds. Je ziet soms van die oudere stellen die elkaar "alles hebben verteld", maar wij hebben altijd onderwerpen waarover we praten en met zo'n bridgedrive van Dekker natuurlijk ook over het bridgen. We hebben tot nu toe behoorlijk goed gescoord; de eerste avond 5e dacht ik en gisteren 4e. Vanavond de laatste ronde. Dat is dan ook wel genoeg hoor. Gelukkig krijg ik mijn spelplezier wel terug. Misschien ook wel door de goede sfeer die er in deze groep is; het is best een grote groep, althans groter dan we sinds de Corona crisis gewend zijn. De laatste keren bij Schaepkens was het huilen met de pet op zo weinig deelnemers.
Op zeker moment zei Roos dat we nu vlakbij het hotel waren, maar dat we hier waarschijnlijk niet over de beek konden. "Laten we eens gaan onderzoeken", stelde ik voor; er liep uiteindelijk wel een paadje richting beekje. En ja hoor, er was een houten staketsel dat niet bruikbaar was als brug; maar mijn inventief Roosje zag een boomstam over de beek en wilde al proberen of ze daarmee balancerend de overkant kon bereiken. "Gebruik deze maar", zei ik en reikte haar een tweetal stokken die vorige overstekers daar al voor hadden gebruikt en ja hoor, daar ging mijn lieve held. Ik ben niet zo'n held en ben omgelopen naar het hotel. 
's-Avonds natuurlijk de laatste ronde waarin we weer behoorlijk goed scoorden en tot ons plezier bleken we in de einduitslag zelfs eerste te zijn geworden; dat geeft de burger moed.

En een stilte ....

 

Het oude spoor door de Meinweg

Vanmorgen gingen we eerst maar eens wat lezen. Ik las de Trouw uitvoerig en Roos had een boek op de e-reader. Als je direct op stap gaat dan heb je vaak zo'n lange middag op je hotelkamer en dan heb je behalve het verschonen zo weinig anders te doen. Roos had een fraaie track uitgezet. We passeerden al snel het spoortje waarvan ik het bestaan kende; spoortje door de Meinweg, dat enkele decennia geleden nog in aanmerking kwam voor modernisering en weer in ere zou worden gesteld. Maar Nederland vond het zonde om dit stuk natuur op te offeren en nam een vrij starre houding aan daar waar België en Duitsland deze verbinding van de Antwerpse haven richting Ruhrgebied graag wilden herstellen. En nu stonden we op deze oude infrastructuur; we vonden zelfs een stationnetje Vlodrop dat aan deze lijn had gelegen. Een fraai beeld van pastoor en militair gaf acte de présence op dit verder wat verlaten terrein.

Op naar Vlodrop

 

Prachtig meertje in Duitse deel

We zouden elkaar ontmoeten in den Bosch. Natuurlijk was ik veel eerder en Roos suggereerde al dat ik door zou rijden naar Roermond. Natuurlijk deed ik dat niet maar ging er in den Bosch even uit en kocht een tweetal van die enorme Bossche bollen bij Jan de Groot. Niet te geloven, alsof je ze voor niets krijgt staat er altijd een rij wachtenden om dat lekkers aldaar in te slaan. Razendsnel afrekenen met een machinale terugbetaler voor contant geld en natuurlijk een bankpasreader. Ik nam er twee mee de trein in en daar kwam mijn Roosje al aangelopen. Gelukkig had ze een gebaksvorkje bij zich; ze had er vast stiekem op gerekend dat er wel een bolletje gesnaaid zou worden in den Bosch. We gingen de twee lekkernijen te lijf alsof het aangenomen werk was en voor Eindhoven waren ze al ingetreden. Dat was een goed begin van een paar dagen bridgen met Dekker. Deze keer in Vlodrop, een nieuwe locatie voor ons. We waren nieuwsgierig naar de omgeving; van de Meinweg wist ik dat het een fraai natuurgebied zou zij, maar ik was er niet eerder echt geweest; een keer kort weet ik nog en dat had geen indruk gemaakt. 
Die malle Roos had het eerst niet durven voorstellen, maar op de bushalte kwam het hoge woord eruit; volgende week was er een "last minute" van Dekker in Valkenburg. "Ja natuurlijk, doen!", was mijn enthousiast antwoord en stante pede belde ze naar de haar inmiddels bekende "Peter" van de bridgefirma Dekker en het was geregeld; volgende week weer naar Valkenburg har har.
We namen bus 64 richting Vlodrop en stapten eerder uit voor een wandeling van zo'n 8 km. Daarbij zag ik voor het eerst de beroemde "IJzeren Rijn", het oude goederenspoorlijntje van Antwerpen naar het Ruhrgebiet. We waren niet erg onder de indruk van het gebied. Dat zou de komende dagen overigens wel veranderen hoor. Vooral in het Duitse deel van de Meinweg zijn bijzonder fraaie waterpartijen en het beekje dat de grens vormt tussen NL en Duitsland alhier is wonderschoon.
Het hotel overtrof onze verwachtingen; prachtige kamer en goed ingericht. Prima bediening en ontvangst. Zou ons zeer goed bevallen.

