Lenneke Ruiten in Velp

Vandaag een heerlijke combinatie van natuur en cultuur, we gingen naar een concert, een recital van Lenneke Ruiten met Thom Jansen aan de vleugel.

We vertrokken lekker vroeg zodat we vooraf aan het concert nog konden genieten van het groen rondom Velp, nee, niet de schitterende wandeling van Rheden naar Velp, maar gewoon in de buurt van Velp. Roos kent daar inmiddels de mooie plekjes te vinden. We waren weer vroeg terug bij de kerk, vlakbij het station, waar het concert zou plaats vinden. We konden dan ook zonder probleem de mooiste plaatsen met vrij zicht op de uitvoerenden innemen. Het betrof een benefiet concert voor een project in Afrika.

Lenneke zong voor de pauze mij voor het grootste deel onbekend werk. Leuk, afwisselend en telkens met door haar per componist toegesneden toelichting voorzien.

Na een korte pauze waarin wat over het project werd verteld werd het programma voortgezet met liederen van Richard Straus, ik zat weer ademloos te genieten, wat een fijne interpretatie en zo mooi begeleid. Bij "Vier letzte Lieder" viel bijna weg dat deze werken voor orkest met Sopraan zijn geschreven. Thomas begeleidt zo gevoelig naar de aard van deze liederen. Phoe, deed me wat 

En daarna, heel ontspannen een meet en greet borrel. Ik sprak met deze en gene, natuurlijk met de twee uitvoerenden en zorgde dat ook Felix niet werd vergeten daar achterin de zaal met de verkoop van CD'S van z'n moeder. Hij lustte ook wel een paar borrel nootjes. Van afstand zag ik dat Roos heel geanimeerd met Lenneke en anderen in gesprek was. 

Terwijl we terug liepen naar het station vertelde ze me enthousiast over de ontmoetingen met mensen waarbij ze door Lenneke werd geïntroduceerd. Ontzettend leuk, muziek en vooral componeren zijn voor haar belangrijke elementen in het bestaan.

Verjaardagsborrel

Heel attent had Anna een leuk cadeautje voor Roos bij mij in de bus gedaan en me daar via dit fotootje verwittigd. Dat lag dus bij mij op de flat te wachten op uitpakken.

Een voorleesboekje met een toepasselijke titel, lief attent van Anna.

Roos en ik sloten de verjaardag af met een borrel.

Definitief aan de wandelstokken

Tja, het moest er echt een keer van komen, valt me niet mee, de leeftijd vraagt overduidelijk dat het lijf ondersteuning behoeft en de wandelstokken staan al geruime tijd klaar.

In 2023 ben ik 5 keer tijdens het wandelen gevallen over boomwortels, zelfs over een opstaande stoeptegel, kortom over kleine obstakels. Ook was het Asbjörn opgevallen dat ik m'n voeten niet hoog genoeg optillen en hij drong er - vrijwel dwingend - op aan dat ik voortaan met stokken zou gaan lopen. Ik heb dat niet in de wind geslagen maar geprobeerd om veel oplettender te zijn met het wandelen. En toch weer een keer gevallen in 2024, maar na de val.van deze week heb ik het besluit genomen om definitief de stokken te gebruiken.

Vandaag, Roos' verjaardag nog wel! heb ik de eerste stevige wandeling met stokken gemaakt, een revelatie, er zit meer wiebeligheid in m'n oude benen dan ik me bewust was en dat vang je met stokken op met je armen.

Roos had een gezellig etentje met vriendinnen in Utrecht en kwam pas laat bij mij op de flat.

Lege artis verbonden

Vanmorgen vroeg naar Joke vertrokken. Ik vertelde haar over m'n val van gisteren en toonde haar m'n gekwetste hand met snee. Was keurig dicht en bloedde geenzins, ik wilde het aan de lucht doen helen en genezen, maar daar kwam niks van in. Keurig, ingesmeerd met lanoline, een pleister in de vorm van een zwaluwstaart, keurig afgeleverd.

We bespraken een aantal serieuze zaken, heerlijk met zo'n volwassen dochter. Als bejaarde vader voel je in toenemende mate de gelijkheid, zo niet het overgeven van het estafette stokje van de maatschappelijke levensfase. Fijn en toch ook wat vreemd en vooral nieuw gevoel.

In de loop van de avond stuurde ik haar nog een WhatsApp bericht dat ze de wond zo netjes, "lege artis" had verzorgd. Ze moest daar hartelijk om lachen. Was een fijne dag geweest zo samen met kleinzoon Mees, die bij mij vooral oude herinnering aan z'n moeder opriep toen zij nog zo klein was, Nokia sabbelend, warrige blonde haartjes en lieve blauwe oogjes terwijl ze op het potje zat.

Trouwens, ook heerlijk geluncht met door Joke toebereid pompoensoep.

Een ferme jaap in m'n hand

Opgewekt liep ik vanmorgen naar de tuin, het was een mooie dag, ik heb kort wat gewerkt, appeltje gegeten en wat met de buurman op de belendende tuin gesproken en weer terug gewandeld via een flinke omweg door het bos.

Het was inmiddels wat later in de middag, het was stil, eigenlijk doodstil in het bos. Ik genoot ervan en prijsde me gelukkig met zo'n mooi bos vlak in de buurt van mijn woonstee. Nog even bij het heideveldje op het bankje gezeten en voldaan terug naar huis.

Hoewel ik al maandenlang aandachtig loop en kijk naar oneffenheden op met name de voetpaden struikelde ik zodanig dat ik weer eens op "m'n plaat" ging. Gelukkig heb ik nog steeds baat bij mijn oude vaktechniek, in m'n tienerjaren opgedaan met judoles. Dat kon echter niet voorkomen dat ik een flink bloedende wond aan m'n linkerhand had. Met een papieren zakdoekje kon ik die wond goed dicht houden en liep ik verder, het bloeden stelpte.

De foto hierboven is van enkele dagen later.

Weer eens paté maken

Het resultaat betekent veelal smullen, tenzij je het zout vergeet. Veel werk is het niet en toch zag ik er tegenop. Bij mijn - inmiddels vaste - leverancier van varkensvlees had ik een stuk  rugvetspek en lever gekocht en dat moest ik nog "klein maken". Vooral met dat spek is dat best lastig, maar eenmaal uitgepakt ging het best goed. Varkensgehakt als basis, spekblokjes, plakjes voor de bekleding van de pot, het ging allemaal goed dankzij het Wüsthof vleessnijmes en mijn ervaring. Ach, de verhouding steekt vast niet zo nauw als in het recept staat. Voor het smaak deel deed ik aanzienlijk meer uisnippers en knoflook in het bakmengsel en de rest van de cognac. En tot slot afbakken, au bain Marie en tot slot een ferme portie geduld betrachten.

