Wijnoogst in Limburg

Druivenplukkers bezig in Zuid Limburg

Eerlijk gezegd vind ik de wijnverbouw in NL een beetje "would be". De producten die ik tot nu toe probeerde waren niet alleen peperduur maar ook nog eens van slechte kwaliteit. Er wordt in Europa, maar ook elders in de wereld zulke voortreffelijke wijn geproduceerd dat ik me erover verbaas dat de verbouw ook naar onze dreven begint op te rukken.

Nu weet ik natuurlijk best dat er in de Romeinse tijd ook wijnbouw was in NL, maar ik behoud mijn reserves. Dick houdt vol dat de NLse wijn best lekker is en een volgende keer gaan we ook uitgebreid proeven zo hebben we afgesproken.

Het oude vijvertje in het bos

Inmiddels is het vrijwel dichtgegroeid, maar dat was 20 jaar geleden zeker niet het geval. Het grondwater stond toen iets hoger en het vijvertje bevatte ruimschoots water. Ik heb het een keer goed gevonden dat m'n twee jongste kinderen in dat vijvertje hebben pootje gebaad en zelfs "gezwommen", althans zodanig onder water waren geweest dat ze stinkend naar de modder weer thuis kwamen. Heerlijk om aan terug te denken en Anneke mopperde pro forma een beetje omdat ze zo stonken maar vond het ook allemaal best. Daar moet ik altijd aan denken wanneer ik door het bos m'n "drietje" ga wandelen. 

Industriële archeologie in Vijlen

Het lijken wel de restanten van een Griekse tempel, maar dit zijn overblijfselen van de Eerste Nederlandse Cement Industrie, de ENCI. Deze inmiddels grote industrie begon ooit in Vijlen, het karakteristieke hooggelegen dorp in Zuid Limburg met de kerk die je vanuit de verte altijd kunt zien liggen.

Nu liggen er koeien tussen. In het centrum van Vijlen werd ooit in dagbouw mergel gedolven. Kennelijk was de aanvoer niet voldoende en is de fabriek verplaatst. Inmiddels heeft de ENCI de hele Pietersberg verwerkt tot cement en is ze begonnen aan de hoogten bij Margraten, dit zeer tegen de zin van de Amerikaanse overheid vanwege de grote militaire begraafplaats met soldaten uit WO II.

Aan het werk op het Kwadijkse Vlot

Peter en Alderd aan het boom zagen

Weer ontzettend vroeg opgestaan om op tijd, d.w.z. om half tien op de werklocatie, Het Kwadijkse Vlot, te kunnen zijn. Alweer de tweede keer dit seizoen dat de werkgroep Kwadijkse Vlot aan het werk gaat. Dit is de plek waar de groep al 25 jaar lang riet ruimt, de opgroei snoeit en verwijdert en verdere werkzaamheden om de natuur hier weer terug te krijgen. Toen ik (voor mij de eerste keer) het terrein betrad kon ik wel vaststellen dat dit een schitterend hoogveen landschap was.

Ondanks de droogte van de laatste weken was het sompig; mijn wandelschoenen konden het maar net aan. Er was helaas een trein uitgevallen waardoor ik een half uur later kwam. Toen ik bij Kwadijk de hoek omsloeg hoorde ik het geluid van de maaier die werd gehanteerd door Ben, de "hoofdman" van de groep. Er werd riet geruimd dat de vorige keer was blijven liggen. Een "Lastpak", een handig transport apparaat met rupsbanden werd gebruikt om af te voeren. Ik vernam dat dit vroeger ook handmatig gebeurde; wat een extra werk heeft dat betekend. Ik neem aan dat de werkgroep toen slechts dit natuurgebiedje onderhield en niet al die gebieden die nu iedere winter ter hand worden genomen.

Ab zorgt ervoor dat er "breed" wordt gestapeld zodat er veel
in één keer kan worden afgevoerd.

Aan de ingang van het terrein werd het afgevoerde materiaal opgeslagen; uiteindelijk wordt het m.b.v. een kraan afgevoerd door de werkers van Staatsbosbeheer, de beheerder van het terrein.

Veel meer kan er echt niet op!

Eindelijk Oene

Pontje bij Olst

Weer voor dag en dauw op met het dalvrij abonnement van de NS; op weg naar Oene. Ik wil dat al jaren en heb nu uitgezocht hoe je er kunt komen. Het doel is natuurlijk die bekende slager, want zeg nou zelf: "wie heeft er van Oene gehoord?". Welnu even over achten was ik al in Olst en op weg naar het pontje over de IJssel. Het pad naar Oene was goed aangegeven. Onderweg vette klei die lag te glimmen in het ochtendlicht. Er waaide een stevige Oostelijke wind en het was behoorlijk koud. Maar dat werd eigenlijk ook wel eens tijd; het is vandaag St Maarten en het is nog niet koud geweest deze herfst.

Vette klei ligt te glimmen in het ochtendlicht

En daar kwam ik aan in Oene, bij slager ter Weele op de Houtweg 8 in Oene. Wild zwijn hadden ze vers liggen en ik kon kiezen wat ik wilde. Een stevig stuk filet, wat kleine filetjes om zo te bakken en wat poulet voor een wildschotel. Verder ambachtelijk gemaakte bloedworst en heel dun gesneden  gedroogd geconserveerd vlees en een kilo krabbetjes. Het werd allemaal voor me gevacumeerd en van stickers voorzien. Prima service en ongetwijfeld super kwaliteit. We gaan het proeven (of was het nu smaken?)

Ik vertelde dat ik speciaal naar deze slager toe was gekomen vanwege de bekendheid, met name bij SlowFood. Daar hadden ze tot mijn verbazing nog nooit van gehoord. Achteraf denk ik dat er een artikel stond in het blad van de KNS en niet in het SF magazin.

