Naar Neo Rauch met Nathalie

Neo Rauch

"Zijn jullie al terug uit Spanje", vroeg ze aarzelend per WhatsApp en dat was inderdaad het geval. "Ik kan vrijdag", was de aanleiding voor ons bezoek vandaag met Nathalie aan museum de fundatie in Zwolle; niet dat een van ons ooit van Neo Rauch had gehoord, een schilder afkomstig uit voormalig Oost Duitsland maar omdat het museum zo'n beetje tussen onze twee woonsteden, Groningen resp. Bilthoven in ligt.
Aangekomen op station Zwolle zag ik haar niet, dus even geëpt: "wij zijn ...", verder kwam ik niet want over m'n smartphonetje heen zag ik een damesbroek in beeld verschijnen en merkte op: "daar is ze!", en inderdaad daar was onze dik ingepakte dochter Nathalie; long time no see, was een vrolijk weerzien. Eerst maar eens aan de koffie want het museum was nog niet open. Natuurlijk hadden we elkaar weer van alles te vragen en te vertellen.

Nathalie bestudeert een schilderij van Rauch

Bij de entree van het museum werden we indringend aangesproken door een opgewekte jongeman met een vloeiend verkooppraatje waar ik - niet goed luisterend natuurlijk - niets van begreep c.q. wilde begrijpen; wij wilden gewoon naar het museum; ik het ook geen idee wat er tentoongesteld werd. Eenmaal in het museum viel het e.e.a. mij zwaar tegen; vrijwel het hele museum was gewijd aan een zekere Neo Rauch, en zijn modern werk sprak mij absoluut niet aan. Ik vroeg aan Nathalie of zij er een vinger achter kon krijgen; ik snapte niet wat hij over wilde brengen; het werk was best figuratief en hij had een meer dan gemiddeld talent om met verf om te gaan, maar wat hij wilde uitdrukken ontging mij volledig; menselijke figuren met dienrenhoofden, menselijke hoofden waar insecten uitkwamen, slangachtige structuren die door de prenten heen cirkelden?! Nou ja, ik ben te oud voor die rotzooi ging er door mij heen.

Roos vond zijn stijl wat beklemmend

Tot mijn plezier was Nathalie wel degelijk gegrepen door het tentoongestelde, tenslotte studeert zij kunst en moet ze zich inzicht verwerven ook in de wat wonderlijke wereld der moderne kunst. Na afloop van het bezoek overwoog ze dan ook om het begeleidend boek van de tentoonstelling aan te schaffen. Vanzelfsprekend kreeg ze dat van ons en ik ging naar de boekwinkel van het museum; daar werd ik opmerkzaam gemaakt op de mogelijkheid om het boek voor de helft van de prijs te krijgen bij die spraakzame jongeman bij de ingang: "dan krijgt het museum geld voor de aanschaf van nieuw werk voor de collectie" en daar had mij natuurlijk een licht op moeten gaan want in deze wereld gaat alleen de zon voor niets op. En ja hoor, een geweldig verkooppraatje waar het er natuurlijk om ging dat je je aansloot bij de Bank Giro Loterij - kon je wel direct opzeggen natuurlijk - en dan kreeg je het boek over Rauch voor de helft van de prijs. Vervolgens vroeg hij het hemd van je lijf totdat ik het wel zo zat werd en zei: "dit feest gaat niet door", en de jongeman wat verbluft achterliet en alsnog voor de gangbare prijs het boek aanschafte; "wat een gelul", ging er door mij heen terwijl ik inwendig nog kookte van kwaadheid en dat terwijl ik zo'n rustig karakter heb?!

We werden uitgezwaaid door "ons meissie"

Nog napruttelend van de adrenaline zochten we een genoeglijk eetcafé waar we hebben geluncht. Rond een uur of twee (voor mijn gevoel) merkte Roos op: "wil je nog voor vier uur inchecken?" en tot mijn verbazing was het al kwart voor vier. We braken snel op en liepen naar het station; we kwamen aan op perron 1 waar onze trein op punt van vertrek stond. Snel afscheid genomen van "ons meissie", inmiddels het epitheton van Nathalie geworden, en in de trein gesprongen. Op het perron zwaaide ze ons nog uit.

Vuurtje stoken

Op weg naar de eilandjes kapitein Ab achter
het stuurrad

Dat was weer onrustig slapen. Als pensionado zonder echte verplichtingen vul je de dagen toch enigszins prikkelarm; het is eigenlijk maar zelden dat je nog iets daadwerkelijk moet. Vandaag was dat duidelijk anders; het was weer Eilandspolderdag vandaag; riet ruimen met de werkgroep; vrijwilligerswerk in de natuur. En dat betekent in de praktijk dat ik erg vroeg wakker word en zo ook hedenmorgen dus. Ik was wel bijtijds naar bed gegaan maar ja als ouwe vent moet je toch regelmatig even de blaas legen en na de tweede keer, om een uur of drie voelde ik dat ik toch niet meer in slaap zou vallen en ging ik maar verder lezen in de Oresteia van Aeschylos, het prachtige toneelstuk dat handelt over de tragische geschiedenis van de familie der Atriden, de nazaten van koning Atreus; een geschiedenis die door moord en doodslag gekenmerkt wordt.

Aan het werk met riet ruimen

Als ontbijt nam ik middenin de nacht het restje erwtensoep dat ik nog had staan en later nog een boterham.  Het was de laatste werkdag van het seizoen en dom genoeg dacht ik dat we die altijd beëindigden met een gezamenlijke lunch bij het restaurant in de wereldplaats Grootschermer (is helaas niet het geval; dat doen we pas na de veldexcursie, zoals ieder jaar?!). Maar goed, ik nam dus geen boterhammetjes mee voor de lunch.
Om tien voor zes de deur uit; was koud maar droog; van m'n vier winterjassen had ik de dikke Lodenfrei jas aangetrokken; lekker warm, ook aan de benen. Ik kreeg er later opmerkingen over; kennelijk werd deze jas als te chique ervaren om mee te werken; ik heb hem al zo'n kleine 40 jaar en draag hem als het rond het vriespunt is; voor hogere en lagere wintertemperaturen heb ik de andere drie winterjassen.

En ff bijpraten met Ben

Nog voor zeven uur was ik in Amsterdam CS en om kwart voor acht al in Edam busstation. Intussen had ik een SMS van Ab gekregen dat er nog geen rook uit de pisbak kwam. Nu moet u lezer natuurlijk weten dat het eerste dat ik doe als ik de bus uit ben gestapt even urineren in "de krul" van Edam. En inderdaad stond het bekende autootje van SBB al klaar met de grijnzende koppen van Ab en Rob. En toen als een speer naar De Rijp om de taart op te halen die Corinne onze werkgroep altijd doet toekomen. Hoezo taart?! het waren er twee; een enorme appeltaart met slagroom en een Schwarzwalder Kirschtorte die er weer in gingen als het evangelie in een weduwvrouw!
Aangekomen in ons clubhuis, de werkschuur van SBB in Grootschermer ging Rob direct aan het koffie zetten en al snel liep het kantoor resp. onze vergaderzaal helemaal vol. De lokale politiek en vooral de onkunde van onze bestuurderen werd grondig doorgenomen en becommentarieerd op steeds luider toon. Ab kon met moeite de stemmen tot bedaren brengen om het briefje van Corinne voor te kunnen lezen. De werkgroep lijkt wel steeds aan te groeien; volgens mij komt dat door die heerlijke taarten van Corinne want naar ik begreep lijden de meeste werkgroepen aan bloedarmoede.