Het Volksbuurtmuseum in Utrecht

Gisteravond had ik mijn onlangs verkregen digitale Museum Jaarkaart, MJK bestudeerd. Heel handig kun je de NLse musea per plaats op een digitale kaart van NL opzoeken: "die ga ik meer gebruiken!" , bedacht ik mij. Het kwam mij dan ook goed uit dat Roos mij op de gedachte bracht om vandaag eens niet naar de tuin te gaan (werd ik ook een beetje zat, iedere dag?!), maar naar het Volksbuurt museum in Utrecht te gaan. Had ik nooit van gehoord, maar het besluit was genomen. Eerst via het bos en "de Volendammer" met een portie gebakken mosselen en een leuk gesprek aan het tafeltje door naar Utrecht en het museum in de Waterstraat.

Ik vond het heel verhelderend om te zien hoe de omstandigheden verschilden van de huidige tijd. Het was een afspiegeling van de twintiger jaren van de vorige eeuw, de tijd dat m'n ouders werden geboren en m'n grootouders moesten ploeteren. Een bijzonder zwaar leven vergeleken met de huidige tijd, althans in ons land.

Een klein, maar bijzonder goed toegerust museum. Audio begeleiding, heel plezierig vorm gegeven, oude films, ik heb genoten.

Uit het gesprek bij de Volendammer vishandel heb ik een advies omtrent "broodje halfom" in de Willemsstraat, broodje bij Martin opgepikt, geopend tussen 10 en 14 uur. Ik was helaas een kwartier te laat na afloop van het museumbezoek. Komt wel goed!

Naar WVT

Ik noem de rommelmarkt van WVT altijd "Bilthoven koopt elkaars ouwe rommel". Beetje flauw, beetje denigrerend maar ook onterecht. Het beschikbaar stellen van ongebruikte spullen, de circulaire economie is alleen maar goed. Ik heb altijd veel dierbare spullen waar ik op uitgekeken was daar een tweede leven bezorgd maar zeker ook heel wat weggehaald dat ik dan alweer jaren gebruik.

Ook vandaag heb ik weer een hele tas weg kunnen brengen waaronder dit tafelkleed dat ik ooit bij een wandelvakantie in Albanië had gekocht.

Opera in Enschede

Roos en ik ontmoetten elkaar in de trein in Deventer. Terwijl de trein binnenliep zag ik haar al zitten. Precies op tijd voor de introductie lezing van de wereld première van de opera "Hagar", van de componist Jan-Peter de Graaff. Grappig, vanmiddag een tweeluik van opera's onder de titel "Second love". 

Leuke inleiding met een zeer gedreven, voor mij moeilijk verstaanbare spreker met twee secondanten. 

Even later betraden we de schitterende schouwburg van Enschede, aanzienlijk prettiger zaal dan Vredenburg of de opera in Amsterdam. We hadden goede plaatsen, beetje voor in de zaal, in het midden en met goed zicht op het toneel. 

Het eerste deel van "Second love" bestond uit een scène van twee dames waarvan de ene stil acteerde terwijl de ander een lange aria zong vol verwijt over het gedrag van de stille dame die slechts bewoog onder de aanklacht. Het einde was fraai moralistisch. Het toneel ging vervolgens naadloos over in de tweede opera, "Hagar". De namen van de hoofdrolspelers, Abram, Sarai, Hagar en Gabriel deden vermoeden dat het een moderne interpretatie van het bijbelverhaal zou worden, maar dat was niet helemaal het geval. De spanning tussen de drie hoofdrollen leidde tot een behoorlijk ernstige crisis en dat onder zeer treffende klanken van het grote orkest, gecomponeerd door Jan-Peter. Zeer indrukwekkend geheel!

Na afloop liepen we rond en troffen Jan-Peter nog. Roos kent hem inmiddels heel goed en feliciteerde hem dan ook met een ferme hug.

Wij gingen nog wat eten op het gezellige centrale plein van Enschede.

Naar Schoorl en Hoogkarspel

Pront staat het standbeeld van Jan van Scorel voor het karakteristieke 17e eeuwse huisje bij de binnenkomst van Schoorl, de bedevaartsplaats voor ons broers van Elven. Hier hebben onze ouders elkaar ergens in 1942 leren kennen, hier keert de familie sinds jaar en dag terug en ook broer Henk en ik kwamen hier vandaag niet voor het eerst om lekker in de duinen te wandelen. Hoewel, wandelen?! We hebben vooral lopen praten over onze jonge jaren, over familie perikelen over vakanties in Duitsland en strandbezoeken waar die arme Henk een verder levenslange aversie voor strand aan over heeft gehouden. Wat hebben we daarover onze verbazing uitgesproken, maar ook afgesproken dat we komend voorjaar voor de tweede keer samen een paar dagen naar Duitsland gaan.

Na de wandeling gingen we nog langs bij "het graf", de plek waar onze ouders inmiddels al meer dan 20 jaar het requiem eternam hebben bereikt.

Tot slot zette broer mij af bij station Hoogkarspel waar nog geen 5 minuten later de intercity naar Utrecht binnen liep. Was een fijne dag geweest! 

 

Ouwe foto's

Vandaag kreeg ik van nicht Vera een stel oude foto's via WhatsApp. Ik kende die foto's wel maar het was lang geleden dat ik enkele daarvan had gezien zoals de hier getoonde foto van moeder als meisje van een jaar of vijf en haar tien jaar oudere broer. De heldere blauwe kijkers en de ernstige blik waarmee ze in de lens kijkt frapperen me. Ik probeer familietrekken te relateren aan mijn vele nakomelingen maar zie die eigenlijk niet. Wel herinner ik me een oude babyfoto van broer Henk die op die foto sterk op moeder leek.

Helder water bij Diepenveen

Bij Roos in de buurt rijdt op doordeweekse dagen elk uur een nauwelijks gebruikte OV bus naar Deventer, een route met tal van voor wandelaars aantrekkelijke uitstapmogeljjkheden zoals de rijke plaats Diepenveen. Daar begon de track die Roos voor ons had uitgezet, richting Deventer. We begonnen met koffie in de combi van café en plaatselijke bibliotheek. Onverstandig bestelde ik daar naast koffie ook een overigens heerlijke punt appeltaart bij. Die liepen we er vervolgens weer af middels een schitterende wandeling over verschillende landgoederen. Bij één daarvan zag ik een stroompje met voor ons land onvoorstelbaar schoon, helder water met waterplanten erin, deed ons beiden denken aan een rivier die wij decennia geleden ergens in de Dordogne zagen.