Dit is een zelfslachtende slager, in een piepklein dorp; het was er behoorlijk druk en zo te zien geen problemen om het hoofd boven water te houden. Ik weet wel waar ik mijn varkens -, c.q. zwijnenvlees in het vervolg ga kopen. We gaan natuurlijk ook de Bentheimer proberen, maar Oene bevalt vast prima.

Terwijl ik terugliep zag ik een kudde brandrode koeien. Het was echt een SlowFood dag. Sandor Schiferli, voormalig voorzitter van "De Ark van de smaak" heeft wat met dit runderras, dus het komt vast nog wel eens in de Ark. Is overigens een zijtak van de MRIJ naar ik begreep dus een fraaie dubbeldoel koe met prima melk, geschikt voor kaas.

Een kudde brandrode runderen.

Een onverwacht stuk Pieterpad

Schitterende boerderij onderweg

Het wordt tijd voor varkensvlees; erwtensoep, bruine bonensoep en andere winterse kost vragen om varkensvlees nietwaar. Nu heb ik daarvoor drie verschillende potentiële bronnen, t.w. de Bonte Bentheimer, waarvan ik het vlees kan betrekken bij de kweker van deze varkens, of wellicht bij de slachter hier bij ons in Maartensdijk. De derde potentiële bron is de slager in Oene die het hele jaar door het vlees van wilde zwijnen verkoopt. Na overleg voor deze laatste gekozen. Beetje laat van huis vertrokken met het plan om naar station Olst te gaan via Zwolle en van daaruit naar Oene te wandelen (echt een moderne jager/verzamelaar nietwaar). Maar buiten de waard gerekend; er was een defecte trein die het verkeer tussen Zwolle en Deventer onmogelijk maakte. Toen even op het bord gekeken en de trein naar Ommen genomen; vanuit Ommen kun je vele kanten op en inderdaad, onverwacht een heerlijk stuk Pieterpad gelopen.

Onderweg een prachtige boerderij en een weiland met een grote kudde Lakenvelder koeien, kortom, bepaald geen verloren dag. Morgen nog maar eens proberen.

Een behoorlijk grote kudde Lakenvelder koeien in de mist

Terra Madre Day 2011

Carlo Petrini, de grote man achter Slowfood

Vanmorgen ontving ik een boodschap van Slowfood International over Terra Madre Day 2011 die plaats zal vinden op 10 december, de verjaardag van Slowfood. Carlo Petrini, de grote man achter Slowfood, houdt een toespraakje dat bekeken kan worden via Internet. De gedrevenheid van Carlo acht ik heel bijzonder; hij heeft decennia lang het belang van biodiversiteit alsmede het belang van de smaak op de wereld agenda gezet; hij heeft kleinschalige projecten op het gebied van de landbouw krachtig gestimuleerd. Kortom, hij weet hoe het moet en heeft nu een wereldwijde campagne opgezet. Petje af.
Mijn Slowfood Terrra Madre dag is feitelijk iedere dag; ik eet vrijwel louter Slowfood producten die ik betrek bij mij bekende lokale producenten, afkomstig van ouderwetse huisdier-rassen of toch minstens uit de moestuin en van de koude grond. Voorbeelden daarvan te over in dit Blog. In tegenstelling tot Petrini heb ik niet zo'n behoefte (meer) om me voor de verbreiding van dit gedachtengoed in te zetten. Hier in NL zie je dat de kleinschalige voedselvoorziening en het behoud van ouderwetse producten en huisdieren zich in toenemende mate voordoet. Dat doet me genoegen en is toch wel mede door Petrini et al tot stand gekomen. Petje af.

Hoezo 20%

Links de longen van een roker en rechts van een niet-roker

Onze minister van volksgezondheid heeft besloten om verder af te zien van de subsidiëring van ontmoedigingsbeleid v.w.b. roken. Algemeen wordt hier schande van gesproken; NL heeft een onbeschaamde 20% rokers onder de volwassen bevolking. Ik kon me dat laatste nauwelijks voorstellen omdat ik juist de indruk had dat in NL aanzienlijk minder wordt gerookt dan in landen als bijvoorbeeld Spanje en Griekenland. 

Toen ik dat las over dat relatief hoge percentage ben ik er eens op gaan letten, en inderdaad, er wordt in ons land krankzinnig gerookt, maar niet door de volwassen bevolking maar vooral door de jeugd en de jong-volwassenen. Zo zag ik vanmorgen vroeg, het was half tien, een groepje van vier jonge vrouwen en ja hoor, alle vier met een sigaret. Zondag zag ik twee snotjongens van hooguit veertien jaar in de wachtruimte (daar mag het al helemaal niet) beiden een sigaretje roken. Daar helpt geen overheidsbeleid tegen; dat moeten de ouders voorkomen. En zelfs dat helpt niet altijd. Zelfs in mijn eigen gezin met twee ouders uit de gezondheidszorg en ondanks alle voorlichting begon er toch eentje te roken. Ze wist wel dat het heel ongezond was en is vrij snel gestopt.

Dat is dus ook geen kwestie van ermee stoppen maar gewoon er niet mee beginnen en dat is geen overheidstaak maar een taak van de ouders. En voor volwassenen vind ik het, net als de minister, een kwestie van eigen verantwoordelijkheid. Als je echt wilt, dan kun je gewoon stoppen. Ik heb een tweetal verstokte rokers gekend die beiden acuut stopten toen het al te laat was; de ene wegens een torenhoge bloeddruk en de ander wegens geconstateerde longkanker. Dus vertel mij niet dat stoppen niet zou kunnen zonder hulpmiddelen. Kijk maar naar het plaatje boven mocht je dit als roker lezen; dan wil je toch niet meer roken en stop je acuut.