Lekker fikkie stoken

Ik nam een stevig stuk appeltaart indachtig dat ik het daar waarschijnlijk de hele werkdag op moest doen door het ontbreken van verdere leeftocht. Dat bleek overigens niet het geval want Cor voorzag mij ongevraagd van twee heerlijke boterhammen en Kees voorzag mij van een krentenbol. Verder had Johan een verrassing; op een driepoot en vuurtje warmde hij een grote pot erwtensoep op die hij in de boot serveerde; nog dank Johan, leuke geste.
Zo rond negen uur vertrokken we met twee boten; Ab had al een eilandje voorgemaaid, hij zette ons daar af en ging zelf naar een volgend eilandje om dat te maaien. Door de nieuwe veiligheidsmaatregelen werkt Ab in hoge mate separaat van de opruimers; niet zo gezellig voor hem, maar niet alleen een stuk veiliger maar ook minder herrie voor de opruimers; vind ik wel prettiger werken.

Erg veel ganzeneieren waren er niet maar gelukkig
had Marije voor iedereen een chocolade ei

Als gezegd is de werkgroep behoorlijk groot en dan schiet het werk snel op; na een uurtje verkasten we dan ook naar het volgende eiland en schoof ook Ab door. Zo ging dat een paar keer waarbij we nog eilanden aandeden om ganzeneieren te zoeken en tussendoor ook lunchten.
Het verzamelde riet werd, zoals Ab dat eufemistisch benoemt, "warm afgevoerd", oftewel in de fik gestoken en dat vond ik geweldig. Het deed me zo denken aan mijn kinderjaren zo rond de kerst. Instinctief had je dan iets met vuurtje stoken; de kerstbomen waren daarbij natuurlijk de brandstof die zo rond nieuwjaar door de mensen naar buiten werden gedaan. We verzamelden die en stookten daarmee vuur. Aardappelen werden in de hete as gepoft en 'savonds stonk je een uur in de wind naar de rook waar je in had gestaan. En de lucht van dat brandende riet was precies als die lucht van vroeger. Ik kon het ook niet laten om met de riek in het vuur te poeren en steeds weer brandstof op de hoop te gooien; als dat kleine jongetje van vroeger stond ik ervan te genieten.
Gelukkig kon ik met Tjeerd mee terug rijden naar Maarssen waar ik op het nippertje de trein naar Utrecht haalde. Ik reed direct door naar Peter Sp. waar ik onlangs mee gesproken had in de sauna en die wel zo'n ganzenei van me wilde kopen. Natuurlijk heb ik er eentje gegeven, niet meer dan 1 want er lagen er nog niet zo gek veel vanwege de koude van de laatste weken waarschijnlijk.
Behoorlijk uitgevloerd kwam ik thuis; nog even naar AH om soepgroente te kopen en nog even de soep op basis van de rundertongbouillon afgemaakt; werd een heerlijk soepje! Nog een half biertje gedronken met Roos en vroeg slapen; was direct vertrokken.

De mutsen voor Nathalie

In 1980 is een wetenschappelijke expeditie gedaan naar Smeerenburg, een traankokerij waar walvisspek werd verwerkt tot vet dat vervolgens in tonnetjes naar het vaderland werd verscheept. De locatie was wat aan de frisse kant, namelijk boven de poolcirkel. Barre omstandigheden dus destijds voor degenen die daar moesten werken. Ongetwijfeld zijn er velen gestorven en onder andere aan deze graven is onderzoek gedaan waar deze blog een afgeleide van is.
Het was natuurlijk ontzettend koud daar en iedereen droeg dan ook een dikke muts; die mutsen waren allemaal zo'n beetje verschillend en kennelijk herkende men elkaar aan de muts. Het is dan ook niet zo gek dat velen met muts en al werden begraven, althans dat bleek bij het onderzoek.
Ergens eind tachtiger jaren werden deze gevonden mutsen tentoongesteld en ik, als actieve vader die zijn kinderen over van alles op de hoogte wilde brengen heb het toen in mijn hoofd gehaald om met Joke en Hugo (de laatste zat zeker nog op de kleuterschool) na schooltijd naar Amsterdam te gaan en naar het Rijksmuseum om deze mutsen te gaan bekijken; hoop gedoe voor die moeë kinderen en het verhaal snapten ze uiteraard niet. Nou ja,ook het vaderschap moet je leren.
Ik ging vandaag na afloop van het tandartsbezoek naar het Rijks; primair om de foto's te nemen van de grote statie portretten bij de TT "High Society"; die heb ik inmiddels in de blog van 5 maart geplaatst.
Maar toevallig had ik gisteren een uitgebreide WhatsApp sessie met Nathalie en nu blijkt dat zij een studie opdracht heeft die eveneens over de mutsen van Smeerenburg gaat. Zij vroeg mij of ik nog over foto's beschikte van een vorig bezoek; het is makkelijker om nieuwe te schieten en dat heb ik vandaag gedaan voor haar.

Daar liggen ze nog zoals ik ze destijds ook heb gezien. Keurig op een rijtje met een bordje met tekst
in het NLs en Engels. Daarboven een fantasie schilderij zoals Smeerenburg er misschien uit had kunnen
zien. Volgens het informatiebordje was de schilder nooit op Smeerenburg geweest; het schilderij is gebaseerd op
wat schetsjes en op aantekeningen van lieden die er geweest waren.

Close up foto van de mutsen uit de 17e eeuw

Met het informatiebordje, niet makkelijk leesbaar.

Op het bordje staat:
Wollen mutsen van Nederlandse walvisvaarders
In 1980 onderzochte archeologen de graven van 185 Nederlandse mannen die in de 17e eeuw op of nabij Spitsbergen waren overleden: walvisvaarders en arbeiders van de traankokerijen. Veel van de skeletten hadden hun mutsen nog op. Die mutsen waren namelijk heel persoonlijk. In de barre kou waren de mannen dik ingepakt. Alleen aan de kleuren en de patronen van de mutsen waren ze dan te herkennen. Dat is vermoedelijk de reden waarom de mutsen mee het graf ingingen.

