Als een echte kok

Mooi uitzicht tijdens de wandeling

Mensen kinderen, die ganzeneieren zetten me toch aan het werk! Toen ik gisteren boodschappen deed bij de groenteman, zag ik dat er al asperges lagen en direct schoot door mijn hoofd dat ik daar wel eens soep van kon maken omdat er veel eidooiers doorheen moeten. Verder bedacht ik mij dat ik wel weer eens een Quiche Lorraine zou kunnen bakken; gaan ook nogal wat eieren in! Maar in die tussentijd heb ik ook nog mijn avondmaal, sperziebonen met varkenswang klaargemaakt en brood aangezet en gebakken. Inmiddels zit ik wat uitgevloerd te wachten totdat het brood klaar is in de oven zodat vervolgens de spektaart erin kan; wordt een latertje vanavond. En dan komt straks ook nog het varkensvlees dat we besteld hebben bij Veldvarkens; een varkenshouderij van twee liefhebbers die de dieren een prima leven in de buitenlucht gunnen.

Rare rode vlek op m'n voet. Ik schrok er van.

Maar vanmorgen hebben Roos en ik ook genoten van het mooie weer hoor; we zijn laat op pad gegaan en hebben 15 km van het Maarten van Rossum pad gelopen van Soest-Zuid naar Hollandsche Radingh; was heerlijk wandelweer en we hebben weer over van alles lopen tateren met z'n tweetjes. Roos heeft over onze wandeldag een leuk bloggie geschreven; inderdaad deed mijn linkervoet weer pijn; sinds de laatste keer dat ik met Huib heb gewandeld speelt mijn voet behoorlijk op. Toen ik vanavond mijn sokken uitdeed om te gaan slapen schrok ik behoorlijk; mijn linkervoet was niet alleen een beetje gezwollen, maar ook vertoonde de huis rare rode vlekken. Het is het been waar ik mij zo'n twintig jaar geleden aan gewond ben geraakt waarbij een afvoerend lymfevat is beschadigd. Sinds die tijd heb ik stuwing aan die kant waardoor mijn linkerenkel altijd wat dikker is. Naar mijn vermoeden hangt de kwetsbaarheid van mijn voet hiermee samen.

Kabbalah en heerlijke vla

Prachtige onderdelen van de malachietkamer.

Bij mij is de gedrevenheid een beetje verdwenen; ik heb het gevoel dat ik eigenlijk wel alles heb gezien en gedaan wat ik wilde en in plaats van die eeuwige gedrevenheid lijkt er af en toe zelfs wat rust in te treden har har. Zo lag ik vanmorgen om half tien nog lekker in bed te lezen in een leuk boek van Paul Theroux dat ik gisteravond op mij e-reader, mijn Tolino "vond". Het gaat over de treinreis die hij maakte met de Trans Siberië expres naar China. In 2013 - meen ik - zou ik die reis ook maken samen met vriend Peter C. , maar toen ik las dat er een traject was van 4 dagen dat je de trein niet eens uitkwam heb ik mijn verlies - de aanbetaling - genomen; daar zou ik stapelgek van zijn geworden?! En zoals Paul Theroux het beschreef denk ik ook wel dat ik gelijk had.

Een bijzonder verfijnd kunstwerkje

Maar goed, om half tien hoorde ik een bekend getik op de trap en ja hoor, daar draaide de sleutel in het slot en daar was Roos. Ben direct opgestaan, gewassen en geschoren, koffie gedronken en een plan gemaakt voor museum bezoek. Ik stelde voor om naar Amsterdam te gaan; ik wilde het Joods historisch museum en de Hermitage graag combineren.
In het Joods historisch was een overzichtstentoonstelling over de kabbalah, de mystieke tak van het jodendom. Al snel had ik door dat deze wel erg sterk overeenkwam met de mystiek van het katholicisme. Kennelijk heeft de mens mystiek nodig en is zij op zoek naar de dingen die je niet kunt vinden en dan krijg je dit soort zaken als alchemie en geloof in het "hogere", de dingen die je niet begrijpt en daar bouw je als mens een construct omheen.
Daarna naar de schoonheid van de kunst in de Hermitage. Het begon al met een beeldje uit de oude steentijd, een beeldje waarbij Jean Auel ongetwijfeld haar vingers had afgelikt; was licht beschadigd maar had meer uitdrukkingskracht dan ik ooit heb gezien aan zo'n oeroud artefact, voorstellende een vrouw.
Het was een allegaartje van schone voorwerpen; ik genoot ervan. stukken van 4000 jaar oud, uit de tijd van de Trojaanse oorlog?! Kunstwerken uit de Islamitische wereld; de oudste die bestonden. Maar ook een kamer uit een tsaristisch paleis, helemaal in malachiet uitgewerkt. Prachtig. We zijn inmiddels natuurlijk zulke museumtijgers dat we alles wel snel hadden bekeken; misschien ga ik later nog wel eens.
Ik was nog zo vroeg bij de fiets dat ik naar de fitness kon, net als gisteren overigens. Lekker een dik half uur gesport en snel naar AH en de groenteman. Heerlijk gegeten: sperziebonen uit de kas (peperduur) met zwijnewang en als toetje moest ik natuurlijk weer een paar ganzeneieren verwerken, dus werd het weer vla en die was toch fantastisch gelukt!