Spinazie voor Roos

Onze Volkstuin levert ons naast veel werk en plezier tevens een forse hoeveelheid voedsel. Naast bieten en pronkers vooral ook spinazie en boerenkool, alles even lekker. De spinazie groeit zo ontzettend hard op de goed bemeste grond dat het wel lage struikjes leken. Aangezien ik niet zo'n held ben met onkruid trekken is het niet goed te doen om de oogst middels knippen te verzamelen, dan zit er ook van alles aan gras en onkruid in. Maar .... daar heb ik wat op gevonden?! Ik trek de spinaziestruikjes uit de grond en knip het worteldeel er gewoon af. Op die manier oogstte ik een hele zak lekkers voor Roos, achteraf hoorde ik dat het haar bijzonder goed had gesmaakt. 

Odins' eerste verjaardag

Ik ben niet meegeweest naar de verjaardag van Roos' kleinzoon Odin. Wèl kreeg ik foto's toegestuurd waarop de niet meer zo kleine dreumes met opmerkelijk aandachtige oogjes het spektakel van al die volwassenen zat te bekijken, om privacy redenen plaats ik die foto niet, maar het intrigeert me hoe dit baasje zich zal ontwikkelen.

Wandelen met dispuutsgenoten

Vanmorgen zeer bijtijds op weg gegaan naar het station vanwege de wandeling die ik zou leiden met een aantal oud dispuutsgenoten. Niet te geloven dat de spirit uit onze studietijd nog steeds bestaat na - voor mij dan - 60 jaar, 1965, aanvang van m'n studententijd, waarbij ik lid werd van dispuut PROIRA  dat toen pas een jaar bestond.

We zouden elkaar ontmoeten op station Baarn, ik was extra vroeg zodat ik eenieder zou kunnen opvangen. Ik zat op de trein naar Baarn te wachten toen een meneer mij vroeg of ik "van Elven" heette, hetgeen ik kon beamen. Hij bleek de onderwijzer te zijn waarbij mijn jongste dochter en Roos' jongste zoon in de klas hebben gezeten. We spraken over die gedeelde tijd. Ik nam op de valreep de bovenstaande foto en even later zat ik op station Baarn op mijn dispuutsgenoten te wachten. Had wat voeten in de aarde voor we compleet waren maar het zou een fijne, zonnige en (bijna) droge wandeling worden naar Den Dolder via de alleraardigste uitspanning Volkslust aan de rand van Lage Vuursche. Voor herhaling vatbaar.

Vast even voorlopen

Morgen moet ik de dispuutswandeling leiden en daarom wilde ik die met Roos nog wel een keer voorlopen, niet in de laatste plaats omdat er een bezoek aan Volkslust was geïntegreerd in deze activiteit. Bekend terrein daar vanaf Baarn en via de Stulp naar Lage Vuursche. Aangekomen bij restaurant Volkslust, waar de lekkerste frietjes "die ik ooit gehad heef" worden geserveerd, streken wij neer. Ik bestelde een kindermenuutje met 2 i.p.v. 1 kroket en smulde weer als vanouds. Ik vertelde de allervriendelijkste bediening dat ik de volgende dag weer zou komen met een stel vrienden. Ik kon zelfs reserveren.

We liepen verder naar den Dolder.

Goed appeljaar

Vanmorgen las ik in de Trouw dat het dit jaar een bijzonder goed appeljaar was. Dat had ik al gemerkt in onze Volkstuin. Toen we in april de tuin kregen toegewezen stonden de bomen nog in bloei. Ik had er een hard hoofd in dat het wat zou worden; nauwelijks bijen en een enkele hommel die ik dan ook bevorderde tot "hommel van dienst". Nou die heeft z'n best gedaan. Al enkele weken hangen de appel- en perenbomen behoorlijk vol met fruit en heerlijk zo'n van de boom direct geplukte appel, nog warm van de zon, het sap loopt langs je kin.

Zal de bomen goed snoeien en van bemesting voorzien zodat we ook volgend jaar weer appels en peren mogen verwachten.

Julia, dochter van Augustus

Had niet eerder iets van haar gelezen, had tot voor kort zelfs nooit van haar gehoord, Rosita Steenbeek. Ik kwam haar naam tegen in de (dag)boeken van Arthur Japin, die relationeel ook met Rosita iets heeft gehad, een diepgaande vriendschap.

Via de bibliotheek en internet leerde ik haar oeuvre kennen en het boek Julia, handelend over het leven van de enige dochter van keizer Augustus heb ik met veel genoegen gelezen.

Rosita woont in Rome en heeft haar boek sterk verlevendigd met haar tocht door Rome en andere plekken in het Romeinse rijk waar Julia heeft verbleven. Vaak weinig van over maar Rosita beschrijft het zo levendig dat je helemaal meeleeft. Leuke vorm van de literatuur, heb ik ooit ook mogen lezen in een boek over Alexander de grote.

Julia is echt een leesadvies!

Weet je waar dit is pap?

En of ik dat wist: "dat meertje tussen Station Driebergen Zeist en station Maarn, een mij zeer dierbaar gebied dat ik inmiddels ruim 60 jaar ken; kwam er als kind met mijn ouders gedurende de zomervakanties in recreatie centrum "het grote bos", en later ook met Joke toen ze nog heel klein was en tussendoor mtet wandelen. Is me nog steeds dierbaar.

Maar mijn zonen Hugo en Peter waren daar aan het wandelen toen ze mij deze foto stuurden.

Uit de WhatsApp wisseling later bleek dat ze het stuk tussen de twee stations zelfs heen en weer, dus totaal ongeveer 35 km hadden gewandeld. Ik was ervan onder de indruk!

Beerzer poort

Mooi beginpunt voor een wandeling door rustig Overijssel, je kunt er goed komen met de Arrivatrein naar Emmen, ik heb het over Mariënberg. Wij nemen daar bij voorkeur het buurtbusje, gedraaid door een groep vrijwilligers en stappen uit bij Beerzerpoort of de bushalte "campings". Recht tegenover die bushalte begint onze wandeling voor vandaag, we zijn hier afgelopen jaar vaak begonnen, hier bij Beerze is een piepklein natuurgebied van heel bijzondere schoonheid en dat willen we in verschillende jaargetijden zien.

Roos had door dit ons inmiddels goed bekende gebied een nieuwe track geconstrueerd, werd uiteindelijk een mooie wandeling van 15 km. Fijn eindpunt om op de bus naar Ommen te stappen, gaat in de spits twee keer per uur.

