Kerstboomkoorts

 

Na de kerst liggen ze bij het afval.

Inmiddels zijn de kerstperikelen definitief achter de rug, de forse aantallen overbodige kerstbomen moeten het veld ruimen en worden hier in Bilthoven gewoon ergens aan de kant van de weg gedumpt. De gemeente zal binnenkort de hele zooi wel komen ophalen vermoed ik. 
Terwijl ik daarmee werd geconfronteerd toen ik terugreed vanaf het station deed mij aan "vroegig" denken, de tijd dat ik tussen mal en dwaas verkeerde, zo'n 11-15 jaar denk ik. Dan voelde je zo rond de kortste dag van het jaar iets in je opkomen dat naar spanning en rook voelde; er moest licht komen, warmte, vuur en daar hielpen natuurlijk die kerstbomen bij, want ook toen werden er in de kindervakantie kerstbomen opgeruimd en konden we fikkie stoken. Dat voelde als een koorts, buiten in de kou, sneeuw en ijs liep je door de buurten op zoek naar kerstbomen. En hadden we er een paar dan gingen die in de hens. Ook was er, ik vermoed op oudejaarsnacht een groot vuur met kerstbomen op de kruising bij waar wij toen in Amsterdam woonden. Niet zo'n gevaarlijk hoog vuur als in den Haag/Scheveningen, maar toch best een flink vuur. Als jongen vond ik dat reuze spannend, hoorde bij die donkere dagen.
Kom daar nu eens om, kennelijk mag het niet meer althans overal zie ik kerstbomen aan de weg liggen en vuurtje stoken is er niet bij. Zou die drang bij jongens niet meer aanwezig zijn of hebben ze zo veel afleiding met de games dat ook die belangstelling is ondergesneeuwd? Of is het "te gevaarlijk"?

Halverwege

 

Korstmos op boomtakje

Roos had voorgesteld om vandaag samen aan de wandel te gaan. Ik stelde voor om dan van Baarn naar Den Dolder te lopen. Haar aansluitende trein zou enkele minuten voor die van mij aankomen in Baarn. Echter, er bleek een defecte trein in Baarn op mijn aankomst perron te staan en in enkele seconden moest ik iets anders afspreken met Roos want zij stond op het punt om in de trein naar Baarn te stappen: "Stap in de trein!" riep ik en stelde vervolgens voor dat we de zelfde route zouden lopen maar dan tegengesteld en elkaar halverwege ontmoeten. Mijn trein reed terug naar Den Dolder en zo begon Roos in Baarn en ik in Den Dolder. Voor mij was het de zelfde aanloop die ik precies een week geleden had gedaan van Den Dolder uit. Ik bedacht mij dat halverwege ongeveer bij de oversteek van de provinciale weg zou zijn en inderdaad, op het moment dat ik daar aankwam stak Roos net de weg over, ze had het mooie stuk door Pijnenburg met de slootjes en dubbelloof net achter de rug, de plek waar ik vorige week werd verrast door alle commotie rond een nieuwe telg. Tja, dat had wat emotionele voeten in de aarde de afgelopen week. Inmiddels lijkt de rust wel weergekeerd althans in mijn gemoed.
We liepen samen richting Den Dolder en Roos zou Roos niet wezen als ze niet af zou wijken van de track en wel zodanig dat de route een stuk leuker werd inclusief de zandduintjes bij Den Dolder. Al met al werd het een hele leuke en gezellige wandeling.
Overigens vind ik de constructie van tegen elkaar in lopen vanuit verschillende startpunten een leuke optie, zou ik ook met vriend Dick kunnen doen in Zuid Limburg. Zal het hem eens voorstellen, hij begint vaak bij zijn huis en loopt dan een rondje, daarbij zouden we samen kunnen beginnen met een track van twee kanten en dan terug lopen naar zijn huis in Vaals waar ik dan de bus van 17.30 terug naar Maastricht zou kunnen nemen. Zal het Dick voorleggen, maar meestal leest hij deze blog dus ik hoor wel of hij het een aardig idee vindt.

De tijd is onbarmhartig!

 "Als ik 's-morgens in de spiegel m'n ouwe kop zie dan zet ik er zo snel mogelijk het mes in!", zo is de grap die ik geplagieerd heb van vriend Dick. In de loop der jaren heb ik een knap lelijke ouwe kop gekregen, maar dat hoort erbij nietwaar. Dit kalenderjaar hoop ik de 75 jaar te bereiken.
Vandaag liep ik met de fiets aan de hand naar de uitgang van "de Kwinkelier", het aftands in wederopbouw verkerend winkelcentrum van Bilthoven. En daar herkende ik mijn voormalige huisarts met zijn markante haardos, ik groette hem en zag dat ook hij door vadertje tijd behoorlijk tepakken was genomen en kon het niet laten om te zegge: "Wat is de tijd toch onbarmhartig", en dat beaamde hij enigszins. Ik moest er wel een beetje om lachen, we begonnen elkaar te kennen in onze dertiger jaren en nu zijn we beiden in ons zevende decennium aangeland en ouwe kerels geworden.

Wat een zooi!

 

Afgelopen woensdag, op weg naar de tandartsenpraktijk in het deftige Amsterdam oud-Zuid, zag ik een enorme stapel afval staan, stukken meubilair, zakken troep, nou ja het bekende tafereel, niet specifiek voor Amsterdam; hier in Bilthoven zie ik ook vaak van die mini-vuilnishopen staan waarvan je dan maar hoopt dat die worden weggehaald door de gemeente. Maar wat me toch vooral frappeert is de enorme hoeveelheid rotzooi die wij moderne mensen achterlaten. Zakken met verpakkingsmateriaal, overig huishoudelijk vuil als schillen, papier. Ik sta er vaak versteld van als ik zie wat er zoal uit de verschillende huishoudens wordt geproduceerd aan afval en dan noem ik nog niet eens al die ouwe auto's, fietsen en ander groter afval. We komen erin om. Ik noem expres niet het onzichtbare afval dat in de lucht en in zee verdwijnt.
Maar toen ik klaar was bij de tandarts zag ik wel hoe deze mini-afvalhoop werd opgeruimd, een efficiënt werkend team met een vrachtwagen, voorzien van een grijparm pakte alles op en nam het mee.

Wat een wind

 

Een fraai beeldenpark bij Houthems' trots

Vanmorgen kwiek en fit opgestaan, ik had me voorgenomen om vandaag voor de afwisseling eens in Zuid Limburg te gaan wandelen. Gisteravond had ik Dick gevraagd of hij misschien in de gelegenheid was om met mij de benen te strekken, maar zijn agenda voor die dag zat vol. Op de zaterdag ben ik niet gebonden aan het rijden buiten de spitstijden en dat vind ik wel zo prettig, want inchecken tussen 6.00 en 6.30 is me zo langzamerhand te gortig, zeker in de donkere dagen rond de jaarwisseling. Maar vanmorgen om kwart voor zeven was het ook nog stikdonker hoor, maar wel heel rustig op straat en peddelde ik met m'n fietsje naar het station. De trein van 7.13 sluit mooi aan op de Intercity naar Maastricht en die reis werd buitengewoon veraangenaamd door het verder lezen in "Entangled life" van Merlin Sheldrake, zoon van Rupert Sheldrake de wat omstreden wetenschapper die zich altijd met van die wonderlijke onderwerpen bezig hield als "vormvelden" en dat mytische vermogen van duiven om altijd de kortste weg naar hun nest terug te vinden. Dat Merlin ook een wonderlijke manier van zich door een wetenschappelijk onderwerp te worstelen is duidelijk in dit boek. Zijn aanpak is niet alledaags en zeker niet de wijze waarop hij die bezigheden in genoemd boek presenteert. Als kind al was hij gefascineerd door het proces van het verdwijnen van oud blad in de tuin, hij schepte oud blad op hopen en nam waar dat het steeds minder werd, hij wilde begrijpen hoe dat zat. Hij heeft zich langdurig in een bad, gevuld met herfstloof opgehouden hoe dat proces wel zou gaan en toen hij dat niet kon waarnemen heeft hij dat aan zijn vader gevraagd, die bood hem een eenvoudig maar heel aanschouwelijk experiment waarin hij kon zien dat de wormen een zichtbare fase van dit afbraakproces vormden en vader Sheldrake vertelde dat er nog meer organismen aan te pas kwamen, almaar kleiner. Dat heeft natuurlijk het zaadje gelegd dat bij hem gekiemd heeft en uiteindelijk tot zijn wetenschappelijke interesse in schimmels heeft geleid. Maar ook daarin heeft hij wonderlijke experimenten gedaan waaronder het onder klinische omstandigheden een LSD trip maken om te ervaren hoe het was om in trance te raken onder invloed van een door paddenstoelen geproduceerd hallucinerend middel. Hij is zo ontzettend breed in zijn interesse en onderzoeksgebied dat het boek leest als ontspannende lectuur met grote diepgang, het gaat alle kanten uit. 
Maar uiteindelijk moest ik er toch uit en nam de trein naar Houthem omdat de bus naar Gronsveld, waar ik eigenlijk heen had gewild, niet aansloot. Van Houthem naar Gulpen was het plan en Komoot had gisteravond al een track geconstrueerd zodat ik direct vanaf het perron op weg kon. Ik week wel af van die track wanneer ik leukere alternatieven ontwaarde, Truus had er geen problemen mee gelukkig, dat "keer om!" iedere keer komt me dan de keel uit, telkens maar "lik mn reet" zeggen tegen een app is ook zo ongelukkig. Maar op zeker moment wilde ik eigenlijk wel wat meer lopen en slaagde ik er zelfs in om de track uit te breiden richting Noorbeek. Maar waar ik geen rekening mee had gehouden was dat het inmiddels hard was gaan waaien, de wind was koud, dus toch maar weer omgelopen en de oude track weer gestart. Uiteindelijk werd het dus toch Gulpen en terug met 350 naar Maastricht en samen met Merlin Sheldrake naar Bilthoven waar het niet hard maar toch wel regende zodat ik besloot om dan maar de bus naar huis te nemen. De frietjes die ik gisteravond had voorgebakken samen met een van de schnitzels van de "Vennerij" smaakten me goed.