Cobra museum

Een werk van Karel Appel

Vandaag was - terecht zo bleek - een regendag voorspeld, alle reden om er een museumdag van te maken. De museumagenda erbij gehaald en gekeken wat ik had aangekruist; ik wilde wel weer eens naar het Cobra museum in Amstelveen; niet vanwege de schilderkunst van de Cobra artiesten maar primair vanwege de foto tentoonstellingen die daar waren, met name het werk van Kati Horna, haar opnames van tijdens de Spaanse burgeroorlog. Markante koppen van plattelandsvrouwen.
Maar ook van de twee andere, eveneens oorspronkelijk Hongaarse fotografes werden interessante foto's geëxposeerd.
Maar natuurlijk heb ik eerst op de benedenverdieping het werk van de Cobra schilders bewonderd; niet echt mijn goesting, maar je moet je er wel in verdiepen. De werken die hier hingen vormden een speciale tentoonstelling vanwege het 70-jarig bestaan van de Cobra beweging.
Het is trouwens een oase van rust en van orde; een prachtig museum waarin de werken prachtig zijn opgesteld; een voorbeeld voor andere musea. Deed me een beetje aan het Folkwang museum in Essen denken.
Terwijl het heerlijk droog was op de heenweg regende het bij vertrek pijpenstelen; was ook wel weer nodig voor de natuur.

Opera vanuit de leunstoel

Terwijl ik naar dei Walküre van Wagner zit te
luisteren schrijf ik deze blog. 

Mijn euvel bij opera is dat ik het niet zo lang volhoud om naar muziek te luisteren; na een uurtje raak ik afgeleid en val ik meestal in slaap. Daarom ga ik niet graag meer naar zo'n lange voorstelling in Opera & Ballet; ik kijk thuis vanuit mijn leunstoel naar opera's op YouTube; misschien niet zo mooi, althans de muziek niet, maar je kunt de voorstelling tenminste onderbreken als je het ff zat bent of je kunt ondertussen wat anders doen terwijl je luistert. Daar ben ik eigenlijk vorig jaar noodzakelijkerwijs mee begonnen toen we door de storm niet in staat waren om Amsterdam te bereiken. We hadden peperdure kaarten voor de voorstelling van Tristan en Isolde. Achteraf had ik daar geen spijt van, want die opera's van Wagner duren zo verschrikkelijk lang en er gebeurt zo verdraaid weinig op het toneel dat ik zonder enige twijfel in slaap zou zijn gevallen. Maar bij die gelegenheid heb ik Tristan en Isolde wel bekeken op YouTube en in meerdere etappes. De muziek van Wagner is weergaloos.
Maar dit jaar hebben we geen kaarten besteld; wijs geworden door vorig jaar toen we door omstandigheden zeker twee keer achteraf verhinderd waren om te gaan, bekijken we nu als we iets willen bezoeken of er nog kaarten zijn. En feitelijk gaat Roos nu meestal in haar eentje.
Ik kreeg ook dit jaar weer zo'n prachtige brochure van Opera & Ballet over de verschillende opera's die dit seizoen opgevoerd worden. En nu ben ik vooruitlopend daarop begonnen met die hele serie te gaan beluisteren en bekijken. En dat is toch wel vreselijk genieten hoor. Het begon vandaag met Pagliacci van Leoncavallo. Er stond een goede registratie van deze opera op YouTube en ook van Cosi fan Tutte van Mozart stond een prima registratie met ondertiteling in het Engels zodat ik het verhaal zelfs kon volgen. Overigens begreep ik nu ook beter waarom Roos dat gietijzeren repertoire van opera's een beetje gezien heeft; de verhalen zijn van een lulligheid die niet meer van deze tijd is, maar ja, die muziek met name van Mozart is zo weergaloos mooi. Ik beluister dan ook grote delen van de opera's terwijl ik ondertussen wat anders doe; voor het verhaal doe ik het niet en dat ligt bij Roos net andersom.
Terwijl ik dit zit te schrijven (donderdag, 4 april) zit ik bijvoorbeeld naar die Walküre van Wagner te luisteren. Deze vorm van muziekbeleving bevalt me prima.

Best nog wel fris

Roos en ik hadden voor vandaag een wandeldag gepland; het zou mooi droog weer worden dus alle reden om er een dag wandelen tegenaan te gooien. Waren we aanvankelijk van plan om in Noord Limburg, op de Mookerheide te gaan lopen daar werd het naarmate de ochtend met ontbijt en koffie werd verneuzeld steeds dichterbij en uiteindelijk werd het een Amersfoortje, d.w.z. het Trekvogelpad/Marskramerpad en afslaan naar Den Dolder. vooral in het begin was het best nog wel fris; de wind was gewoon koud. Maar later werd het warmer en warmer.
Lekker vroeg weer thuis ondanks het late vertrek. Het maakt ons niet zo veel meer uit waar we aan de wandel gaan; na het cancellen van onze trip naar Oostenrijk realiseren we ons sterk dat we eraan toe waren om een poosje op honk te blijven.
Er is ook een en ander te doen voor de Vereniging van Eigenaren van onze flat; ik zit in het bestuur en heb een bepaald project mede onder mijn hoede. Na een pittige discussie met de voorzitter over de aanpak heb ik nu wel een marsroute in mijn hoofd.
Al wandelend kwam de klimaatproblematiek en alles wat daarmee samenhangt weer eens aan de orde. Gisteravond kwam er een gedachte in mij op, waarschijnlijk naar aanleiding van het boek van John Steinbeck, "East of Eden", waarin o.a. wordt geschreven over een jonge man die op de velden van WO I sneuvelt. Ik bedacht mij dat ook in die tijd ouders stil moeten hebben gestaan over de "toekomst van hun kinderen", en die kinderen werden aan de alles vernietigende loopgravenoorlog geofferd. Ik voel me behoorlijk aangesproken door m'n dochter wanneer ze me verwijt over mijn gebruik van het vliegtuig; het gaat haar met name om de toekomst van de jeugd en daar heeft ze natuurlijk een punt. Ik blijf maar heen en weer geslingerd worden hieromtrent. Komen vastnog wel meer gedachtenspinsels over dit heikel punt.