De oude ingang van het RIV

 

Voormalige ingang van het RIV

In 1971 moest ik op leerbezoek naar het toenmalige RIV, nog niet RIVM geheten. Dat was in het kader van de Toxoplasmose diagnostiek waarvan ik e.e.a. op mocht steken. Het ging om de complement bindingsreactie weet ik nog. Allereerst kennismaking met het hoofd van de betreffende afdeling, Joost Ruitenberg. We spraken behoorlijk uitgebreid en daarna werd ik ingewijd in de complement bindingsreactie, een serologische techniek die ik verder niet uit de doeken zal doen. Ook leerde ik hoe je de Toxoplasmose parasieten moest kweken; daartoe moest je volwassen muizen intraperitoneaal inspuiten met een suspensie die je uit het peritoneaalvocht van eerder ingespoten muizen betrok; dus van de besmette muis naar een onbesmette. Daarvoor had je allerlei instrumenten nodig die ik later door de technische dienst van de VU, waar ik toen mijn eerste betrekking had, kon laten maken en enkele jaren met succes heb kunnen gebruiken.
Aan die eerste kennismaking moet ik vaak denken wanneer ik de voormalige ingang van het RIVM aan de Brandenburgerweg passeer; ligt tegenover de ingang van de Biltse markt. Bij het laatste bezoek aan de markt heb ik een foto gemaakt van dit gedenkwaardig plekje, althans gedenkwaardig voor mij. 
Overigens heb ik Joost Ruitenberg later vaak ontmoet wanneer ik in het bos aan de wandel was en ik inmiddels ook naar Bilthoven was verhuisd. En later bleek hij de voorzitter te zijn van de bridgeclub waar Roos en ik lid van werden. Hij wist zich mijn bezoek van destijds aan het RIV nog goed te herinneren en herinnerde zich zelfs nog enkele details van het gesprek van destijds. 

BWV 101

Onlangs beluisterde ik een volgende CD vol met cantates van mijn grote favoriet Johann Sebastian Bach en realiseerde ik me dat ik het - ik durf het haast niet te bekennen - behoorlijk zat begon te worden. Ik ging vervolgens wat instrumenteel werk van deze grote meester beluisteren en dat nare gevoel bekroop me opnieuw. Toch maar weer even terug naar de cantates waarvan ik mij had voorgenomen om die systematisch alle te beluisteren. Het is niet te geloven, maar ik ben nog maar op de helft zo ontzettend veel heeft hij ervan nagelaten; en dan schijnt er nog een aantal gewoon verloren zijn geraakt: is vis in ingepakt, zo liet ik mij vertellen.
Maar goed, ik beluisterde BWV 101, niet bijzonder, een heel lange intro met het koor, totdat ik getroffen werd door een heel subtiel intro van theorbe (denk ik) met cello, blokfluit en hobo d'amore. En daar begon, al even subtiel de stem van de alto, even later met de sopraan wel zo prachtig harmonieus een ode te formuleren in de muziek. 
Naarmate ik ouder word krijg ik op veel vlakken het gevoel dat ik "het wel gezien, gelezen en gehoord heb"; bij het ouder worden stapelen de ervaringen zich zodanig op dat het wel genoeg begint te lijken/worden, althans, dat gevoel bekruipt mij. Dan is zo'n muzikale verrassing zeer gewenst hoor! Dank, oude meester. 

Stikstof; probleem?