Kennis is .... een juweel

 vanmorgen bij Roos hebben we rustig aan gedaan na het ontbijt. Gisteren hadden we inkopen gedaan bij de "Vennerij" en daarbij 15 km gewandeld. Ik heb nog wat piano gespeeld om te proberen die tocata en fuga van Bach beter in de vingers te krijgen, maar het lukte me echt niet, althans ik vind het een blamage om zo te gaan zitten knoeien straks daar in Groningen op een antiek Schnitger orgel. Wellicht kan ik wat proberen, maar ik heb liever dat we in rust kunnen luisteren naar de organist zelf als die voor ons wil spelen. Daarna liepen we samen naar het station en ging ik terug naar de Bilt, beladen met vlees voor de erwtensoep voor volgende week en natuurlijk kakelverse eieren.
In de stoptrein zat ik aanvankelijk in zo'n vierzittertje in m'n eentje. In Nunspeet stapte een echtpaar met twee kinderen in, ik bood aan om ergens anders te gaan zitten zodat ze bij elkaar konden zitten maar dat aanbod sloegen ze af, maar ik kwam wel genoeglijk met de meneer van het gezin in gesprek over het boerenbedrijf, was leuk. In Amersfoort gingen ze er weer uit, de trein was inmiddels goed vol dus toen een mevrouw met twee kinderen binnen kwam vroegen die of ze bij mij in het vierzittertje mochten komen, "natuurlijk", en ik nam de rugzak en zette die op de grond. De kleinste ging bij z'n moeder bij het raampje zitten en ik bood het oudere jongetje van een jaar of 11 aan of hij soms ook bij het raam wilde zitten, nou dat hoefde niet, maar even later toch wel. Het kwam over lezen en over letters. Hij had zo'n hekel aan lezen dat ik het niet kon laten om het genoegen van lezen en het belang voor je verdere leven te onderstrepen met grote instemming van zijn moeder. Het belang van kennis, waarop ik niet kon laten om te zeggen dat kennis zoiets heerlijks is. De moeder zei: "kennis is macht!". Dat is wel het gezegde realiseerde ik mij, maar dat is geen uitdrukking die bij mijn karakter past. Ik had liever willen zeggen dat kennis een juweel is, ik ken inderdaad het grote genoegen van het rondzwemmen in gedachten waarbij kenniselementen en praktische ervaringen elkaar afwisselen. Dus ik zou zeggen: "kennis is een juweel". Daarom heb ik ook als kind al steeds zo'n genoegen gehad in het lezen, maar dat lijkt jongeren en zeker de jongens niet meer zo aan te spreken. 

De verwoesting van onze eigen habitat

 

Oerbos, foto Anna Wonder, Thailand

Alexander von Humboldt ontdekte nog maar 200 jaar geleden dat het ingrijpen van de Europeanen in de voorheen ongeschonden, maar wel door de inheemse mensen al millennia bewoonde en op natuurlijke wijze geëxploreerde gebieden sterk onder druk kwamen te staan waarbij de natuurlijke opbrengst snel minder werd en het aanzien verslechterde. Hij waarschuwde ook toen al voor kortzichtige exploratie van de oneindig schijnende natuurlijke rijkdom van de Nieuwe wereld. Dat proces is helaas op nog veel grotere schaal doorgewoekerd in de Amerika's en wordt op onnavolgbare wijze uit de doeken gedaan door Annie Proulx in haar fabeltastisch goede boek "Schorshuiden". Ik heb het nu voor de tweede keer gelezen en ben opnieuw sterk onder de indruk van de wijze waarop "wij" Europeanen door een niet te begrenzen hebzucht alles verwoesten en verwoest hebben. Ook in de eigen streken is de habitat zodanig onder handen genomen dat er al lang geen natuurlijke habitat meer voorhanden is. Inmiddels is alle in cultuur te brengen grond zodanig met behulp van de chemische industrie verworden tot een kunstmatige voedselproductie waarin slechts het ruim voorhanden zonlicht nog een oorspronkelijk onderdeel van  het natuurlijk proces vormt. En die ontwikkeling is nauwelijks te stoppen zoals heden blijkt.

Met ongebreideld kappen van
bomen met rechte stammen werd
het oerbos verwoest

Maar wat in de Amerika's zowel de habitat als de natuurlijke bewoners, de Indianen is aangedaan tart iedere beschrijving. En zelfs nu nog, zo las ik in de Volkskrant van woensdag 21 december 2022 moeten de restjes van de nog aanwezige inheemse bewoners alle zeilen bijzetten om hun habitat te beschermen voor het kappen van de bomen, het ergste dat je het oerbos kunt aandoen. Lees: "Na 2 eeuwen verdringing was de maat voor dit inheemse volk vol", Gaat over het verzet van het Tla-o-qui-aht volk op Vancouver Island in Canada.
Ik daag de lezers van deze blog uit om het boek "Schorshuiden" te lezen. Roos moest stoppen, zo onpasselijk werd ze van de ellende die de natuurlijke habitat moest ondergaan waarbij de inheemse bevolking vermoord werd als ze al niet bezweken was onder de ziekten van de blanken. 

Opa, waar is je gouden kies?

 Vanmorgen al vroeg op weg naar Amsterdam vanwege de afspraak met de tandarts, In de Intercity naar Amsterdam ging ik tegenover een in mijn ogen jonge man van 35 - 40 jaar zitten en sprak hem vriendelijk aan met: "goedemorgen". Zoals wel vaker gebeurt tegenwoordig gaf hij geen sjoege, ik keek op en zag dat hij van die "oortjes" in had en mij dus niet eens had gehoord, maar even opgekeken had hij evenmin. Niet veel later ging hij met luide stem een zakelijk gesprek voeren met een collega uit het zelfde bedrijf met klachten over een medewerker die de taken die zo duidelijk aan hem/haar waren toebedeeld in "het systeem" niet op tijd had uitgevoerd. "Het systeem" was duidelijk zo'n managementtool om werkzaamheden aan elkaar toe te bedelen en met name genoemde werknemer had dat een en andermaal niet gedaan: "had al drie weken in de lucht kunnen zijn!", sprak hij duidelijk erg geagiteerd op luide toon, alsof ik er wat aan kon doen har har. Op de suggestie van de man aan de andere kant van "de lijn" om het probleem een managementlaag hoger aan te kaarten werd aarzelend van de hand gewezen: "die ontploft!" en dat wilde mijn overbuurman toch ook niet veroorzaken ongetwijfeld omdat dat niet positief op hem af zou stralen. Hij moest er bij het volgende station uit en ik had hem willen voorleggen dat hij de keuze had tussen een maagzweer of een hartinfarct, althans in mijn gedachten. Met een nurks gezicht en opnieuw zonder te groeten verliet hij de vierzitter en de trein.
Even later was ik bij de tandartspraktijk en werd op efficiënte wijze van mijn nieuwe kroon voorzien; zat werkelijk als gegoten, vastgelijmd en ik kon weer gaan. De afdruk van mijn gebit kreeg ik mee en ik twijfel een beetje of ik die in mijn rariteitenkabinetje zal leggen. Onderweg naar het station bedacht ik mij dat mijn gouden kroon is vervangen door een kunststofkroon met de kleur van normale kiezen. Zal Ronja, die altijd verwonderd in mijn mond moet kijken, omdat ze verbaasd is vanwege al dat metaal dat haar dan tegen blinkt, de verandering opmerken? Ik hoor haar al zeggen: "Opa, waar is je gouden kies?", want inderdaad tussen al het ijzer had ik 1 gouden kroon en die is nu vervangen door kunststof ha ha. 
PS Tòch was het een dag met een gouden randje.

Terwijl ik langs de oever met dubbelloof liep

 

Oever met dubbelloof

Zowel het KNMI als Weeronline waren optimistisch over de weersverwachting met betrekking tot de regenkans, althans daar waar het wandelweer betreft. Dus nam ik de trein naar Den Dolder en liet van daaruit Komoot een mooie track construeren, Truus hielp mij wel verder om de weg te vinden. En ze loodste me, zelfs in deze omgeving waar ik al veertig jaar gewandeld heb langs paden die ik niet eerder heb bewandeld totdat ik in Peijnenburg kwam met de bekende smalle slootjes met aan de oevers grote hoeveelheden dubbelloof. Daar ging m'n telefoon aan het piepen en hield niet op: "er is wat aan de hand", dacht ik en ja hoor, net als 4 jaar geleden toen ik met Ab aan de wandel was en hij mijn voortdurend trillende telefoon vergeleek met een vibrator, op de groeps-app van de donorkinderen werd door Nathalie gemeld dat er weer een nieuwe loot aan onze boom was ontloken. Een hele commotie op de groepsapp, ik moest er wel een beetje om lachen en zou wel even kijken hoe het af zou lopen. Toevallig had ik een paar weken geleden de berichtgeving van MyHeritage gestopt vanwege de dagelijkse reclames voor DNA-testen waar ik echt geen behoefte aan heb en ook nooit zal krijgen. Maar dus ook geen bericht over een nieuw donorkind, dat had ik niet verwacht, maar gelukkig had Nathalie het bericht ook ontvangen en zij springt dan als een bok op de haverkist har har, gelukkig maar in dit geval. Na de decepties met de laatste twee meldingen, waarbij het donorkinderen betrof waarbij het kennelijk niet ging om het leren kennen van de donor ben ik wat terughoudend geworden, maar dat ging bij thuiskomst over.
Uiteindelijk hadden we snel contact via de telefoon en spraken we af om elkaar te ontmoeten.