Gouden Leeuw

Zeg maar: "Käse" riep ik nog waarop iedereen wel
zo moest lachen, hetgeen de bedoeling was

Vandaag gezellig gewandeld met vriend Ab. Deze keer niet vanwege de ganzeneieren; gisteravond heb ik er zo'n twintig verwerkt tot struif om e.e.a. te kunnen bereiden; de eierschillen heb ik vanmorgen eerst maar even fijn gemaakt voor Roos' tuin.
Dat was vroeg opstaan; Ab komt altijd vroeg maar nu moest er ook nog rekening worden gehouden met de overgang naar zomertijd. Voor mij niet zo'n groot probleem want de dag duurt mij eigenlijk altijd een uur te lang; ik heb gisteravond alle klokken in huis alvast een uur vooruit gezet en ben om half elf zomertijd naar bed gegaan; werd dan ook keurig voor de wekker om 6.15 uur al wakker. Thee gedronken, brood klaar gemaakt om mee te nemen en nog even gewacht op Ab, en ja hoor om 10 voor acht kwam hij aangetuft. Beginnen we zo vroeg en dan zitten we al met een koppie thee te ouwenelen en dat gaat dan zo de hele dag door! Uiteindelijk moesten we nog hals over kop weg omdat we op tijd de bus in Otterlo wilden halen om naar Hoenderloo te gaan voor vertrek; het plan was de étappe van het Trekvogelpad door het Nationaal Park de Hooge Veluwe.
Daar aangekomen miste ik de bekende pisbak zoals die altijd in Edam voor me klaarstaat; maar een heg bood uitkomst. Eenmaal in Hoenderloo natuurlijk eerst chocolademelk met een punt appeltaart bij de Boer'nkinkel. Daar was een grote groep Duitsers gehuisvest; ze waren net klaar met het ontbijt. Toen ik af wilde rekenen stond er een hele rij Duitsers voor de kassa, eveneens om af te rekenen. Ik kwam met één van de dames in gesprek en vroeg wat zij hier met de groep zoal ondernamen. Natuurlijk het Kröller-Müller museum en het prachtige park; het bleek een groep te zijn die op een culturele excursie was. "En vandaag zeker naar het Rijksmuseum in Amsterdam?", vroeg ik schertsend. Nee, ze gingen vandaag naar Bronkhorst waarop ik waarschuwde dat ze niet te snel moesten lopen omdat het zo klein was dat je het kon missen. Ook maakte ik hen attent op het etablissement "De Gouden Leeuw"; tot mijn verbazing wist de Duitse mevrouw het woord "Gouden" feilloos uit te spreken, waarvoor ik haar dan ook complimenteerde. Bleek ze een Nederlandse te zijn; we moesten toch lachen.
Buiten gekomen werd ik tot fotograaf van de groep gebombardeerd; kostelijk; Ab maakte er een foto van. Was een grappig begin van onze wandeling waarover eigenlijk niets anders valt op te merken dan dat het weer een fraaie wandeling was; lekker rustig en met het bekende St Hubertus en het museum. En we kletsten weer wat af.
Terug in de auto kon ik niet stoppen met gapen; was nog niet eens 15 km maar met het prachtige weer en de koude wind was ik toch wel rozig geworden. Ab apte nog dat het een gezellige dag was geweest en stuurde meteen de hier getoonde foto mee.

Mierenwerkgroep in Amersfoort

Buiten werd ondertussen strijd gevoerd.
Had volstrekt niets te maken met onze
bijeenkomst over de mieren.

Eigenlijk zouden we vandaag naar Salzburg gaan voor een paar dagen maar merkwaardig genoeg hadden we daar beiden bij nader inzien gewoon geen zin in, geen puf voor misschien. We zijn dit jaar al zoveel van huis geweest met 7 weken Spanje en ook weer in Krakau dat we gewoon ff thuis willen zijn. Kwam me niet zo slecht uit want vandaag was de bijeenkomst van de Mierenwerkgroep in Amersfoort en ik wilde daar graag naar toe.
Tegenwoordig zijn er vaak voordrachten van een wetenschappelijk gehalte en ook deze keer weer. Vooral het eerste verhaal van Irma N. van de vlinderstichting trok mij bijzonder. Het ging over de reconstructie van voorheen akkerbouwgebied tot natuurgebied en wel tot een zeer specifiek type vochtig weide gebied, blauw grasland.
De doelstelling is het vergroten van het leefgebied van het pimpernelblauwtje, een vlindersoort.
De naam geeft al aan dat het afhankelijk is van de waardplant, de grote pimpernel, maar daarnaast ook van nestjes van een mierensoort, de Myrmica Scabrinodes, de moerassteekmier. Irma werkt al 20 jaar in het kader van het in stand houden en vermeerderen van het voorkomen van dit uiterst zeldzame vlindertje.
Irma presenteerde nu experimenten rond het herstellen van de habitat voor dit miertje zodanig dat deze in grote getale in het te ontwikkelen gebied aanwezig is. En allemachtig wat is de natuur dan weerbarstig; het verschil met modelsystemen onder laboratorium omstandigheden is zo enorm; ik kreeg grote bewondering voor het geduld en de creativiteit die opgebracht werden om de doelstelling te bereiken.
De andere drie lezingen konden me minder bekoren, maar leuk om aanwezig te zijn.
Thuis heb ik weer een stel van die berg ganzeneieren verwerkt tot struif om in te vriezen.

Ruim 40 ganzeneieren

Ab bij het fort Edam

Gisteravond kreeg ik een mailtje van Ab: hij had nog veertig kakelverse ganzeneieren voor mij staan en die ben ik vandaag op gaan halen. Maar dat niet alleen. Ab woont in het natuurterrein bij het Fort van Edam en natuurlijk maakten wij een rondje langs het water dat het fort omringt; Ab wilde mij de ijsvogel laten zien die hier vertoeft. Nou, die was kennelijk even ergens anders op vrouwenjacht want we kregen hem niet in het vizier. Hier rond het fort heeft Ab de laatste dagen die 40 eieren geraapt; daarom weet hij dat deze onbebroed zijn hetgeen ik inmiddels ook heb kunnen bevestigen.
Prachtig natuurgebied; uitkijk over het Noord-Hollandse landschap met de oude Zuiderzeedijk; doet me altijd aan m'n goede vader denken; dit was zijn favoriete landschap. Jammer dat hij nooit in de Eilandspolder is geweest. Daarentegen heeft hij wel geschaatst in de oorlogsjaren in het Oostzanerveld en dat zal niet veel anders zijn geweest.
Veertig ganzeneieren; een hele rugzak vol en een fors gewicht maar ik heb het weer gered. Thuis gekomen direct maar aan het prepareren gegaan; twee voor de nassi waarvan Roos mij af kwam helpen en twee voor in de vla die ook weer prima lukte.
's-Nachts heb ik onrustig geslapen; moest maar steeds aan ganzeneieren denken har har.