Tja, zo gaat dat

Inmiddels is buurvrouw alweer meer dan een half jaar niet meer onder ons. Buurtgenoten vragen mij telkens of ik wat weet over hoe het verder zal gaan, m.n. met de flat natuurlijk. In de tussentijd heb ik de buurflat in de gaten gehouden en enkele malen iemand van het notariskantoor gesproken.

Maar vandaag actie! Twee grote verhuiswagens en een mega afvalcontainer staan op het parkeergebied voor de flat, met een lift wordt de inhoud van de flat afgevoerd en ook de onwaarschijnlijke hoeveelheid rommel in de schuur beneden wordt weggesleept. Er zal ongetwijfeld selectie zijn geweest op wat nog waardevol is; voor de verhuiswagens verwacht ik. 

Ze was altijd zo zuinig op haar antieke dingetjes, altijd de gordijnen dicht vanwege het verschieten door het zonlicht van de oude spullen, waar ze zo mee begaan was en dan zie ik nu alles oneerbiedig afgevoerd worden. 

Zo gaat het met alles, op grote en op kleine en zelfs menselijke schaal, dat zie ik nu voor mijn ogen.

Mooi avondlicht

Vanmorgen na het ontbijt uit Wijhe vertrokken. Ik had de grashark van Roos meegenomen om het lange inmiddels tot hooi verdroogde gras op te ruimen voordat ik met de nieuwe grasmaaier aan de gang kan gaan. Heerlijk gewerkt, niet alleen hooi bijeen geharkt, maar ook verdere voorbereidingen getroffen voor de najaarsteelt van knoflook. Daar heeft Roos inmiddels behoorlijk ervaring mee. Van "Kees Knoflook" heb ik ooit vernomen dat de grond voor knoflook rul en rijk moet zijn, je plant het volgens de regels van 10, d.w.z. op 10 oktober, 10 cm diep en 10 cm uit elkaar. Nog even een paar weken voorbereiden en dan planten.

Na afloop even langs de werf om wat groenafval te dumpen en naar de flat voor het avondmaal.

Het was een mooie zoele zomeravond, ik nam de fiets naar het bos en maakte een stevige wandeling. En daar zag ik toch een mooi beeld van het licht van de ondergaande zon op een rij eiken in de verte.

Feestje in Breda

Zwager Pieter van Roos vierde vandaag zijn 80e verjaardag in een gelegenheid te Breda. Vanwege het prachtige weer hadden we besloten om vanuit Breda centraal naar de feestplek te gaan wandelen. Ik moest constateren dat Breda echt een mooie stad is met uitstraling, leuk centrum, breed opgezette hoofdstraten, veel winkels, mooie woonbuurten, een stad met allure!

Vanaf de rand van de stad door natuurgebied, landschappelijk afwisselend met waterpartijen en laagland en uiteindelijk het bekende Mastbos en daar waren we bijne de eerste bezoekers van de verjaarspartij. Een oude vriend van Pieter, ons bekend spraken we even aan en natuurlijk zus en zwager van Roos die wij hartelijk feliciteerden. We zochten een tafeltje op en weldra sloten Roos' andere zus en partner bij ons aan.

Ik zat wat ongelukkig, het felle zonlicht werd zodanig gespiegeld door geparkeerde auto's dat ik er tureluurs van werd en ergens anders ging zitten. Even later kwam ik in gesprek met een vitale negentigjarige, Willem met zijn vrouw die bij schoonzus in het koor zingt. Ontzettend leuk gesprek met Willem.

Uiteindelijk met de bus terug naar Breda en met de trein naar Wijhe. We waren beiden hondsmoe en hebben ongehoord lekker en lang geslapen.

Kind aan huis bij de werf

Als ik in de tuin werkzaam ben geweest heb ik strijk en zet een boel groenafval dat ik ergens kwijt moet. In het begin stortte ik het in een collectieve groenbak in het dorp, maar met zo'n volkstuin maak je zo veel afval dat ik het gênant vond en toen bedacht ik mij de mogelijkheid van "de werf". En zo rijd ik heden zeer regematig met twee volle fietstassen naar de werf en ben er kind aan huis.

Dan maar eierschalen

Achterbuurman bij de tuin, Casper heeft een grote aanplant rabarber en bood ons een ferme portie van dit zure lekkers aan. Hij zei er nog bij dat de rabarber waarschijnlijk extra zuur was vanwege het warme droge weer van de laatste tijd. Ik vind het sowieso een wonder dat hier op de tuin rabarber kan groeien, kennelijk is het grondwaterpeil hier behoorlijk hoog, hetgeen Casper beaamde. 

Ik wilde wat krijtpoeder, calcium carbonaat toevoegen om het oxaalzuur enigszins te binden, ik heb het niet zo op oxaalzuur, maar kon het nergens vinden. Opeens schoot me te binnen dat ik het potje calcium carbonaat aan buurvrouw had gegeven omdat ze last had van nachtkrampen in de benen. Nooit terug gegeven denk ik. Maar daarom niet getreurd, eierschillen bevatten ook calcium carbonaat en toevallig had ik eieren gebruikt. Ik spoelde de schalen met water en roerde het mengsel van rabarber, rozijnen en eierschalen voorzichtig om de eierschalen niet te verpulveren. 

Na het koken haalde ik het restant van de schalen uit het zeer smakelijke resultaat, je kon nog de vorm zien, maar papierdun, het calciumcarbonaat was verdwenen en opgegaan in de rabarber.

Weer niet naar Hummelo

De reis naar Hummelo lukte weer niet, deze keer omdat de intercity naar Zutphen werd vertraagd. Nou ja, dan maar het plan omgooien en zo werd het dan een korte wandeling van Rheden naar Velp. Eerst koffie met verrukkelijke appelflappen en dan op weg door de prachtige Veluwezoom, voor Roos een bekende route die zij regelmatig bewandelt om in Velp een bestelling "wildernisvlees" op te halen.

Niet naar Hummelo

Vanmorgen met de trein naar Zutphen waar ik bus 82 richting Doetinchem zou nemen naar Hummelo voor een wandeling naar Doesburg. Maar al wat er kwam, niet bus 82. Plan omgegooid en met een buurtbusje naar Vorden gereden. Met de vrijwilliger/chauffeur gesproken, hij bleek ook een wandelaar en had wel een idee waar ik onderweg uit kon stappen en een mooie wandeling kon maken naar station Vorden. Dat bleek een uitstekend idee, werd een korte wandeling, groot deel over het Trekvogelpad van Wandelnet. Heb ik lang geleden helemaal afgelopen, de vistrap kwam me enigszins bekend voor en staat op de foto.

