Zeven reeën gezien

Deze hoge dijk maakt onderdeel uit van de Grebbelinie,
een landsverdedigingswerk, aangelegd in de 18e eeuw.
Was destijds niet eens in staat om de Fransen tegen te
houden, laat staan de Duitsers in 1940.

Voor de zekerheid had ik de kijker meegenomen; mijn plan was om opnieuw naar Den Treek te gaan maar nu ook vogels te spotten. Ik vertrok wat later omdat het ontbijt met Roos wat uitliep en miste de trein naar Amersfoort precies. Toen maar bij de Volendammer een broodje paling gekocht voor onderweg en terug naar het station. Daar nog even het Historisch Nieuwsblad met verhalen over Casanova gelezen; wat een misbaksel!
In Amersfoort bus 9 genomen en op de track gelopen naar Den Treek. Helaas ben ik een vogelaar van niks; ik hoorde wel gekwinkeleer, maar zag er nauwelijks vogels. Een paar merels, eem koolmees en verder niks. Wel heerlijk gewandeld; het was weer echt wandelweer.
Op het pad langs de beek stond een meneer te kijken naar een groep reeën en toen was de kijker wel handig; zeven volwassen dieren zo te zien. Ik raakte met de meneer in gesprek; in sappig Amsterdams vertelde hij honderduit over deze omgeving. Leuke ontmoeting.

Verbazingwekkend dikke muren van gewapend beton.

Langs het valleikanaal over de hoge dijk; die verbaasde me de vorige keer; het is geen grote beek en er is slechts een dijk aan 1 oever, vrij ongebruikelijk in ons rivierenlandje. Het is dan ook geen dijk primair om het water te keren maar onderdeel van de Grebbelinie, een verdedigingswerk aangelegd in de 18e eeuw. Er staan nogal wat restanten van bunkers op en in deze dijk. Er is hier vreselijk gevochten in WO II toen Duitsland op 10 mei NL binnenviel.
Uiteindelijk doorgelopen, opnieuw naar de halte Pothbrug

Dat is echt Spanje

Zolang wij in Calpe waren vertoonden de enkele informatieborden die het OV hier rijk was de zelfde boodschap: "Sistema de Informacion".
Nu is onze ervaring dat informatievoorziening in Spanje wel heel matig ontwikkeld is; vaak heb ik  mij in nogal negatieve zin uitgelaten over de hordes studenten in de communicatie, maar hier in Spanje zouden ze die heel best kunnen gebruiken. Zo is het kaartwerk dat de VVV verstrekt voor ons verwenden NLers in ieder geval niet toereikend. Ook de bustijdentabel stelde ons voor forse problemen alvorens we begrepen hoe e.e.a. in elkaar stak. Er was geen enkele kaart beschikbaar waarop je de ligging van de haltes kon zien en dat zou zo handig zijn als je ergens wilde opstappen op een wandeling of wanneer je bv het cultureel centrum wilde bereiken.
Roos had in de krant ook zo'n teken van ontbrekende informatie gezien; hier in Calpe is een trein richting een bepaald dorp - voorlopig - opgeheven; in plaats van een trein reed er een bus. Er bleek echter geen kaartverkoop te zijn in deze bus, dus kennelijk gingen de mensen nu zonder kaartje mee. Het gevolg was dat de vervoersmaatschappij constateerde en de busdienst wilde opheffen?! dit tot groot ongenoegen van degenen die deze bus gebruikten. We moesten er wat om lachen toen we het lazen c.q. hoorden na vertaling.
Ook in Andalucia hebben we er lang over gedaan voordat we voldoende waren ingevoerd in de busdiensten en zelfs toen kwam het nog wel eens voor dat er op een bepaalde dag toch nog ergens een bus verscheen die best handig zou kunnen zijn. Wel wisten de lokale bewoners vaak precies hoe en waar de bussen reden; een ander info-systeem zal ik maar zeggen.
Nou ja, daaraan moest ik denken toen ik de bus nam van de halte Pothbrug richting Veenendaal de Klomp. Op de bushalte kon je zien hoe laat de bus verwacht kon worden en toen ik aankwam bij het station werd in de bus zelfs getoond hoe laat de Intercity naar Utrecht ging. Dat is toch wel different cook, nietwaar.