Van Nelle

De mafkezen van Bauhaus

Vandaag een daggie Rotterdam; we hadden een lunchafspraak met Thea, de moeder van Martijn. Na de verjaardag van Martijn hadden we wat heen en weer ge-appt en geconstateerd dat we weer eens moesten bijpraten en de afspraak voor vandaag werd gemaakt. Aangezien Thea pas om 14.00 uur gelegenheid had om met ons af te spreken stelde ik Roos voor om eerst het Boymans van Beuningen te bezoeken; dat gaat binnenkort voor zeven jaar in de restauratie en ik wilde de collectie wel weer eens bekijken.

Een sfeerfoto van huis Sonneveld

Bij binnenkomst werden we direct attent gemaakt op de Bauhaus tentoonstelling alhier en die was inderdaad fascinerend. Een explosie van creativiteit onder de bezielende leiding van Gropius. Veel bekende namen als Kandinsky e.a. waren bij de Bauhaus beweging betrokken. Daarna bekeken we een deel van de collectie. Deze is toch wel heel rijk en gevarieerd; ik hoop maar dat er veel over andere musea wordt verdeeld om toch voor het publiek zichtbaar te blijven. De werken van Breughel, Rembrandt en Fabritius maar ook de modernere werken van Ket, Charley Toorop en anderen mogen toch niet voor 7 jaar onderduiken.
Roos appte wat met Thea en om half twee ontmoetten we elkaar voor de ingang van Boymans als afgesproken. We liepen wat rond om een leuk plekje te vinden; het werd een Surinaams eettentje waar we aan een klein tafeltje
genoeglijk zaten te babbelen en intussen het lekkers tot ons namen. Na de lunch, zo had Roos bedacht gingen we een het Sonneveld huis hier vlak in de buurt bezoeken. Een bijzonder huis en vooral heel bijzonder dat het weer is ingericht zoals het destijds werd bewoond door de directeur van de fabriek van van Nelle, de heer Sonneveld en zijn gezin, dus niets Wim Sonneveld, de komiek.
Na dit bezoek namen we afscheid en spraken we af voor een volgende keer.

Gelukkig had ik de powerpack

Vanmorgen ben ik eerst lekker aan de wandel gegaan; een Baarntje gelopen met een andere aanloop. Kennelijk ben ik niet meer zo scherp in mijn natuurlijk richtingsgevoel; ondanks het gebruik van Komoot liep ik toch te dwalen; wilde terug lopen naar station Bilthoven via Lage Vuursche maar iets sneller dan via het gemarkeerde Utrechtpad langs de Stulp.
Onderweg moest ik telkens op m'n smartphone met Komoot kijken hoe ik nou precies moest lopen. Aangezien Komoot nogal wat stroom vreet en de telefoon niet volledig was opgeladen toen ik van huis ging dreigde ik in de problemen te raken; eerlijk gezegd kreeg ik het een beetje benauwd; ik liep al een keer bijna de verkeerde kant op toen er een onverwachte situatie met de wegen opdoemde. Opeens bedacht ik mij dat de powerpack nog wel eens in m'n rugzak kon zitten en tot mijn opluchting was dat inderdaad het geval. En zo liep ik weer geleid door de moderne techniek in de juiste richting. Nogal lachwekkend al met al want binnen 200 meter kwam ik op het mij zo bekende geel-rood gemarkeerde Utrechtpad. En uiteindelijk liep ik heerlijk 15 kilometer en kwam bij m'n fiets met in de tassen m'n fitness spullen. Nog even naar Sportcity, douchen en ik had mijn beweging voor die dag wel weer binnen.

M'n oude kompas

Ingezeept

Arja had me ge-appt of ik deze week langs kon komen en had de enige dag voorgesteld dat ik absoluut niet kon. Na nog wat heen en weer eppen gaf ze aan dat het druk was en dat ze me wel zou bellen. En ja hoor, ik had me nog niet ingezeept of daar ging de telefoon: "joh, ik heb me net ingezeept", was het enige dat ik al lachend kon uitbrengen en "hing op"; ik stuurde nog wel een foto met mijn ingezeepte smoel, waarop ik een lachende emoticon terug kreeg.
Uiteindelijk zat ik vandaag rond koffietijd tussen alle kleintjes waar Arja het als gastouder druk mee heeft; twee huilende babies, een slapende peuter kleinzoon Morris, een enthousiast kleuter kleinzoon Sjoerd en nog een peutertje; een drukte van jewelste, maar dat vind ik best leuk hoor al word ik er hardstikke moe van.
Voordat ik van huis ging had ik nog wat voor m'n rariteiten kabinet gestaan om eens te zien of er iets bij was dat ik aan Sjoerd kon geven; de vorige keer had ik hem een uit een T-shirt geknipt krokodilletje gegeven; nu zag ik mijn oude kompas; zitten wat knopjes aan en dat is altijd goed. Dus toen we eenmaal zaten (in het zonnetje in de tuin!) gaf ik hem het kompas en inderdaad ging hij direct met de knopjes aan de gang om het apparaatje in en uit zijn doosje te halen. Ik liet hem natuurlijk zien dat er een wijzertje in zat dat als jet het kompas goed horizontaal hield ging bewegen; volgens mij had hij het later in de dag wel door. Leuk hoor, Gijs kreeg ooit een verrekijker van me; Evi kreeg m'n binoculair en nu Sjoerd m'n oude kompas. Voor de jongere kleinkinderen heb ik nog een vergrootglas en een glazen prisma liggen; komen allemaal terecht.
Een drukte van jewelste natuurlijk en desondanks vond Arja de tijd om een boterhammetje voor me te smeren en af en toe koffie te maken voor haar oude vader. Ik voerde Morris terwijl Arja druk was met de andere kleintjes. Zo tegen half drie was ik er wel klaar mee; je wordt echt moe van die voortdurende aandacht die je krijgt en moet geven hoe leuk het ook is.
Het bekende rondje Den Haag: vissie bij de tweede kamer en tulband/chocolademelk/slagroom bij de Weense Konditorei en voor Roos een stuk maanzaadkoek.

