Communicatie in de trein

Leuk initiatief van Job en de NS 

Een regenachtige dag, geen verplichtingen vandaag dus hop met de geit, naar Assen naar de tentoonstelling over de Dodezeerollen. Om 9.29 met de sprinter naar Zwolle. In het laatste stuk naar Zwolle zat ik vlak in de buurt van twee jonge vrouwen die tot mijn verbazing niet met elkaar zaten te kwekken; zeker 20 minuten lang zeiden ze nauwelijks een woord tegen elkaar; daarentegen zaten ze druk scheel te kijken en te duimen met hun ielepieleapparaatjes. Kennelijk zaten ze op die manier met elkaar te communiceren. Vlak voor Zwolle echter werden de apparaatjes opgeborgen en begonnen ze op de wijze zoals dat tot voor een jaar altijd ging, luidkeels met elkaar te kwekken. Ook op het perron (ze liepen vlak achter mij) aan praatstof geen gebrek.
De tentoonstelling vond ik bijzonder interessant; daarnaast was ik onder de indruk van het figuratieve schilderwerk dat tot de vaste collectie van het Drents provinciaal museum behoort; deed me meer dan de collectie van het beroemde Gemeentelijk Museum van Amsterdam.
Bij het instappen in de Intercity terug naar Zwolle werd ik aangesproken of ik plaats zou willen nemen in een speciaal van vrolijke vlaggetjes voorziene coupé waarin met elkaar gesproken zou gaan worden. Misschien eerst wat onwennig maar al snel kwamen we tot een leuk gesprek terwijl de deelnemers elkaar nooit hadden ontmoet. Een jonge man die de opleiding voor piloot bijna had afgerond vertelde over zijn achtergronden; mijn passie voor lekker eten manifesteerde zich al snel en voordat ik het wist bereikten we Zwolle waar het gezelschap uit elkaar ging. Een ontzettend leuk initiatief van een zekere Job natuurlijk in samenwerking met de NS verder gerealiseerd. Job zie je helemaal links op de bijgevoegde foto.

Onverwacht was het uit

Kaft van het hier besproken boek

Vanmorgen voor het opstaan weer wat in bed gelezen in het eerste deel van de biografie van Adolf Hitler, van de hand van Ian Kershaw; intussen kopjes thee slurpend, sneetje rozijnen/notenbrood kauwend (wat is dat toch verschrikkelijk lekker), glaasje vers uitgeperste jus d'oranges en tot slot koffie. Toen snel aangekleed en naar de sportschool; Roos had er al een uur opzitten en zat te wachten voor een fitheidstest. Lekker m'n apparatenrondje, buikspierplezier en drie kwartier zwemmen en bijkomen in de sauna. Een behoorlijke trek die ik heb bestreden met een stevig roerei met champignons en thee. En toen weer verder met Kershaws' meesterwerk. Buitengewoon gedétailleerd en toch heel goed leesbaar wordt geschetst hoe de ontwikkelingen in Duitsland de opkomst van deze merkwaardige figuur mogelijk maakten.
Kershaw moet hier jaren aan gewerkt hebben en het is om meerdere redenen dat de vergelijking met Titus Livius zich aan mij opdringt. Ook deze heeft met de toen natuurlijk veel beperkter mogelijkheden met grote precisie de Romeinse geschiedenis beschreven zoals Kershaw de Duitse geschiedenis en de rol van "Onkel Wolf" daarin (zo liet hij zich door de Wagner kinderen noemen).
Terwijl ik dacht dat ik nog zo'n honderd pagina's te gaan had was het eerste deel plotseling afgelopen. Het tweede deel beschrijft de jaren vanaf 1936, de jaren waarin Hitler van gekkigheid niet meer wist wat hij doen zou en zijn land naar de afgrond zou leiden. Kershaw beschrijft dat fraai in de laatste alinea van genoemd boek:
Citaat
Uiteindelijk was hij zelf degene die het meest ging geloven in zijn eigen Führer-cultus. In 1936 was onvermijdelijk het punt bereikt waarop hubris - de aanmatigende arrogantie die het onheil tart - plaats ging maken voor nemesis - de wrekende gerechtigheid. 

Reeschouder in wildsaus

In de Blog van gisteren gaf ik al aan dat ik het recept zou publiceren van de reeschouder indien het maal geslaagd zou zijn. Nou, dat was het!
Het recept had ik zelf bedacht, dus hierbij een schouderklopje aan me eiguh (op z'n plats).