Vanavond was er vergadering van de VvE, de Vereniging van eigenaren van onze flat. Een vrijwel gestandaardiseerde vergadering waar als belangrijkste punt steeds het Onderhoudsplan betreft. Ook was er een bestuurswisseling; er werd een kandidaat gezocht. Ten lange leste heb ik mij weer beschikbaar gesteld. Gelukkig was er een jongere bewoner die zich bereid verklaarde om mij volgend jaar op te volgen.

Aeschylos' Oresteia

De leeuwenpoort van het paleis bij Mycene 

Bij het uitzoeken van de stapel post die gedurende onze overwintering was binnen gekomen, kwam ik o.a. een exemplaar van "Spoor" tegen, een informatief blad van NS met daarin tips en aanbiedingen voor bezoekjes aan steden, voorstellingen e.d. steeds vergezeld van kortingsaanbiedingen. Nou gaat het mij minder om de kortingen dan om de tips en zo kwam ik de tip tegen om de Oresteia in de vorm van een relatief modern toneelstuk te gaan bijwonen.
Welnu, het verhaal van Agamemnon, Klytaimnestra, Orestes, Kassandra en Electra ken ik natuurlijk; allemaal nog gevolgen van de Trojaanse oorlog en daarom ook aangesneden in de Ilias en de Odysseia mij zo goed bekend. In mijn kast staat ook een NLse vertaling van de Oresteia, het Griekse drama dat ruim 400 jaar geleden door Aeschylos werd geschreven en handelt over de moorden in deze door moord en doodslag bekende familie der Atriden.
Ik nam het boek ter hand en dan lees je over de thuiskomst van Agamemnon die nietsvermoedend het paleis gaat betreden. En al lezende realiseerde ik me dat we vorig jaar bij de resten van dat paleis zijn geweest, dat we onder die poort hebben gestaan, de bekende leeuwenpoort van de Myceense burcht waaronder Agamemnon en Kassandra het paleis binnen gingen en vervolgens hun laatste uurtje hebben meegemaakt. Dat ging toch wel even grondig door me heen.
Roos en ik hebben daar in opperste harmonie met z'n tweetjes gestaan terwijl iemand van ons gezelschap een foto van ons maakte waar verder niemand op staat. Ook het poortje waardoor later moedermoordenaar Orestes vluchtte heb ik daar gefotografeerd nadat het mij door onze onovertroffen gids Argyris was aangewezen.
Ik ga het hele drama nog eens grondig doornemen en overweeg sterk om het toneelstuk van Het Nationale Theater te gaan zien. Natuurlijk zou mijn voorkeur uitgaan naar een voorstelling in het klassiek Grieks, opgevoerd in het schitterende theater van Epidauros zoals men denkt dat het in de klassieke tijd werd uitgevoerd, maar dat er even niet in.

Amersfoort? best een mooie stad!

Mooi grachtgezicht in Amersfoort

Laatst heb ik er nog met Roos in een sterrenrestaurant gegeten en toen zeiden we nog tegen elkaar: "wat een leuke stad eigenlijk". En vanmorgen was ik er weer en inderdaad, een mooie NLse stad, net zo mooi als Zutphen, Alkmaar, Delft e.a. Vandaag heb ik opnieuw een etappe gelopen van het Utrechtpad en wel van Amersfoort naar Scherpenzeel, langs de Heiligenbergerbeek, door Den Treek en langs het Valleikanaal.
Maar eerst Amersfoort; vanaaf het station richting binnenstad waar ik de "GPS-track" van afgelopen zondag weer oppikte. En die liep verder door de binnenstad. Het weer werkte ook mee; een plein met een vijftal gezellig koutende jonge meiden aan de koffie in het zonnetje; even verderop het vrolijke getwinkel van een carillon; ik moest er echt naar luisteren tot het wijsje was afgelopen.