 

Wortels van de tuinboonplant met daarop de
knolletjes met de stikstof bindende Rhizobium
bacteriën

Tja, wat een stampij heden over stikstof?! Gaat het allemaal wel over stikstof? Nee, het gaat over gebonden stikstof; onze hedendaagse atmosfeer bestaat voor een kleine 80 procent uit stikstof en dat al miljoenen jaren; niet altijd hoor; miljarden jaren geleden was de samenstelling van de aardse atmosfeer heel anders; CO2, methaan en ongetwijfeld ook stikstof, waterdamp, maar nog geen zuurstof de voor vele soorten onontbeerlijke brandstof. Het probleem dat o.a. door de intensieve landbouw wordt veroorzaakt is de gebonden stikstof. 
Stikstof is een vrij inert gas; niet zo inert als de zgn. edelgassen, Helium, Neon, Argon, Krypton en Xenon, maar het kost veel energie om ongebonden stikstof uit de atmosfeer te binden. Natuurlijk heeft de natuur dit proces onder de knie gekregen; de Rhizobium bacteriën zijn daar meester in; zij doen dat vaak met behulp van planten die voor de energie zorgen die nodig is voor het proces van de stikstofbinding; de rhizobium leeft dan in symbiose met zo'n plant; bonen zijn daar meester in, zij maken speciale kamertjes waar de rhizobium in kan "wonen" binnen het wortelstelsel van de plant. De gebonden stikstof is noodzakelijk als onderdeel van het biochemisch complex van het leven; slechts microörganismen zijn in staat om dit proces uit te voeren en vorm(d)en van oorsprong de enige bron.
Afgelopen zondag was Roos lekker bezig in de tuin en trok daarbij een laatste plant van de tuinbonen uit de grond. Zij liet mij toen zien hoe het wortelstelsel vol zat met van die wratjes, de uitstulpinkjes aan de wortels waarin de Rhizobium zijn voor plant en dier en mens heilzaam werk doet. Zo werkt de stikstofbinding, zo noodzakelijk voor levende wezens al miljoenen jaren; pas sinds de uitvinding van Haber, die samen met Bosch het Haber-Bosch proces uitdacht om chemisch stikstof te binden is daar verandering in gekomen en de kunstmest productie op gang kwam met alle gevolgen van dien. Nu, na een kleine honderd jaar zitten we met de gebakken peren.

Door het Korenburgerveen

 

Een schitterend vennetje

Nog niet zo lang geleden maakten Roos en ik een wandeling vanuit station Winterswijk West waarbij wij het Korenburgerveen uiteindelijk kort raakten; ook de trein van Zutphen naar Winterswijk rijdt er vlak langs, en misschien wel een stukje door het Korenburgerveen. In mijn beleving, waarbij ik de plattegrond in Komoot bekeek kon je niet echt door het Korenburgerveen lopen. Ooit, misschien wel 12 jaar geleden wandelden Roos en ik, eveneens vanuit het toen nog wat verlaten stationnetje Winterswijk West naar dit Korenburgerveen en ontmoetten slechts prikkeldraad en ontoegankelijke stukken natuurschoon; wèl zagen we bij die gelegenheid kraanvogels, althans Roos zag ze vanuit de verte; ik beschikte toen waarschijnlijk nog niet over de Swarovski verrekijker of had die niet meegenomen.
Voor vandaag had Roos in Komoot een track uitgezet rond het Korenburgerveen en, eerlijk gezegd verwachtte ik dat we slechts een rondje rond het veen konden maken en slechts vanuit de verte - net als zo lang geleden - een beetje konden turen naar de schoonheid van dit gebiedje. Maar nee hoor, Roos had op de haar bekende wijze een schitterend pad ontdekt dwars door de fraaiste onderdelen van dit natuurgebied; slechts enkele delen waren kennelijk echt ontoegankelijk; er waren zelfs twee gemarkeerde paden, een groene en een rode die dwars door het gebied liepen en daarover voerde ook de track van Roos ons. In tegenstelling tot luchthaven Schiphol, de toegang tot de voor velen zo gewenste schoonheid van zwemparadijzen en ander luxueus schoons, was het hier op het Korenburgerveen uitermate rustig; we ontmoetten slechts een jong stel met twee piepjonge kinderen op rug resp. kinderwagen die moeizaam over het plankier door het moeras manoeuvreerden en een fotograaf. We passeerden wonderschone vennetjes en bloemrijke velden, natuurlijke broekbossen; ik genoot verschrikkelijk en was, als gebruikelijk lovend over de kwaliteit van de track en kon die nu ook direct uitspreken naar de creatrice! Moe en zondoorstoofd gingen we terug naar huis en namen afscheid op station Zutphen. Nogmaals dank Roos!