Een deel van de ingrediënten

De reeschouder had ik woensdag al toebereid en deels opgegeten; de rest, bestaande uit twee flinke stukken schouder heb ik ontvleesd en het vlees in kleine stukjes gesneden. Het vleesvocht had ik zorgvuldig bewaard om deze schotel mee te bereiden.
Bij "Stef" op de markt had ik vrijdag cantharellen, sjalotjes en zilveruitjes gekocht.
In de koekenpan een kluitje boter gesmolten en daarin de in ringen gesneden sjalotjes gesmoord met drie in plakjes gesneden teentjes knof. De zilveruitjes van velletje ontdaan en erbij gevoegd en even zachtjes doorbakken. Vervolgens de goed gewassen en in stukjes gesneden cantharellen toegevoegd en zachtjes meebakken, vocht beetje laten verdampen, afblussen met een half glaasje wijn en nog wat vocht laten verdampen. Daarna het bovendrijvende olie/botermengsel van het vleesvocht toevoegen en twee eetlepels bloem in de zeef in porties boven het mengsel uitstrooien en mengen met een spatel (pollepel mag ook har har). Rest van het vleesvocht (aspic) bijvoegen en goed mengen; het in stukjes gesneden vlees toevoegen; een half  uurtje op zeer laag vuur laten gaar stoven; tegen de kook aan, niet laten aanbranden dus! Tot slot afproeven, zout naar smaak, Worchestersauce, citroensap en/of tijm toevoegen. Een ervaren kok kan zelf de smaak bepalen; suggestie nog wat fantaseren met laurier/jeneverbessen e.d.

En dit alles geserveerd in "eigen pan" har har.
(Persiflage op de dikdoenerij in moderne restaurants.)

Ik heb het geserveerd met rode kool, klaar gemaakt op de manier van de marktvrouw en aardappelpuree, gemaakt van rauwe, volle melk, verse boter, nootmuskaat en eigenheimers en dit alles geserveerd in eigen pan. We hebben zitten smullen. Vooral de half gare zilveruitjes vind ik een trouvaille in dit soort wildgerechten. Kan ik adviseren aan zelfkokers.

Voor de lunch van vandaag heb ik nog wat cantharellen over en nog wat restjes van gisteravond. Ik aarzel nog of ik als lunch dit restje ga nemen of een omelet met cantharellen ga maken.
Ik heb nog ruim een uur om hier over na te denken.
Blog afgesloten om 11.15 uur.

De dag begon zo mooi

Gezellig interieur van restaurant "De Generaal",
vlakbij station Baarn

Stralende zon vanmorgen en buienradar toonde een nagenoeg onbewolkte hemel; geen "vuiltje" aan de lucht. Dus niet naar de tentoonstelling in Assen over de Dodezeerollen, maar een lekkere wandeling maken. Het werd Baarn. "Zullen we eerst een chocolademelk bij restaurant "De Generaal" nemen?" Nou dat was niet aan dovemansoren gezegd. Met een lekker puntje notentaart en twee vorkjes (de lijn! har har) hebben we er van genoten. En toen op weg naar Den Dolder.
We zijn niet ver gekomen; het begon wat te miezeren en we keerden op onze schreden terug; voordat we weer terug waren bij station Baarn onweerde het hevig en hagelde het stevig. We gingen eerst nog even terug naar "De Generaal" en daarna naar de wachtende trein. In Bilthoven aangekomen regende het ook zachtjes. We zouden naar onze eigen huizen gaan en dus vertrok ik direct naar m'n flatje.

Voor de deur lag de hagel.

En daar kreeg ik me toch een bui onderweg; met zware regen, hagel en enorme donderslagen. Tot op m'n hemd was ik nat en het water droop uit m'n rugzak.
Even warm worden onder de douche en droge kleren aangetrokken en toen de keuken in gegaan om het maal voor vanavond te maken. Een wildragout in kruidige cantharellen/wijnsaus; zelf bedacht; het recept houdt de trouwe lezer van mij tegoed (als het gerecht tenminste valt binnen te houden). 

Auditie voor "de vrienden"

Optreden van een zangeres met piano begeleider

Roos maakte me erop attent dat er vandaag audities waren voor professionele jonge zangers die in aanmerking wilden komen voor uitvoering bij Vrienden van het Lied. Een strenge selectie naar ik begreep. Ik had niet zo'n zin om daar de hele dag aan te besteden; het duurde van 10.00 tot 15.00 uur en ik wilde eerst nog een beetje sporten. Dus eerst naar Sportcity, langs de apparaten, buikspier plezier en tot slot zwemmen en een saunaatje. Tegen 12.00 uur was ik bij het conservatorium in Utrecht. Natuurlijk hielden de jury leden op dat moment pauze. Dus even in Utrecht langs de Oudegracht gewandeld en door een paar van de daarachter gelegen hofjes; Utrecht is toch wel een heel leuke stad als je niet de gebaande wegen volgt; ik kwam langs bakker Smolders en heb geen saucijzenbroodje gekocht hoewel ze daar op z'n lekkerst zijn. En daar liep ik Roos tegen het lijf. We hebben nog wat rond gelopen en zijn toen weer naar de auditie gegaan. Leuk al die jonge zangers, maar ik was niet erg onder de indruk van hun zang. Meestal kon je niet verstaan wat werd gezongen, zelfs de Duitse liederen niet. Nu bleek dat er toevallig voor de pauze sprake was van de beste zangers; daar werd uiteindelijk ook de "winnaar" uit gekozen. Roos had deze zangeres ook al als de beste bestempeld en ze was onder de indruk van de pianiste.
Ik had de uiteindelijk beslissing van de jury niet afgewacht en was op weg gegaan om via de Kromme Rijn naar het station van Bilthoven te wandelen. Dat viel me uiteindelijk wel tegen. Doodmoe kwam ik tegen zevenen thuis; sperziebonen met gehakt en gebakken ui gemaakt, glaasje wijn en de dag was weer om. Heerlijke afwisseling zo wat sport, muziek en door de natuur wandelen in de herfst.