Communicatie wetenschappers

Het verschil tussen proeven en smaken is de
makers kennelijk ontgaan. En je ziet ze overal in NL
hangen en, parmantig draaiend hun boodschap uitkraaien.

Hoeveel zgn. communicatie deskundigen zullen dit "billboard" onder ogen gehad hebben? Sinds wanneer proeft kruidenthee; zie je het voor je? Waarschijnlijk zullen de "communicatie deskundigen" wat glazig kijken als je hen dit voorlegt; kennelijk is het correct gebruiken van de taal geen item meer in "communicatie". Het verschil tussen de woorden proeven en smaken is toch duidelijk dunkt mij.

Als je aan een jongmens dat heeft "gestudeerd" vraagt wat dan wel dan luidt toch wel erg vaak het antwoord: "communicatie" al dan niet met enig voorvoegsel. En dat gaat dan met een plechtige gelaatsuitdrukking gepaard, terwijl ik denk: "alweer eentje". Het is net als theaterwetenschappers; wat moet je er als maatschappij mee. En dan nog niet eens fatsoenlijk Nederlands spreken. Sjef van Oekel zou zeggen: "Ik word niet goed".

Trekvogelpad door het Twiske

Foto van een stukje van de kaart. Handig om even op het pad te komen

In de vakantie doen we het ook wel eens: even een foto maken van een dienstregeling van de bus en die dan via het fototoestel ook weer uitlezen als je de vertrektijd moet weten. Zo maakte ik een foto van het deel van de kaart die ik nodig had om op het Trekvogelpad te komen vanuit station Zaandam-Kogerveld. Heel handig, want ik liep er zo heen zonder dat ik het hele kaartenboek waaruit ik de foto maakte, hoefde mee te nemen. En zo liep ik door een mij onbekend stuk Zaandam met razende auto's van de Coentunnelweg. Een tunneltje onder de Coentunnelweg door leidde mij naar het Oostzanerveld. Daar moest ik wel heel sterk aan mijn vader denken want die vertelde mij dat hij daar als jongen in het donker bij maanlicht had geschaatst. En in die tijd was het ook echt donker. Ik besefte mij heel intensief dat mijn vader nog altijd heel dicht op mijn huid zit, zeker wanneer ik in het Noord Hollandse aan het wandelen ben. Via Oostzaan, de stad van zijn voorouders (mijn grootmoeder Sientje kwam uit Oostzaan en naar ik heb na kunnen gaan dankzij het genealogische werk van mijn aangetrouwde achterneef Karel de V., komt die familie al sinds minstens 1800 uit Oostzaan met alle vertakkingen!).

De rimboe werd dit vroeger genoemd, en terecht. Bijzonder ruig terrein
mooi natuurlijk beheerd en goed voor vogels dunkt mij.

En dan door langs het Twiske, een werkelijk schitterend natuurgebied. Bij de lokale bevolking stond het vroeger bekend als "de rimboe", en terecht. Het is hier en daar bijzonder ruig terrein; ideaal voor vogels denk ik. Aan het eind van de rit, vlak voordat Landsmeer werd bereikt stond de Twiskemolen imposant te wezen. Heerlijke dag en ongekend mooi herfstweer. Het voelde aan als 20 graden, windstil en zonnig. En dat op 5 november?!

Twiskemolen, een watermolen.

Hubris

Hier de afbeelding van de kinderschaar van een groot
gezin pakweg rond de vorige eeuwwisseling. Hier niet zo scherp
afgebeeld maar in werkelijkheid een ontroerend plaatje.

Theo Toebosch haalt in zijn boek "Uitverkoren zondebokken", dat handelt over de familie Josephus Jitta de oude Grieken aan. Het citaat van Toebosch slaat op een verhaal uit "Historiën" van Herodotus, de eerste geschiedschrijver.
Citaat: De oude Grieken zeiden al dat een mens voor hubris, overmoed, moet waken en zichzelf niet gelukkig mag prijzen voordat hij zijn laatste adem heeft uitgeblazen.
Van dat verhaal ben ik altijd sterk onder de indruk geweest; het handelt over koning Croesus, de legendarisch rijke koning uit de vroegste geschiedenis. Deze koning is er sterk van overtuigd dat hij de gelukkigste man moet zijn. Maar Solon antwoordt hem dat je dat pas kunt zeggen nadat je bent gestorven en noemt twee voorbeelden van mannen die gelukkig zijn gestorven: de één na de strijd voor het vaderland, op hoge leeftijd in zijn bed, te midden van zijn familie; de ander in de strijd voor het vaderland.
Croesus verbaast zich en leeft verder, overschat zijn mogelijkheden, verliest een ten onrechte begonnen strijd, vervolgens zijn rijkdom en macht en komt op de brandstapel. Daar roept hij dat hij nu pas begrijpt wat Solon bedoelde. Zijn overwinnaar vraagt wat hij zegt en probeert hem nog van de al brandende stapel te redden om dat te vernemen. Croesus  bidt tot de Goden; Apollo redt hem door een zware regenbui die de vlammen dooft.

Toebosch is misschien geen echt groot schrijver; zijn grondigheid en trots op alle verzamelde feiten maken het lezen niet altijd even aangenaam. Daarentegen geeft het boek wel ontzettend leuk inzicht in de dagelijkse geschiedenis en dat vanuit een midden niveau. Zo lees je dat Nicolaas Josephus Jitta betrokken is bij de vluchtelingen opvang van Belgen tijdens WO I en bij de opvang van vluchtelingen uit de overstroomde gebieden in NL na de overstroming van 1916. Dat zijn gebeurtenissen van wereldomvang c.q. nationale omvang geweest waar je dan van binnenuit over kunt lezen. De oprichting van de Gezondheidsraad.
Bij tweede lezing van het boek ben ik nog meer onder de indruk.
Ik ga het boek uitlenen aan mijn voormalig buurmeisje Betty J., net als ik ooit woonachtig in de Josephus Jittastraat in Amsterdam.