Mein treuer GPS heeft zijn knop verloren

Roos in een loopgraaf met openingen voor geweervuur

Mild als ik gestemd was door het gezellige bezoek gisteren aan Mariska en gezin stelde ik Roos voor om de trein van half tien te nemen ipv negen uur. En zo zaten we vanmorgen in bus X80 van Amersfoort naar de halte Pothbrug, inmiddels mij goed bekend. Maar nu verder over de Grebbelinie. We zouden vandaag kunnen constateren dat dit 18e eeuwse verdedigingswerk van imposante afmetingen was; de af en toe bijzonder hoge dijk, afgewisseld met enkele militaire versterkingen in de vorm van bunkers en onduidelijk dijkwerk strekte zich kilometer na kilometer uit. Naar ik begreep heeft het ondanks alle inspanningen niet tot groot oponthoud van vijanden geleid; volgens de informatieborden zijn "de Fransen" eromheen gegaan via de Betuwe en de Duitsers in WO II hadden zo hun vliegende methodiek om de linie te overzeilen. Desondanks kenden Roos en ik de Grebbeberg als onderdeel van de gevechten in WO II; van de linie kende ik ook het bestaan niet.

Een fraaie vesting in de buurt van Renswoude ter
verdediging van de linie

Ergens heel in het begin van mijn wandelcarrière heb ik samen met vriend Dick over dijkjes in Renswoude gewandeld; dat moeten onderdelen van de Grebbelinie zijn geweest, mij destijds geheel ontgaan zo zwaar als ik het had met blaren en spieren.
Nu liepen we gezellig koutend over het bezoek van gisteren door de bijzonder rustige en stille dreven van onze mooie provincie; we waren hier beiden nog nooit geweest.
Uiteindelijk kwamen we bij het kasteel Renswoude waarvan we via mede-wandelaars hadden vernomen dat daar de bus ook stopte. Inmiddels had mijn GPS, althans het aan/uit knopje het begeven; precies het zelfde euvel als wat Huib onlangs met zijn GPS was overkomen. Dit is toch wel een wonderlijke tekortkoming van de Garmin e-trex; het apparaat werkt nog feilloos maar door slijtage van het rubber omhulsel is het knopje los gekomen en verdwenen. Ik kon het instrument nog enigszins manipuleren met de achterkant van een tandenstoker, maar dat is niet praktisch voor veldgebruik.

Met dit soort kanonnen kun je natuurlijk geen oorlog winnen

Aangezien Huib het heden veel te druk heeft met klussen in zijn nieuwe huis vrees ik dat ik een nieuwe GPS aan zal moeten schaffen; ik heb geen idee hoe ik de oude provisorisch zou moeten repareren zoals Huib als fervent reparateur heeft gedaan.

De viering van Mariska's verjaardag

Guusje met zonnebril en Lieva aan de smikkel

Op naar Vorstenbosch was het motto vandaag; naviering van de verjaardag van Mariska die vorige week haar dertigste verjaardag heeft gevierd. Met de bus van den Bosch naar Uden waar we al werden opgewacht door een zwaaiende Mariska met haar oudste dochter Lieva. We waren direct weer in gesprek; Lieva had met haar doordringend hoge kinderstemmetje het hoogste woord opgewonden als ze was door het weerzien van "opa en oma". Voor haar ben ik opa pluimstaart.
Een korte rit met de auto naar Vorstenbosch waar Gideon ons opwachtte met de koffie; lang niet gezien; alleen bij de kennismaking destijds bij de FIOM hadden we elkaar ontmoet. Een vrolijk weerzien; lekker rumoerig zo'n jong gezin. Lieva en de anderhalf jaar oude Guusje kwamen bij ons op schoot alsof er geen eenkennigheid bestaat; dat is zo'n warm gevoel. We waren echt opa en oma voor die twee droppies. De salontafel werd volgezet met lekkers; koffie geserveerd en snaaien maar. We genoten van de dadeltaart die zo groot was dat we er nog een stuk van mee hebben gekregen voor morgen.

Gezellig aan tafel met z'n allen. Mariska had haar best gedaan

We hadden best veel te bepraten; het was dan ook geen echt probleem om het gesprek op gang te houden (har har). Gideon liet mij zijn studio achterin de tuin zien waar hij met synthesizer apparatuur ondersteunende muziek componeert.
'sMiddags kwam ook Ingrid, Mariska's moeder nog even langs om kennis te maken; dat blijven toch wonderlijke aangelegenheden dat je met een volkomen onbekende samen een kind op de wereld hebt gezet. Nou ja, zelfs dat aspect begint enigszins te wennen.
Mariska heeft een opleiding tot kok gedaan en zou ons de top van het huis serveren: roti, een Surinaams gerecht. We hebben er smakelijk van gegeten, hoewel ik moet vaststellen dat Roos en Mariska gewoon schaamteloos hebben zitten bunkeren.
De kinderen waren zo na het eten gewoon gesloopt hoewel ze hun uiterste best deden om wakker te blijven om maar bij het gerammel te zijn; ik had het na de koffie ook helemaal gehad; zo'n dag met kleintjes is behoorlijk vermoeiend als je wat ouder wordt; ik krijg toch wel veel bewondering voor die collegae-ouderen die al dan niet verplicht hun kleinkinderen opvangen; ik moet er niet aan denken?!
Ik moest Mariska en Gideon er met kracht van overtuigen dat we echt niet helemaal naar De Bilt gebracht wilden worden met de auto; met Den Bosch zouden wel al heel erg geholpen zijn en zo bracht Mariska ons terug naar de trein terwijl Gideon de dames in bed legde. Wat zullen die moe zijn geweest. Mariska meldde de volgende dag dat ze "over hun toeren waren, zo moe". Geen wonder; Lieva had al besloten dat ze ook bij ons wilde komen; komt goed.
Ik had Mariska een aantal van de overbodigheidjes van m'n buurvrouw gegeven en die waren in goede aarde gevallen; dat heb ik nog even doorge-appt aan de buurvrouw alvorens ik als een blok in slaap ben gevallen; wat was ik moe.

Das Rheingold

In de concertzaal is zo'n opera van Wagner voor mij gewoon niet uit te zitten; er komt geen einde aan. Maar dat neemt niet weg dat de muziek weergaloos is. Door de storm hebben wij Tristan und Isolde in de Opera van Amsterdam gemist maar ik heb op die zelfde dag - met die vreselijke storm buiten -  wel een groot deel van de opera bekeken en beluisterd. Alle grote opera's staan gewoon op Youtube en met koptelefoon en een wat groter beeld kun je vreselijk genieten van deze opera.
Zo zit ik deze avond, zelfs terwijl ik nu deze blog schrijf naar "Das Rheingold" te luisteren. Je kunt het nu ook gewoon in stukken beluisteren. De eerste acte had ik zelfs al voor de vakantie beluisterd; dat onthoudt Youtube zelfs voor je.

Zeven reeën gezien

Deze hoge dijk maakt onderdeel uit van de Grebbelinie,
een landsverdedigingswerk, aangelegd in de 18e eeuw.
Was destijds niet eens in staat om de Fransen tegen te
houden, laat staan de Duitsers in 1940.