Bestuursvergadering

In een nieuwe samenstelling kwam het bestuur van de VvE, vereniging van eigenaren van onze flat bij elkaar. In een werkelijk schitterend opgeknapt appartement van Robbin kwamen we bij elkaar. Het is wel opmerkelijk dat mijn aanzienlijk jongere flatgenoten aanzienlijk meer aandacht hebben voor hun woning dan ik; bij mij is het maar een zootje als ik het met hen vergelijk har har. Luxe en inrichting interesseert me inderdaad verdraaid weinig.
We hadden een aantal projecten te bespreken en verdeelden de zaken die gedaan moesten worden. Het schilderwerk aan de achterkant van de flat ligt voor een deel op mijn bord althans de voorbereiding daarvan met het schildersbedrijf; heb ik zeven jaar geleden ook al gedaan dus dat zal wel lukken.
Daarna gingen we, zoals dat een groep mannen betaamt, de politiek bespreken en er is op dat gebied natuurlijk nogal wat gebeurd. Uit het niets is er een nieuwe partij in de senaat verschenen die direct de grootste partij vormt; een wat bizarre gebeurtenis die ook hier aan tafel nogal wat stof deed opwaaien. Ik kijk daar overigens wat relativerend tegenaan; in tegenstelling tot velen vind ik het verkiezingssysteem hier in NL prima; geen drempel; iedere separate club kan in de volksvertegenwoordiging terecht komen en meepraten en meebeslissen over het beleid. Dichtgetimmerde akkoorden zijn er dan niet meer bij. Anderzijds ben ik er niet erg gelukkig mee dat de grote, ervaren partijen dreigen te verdwijnen c.q. te versplinteren. Daarmee gaat veel bestuurservaring verloren voor de maatschappij. Door het nogal wisselvallige en onvoorspelbare kiezersgedrag is het ook niet erg aantrekkelijk voor capabele bestuurders om zich in de politiek te begeven.
Nou ja, we discussieerden wat en op zeker moment moest ik wel zo lachen toen iemand het had over "hoe haal je al die nieuwe bestuurders tevoorschijn in zo'n gloednieuwe, jonge partij; dan komt er zo'n onervaren burgemeester of wethouder uit Schubbekutteveen". Terwijl ik dit opschrijf zit ik nog te schuddebuiken van het lachen. In dit soort situaties hanteerde ik altijd het wat schuchtere "Boerekoolstronkradeel"

Werken op Texel

Foto van de Zandkuil, genomen vanaf de weg.
De groep is ijverig aan het werk.

Tijdens die ongehoord natte werkdag in de Eilandspolder had ik met Ben B. afgesproken dat ik ook dit jaar weer naar de Zandkuil zou komen om mijn kleine steentje bij te dragen aan het onderhoud van dit oudste insectenreservaat. Ooit als belangrijke plek voor insecten aangemerkt door Thijsse onderhoudt Ben met zijn Purmerendse werkgroep al 19 jaar dit mooie stukje Texel.
Om 6.30 ging de wekker en ik zou 's-avonds om 18.30, precies 12 uur later het pand weer binnen komen en dat om drie uur lekker te midden van de groep vrijwilligers aan de gang te gaan. Een krantje in de trein veraangenaamde de reis aanzienlijk en ik was dan ook snel in Den Helder. Aangekomen bij de bushalte Zuid Haffel is het nog een stukje lopen naar "de Hoge Berg", de geologische kern van Texel waarin de zandkuil ooit werd uitgegraven. Dit jaar geen kabaal van maaiers; in een serene stilte zag ik de groep lekker aan het werk. Het was prachtig weer; hebben we wel eens anders meegemaakt in maart. Het was een keer zo koud dat je aan het werk moest blijven om niet door de kou bevangen te worden. Maar nu was er een lekker zonnetje en was het zelfs warm als je uit de wind bleef en dat gaat makkelijk zo onderin de kuil.
Ben had de zelfde klus voor me als een vorige keer; dun afplaggen zonder de ondergrond te verstoren. Dit keer ging het helemaal naar wens van de projectleider Ben. De jonge doctor Bart was ook van de partij en we begroetten elkaar hartelijk; hij kwam mij bijstaan met de klus van het plaggen en we spraken met elkaar; gezellig zo al werkend in het zonnetje.
Als gezegd werd er zo rond half drie wat rustiger aan gedaan en eindigden de werkzaamheden op natuurlijke wijze; de meesten hadden het wel gezien. Nog een kopje koffie, nog even wat afscheid. Bart en ik reden met Adriaan mee naar de boot; daar nam Bart de trein naar Amsterdam en ik reed mee met Adriaan; had hem lang niet gesproken.
Thuis at ik van de Gulyas en die was tadelos lekker! En nog gebridged met Roos.

Geblesseerd?