In de tuin werken

Het lijkt wel een loopgraaf

Mijn eerste eigen tuin kreeg ik in Amstelveen, Schouwenselaan 13. Een redelijk grote stadstuin waar ik me heerlijk in kon uitleven. Wat me bezielde weet ik echt niet meer maar ik groef daar een soort loopgraven en ik spitte keer op keer het hele zaakje om. Ik legde een grasveld aan en een terras; de overbodige stenen verborg ik onder het terras in zo'n loopgraaf in plaats van ze af te voeren.
Tegen de garage/schuurmuur van de buren legde ik een soort moestuintje aan met tomaten. Leuk hoor. En een jaar later ging ik met Anneke in de Hoflaan in Bilthoven wonen met een gigantische tuin. We konden hem gewoon in het begin niet in de hand houden. Maar ook die tuin kon ik op enig moment in het gareel houden door met immer grof gereedschap regelmatig aan de gang te gaan; iedere avond "een tak zagen", totdat het Anneke zelfs te veel werd: "eer blijft niks over van die tuin!".
Maar nu ben ik lekker bezig in de tuin van Roos. Achterin de tuin stond een krankzinnig dikke "heg" die eigenlijk van gemeentewege onderhouden had moeten worden. Maar Roos heeft een stuk van 2 meter bij kunnen kopen en nu konden we legitiem de heg weghalen. Het snoeien heeft Roos voor het grootste gedeelte gedaan, maar het weghalen van de stronken liet ze graag aan mij over. Heerlijk werk. Ik moest weer aan die loopgraven van Amstelveen denken toen ik de ravage overzag die achterbleef nadat ik twee grote stronken had verwijderd. De volgende dag een stijve rug en wat spierpijn in m'n bovenbenen maar vooral een lekker gevoel van "wat gedaan hebben"; eerlijk werk waarvan je gaat zweten!

PS Eerlijkheidshalve moet ik toevoegen dat Roos vrijwel in haar eentje het hek heeft geplaatst rond de tuin. Alleen bij het plaatsen van de deur heb ik haar bijgestaan. Petje af voor haar!

De smaak van appels

Dit is voor mij het toppunt van een niet-lekkere appel.

Eigenlijk houd ik helemaal niet van appels, althans niet van die "moderne" rassen die er sinds mijn jeugdjaren zijn gekomen. In de Bellet boomgaard waar ik onlangs met Dick was hingen nog die ouderwetse appels als de goudreinet en de Cox. Die eet ik graag en vandaag heb ik de laatste valappel daarvan "opgenuttigd". Past ook wel in mijn FDH dieet.

Het bos bij Baarn

Wat een dag vandaag! Ben gisteren weer eens begonnen met het FDH dieet (Fress Die Hälfte). Bij het bridgen had ik tegen de laatste ronde behoorlijke trek. De adrenaline voel je vrijwel vanaf de eerste dag stijgen met als gevolg dat je vroeg wakker bent. Mager ontbijtje van 1 gekookt eitje, klein boterhammetje met dun boter, dun jam en dun kwark. Smaakt meteen een stuk beter als je echt trek hebt. En vervolgens de slaapkamer een goede beurt gegeven. Daarna naar het station gewandeld en een étappe van het Trekvogelpad gewandeld: van Hilversum Noord naar Baarn. Het was uitstekend wandelweer zo over de Hilversumse heide, langs de koeien met de reusachtige hoorns en dit karakteristieke GR teken op de stomp van de boom. Ken ik al jaren. En dan het Baarnse bos.

Het lag vol met herfstbladeren; dat deed me denken aan die keer, ik zal een jaar of 10-11 geweest zijn, dat een schoolvriendje van mij, Henkie T. met zijn ouders naar het bos in Baarn ging vanwege de herfst. Mijn ouders gingen nooit "zomaar" met de trein. Ik mocht mee, dat was me wat! Van het bos weet ik me eigenlijk niets meer te herinneren, maar tijdens de rit met de trein zaten we in de coupé met een geestelijke van de Grieks-orthodoxe kerk; zo iemand met zo'n, zwarte toga en een hoog hoofd-deksel. Ik heb nog geprobeerd om met hem te converseren in mijn "Papa fume une pipe" Frans. Kostelijke herinnering met zo'n eigenwijs joch. Ik ben die ouders nog dankbaar voor die heerlijke ervaring.

Bij het FDH dieet hoort wel een stevige portie lichaamsbeweging; dat is voor mij als gepensioneerde wandelaar geen enkel probleem, zeker niet met dit schitterende weer van de laatste weken. Het rare is dat je honger door de lichaamsbeweging "verdwijnt". Om 7 uur had ik ontbeten, om 9.30 uur had ik behoorlijke trek, niet aan toegegeven. Vervolgens stevig aan de wandel en de honger verdween. Om 13.00 een halve boterham met gebakken ei (nog over van de dag tevoren). En 'savonds heb ik pas om 20.00 uur gegeten want honger had ik nog steeds niet. En dan maar een heel klein beetje eten. Ben benieuwd of het zoden aan de dijk zal zetten.