Voor de zekerheid had ik de kijker meegenomen; mijn plan was om opnieuw naar Den Treek te gaan maar nu ook vogels te spotten. Ik vertrok wat later omdat het ontbijt met Roos wat uitliep en miste de trein naar Amersfoort precies. Toen maar bij de Volendammer een broodje paling gekocht voor onderweg en terug naar het station. Daar nog even het Historisch Nieuwsblad met verhalen over Casanova gelezen; wat een misbaksel!
In Amersfoort bus 9 genomen en op de track gelopen naar Den Treek. Helaas ben ik een vogelaar van niks; ik hoorde wel gekwinkeleer, maar zag er nauwelijks vogels. Een paar merels, eem koolmees en verder niks. Wel heerlijk gewandeld; het was weer echt wandelweer.
Op het pad langs de beek stond een meneer te kijken naar een groep reeën en toen was de kijker wel handig; zeven volwassen dieren zo te zien. Ik raakte met de meneer in gesprek; in sappig Amsterdams vertelde hij honderduit over deze omgeving. Leuke ontmoeting.

Verbazingwekkend dikke muren van gewapend beton.

Langs het valleikanaal over de hoge dijk; die verbaasde me de vorige keer; het is geen grote beek en er is slechts een dijk aan 1 oever, vrij ongebruikelijk in ons rivierenlandje. Het is dan ook geen dijk primair om het water te keren maar onderdeel van de Grebbelinie, een verdedigingswerk aangelegd in de 18e eeuw. Er staan nogal wat restanten van bunkers op en in deze dijk. Er is hier vreselijk gevochten in WO II toen Duitsland op 10 mei NL binnenviel.
Uiteindelijk doorgelopen, opnieuw naar de halte Pothbrug

Dat is echt Spanje

Zolang wij in Calpe waren vertoonden de enkele informatieborden die het OV hier rijk was de zelfde boodschap: "Sistema de Informacion".
Nu is onze ervaring dat informatievoorziening in Spanje wel heel matig ontwikkeld is; vaak heb ik  mij in nogal negatieve zin uitgelaten over de hordes studenten in de communicatie, maar hier in Spanje zouden ze die heel best kunnen gebruiken. Zo is het kaartwerk dat de VVV verstrekt voor ons verwenden NLers in ieder geval niet toereikend. Ook de bustijdentabel stelde ons voor forse problemen alvorens we begrepen hoe e.e.a. in elkaar stak. Er was geen enkele kaart beschikbaar waarop je de ligging van de haltes kon zien en dat zou zo handig zijn als je ergens wilde opstappen op een wandeling of wanneer je bv het cultureel centrum wilde bereiken.
Roos had in de krant ook zo'n teken van ontbrekende informatie gezien; hier in Calpe is een trein richting een bepaald dorp - voorlopig - opgeheven; in plaats van een trein reed er een bus. Er bleek echter geen kaartverkoop te zijn in deze bus, dus kennelijk gingen de mensen nu zonder kaartje mee. Het gevolg was dat de vervoersmaatschappij constateerde en de busdienst wilde opheffen?! dit tot groot ongenoegen van degenen die deze bus gebruikten. We moesten er wat om lachen toen we het lazen c.q. hoorden na vertaling.
Ook in Andalucia hebben we er lang over gedaan voordat we voldoende waren ingevoerd in de busdiensten en zelfs toen kwam het nog wel eens voor dat er op een bepaalde dag toch nog ergens een bus verscheen die best handig zou kunnen zijn. Wel wisten de lokale bewoners vaak precies hoe en waar de bussen reden; een ander info-systeem zal ik maar zeggen.
Nou ja, daaraan moest ik denken toen ik de bus nam van de halte Pothbrug richting Veenendaal de Klomp. Op de bushalte kon je zien hoe laat de bus verwacht kon worden en toen ik aankwam bij het station werd in de bus zelfs getoond hoe laat de Intercity naar Utrecht ging. Dat is toch wel different cook, nietwaar.

Vanavond was er vergadering van de VvE, de Vereniging van eigenaren van onze flat. Een vrijwel gestandaardiseerde vergadering waar als belangrijkste punt steeds het Onderhoudsplan betreft. Ook was er een bestuurswisseling; er werd een kandidaat gezocht. Ten lange leste heb ik mij weer beschikbaar gesteld. Gelukkig was er een jongere bewoner die zich bereid verklaarde om mij volgend jaar op te volgen.

Aeschylos' Oresteia

De leeuwenpoort van het paleis bij Mycene 

Bij het uitzoeken van de stapel post die gedurende onze overwintering was binnen gekomen, kwam ik o.a. een exemplaar van "Spoor" tegen, een informatief blad van NS met daarin tips en aanbiedingen voor bezoekjes aan steden, voorstellingen e.d. steeds vergezeld van kortingsaanbiedingen. Nou gaat het mij minder om de kortingen dan om de tips en zo kwam ik de tip tegen om de Oresteia in de vorm van een relatief modern toneelstuk te gaan bijwonen.
Welnu, het verhaal van Agamemnon, Klytaimnestra, Orestes, Kassandra en Electra ken ik natuurlijk; allemaal nog gevolgen van de Trojaanse oorlog en daarom ook aangesneden in de Ilias en de Odysseia mij zo goed bekend. In mijn kast staat ook een NLse vertaling van de Oresteia, het Griekse drama dat ruim 400 jaar geleden door Aeschylos werd geschreven en handelt over de moorden in deze door moord en doodslag bekende familie der Atriden.
Ik nam het boek ter hand en dan lees je over de thuiskomst van Agamemnon die nietsvermoedend het paleis gaat betreden. En al lezende realiseerde ik me dat we vorig jaar bij de resten van dat paleis zijn geweest, dat we onder die poort hebben gestaan, de bekende leeuwenpoort van de Myceense burcht waaronder Agamemnon en Kassandra het paleis binnen gingen en vervolgens hun laatste uurtje hebben meegemaakt. Dat ging toch wel even grondig door me heen.
Roos en ik hebben daar in opperste harmonie met z'n tweetjes gestaan terwijl iemand van ons gezelschap een foto van ons maakte waar verder niemand op staat. Ook het poortje waardoor later moedermoordenaar Orestes vluchtte heb ik daar gefotografeerd nadat het mij door onze onovertroffen gids Argyris was aangewezen.
Ik ga het hele drama nog eens grondig doornemen en overweeg sterk om het toneelstuk van Het Nationale Theater te gaan zien. Natuurlijk zou mijn voorkeur uitgaan naar een voorstelling in het klassiek Grieks, opgevoerd in het schitterende theater van Epidauros zoals men denkt dat het in de klassieke tijd werd uitgevoerd, maar dat er even niet in.

Amersfoort? best een mooie stad!