Aangekomen in Vorden terug naar station Bilthoven en inkopen gedaan. Op de wandeling terug kwam ik nog een bekende tegen waarmee ik een stuk heb meegelopen. Dus uiteindelijk toch m'n dagelijkse stappen weggewandeld.

Eerst naar de tuin

Heel rustig op gang gekomen en pas eind van de ochtend naar de tuin. Daar zijn we samen lekker aan de gang gegaan. Natuurlijk eerst even kijken hoe alles erbij stond, vooral de enorme boerenkoolplanten brachtenbij Roos bewondering, wel trof zij direct enkele rupsen van koolwitje aan, die waren mij tot nu toe niet opgevallen. Vervolgens gingen we apart van elkaar aan de gang.

Zo tegen tweeën vonden we het wel mooi geweest en gingen we naar Wijhe.

Zo'n ouderwetse tram in Amsterdam

Roos had twee kaartjes voor een manifestatie "Opening seizoe" van OperaBallet in Amsterdam. Dus vanmorgen naar de Stopera. Was toch druk en viel toch tegen! Daar waar we bij eerdere seizoensopeningen werden verwend met prachtige aria's en rondleidingen leek het nu wel een modern museum dat vooral "leuk" was voor de kinderen. Dus nogal teleurgesteld liepen we nog wat door de omgeving, via de magere brug en door de Utrechtsestraat en daar kwam ons zo'n oude tram tegemoet, de tram van mijn jeugdjaren. We hebben bij een Vietnamees restaurantje lekker geluncht en daarna weer naar de Bilt. Was al met al toch een leuk dagje Amsterdam.

Je mag ook nee zeggen hoor!

Gisteren belde Joke met met de vraag of ik vandaag op zou kunnen passen. En ach, dat doe ik graag als ze maar niets ingewikkelds van me verwacht. "Je mag best nee zeggen hoor!", benadrukte ze nog. 

Ik was uitermate vroeg, had zelfs buiten m'n Dalvrij abonnement gereisd, ja ja. Pieter maalde de bonen voor ouderwets lekkere koffie en ging even later met Ronja naar de tandarts. Ik hoefde slechts Bram en de kleine Mees te vermaken, want daar komt "oppassen" als opa toch feitelijk op neer. En dat was erg leuk, die twee jongens gaan zo lief met elkaar om. Met Mees deed ik heel ouderwets damespaard, herenpaard, boerenpaard, maar daar hoorde nog een wild "politiepaard" bij als noviteit. Nou, dat heb ik, maar vooral Pieter geweten. Ging steeds wilder (mijn schuld), want Bram rook uiteindelijk dat Mees z'n luier had volgescheten, een hele klus voor Pieter om de schade op te lossen.

Toen hij even later thuis kwam met Ronja heeft hij de klus blijmoedig geklaard.

Nog wat geschaakt met Bram, zo te merken begreep Ronja de regels van het spel ook. 

Zij plukte voor mij een grote bos paardenbloembladeren, keurig vrijwel zonder grassprieten, dat wordt smullen. Door de hoge grondwaterstand in Gouda staat de natuur er hier goed bij ondanks de droogte, maar snachts ook last van muggen in dit natte gebied.

Streepjescode

Tegenover me in de trein ging iemand zitten en stelde een klein stapeltje modern ingepakt "voedsel" voor m'n neus op. Ik vermoedde dat ze ging ontbijten en wenste haar een smakelijk eten. Pas toen zag ik dat het om taartwerk ging. De verpakking vertoonde de algemeen toegepaste streepjescode. Het oude brein begon te associëren, in mijn studietijd werd een techniek gebruikt om eiwitten te karakteriseren en van elkaar te scheiden op basis van hun lading bij een bepaalde pH, PAAGEF heette die techniek, poly-acrylamide-gel-electroforese. Het resultaat zag er enigszins uit als de streepjescode en was ook karakteristiek. Ik heb die techniek verder in mijn loopbaan wel toegepast om verschillen tussen stammen van Herpes Simplex Virus te vinden.

Ook DNA kun je na splitsing met selectieve enzymen met deze techniek karakteriseren bedacht ik al associërend verder. En dan het wonder van het vermogen in de natuur van het vastleggen van informatie met een code, net als de verpakking van gebakjes?!

Daar is Krk!

Niet te geloven hoe snel zo'n mini kikkertje kan groeien. Enkele weken geleden sprong hij nog rond met tientallen andere. Meegenomen naar de vijver in Roos' tuin en daar losgelaten is het hem kennelijk goed vergaan! Al die weken heeft hij zich verstopt gehouden, maar nu kreeg ik een foto van Roos waarop hij parmantig in de lens kijkt: "kijk mij eens!"

Volgende keer anders

Aangekomen in Doesburg met het busje vanuit Dieren vielen we met de neus in de boter; er was markt! Althans, dat dachten wij, een groot opgezette markt door het oude centrum van Doesburg en vol bezoekers, dat beloofde wat. De eerste stallen die we zagen wekten onze verbazing, allemaal klassieke fototoestellen en zelfs antieke! Maar de hele markt stond vol van dergelijke oude fotoapparatuur en de bezoekers waren vast vooral hobbyisten. Ik had natuurlijk verwacht dat er op de markt wel wat hartigs "te nassen" zou zijn?! en ach, na honderd meter kramen met "ouwe zooi" had ik het wel gezien en gingen we op pad, een door mij met Truus geconstrueerde track naar Brummen. Mijn hoogmoed werd direct afgestraft, de eerste helft van de track was "Naadje", rot stuk langs druk autoverkeer. Roos mopperde niet eens op mij, de lieverd. Halverwege, bij een pont over de IJssel werd de wandeling beter, liep dan ook langs het geel-rood van het Graaflandpad. Tot Brummen was het een fijne wandeling, gaan we nog eens overdoen maar dan via de andere kant van de IJssel en oversteken naar Dieren bij genoemd pontje.

Klassieke autocraten

Vanmorgen de laatste bladzijden over de eerste 12 Romeinse keizers uit het klassieke boek van Suetonius. Natuurlijk had ik het al eerder gelezen en herinnerde mij de ongebreidelde macht die de heersers over dat enorme Romeinse rijk beschikte. En natuurlijk de perversiteiten die met die macht samenhingen.

Maar ook het geloof in voorspellende gebeurtenissen, vogeltjes, ingewandvoorspellers, een wereld die daar min of meer door gestuurd werd, nu toch vooral als onzinnig "bij"geloof gezien.

Monument in Marlot

Vandaag een kinetisch overleg met Jim, medelid van het genootschap PRIAMOS, van en voor KIdonoren. Natuurlijk spraken we daar ook veel over, het kennen van je "donorkinderen" speelt een forse rol in je leven en daar praat je graag over. 