Vrolijke klanken van het carillon

Allerlei nijvere horecamensen die hun handel in stelling aan het brengen waren; het beloofde een mooie dag te worden. Wonderlijk hoe snel dat ook weer went na die kou van een week geleden waar ook wij een staartje van meegekregen hebben. Ik droeg nu weer de zelfde wandelkleding als vorige week in Spanje; het is gewoon lente!
Bij een water stond een oud gebouw met wel zulk mooi metselwerk; deed me denken aan hoe ik samen met een zekere Jurjen de Boer - de analist waarmee ik ooit het eerste Hepatitis B vaccin heb gemaakt! - een metselcursus heb gedaan; wat was dat leuk; allemaal mannen (ik geloof niet dat er vrouwen meededen) die lekker aan het werk waren en daarbij als vanzelf gingen fluiten herinner ik mij nog.

Prachtig metselwerk; echt vakwerk

Verder langs de Heiligenbergerbeek door een park annex natuurgebied. Via een woonwijk naar een bosgebied en uiteindelijk naar Den Treek; dat is het gebied waar Hans van Zummeren zo vaak zijn vogelfoto's scoort! Het is een particulier terrein dat bijzonder goed wordt beheerd v.w.b. natuurwaarden. Een ven dat wordt hersteld; zompige stukken; ik was ervan onder de indruk.
Uiteindelijk werd Den Treek weer verlaten maar het bleef een mooie etappe.

Gedenkteken met verse kransen

Op een onwaarschijnlijke plaats stond een gedenkteken met duidelijk zeer nieuwe kransen. Bleek om de herdenking van de bemanning van een Canadese bommenwerper tegaan die was omgekomen bij een gevecht met een Duitse Messerschmidt op 3 februari 1943, afgelopen zaterdag op de kop af 75 jaar geleden, vandaar de verse kransen. Kennelijk is er hier zaterdag een herdenking geweest. Allemaal jonge jongens tussen 20 en 26 jaar; de leeftijd van mijn vader dus.
Je kunt op deze etappe op verschillende punten met de bus komen: bus 9 uit Amersfoort, bus X80, 80 en 82 vanuit Amersfoort halte De Boom. Het is allemaal goed bereikbaar.
Ondanks mijn bijna 20 km van zondag en de krachtsexplosie gisteren bij Debbie liep ik weer een dikke 20 km bij elkaar. Ergens bij Renswoude bij de halte "Pothbrug", na het lopen van de Grebbelinie langs het Valleikanaal kon ik gelukkig een bus nemen. Het was genoeg geweest.

Mooie natuurfoto uit Den Treek

Wat een stem!

Links countertenor Cameron Shahbazi met een fan die
beslist samen met hem op de foto wilde

Vanmorgen eerst naar de Pilatesles van Debbie; had ik gisteren al even wat met de armspieren en de rug gedaan daar lieten Roos en ik ons weer eens flink onder handen nemen. Tjonge jonge, dat viel me niks mee; het zweet liep van m'n hoofd. Daarna natuurlijk even in de sauna, een kopje koffie aan de bar van Sportcity en vervolgens een gevulde koek van Tops' edelgebak en met de trein naar Amsterdam, naar het gebouw van Opera&Ballet op het Waterlooplein voor het lunchconcert.
De countertenor Cameron Shahbazi met aan de piano Jeff Cohen brachten een serie aria's uit diverse opera's. Cameron heeft een onwaarschijnlijk mooie stem; ik zat ademloos te luisteren hoe hij moeiteloos en met een prachtig timbre de moeilijkste loopjes zong met zo'n mooie volle hoge mannenstem. Het mag dan ook geen verbazing wekken dat deze jonge artiest - hij studeert nog aan het conservatorium van Amsterdam - al internationale prijzen in de wacht heeft gesleept.
Het is niet te geloven dat deze weergaloze kwaliteit zonder toegangsprijs wordt aangeboden in het muziektheater. Na afloop hebben we zanger en pianist nog bedankt voor het prachtige concert en bij die gelegenheid ook de foto gemaakt die deze blog siert. We gaan ongetwijfeld nog horen van deze kanjer.
Op Youtube staat een fragment uit een opera van Cavalli met Cameron Shahbazi.