Mooi grachtgezicht in Amersfoort

Laatst heb ik er nog met Roos in een sterrenrestaurant gegeten en toen zeiden we nog tegen elkaar: "wat een leuke stad eigenlijk". En vanmorgen was ik er weer en inderdaad, een mooie NLse stad, net zo mooi als Zutphen, Alkmaar, Delft e.a. Vandaag heb ik opnieuw een etappe gelopen van het Utrechtpad en wel van Amersfoort naar Scherpenzeel, langs de Heiligenbergerbeek, door Den Treek en langs het Valleikanaal.
Maar eerst Amersfoort; vanaaf het station richting binnenstad waar ik de "GPS-track" van afgelopen zondag weer oppikte. En die liep verder door de binnenstad. Het weer werkte ook mee; een plein met een vijftal gezellig koutende jonge meiden aan de koffie in het zonnetje; even verderop het vrolijke getwinkel van een carillon; ik moest er echt naar luisteren tot het wijsje was afgelopen.

Vrolijke klanken van het carillon

Allerlei nijvere horecamensen die hun handel in stelling aan het brengen waren; het beloofde een mooie dag te worden. Wonderlijk hoe snel dat ook weer went na die kou van een week geleden waar ook wij een staartje van meegekregen hebben. Ik droeg nu weer de zelfde wandelkleding als vorige week in Spanje; het is gewoon lente!
Bij een water stond een oud gebouw met wel zulk mooi metselwerk; deed me denken aan hoe ik samen met een zekere Jurjen de Boer - de analist waarmee ik ooit het eerste Hepatitis B vaccin heb gemaakt! - een metselcursus heb gedaan; wat was dat leuk; allemaal mannen (ik geloof niet dat er vrouwen meededen) die lekker aan het werk waren en daarbij als vanzelf gingen fluiten herinner ik mij nog.

Prachtig metselwerk; echt vakwerk

Verder langs de Heiligenbergerbeek door een park annex natuurgebied. Via een woonwijk naar een bosgebied en uiteindelijk naar Den Treek; dat is het gebied waar Hans van Zummeren zo vaak zijn vogelfoto's scoort! Het is een particulier terrein dat bijzonder goed wordt beheerd v.w.b. natuurwaarden. Een ven dat wordt hersteld; zompige stukken; ik was ervan onder de indruk.
Uiteindelijk werd Den Treek weer verlaten maar het bleef een mooie etappe.

Gedenkteken met verse kransen

Op een onwaarschijnlijke plaats stond een gedenkteken met duidelijk zeer nieuwe kransen. Bleek om de herdenking van de bemanning van een Canadese bommenwerper tegaan die was omgekomen bij een gevecht met een Duitse Messerschmidt op 3 februari 1943, afgelopen zaterdag op de kop af 75 jaar geleden, vandaar de verse kransen. Kennelijk is er hier zaterdag een herdenking geweest. Allemaal jonge jongens tussen 20 en 26 jaar; de leeftijd van mijn vader dus.
Je kunt op deze etappe op verschillende punten met de bus komen: bus 9 uit Amersfoort, bus X80, 80 en 82 vanuit Amersfoort halte De Boom. Het is allemaal goed bereikbaar.
Ondanks mijn bijna 20 km van zondag en de krachtsexplosie gisteren bij Debbie liep ik weer een dikke 20 km bij elkaar. Ergens bij Renswoude bij de halte "Pothbrug", na het lopen van de Grebbelinie langs het Valleikanaal kon ik gelukkig een bus nemen. Het was genoeg geweest.

Mooie natuurfoto uit Den Treek

Wat een stem!

Links countertenor Cameron Shahbazi met een fan die
beslist samen met hem op de foto wilde

Vanmorgen eerst naar de Pilatesles van Debbie; had ik gisteren al even wat met de armspieren en de rug gedaan daar lieten Roos en ik ons weer eens flink onder handen nemen. Tjonge jonge, dat viel me niks mee; het zweet liep van m'n hoofd. Daarna natuurlijk even in de sauna, een kopje koffie aan de bar van Sportcity en vervolgens een gevulde koek van Tops' edelgebak en met de trein naar Amsterdam, naar het gebouw van Opera&Ballet op het Waterlooplein voor het lunchconcert.
De countertenor Cameron Shahbazi met aan de piano Jeff Cohen brachten een serie aria's uit diverse opera's. Cameron heeft een onwaarschijnlijk mooie stem; ik zat ademloos te luisteren hoe hij moeiteloos en met een prachtig timbre de moeilijkste loopjes zong met zo'n mooie volle hoge mannenstem. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat deze jonge artiest - hij studeert nog aan het conservatorium van Amsterdam - al internationale prijzen in de wacht heeft gesleept.
Het is niet te geloven dat deze weergaloze kwaliteit zonder toegangsprijs wordt aangeboden in het muziektheater. Na afloop hebben we zanger en pianist nog bedankt voor het prachtige concert en bij die gelegenheid ook de foto gemaakt die deze blog siert. We gaan ongetwijfeld nog horen van deze kanjer.
Op Youtube staat een fragment uit een opera van Cavalli met Cameron Shahbazi.

Opnieuw gezien

Hier kwam ik voor; Saskia als de Romeinse godin Flora. Een prachtig schilderij,
slechts vergelijkbaar met dezelfde Saskia in het museum te Kassel

Na afloop van het concert in het Muziekcentrum Opera&Ballet ben ik naar de tentoonstelling van de Hollandse meesters uit de Hermitage geweest, even verderop aan de Amstel. Tot heden was dat er nog niet van gekomen. Ik wilde ontzettend graag de Flora van Rembrandt terugzien. Zo'n dertig jaar geleden heb ik dit indrukwekkende schilderij ook mogen aanschouwen bij een tentoonstelling in het Boymans van Beuningen in Rotterdam.
Rembrandt heeft nog zo'n schitterende "Saskia" geschilderd; die zag ik in het museum op de Wilhemshöhe in Kassel; daar mocht je niet fotograferen helaas. Maar op Internet staat dit schilderij uiteraard.
Roos had deze TT al enige maanden geleden bezocht en was er niet zo erg van onder de indruk. Natuurlijk heb ik mij niet laten weerhouden en ik was het ook niet met haar eens na mijn bezoek; niet alleen de Flora was mooi, erg mooi om weer te zien maar er hingen ook twee mannenportretten, oude doorleefde gezichten van mannen met dikke, grijze baarden; schitterend met die grote werkhanden; ook door Rembrandt geschilderd. Maar niet alleen dat, ook van andere schilders, ik denk aan Gerard Dou, die fijnschilder en Jan Steen en vele anderen waarvan ik soms de naam voor het eerst zag; allemaal Hollandse meesters. De TT staat nog tot mei; ik ga er in april nog een keer heen en heel misschien koop ik ook wel de catalogus.