Sportcity bevalt me steeds beter

Dat gedoe met die apparaten bij de sportschool vond ik eigenlijk maar niks; vooral 'szomers kon ik me er maar slecht toe zetten om actief aan de gang te gaan. Totdat we het zonnen ontdekten. Bij de sauna is een terreintje met ligstoelen waar je heerlijk in je blote welgedaanheid in het zonnetje kunt liggen en dat doen wij graag.
De sauna vond ik sowieso een prettig onderdeel van de sportschool; ik ging wel eens na het wandelen alleen maar even in de sauna en liet de apparaten links liggen. Lekker relaxen en je voelt je zo schoon na dat zweten en douchen, zeker in de zomer.
En nu sinds kort heb ik ook de smaak van het zwemmen te pakken. Onze sportcity zit onder het zelfde dak als het zwembad Brandenburg en die hebben een dealtje gesloten. Op bepaalde uren kun je als lid van Sportcity ook gebruik maken van het zwembad. En ik hield niet van zwemmen dacht ik. Nou, dat is dus onzin; ik zwem nu gewoon iedere keer als ik in de sportschool ben; gewoon een half uurtje als dat zo uitkomt. En ik voel nu al dat het erg goed is voor m'n rugspieren; ik ga er gewoon beter van rechtop lopen terwijl ik al zo lang ik me kan heugen altijd gebogen liep.
Straks ben ik net zo'n fanatiek gebruiker van de sportschool als zoon Hugo!

Ree schouder

Gisteren heerlijk wild ingeslagen. Riet B. wist een goed adresje en daar zijn we met z'n drieën langs gefietst. Het was mooi weer en door een prachtig rivierenlandschap bereikten we onze bestemming. Het meeste wat we insloegen was ingevroren alleen een prachtige reeschouder kregen we vers geslacht mee. Daarna nog heerlijk bij Riet geluncht en allerlei lekkers gegeten waaronder gerookte wilde ganzenborst. Ik moest m'n vingers natellen zo lekker.
Met al het wild en natuurlijk de reeschouder naar huis met de trein. En over die reeschouder heb ik geen gras laten groeien.
Bij thuiskomst direct aan de gang; eerst gezouten en stevig aangebraden en vervolgens geblust, heel subtiel met kraanwater van de heuvelrug, naar men zegt het beste water van NL har har. En dan het geheim van de moderne kok; 18 uur bij 80 graden in de oven gezet. Toen ik de vanmiddag het deksel van de pan deed trof mij een bijzonder smakelijke blik met een verrukkelijke geur. Ik kon het niet laten en heb me direct tot barstenstoe vol gepropt met dit lekkers.
Er gaat qua smaak toch maar weinig boven wild en biologischer kan het niet!

Gastvrije buren

Het wordt weer eens tijd om te melden wat ik allemaal aan het lezen ben geweest de afgelopen tijd. Nadat ik vergeefse poging had gedaan om wat van die oude Russische schrijvers als Tolstoj en Dostojevski op te pikken (is niet doorheen te komen) heb ik mij weer geworpen op zo'n pil van Ian Kershaw en wel zijn bekendste werk: de biografie van Adolf Hitler. Het is mij zo langzamerhand wel bekend wat Hitler in de aanloop van  - en tijdens de oorlog voor vreselijks heeft uitgehaald in eigen land en in de rest van Europa, maar hoe het zo ver heeft kunnen komen was voor mij toch wel in nevelen gehuld. En Ian Kershaw heeft een buitengewoon grondig werk geschreven dat begint met Hitlers voorouders, zijn grootouders, zijn jonge jaren, adolescentie, zijn jaren in het leger van Duitsland tijdens WO I en verder. Inmiddels ben ik aangekomen bij 1933/1934, de cruciale omslag waarbij deze opportunist met demagogisch talent de macht kon grijpen.

Vorige week heb ik samen met Roos de film "The pawnbroker" gezien; een film waarin een indringend beeld wordt geschetst van de gevolgen van wat Hitler in Europa teweeg heeft gebracht voor wat betreft de Joden. De hoofdpersoon die een vernietigingskamp heeft overleefd ziet telkens flashbacks die de kijker sterk betrekt bij wat dit voor het individuele slachtoffer heeft betekend. We waren er allebei sterk van onder de indruk. Deze film had ik in mijn twintiger jaren gezien en later nooit meer, maar de indruk die hij had achter gelaten was sterk. Ik herkende weer veel van zo lang geleden. We verbaasden ons erover dat deze film zo weinig bekendheid geniet. Vriend Dick zei hierover: een film die is vergeten omdat ze alleen maar hijgend naar de nieuwste oppervlakkige blockbuster toe rennen. Als het maar flink piept en knort en knalt, maar dit ter zijde.