Van Bergen op Zoom naar Steenbergen

Het begin -, c.q. eindpunt van het Floris V pad in Bergen op Zoom

Het boekje lag al een paar jaar op me tewachten, het Floris V pad van Amsterdam naar Bergen op Zoom. Die laatste plaats is natuurlijk een prima startplaats voor het Dalvrij abonnement; daarmee moet je heel vroeg, vóór half zeven inchecken anders kun je niet gratis reizen. Voor nabije doelen is dat als wandelaar niet zo erg handig, althans niet in oktober want dan moet je in het donker beginnen, dus hup naar Bergen op Zoom. En dan kom je daar al voor 9.00 uur aan. De wandeling begon bij het station, naar ik dacht richting centrum, maar dat bleek niet het geval. Dus na enig gedoe vond ik de juiste richting van het verder goed gemarkeerde pad en kwam aan bij het officiële begin van het pad bij het Stay Okay hotel.

Hier is het Floris V pad wel erg smal (har har)

Het was een fors stuk tot Steenbergen, door bossen en langs natte natuurgebieden in aanleg; hier en daar was het pad zo smal dat ik zelfs enige aarzeling had om het te vervolgen, maar de markering was uitstekend zodat aarzeling, zelfs in de weilanden en langs slootkanten onterecht was. Moe maar voldaan kwam ik in Steenbergen aan. Doorgereisd met de bus naar Bergen op Zoom en door naar Breda. Daar de hoogbejaarde moeder van Roos opgezocht. Vervolgens door naar Delft, eten bij dochter Joke en vroeg weer naar huis. Om elf uur kwam ik volstrekt uitgevloerd thuis en twee minuten later was ik zeer diep in slaap. Wat een heerlijke dag was dat met dit fraaie herfstweer.

Schitterend plasje tussen de weilanden

Loopgraven oorlog

Ivan Bloch voorspelde de volslagen zinloosheid van
"moderne oorlog".

In "Uitverkoren zondebokken", het boek dat handelt over de leden van het geslacht Josephus Jitta van de hand van Theo Toebosch lees ik dat Ivan Bloch al ver voor WO I had beredeneerd dat oorlog geen zin meer had. Citaat: Nieuwe wapentechnologie zo concludeert hij in "La Guerre Future", heeft stormaanvallen met bajonet en cavalerie zinloos gemaakt. Ingraven in loopgraven betekent het einde van snelle aanvallen en beslissende overwinningen.

Hij heeft zijn gelijk gekregen in 14-18, la grande guerre. Vorig jaar was ik met Peter C. in Verdun en heb de restanten van de verschrikkingen, die zelfs heden nog afschrikwekkend zijn mogen aanschouwen. De jaren daarvoor waren we in Ieperen en Passchendaele. Ik kwam er elke keer gedeprimeerd vandaan. Mijn inlevend vermogen als vader van twee zonen ging met me aan de loop. Wat een verdriet moet dit allemaal hebben veroorzaakt en was kennelijk onvermijdelijk door de collectieve beslissing van regeringen en bevolkingen van de Europese staten.
Waarschuwingen vooraf doen de mensheid niet van een vooringenomen besluit terugkomen. Men ging collectief "frisch und fröhlich" te wapen en zo verloren miljoenen jonge mannen het leven. Laten we vooral blij zijn met ons verenigd Europa dat toch primair tot stand kwam om dergelijke stommiteiten te voorkomen!

Utrecht volop in beweging

Kom je aanlopen door zo'n smal, middeleeuws straatje in Utrecht, dan torenen deze kranen hoog boven de stad uit om te bouwen aan het nieuwe silhouet van de binnenstad. Imposant en voor mij toch wel een bewijs dat het wel goed gaat in NL. Kom je in Spanje dan zie je nog maar een enkele bouwkraan en die staat strijk en zet al enige jaren stil; daar is de bouw helemaal stil komen te liggen. 

Onlangs was ik bij Alkmaar aan 't wandelen en daar viel me ook al op dat de bouw in ons land volop actief is. Ik heb behoorlijk vertrouwen in onze economie. En verder ben ik erg benieuwd wat ons in Utrecht te wachten staat. Tot nu toe is er pijlsnel een enorme betonkolom opgezet en naar ik begreep komen er woontorens. Leuk voor jonge mensen zonder kinderen zo in de binnenstad.

"Chicago loop" van Paul Theroux

The loop, bovengronds spoor van de metro in Chicago

Meer dan twintig jaar geleden was ik op werkbezoek in de USA, o.a. in Chicago. Eén van de weinige dingen die ik van Chicago wist betrof "The loop", een bovengronds deel van de Metro aldaar in de vorm van een lus. Met de bus reden we destijds door Chicago en inderdaad kon ik blik opvangen van dit bovengrondse spoor. Het is een kenmerk van deze stad evenals de uit grote (Romeins aandoende) granieten blokken opgebouwde wolkenkrabbers. Het was bij dat werkbezoek aan de USA en Canada de enige stad die anders was dan de andere. De eenvormigheid van al die steden (inmiddels feitelijk ook in NL het geval) stond me destijds tegen en gaf me een slecht voorgevoel hoe het in ons land en de rest van Europa zou gaan worden.

Mijn vriend Peter maakte me attent op een boek dat hij decennia geleden had aangeschaft over "The loop", een roman van Paul Theroux, vooral bekend van zijn reisverhalen als "The iron rooster", een bijzonder spannend reisverhaal over China. Altijd nieuwsgierig naar boeken die vrienden lezen heb ik het via www.boekwinkeltjes.com aangeschaft. Het is, zoals Peter me al schreef, een roman met als hoofdpersoon een psychiatrisch ernstig gestoorde man met een gecompliceerd dubbelleven waarin zijn echtgenote een belangrijke rol speelt. In z'n doorgeschoten inlevend vermogen tijdens een sadosexuele handeling, doodt hij een hem verder onbekende jonge vrouw. Daarna is het helemaal met hem gedaan, ontspoort emotioneel volledig en uiteindelijk springt hij van de Sears tower (het tijdens mijn bezoek aan de US hoogste gebouw ter wereld). Geen prettig boek om te lezen; rauw en uitzichtloos, literair bijzonder knap geschreven maar niet mijn goesting. Roos heeft het 20 pagina's volgehouden alvorens het naar de bazar van de WVT ging. 