Vriend van het Rijks

Vond ik de mooiste

Vandaag naar de "voorvertoning" van de tentoonstelling in het Rijksmuseum geweest onder de titel "High Society"; een tentoonstelling om de terugkeer van Marten en Oopjen luister bij te zetten. Allemaal van die enorme statieportretten door tal van oude en minder oude meesters geschilderd. Ik was er behoorlijk van onder de indruk.
Mijn fototoestel was tijdelijk buiten werking door een stommiteit mijnerzijds; deze week moet ik nog wel vaker in Amsterdam zijn en dan zal ik wat foto's maken om deze blog te illustreren.
Vandaag, 13 maart inderdaad opnieuw naar het Rijks en de foto'geschoten; het fototoestel was toch niet geheel kapot door mijn stomme actie; vandaag kon ik het goed gebruiken.
Ik blijf bij mijn advies om deze TT te gaan bezoeken; beetje druk, maar de moeite waard.

Een schitterende Manet

Alleen voor deze Cranach zou je
deze TT al gaan bezoeken 

Prachtige kop, icoon van de TT High Society. Kon vanwege
de drukte niet het hele schilderij in de kijker krijgen

De grote staatsman Rathenau,
geschilderd door Mönch

Keizer Karel V met z'n uitgesproken
Habsburg kin, teken van inteelt.

De maretak rukt op

Maretakken in de bomen in Baarn

Tijdens onze vakantie kreeg ik een telefoontje van Jan F.; we hebben elkaar leren kennen tijdens een HoVo cursus van twee seizoenen geleden; toen bleek dat we beiden van wandelen hielden hebben we ook die belangstelling een paar keer gedeeld. Vanuit Spanje had ik Jan gemeld dat ik na de vakantie weer contact op zou nemen en dat heb ik vandaag gedaan, per e-mail, dat heeft zo mijn voorkeur in het algemeen. Ik stelde hem voor om het Utrechtpad te gaan lopen en aangezien het vandaag mooi weer was besloot ik maar meteen om ook vandaag vast een etappe te doen en wel van Baarn naar Amersfoort, een traject dat vooral langs de Eem loopt.

Ijs met gasbelletjes; een biologisch proces gefixeerd

Met een (te) dikke winterjas op stap gegaan. Ik liet het erop aan komen of ik de trein naar Baarn of naar Amersfoort zou halen; het werd Baarn en zo rond 13.00 uur kwam ik aan in Baarn; leuk dorp; zou ik eventueel ook wel willen wonen als De Bilt me niet zou bevallen. Wat mij verbaasde waren de forse aantallen maretakken in de bomen; kon je nu in de bladerloze winter goed in de bomen zien hangen. Kennelijk komen die door de klimaatverandering ook al in onze streken voor.

Een oude knotwilg langs de Eemoever

De overgang over de Eem bleek niet toegankelijk maar op de GPS zag ik dat even verderop de mij bekende brug lag; scheelde twee kilometer heen en weer lopen maar daar niet om getreurd. Even verderop voerde het Utrechtpad over de Eemdijk; het werd al stiller; de snelweg was op zeker moment niet meer hoorbaar. Oude knotwilgen sierden het pad; een nog toegevroren sloot met gasbelletjes moest ik echt even fotograferen; vind ik zo fascinerend; zo'n proces gefixeerd in ijs.

Plas-dras project voor de weidevogels?! Zie waterpeil (sic)

Uiteindelijk kwam ik in het weidegebied waar aldus de borden ook een plas-dras project gaande is; aan het peil van de sloten kon ik me dat nauwelijks voorstellen. Op het fietspad stopte een vriendelijke meneer en vroeg mij of ik nog interessante vogelwaarnemingen had gedaan; hij bood mij zelfs een lift met de fiets aan die ik vriendelijk weigerde.
Uiteindelijk kwam ik op het asfalt van een niet al te drukke weg terecht en sjokte door naar Amersfoort. Stoer niet de bus genomen maar naar het station gelopen waar ik binnen vijf minuten de trein naar Bilthoven kon nemen. Was 19,6 km in totaal geworden.

Fiets voor de kapperszaak in de verbouwing

Mijn fiets stond nog geduldig te wachten voor de kapperszaak in de verbouwing; kon me moeilijk voorstellen dat ze dinsdag weer open gaan; we gaan het meemaken!

Gewoon een spuitje stamcellen

In de kleedkamer van Sportcity - ik had een heerlijke sauna genoten maar niet gesport - kwam ik in gesprek met een leeftijdsgenoot; hij had al een zoon van 47 tot mijn verbazing, maar ja, zo kon het in "onze tijd" ook verkeren. Maar daar gaat het verhaal van deze blog verder niet over. Al lopende naar de uitgang bleek al snel dat we van het zelfde sop waren overgoten; hij vanuit "Delft"; we waren beiden chemicus en verzeild geraakt in de gezondheidszorg. Hij ronkte stevig door over moderne ontwikkelingen in de behandeling van kanker en verdiende z'n brood dan ook met het verkondigen van verhalen (zo noemde hij het zelf ook) om met name financiers over de brug te trekken om vooral te investeren in al die moderne en veel belovende start-ups. Ik mompelde iets van "Nina Brink" en hij beaamde dat min of meer.
Al snel waren we het erover eens dat het in de gezondheidszorg vooral gaat om geld verdienen; veel geld zelfs en dat die onfatsoenlijk rijke farmaceutische industriën primair op financieel eigenbelang zijn gericht en nauwelijks op het welzijn van de mensheid. Het "Medisch Industrieel Complex" is net zo geperverteerd als de voedingsindustrie en de genotsmiddelen industrie. Daar waren we het wel zo'n beetje over eens.
Maar hij leek wel heilig te geloven - althans daar deed hij voortdurend kond van - in stamceltherapie; hij presenteerde het als een nieuw panacée, het middel ter bestrijding van alle kwalen. Toen ik later in het gesprek mijn kritiek spuide over "al die nieuwe knieën, schouders en andere gewrichten" riposteerde hij dat met: "over twintig jaar krijg je gewoon een spuitje met stamcellen". Ik kon een lachbui niet onderdrukken en merkte op: "dat geloof je toch niet echt hè". Hij liet dat een beetje in het midden. Hij gaf mij zijn kaartje en adviseerde me om zijn website te bekijken; misschien doe ik dat ook wel.
We wensten elkaar een prettig weekend; hij stapte in een dure auto en ik op mijn ouwe fietsje. Op de terugweg naar huis kon ik gewoon m'n lachen niet houden en tal van panacées trokken aan mijn gedachten voorbij, wonderolie, interferon en dan nu de stamcellen. 

Best wel lekker die kou om je kop

Geen wuivende palmen maar kale bomen en het waait met een ijskoude,
oostenwind. Lekker hoor om weer terug te zijn. Hoort ook bij NL die
afwisseling der seizoenen. 