PS Roos, het was in 2015 dat we die kraanvogels zagen en was niet het Korenburgerveen maar het Vragender veen. Kennelijk liepen we toen echt nooit rondjes maar zijn we naar station Groenlo Lichtevoorde gewandeld; kunnen we misschien ook nog eens doen tenzij het te ver is voor onze oude botten ha ha.

Vaderdag, nooit aan gedacht

Vaderdag voor Martijn!

"Hey Ferry, hoe is het? Fijne vaderdag vandaag!", zo begon mijn dag; een berichtje van zoon Martijn uit Indonesië, "ik ben vanmorgen verwend met een ontbijtje en een kunstwerk", volgde direct een tweede berichtje, gevolgd door de foto die - met toestemming - deze blog siert.
Ik was ontzettend verrast en vond het erg attent dat Martijn mij hiermee duidelijk duidde wat ik voor hem betekende en voelde me - laat ik dat eerlijkheidshalve bekennen -  enigszins gevleid en vooral warm-dankbaar. Ook stuurde Asbjörn me even later een bericht: ¨een fijne vaderdag he". Het doet me best veel dat de donorkinderen mij de plek van vader geven; heel veel jaren geleden heb ik al eens aangegeven dat ik "vader" een eretitel vind en zeker waar het m'n donorkinderen betreft geldt dat nog extra en betreft het meer het gevoel dan de naam die ze me geven! Ook Nathalie heeft dat ooit willen onderstrepen door mij op vaderdag een kaart te willen sturen; is er door vergeetachtigheid toen niet van gekomen, maar toch har har. Van de anderen kan ik het mij niet herinneren; mocht dat gebeurd zijn dan mijn excuses voor falend geheugen.
Vaderdag zelf is bij mij volledig naar de achtergrond verdwenen; ik achtte het meer iets voor de tijd dat de kinderen klein waren en naar de kleuterschool gingen; ik herinner me nog wel dat ze dan zondagmorgen vroeg naast je bed kwamen zingen met een liedje: "tis vaderdag, tis vaderdag, o, o wat ben ik blij! ik heb een mooi kadootje en een dikke zoen erbij!", was aandoenlijk hoor. Veel later kwam Arja nog een keer bij me langs op vaderdag met een zak zoute noten: "voor je vaderdag", zei ze, enigszins tot mijn verbazing; ik wist niet eens dat het vaderdag was; heb mijn oude vader ook nooit iets voor vaderdag gegeven; was iets van de winkeliers had ik zo het donkerbruine vermoeden.
Maar de vaderdag van dit jaar heb ik achteraf toch heel anders aangevoeld hoor! Bedankt Martijn en Asbjörn, jullie hebben je donor vader een fijn, warm gevoel gegeven.

Feest in Waalre

 

In witte broek vooraan staat het feestvarken, Sander

Vandaag groot feest in Waalre; Sander, de stiefzoon van Roos vierde zijn 51e verjaardag op grootse wijze omdat hij zijn 50e verjaardag, vorig jaar vanwege de Corona hysterie niet mocht en kon vieren. Roos heeft Sander in zijn kleuterjaren leren kennen en sinds enkele jaren geleden is het contact opnieuw tot stand gebracht mede dankzij zijn lieve echtgenote Anita.

In een enorme enveloppe ontvingen we weken geleden de uitnodiging met daarin de aankondiging en dat het feest vanaf 16.00 uur zou plaats vinden. Wij dachten daarom dat we niet eerder dan 17 uur daar zouden moeten zijn omdat het dan lekker op gang zou zijn en de eerste gasten hun tijd met de jarige hadden kunnen doorbrengen. Douwe, zoon van Roos en dus de halfbroer van Sander bood nog aan dat ik met hem en zijn Ana mee zou rijden in de Tesla, maar ik wilde liever samen met Roos ten tonele verschijnen en zo ontmoette ik haar in den Bosch en gingen we samen richting Waalre. Een vlotte busverbinding bracht ons ter plekke. De halte was gelukkig niet zo ver van het "paleis" van Sander en Anita; Sander heeft verdraaid goed "geboerd" en heeft daar een enorm huis met een tuin als een klein bos, en een inrichting die mij aan Hollywood doet denken.