Maar ook verder over de manier waarop we in het leven staan en wat zoal passeert kwam harmonieus aan de orde. Nog afgerond met koffie en gebak aan het eind van het Haagse bos leidde Jim mij terug naar station den Haag Centraal. Was een genoeglijke wandeling.

Hoezo "Sapiens"?

Gisteravond, ondanks m'n soepoog dit boek doorgelezen. Een prachtige blijk van de kracht van samenwerking tussen ver uiteenlopende takken van wetenschap. De aanvulling en het gecombineerd denkvermogen waarbij ook ornithologisch inzicht van pas kwam leidde tot de in mijn ogen verrassende conclusie omtrent de ontwikkelingen in het samenlevingsproces van soorten organismen en de aarde. In een oud interview (1999) met geoloog Peter Westbroek las ik de mooie zinsnede: "Gaia is een taai wijf".

Vanmorgen gaf ik in een dialoog met Roos over WhatsApp weer hoe ik uiteindelijk over de rol van "de mens" in de evolutionaire kermis denk.

Citaat uit m'n WhatsApp bericht:

De mensheid ervaart zichzelf als een bijzonder element in de ontwikkeling van "het leven", de schitterende emergentie hier op Gaia. Homo Sapiens Sapiens, bovenaan de ladder van de evolutie, maar feitelijk ook maar een wat uit de hand gelopen zijtakje aan die enorme boom des levens, evenals menig gidsfossiel. Dus al die noviteiten, waaronder plastic en klimaatverandering horen er ook bij. Als soort gedragen wij ons net als alle andere. Dat is feitelijk ook de conclusie van dit boek. Ben het daar wel mee eens, een deel van mijn caleidoscopisch denkproces ging altijd al die richting op, maar als individu verbaas ik me; had meer van "ons" verwacht. Hoezo "Sapiens"?

Gezellig met de kinderen

Zo tegen begin van de middag kwam de familie aan; Roos had Peter en Jessica uitgenodigd om ons in haar huis te Wijhe te komen bezoeken. Ze had gezorgd dat Jessica's favoriete vlees "lege artis" was toebereid, d.w.z. lekker gesudderd draadjesvlees. En daar kwamen ze aan; auto op de parkeerplek,

Jessica met een grote doos speelgoed waarmee Joris en Marijn direct aan de gang gingen. Het was de eerste keer dat ze hier op bezoek waren dus uitgebreid door het huis en alles bekijken. In de tuin was nog enige schaduw, daar hebben we koffie gedronken maar al snel werd het te warm. Ik moest af en toe m'n ogen met schoon water betten, het zicht was redelijk.

De kleinkinderen hadden het erg naar hun zin, ik vermaakte me kostelijk met hen, zo relaxed allemaal! Uiteindelijk gingen we aan tafel, "we" is maar betrekkelijk want inmiddels was de kleine Marijn bij vader Peter op schoot in slaap gevallen.

Jessica smulde innig tevreden van het draadjesvlees en even later voerde ze Peter de maaltijd terwijl Marijn op z'n schoot lag te slapen. Joris liet het zich aan tafel goed smaken; zo leuk voor de grootouders als de kleinkinderen het zo naar 't zin hebben! Ik had er erg veel plezier in.

Uiteindelijk gingen ze weer terug naar hun vakantie oord in de buurt van Wezep.

Een soepoog?!

Van Wandelnet ontving ik als donateur een nieuwsbrief die met name ging over het Graafschapspad, een pad in Overijssel waarvan ik lang nog niet alles had gelopen. Nu was de wandeling van gisteren met 12 km me bijzonder goed bevallen en vandaag was de planning om naar Roos te gaan. Zo had ik in Komoot een stuk van genoemd pad geconstrueerd can station Zutphen naar station Brummen. 

De wandeling liep via de haven van Zutphen vooral over de rivierdijk, mooi, erg rustig en lekker loopweer.

Ik schoot goed op, een enorme verkeersbrug over de IJssel, met wandel/fietspad en daar richting Brummen via vooral uiterwaarden en uiteindelijk de bebouwing van Brummen zelf.

Of het nou kwam door de zonnebrand of de Calendulazalf die ik op m'n voorhoofd en wangen had gesmeerd, of door iets anders weet ik niet, maar ergens onderweg irriteerde m'n linkeroog. Moet je natuurlijk voorzichtig behandelen. Het werd steeds erger. Toen ik uiteindelijk in Wijhe aankwam stond Roos me op te wachten om samen naar huis te lopen. Ik kon haar ternauwernood herkennen, ik had gewoon een soepoog.

Op Internet nagezocht hoe dat kon zijn veroorzaakt en wat je het beste kunt doen hebben we m'n ogen uitgespoeld met schoon water. Het zicht bleef zo matig dat ik niet op de computer kon bridgen toen we dat probeerden, ik zag het onvoldoende. 

De volgende dag zouden Peter en Jessica met de twee jongetjes op bezoek komen. Hopen dat het wat beter wordt. Gedurende de nacht nog een paar keer m'n beide ogen voorzichtig uitgespoeld.

PROIRA wandeling "voorlopen"

Bij de laatste wandeling met ons oude dispuut PROIRA had ik voorgesteld om ook eens een wandeling te organiseren, een wandeling in een bosrijke omgeving met onderweg horeca gelegenheid. Met mijn inmiddels ontloken voorkeur voor "Volkslust" leek me dat geen probleem.

Zo construeerde ik in Komoot een wandeling van station Baarn naar station den Dolder via de uitspanning Volkslust. De uiteindelijke constructie liet ik aan Komoot en dus niet helemaal zoals ik dat zelf zou hebben gedaan, maar met enkele mij onbekende stukken. Daarom wilde ik het traject eerst in m'n eentje uitproberen.

Inderdaad nodig want tot 2 keer toe miste ik een afslag, waarop "Truus" mij snerpend attent maakte. Afgezien van een klein stuk, dat noodzakelijkerwijs langs een weg zonder wandelpad liep, was deze track uitstekend.

Gaan we 13 september met een groepje doen.

Dagboeken van Arthur Japin

Tijdens de wandeling met Cyria bleek, tot haar lichte verbazing dat ik de paar boeken die ik van Japin had gelezen (over Nijinski, en de zwarte met het witte hart) mij zeer hadden getroffen. Cyria maakte mij attent op zijn nieuwe uitgaven, gebaseerd op zijn dagboeken, zij was daar echt door getroffen. Nu laat ik een leesadvies zelden zomaar aan mij voorbij gaan, dus direct gezocht en uiteindelijk zelfs gevonden bij de Biltse bibliotheek.