Opnieuw gezien

Hier kwam ik voor; Saskia als de Romeinse godin Flora. Een prachtig schilderij,
slechts vergelijkbaar met dezelfde Saskia in het museum te Kassel

Na afloop van het concert in het Muziekcentrum Opera&Ballet ben ik naar de tentoonstelling van de Hollandse meesters uit de Hermitage geweest, even verderop aan de Amstel. Tot heden was dat er nog niet van gekomen. Ik wilde ontzettend graag de Flora van Rembrandt terugzien. Zo'n dertig jaar geleden heb ik dit indrukwekkende schilderij ook mogen aanschouwen bij een tentoonstelling in het Boymans van Beuningen in Rotterdam.
Rembrandt heeft nog zo'n schitterende "Saskia" geschilderd; die zag ik in het museum op de Wilhemshöhe in Kassel; daar mocht je niet fotograferen helaas. Maar op Internet staat dit schilderij uiteraard.
Roos had deze TT al enige maanden geleden bezocht en was er niet zo erg van onder de indruk. Natuurlijk heb ik mij niet laten weerhouden en ik was het ook niet met haar eens na mijn bezoek; niet alleen de Flora was mooi, erg mooi om weer te zien maar er hingen ook twee mannenportretten, oude doorleefde gezichten van mannen met dikke, grijze baarden; schitterend met die grote werkhanden; ook door Rembrandt geschilderd. Maar niet alleen dat, ook van andere schilders, ik denk aan Gerard Dou, die fijnschilder en Jan Steen en vele anderen waarvan ik soms de naam voor het eerst zag; allemaal Hollandse meesters. De TT staat nog tot mei; ik ga er in april nog een keer heen en heel misschien koop ik ook wel de catalogus.

Vriend van het Rijks

Vond ik de mooiste

Vandaag naar de "voorvertoning" van de tentoonstelling in het Rijksmuseum geweest onder de titel "High Society"; een tentoonstelling om de terugkeer van Marten en Oopjen luister bij te zetten. Allemaal van die enorme statieportretten door tal van oude en minder oude meesters geschilderd. Ik was er behoorlijk van onder de indruk.
Mijn fototoestel was tijdelijk buiten werking door een stommiteit mijnerzijds; deze week moet ik nog wel vaker in Amsterdam zijn en dan zal ik wat foto's maken om deze blog te illustreren.
Vandaag, 13 maart inderdaad opnieuw naar het Rijks en de foto'geschoten; het fototoestel was toch niet geheel kapot door mijn stomme actie; vandaag kon ik het goed gebruiken.
Ik blijf bij mijn advies om deze TT te gaan bezoeken; beetje druk, maar de moeite waard.

Een schitterende Manet

Alleen voor deze Cranach zou je
deze TT al gaan bezoeken 

Prachtige kop, icoon van de TT High Society. Kon vanwege
de drukte niet het hele schilderij in de kijker krijgen

De grote staatsman Rathenau,
geschilderd door Mönch

Keizer Karel V met z'n uitgesproken
Habsburg kin, teken van inteelt.

De maretak rukt op

Maretakken in de bomen in Baarn

Tijdens onze vakantie kreeg ik een telefoontje van Jan F.; we hebben elkaar leren kennen tijdens een HoVo cursus van twee seizoenen geleden; toen bleek dat we beiden van wandelen hielden hebben we ook die belangstelling een paar keer gedeeld. Vanuit Spanje had ik Jan gemeld dat ik na de vakantie weer contact op zou nemen en dat heb ik vandaag gedaan, per e-mail, dat heeft zo mijn voorkeur in het algemeen. Ik stelde hem voor om het Utrechtpad te gaan lopen en aangezien het vandaag mooi weer was besloot ik maar meteen om ook vandaag vast een etappe te doen en wel van Baarn naar Amersfoort, een traject dat vooral langs de Eem loopt.