De sneltekenaar aan het werk

Het feest vond plaats in de tuin en van afstand konden wij reeds de obligate dreun van "muziek" vernemen. We werden vrolijk door het echtpaar ontvangen en namen deel aan het feest. Het had meer weg van een culinair gebeuren in de open lucht; kennelijk is de culinaire keuken een belangrijk element voor het echtpaar want bij een vorige gelegenheid hebben we met Sanders' "extended family" bij een twee-sterrenrestaurant gedineerd. En hetgeen hier werd geboden deed mij daar ook sterk aan denken, mijn wat overgevoelige oren ten spijt; ik kan me gewoon niet concentreren met zo'n harde dreun als achtergrond en moest dan ook echt even een half uur acclimatiseren voordat ik, afgezien van mijn tong ook met de oren kon genieten; pas toen kon ik mij op een gesprek concentreren. De ogen kwamen niets te kort want de entourage was voortreffelijk; een party tent met gezellige stoelen en tafeltjes; een lange tafel om als dat nodig was met mes en vork te eten en verder ronde tafeltjes om staande aan te drinken en met elkaar van gedachten te wisselen. Natuurlijk heel genoeglijk bijgepraat met Sander en Anita en vooral ook met Ana, de nieuwbakken schoondochter en partner van Douwe. Ook met een neef van Sander die sprekend leek op Jasper, ook een halfbroer van Sander, maar niet van Douwe; rara wat een gecompliceerd familie gebeuren is hier aan de orde.

En blokken voor de allerkleinste

Het ene na het andere lekkers werd door een bijzonder professionele organisatie toebereid en opgediend; lekkere drankjes completeerden het geheel. Sander liep duidelijk te glimmen van plezier met al deze intimi om zich heen. Voor ieder wat wils; ook voor de jongeren en zelfs voor de zeer kleintjes was voorzien in dingen als een opblaasbare schietschijf resp. houten blokken, een sneltekenaar annex goochelaar en niet te vergeten de muziek. Het  bos vormde een fraaie achtergrond voor het feestelijk gebeuren. 
Hoewel we gepland hadden om met de trein terug naar Wijhe te gaan konden we gelukkig de planning veranderen; het feest en de gezelligheid noopten ons om veel langer te blijven dan OV ons faciliteerde. De Tesla van Douwe bracht ons voor de deur van de flat in de Bilt zodat we uiteindelijk op tijd en lichtelijk uitgevloerd, maar vooral ook dankbaar in slaap konden vallen.

Mijn odes

 Sinds ik in het boek "Odes" van David van Reybrouck aan het lezen ben geweest heb ik daar - tijdens het wandelen vooral - bij stil gestaan. Wat zijn nou voor mij onderwerpen waar ik wel eens over zou willen schrijven omdat ze veel voor me betekenen; inderdaad ook mijn beleving van het zijn en hebben van een ex-partner; in mijn geval zelfs een tweetal dames. maar ook over "de stilte", een steeds zeldzamer wordend natuurverschijnsel in onze luidruchtige, sterk gemotoriseerde samenlevingen. Natuurlijk de schoonheid van de natuur zowel in kleine als in grote dingen, de verwondering bij het aanschouwen van noem maar op; ode aan het zijn. En al denkend steeds meer, soms ook wat esoterische zaken die boven komen drijven. Ik moet maar eens een zakboekje meenemen of mijn smartphone instellen als "lul ijzer" om - al wandelend - gedachten die invallen ook vast te leggen door in te spreken. Misschien zelfs een ode aan het vaderschap of aan het grootvaderschap. Een ode aan mijn flat; ode aan mijn partner. Ode aan het lezen!

Odes

 

Ik noemde het al in de blog van gisteren: het boek "Odes" van David van Reybrouck, die ik voorheen kende als de auteur van "Congo" en "Revolusi". Maar hij heeft ook deel uit gemaakt van de journalisten achter "de correspondent" en tegen die achtergrond heeft hij in overleg met de hoofdredacteur gekozen voor een wekelijkse bijdrage in de vorm van odes over ver uiteenlopende onderwerpen; een vorm om overpeinzingen tot uitdrukking te brengen dunkt mij. Deze odes zijn gebundeld en in boekvorm uitgegeven; zeer lezenswaardig moet ik concluderen.
De eerste ode, "ode aan de ex", heeft mij echt aangegrepen. Hij schrijft zo liefdevol over een ontmoeting met zijn ex en geeft een warme achtergrond aan iets fijns dat wel definitief voorbij is; een vertrouwdheid die verdwenen is maar nog een duidelijke weerklank heeft. 
Maar ook de vele odes die daarop volgden heb ik met veel genoegen gelezen. De ode aan Kofi Annan die het denken van David heeft beïnvloed vond ik ook met zo veel warmte geschreven. Een welgemeend leesadvies.