Gisteren terug gekomen van het "Actief Overwinteren", een product van "Loopend Vuurtje", een kleine vrij-tijdsorganisatie gericht op het aanbieden van wandel- en andere gezonde bewegingsactiviteiten. Roos en ik waren 6 weken in Calpe, een doorsnee Spaanse vakantiebestemming d.w.z. veel beton, waar je ff aan moet wennen, maar ook "van alle gemakken voorzien". De griep die merkwaardig genoeg NL al buitengewoon lang teistert heeft ook het gezelschap in Calpe te grazen genomen. Vrijwel niemand van de meer dan 30 deelnemers is eraan ontkomen; Roos en ik kwamen er nog relatief genadig van af; ik heb alleen vreselijk gehoest en voelde me conditioneel enkele dagen nogal krakkemikkig. Roos is een dag thuis gebleven en is toen onder de wol gebleven (is mij eerlijk gezegd ontgaan; kennelijk was ik toen aan de wandel). Het lag dus niet aan het weer zal ik maar zeggen.
Het heerlijke van deze zes weken vond ik primair het weer en vooral de intensieve zonneschijn. De maanden januari en februari kennen van die korte dagen in ons heerlijke landje en het wordt ook niet echt lekker licht tenzij er geen bewolking is. In Spanje staat de zon veel hoger aan de hemel en zijn de dagen voor 21 maart langer dan op onze breedte in NL. En natuurlijk hebben we heerlijk in ons naakie in de zon kunnen liggen en dat laat je wel uit je hoofd in NL in deze maanden; echt te koud.
Wat mij echter verbaasde is dat de vaste overblijvers, de NLse mensen die permanent of semipermanent in Calpe zijn gaan wonen desalniettemin lopen te klagen over het weer: "het is wel koud geweest", kregen wij in de NLse club te horen en dat terwijl het in NL zeker 15 graden kouder was.
En wat me misschien nog meer verbaasde was dat ik het heerlijk vond om die koude, frisse lucht van "de Russische beer"  weer langs m'n wangen te voelen bijten toen we weer op Schiphol waren geland en op weg naar huis gingen. Intussen was de zon ook weer veel manifester; het was gisteren alweer 1 maart en dat kon je merken; in de bus naar huis viel het me al op dat het niet meer zo grauw was; lekker helder weer en de zon stond een stuk hoger dan 6 weken geleden. En toen ik om 20.00 uur loempia's ging halen genoot ik echt van die koude wind op m'n wangen, lekker in m'n dikke winterjas met muts en capuchon.

PS Op de markt was het erg stil; misschien waren we wat aan de vroege kant. Sjon stond er wel met zijn grote aardappelkraam, maar Johan met de groentekraam ontbrak. Toen ik Sjon ernaar vroeg vertelde hij dat "alles de lucht in was gegaan". De wind was zo krachtig vanmorgen dat de tent van Johan kapot is gewaaid; dat is wel een strop.

PS 2 Heerlijk om weer Bach te beluisteren met de koptelefoon op. Heb ik ook wel gemist har har.

Om 5.30 ging de wekker

Gelukkig deed mijn wekker het wel en stonden we al om 5.30 op. De laatste spullen in koffer en tassen gedaan. Dankzij een briefje op tafel zelfs de pluma niet vergeten in te pakken; laatste fruit en bonen toch maar meegenomen. Vuiligheid weggegooid waaronder mijn ouwe trouwe wandelschoenen en een stel versleten pantoffels. Ondanks dat we veel hadden weggegooid wat we van van huis hadden meegenomen was onze bagage een stuk zwaarder; al die sinaasappelen - ik konze duidelijk zien zitten in mijn tas bij het scannen - vlees en andere voedingsmiddelen wogen toch best behoorlijk. Deed me denken aan vroeger toen ik vaak naar Andalucia ging en zwaar beladen met mijn handbagage vol vlees en sinaasappelen in wilde checken bij Ryanair, mijn vaste vliegmaatschappij; de tas woog precies 10 kg en mocht gelukkig zo mee als handbagage. In die tijd nam ik ook wel eens een hele achterpoot mee met jamon iberico; het gaat altijd om lekkernijen.
We waren rond acht uur op het vliegveld; het grootste deel van ons vertrekkenden ging naar Rotterdam; zij hadden niet zo gek veel vertraging. De vlucht naar Amsterdam had uiteindelijk ongeveer 2 uur vertraging; best te hebben. We kwamen ff voor vier uur aan op Schiphol; Roos ging direct onze OV kaarten inchecken vanwege ons dalvrij abonnement, terwijl ik wachtte op de koffers. Duurde al met al een half uur maar toen konden we met behulp van zo'n bagagekarretje naar het treinstation rijden; hoefden we niet te sjouwen. Roos haalde twee van die heerlijke saucijzenbroodjes bij de bekende balie waar de naam me even niet van te binnen wil schieten. Op het perron was het flink koud; eigenlijk best lekker om die droge koude vrieslucht om je kop te voelen waaien. In Utrecht hadden we direct de bus naar het Dr Letteplein in De Bilt. Daar namen we afscheid op de bushalte; gek hoor na 6 weken samen.
Met angst om het hart ging ik naar de flat; het had stevig gevroren; Hugo had niet zoals ik hem had gevraagd de CV open gezet; ik was bang voor bevriezing van de radiatoren van de CV. Gelukkig was mijn angst overdreven en was er niets aan de hand; ik voelde het al aan de radiatoren aan de Noordkant; die waren zeker een graad of 5 à 10; zo'n flat houdt zich behoorlijk warm. Ik had de radiatoren open gezet en al snel moest ik ze al weer dicht doen omdat het gewoon te warm werd?!
Elektrische deken aangezet.
Toen ik boven kwam stond daar heel leuk een welkomstgeschenk van buurvrouw Kaat; een schaal met hyacinten met een welkomstbriefje met aanwijzingen voor het onderhoud van de bloemen: geen water geven. Even later hoorde ik haar voordeur en hebben we elkaar gesproken; zij had ook de post voor mij verzameld.
Tassen opgeruimd en alles wat voor Roos was in een zak gedaan en naar haar toe gebracht. Drie loempia's gehaald bij "De Chinees" en lekker zitten hompen als vanouds. Nog een kopje koffie en naar huis gegaan o.a. om dit bloggie te schrijven en een nieuw paar wandelschoenen te bestellen bij Bever sport.

Hasta la proxima

De rustige fitnessruimte van Guillermo

Vandaag toch vooral afscheid genomen van de diverse mensen en locaties die ons dierbaar zijn geworden. Gisteren was ik al bij het Duitse bakkertje. De vriendelijke dame die me de laatste weken vrijwel dagelijks van verse broodjes heeft voorzien had me al eerder verteld dat de winkel ging verhuizen naar de winkel naast de huidige; dit hield in dat de winkel 14 dagen dicht moest; niet vanwege de verhuizing maar vanwege "de papieren" die met een verhuizing en overheid gepaard gaan.
Natuurlijk eerst Imanis waar in de ochtend Alex altijd dienst heeft; na de onvermijdelijke cafe Americano en cafe con leche namen we hartelijk afscheid. We liepen door naar de volgende plek, de fitness van Guillermo waar we beiden van de Pilates lessen hebben genoten. Naast Pilates kun je ook yoga en tal van andere activiteiten als massage en zelfs fysiotherapie hier genieten. Na nog even wat gepraat te hebben namen we ook van hem hartelijk afscheid.

