De pias van het pentagon

 

Omslag van het boek

Eerder noemde ik Pieter Nouwen al als een begenadigd schrijver van vaderlandse bodem. Toen had ik nog slechts, op advies van Bart Spruijt, "Het negende uur" van zijn hand gelezen. Daarbij had ik de quintessens van het boek nog niet eens opgepikt aldus de nadere en correcte analyse van Roos. Maar dan nu het boek, handelend over de "weergaloze" voorlaatste president van de USA, George W. Bush, het lux mundi die het wereldtoneel van deze eeuw zo ernstig en slecht heeft beïnvloed (daar zal vast niet iedereen het mee eens zijn overigens).
Nouwen heeft op geweldige wijze de gang van zaken aan het hof van Bush aan de kaak gesteld. Hier en daar hilarisch en geestig maar vooral ook doorkneed van de ernst die de vrijwel dictatoriale macht van een VS president van mogelijk kwade wil theoretisch mogelijk zou maken.
Het einde is geestig, hollands en hilarisch: een inval van grootmacht US op het kabouterlandje NL, die op onwaarschijnlijke wijze wordt afgeslagen. De assistent van de president die ontzet moet worden uit het gevang van het internationaal gerechtshof wil niet eens meer terug naar de US; Europa bevalt hem veel beter.
Push blijft duimzuigend achter in zijn oval office, alleen, verlaten door zijn staf en uiteindelijk gevonden door de werkster. Een positief leesadvies dus van mijn kant.
Overigens was ik zwaar geroerd door het einde van het boek vanwege de goede afloop. Het had werkelijkheid kunnen zijn!
Merkwaardig genoeg is het boek destijds in Nederland niet echt serieus ontvangen; men heeft kennelijk de ernstige bedoeling ervan niet doorzien vanwege de hilarische afloop die wordt geschetst. Herkansing voor de lezer van dit Blog. Het ligt in iedere openbare bibliotheek.

Twee aanradertjes

De beroemde architect Frank Lloyd Wright

Dit regenachtige weekend heb ik mij onledig gehouden met het lezen van twee boeken die mij werden aangeraden. Allereerst het boek: De vrouwen, van de Amerikaanse schrijver Boyle, handelend over het (sex)leven van 'swerelds beste architect (eigen woorden van FLW), Frank Lloyd Wright, voorwaar een "vitaal" man. Het beeld dat opstijgt uit het boek is dat van een bon vivant met een fantastisch (pro)creatief talent; dol op zichzelf en dol op vrouwen en met een enorm gat in z'n hand. Doet me wat aan Rodin denken, die had ook zo'n rücksichtslose manier van omgang met de wereld om zich heen. Dit boek was mij, hoe kan het anders, geadviseerd door mijn vriend en architect Peter C.
En het tweede boek, mij indirect aangeraden door Bart-Jan Spruyt, via een column in Elsevier was "Het negende uur" van de hand van Pieter Nouwen en handelend over een onderwerp waar ik ook al lang mee worstel: hoe kun je als agnost zo diep geroerd worden door de Mattheus passion van Johann Sebastian Bach. Bij Nouwen leeft de vraag of je de Christusrol in de genoemde Mattheus passie als niet-gelovige wel met diepgang kunt zingen.
Van beide boeken heb ik intens genoten, mede dankzij de Bibliotheek Bilthoven!