Verder ben ik deze week begonnen aan een boek van Patrick Leigh Fermor, "A time of gifts", waarin hij het eerste deel van zijn voetreis beschrijft die hij in 1933/1934 maakte van Hoek van Holland naar Constantinopel. Eerst het gezapige en vooral zeer vlakke Nederland; pas bij Nijmegen komt hij voor het eerst een natuurlijke helling tegen. Wij NL'ers weten niet beter en we houden er ook wel van, toch? En dan naar Duitsland. Natuurlijk de SA troepen die luidruchtige demonstraties houden op straat, maar binnen in de kroeg langzaam ontdooien tot jonge mannen die zingen over de schoonheid van het buitenleven, de bossen en de liefde; weg fanatisme?! Tijdens zijn voettocht wordt hij overal gastvrij ontvangen; niets vijandschap tegen de vreemde Engelsman. Erg ontroerend vind ik Fermors verhaal waarin hij beschrijft hoe hij op een avond in een sneeuwbui een licht ziet en een erf op gaat waar de blaffende hond wordt gemaand; doodarme boeren met handen als kolenschoppen; hij mag direct mee eten; er is geen slaapruimte in het huis maar hij krijgt spullen om in de stal te overnachten. De volgende ochtend wordt met nadruk iedere betaling geweigerd. Kan het nog gastvrijer?
De houding jegens Hitler is bij de meeste Duitsers die hij ontmoet nogal terughoudend; men moet niet veel van deze praatjesmaker hebben. Uit de biografie van de hand van Kershaw maak ik op dat het de economische ellende was die mensen op hem deed stemmen, maar vooral de intensieve propaganda van de partij en zijn onwaarschijnlijk demagogisch talent. Dat er zo'n duivel achter zat werd overigens wel degelijk tevoren gezien en gerapporteerd; Ludendorff voorspelde aan president von Hindenburg exact wat er zou gaan gebeuren toen hij Hitler tot kanselier had benoemd, iets wat von Hindenburg overigens met de grootste weerzin heeft gedaan.
Volgens Kershaw is het raadselachtig hoe door stommiteit van enkelen Hitler het kanselierschap heeft weten te verwerven in januari 1933. Hij was toen feitelijk al op zijn retour v.w.b. zijn populariteit; slechts met heel intensieve propaganda wist hij de schijn van een grote aanhang op te houden.
Je kunt je er geen voorstelling bij maken hoe dit volk zich in de luren heeft laten leggen door zo'n maligne figuur en daarbij zo'n verwoesting heeft aangericht en onbeschrijflijk menselijk leed veroorzaakt. De aanloop van WO II blijft me fascineren; hoe heeft dit zo kunnen komen?

Alweer tien jaar geleden

De nieuwe generaties

Het was vandaag, 29 oktober 2013 precies tien jaar geleden dat mijn goede vader stierf. Te midden van zijn gezin nam hij afscheid van het leven; een warm mens ging heen. Niet alleen wanneer ik met m'n broers over hem spreek gaat dat altijd over de positieve uitstraling die hij voor iedereen had, maar vrijwel iedereen die hem heeft gekend dacht zo over hem: "hij had echt belangstelling voor je", hoor ik dan meestal.
Ik heb deze dag doorgebracht bij m'n jongste dochter met haar twee kinderen en nog een drietal kleintjes vanwege haar gastouderschap; jong leven op zo'n dag als deze. Arja memoreerde dat de kleine Evi deze dag precies 9 maanden oud was; zij vond het ook wel symbolisch. Zo gaat het leven voort.
Ik noemde het al vaker in deze Blog: de generaties gaan en komen als de bladeren aan de bomen.
Toen mijn vader stierf realiseerde ik me mijn eigen sterfelijkheid sterker dan ooit; doe wat met je resterende jaren nam ik mij voor; pak vooral de eerste tien jaar actief beet! Dat heb ik gedaan; er is veel gebeurd in die tien jaar en daar kijk ik met veel genoegen op terug. En vrijdag met broer Henk hebben we dat op de rand van het graf van onze ouders zitten gedenken.

Over het onderwijs

Het dagblad Trouw van vrijdag 25 oktober j.l. kopt: "Berisping vijftig opleidingen omdat ze onvoldoendes scoren". "Scripties hbo en wo zijn matig, studenten krijgen genadezesjes en weten geen onderzoek te doen", zo subkopt het artikel verder. Toen ik het artikel (in de trein natuurlijk, want daar vond ik deze krant) las schoot het vooral door mij heen dat dit vast niet alleen maar aan de opleidingen ligt maar ook aan het peil van de studenten. En dat is volgens mij ook geen wonder.
"Vroeger"(daar heb je hem weer) gingen alleen de bollebozen studeren aan universiteit, TH of HTS; naar mijn gevoel "studeert" tegenwoordig vrijwel iedereen die kan lezen en schrijven (ik overdrijf natuurlijk). Je moet het peil van de studies dan wel steeds verder laten zakken om nog een redelijke score aan geslaagden te krijgen. Een oud spreekwoord zegt: "de kruik gaat zo lang te water tot hij barst"; kennelijk begint dat moment nu aan te breken.
Het gaat mij echt te ver om alleen de onderwijs instellingen de schuld te geven; het is volgens mij veel meer de politiek die in de jaren zeventig/tachtig heeft besloten dat "iedereen" moest kunnen "studeren" (ook dat woord is aan vervlakking onderhevig want studeren betekende vroeger dat je aan een universiteit studeerde en niet aan een lagere instelling van onderwijs); je kunt dat wel vinden als politiek, maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen daar ook toe in staat is. Devaluatie van de opleidingen is kennelijk het gevolg van die houding. Jammer!