Ijs met gasbelletjes; een biologisch proces gefixeerd

Met een (te) dikke winterjas op stap gegaan. Ik liet het erop aan komen of ik de trein naar Baarn of naar Amersfoort zou halen; het werd Baarn en zo rond 13.00 uur kwam ik aan in Baarn; leuk dorp; zou ik eventueel ook wel willen wonen als De Bilt me niet zou bevallen. Wat mij verbaasde waren de forse aantallen maretakken in de bomen; kon je nu in de bladerloze winter goed in de bomen zien hangen. Kennelijk komen die door de klimaatverandering ook al in onze streken voor.

Een oude knotwilg langs de Eemoever

De overgang over de Eem bleek niet toegankelijk maar op de GPS zag ik dat even verderop de mij bekende brug lag; scheelde twee kilometer heen en weer lopen maar daar niet om getreurd. Even verderop voerde het Utrechtpad over de Eemdijk; het werd al stiller; de snelweg was op zeker moment niet meer hoorbaar. Oude knotwilgen sierden het pad; een nog toegevroren sloot met gasbelletjes moest ik echt even fotograferen; vind ik zo fascinerend; zo'n proces gefixeerd in ijs.

Plas-dras project voor de weidevogels?! Zie waterpeil (sic)

Uiteindelijk kwam ik in het weidegebied waar aldus de borden ook een plas-dras project gaande is; aan het peil van de sloten kon ik me dat nauwelijks voorstellen. Op het fietspad stopte een vriendelijke meneer en vroeg mij of ik nog interessante vogelwaarnemingen had gedaan; hij bood mij zelfs een lift met de fiets aan die ik vriendelijk weigerde.
Uiteindelijk kwam ik op het asfalt van een niet al te drukke weg terecht en sjokte door naar Amersfoort. Stoer niet de bus genomen maar naar het station gelopen waar ik binnen vijf minuten de trein naar Bilthoven kon nemen. Was 19,6 km in totaal geworden.

Fiets voor de kapperszaak in de verbouwing

Mijn fiets stond nog geduldig te wachten voor de kapperszaak in de verbouwing; kon me moeilijk voorstellen dat ze dinsdag weer open gaan; we gaan het meemaken!

Gewoon een spuitje stamcellen

In de kleedkamer van Sportcity - ik had een heerlijke sauna genoten maar niet gesport - kwam ik in gesprek met een leeftijdsgenoot; hij had al een zoon van 47 tot mijn verbazing, maar ja, zo kon het in "onze tijd" ook verkeren. Maar daar gaat het verhaal van deze blog verder niet over. Al lopende naar de uitgang bleek al snel dat we van het zelfde sop waren overgoten; hij vanuit "Delft"; we waren beiden chemicus en verzeild geraakt in de gezondheidszorg. Hij ronkte stevig door over moderne ontwikkelingen in de behandeling van kanker en verdiende z'n brood dan ook met het verkondigen van verhalen (zo noemde hij het zelf ook) om met name financiers over de brug te trekken om vooral te investeren in al die moderne en veel belovende start-ups. Ik mompelde iets van "Nina Brink" en hij beaamde dat min of meer.
Al snel waren we het erover eens dat het in de gezondheidszorg vooral gaat om geld verdienen; veel geld zelfs en dat die onfatsoenlijk rijke farmaceutische industriën primair op financieel eigenbelang zijn gericht en nauwelijks op het welzijn van de mensheid. Het "Medisch Industrieel Complex" is net zo geperverteerd als de voedingsindustrie en de genotsmiddelen industrie. Daar waren we het wel zo'n beetje over eens.
Maar hij leek wel heilig te geloven - althans daar deed hij voortdurend kond van - in stamceltherapie; hij presenteerde het als een nieuw panacée, het middel ter bestrijding van alle kwalen. Toen ik later in het gesprek mijn kritiek spuide over "al die nieuwe knieën, schouders en andere gewrichten" riposteerde hij dat met: "over twintig jaar krijg je gewoon een spuitje met stamcellen". Ik kon een lachbui niet onderdrukken en merkte op: "dat geloof je toch niet echt hè". Hij liet dat een beetje in het midden. Hij gaf mij zijn kaartje en adviseerde me om zijn website te bekijken; misschien doe ik dat ook wel.
We wensten elkaar een prettig weekend; hij stapte in een dure auto en ik op mijn ouwe fietsje. Op de terugweg naar huis kon ik gewoon m'n lachen niet houden en tal van panacées trokken aan mijn gedachten voorbij, wonderolie, interferon en dan nu de stamcellen. 