Ars longa

Veelal wordt gezegd: Carpe Diem, Vita brevis, maar eigenlijk is het: Vita brevis, Ars longa, oftewel "het leven is kort, maar de kunst duurt". Daar moest ik vanavond aan denken nadat ik een schitterende uitvoering van het beroemde ballet van Tchaikovski, "het Zwanenmeer", uitgevoerd door het Kirov ballet uit Moskou had bekeken. Op zeker moment was ik wat uitgekeken op deze kunstvorm die uiteindelijk telkens moet voortborduren op de beperkte beweegmogelijkheden van het menselijk lichaam, maar ik kom daar van terug. De combinatie van beweging en muziek tegen een monumentaal decor blijft een delicaat kunstwerk waarbij het verhaal er feitelijk weinig toe doet. Het zelfde geldt natuurlijk voor opera dat naast beweging, muziek en aankleding vooral de menselijke stem en daarmee tekst integreert in een enigszins vergelijkbare kunstvorm. Maar beide zijn schitterend en kennen meestal een lullig verhaaltje als Leitmotiv, althans de klassieke balletten en opera's. 
Waar ik tijdens het genieten erg veel aan moest denken betrof deze ultieme kwaliteit van uitvoering maar ook de schepping van deze kunstvorm vooral vanuit het heden zo omstreden Rusland. Wanneer ik aan Rusland denk dan denk ik liever aan de prachtige kunst die dit land heeft voortgebracht en niet alleen ballet, maar ook de schilderkunst die zij koestert in haar musea en de architectuur. Waar is het misgegaan dat er nu zo'n spanning heerst in Europa en de rest van de wereld waarbij dat zelfde Rusland de kwade pier speelt. En dat terwijl het monster van de klimaatverandering zo onstuitbaar toeslaat als een wrede duivel.

Het vioolconcert van Beethoven

Vanmorgen laat opgestaan, we vinden het 's-morgens in bed zo'n heerlijk moment om tijdens het ontbijten van gedachten te wisselen. Net als bij het wandelen leuteren wij wat af, dat lijkt wel de quintessence van onze relatie. Dus laat opgestaan met een ritueel van de eerste dag van het nieuwe jaar. De lucht was in tegenstelling tot voorgaande jaren helemaal schoon; dit jaar geen mistige toestanden vanwege de smog van het vuurwerk, maar schone lucht door de harde wind. Het is overigens wonderlijk warm door warme lucht uit Afrika die via Spanje en Frankrijk zelfs ons kikkerlandje weet te bereiken. Net als vorig jaar nieuwjaarsdag is er opnieuw een temperatuurrecord gebroken. Ik word daar overigens absoluut niet vrolijk van. In Spanje is het inmiddels door de klimaatverandering 's-zomers zo heet dat het menselijkerwijs buiten niet meer is uit te houden. In het hotel afgelopen week was een Spaanse bediende die feitelijk klimaatvluchteling in Europa is vanwege de hitte in haar land. Toevallig kwam zij uit Fuengirola waar Roos 50 jaar geleden heeft gewoond, is nu dus in de zomerhitte niet meer uit te houden. Lust je nog peultjes, het wordt nog veel heter de komende jaren.
In de loop van de middag bracht ik Roos naar de trein via het bos, lekker even een flink stuk wandelen. We waren vlakbij het station toen de trein binnenreed, ze kon die nog net halen en was dus direct op weg naar Wijhe. Ik maakte nog een stevige wandeling totdat het echt te donker was.
En dan mag ik graag na het eten wat muziek luisteren, natuurlijk eerst nog wat cantates doorgeluisterd maar daarna op Youtube het vioolconcert van Beethoven, dat vind ik zo ontzettend mooi. Ooit heb ik op de middelbare school - ik zat toen in de eerste klas - een LP gewonnen bij de culturele avond met pianospel. En dat was het vioolconcert van Beethoven. Ik had stukjes van Bach en van Bartok gespeeld en onze docent muziek, Barbé, gaf mij deze muziek van de componist met de derde B, Beethoven, zo herinner ik mij nog de toespraak waarmee ik de prijs in ontvangst mocht nemen als klein jongetje in de grote zaal van Carré meen ik mij te herinneren. Mijn ouders hebben destijds speciaal een pickup aangeschaft om deze plaat te kunnen spelen. Zij kochten niet veel later zelf een LP met het vijfde pianoconcert van Beethoven, deze twee concerten zijn mij dan ook al vele jaren bekend. De violist was de beroemde Yehudi Menuhin. De pianist was Van Cliburn die in die tijd van koude oorlog in Moskou nota bene de eerste prijs heeft gewonnen met dit concert. Beide concerten zijn blijvend favoriet bij mij. En nu dus het vioolconcert door niemand minder dan Itzhak Perlman, die - en dat deed mij best wat - de Stradivarius viool bespeelt die Yehudi Menuhin in zijn tijd bespeelde. Dus nu hoorde ik dit prachtige spel opnieuw zij het door een andere, maar niet minder virtuoze uitvoerder. Een mooi begin van het nieuwe jaar.

Wat een vuurwerk!

 

Proost

Na nog een hoofdstukje uit het onwaarschijnlijk boeiende boek "Schorshuiden" van Annie Proulx toch maar de sponde verlaten. Had ik gisteravond na thuiskomst nog even melk ingeslagen bij AH daar moest ik nu wel aan het traditionele bakken van de oliebollen beginnen. De buren hadden vol verbazing gevraagd of ik dan geen vette keuken zou krijgen?! Daar hoorde ik mijn moeder vroeger ook altijd over, dat was de reden waarom zij nooit oliebollen bakte met oudejaar. Anneke wel, al die jaren dat we op de Hoflaan woonden bakte zij de oliebollen op een recept van haar vader, mijn schoonvader Willem. Hij raspte er altijd een appel doorheen en dat maakt de oliebollen inderdaad bijzonder sappig. Doe ik dus ook maar dan in het heel klein met 200 gram bloem, 170 ml melk mespuntje zout en een koffielepel gedroogde gist, geraspt klein appeltje en 30 gram gesmolten roomboter en 50 gram rozijnen/krenten. Goed mengen en een uur bij 30 graden laten rijzen. 

Dan afbakken in een pannetje hete olie. 
Om middernacht begon het spektakel, niet te geloven wat er zelfs in zo'n relatief kleine stad als de Bilt wordt afgestoken, het leek wel zo'n ouderwets vuurwerk dat vroeger op 5 mei werd afgestoken in Amsterdam bij de Sloterplas, het hield niet op, met af en toe ook donderslagen of er een granaat ontplofte. 
Klokslag 12 uur kusten we elkaar met de beste wensen voor het nieuwe jaar. Voor het eerst hield ik mij aan een oude voornemen en nam ik een borreltje van mijn oude destillaat "Everts' roem", vele jaren geleden gemaakt van pruimenwijn. Het destillatieproces had ik goed onder de knie destijds en dankzij broer Henk had ik de beschikking over een adequaat destillatieapparaat dat ik overigens zelf had ontworpen maar Henk was zo goed om het in elkaar te solderen.

Vier dagen droog gewandeld

 

Een prachtig kruisbeeld onderweg

En ook vanmorgen keek ik bij wakker worden (om kwart voor negen?!) naar buiten en zag dat het alweer een droge dag zou kunnen worden, althans het regende niet en het zag er ook niet naar uit dat het de komende uren zou gaan regenen. Dus aangekleed en naar de ontbijtzaal voor het laatste ontbijt van deze heerlijke dagen in Valkenburg bij "het Schaep" zoals wij inmiddels het fijne hotel "Schaepkens van St. Fijth" noemen. Bij het ontbijt nog even gesproken met de dame van 77 jaar die ook vandaag weer naar haar moeder van - houd je vast lezer- 104 jaar is en nog volledig bij de tijd! Ook wensten wij Jeroen en Elviera een goede thuisreis want de geplande midweek "Bridgen met Dekker" was nu echt ten einde. We pakten de rugzakken in en gingen op weg via een door Roos geproduceerde Komoot track naar bushalte Ingber. En merkwaardig genoeg opnieuw onbekende paden. Limburg blijft verrassen met al haar prachtige wandelpaden. Misschien ook door de verschillende seizoenen want het Gerendal zag er echt anders uit dan bij andere gelegenheden, maar het blijft een groot genoegen om hier vier dagen rond te lopen. Een grote verrassing was op het eind van de wandeling toen we de bushalte naderden. Roos wist "zeker" dat we naar links moesten naar Maastricht terwijl we volgens mij naar rechts moesten."Ze zal wel gelijk hebben" dacht ik ten onrechte want de bus raasde net voorbij en de tegenbus die ik even later zag droeg opschrift "Maastricht" en toen ik voor de zekerheid testte of de richting inderdaad was zoals ik eerder vermoedde waarschuwde ik Roos, die inmiddels een winkel met snuisterijen binnen was gegaan dat we zo moesten vertrekken. De bus gaat hier gelukkig vier keer per uur zodat we even later weer in konden stappen. En niet te geloven, we waren nog maar net op weg naar Maastricht of het begon te regenen. Wat hebben we een geluk gehad met het weer, daar waar het in NL toch best veel heeft geregend hebben wij geen spatje gevoeld tijdens onze vier dagen wandelen. Overigens waaide er een best koude wind vandaag recht in ons gezicht, maar dat was goed te hebben. In den Bosch namen we afscheid na een fijne midweek bridgen en vier dagen wandelen.