Charpentier in de Czaar Peter straat

Vanmiddag waren Roos en ik in het Amsterdams Historisch Museum; interessant en soms confronterend. De beelden van de oorlog en het lot van de joden; de video waarin de snelle uitbreiding van de stad zichtbaar wordt gemaakt: een exponentieel proces net als invloed van de mens op de aarde in het algemeen. Wat mij vooral trof, maar dat is een puur persoonlijke aangelegenheid, was het herbouwde keukentje van op een Amsterdams bovenhuis; een zeer herkenbare plek want precies gelijkend op mijn geboortehuis in de Kinkerstraat, drie hoog in Amsterdam, het huis van mijn grootmoeder van moeders kant waar ik de eerste twee jaar van mijn leven heb gewoond en waar ik later als kind vaak kwam met mijn moeder. Piepklein keukentje met een pleetje in een hoekje waarvan de deur half open moest blijven staan wanneer je "zittend werk" ging verrichten. Het was het gootsteentje waar ik van mijn lieve grootmoeder met de palingkoppies mocht spelen. Die paling kochten wij op de Ten Kate markt even verderop aan de Kinkerstraat.
Terwijl ik dit schrijf beluister ik het Te Deum van Charpentier met het thema dat zo bekend is van de Eurovisie uitzendingen die ik al vanaf mijn jonge jaren ken.

Mijn grootouders van vaders kant zaten er behoorlijk ruim bij; zij hadden als eerste een auto in hun straat, de Czaar Peterstraat in Zaandam; ze hadden al vanaf het begin een Televisie. Daar waar in Amsterdam Slotermeer, waar ik vanaf 1954 woonde, slechts een doodenkeling over TV beschikte; mijn ouders hadden er geen en verder ook niemand bij ons op het rijtje. Op de woensdagmiddagen hadden de zeldzame TV-bezitters daar hun huiskamers vol met kinderen die meestal een dubbeltje moesten betalen voor het bijwonen van "Tante Hannie" of "professor Plano".
Daarentegen had ik bij logeerpartijen bij mijn opa en oma in Zaandam (waar ik mij overigens het lazarus verveelde) het rijk voor mij alleen, met zo'n TV in m'n uppie. Daar moest ik ook aan denken toen het thema van Charpentier werd ingezet; dat was steeds de opmaat voor een uitzending vanuit het buitenland.
Wat een verschil dat piepkleine keukentje met navenant klein huis en die TV voor mij alleen. En wat een verschil met tegenwoordig waarin iedereen over alles beschikt. Overigens vraag ik me kritisch af of dat laatste nu zoveel beter is?!

Met z'n drieën naar Moresnet la Chapelle

Gezellig met m'n vrienden Dick en Huib aan de mosselen

De trouwe lezers van dit Blog zullen inmiddels wel weten dat ik mij verheug in een aantal goede vriendschappen; Huib en Dick zijn daar twee van en die kennen elkaar inmiddels ook via e-mail. Het werd dan ook tijd dat die twee elkaar eens zouden ontmoeten in de vorm van een gezamenlijke wandeling. En zo liepen we van Vaals naar Moresnet la Chapelle en weer terug. Het oponthoud in la Chapelle hebben we gevuld met het genieten van een echt Belgische lunch: Moules frites, oftewel frietjes met een pannetje gekookte mosselen. Tijdens de wandeling luisterde ik met genoegen hoe de twee ICT-kenners over "vroeger" spraken. In de tijd dat Stephen Jobs en Wozniak in hun Californische garages aan het klooien waren, hielden mijn twee makkers zich eveneens onledig met hun kilobytjes. Daar was nog geen sprake van toen ik Huib in 1968 ontmoette in ons dispuut PROIRA, maar Dick leerde ik in 1980 kennen vanwege de automatisering van de SAL, het huisartsenlaboratorium in Utrecht waar ik was aangenomen als hoofd lab. Die SAL liep behoorlijk voorop op het gebied van ICT in vergelijking met andere gezondheidszorg instellingen.
Gezellig zitten eten; die Belgen kunnen er wat van. Dreigende wolken deden het natste vermoeden voor de terugtocht naar Vaals maar dat viel erg mee; geen spatje regen. Huib en ik misten bus 50 op een halve minuut en daardoor de aansluiting met de Intercity op 3 minuten; volgende keer beter opletten en bus 50 van heel of half nemen vanaf de halte in Vaals.
In Eindhoven namen Huib en ik afscheid; afsluiting van een fijne dag. Behoorlijk vermoeid rolde ik in m'n nest.

