Lekker naar buiten op z'n Hollands

parkeerterrein met bijbehorend terras voor de broodnodige "natuurbeleving".

Als je zo vaak langs 'sheren wegen wandelt als Dick en ik, merk je toch wel dat je een behoorlijke uitzondering bent. Zo'n toch wel heel exclusief toeristisch landschap als Zuid Limburg noodt toch tot lekker eropuit trekken; voor ons is dat toch wandelen, maar voor de meeste mensen betekent het vooral om in de auto, vanachter het venster een beetje om je heen te kijken alsof je TV kijkt en neerstrijken op een terras. Zo kwamen we dit volle parkeerterrein en een vol terras tegen tijdens onze wandeling door het Geuldal. 

Maar het kan ook anders! Verderop kwamen we een stoet wandelaars tegen die een georganiseerde wandeling deden. Ik heb wel eerder gezien dat georganiseerde wandelingen de mensen over de streep trekken om eens lekker door de natuur te gaan wandelen; wandelboekjes en markering zijn daar kennelijk toch niet voldoende voor.

Op het mij zo geliefde Hulshorster zand kom ik ook zelden iemand tegen. Het maakt mij wel eens bevreesd voor het behoud van onze natuurgebieden; als niemand er affiniteit mee heeft omdat het onbekend is dan kan het na een electorale catastrofe natuurlijk zomaar in bebouwd gebied veranderen. Ik moet er niet aan denken maar tegen die tijd doen mijn kiezen wellicht geen pijn meer, maar  je weet maar nooit.

Maretakken in Zuid Limburg

Altijd weer een enigszins exotisch gezicht zo'n maretak in een boom; deze parasiet zie je, ondanks de "klimaat verandering", nog steeds uitsluitend in het zuidelijkste puntje van Zuid Limburg. Zo'n dertig jaar geleden maakte ik met mijn toen zojuist van Anneke gekregen filmapparaat (veel te weinig gebruikt tot mijn schande!) een film tijdens onze korte vakantie in Zuid Limburg. Het begon met een inge"zoom"de  (excuus voor het anglicisme) boom met maretakken met als locatie het bovenste bos bij Slenaken, bij het zeer natuurlijk lopende beekje, de Gulp. (Slenaken is zo'n plaatsje dat ik van verhalen kende uit mijn jeugd; mijn grootouders gingen graag naar Zuid Limburg met vakantie en hadden het over "de Gulp", een rare naam vond ik.) Enkele maanden eerder had ik onze initialen gekerfd in een bankje bij het bovenste bos bij ons eerste bezoek aan Limburg, tijdens de kerstvakantie, toen ik nog aan m'n promotie werkte. Het bankje is inmiddels weggerot; ik dwaal weer weg in nostalgie, maar denk er toch vooral met plezier aan terug als ik weer maretakken zie in het schitterende Limburgse landschap waar mijn vriend Dick nu woont.

De Heimansgroeve

Hier sta ik in de Heimansgroeve in Zuid Limburg

Ik was er wel eens eerder geweest met Dick maar dan van boven; nu stonden we er voor: de Heimansgroeve, een geologisch bijzondere plek in NL. 

Dat moet toch wel een bijzonder mens zijn geweest, Eli Heimans, die honderd jaar geleden op deze plek fossielen heeft gevonden. Ik ken hem van de prachtige serie boeken die hij samen met Jacques P. Thijsse schreef over de verschillende typen natuur die we in NL kenden. Daarbij vind ik de verhalen van Heimans boeiender geschreven dan die van Thijsse.