Het is toch wel een rare verwarrende tijd; aanslag in Utrecht, aardverschuiving in de politiek, klimaatproblemen die feitelijk onoplosbaar zijn; moordpartij in Nieuw Zeeland. Al die zaken waar je als individu geen oplossing voor kunt voorstellen maar die je op de een of andere manier wel bereiken brengen mij toch wel in verwarring merk ik. Dat de leeftijd daarbij een rol speelt staat voor mij buiten kijf; je bent gevoeliger voor negatieve ontwikkelingen heb ik het sterke gevoel.
En nu kwelt mij toch ook de gedachte dat het voor mij zo belangrijke wandelen moeilijker gaat. Gisteren was ik na 10 km behoorlijk moe en begon m'n linkervoet weer op te spelen en na 17 km had ik het helemaal gehad en dat terwijl ik nog niet zo lang geleden de 30 haalde. Vandaag maar weer een check gedaan hier achter in het bos; ging redelijk; 11 km, maar ik was toch weer behoorlijk moe en dat is ongewoon voor mij.
's-Avonds een mix van de nieuwe gulyas en een restje bruine bonensoep gemaakt; ging wel, maar deed afbreuk aan de gulyas.
Vroeg naar bed want morgen naar Texel met de eerste gelegenheid per OV.

Afzien

Lekker toch wel weer om thuis te zijn. Gisteravond had ik al zwijnenwang uit de vriezer gehaald om te ontdooien en ossenstaart te trekken gezet om bouillon te maken; ik wilde gulyas maken. En daar begon de dag feitelijk mee nadat ik Roos eerst met een ontbijtje had wakker gemaakt; na ons wijntje gisteravond was ze blijven slapen.
Vlees in stukjes gesneden en zachtjes gebakken; uien en knoflook snipperen en samen met Paprikapoeder zachtjes mee laten bakken. Dan wat van de vers getrokken bouillon erbij en een paar blikjes tomaten; geraspte aardappelen en dan maar verder laten sudderen totdat alles gaar is. Dan is zo'n modern fornuis toch wel erg handig; ik wilde gaan wandelen en dan moet je er zeker van zijn dat de warmtebron uitgaat na de gewenste suddertijd en daar kan ik van op aan met dit fornuis.
Ik wilde eigenlijk wel weer 25 kilometer gaan lopen; het plan was om vanuit Amersfoort, Den Dolder of Baarn - afhankelijk van welke trein ik zou halen - een stevige wandeling te gaan maken. Op mijn Komoot heb ik het hele gebied als kaart gedownload zodat ik altijd een aantrekkelijke weg kan kiezen.
Het werd Den Dolder en met de kaart erbij zocht ik via nieuwe paden mijn weg uiteindelijk richting Lage Vuursche. Was ik van plan om 25 te lopen daar merkte ik na 8 km al dat niet alleen mijn conditie dat niet toe zou laten maar ook dat mijn linkervoet pijn begon te doen; daar had ik bij de laatste wandeling met Huib ook al last van. Ik geloof dat de jaartjes beginnen te tellen. Uiteindelijk liep ik van Lage Vuursche via nieuwe, parallelle paden aan wat ik gewend was naar station Bilthoven waar mijn fiets stond. Het werden uiteindelijk ruim 17 kilometer maar de laatste 5 km waren gewoon "afzien"; vind ik niet echt leuk. Ik ga voorlopig maar rustig aan, te beginnen met 10 km per dag de actieradius opvoeren.
Toen ik thuis kwam had ik zo'n trek in dat vlees van de ossenstaart dat ik heerlijk aan het kluiven ben gegaan; lekker gaar gekookt en goed van smaak! En 's-avonds in m'n nieuwe vest/trui die ik van Martijn heb gekregen bij AH boodschappen gedaan.

En toen weer naar huis

Zo rustten de twee ouwetjes steeds uit na
een dag wandelen; lekker op de flat van Martijn

Mijn oude moeder zei altijd: "bezoek en vis,blijven drie dagen fris", maar dat ging voor ons bezoek aan Martijn in Krakau volgens mij niet helemaal op. We vonden het alledrie ontzettend plezierig om wat langer met elkaar op te kunnen trekken.
Vanmorgen vroeg hoorde ik Martijn opstaan; snel m'n broek aangetrokken om hem op z'n minst nog even gedag te zeggen. Het kon allemaal iets uitgebreider hoewel hij bijtijds moest vertrekken; hij had weer een drukke dag vandaag. Even later kwam Roos ook in de kamer en we spraken en bedankten elkaar voor het fijne bezoek. We zwaaiden hem nog uit bij de voordeur en daarmee was ons bezoek echt ten einde. Nu nog naar huis terug; een beetje katterig, maar het hoort erbij nietwaar.
Ontbeten in het zelfde tentje als de eerste keer; twee luidruchtige Amerikanen - kunnen die nou nooit zachtjes praten zoals wij Europeanen? - verstoorden de rustige atmosfeer; het broodje smaakte er niet minder van overigens.
We liepen vervolgens voor de zoveelste keer door het feitelijk piepkleine centrum en dronken nog even ergens koffie en voor de broodnodige pitstop. Daarna gingen we terug naar de flat en pakten de laatste spullen in. Ik had de eerste dag al een vest gekregen van Martijn; het was veel te warm voor de winterjas die ik bij me had. Ik vond dat vest erg mooi en stak dat ook niet onder stoelen of banken en hoewel dat zeker niet de reden was trof het me toch wel heel aangenaam dat ik het vest van Martijn mocht houden; ben er erg mee ingenomen. Heb het sinds ik thuis ben al veel aangehad. Goed, dat vest pakte ik in in de rugzak met de rest van de kleding. We gingen op tijd van huis; sleutels in de brievenbus achter gelaten en op naar het station. Nog een paar broodjes gekocht voor onderweg.
De rest was als verwacht; vlotte reis; in Eindhoven aangekomen nog een patatje gescoord en iets over half zeven ingecheckt bij NS. Om half negen zaten we weer thuis; of je niet weg geweest bent?! Nee hoor, zo'n heerlijk bezoek blijft je stevig bij.
Om half tien kwam Roos voor een afzakkertje; fijne afsluiting van een heerlijke 5 dagen.