"Zoete mond" van Thomas Rosenboom

Jeroen Vullings heeft een fraaie analyse van het boek "Zoete mond" van Thomas Rosenboom achtergelaten op Internet. Daarin is hij in mijn ogen erg mild; ik heb het in één ruk uitgelezen, niet omdat ik het zo'n imposant of boeiend boek vind maar vooral vanwege mijn onjuiste gedachte dat degene van wie ik het boek had geleend, Jaap C, broer van Peter C, het zo'n geweldig boek vond. Maar hij had het mij uitgeleend omdat ik, net als één van de hoofdpersonen, zo gek op lopen was.
Nadat ik "Publieke werken" had gelezen, was ik er van overtuigd dat Thomas een absolute topper moest zijn en opgenomen zou worden in de rijen van Hermans en Mülisch (van het Reve laat ik er liever even buiten evenals Wolkers hoewel ik "Turks Fruit" weergaloos vind). Maar "Gewassen vlees" had ik na honderd pagina's te hebben doorgeploegd naast mij gelegd; ik begon bladzijden over te slaan uit verveling en kon maar niet in het verhaal komen. Dat zelfde overkwam mij met "Zoete mond", hoewel ik dat wel heb uitgelezen, zij het dat ik steeds meer alinea's begon over te slaan.
Aanvankelijk dacht ik nog dat er in Rosenboom een nieuwe Hermans was opgestaan. Hij weet ook dat zeurderig sfeertje op te roepen zoals dat zo schitterend uit de verf komt bij "Onder professoren" van Willem Frederik, wanneer die lullige hoogleraar op de radio hoort dat hij de Nobelprijs heeft verkregen en daarvoor van z'n buren een haan ten geschenke krijgt. Hoe hij dan gebakjes gaat halen. Het is minstens twintig jaar geleden dat ik het boek las en moet er nog om lachen. Die zuurschrijverij ligt mij dus wel.
Maar bij "Zoete mond" vond ik het in toenemende mate gemaniereerd. Gelukkig denken de professionals in leesland er anders over dan ik, gezien de lovende recensies. Overigens is Jeroen Vullings daarin terughoudend.

Lekker naar buiten op z'n Hollands

parkeerterrein met bijbehorend terras voor de broodnodige "natuurbeleving".

Als je zo vaak langs 'sheren wegen wandelt als Dick en ik, merk je toch wel dat je een behoorlijke uitzondering bent. Zo'n toch wel heel exclusief toeristisch landschap als Zuid Limburg noodt toch tot lekker eropuit trekken; voor ons is dat toch wandelen, maar voor de meeste mensen betekent het vooral om in de auto, vanachter het venster een beetje om je heen te kijken alsof je TV kijkt en neerstrijken op een terras. Zo kwamen we dit volle parkeerterrein en een vol terras tegen tijdens onze wandeling door het Geuldal. 

Maar het kan ook anders! Verderop kwamen we een stoet wandelaars tegen die een georganiseerde wandeling deden. Ik heb wel eerder gezien dat georganiseerde wandelingen de mensen over de streep trekken om eens lekker door de natuur te gaan wandelen; wandelboekjes en markering zijn daar kennelijk toch niet voldoende voor.

Op het mij zo geliefde Hulshorster zand kom ik ook zelden iemand tegen. Het maakt mij wel eens bevreesd voor het behoud van onze natuurgebieden; als niemand er affiniteit mee heeft omdat het onbekend is dan kan het na een electorale catastrofe natuurlijk zomaar in bebouwd gebied veranderen. Ik moet er niet aan denken maar tegen die tijd doen mijn kiezen wellicht geen pijn meer, maar  je weet maar nooit.

Bye bye Wijn en Spijslokaal

Door mij werd het "Wijn en spijslokaal", bij het station Bilthoven toch wel beschouwd als het prettigste restaurant van het dorp. Natuurlijk is dat een kwestie van smaak, maar de inrichting vond ik bijzonder aangenaam en gezellig. Gelukkig hadden Roos en ik er de laatste maanden een paar keer gegeten toen er toch nog heel onverwachts een eind aan de pret bleek te zijn gekomen. We gingen langs om te reserveren voor die zaterdagavond maar dat bleek niet mogelijk, ook niet voor een andere zaterdagavond, want het was die avond de laatste keer. En inderdaad een dag later hingen deze plakkaten voor de ramen waarin de klanten werden bedankt.

De laatste keer dat we er hebben gegeten was op een heel warme zaterdagavond. We hadden gewandeld en kwamen aan in korte broek en wandeltenue. Ik geneerde me een beetje om naar binnen te gaan maar Roos drong (gelukkig!) aan. Ik vroeg of het goed was in deze kledij en dat was geen probleem. We hebben toen op het terras genoten van wat later bleek "de laatste keer" te zijn geweest, althans aldaar.

Naar ik vrees komt het restaurant ook niet terug op een andere lokatie want nu werd aangekondigd dat de inventaris wordt geveild.

Bedankt management en jammer dat jullie weg moesten vanwege de renovatie van het station Bilthoven. Dus na de Griek nu ook dit fijne restaurant pleitte.

Een raadsel in het bos

Wie het weet mag het zeggen?!