Het dichtst bij de 50%

 

Watermolen bij Gulpen

Ondanks het gesnurk van Roos werd ik volkomen uitgerust wakker zo tegen half negen. Rustig gedoucht en naar beneden voor het ontbijt waar we ons weer veel  te vol propten met alle lekkers dat daar telkens weer wordt geserveerd. Croissantjes als in Frankrijk, allerlei fantasieën in ei, gebakken spek, tal van soorten broodbeleg en kaas, en noem maar op, fruit, yoghurt, het kan niet op. Uit ervaring weet ik inmiddels dat twee van die ontbijten het maximum zijn, dan pas begin ik me te matigen, dus morgen beter, c.q. minder. En na het eten natuurlijk aan de wandel. Ik wilde graag naar Slenaken toe, was wel niet de goede richting wanneer we verstandig rekening zouden houden met de windrichting, maar wat betreft OV kwam het wel goed uit want het treintje naar Schin op Geul zou over een kwartiertje vertrekken, En zo begonnen we als vanouds in Schin. Op station Valkenburg kwamen we nog leuk in gesprek met een tweetal mensen die ons aanspraken en opmerkten dat wij "echte" wandelaars waren gezien onze stoere schoenen, Zij gingen naar Vaals en Heerlen om wat inkopen te doen. Lief stel dat bij een groep hoorde die in ons hotel verblijft. We gingen bij hen zitten en namen even later afscheid in Schin. Daar gingen we nog even naar "mijn bankje" en gingen op stap langs de Geul en verder op geleide van "Truus" en een track die Roos voor de gelegenheid had geconstrueerd. Het waaide flink en we moesten er tegenin, in de dalen ging dat nog wel, maar op de hogere delen vond ik het af en toe niet erg verantwoord vanwege het mogelijk gevaar van afwaaiend ongetakte, maar gelukkig werden we daardoor niet geplaagd. Vooral door bossen leidde onze route richting Gulpdal en Slenaken. De reisplanner meldde dat we met enige tempo verhoging de bus richting Maastricht zouden kunnen halen en dat was inderdaad het geval, Niet in dorpje Slenaken maar bij de halte bij het bruggetje over de Gulp, halte Beutenaken meen ik. Eenmaal in Maastricht bleek dat de zomerdienstregeling was ingegaan en dat we bijna een half uur zouden moeten wachten, alle reden om even te kijken of er een bus naar Valkenburg zou gaan, en ja hoor. Kwam goed uit want daardoor konden we in het centrum van Valkenburg uitstappen want Roos moest heel nodig even naar de tweedehandszaak voor een blouse. Intussen ging ik even naar de slager voor een broodje, helaas waren er geen broodjes meer, maar intussen moest ik ook heel nodig terug naar het hotel. Daar heb ik mij even later na wat zittend werk ook even ter ruste gelegd en acuut in slaap gevallen totdat Roos aan de deur van de kamer klopte. Na het diner gingen we op voor de laatste ronde bridge en net als de vorige avonden belandden we na 6 prettige rondes zo'n beetje halverwege het "veld" met rond de 50%. We hadden elkaar goed begrepen en lekker gespeeld en ik had eigenlijk voortdurend met veel plezier zitten spelen, eigenlijk alle drie de avonden wat voor mij best uitzonderlijk was. Meestal had ik de derde avond absoluut geen zin meer. Grappig genoeg waren degenen die gisteravond als laatsten eindigden met een belachelijk lage score van nog e=geen 30% vanavond eerste geworden. Leuk! We hebben na afloop nog gezellig met hen doorgepraat en min of meer afgesproken om nog een keer later af te stemmen om ergens met Dekker te gaan bridgen hetzij Nunspeet, hetzij elders.

Berg en Terblijt

 

Na ons eerste ontbijt weer in "het Schaep" gingen we op weg naar het station. Geheel tegen mijn gewoonte in hadden we niets voorbereid van wat we vandaag zouden gaan wandelen en lieten het een beetje aan het toeval over. Eigenlijk had ik misschien wel mijn oorspronkelijk plan van gisteren om van Gronsveld naar Valkenburg te gaan lopen willen doen vanwege de Zuid Westen wind in de rug, maar ja, vanuit Valkenburg kun je zo veel richtingen op en bij het station stond een bus 4 richting Maastricht en waar zou die heen gaan? In ieder geval naar het Oosten en dus goed voor het westelijk stuk van de Zuid Wester wind die behoorlijk krachtig van zich liet voelen. Dat werd dus Berg en Terblijt en de track van Roos deed de rest, kortom weer een verrassende zig-zag route door het Limburgse landschap over paden die we voor een deel nog niet eerder hadden betreden. Maar op zeker moment herkende ik de omgeving en inderdaad daar kwamen we bij het trapveldje van de Terblijtse boys, een voetbalclub van vlak na de oorlog aldus het informatiebord dat nu leesbaar in deze blog is ingevoerd. Een prachtig wandelgebiedje vlakbij Valkenburg feitelijk en met veel ups en downs. Uiteindelijk belandden we via het openluchttheater van Valkenburg in het midden van de stad. Ik scoorde nog een lekker broodje paté bij de bekende slager die ik nog kende van de vorige bezoeken. "Wat een gekkenhuis is het hier", merkte ik op. Valkenburg is van een rustige toeristenplaats veranderd in een luidruchtige, van frituur walmende kermis met een continue stroom van langzaam door de winkel en terrasjes route achter elkaar aan slenterende massa, al dan niet vretend maar zich vooral vervelend kreeg ik het gevoel. Grappig genoeg kom je dan in die paar achterafstraatjes geen mens tegen, iedereen loopt als een troep schapen de zelfde route. Heb ik ook gehoord over bezoekers van de grootste kermis van Europa, Venetië, zelfs daar heb je verlaten pleintjes en doodlopende straatjes. Ik deed mee in die melée en knaagde mijn heerlijke broodje weg en ging rustig terug naar het hotel. Daar dineerden we als vanouds en bridgeten met plezier en eindigden rond het midden met ongeveer 50% en helemaal tevreden. 

Ongepland op weg

 

Geologisch monument Julianagroeve

Naar Maastricht en liefst naar Gronsveld aldus was het plan voor vandaag; we gaan weer eens vier dagen wandelen en drie avonden bridgen met Dekker bij Hotel Schaepkens van St Fijth in Valkenburg. We gaan natuurlijk vooral vanwege de wandelmogelijkheden in het fraaie Zuid Limburg, ik krijg daar nooit genoeg van. Mijn grootouders kwamen hier al vanaf de vijftiger jaren en toen ik een jaar of tien was mocht ik een keer mee, ik kom hier dus al meer dan 60 jaar en nog steeds met groot genoegen. Vandaag was droog maar wel winderig en koud weer. De voorspelling was dat het in de loop van de week erg wisselvallig zou zijn en dat de temperatuur ongewoon hoog zou worden aan het eind van de week. Dus had ik mij voorzien van veel verschillende laagjes kleding zodat ik van -5 tot 15 graden in staat zou zijn om aan de wandel te gaan. Maar de reis voorbereiden had ik achterwege gelaten zodanig dat ik buitengewoon onhandig begon in Utrecht waar de trein naar Maastricht net was vertrokken en de trein van een half uur later naar Maastricht die ik in Eindhoven nam sloot uiteraard niet aan op de bus naar Gronsveld. Nou ja, dan de plannen maar omgegooid en zo begon ik in Cadier op de halte Vendelstraat en liep een klein stukje door het Savelsbos en stak de provinciale weg over en liep met de wind achter richting Valkenburg. Het was koud en guur maar niet nat, dus prima wandelweer. Ik weet niet wat er met me aan de hand was maar ik kwam doodmoe aan in Valkenburg precies op het tijdstip dat Roos vanuit Heerlen ook daar arriveerde, dus liepen we gezamenlijk naar het hotel. Ik was rozerig van de koude wind maar ook doodmoe. Knapte wel op toen ik even op bed was gaan liggen en zeker na het eten van het zoals altijd heerlijke diner bij "het Schaep", zoals we dit voortreffelijk hotel oneerbiedig betitelen.
Maar eerst om 5 uur de kennismakingsbijeenkomst van de bridgegroep. Gezellige mensen zo te zien en dat zou ook de komende dagen blijken. We eindigden iets boven de 50% en hadden heerlijk gespeeld. Het was echt gezellig en we hadden zelfs een nazit met een stel mensen.

Ruth Holton

 Inmiddels ben ik voor m'n gevoel al een jaar bezig met het zelf bedachte project "alle cantates van Bach beluisteren" en wel de versie die door Ton Koopman is geproduceerd. CD na CD luister ik hetzij in bed, hetzij met een boek in m'n leunstoel. Sinds Pieter Jan Leusink al die cantates met zijn vaste solisten en het koor uit Elburg heeft opgenomen heb ik mij jarenlang verlustigd aan deze prachtige muziek. Ook van Gardiner heb ik een behoorlijk aantal uitvoeringen beluisterd en ook van Japanse uitvoeringen. En dan ga je verschillen horen, dan ga je kritisch worden en wat dan?
De kooruitvoeringen van Ton Koopman zijn naar mijn meningen niet te verbeteren. Maar voor de solisten acht ik dat anders, daar vind ik met name de sopraan die zover ik weet alle partijen voor Leusink heeft ingevuld buiten kijf de mooiste uitvoeringen heeft verzorgd die ik ooit gehoord heef. Ruth Holton. Met name de minder beroemde cantate "Was frag Ich nach der Welt", met aan het eind die in mijn oren zo prachtige aria van de sopraan daar vind ik Ruth Holton ongeëvenaard mooi zingen; strak, helder zoals het idealiter zou moeten klinken. Daarentegen vind ik het koor van Leusink weer aanzienlijk minder dan dat van Koopman. Tis 't ien of 't aender zou ik zeggen, maar de composities van de grote meester blijven weergaloos. Ik zal doorgaan met het beluisteren.