Verkiezingsdag

Roos en Martijn aan het reuze-ontbijt

Vandaag zijn er in NL verkiezingen voor de eerste kamer. Buurvrouw Kaat was gelukkig bereid om voor mij te gaan stemmen. Maar het was tevens onze laatste volledige dag in Krakau; Martijn had er zelfs een vrije dag voor genomen; hij zou ons de Joodse wijk laten zien.
Maar eerst ging hij vanmorgen naar de sportschool; ik geloof dat ik hem hoorde weg gaan, maar zeker ben ik daar niet van; om ons niet wakker te maken is hij 'smorgens muisstil. Morgen ga ik met mijn oren op steeltjes luisteren vroeg in de morgen; we moeten dan toch in ieder geval op gepaste wijze afscheid nemen.
Intussen appte ik wat met Nathalie en Mariska; de twee halfzusjes gaan elkaar vandaag weer eens ontmoeten. Binnenkort gaan Nathalie en ik naar een tentoonstelling in Amsterdam zo spraken we af.
Na de sportschool kwam Martijn wat hongerig thuis; hij nam een eiwit-shake voor de broodnodige proteïnen intake. En daarna gingen we met z'n drieën wel zo uitgebreid ergens ontbijten; het is niet te geloven wat er hier voor een paar euro's aan lekkers geserveerd wordt.
We liepen via het koninklijk paleis, Wawel heet dat meen ik, naar de Joodse wijk. Deze ligt buiten het centrum. Inmiddels is het geen Joodse wijk meer; na WO II waren er niet veel Joodse mensen meer in Krakau; inmiddels is de wijk behoorlijk vervallen, maar druk bezig aan een grondige revival. Allerlei hippe uitgaansgelegenheden hebben zich hier genesteld. Het geheel maakte een bijzonder gezellige indruk. Bij een oude synagoge, die gespaard is gebleven omdat bij een explosie het dak eraf was gevlogen, zaten enkele schoolklassen zo te horen met Israëlische kinderen. Daar in de buurt namen we een lekker soepje in een bijzonder gezellige gelegenheid.

In dit wat afgetrapte hoekje werd een scène
van "Schindlers' List" opgenomen

Verderop in deze wijk waren ooit opnames gemaakt voor de film "Schindlers' list"; Martijn liet ons een plekje zien waar een nogal bijzondere scène had plaats gevonden.Na een stevige wandeldag dronken we op de terugweg nog koffie resp. een biertje op de zelfde plek als waar we ook gisteren een afzakkertje na een volle dag hadden genomen.
We sloten de dag af met een heerlijk diner in een goed restaurant waar we helaas de enige gasten waren; de tent had beter verdiend. Het nagerecht dat ik had gekozen was wel zo formidabel lekker dat ik het wel van de daken af had willen schreeuwen zodat er meer bezoekers zouden komen.
Thuis toonde Martijn ons de al eerder beloofde Netflix reportage over de "ondergang van Cassini", een op miljarden kilometers afstand met uiterste precisie geregisseerde vernietiging door neerstorting van een kunstmaan die al jaren rond Saturnus had gedraaid. Was imposant; ik had wel wat meer informatie over de verzamelde informatie willen weten, maar deze operatie - toch vooral emo- TV - was wel degelijk informatief. 30 jaar aan zo'n mega-project werken is wel heel bijzonder! en dat hadden de projectleider en de technisch verantwoordelijke gedaan en dat was nu afgelopen met deze finale operatie.

Dame met de hermelijn

De dame met hermelijn

Weer lang geslapen en Martijn niet horen vertrekken. We gingen laat op weg en natuurlijk eerst ergens ontbeten; was weer zo'n onwaarschijnlijk, enigszins verborgen plekje op een binnenplaatsje waar we een bagel met lekkers geserveerd kregen. Vervolgens hebben we een stevige wandeling gemaakt op weg naar het nationaal museum hier in Krakau. Daar hangt nu tijdelijk een echte Da Vinci die in bezit is van de Poolse staat: "De dame met de hermelijn". Dit beroemde schilderij - mooier dan de Mona Lisa vinden velen - wilde Roos beslist zien. Overal in Krakau vind je afbeeldingen van dit schilderij; men is er terecht trots op. 

Brons van toneelschrijver

Voor het museum stond een aantal grote bronzen van de beroemde beeldhouwer Moore opgesteld alsmede een groot en imposant gedenkteken aan een in Polen beroemde toneelschrijver; een scène uit een toneelstuk met daarboven een brons waarin de schrijver was vastgelegd voor de eeuwigheid.

De dame vonden we direct; tot mijn verbazing konden we er met z'n tweeën ongestoord kijken; was inderdaad een heel mooi werk van de beroemde Leonardo; het portret en de hermelijn waren weergaloos vastgelegd inmiddels 500 jaar geleden?! De hand vond ik wat groot uitgevallen; leek wat uit perspectief te zijn en dat vond Roos ook. Maar al met al een prachtig schilderij en een bezoek meer dan waard.

Stond in het boekje en vandaag gevonden:
Maria met scepter en geknakte pijlen
Zit een heel verhaal achter!

De vaste collectie van het museum was voor mij verrassend; een allegaartje van meubilair, houtsnijwerk, instrumenten, kerkelijke parafernalia en wat dies meer zij. Ik genoot er van. Verder ook een expositie van moderne schilderijen die me minder aanspraken. Van Moore stond een groot aantal kleinere werken opgesteld; allemaal erg esthetisch en misschien niet helemaal figuratief maar voldoende om als "niet abstract" te kunnen worden betiteld.