Inderdaad een bijzonder boek van een bijzonder mens, buitengewoon actief in een sociaalweb van ongelooflijke verscheidenheid en niet zomaar de eersten, maar wel "de besten". Relationeel maakt hij onderdeel uit van een ongebruikelijke sociale structuur, een bijzonder innige, liefdevolle relatie van drie buitengewoon erudiete mannen met elk hun uitgebreide internationale netwerk. 

Maar vooral zijn kwetsbaarheid, de eeuwige confrontatie van het "anders zijn". Verder lijkt het dat hij in zijn vroege jeugd een trauma heeft opgelopen toen zijn vader door eigen toedoen uit het leven stapte. Arthur lijkt wel obsessief gefascineerd te zijn door suïcide. Ik ervoer het bij lezing gewoon meelijwekkend.

Maar ook een mooie verhandeling over hoe je in een warme relatie kunt spreken over wie het eerst zal sterven, het dilemma van het eigen verdriet tegenover het verdriet van de ander.

Ik zal zijn andere boeken ook de juiste aandacht geven.

Wat een hitte

Naar ik vernam is er heden weer sprake van een hittegolf. Neemt niet weg dat ik nog graag in de tuin werk en dat betekent - naast spitten, zaaien en snoeien- vooral ook onkruid verwijderen en rommel afvoeren. Nu heb ik gezien dat ik met een kleine omweg naar huis "de werf" van Bilthoven kan aandoen, dat is de plek waar je alle soorten afval kunt achterlaten.

Een dezer hete dagen had ik een forse stronk van een door Roos en mij met veel energie en moeite verwijderde struik op de fiets weten te fixeren m.b.v. de fietstas. Aangekomen, ruim voor 16.00 uur bij de werf bleek deze gesloten vanwege de hitte. Via een open staande achterdeur kon ik het terrein wel op en was de toezichthouder zo vriendelijk mij toe te staan om het e.e.a. te dumpen. Hij vertelde dat het voor de werkers hier ondoenlijk was in die hitte.

Tja, zo gaat dat

Vandaag zou Roos weer naar huis gaan, maar na een gezonde nachtrust nog even ontbijt, thee en koffie op bed als gewoonlijk. Lekker boterham met prosciuto van de Hanos, en dan de tas inpakken met de vruchten des volkstuins zoals we die gisteren uitbundig hebben geoogst, appels, biet, sperziebonen, al met al een heel gewicht. Ik bracht haar naar de bushalte. Beneden gekomen zag ik 2 mannen voor de deur staan en ik vroeg hun naar de reden; ze kwamen voor de flat van m'n overleden buurvrouw en kwamen namens de erfgenamen; de inboedel gaat geveild worden. Ze gingen vast naar boven waar ze iemand van de notaris-executeur zouden ontmoeten. Die zag ik even later voor de deur staan en deed haar open, we herkenden elkaar van een eerdere ontmoeting hier bij de flat.

Ik bracht Roos naar de bushalte en ging terug en even kijken in de flat van buurvrouw. Was in die paar minuten al enigszins onttakeld, zo gaat dat als je dood bent. Ik maakte duidelijk dat ik graag haar fiets als aandenken had willen hebben; zal met de erfgenamen worden besproken.

Tja, zo gaat dat. Al peinzend aan dat lied van Bach dat we hedenmorgen in bed nog hadden gezongen schreef ik dit bloggie: "Ach, daß nicht die letzte Stunde", verder gaand met: "meines Lebens heute schlägt!".

Hoe toepasselijk achteraf.

Ik kwam afgelopen week bij het opruimen een kleine bundel, "Geistliche Lieder und Arien" tegen tussen m'n spullen en heb dat eerste lied voor me uit gezongen met m'n bibberende ouwemannenstem. Deed me best veel en ook vanmorgen in bed kreeg ik tranen in m'n ogen en moest ik van emotie stoppen. Bij tweede poging kwam het er overigens goed uit hoor. Hoe toepasselijk allemaal?!

Huis kuisen

Routinematig m'n flat op orde maken en houden is bepaald niet mijn sterkste punt, maar vandaag heb ik mezelf verbaasd, het plan uitgevoerd en gewoon beginnen. Ik heb inmiddels, mede door de lessen van Anna de techniek van het schoon maken en opruimen wel door. Feitelijk betekent opruimen toch vooral ook weggooien maar ook onverwachte dingen terugzien. 

Flink opgeruimd en schoongemaakt en ook nog naar de tuin geweest om te oogsten en onderhoud te plegen.

Drukke dag geweest, maar ik zit nu met een zeer tevreden gevoel dit bloggie af te ronden

Een gewone doodgraver

De dag begon met het maken van courgettesoep. Uitje fijnsnijden en bakken met een kluit eendenvet, courgettes, uiteraard van eigen tuin fijngesneden en toegevoegd, meepruttelen op smaak gebracht met wat sambal, kerrie en paprikapoeder en natuurlijk zout. Water met bouillonblokje en een stukje santen en gaar laten worden. Staafmixer en klaar is Kees! Nooit eerder gemaakt, maar was goed gelukt. Om half twaalf arriveerden Cyria en hondje Luca. Een bord soep ging er wel in en toen naar de tuin. En nu niet alleen maar praten, nee, Cyria bleek zeer ervaren in het verwijderen van onkruid en gaf mij een lesje onkruid verwijderen. In no time was m'n bietenbed schoon.

Toen aan de wandel doof de delen van het bos bij mij achter waar de hond mag komen, zij het aan de lijn. En laten we nou op het pad een dood muisje zien bewegen door toedoen van zo'n krachtig en prachtig insect, een "gewone doodgraver". Zie je toch zelden.

Terug bij de auto namen we afscheid, was een ontzettend genoeglijke dag geweest.

Een volle week

Anna had begin deze week gevraagd of ik tijd had voor een korte wandeling in de buurt. Eigenlijk had ik voor donderdag, de enige nog vrije dag deze week een grote huispoets gepland, maar u begrijpt het al lezer, dat verliep anders.

En zo liepen we via mijn bekende rote naar de tuin. Ik had een thermosfles koffie meegenomen en een stukje "spekkoek" van de HANOS. Anna was gepast onder de indruk van de tuin en we hebben er gezellig koffie fedronken. Zij had ook iets lekkers gemaakt voor bij de koffie. Na een uurtje wandelden we weer terug.

Weer beter

Vanmorgen startte ik m'n smartphone op en zag dat het 6 augustus was: "Joke is vandaag jarig!", bedacht ik mij en direct schoot mij de herinnering aan 43 jaar geleden te binnen toe zij op een warme zomeravond in het VU ziekenhuis met spoed ter wereld werd gebracht wegens ernstige onverwachte complicaties en hoe ik voor het eerst met haar sprak over de pret die we later zouden maken terwijl ze in een glazen bakje, een couveuse lag. In die zin stuurde ik haar direct een felicitatie per WhatsApp. 