Lekker gezongen en piano gespeeld

 

Mooi kerststukje van de buurvrouw gekregen

Als ik bij Roos overnacht dan slaap ik altijd zo lekker vooral omdat het bij haar zo rustig is, je hoort vrijwel niets van verkeer, CV of wat dan ook. Vanmorgen werden we dan ook heerlijk uitgerust wakker, het was al half negen zag ik. Lekker ontbeten en koffie gedronken. We wilden op mijn voorstel voor de afwisseling een stukje gaan lopen bij Dalfsen waarna ik dan terug zou reizen naar de Bilt, maar het was nogal regenachtig althans geen lekker wandelweer. Tot mijn verrassing stelde Roos voor om samen wat muziek te gaan maken, zingen en piano spelen. Zo gezegd, zo gedaan en samen onze oude liefhebberij weer eens van stal gehaald. Natuurlijk de liederen van Schubert die wij vele jaren samen hebben gedaan. Roos was goed bij stem, mijn vingers hadden er meer moeite mee om de juiste accoorden aan de vleugel te ontlokken, maar het ging toch redelijk. En het was weer heerlijk om samen te doen. Op zeker moment speelden we het lied waarin de Müller afscheid neemt van de beek, van het leven en dat is door Schubert wel zo ongelooflijk mooi in klanken gecombineerd met deze tekst dat ik gewoon moest snikken van emotie, zelfs toen ik het nog een keer speelde kon ik me niet inhouden, muziek komt bij mij vaak zo intens binnen?! Op zeker moment had Roos het wel gehad met zingen en stelde voor dat ik zou gaan zingen en zij begeleiden. Dàt had ik lang niet gedaan!
Heerlijk gewoon, ze had ook boek I van Schuberts' liederen voor de tiefe Stimme, en dat kon zij goed spelen en dus kon ik er tegenaan. Dat was genieten!
Daarna nog een kop thee en namen we afscheid en nam ik de trein terug naar de Bilt. Bij thuiskomst kreeg ik van de buurvrouw een prachtig kerststuk, haar specialiteit. Ze vertelde dat ze dit jaar meer dan 20 kerststukjes had gemaakt voor deze en gene en voor de organisaties waarvoor ze vrijwilligerswerk doet. Petje af hoor.

Het fresco uit Pompeï

 

De prachtige fresco van het echtpaar

De voorpagina van de laatste Kunst&Museumkrant van 2022 was gesierd met dit prachtige portret van een Romeins echtpaar, het sloeg op de tentoonstelling die heden getoond wordt in het Drenths Museum onder de werknaam "sterven in schoonheid". En niet te geloven maar dit iconisch beeld was inderdaad aanwezig in dit museum; niet te geloven, ik had niet verwacht dat ik dit, mij al vele decennia bekende kunstwerk ooit in werkelijkheid zou kunnen bewonderen, maar vandaag was het zo ver. 
Roos en ik hadden besloten om naar Assen te gaan voordat de tentoonstelling voorbij zou zijn dus zaten we vanmorgen al bijtijds in de trein. En daar waar ik verwacht had dat het dringen zou worden bleek het juist heel rustig te zijn in de ons zo bekende grote expositiezaal van dit museum dat ons telkens weer weet te verbazen met haar bijzondere tentoonstellingen, in Assen nota bene?!

Afgietsel van een dode, omgekomen in Pompeï

Met goede indormatieborden aan de wanden was het weer als vanouds boeiend afgezien van het vervelende achtergrondgeluid dat nodeloos de rust verstoorde, maar ook dat wende in de gloed van de schatten die waren uitgestald. Het begon al met een in rode belichting uitgestald afgietsel van een gevonden dode. De mensen waren bij de ontploffing van de Vesuvius behoorlijk verrast en konden niet allemaal vluchten voordat de enorme explosies met de alles bedekkende en verwoestende asregen te ontlopen. Degenen die niet weg kwamen stierven door verbranding of verstikking en hun afdrukken bleven al die 20 eeuwen in de aslaag verborgen. Bijzonder om dat hier in werkelijkheid te zien liggen. Maar verder ook vele voorwerpen die vaak zonder beschadiging opgegraven konden worden uit Pompeï en Herculaneum, de twee steden die in het jaar 79 werden bedolven. Een fantastische expositie waarvoor ik mijn dank aan het Drenths museum zou willen uitspreken. 
Na het bezoek aan het museum gingen we nog gezellig de markt van Assen op en deden ons tegoed aan een enorm stuk gebakken vis, verder sloegen we nog een en ander in voor vanavond en Roos moest heel nodig een stuk steen kopen met daarin een afdruk van een fossiel, tja je zult er maar om verlegen zitten har har. Leuke markt die we vaker moeten combineren met een bezoek aan het museum in Assen.
 

Winterse omstandigheden

 De winter manifesteert zich deze week behoorlijk, er is zelfs geschaatst en het is behoorlijk koud. Zo reed ik gisteren met de trein door mistig landschap langs het Amsterdam Rijn kanaal, en dat was zo mooi mysterieus, echt een kunstwerk van de natuur op een ondergrond van cultuur met al die bomen kunstmatig in een rij en allemaal even hoog, ik was er echt door gefrappeerd.
Die koude is ook wel iets met een schaduwzijde zeker nu in de tijd van energieschaarste en in het kader van de energietransitie. Zo probeer ik het gebruik van energie zo veel als mogelijk te beperken, de CV doe ik slechts aan wanneer ik bezoek heb in casu wanneer Roos bij mij is, zij kan heel slechts tegen kou, veel slechter dan ik, maar hier op de flat begint het bij het vriesweer toch soms wel akelig fris te worden. Maar daar heb ik mee leren omgaan door met winterjas aan en warme trui over de knieën lekker muziek te luisteren of op de computer te bridgen. En natuurlijk die onvolprezen Inventum elektrische deken in bed!

Met twee kleuters op stap

 

Ronja als kerstengel

22 december ervaar ik om verschillende redenen als een bijzondere dag, allereerst omdat er dan twee jarigen zijn, zoon Peter en schoondochter Margot, ik heb beiden dan ook gefeliciteerd met hun resp. 35e en 32e verjaardag, maar ook het feite van de midwinterzonnewende acht ik als een belangrijke jaarlijks weerkerende gebeurtenis. Natuurlijk is dat ook het "heidense" feest geweest waar "de kerk" destijds het kerstfeest bovenop geplant heeft, de terugkeer van de zon, het licht. Zo ervaar ik het echt.
Maar vandaag stond toch vooral in de huzarenklus om de twee kinderen van Joke van school te halen en op tijd weer terug naar school te brengen. Joke had mij vorige week gevraagd met een ingewikkeld verhaal of ik dit wilde doen; zij moest voor "het kerstspel" op de school van de kinderen schminkwerk doen en nog meer voorbereidingen, haar eigen kinderen moesten opgehaald worden en weer op tijd op de school zijn om het kerstspel bij te wonen.
Dus keurig op tijd kwam ik vanuit station Gouda bij de school; voor de zekerheid had ik een track gemaakt in Komoot zodat ik het makkelijk zou kunnen vinden. Uiteraard was ik ruim op tijd en kwam ik terecht in de melée van ouders en kinderen die opgehaald werden net als in de tijd dat mijn eigen kinderen nog van school gehaald moesten worden, allemachtig wat een gedoe. Overigens zag ik verscheidene "opa's van dienst", maar toen ik er eentje als zodanig aansprak leek hij dat geen leuke betiteling te vinden, enigszins mopperig zei hij dat hij dat elke week deed, nou ik niet gelukkig, bedacht ik mij, zou ik geen zin in hebben. Maar daar ging de klas van Ronja uit en ik meldde mij bij de juf dat ik de opa van ROnja was. En ja hoor, daar kwam kleindochter gedecideerd aangelopen. Even later was Joke er ook en gingen we met z'n allen Bram afhalen. Beiden moesten eerst wat eten en daar gingen we op weg naar het station om de bus naar het huis van Joke en Pieter te gaan. Reuze spannend maar we waren vlot aldaar en ze gingen nog wat eten en spelen. Het kerstspel zou om 15.30 beginnen, althans om die tijd moest ik de kids weer afleveren bij de school. Om tien voor drie keek ik bij de reisplanner hoe laat de bus kwam en dat was tien minuten later, dus moesten we direct op weg. Joke had mij gewaarschuwd dat Bram nooit zo snel was, maar ook hij was razendsnel zo ver om te gaan en zo stonden we nog ruim op tijd op de bushalte en waren we keurig om half vier op de school. Joke gaf nog aan dat ik ook best naar het kerstspel mocht kijken, maar onder het mom van dat ik moe was kwam ik eronderuit; ik heb genoeg van dat soort schooloptredens gezien in de jaren dat m'n kinderen op school zaten en had het ook wel een beetje gezien. Als 70-plusser word je toch best moe van dit soort dingen met verantwoording voor andermans kinderen ook al zijn het je eigen kleinkinderen.