Zomaar, middenin het bos ergens in de buurt van Vaals staat dit merkwaardige bouwsel; keurig gefundeerd op een betonnen plaat, deur waar niets achter ligt dan wat rommel. Niets verraadt wat ooit het doel was. Dick had mij al een raketsilo aangekondigd; ik kon er niets anders van maken dan een ouderwetse telefoonschakelpunt. Wie het weet mag het zeggen; we zijn benieuwd of iemand die dit mocht lezen enig idee heeft.

Aladdin petroleum kachel

De aladdin kachel van Roos bij de WVT bazar

Waarschuwing: alleen gebruiken in goed geventileerde ruimten.
Lien en ik trouwden in 1969, een tijd van forse woningnood; de babyboom generatie werd groot en zocht eigen woonruimte. Mijn oude vriend Bram en zijn vrouw Marijke en baby Anneke woonden op de Jacob van Lennepkade. Marijke had bij een boekhandel in die buurt een kleine annonce gezien dat iemand een zolderkamer te huur had op de Overtoom, voor 80 gulden per maand, niet echt duur. Maar het was ook eigenlijk net niks vind ik nu. Een tochtige zolderkamer, vier hoog, met zeer primitieve electriciteits voorziening en primitieve water voorziening. Ach, die eerste weken waren prima, maar zodra de winter aanbrak werd het toch wel erg onaangenaam, vooral koud en vochtig. 

We stookten, u raadt het al, met zo'n Aladdin kachel, ook 'snachts terwijl we lagen te slapen. Nu, op middelbare leeftijd, sadder and wiser zal ik maar zeggen, krijg ik het er benauwd van dat we dat hebben gedaan. Verstikkingsgevaar en brandgevaar op die vreselijke zolder. Daar moest ik steeds aan denken als ik deze Aladdin kachel bij Roos op de logeerkamer zag staan. Ze had hem ooit ergens op een rommelmarkt gekocht gewoon vanwege de industriële schoonheid van het apparaat. Maar voordat ik het door had was hij ingeleverd bij de WVT voor de jaarlijkse bazar. Daar heb ik hem nog snel gefotografeerd voor deze Blog.

De pias van het pentagon

 

Omslag van het boek

Eerder noemde ik Pieter Nouwen al als een begenadigd schrijver van vaderlandse bodem. Toen had ik nog slechts, op advies van Bart Spruijt, "Het negende uur" van zijn hand gelezen. Daarbij had ik de quintessens van het boek nog niet eens opgepikt aldus de nadere en correcte analyse van Roos. Maar dan nu het boek, handelend over de "weergaloze" voorlaatste president van de USA, George W. Bush, het lux mundi die het wereldtoneel van deze eeuw zo ernstig en slecht heeft beïnvloed (daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn overigens).
Nouwen heeft op geweldige wijze de gang van zaken aan het hof van Bush aan de kaak gesteld. Hier en daar hilarisch en geestig maar vooral ook doorkneed van de ernst die de vrijwel dictatoriale macht van een VS president van mogelijk kwade wil theoretisch mogelijk zou maken.
Het einde is geestig, hollands en hilarisch: een inval van grootmacht US op het kabouterlandje NL, die op onwaarschijnlijke wijze wordt afgeslagen. De assistent van de president die ontzet moet worden uit het gevang van het internationaal gerechtshof wil niet eens meer terug naar de US; Europa bevalt hem veel beter.
Push blijft duimzuigend achter in zijn oval office, alleen, verlaten door zijn staf en uiteindelijk gevonden door de werkster. Een positief leesadvies dus van mijn kant.
Overigens was ik zwaar geroerd door het einde van het boek vanwege de goede afloop. Het had werkelijkheid kunnen zijn!
Merkwaardig genoeg is het boek destijds in Nederland niet echt serieus ontvangen; men heeft kennelijk de ernstige bedoeling ervan niet doorzien vanwege de hilarische afloop die wordt geschetst. Herkansing voor de lezer van dit Blog. Het ligt in iedere openbare bibliotheek.

Maretakken in Zuid Limburg

Altijd weer een enigszins exotisch gezicht zo'n maretak in een boom; deze parasiet zie je, ondanks de "klimaat verandering", nog steeds uitsluitend in het zuidelijkste puntje van Zuid Limburg. Zo'n dertig jaar geleden maakte ik met mijn toen zojuist van Anneke gekregen filmapparaat (veel te weinig gebruikt tot mijn schande!) een film tijdens onze korte vakantie in Zuid Limburg. Het begon met een inge"zoom"de  (excuus voor het anglicisme) boom met maretakken met als locatie het bovenste bos bij Slenaken, bij het zeer natuurlijk lopende beekje, de Gulp. (Slenaken is zo'n plaatsje dat ik van verhalen kende uit mijn jeugd; mijn grootouders gingen graag naar Zuid Limburg met vakantie en hadden het over "de Gulp", een rare naam vond ik.) Enkele maanden eerder had ik onze initialen gekerfd in een bankje bij het bovenste bos bij ons eerste bezoek aan Limburg, tijdens de kerstvakantie, toen ik nog aan m'n promotie werkte. Het bankje is inmiddels weggerot; ik dwaal weer weg in nostalgie, maar denk er toch vooral met plezier aan terug als ik weer maretakken zie in het schitterende Limburgse landschap waar mijn vriend Dick nu woont.

Appels uit de boomgaard

Hier smul ik van een valappel in de boomgaard Bellet te Cottessen (LB)

Eten van het land is toch eigenlijk wel een passie van me. En daar kon ik afgelopen weekend met Dick volkomen aan toegeven in de boomgaard van boerderij Bellet in Cottessen een buurtschap bij Vijlen in Zuid Limburg. Er stonden tal van hoogstam fruitbomen met daaronder heel veel al dan niet rottend valfruit. De mooiste appels zocht ik uit en stopte ik in mijn tas of at ik al lopend op. Heerlijke goudreinetten (voor de appeltaart!) en Cox appels. Ik heb ervan gegeten tot het m'n neus uit kwam en m'n tas volgestopt met minstens drie kilo appels. 