En dan loop je nog maar eens de boulevard langs

Tja en dan loop je samen nog eens de boulevard langs en langs het smalle pad betraden we de onderkant van de Ifach, de grote kalkrots die zo kenmerkend is voor Calpe en die verantwoordelijk lijkt voor de stroming die voor een zandstrand heeft gezorgd langs de kust. Er stond overal Unas de gato. Enorme brokken kalk lagen in het water, duidelijk in vroeger tijden afgebroken en te water gegaan; de niet aflatende kracht van het wat breekt langzaam maar zeker al die kalkrotsen af.
Terug over de boulevard waar we nog wat op een bankje van de zee genoten; een wonderlijk voertuig voor twee personen passeerde ons; we hebben er nog een foto van gemaakt. Thuis gekomen het restje nassi met een eitje verorberd met de onvermijdelijke sinaasappel als nagerecht.

Aan de bridgetafel met Eddie en Wiske en 93-jarige Jan als meekijker

Tot slot de NLse club waar we van 14.00 uur tot 17.30 genoeglijk hebben zitten bridgen; we werden tweede maar verlieten voortijdig de club na (opnieuw) hartelijk afscheid te hebben genomen; we moesten nog langs bij het restaurant waar de andere deelnemers aan het Overwinteren het afscheidsdiner genoten. We schoven nog even aan vooral ook om te horen hoe laat we morgenvroeg zullen vertrekken naar het vliegveld. We namen van iedereen afscheid; velen van onze reisgenoten vertrekken morgen om de zelfde tijd als wij en dus kunnen we nog nader afscheid nemen.
Wij gingen wat eten bij Imanis; tapas van de bar en dat was toch een portie lekker!! Gevulde paprika's en kippenvleugels in een wel zo lekkere saus, boquerones in aceite. Biertje erbij en koffie  met dulce de leche als nagerecht. We konden het niet eens helemaal op. Bij thuiskomst checkte Roos ons in; het vliegtuig zit helemaal vol; we kunnen niet eens meer naast elkaar zitten.

Onze reisgenoten hadden zojuist hun maaltijd beëindigd. Wij gingen
bij Imanis wat tapasjes eten.

We zijn ons in die zes weken helemaal thuis gaan voelen hier in Calpe; niet alleen de activiteiten van "Loopend Vuurtje", maar ook het bridgen in de NLse club, het lopen van de VVV wandelingen en de fitness. Alle reden om hier nog eens te komen overwinteren.

De lekkerste koffie in de refugio

Zicht op het stuwmeer van Rio Guadalest

Ditmaal plaats genoeg; er was regen voorspeld en desondanks hadden Marion en Rafa besloten om de geplande wandeling van vandaag door te laten gaan. Degenen die donderdag gaan vertrekken hadden prioriteit, maar uiteindelijk bleek de achterbank van het busje onbezet te blijven; we waren met vijf wandelaars en Rafa. Greet en ik persten ons op de voorbank naast Rafa en met z'n drietjes zaten we gezellig te praten; ach het regende wel, maar voor ons NLers was dit heel acceptabel.
We liepen rond om het stuwmeer van de Rio Guadalest; niet spectaculair maar een goede gelegenheid om tòch nog een wandeling te maken op deze regenachtige dag; de hellingen worden behoorlijk slippery en je hoeft het niet te overdrijven.

Een knetterend houtvuur wachtte ons op

We kruisten het stuwmeer bij de brug en vanaf de parkeerplaats had Rafa een bijzondere verrassing voor ons; we klauterden wat moeizaam naar boven en daar was een verrassing voor ons; een berghut, refugio waar we de lekkerste koffie van deze regio kregen geserveerd; een sfeertje met een houtkachel en honden; gezellige, niet opdringerige muziek. Een grote pot sterke koffie en kannen hete melk resp. heet water maakten een echte koffietafel. Ik heb me de cafe con leche goed laten smaken; zulke lekkere koffie heb ik nog niet eerder mogen smaken in deze vakantie! Een bijzondere afsluiting van onze wandelavonturen. Na afloop kwamen we nog bijeen bij Imanis en hebben we collectief Rafa bedankt voor alle moois.
`sAvonds zouden Marion en Anne-Marie nassi komen eten. Die arme Anne-Marie lag helaas met koorts in bed maar Marion heeft het zich goed laten smaken. Was een genoeglijk samenzijn.
Het is ongelooflijk zoals dit griepvirusje onze groep heeft geteisterd gedurende de weken; vrijwel iedereen is te pakken genomen. De een krijgt het meer voor zijn/haar kiezen dan de ander; Roos en ik hebben vooral moeten hoesten maar anderen hebben behoorlijk koorts gehad en soms zelfs het bed moeten houden.

Een heerlijke pot sterke koffie met een kan hete melk. En natuurlijk
een lekker cakeje

Twee honden liepen vrij rond in de zaak. De familie zat achter ons lekker te eten

Lia maakte deze foto van mij

Ruta de fruta

Hier de dames die mee hebben gelopen met Marion

Vandaag heeft Roos de "Ruta de fruta" gelopen onder leiding van Marion terwijl ik mij onledig heb gehouden met boodschappen doen, zonnen en nassi goreng voorbereiden.
Toen Roos thuis kwam lag ik lekker in het zonnetje op het balkonnetje; ik had genoeg zon gehad en nadat ze me duidelijk had gemaakt dat ze het naar haar zin had gehad met de groepswandeling nam zij mijn plek in de zon over en ging ik verder aan mijn kokstaak. Nassi op basis van pluma is bijzonder smakelijk; omdat Anne-Marie geen vlees eet had ik er ook een flinke zak gepelde garnalen doorheen gebakken. Achteraf blijkt dat een flinke verrijking van dit gerecht; zal ik vaker doen; zal ook eens proberen of ik die gedroogde, indische garnalen kan inslaan bij de toko in Amsterdam.
Roos vertelde dat zij een gepensioneerde leraar had gesproken die als hobby een sinaasappelboomgaard onderhield; hij had in die boomgaard bijzonder oude bomen staan die dankzij zijn niet aflatende inspanning nog steeds goed vrucht droegen. Hij offreerde aan de groep een kist met sinaasappelen. Verderop werd de groep wandelaars uit/toegelachen door een jonge vrouw die het zo merkwaardig vond dat er een groep wandelaars op deze plek langs kwam. Roos kreeg van haar ook een sinaasappel die ik overigens heb opgegeten; bleek zo zuur te zijn als mijn moeders favoriete, Spaanse sinaasappelen vroeger waren; worden volgens mijn groenteman Ed Messu heden ten dage niet meer verkocht in NL. Met een van de zurigheid dicht geknepen oog heb ik, denkend aan vroeger tijden deze sinaasappel verorberd.