Merkwaardig toeval

 

Oude aantekeningen

Deze week haalde ik uit de binnenzak van een weinig gedragen winterjas een papier met wat oude aantekeningen. De namen van een voormalig leraar van de middelbare school maar ook de naam van de weduwe van een andere leraar van de middelbare school, Greetje den Ouden-Dekkers stond er op. Deed mij herinneren aan het bezoek dat ik jaren geleden samen en op instigatie van vriend Peter C. aan deze mevrouw den Ouden hebben gebracht omdat wij zulke indringende herinneringen hadden aan haar man, Jan den Ouden die in de jaren 60 van de vorige eeuw ons les heeft gegeven in aardrijkskunde. Zij had bij die gelegenheid veel verteld over zijn leraarschap en vooral over zijn studiereizen in het kader van zijn onderzoek aan de kastensystemen in India. Ik zag de naam en realiseerde me dat ik best nog veel herinnerde van het bezoek dat wij ergens in de zomer van 2010 aan haar hebben gebracht. 
En enkele dagen later kreeg ik een Volkskrant in handen die mijn buurvrouw voor mijn deur had gelegd omdat ze geen tijd had om te lezen en wat kwam ik daar tegen, een rouwadvertentie waarin het overlijden van mevrouw Greetje den Ouden Dekkers op 82-jarige leeftijd werd aangekondigd. Zo te zien is zij overleden op de dag dat ik die oude aantekening terugvond in mijn winterjas. Een merkwaardig toeval waarover ik dan ook heb gerapporteerd aan mijn vriend Peter C.

Een nieuwe kroon op m'n kies

 Eigenlijk wist ik wel dat er iets met mijn kies links onder achter niet helemaal in orde was, maar stilletjes hoopte ik dat het wel vanzelf over zou trekken; bij het bewerken van de spleet tussen mijn achterkiezen met een tandenstoker voelde ik iets wat niet zo hoorde, maar verder geen last. Ook mijn tandarts merkte in eerste instantie bij de controle geen afwijkingen maar omdat het weer tijd was maakte ze ook foto's en ja hoor, daar werd het euvel ontmaskerd en besloten dat er een nieuwe kroon geplaatst moest worden. En vandaag was het eerste consult voor die behandeling gepland en wel bij een voor mij nieuwe behandelaar in de praktijk omdat degene die mij zeker een jaar of tien behandeld had besloten had om wat anders te gaan doen.
Dus maakte ik vandaag kennis met mijn nieuwe behandelaar, opnieuw een jonge vrouw en op bijzonder vriendelijke en duidelijk deskundige en moderne wijze werd mij kies ontdaan van de oude kroon en behandeld en uiteindelijk een tijdelijke kroon geplaatst en die past wel zo wonderlijk goed dat het wel een definitieve kroon lijkt.
Mijn vader had mij vroeger al verteld dat het goed is om een jonge tandarts te hebben vanwege de stand van de techniek en een oudere huisarts vanwege de ervaring. Ik denk dat ik het daar wel mee eens ben!

De saucijzenbroodjes van bakker Bril

 

De ruïne van "De Nijenbeek"

Al een poosje geleden hadden Ab en ik afgesproken om vandaag aan de wandel te gaan en wel richting Klarenbeek en met name naar bakker Bril in Voorst. Ab is altijd vroeg dus om 8 uur ging de bel en gingen we aan de thee. En als altijd hadden we geen gebrek aan gespreksstof. Ik had een boek waarvan ik vond dat het typisch een boek voor Ab was, Revolusie van David van Reybrouck en dat overhandigde ik hem, ben benieuwd of het hem bevalt, hakt er behoorlijk in wat "wij" destijds in Indonesië, de keten van smaragd hebben uitgevreten met de oorspronkelijke bevolking aldaar. Ik schaam mij ervoor en zou een wat ruimhartiger samenwerkingsbeleid - indien ook gewenst door Indonesië - wenselijk vinden. Maar goed, daar ging het vandaag niet om, vandaag ging het om de saucijzenbroodjes van bakker Bril. Dus na ruime inname van thee gingen we op weg. Gelukkig was er op het urgentste ogenblik een benzinepomp waar we beiden de thee, althans het fysiologisch restant daarvan konden achterlaten en voort reden we tot station Klarenbeek. Daar parkeerde Ab de auto en gingen we op weg. Via de bekende weg naar Voorst en naar ons doel voor vandaag, bakker Bril. Eigenlijk had ik op de manier van Obelix de saucijzenbroodjes willen bestellen, zo van: "twee saucijzenbroodjes alstublieft" en dan argeloos, "ik ook graag twee", maar ik bestelde er uiteindelijk gewoon vier en die hebben we als twee zwervers, schuilend voor de lichte regen tegen een belendende muur staand opgesmuld. Die lekkernij daar is echt bijzonder en middels een magnetron met IR verwarming dubbel opgewarmd en dus knapperig, heerlijk gewoon. Vervolgens liepen we verder naar de prachtig opgeknapte ruïne van Nijenbeek, daar konden we even uit de motregen schuilen en een foto voor de blog maken. De imposante zwarte populier stond te pronken naast dit oude bouwwerk dat naar ik begreep in de WO II nog eens krachtig is beschoten, vast niet vanwege de strategische waarde, maar waarom dan wel? 
We overwogen nog even of we via Zutphen of direct naar Klarenbeek zouden gaan en kozen voor dat laatste. Het werd uiteindelijk een kleine 15 kilometer na een weer bijzonder gezellige dag wandelen met mijn goede vriend Ab! 

Byblos

Steen met teksten

Al enige tijd word ik door het RMO bestookt met aansporingen om naar de tentoonstelling over de oude havenplaats Byblos te komen. Byblos, een plaatsje in het oude Libanon dat door de aanwezigheid van een waterweg, een rivier/beek en uitgebreide bossen met cipressen havenstad werd met als belangrijk product het hout van deze bomen. Handel met Egypte en derhalve uitwisseling van kennis, kunstproducten en cultuur. Daarover had het RMO inderdaad een imposante expositie gemaakt met tal van mooie stukken. 

Douwe en Ana komen eten

Kersttukjes

 "Komen ze ook eten?", had ik Roos gevraagd toen zij zeer onlangs aankondigde dat Douw en zijn verloofde, Ana vandaag bij ons langs zouden komen voor "een borrel". En ja hoor, "op Braziliaanse tijd", dus pas om 19.00 uur zouden zij komen voor het eten.
Nu wist ik dat Douwe - best een kieskeurig man met eten - wel van ouderwetse erwtensoep hield dus had ik een forse pan van dit heerlijks gemaakt en vanmorgen eerst maar eens voorgeproefd, smaakte als goed gelukt! Roos had zich ook uitgesloofd en had een keur van kazen ingeslagen bij haar Zutphens' kaasadresje en voor de zekerheid ook maar een zoet nagerecht, tiramisu. Kon dus niet misgaan. Ik had doorgegeven dat mijn bel kuren had en dat ze even moesten appen wanneer ze voor de deur stonden. Om 19.10 werd inderdaad geappt door Ana die in haar eentje boven kwam; Douwe moest op zoek naar een "laadpaal" om de Tesla van energie te voorzien. Even later appte ook hij dat we maar vast met het eten moesten beginnen want hij was al enkele palen afgeweest en alle waren bezet. Maar zo tegen half acht was hij daar en begon onze vreetpartij. Douwe was onverzadigbaar en liet het zich de erwtensoep goed smaken maar ook de kaas ging er bij ons allen goed in en tot verrassing was er ook nog tiramisu wat Ana ontlokte dat een maaltijd in Brazilië altijd eindigt met een zoet nagerecht. Dat hadden Roos en ik ook al regelmatig ervaren bij Hugo en Marjorie.
Zo tegen half elf gingen ze er vandoor, Douwe activeerde vanuit de flat de verwarming in de Tesla voor zijn "tropische geliefde" sprak hij geestig. We namen afscheid en wensten hen een fijne kerst in het verre Brazilië.

Peter alweer 35 jaar

 

Peter met Marijn op schoot

Peter had gevraagd of Roos en ik vandaag aanwezig wilden zijn bij de viering van zijn verjaardag. Hij weet dat ik niet zo'n liefhebber van verjaardagen ben hoewel ik moet toegeven dat ik altijd wel ga indien ik word uitgenodigd en het dan vaak ook best naar mijn zin heb en zo togen wij hedenmorgen na het ontbijt richting Papendrecht. De OV-app hielp ons daarbij maar de beperkte capaciteit van onze blaas dreigde roet in het eten te gooien maar een snel bezoek aan het toilet op Utrecht CS hielp ons uit de nood. Met bussen en trein kwamen we op station Sliedrecht Baanhoek en liepen we langs de ijspret en zelfs een stuk over een tiendweg naar het huis van zoon en schoondochter met hun zonen.

De neefjes Bram en Joris

We werden hartelijk ontvangen door het complete gezin en dronken koffie met een stukje vlaai. Het was inderdaad een gezellige boek en het gezelschap groeide langzaam uit waarbij Anneke en Carlos maar ook Joke en Pieter met Ronja en Bram aankwamen en later ook nog een stel vrienden van Peter en Jessica en natuurlijk Bea en Kees waarmee alle 6 opa's en oma's van Joris aanwezig waren. Ronja kroop gezellig bij oma Roos op schoot en babbelde honderduit met haar, deed me veel plezier. Ik sprak eveneens met deze en gene en vond het heerlijk zon groot gezelschap. At lekker van de worst en appeltaart alvorens we huiswaarts keerden met bus bus en bus. Mijn OV kaart moest duidelijk worden aangevuld!

IJspret maar geen Elfstedentocht

 

IJspret alom

Mijn buurman Hisso werkt bij het KNMI in de Bilt en vanuit zijn functie contactpersoon van het KNMI voor de organisatie rond "de tocht der tochten". Nu er deze week eindelijk weer eens sprake is van een stevige ijslaag op plas en sloot kon er in ieder geval weer geschaatst worden. Ik had er al een grapje over gemaakt naar Hisso want de kans dat de Elfstedentocht ooit nog plaats zal vinden is volgens insiders minimaal, maar ja alles begint zoals deze week.