Vroeg op

 Roos is bepaald een langslaper maar moest vanmorgen wel bijtijds opstaan vanwege haar bezoek aan de fysiotherapie praktijk om 8.00 uur. We hadden de wekker op 6.45 gezet, maar die had ik niet nodig om wakker te worden. Zo tegen half zes stond ik voorzichtig op en zette thee en maakte een boterhammetje voor haar klaar; ik maakte haar rustig wakker en zij verorberde het ontbijt in alle rust. Helaas kon ze niet met de bus in de buurt van de praktijk komen dus moest ze wel met de fiets. Ik wilde haar fiets vast klaar zetten zodat ze niet in de schuur hoefde te wroeten tussen alle rotzooi en mijn vooraan staande fiets, maar ik merkte dat de banden van haar fiets nogal zacht waren: "dan maar op mijn fiets", bedacht ik mij en zette mijn eigen fiets buiten neer. Ik kon net zo goed met de bus naar Utrecht CS gaan; ik had vandaag met Mariska in Heesch afgesproken om samen een wandeling te gaan maken voordat de kinderen om 14.00 uur uit school zouden komen.
Roos vertrok op mijn fiets naar de fysiotherapeut en ik bereidde mijn dag voor. Op de bushalte aangekomen bleek dat buus 77 van 8.43 naar Utrecht CS niet zou rijden wegens werkzaamheden aan de wegen. Wat dan? Met de fiets naar station Bilthoven was geen optie want Roos had mijn fiets; naar de volgende, aangegeven halte was te ver weg. Dan maar naar tunneltje de Bilt, tegenwoordig bushalte KNMI geheten. Door fenomenaal goede aansluitingen was ik precies op de afgesproken tijd, 10.15 in Heesch en zat ik even later gezellig bij Mariska en Gideon aan de koffie. En we hadden weer heel wat bij te praten! Uiteindelijk gingen we aan de wandel; het liep wat hilarisch; had Roos al een track uitgestippeld, daar had Mariska een heel ander voorstel en reden we op haar Tom tom naar een bepaald ven (dacht ze). Bleek in dit geval naar een benzinestation te leiden. Van daaruit kon je dat ven helemaal niet bereiken zodat we uit arren moede maar terug naar Heesch reden en aldaar in de Maashorst aan de wandel gingen. Werd uiteindelijk toch nog 5 kilometer waarbij het mij opviel dat ze er een heel stevig tempo inzette; aanzienlijk sneller dan ik normaliter wandel?!
Weer terug in Heesch haalden we de dametjes, Lieva en Guusje van school; ze vonden het duidelijk leuk dat ze "opa Pluimstaart" weer zagen en Guusje sprong in m'n armen; dat red ik met de 2 jaar oudere Lieva niet meer. Beiden namen een vriendinnetje mee naar huis zodat het een tuin vol was in dit prachtige weer; gezellig dus. Het waterbadje werd gevuld en een gespetter totdat ze het koud kregen en het zat werden. 
Gideon had mij met nadruk gevraagd of ik kwam eten en Mariska had een lekkere bami gemaakt die we eveneens in de tuin verduisterden. Smaakte heerlijk. We spraken nog over wat er zoal speelt totdat Gideon me naar station Oss bracht en ik in alle tevredenheid terug denkend aan deze gezellige dag weer terug was in Bilthoven. Met een wandeling door mijn vertrouwde bos eindigde deze dag in de afronding met enkele odes uit het boek "Odes" van David van Reybrouck; een schrijver die van vele markten thuis blijkt te zijn. 