Met een omweg naar Nunspeet

Vandaag heb ik de hele dag opgetrokken met mijn jongste broer Henk. We hadden in Hoorn afgesproken; zouden paling gaan halen in Enkhuizen en dan ergens in een herfstachtig bos gaan wandelen. Van te voren had ik mij bedacht dat onze "natuurlijke" wandelplek, de duinen van Schoorl misschien minder geschikt zouden zijn vanwege de dennen die het bos aldaar nogal domineren. Mijn voorstel aan Henk was dan ook om via de dijk van Enkhuizen, via Lelystad, Emmeloord en de overgang bij Elburg naar Nunspeet te gaan, of toch naar de duinen bij Schoorl.

Broer Henk bij de auto

Bij het station zag ik zijn grote groene wagen al staan en zijn karakteristieke ingehouden groet; fijn om broers te zijn! Henk memoreerde dat het binnenkort de tiende sterfdag van onze vader zou zijn; had ik nooit meer aan gedacht. Ik stelde dan ook voor om even langs het graf bij het oude kerkje van Westwoud te gaan. We zetten ons neer op de twee inmiddels afgedekte graven van de "buren" van onze ouders en zaten zo wat in gepeins bij elkaar en spraken over onze ouders terwijl we ondertussen wat dode bladeren van het graf verwijderden. Helaas heb ik geen foto van dat gebeuren; wel intiem zo als broers. En toen door naar Nunspeet; de paling hadden we beiden vergeten; volgende keer beter. Eerst bij restaurant "De Stroopstok" appeltaart met de superieure slagroom genuttigd en Henk een pannenkoek en vervolgens op pad. Het bekende stuk richting stuifzand gelopen; niet zo ver; Henk is niet zo'n langeafstandswandelaar, in tegendeel. Dus nog maar even op een bankje zitten praten; doen we altijd graag.
Als afsluiting nog een broodje Döner gegeten. Dat was vroeger een elite gerecht van de Turkse keuken en nu kun je het overal kopen vertelde ik Henk. We namen afscheid; fijne dag zo samen.

NTKC

Roos bij het NTKC pleetje

Deze afkorting had voor mij jarenlang een magische klank. Mijn oude school kameraad Bram G. had het over deze organisatie van natuurliefhebbers die aan de hoogste eisen moesten voldoen alvorens gebruik te mogen maken van de kampeerfaciliteiten die deze organisatie biedt. NTKC staat voor: Nederlandse Toeristen Kampeer Club, honderd jaar geleden opgericht door Carl Denig. De natuur staat centraal en het genieten daarvan door een eenvoudige kampeeruitrusting; denk hierbij aan tenten, zon-verwarmde warmwaterzakken als stortbad, water uit de pomp en een eenvoudig pleetje. Nu had ik in al die jaren wandelen nog nooit zo'n NTKC terrein gezien; ik vermoedde dat zij diep in de wouden van ons land waren verstopt. En nu wil het toeval dat ik de afgelopen dagen, maandag toen we uit Wageningen terug keerden en gisteren bij mijn tocht over de Veluwe tot twee keer toe zo'n terrein zag. Het pleetje was maandag het eerste dat opviel.
Eenvoudige kampeermiddelen heb ik overigens niet mogen aanschouwen; grote fourwheel drives en caravans domineerden het terrein dat druk bezocht werd vanwege de herfstvakantie denk ik. Carl Denig zou zich vast in zijn graf omdraaien, maar ja, de nieuwe tijd, net wat u zegt. Die warmwaterzakken zullen ook wel niet meer gebruikt worden. Alleen het pleetje is gebleven!

Eindelijk van Hoenderloo naar Stroe

Hotel restaurant de Boer'nkinkel te Hoenderloo; passeerde
ik in de ochtendschemer.

Deze étappe van het Marskramerpad wilde ik graag lopen eigenlijk vanaf het moment dat ik het boekje had aangeschaft in december vorig jaar. Door de drukte in de zomer vanwege de moestuin was het er niet van gekomen en nu begon de tijd te dringen. Het is een etappe van bijna 30 kilometer (ik dacht eigenlijk dat hij 32 kilometer was) en daar heb je een hele dag licht nodig dus graag nog in zomertijd.
Vanmorgen om 5 uur op en om 5.50 uur naar het station. Daar wordt heden een tweede tunnel onder het spoor aangelegd; het spoor is opgebroken en er wordt nu dag en nacht gewerkt. Een enorme hoeveelheid zwaar materiaal was volop bezig in kunstlicht. Met bewondering heb ik het schouwspel bekeken. Keurig volgens de dienstregeling van 9292OV.nl kwam de NS bus van de firma Besseling om 6.22 uur om me naar Den Dolder te brengen; de stoptrein stond klaar; aansluiting met de intercity naar Apeldoorn en toen bus 108 naar Hoenderloo. Toen ik daar aankwam was de zon nog maar nauwelijks manifest. Maar dankzij de GPS, het wandelboekje en de straatlantaarn was ik direct op weg.
Een prachtige etappe zo over de Veluwe; onderweg het geluid van vuurwerk op oudejaarsavond vanwege het artillerie oefenterrein in de buurt. Bladeren die geluidloos van de bomen op de grond vielen; overal herfstkleuren in het bos. Paddenstoelen waarvan ik een stel boleten heb meegenomen.
Over het stuifzand en de hei naar Kootwijk; klein plaatsje met een karakteristieke bakstenen kerk met toren. Daar m'n water aangevuld en weer door. De vermoeidheid deed mij verkeerd lopen, maar dankzij de GPS en het boekje kon ik de route weer terug vinden. Overigens was de markering niet altijd duidelijk; weinig tekens en soms onduidelijke afslagen. Je moet echt GPS en boekje bij je hebben en goed opletten anders wordt het verdwalen.