Buurman Hisso op het ijs

En zo stuurde Hisso mij vandaag een foto dat hij lekker aan het schaatsen was met een stel vrienden.
Maar overal is er deze dag sprake van ijspret en dat blijft toch wel een heel aardig en vrolijk gezicht ook al schaats ik al jaren niet meer, niet vanwege de kou, maar gewoon vanwege de leeftijd. Zo rond mijn vijftigste heb ik mijn schaatsen aan de wilgen gehangen evenals mijn hardloopschoenen. Alleen de wandelschoenen houd ik in ere.

Recital in Amsterdam

 

Hier de zangers en pianisten na afloop

Al maanden geleden had ik Roos mij dringend verzocht om deze middag in mijn agenda te reserveren voor "opera". Overigens ging het niet om de uitvoering van een opera maar om een optreden voor leden van de vereniging "Vrienden van de opera" waarvan Roos al jaren deel uitmaakt. We waren aan de vroege kant zodat we een prima plaats konden bezetten. Was voor mij best alweer een tijd geleden dat ik in deze Hal van Cultuur kon komen genieten. 
En genieten was het. Het betrof een optreden van de jonge zangers die het afgelopen jaar hun opleiding hier voor de opera hadden afgerond, dus vanaf heden volop mee kunnen draaien op het grote toneel. Het programma was zeer gemêleerd, dus heel afwisselend. Ook de zangers wisselden elkaar telkens af wat het aanhoren van de muziek bijzonder aantrekkelijk maakte. Ik was van enkele liederen zwaar onder de indruk, een aria uit de Messiah van Händel, had ik lang niet gehoord en bleef maar door mijn hoofd gaan de volgende dag. Maar tijdens de voorstelling kon ik mijn emotie bijna niet in de hand houden toen het duet uit "de Parelvissers" preachtig ten gehore werd gebracht, ik had het nooit eerder live mogen aanhoren maar ken het duet al vele jaren, het kwam keihard binnen, is ook wel erg direct emotioneel vind/voel ik. En tot slot het kattenduet dat eindigde met knetterhoog maar zuiver en mooi geluid van de sopranen. Ik genoot volop en was blij met de uitnodiging van Roos voor het bijwonen van dit besloten concertje.
Na afloop gingen we nog een hapje eten bij "de Surinamer" in het metrostation, smaakte uitstekend en daarna naar de flat.

De Hamburger

Schamel restant

 In de tijd dat Dick en ik vaak in de Eifel wandelden begonnen we onze wandeling bij voorkeur met een smakelijk broodje Fricadel, nee, geen frikandel maar een balletje gehakt op een broodje. Wanneer we in Monschau begonnen dan sloot onze busreis precies aan bij het serveren van warme fricadellen en smaakte het extra lekker. Zo is destijds ook het broodje Hamburger, later gewoon "Hamburger" genoemd en tegenwoordig zelfs alleen maar "Burger". In een van de grote plaatsen van de VS verkocht een voormalig slager (waarschijnlijk) uit Hamburg broodjes Frikadel. Zo kwam de Hamburger aan zijn naam.
Onlangs at ik bij Mariska zo'n lekkernij met gebakken ui, mayo en ketchup, zo wordt de "Hamburger" al sinds jaar en dag geserveerd en ben ik er ook dol op. At het tot voor kort overigens vrijwel nooit, maar dat veranderde met name door het bezoek aan Mariska. In mijn vriezer lag een tweetal gekochte Hamburger op consumptie te wachten, maar niet zo lang. 
Eveneens in mijn vriezer lag al enige tijd een half pond rundergehakt te wachten en sinds een paar weken eveneens een half pond varkensgehakt. En aangezien mijn vlees in de vriezer begon op te raken moest ik maar eens met dat gehakt aan de gang al was het maar om wat ruimte te maken in de vriezer. Sinds ik mijn grote vriezer heb uitgeschakeld moet ik wat efficiënter omgaan met het resterend vriesladevermogen van mijn koelkast, werkt overigens het overzicht zeer ten goede. Maar ja een pond gehakt (of misschien was het wel een kilo) tot ballen verwerken?! wat moet je er mee en m'm creuset is ook niet groot genoeg. Ik heb toen een zestal ballen gebraden en de rest gebakken als Hamburgers en nu eet ik zeer regelmatig een voor een die stapel Hamburgers weg. Bevalt me uitstekend!

Door sprookjesland naar de Vennerij

Prachtige winterbeelden, rijp op de takken

We waren aan de late kant en de trein die we hadden gepland had ook nog eens 20 minuten vertraging zodat we de aansluiting naar Dalfsen niet haalden, daarom niet getreurd maar gewoon op weg naar de Vennerij voor eieren en boerenkool en vooral voor de prachtige wandeling, lekker met z'n tweetjes. We bereikte de Vennerij voor mijn gevoel eerder dan anders, maar dat was verbeelding natuurlijk. De boerenkool en eitjes stonden klaar voor ons. We aten onze lunch-bammetjes en op Roos' initietief liepen we via een voor ons nieuwe overweg naar de andere kant van het spoor en liepen door grotendeels onbekend gebied terug naar Dalfsen. De natuur was door de rijp op alle takken en de velden werkelijk wonderschoon, Roos kon het niet laten om voortdurend foto's te maken totdat ik het zat werd om telkens te moeten stoppen. Uiteindelijk moesten we ons nog enigszins haasten om de trein in Dalfsen op tijd te halen, die had in het zicht van het perron een zodanig groot oponthoud dat Roos de aansluiting miste en ik maar net op tijd de stoptrein naar Utrecht kon halen. We moesten haastig afscheid nemen.
Mijn fiets stond te wachten maar tot mijn verbazing kon ik eerst mijn portemonnee niet direct vinden en tot mijn nog grotere verbazing vond ik mijn fietssleuteltje ook niet, dus maar naar huis gegaan met de bus. Morgen maar met het reservesleuteltje op pad.

Met nicht Margreeth op pad

 

Keizeramaniet

Ruim op tijd ging ik naar het station om de trein van 9.13 te halen zodat ik op tijd in Rheden kon zijn waar ik met Margreeth had afgesproken om een wandeling naar Dieren te maken. Ik was wel bijtijds op het station zelfs zodanig dat ik de vertraagde Intercity naar Arnhem kon halen en uiteindelijk nauwelijks hoefde te wachten op de aansluitende stoptrein waar Margreeth vanuit Wychen al in zat. Dus genoeglijk samen verder naar Rheden. Margreeth heeft enkele jaren in dit prachtige gebied gewoond en zou vandaag dan ook gidsen. Het gebied rond de Posbank is ontzettend fraai en nu zeker met dat winterse aspect was het telkens weer van het uitzicht genieten wat de klok sloeg. Dat vergeet ik nogal eens maar Margreeth maakte me er telkens weer opmerkzaam op. Ik loop eigenlijk meestal in m'n eentje en dan let ik vanzelf op de omgeving waarbij "Truus" me gidst, maar loop ik met iemand dan let ik meer op het gesprek dan op de omgeving. En een gesprek met Margreeth is altijd interessant, natuurlijk vaak over onze gezamenlijke familie maar daarnaast over tal van onderwerpen. Tot mijn verbazing zagen we een paddenstoel die veel weghad van de vliegenzwam, maar die zijn al weken verdwenen. Margreeth maakte een foto om hem te doen determineren. Het bleek een keizeramaniet te zijn; we hebben hem maar niet geproefd har har.
Veel kilometers hebben we niet gelopen, 12 km geloof ik maar we hebben er wel lang over gedaan omdat we ook genoeglijk waren neergestreken bij twee uitspanningen resp. bij de Posbank en bij de Carolinahoeve. Doe ik zelden maar voor velen, waaronder Margreeth hoort het er kennelijk bij, vooruit dan maar.
Aangekomen in Dieren hebben we gewacht totdat mijn Intercity naar Wijhe eraan kwam en namen we afscheid. Die Intercity zou met allerlei vertragingen te maken gaan krijgen volgens de aanwijzingen in Dieren en ook in Zutphen, maar niets daarvan want de trein reed "geheel volgens dienstregeling"  door naar Wijhe waar ik met veel moeite mijn stalen ros terug vond in de fietsenstalling waar hij enkele dagen tevoren door mij was achtergelaten.
Bij Roos aangekomen lekker gegeten, daarna moest Roos naar een bestuursvergadering en kon ik een door haar aanbevolen hoofdstuk van het bekroonde boek van Anjet Daanje, "Het lied van ooievaar en dromedaris" gaan lezen. Inderdaad heel bijzonder. Toen Roos thuis kwam heeft ze nog een wijntje gedronken en daarna hebben we heerlijk geslapen. Morgen wandelen naar de Vennerij.