Verder werd het ook een warme familiedag. Had ik afgelopen maandag lekkers ingeslagen bij de HANOS daar werd ik enthousiast ontvangen door Mariska en de twee dametjes. Guusje was nog een beetje pips, had de vorige dag erg last van haar ingewanden en wel 9 keer overgegeven. Daarom was Roos niet mee, had ze graag gewild om met Guusje aan haar verjaardagscadeau te werken, een bouwplaat van de poort van Hasselt.

Snoepen en snaaien en gezellig met opa kletsen, gekkigheid en knuffelen. Gezellig hoor!

Vader Gideon zat boven te werken maar toen hij het woord "paling" hoorde kwam hij snel beneden.

Ik ging bijtijds weer terug, Mariska bracht me naar station Oss en ik was weer op tijd thuis. Nog even naar de tuin.

Een uur te laat

We zouden elkaar om 10.38 ontmoeten op station Rheden. Vandaag 5 augustus was de verjaardag van onze grootmoeder Sientje Onrust, getrouwd met onze opa Evert van Elven, ja ja gezellig met nicht Margreeth aan de wandel. Ook Roos zou van de partij zijn.

Op 9292.nl bleek dat ik heel relaxed met de trein van 9.13 uit Bilthoven kon vertrekken. Aangekomen in Utrecht CS bleek het iets anderþs geregeld te zijn, er was sprake van geplande werkzaamheden alleen had 9292 die niet geüpdatet. Is ons al eerder opgevallen dat deze handige site voor OV gebruikers niet meer betrouwbaar is. Ik moest nu met een NS bus van Driebergen-Zeist naar Ede-Wageningen en was precies een uur later. Tot mijn opluchting hadden de twee dames het uurtje nuttig gebruikt en al lekker een stuk gewandeld. 

Tot opluchting van Margreeth stond de hei mooi in bloei in dit prachtige heuvelachtige landschap rond de Posbank. Bij het restaurant wat genuttigd en terug naar Rheden. Margreeth is hier heel bekend en voerde ons langs een fraai uitzichtpunt Herikhuizerveld. Roos wist nog dat daar een fraaie ruïne te zien was. Daar maakte ik de bovenstaande foto. 

Aangekomen in Rheden scheidden onze wegen. Roos en ik gingen naar de Bilt via Deventer en Amersfoort om de werkzaamheden te ontlopen.

Was een fijne wandeldag geweest.k

Uit het woordenboek!

Roos en ik spraken over het probleem van de plasticvervuiling in ons leefmilieu. Naar het nieuws hierover en de conferentie over deze zaak te oordelen is het onwaarschijnlijk dat er op de productie zal worden ingegrepen. Verminderen van de productie is ondenkbaar, naar verwachting zal de productie in enkele decennia zelfs verdrievoudigen. De olieproducerende landen schakelen van brandstof maken over op plastic produceren. 

Een voorstel dat we van de conferentie kunnen verwachten is gewoon: "verbied het woord verminderen!". Haal het uit rapporten en zelfs woordenboeken!

Steeds hetzelfde

Mijn goede vriend Peter C. zei het een keer openhartig dat mijn blogs wel voortdurend over dezelfde dingen gingen en dat kan ik niet anders dan beamen. Zo staat de volkstuin zodanig voortdurend in m'n interne belangstelling dat ik Roos gisteren moest bekennen dat het leek alsof ik verliefd ben op die tuin, zit voortdurend in m'n gedachten, zal degenen onder u, lezers die wel eens verliefd zijn geweest bekend voorkomen.

Dus ja, vanmorgen vroeg wakker, moest eerst een brood bakken, was er gisteravond niet meer van gekomen. Brood kwam zo rond 11 uur uit de oven. Intussen had ik een maaltijd van gebakken ui met pronkers en witte bonen gemaakt voor de lunch. Toen het brood was afgekoeld een kapje afgesneden en gesmuld met zelfgemaakte paté besmeerd.

In de moestuin hard gewerkt om het plan van Roos te realiseren; flink wat spitwerk op het stuk waar we struiken en planten hebben verwijderd. Nog wat geoogst, appels geknaagd en wat verplaatst. Gaf me zo'n tevreden gevoel. Nog wat tuinafval afgevoerd en lekker thuis zijn.

6 voor 5 euro

Gisteravond hadden we bedacht om vandaag naar Zutphen te gaan, naar de markt en een beetje rondlopen in die fijne stad. Mij trokken toch vooral de knapperige saucijzenbroodjes, maar het zou anders lopen. Vanaf het station liepen we naar het begin van de markt. Daar is in "het bolwerck" altijd een expositie die een kort bezoek waard is, ook nu iets van een Armeense kunstenaar, combinatie van wonderlijke,  zwarte kunstwerken, gemaakt met teer en daaromheen klanken. Om het muziek te noemen gaat mij te ver. In de kelder, zeer donker ingericht met zware, donkere klanken en sterk vertraagd getoond straatbeeld. Ook ergens in het gebouw een relatief kleine, mysterieuze vrijwel onverlichte ruimte waar ik echt vluchtneiging kreeg. 

Op de markt aangekomen zagen we een viskraam met een grote bak voorgebakken allerlei, 6 voor 5 euro. Kletsmajoor als ik ben, gezellig met een rap haring schoonmakende meneer over dit lekkers gesproken en een stapel stukjes gebakken vis op een kartonnetje geladen, viskruiden erop en samen met Roos snel weggewerkt, was heerlijk. De saucijzenbroodjes staan inmiddels niet meer op de verlanglijst. Verder de markt op, bij het plantgoed gekeken, op een terrasje gezeten en terug naar het station. 

Helaas geen foto van de viskraam. Komt er nog wel een keer van!

De 25 steegjes van Gouda

Vandaag een wandeling door Gouda met een stel.oud dispuutsgenoten. Op station Gouda aangekomen wachtte ik even op de anderen en werd al snel begroet door Huib die met een andere trein kwam dan Han en Loes. We liepen alvast samen naar het ontmoetingspunt en niet veel later zaten we met z'n zessen aan de koffie met een taartje. Willem had het initiatief genomen, een wandeling door Gouda langs een aantal verrassend aardige steegjes. Hij las daarbij over de bijzonderheden, hoort bij gegidste gebeurtenissen, leuk gebruik.

We haalden bij lange na niet de 25e steeg, maar het was genoeg. Afgezien van mij ging het gezelschap ergens wat eten, ik nam de trein naar Roos.