Hotel "De Wereld" in Wageningen

Roos stelde voor om koffie te gaan drinken in Hotel De Wereld, bekend van de jaarlijkse viering van de capitulatie van de Duitsers na afloop van WO II. We zaten in de zaal waar in mei 1945 de afgevaardigden van de Duitsers, generaals naar ik meen, kwamen voor de ondertekening. Onze eerwaarde "Prins" had de onbeschaamdheid om hen geen hand te willen geven, als enige van de NLse afvaardiging naar ik begreep uit het boek "Bernard" van de hand van Annejet van der Zijl.
Vooral aan onze nationale "held" moest ik denken toen ik daar zat. In de hoek was een kleine vitrine met daarin een médaille, een erepenning vanwege de tien jaar oude traditie in 1955 om de viering van de bovengenoemde gebeurtenis alhier te doen plaats vinden.
Nog zie ik "de prins" de parade van oud-strijders afnemen; de steeds ouder wordende garde van oud-strijders die daadwerkelijk de kooltjes uit het vuur hadden gehaald. Ik moest ook denken aan Pim Boelaard die een heel bijzonder zware tijd heeft meegemaakt als politiek gevangene en de bevrijding ternauwernood had beleefd; hij achtte de prins heel hoog en kreeg tot zijn dood op zijn verjaardag een telefoontje uit Soestdijk.
Tja, hoe oud was Bernard nou helemaal tijdens die gebeurtenis en wat een positie had hij dankzij zijn schoonmoeder. Er hangt een schilderij in de gang van het hotel waar je een jongeman, met karakteristieke uilenbril ziet met een lullige houtje-touwtje jas. Dat beeld paste wel bij mijn voorstelling omtrent destijds.

Culinair Wageningen

Molen de Vlijt te Wageningen

Coby van de bridge-organisatie had ons verteld dat je in Wageningen zo'n goed kaaswinkeltje had; al tien jaar lang was deze specialiteitenzaak NL's kampioen. Nou, dat is niet mis en dat was niet aan dovemansoren gezegd. Dus Roos en ik op naar Wageningen; het winkeltje zou naast hotel "De Wereld" liggen, dus dat kon niet missen. Inderdaad zo'n winkeltje met de geuren die ik mij herinner van die "fromageries" die je in Parijs kon vinden, decennia geleden (en naar ik hoop nog steeds, maar ik kom zo weinig in Parijs en weet het dus niet). En een uitstalling die er mocht zijn. Niet te vergelijken met de zojuist genoemde fromageries, maar toch.
Wij gingen natuurlijk naar binnen en keken wat rond. Er hingen ook gedroogde worsten, zo te zien uit Italië en dat spreekt me net zo aan als kaas. De baas van de winkel had het zo eens aangekeken hoe die "vreemdelingen" in zijn zaak aan het rondkijken waren en maar aan die worsten zaten en kwam op ons af: "Wat mag het zijn". Hij gaf wat toelichting over de worsten en natuurlijk kocht ik er eentje voor de pasta; lekker met de kaas die ik nog van de Gargano reis heb liggen. En ik vroeg hem om een rauwmelkse kaas met een volle smaak. En toen adviseerde hij me de aanbieding van de week; een bergkaasje van drie jaar oud. Toen we terug liepen hebben we er van geproefd en hij smaakte inderdaad fantastisch.
Dit kaasboertje en de eerder genoemde molen "De Vlijt" vormen voor ons de reden om vanwege culinaria terug te keren naar Wageningen. We hebben helaas geen foto van het kaaswinkeltje gemaakt; nog meer reden om terug te gaan.