Lied recital 10 december VvhL

 

Claire Lees en Lies Braakman

Precies om 19.35 kwam ik aangelopen bij "de Zeven Linden", de gebruikelijke locatie waar de afdeling Utrecht van de Vrienden van het Lied hun recitals doen plaatsvinden. Bij binnenkomst was pianiste Lies Braakman nog wat aan het inspelen terwijl Claire Lees, sopraan zich kennelijk al aan het kleden was voor het concert van hedenavond. De zaal liep goed vol hetgeen de contactpersoon van regio Utrecht, Robert Koch met genoegen constateerde toen hij de aftrap gaf. Daarbij gaf hij ook aan dat de volgorde van de liederen, zoals deze op de uitgedeelde programma's werden gepresenteerd behoorlijk af zou wijken. Het duo kwam binnen onder applaus. Lies gaf een introductie over het programma dat wordt gepresenteerd onder de titel "Lass uns wieder von der Liebe reden", een buitengewoon romantisch programma dat zeker voor de pauze met de 19e eeuwse componisten, het echtpaar Schumann gevolgd door de "Dritte im Bunde", Johannes Brahms. Na de pauze Felix Mendelssohn en 20e eeuwer Richard Strauss. De gekozen volgorde was best logisch, eerst Robert, dan Clara en tot slot Johannes.
En over romantisch gesproken, het eerste lied was het overbekende, uiterst romantische "Widmung", waarover ik wel eens gehoord heb dat Robert het heeft gecomponeerd op de nacht voordat hij eindelijk met Clara in het huwelijk mocht treden, het grote moment in hun beider leven. Het werd vol vuur gezongen en gloeiend begeleid door Lies. De zaal is misschien wat klein voor een dergelijk vocaal geweld, maar ik, zittend op de voorste rij genoot er best van. Ook de volgende liederen uit de cyclus "Myrthe" klonken heerlijk. Een hartelijk applaus volgde natuurlijk. En toen Clara's liederen, ik wist niet wat ik hoorde, het eerste lied, "Er ist gekommen in Sturm und Regen" had toch een muzikale impact, ik kreeg er kippenvel van, had het ook nooit eerder gehoord, schitterend lied en ook weer vol dynamiek gebracht door de dames. Naar ik zo vermoed heeft Clara dit gecomponeerd met haar geliefde Robert in gedachten.
Tot slot voor de pauze vier liederen van Brahms uit zijn cyclus "Von ewiger Liebe, op. 43 no.1". Romantisch en "Der Jäger" was ronduit grappig. Daarna even pauze voor een kopje koffie of thee.
En na de pauze eerst Felix Mendelssohn Bartholdy die ik eigenlijk slechts ken van zijn"Lieder ohne Wörte", liederen die ten principale niet bij de concerten van de VvhL worden uitgevoerd, maar nu waren het 6 liederen die bijzonder aardig in het gehoor lagen maar verder weinig indruk hebben gemaakt zij het dat ze zoals het hele programma met veel vuur werden gebracht. En tot slot de in mijn ogen toch wel hele grote van de 20e eeuw, Richard Strauss waarvan ik vooral de met orkestbegeleiding gezongen liederen ken maar onlangs ook een heel recital met pianobegeleiding heb gehoord met Lenneke Ruiten en nu dan weer. Is toch wel magistraal hoe de vleugel kan klinken in die orkestliederen. Het begon met "Ich wollt' ein Straüslein binden" dacht ik, althans ik hoorde die schitterend gecomponeerde begin strofe met dat voor de zangeres bijzonder moeilijke loopje dat je in de pianopartij telkens terughoort. Allemaal prachtige werken die mooi werden uitgevoerd en tot slot het indringende "Morgen", een lied dat ik heel vaak neurie wanneer de dag weer ten einde loopt, zeker na een wat druilerige dag: "Und Morgen wird die Sonne wieder scheinen". Een welverdiend applaus beëindigde deze heerlijk avond vol van romantische muziek waarvoor dank!
Ferry van Elven, afdeling Utrecht

Een erudiet man is heengegaan

 

Peter aan het woord

Het is alweer een dikke maand geleden toen ik uit m'n brievenbus een envelop haalde met rouwranden, de aankondiging van een begrafenis althans een overlijden. Het adres was gericht aan de heer dr. E.H. etc. ik schrok me rot! De enige die mijn doctors titel zouden gebruiken bij een adressering is de cirkel rond mijn goede vriend Peter C. dus met zeer bedrukt hart opende ik de envelop; het betrof niet Peter maar zijn jongere broer Jaap die op 73 jarige leeftijd was gestorven, dat wist ik al want Peter had me direct van de droeve gebeurtenis laten weten. De begrafenis had al direct plaatsgevonden in Turkije daar waar Jaap vertoefde. In de envelop zat een uitnodiging om deel te nemen aan de herdenkingsbijeenkomst die vandaag, 10 december in Amsterdam op de begraafplaats Westgaarde plaats zou vinden. Ik had de bus van 11.45 naar Utrecht en via Amsterdam Zuid, Lelylaan en tram 1 kwam ik in de buurt van Westgaarde, kwartiertje lopen en daar werd ik buitengewoon vriendelijk en efficiënt ontvangen. Jas opgehangen en daar zag ik Peter staan, hij was blij dat ik was gekomen en ik was blij hem weer te zien onder deze droeve omstandigheden. Ik zag ook zijn dochters met hun jonge kinderen, enig om te zien. Ik werd hartelijk begroet. Zoon Florian van Jaap zag ik in de melée en ik sprak hem aan, hij kon me niet direct plaatsen maar herkende me wel van al die partijtjes die Peter en zijn Urdice hebben georganiseerd de laatste decennia. Bij die gelegenheden ontmoette ik ook Jaap, slechts één keer hebben we elkaar persoonlijk op afspraak ontmoet bij hem thuis in Amsterdam. Bij die gelegenheid heb ik onder andere zijn enorme boekenverzameling gezien, een kelder vol en allemaal keurig in een forse stelling weet ik nog.
In de uiteindelijke zaal waar de plechtigheid met toespraken zou worden gehouden was een fraaie opzet gemaakt met een groot portret van Jaap en stapels boeken met kaarsen. Toen iedereen gezeten was begonnen de toespraken. Ik was op aanwijzing van de organisatie aan de kant gaan zitten waar niemand intuïtief voor koos met als gevolg dat die later door optredend ruimte gebrek helemaal volliep. Zo kwam ik heel gezellig te midden van Peters Kinderen en kleinkinderen te zitten. Lollig om te zien hoe een driejarige zich keurig wist stil te houden ondanks dat het wel erg lang duurde voor zo'n kleintje.

Eerst Jaaps' echtgenote die gedecideerd een mooi overzicht gaf over zijn leven, hoe ze elkaar in een vliegtuig hadden ontmoet en hoe hij haar hart op kordate wijze had veroverd. Daarna Peter als degene die Jaap ongetwijfeld het langste had gekend van alle aanwezigen maar die er ook zo te zien de meeste moeite mee had om zijn broer, vriend en maatje te moeten missen. Hij vertelde lieve détails die hij natuurlijk van zijn moeder had gehoord maar ook hoe Jaap door oorinfecties uiteindelijk doof is geworden, ik heb hem inderdaad alleen maar als bijzonder slechthorend meegemaakt. Des ondanks hebben de twee broers na het overlijden van hun vader het architectenbureau overgenomen en uitgebouwd in opperst harmonische samenwerking en taakverdeling.De twee zonen van Jaap hielden toespraken die duidelijk maakten hoe erudiet hun vader was en zijn eruditie bijna dwingend ventileerde naar zijn kinderen maar hen ook de wereld daadwerkelijk heeft laten zien met verre reizen. Fijn om te horen hoe Jaap zijn kennis heeft gedeeld en altijd las. Ik heb ook al dan niet via Peter menig voortreffelijk leesadvies van Jaap mogen ontvangen, de boeken leende ik dan van de bibliotheek. Het boek, overdragen van kennis dat waren de dingen die ik hoorde en die mij sterk frappeerden. Voor Jaap was lezen net zo belangrijk als (lekker) eten en dat herken ik als ook mijn belangrijkste eigenschap. Zo'n enorm bad van kennis is verrukkelijk en dat hoorde ik ook van andere sprekers, zij zeiden eveneens dat het genieten van kennis Jaap kenmerkte.
Na afloop werd het gezelschap verzocht om naar een andere zaal te vertrekken waar lekkers stond opgesteld en om verder met elkaar te praten. Er was heerlijke paling en haring, want daar hield Jaap van. Verder werd iedereen verzocht om toch vooral van de uitgestalde boeken mee te nemen, voor de gelegenheid werden bladleggers uitgedeeld. Ik had helaas geen tas bij me want ik had zeker graag van de verzameling wat meer willen lezen.
Ik nam afscheid van vriend Peter en merkte dat hij er ontzettend doorheen zat, ik zou hem graag willen helpen. Ik ging terug naar de flat om snel nog iets te eten alvorens naar het concert van de VvhL te gaan.

Weer verloren

 Heb 's-avonds om 8 uur naar de kwartfinale van NL tegen Argentinië gekeken. Na het eerste doelpunt van Argentinië had ik het weer helemaal gezien. In 1974 en 78 heb ik veel wedstrijden bekeken en kan mij nog goed de nederlaag van NL tegen Duitsland herinneren, met Cruijff die in de eerste minuut al scoorde maar uiteindelijk verloren "we" toch met 2-1, was trouwens niet mijn eerste WK finale, dat was in 1966 Engeland tegen Duitsland, een wedstrijd die Duitsland uiteindelijk verloor, ik meen zelfs in de verlenging. Ik was toen samen met mijn schoonvader Roelof in een kroeg neergestreken in Norg waar we toen met vakantie waren. Roelof was gek op voetbal, met hem heb ik best veel "Sport in beeld" afleveringen gezien. De interesse voor passieve sportbeleving was in mijn twintiger jaren snel uitgedoofd tot 1974, toen Cruijff met ongeëvenaard voetbal de beeldbuis veroverde. 

Nederland tegen Argentinië was in 1978 de finale wedstrijd die NL eveneens verloor. Ach, die misser van Rensenbrink, dat schot tegen de paal, ik zie het nog voor me. En dan nu, ik heb ff gekeken, maar de uitslag hoor ik nog wel. De ploegen spelen zeer rationeel voetbal en zijn aan elkaar gewaagd, maar wanneer een ploeg achter staat moet ze wel meer risico nemen dus heeft NL mijns inziens geen kans meer om te winnen. We gaan het zien.

Heb toch nog even stiekem gekeken en zag dat NL was langsgekomen met 2 - 2, Strafschoppen, een flauwekul beslissing, doe dan gewoon kop of munt. Net als in 1978 heeft Argentinië uiteindelijk "gewonnen".