Best wel lekker die kou om je kop

Geen wuivende palmen maar kale bomen en het waait met een ijskoude,
oostenwind. Lekker hoor om weer terug te zijn. Hoort ook bij NL die
afwisseling der seizoenen. 

Gisteren terug gekomen van het "Actief Overwinteren", een product van "Loopend Vuurtje", een kleine vrij-tijdsorganisatie gericht op het aanbieden van wandel- en andere gezonde bewegingsactiviteiten. Roos en ik waren 6 weken in Calpe, een doorsnee Spaanse vakantiebestemming d.w.z. veel beton, waar je ff aan moet wennen, maar ook "van alle gemakken voorzien". De griep die merkwaardig genoeg NL al buitengewoon lang teistert heeft ook het gezelschap in Calpe te grazen genomen. Vrijwel niemand van de meer dan 30 deelnemers is eraan ontkomen; Roos en ik kwamen er nog relatief genadig van af; ik heb alleen vreselijk gehoest en voelde me conditioneel enkele dagen nogal krakkemikkig. Roos is een dag thuis gebleven en is toen onder de wol gebleven (is mij eerlijk gezegd ontgaan; kennelijk was ik toen aan de wandel). Het lag dus niet aan het weer zal ik maar zeggen.
Het heerlijke van deze zes weken vond ik primair het weer en vooral de intensieve zonneschijn. De maanden januari en februari kennen van die korte dagen in ons heerlijke landje en het wordt ook niet echt lekker licht tenzij er geen bewolking is. In Spanje staat de zon veel hoger aan de hemel en zijn de dagen voor 21 maart langer dan op onze breedte in NL. En natuurlijk hebben we heerlijk in ons naakie in de zon kunnen liggen en dat laat je wel uit je hoofd in NL in deze maanden; echt te koud.
Wat mij echter verbaasde is dat de vaste overblijvers, de NLse mensen die permanent of semipermanent in Calpe zijn gaan wonen desalniettemin lopen te klagen over het weer: "het is wel koud geweest", kregen wij in de NLse club te horen en dat terwijl het in NL zeker 15 graden kouder was.
En wat me misschien nog meer verbaasde was dat ik het heerlijk vond om die koude, frisse lucht van "de Russische beer"  weer langs m'n wangen te voelen bijten toen we weer op Schiphol waren geland en op weg naar huis gingen. Intussen was de zon ook weer veel manifester; het was gisteren alweer 1 maart en dat kon je merken; in de bus naar huis viel het me al op dat het niet meer zo grauw was; lekker helder weer en de zon stond een stuk hoger dan 6 weken geleden. En toen ik om 20.00 uur loempia's ging halen genoot ik echt van die koude wind op m'n wangen, lekker in m'n dikke winterjas met muts en capuchon.

PS Op de markt was het erg stil; misschien waren we wat aan de vroege kant. Sjon stond er wel met zijn grote aardappelkraam, maar Johan met de groentekraam ontbrak. Toen ik Sjon ernaar vroeg vertelde hij dat "alles de lucht in was gegaan". De wind was zo krachtig vanmorgen dat de tent van Johan kapot is gewaaid; dat is wel een strop.

PS 2 Heerlijk om weer Bach te beluisteren met de koptelefoon op. Heb ik ook wel gemist har har.