Bridgen en wandelen bij Wageningen

Hotel Nol in 't Bos

Afgelopen weekend hebben we doorgebracht bij Nol in  Bos, een hotel aan de periferie van Wageningen. Het hotel organiseert zo'n veertig keer per jaar een bridgeweekend. Voor ons was het de tweede keer dat we hier waren; werden we de vorige keer slotkampioen, daar eindigden we nu op de vierde plaats met iets van 54 %; het was een sterk veld vonden we. Maar het was weer reuze gezellig. Juist met zo'n kleine groep van wat oudere mensen ontstaat een gemoedelijke sfeer waarin het bridgen wel de hoofdmoot is, maar voor het onderlinge uitwisselen ook alle gelegenheid wordt genomen. En dan hoor je levensverhalen die ik hier niet ga opnoemen vanwege het duidelijke privé karakter, maar waarvan je toch als "jongere oudere" veel van opsteekt en waardoor je ook nog beter leert te relativeren en het motto "Carpe diem" nog hoger in het vaandel plaatst.
Maar natuurlijk namen wij ook weer alle tijd voor het wandelen; vrijdag, de aankomstdag vanuit station Ede-Wageningen langs het spoor en langs de Bosbeek (schitterende waterloop) naar het hotel; het Maarten van Rossem pad loopt langs het hotel Nol in 't Bos. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat het woord "Nol" een open plek in het bos betekende, maar nee hoor, het was de naam van degene die het hotel ooit heeft gesticht; het is nog steeds in bezit van de familie van Nol.
Deze keer wandelden we tot twee keer toe naar Wageningen; daar staat ook een wind gedreven graanmolen en daar werkt op de zaterdagen een neef van Huib. Daar hebben we inkopen gedaan en zullen dat in de toekomst vaker gaan doen.

Sopa de pesce a la Jose

Roos had me al vaak verteld over hoe Jose, uitgaande van stokvis zo'n lekkere vissoep kon maken. Jose is een voormalige vriend van Roos uit haar jonge jaren. Ze is hem al decennia lang uit het oog verloren, maar zijn kookkunst komt nog vaak aan de orde en dan met name de vissoep en zijn legendarisch gebruik van knoflook. Zeker in die tijd was het gebruik van knof in ons vaderland niet zo gebruikelijk en Roos kreeg van collegae dan ook vaak commentaar over de knoflook walm die zij verspreidde dankzij de kookkunst van Jose waar ze toen mee samenwoonde.
Hoe hij de vissoep bereidde wist Roos ook niet zo precies meer, maar dat er stokvis, aardappelen, tomaten, (veel) knoflook en prei aan te pas kwamen wist ze nog wel en dat hij een grote gamel gebruikte. Daar ben ik eens over gaan nadenken en zo leek mij het volgende, voor een deel ook zelf bedachte recept geschikt.
Allereerst in wat water de stokvis (uit de Azoren meegenomen) in water opwarmen en het water een keer verversen vanwege het zout. Daar aan toevoegen twee gesnipperde uien, twee gesnipperde preien, 4 stevige aardappelen (stukkokers) in stukjes, een gesnipperde venkel, voorgekookte witte bonen (uit Macedonië meegenomen) en 5 gepelde tomaten. Na een uurtje een hele ui knoflook (meegenomen uit Madeira) gepeld en in plakjes gesneden teentjes ook een uurtje meekoken. Tot slot een stevige scheut olijfolie en flink roeren om de stokvis en de aardappelen een beetje kapot te maken. Zout hoeft natuurlijk niet want de stokvis is zout van zichzelf. We vonden het allebei heerlijk smaken. Voor nu en nog eens. Moeten we maar weer naar Portugal, het land van de stokvis. Roos opperde al de Kaap Verdische eilanden; schijnt ook Portugees te zijn.

Lof voor de eerlijke vinder

Begin van de gele route, het "drietje"
Rekje voor in het bos gevonden voorwerpen.

Wanneer ik geen zin of tijd heb om ver met de trein te gaan reizen en ik wil mezelf toch uitlaten dan loop ik altijd "een drietje", de oude benaming van de gele route hier achter in het Houdringhe bos. Afgezien van het begin kom je er eigenlijk weinig anderen tegen en is het heerlijk rustig afgezien van het gebrom van de processor die heden licht schept in het bos, daarbij mierenhopen en apart gemarkeerde bomen sparend. Het knapt er daadwerkelijk van op; de houtstapels zijn enorm en af en toe komt er zo'n grote vrachtwagen die het hout afvoert. Tussen de houtstapels ruikt het heerlijk naar dat pas gezaagde hout;  eigenlijk de stervenslucht van deze bomen, maar ja wij mensen vinden dat toch echt lekker fris ruiken, zeker die dennenstammen. Als je dan de jaarringen probeert te tellen zie je pas hoe lang ze er al gestaan hebben. Niet zo lang als de eiken die 25 jaar geleden werden omgezaagd, maar toch wel 50 jaar.
Al wandelend vind je soms voorwerpen van andere wandelaars; jaren geleden vond ik eens een portemonnee met een studentenkaart van een studente die bij ons ergens verderop in de straat woonde; onlangs ontmoette ik haar nog bij de fitness, inmiddels al lang afgestudeerd en moeder van een aantal kids en zij herinnerde het zich ook nog dat ik die portemonnee had teruggebracht.
Tegenwoordig hangt er bij de ingang van het terrein heel professioneel een rekje waar gevonden voorwerpen kunnen worden opgehangen. Onlangs hing er een bedankbriefje van iemand die op die manier dankzij een eerlijke vinder zijn/haar autosleutels had terug gevonden.
Nu hing er een bril aan het rekje; zeker een leesbril die door iemand verloren is; hangt er al enkele dagen inmiddels.