We liepen terug naar het centrum en lunchten iets kleins. We wilden even rust voor de ziel en gingen terug naar de flat. Op weg daar naar toe kwamen we langs het hotel waarvan we allebei al hadden gedacht dat we daar eens wat moesten gaan "nuttigen". Ik zei niets maar Roos steldeal voor wat ik had willen voorstellen en zo dronken we daar een lekker bakkie alvorens door te lopen naar de flat. Daar hebben we in alle rust wat zitten lezen. Helaas verdomde mijn Tolino om verder te gaan dan pagina 50 van East of Eden en had ik geen idee hoe ik hem kon opporren of resetten.

's-Avonds weer genoeglijk met Martijn doorgebracht; gegeten bij een Sardijns restaurant dat we overdag hadden ontdekt op weg naar het museum.Was weer voortreffelijk. Het is zo gezellig zo met z'n drietjes; we praten wat af! Na afloop weer een lekker biertje gedaan bij "de brouwerij".

Lekker uitgeslapen

Voormalig koninklijk paleis

Heerlijk uitgerust werd ik wakker; ondanks het treinverkeer hier vlakbij was Morpheus ons genadig geweest. Natuurlijk moest Martijn aan het werk; hij had zo zachtjes gedaan dat we van zijn vertrek niets hadden gemerkt. Pas tegen tienen gingen we de deur uit voor een ontbijtje. Deden we om de hoek op een gezellig plekje dat Martijn ons gisteravond al gewezen had. "Je kunst hier overal terecht voor koffie en al wat je zo al wilt consumeren", had hij ons al verteld. En terecht; Krakau kent allemaal gezellige koffie-gelegenheden vaak op onverwachte plekjes achterin een binnenplaatsje. Soms ook heel diep onder het centrale plein.Je hoeft er van honger niet om te komen en het is allemaal bijzonder vriendelijk v.w.b. de kosten.

Vervolgens hebben we het centrum in alle richtingen doorkruist waarbij we voortdurend werden aangesproken of we niet een gegidste tour wilden maken of dat we ons met een karretje rond wilden laten rijden om de stad te zien. Was aan ons ondernemende wandelaars niet besteed; wij onderzoeken zelf wel wat we willen zien en lopen graag stevig door als dat zo uitkomt; om voortdurend te moeten luisteren houd ik helemaal niet vol; gaat me al snel vervelen. Dus geen gids; was ook niet nodig want Martijn had ons een bijzonder informatief boekje gegeven en daar stonden de bijzondere dingen van Krakau goed in aangegeven.

Zo wist ik dat de plek, waarvan Martijn ons gisteren vertelde dat hier lijken werden opgeslagen, de oudste begraafplaats van Krakau was geweest. En ik ging actief op zoek naar "de Maria met de geknakte pijlen".

Grappig beeldje ergens boven een deur

Natuurlijk hebben we lekker koffie gedronken en ergens geluncht. Zo tegen vieren keerden we terug op de flat en hebben we uitgepuft; ontzettend fijn om over een fatsoenlijk onderkomen te kunnen beschikken i.p.v. een toch wat beperkte hotelkamer; is ook veel gezelliger. Tegen vijven kwam Martijn ook thuis. Heerlijk gegeten bij een Georgisch restaurant. Roos had bedacht (en ook tickets gekocht) dat we naar een pianorecital konden gaan hier in Krakau. We hadden vandaag niet alleen de tickets daarvoor gekocht maar ook even gekeken waar het plaats zou vinden. Dat was ergens in een van de straten op de tweede of derde verdieping; een kleine concertzaal. Het begon met een glaasje wijn om 19.00 uur en om 19.30 begon het recital van een aantal piano stukken van Chopin. De bekende nocturne no. 1 vormde de aftrap; de pianiste had uiteraard een eigen interpretatie die sterk afweek van de manier waarop ik deze mij zo favoriete nocturne had gespeeld; leuk om te horen. Daarna een aantal mazurka's, scherzo, een balade, zelfs een étude. Martijn houdt erg van piano muziek, vandaar dat Roos dit had uitgezocht. Hij was onder de indruk van hetgeen we gehoord hadden. Vervolgens nog wat door het centrum gelopen en bij de brouwerij een "klein biertje" gedronken; een halve liter dus.

Op de flat weer wat piano muziek beluisterd. De Chaconne van Bach kon Martijn niet bekoren.

Op weg naar Krakau

Het grote plein van Krakau

Rustig opgestaan en heel relaxed de rugzak ingepakt. We zouden pas laat gaan vliegen dus heel rustig aan en toch aan de vroege kant naar de bus; Roos had kennelijk het zelfde gedacht zodat we elkaar in mijn straat tegen kwamen. We waren zo vroeg met de bus dat we zelfs een treintje eerder haalden dan gepland. In Eindhoven stond de pendelbus naar het vliegveld al klaar en daar aten we het duurste saucijzenbroodje ooit?!

Eenmaal in het vliegtuig zette ik de noise-cancelling van Bose op m'n hoofd; scheelt geweldig in de herrie! We hadden een vlotte vlucht naar Krakau; onderweg las ik East of Eden van Steinbeck op de e-reader. Op het vliegveld van Krakau stond Martijn ons al op te wachten; een warm weerzien met mijn nieuwe zoon. Hij had treinkaartjes; we hadden alle tijd en dronken alvast ons eerste biertje op het station. Bij Martijn thuis aangekomen - hij heeft een prachtige flat vlakbij het station van Krakau - trok hij een mooie fles wijn open om het weerzien te vieren. We hadden elkaar natuurlijk veel te vertellen; hoe het hem verging hier in Krakau qua wonen en reizen en natuurlijk zijn nieuwe baan.

We gingen eten in een restaurant een paar straten verder van de flat; heerlijk gegeten; een heerlijke entrecote met garnituur.

Vervolgens zagen we Krakau by night, gegidst door Martijn. Al op het eerste gezicht en in het donker waren we onder de indruk van de schoonheid van deze stad met haar middeleeuwse allure en vele kerken.