Er hingen ook sterappeltjes. Vorig jaar, bij het bezoek aan het museum van Henk Helmantel had ik al eens zo'n ouderwets sterappeltje geproefd en dat viel me nogal tegen. Ook hier hingen sterappeltjes; de smaak is misschien wel te hebben maar de textuur is zo onsmakelijk dat het appeltje daardoor niet meer gegeten zal worden. Ooit kregen we bij een onderkomen van "Vrienden op de Fiets" een fles appelsap (rood van kleur) dat geperst was uit sterappeltjes; dat was heerlijk.

Ik vond het wel jammer dat kennelijk weinig mensen deze boomgaard bezoeken althans fruit plukken respectievelijk rapen want er lag heel erg veel gewoon maar te rotten op de grond, voer voor insecten, dat wel, maar toch?! Dat vind ik zonde van al dit natuurlijk lekkers.

De Heimansgroeve

Hier sta ik in de Heimansgroeve in Zuid Limburg

Ik was er wel eens eerder geweest met Dick maar dan van boven; nu stonden we er voor: de Heimansgroeve, een geologisch bijzondere plek in NL. 

Dat moet toch wel een bijzonder mens zijn geweest, Eli Heimans, die honderd jaar geleden op deze plek fossielen heeft gevonden. Ik ken hem van de prachtige serie boeken die hij samen met Jacques P. Thijsse schreef over de verschillende typen natuur die we in NL kenden. Daarbij vind ik de verhalen van Heimans boeiender geschreven dan die van Thijsse.

Gijs kan staan!

Gijs bij zijn vader op schoot

Gezellig bij m'n dochter en haar twee mannen langs geweest; Walter was ook thuis, leuk om hem ook weer eens te zien en te spreken. Arja had me eerst een SMSje gestuurd dat ik niet moest aanbellen maar moest kloppen, maar toen ik met de tram aan kwam liep ze me met de kinderwagen tegemoet. "Hij wilde niet slapen", vertelde ze. Vond ik wel gezellig, want hij is altijd vrolijk, zelfs als hij moe is. Ontzettend leuk om hem met z'n vader en moeder te zien en natuurlijk om hem zelf op schoot te hebben. Als je zo'n kleintje om de zoveel tijd ziet dan verbaas je je over de snelheid waarmee hij zich ontwikkelt. Hij wordt nu zelfs echt zwaar, 10 kg. Hij at al lekker een boterham en dronk uit een bekertje, voorwaar mijlpalen in een baby leven! Maar de klapper van de dag was toch wel dat hij ging staan. Uiteindelijk lag hij toch in bed; na enkele ogenblikken klonk er een enigszins angstig geluidje. Arja sprong op en ging kijken en riep dat ik moest komen en ja hoor, hij stond in z'n bed, voor het eerst! Hij vond het maar niks; "hoe moet ik nou weer gaan zitten", zag je hem denken. Arja moest het toch echt fotograferen voor Walter en voor het babyboek ondanks zijn verdrietig protest. Kostelijk om dat als opa te mogen aanschouwen.

Mijn dochter Arja met haar allerliefste schat op schoot

Ik vind het zo leuk dat de geschiedenis zich generatie op generatie herhaalt. Eind van deze maand wordt de 7 miljardste mens geboren en iedere moeder is weer verrukt als zo'n kindje een eerste tandje krijgt, of gaat staan, pappa of mamma zegt. Nou ja, veel lezers zullen begrijpen wat ik bedoel.

Tomaten en paprika's uit Zadar

Een Hollandse huisvrouw zou haar neus er voor optrekken want ze zien er niet vlekkeloos uit; tomaten van het land en volledig zongerijpt. Als je een dergelijke tomaat open snijdt dan weet je niet wat je ziet; er loopt geen waterig sap uit, integendeel het lijkt wel of je vlees hebt gesneden. Weelderig stulpt het vruchtvlees langs je mes en geurt je tegemoet. Gecombineerd met olijven, pesto en wat fijn gesneden paprika (eveneens van het land) kon ik het als salade aan Huib voorzetten. Hij had alles voor elkaar gekregen met mijn computer en met de Garmin en heel gezellig bleef hij ook eten. Met de ingrediënten uit Zadar heb ik toen een heerlijk maal gemaakt. Bonen had ik 'smorgens al in de week gezet en die kookte ik. Een varkenshaas van een biologische boerderij die Jos van L (voorzitter slow Food afdeling Utrecht) nog eens voor me had gekocht bakte ik in stukken in een mengsel van olijfolie en boter. Vlees uit de pan en dan de uien, fijn gesneden paprika met een paar lepels paprikapoeder gebakken. 

Paprika uit Zadar ziet er eveneens schitterend uit. Zon gerijpt maakt veel uit.

Vervolgens een hele ui knoflook waarvan de tenen in stukjes waren gesneden en na zachtjes bakken twee blikken tomaten (zonde om de heerlijke tomaten uit Zadar te laten verdrinken; had ik er maar veel meer meegenomen!) mengen, de voorgekookte bonen erbij een paar stuk-kokers (aardappelen) van m'n vaste moestuinleverancier uit Groenekan en lekker laten pruttelen. Op smaak gebracht hebben we zitten smullen.

Met Roos op vakantie geweest, met Dick gewandeld in Limburg en met Huib een hele dag doorgebracht; wat een heerlijke dagen waren dat bij elkaar. Een goede relatie en goede vrienden zijn zo belangrijk voor een mens! (En niet te vergeten: goed eten).