Men4age

 Enkele weken geleden had ik mij beschikbaar verklaard voor deelname aan een studie naar de werkzaamheid van bacteriële meningitis vaccins bij ouderen, d.w.z. lieden van 65 - 85 jaar. Voor vandaag was de eerste sessie gepland; ik moest mij om 10 uur melden bij Medibilt, het gebouw van een groepspraktijk van huisartsen, waar kennelijk ook andere collectieve medische activiteiten kunnen plaatsvinden. 
Het hele project gaat onder de vleugel van het RIVM en is administratief uitstekend voor elkaar. Ik meldde mij iets voor tijd en werd uiterst vriendelijk ontvangen en kreeg wat materialen uitgereikt. In een andere ruimte was een verpleegkundige die een vragenlijst omtrent mijn medische status met mij doornam en uiteindelijk een samen getekend contract waarin de deelname officieel werd gemaakt. Een meting van de kracht in mijn handen maakte deel uit van de "keuring". Daarna volgde bloedafname, speeksel collectie en uiteindelijk natuurlijk de vaccinatie zelf. En daar kon ik weer gaan. 
De codenaam van de studie: "men4age" deed mij aanvankelijk denken dat slechts mannen deel zouden nemen hoewel de bijbehorende brief sprak van mannen en vrouwen; na enig nadenken realiseerde ik mij dat "men" natuurlijk sloeg op meningitis.
Roos was gezellig thuis en we dronken koffie. Gelukkig had ze een afspraak kunnen maken bij de fysiotherapie maatschap; helaas niet bij de manueel therapeut zoals ze had gehoopt, maar wel morgenochtend als eerste om 8.00 uur; dat wordt op tijd naar bed vanavond!

Trijn van Leemput

 Roos ging vanavond naar een opera in theater Tivoli in Utrecht. Het ging om een opera over een historisch moment in de Utrechtse geschiedenis, de bestorming van het Vredenburg, het gehate kasteel annex gevangenis. Het speelde in 1577, tijdens het eerste decennium van de 80-jarige oorlog. Aan de wikipedia pagina die aan Trijn is gewijd heb ik niets toe te voegen; wat een dame; van een voorname Utrechtse vrouw is zij een voorvechtster geworden die met een pikhouweel de eerste bakstenen van het kasteel Vredenburg los wrikte. De gelijkenis met het neerhalen van "de muur" in Berlijn dringt zich op.

Winterswijk West

 Vandaag maakten we een mooie rondwandeling door de Achterhoek. Via Zutphen naar station Winterswijk West. Daar waren we jaren geleden al eens een keer om aldaar een veengebied te bezoeken dat ik graag wilde zien en kende van nog veel langer geleden. Inmiddels was het niet meer vrij toegankelijk weet ik nog, maar we hebben bij die gelegenheid wel kraanvogels gespot. Voor vandaag had Roos een rondwandeling van 10 kilometer geconstrueerd en die liepen we af. Na een eerste stuk langs wegen en ander versteende paden kwamen we uiteindelijk in een bijzonder fraai natuurlandschap, afgewisseld met wat kleinschalige stukken landbouw. We besloten om wat vaker de streek rondom Winterswijk te gaan bewandelen. Ik bedacht mij zelfs dat ik morgen maar weer naar dit station moest gaan en dan het belendend moerasgebied, het Korenburgerveen te gaan bekijken; je kunt er wel niet (meer?) doorheen, maar er rond omheen lijkt me ook aardig.
Het zou er niet van komen, want de rugpijn van Roos was er bepaald niet minder van geworden ondanks dat beweging het eerst aangewezen middel is om rugpijn te bestrijden, daarom besloot ik om bij haar te blijven zodat we samen naar de Bilt konden reizen. Ze zou sowieso morgen naar de Bilt komen vanwege een opera 's-avonds in Tivoli Utrecht.

Werken in de tuin

In de loop van de middag kwam ik bij Roos aan; direct vanuit het boodschappen doen op de markt was ik doorgereden naar het station; de nootjes van Will's notenbar lagen nog warm te geuren in m'n rugzak; ik kon er dan ook niet van afblijven. Eenmaal in Wijhe zag ik dat Roos de heg had geknipt; niet alleen de heg had daarvan de zichtbare sporen maar ook de rug van Roos was licht getekend door de inspanning die het haar gekost had om de forse heg met de heggenschaar te snoeien. Het zou behoorlijk van invloed zijn op het verloop van de volgende dagen.
Desondanks stond Roos er op dat we morgen aan de wandel zouden gaan; een ruim 10 kilometer lange track had zij geconstrueerd; een rondwandeling vanuit station Oss-West. Daarmee kwam ze tegemoet aan mijn wens om in de weekend dagen - wanneer ons Dalvrij Abonnement het reizen met verschillende lijntjes faciliteert - vanuit Wijhe naar het Oosten te gaan voor wandeltochten.