Om 5.30 ging de wekker

Gelukkig deed mijn wekker het wel en stonden we al om 5.30 op. De laatste spullen in koffer en tassen gedaan. Dankzij een briefje op tafel zelfs de pluma niet vergeten in te pakken; laatste fruit en bonen toch maar meegenomen. Vuiligheid weggegooid waaronder mijn ouwe trouwe wandelschoenen en een stel versleten pantoffels. Ondanks dat we veel hadden weggegooid wat we van van huis hadden meegenomen was onze bagage een stuk zwaarder; al die sinaasappelen - ik konze duidelijk zien zitten in mijn tas bij het scannen - vlees en andere voedingsmiddelen wogen toch best behoorlijk. Deed me denken aan vroeger toen ik vaak naar Andalucia ging en zwaar beladen met mijn handbagage vol vlees en sinaasappelen in wilde checken bij Ryanair, mijn vaste vliegmaatschappij; de tas woog precies 10 kg en mocht gelukkig zo mee als handbagage. In die tijd nam ik ook wel eens een hele achterpoot mee met jamon iberico; het gaat altijd om lekkernijen.
We waren rond acht uur op het vliegveld; het grootste deel van ons vertrekkenden ging naar Rotterdam; zij hadden niet zo gek veel vertraging. De vlucht naar Amsterdam had uiteindelijk ongeveer 2 uur vertraging; best te hebben. We kwamen ff voor vier uur aan op Schiphol; Roos ging direct onze OV kaarten inchecken vanwege ons dalvrij abonnement, terwijl ik wachtte op de koffers. Duurde al met al een half uur maar toen konden we met behulp van zo'n bagagekarretje naar het treinstation rijden; hoefden we niet te sjouwen. Roos haalde twee van die heerlijke saucijzenbroodjes bij de bekende balie waar de naam me even niet van te binnen wil schieten. Op het perron was het flink koud; eigenlijk best lekker om die droge koude vrieslucht om je kop te voelen waaien. In Utrecht hadden we direct de bus naar het Dr Letteplein in De Bilt. Daar namen we afscheid op de bushalte; gek hoor na 6 weken samen.
Met angst om het hart ging ik naar de flat; het had stevig gevroren; Hugo had niet zoals ik hem had gevraagd de CV open gezet; ik was bang voor bevriezing van de radiatoren van de CV. Gelukkig was mijn angst overdreven en was er niets aan de hand; ik voelde het al aan de radiatoren aan de Noordkant; die waren zeker een graad of 5 à 10; zo'n flat houdt zich behoorlijk warm. Ik had de radiatoren open gezet en al snel moest ik ze al weer dicht doen omdat het gewoon te warm werd?!
Elektrische deken aangezet.
Toen ik boven kwam stond daar heel leuk een welkomstgeschenk van buurvrouw Kaat; een schaal met hyacinten met een welkomstbriefje met aanwijzingen voor het onderhoud van de bloemen: geen water geven. Even later hoorde ik haar voordeur en hebben we elkaar gesproken; zij had ook de post voor mij verzameld.
Tassen opgeruimd en alles wat voor Roos was in een zak gedaan en naar haar toe gebracht. Drie loempia's gehaald bij "De Chinees" en lekker zitten hompen als vanouds. Nog een kopje koffie en naar huis gegaan o.a. om dit bloggie te schrijven en een nieuw paar wandelschoenen te bestellen bij Bever sport.

Hasta la proxima

De rustige fitnessruimte van Guillermo

Vandaag toch vooral afscheid genomen van de diverse mensen en locaties die ons dierbaar zijn geworden. Gisteren was ik al bij het Duitse bakkertje. De vriendelijke dame die me de laatste weken vrijwel dagelijks van verse broodjes heeft voorzien had me al eerder verteld dat de winkel ging verhuizen naar de winkel naast de huidige; dit hield in dat de winkel 14 dagen dicht moest; niet vanwege de verhuizing maar vanwege "de papieren" die met een verhuizing en overheid gepaard gaan.
Natuurlijk eerst Imanis waar in de ochtend Alex altijd dienst heeft; na de onvermijdelijke cafe Americano en cafe con leche namen we hartelijk afscheid. We liepen door naar de volgende plek, de fitness van Guillermo waar we beiden van de Pilates lessen hebben genoten. Naast Pilates kun je ook yoga en tal van andere activiteiten als massage en zelfs fysiotherapie hier genieten. Na nog even wat gepraat te hebben namen we ook van hem hartelijk afscheid.

En dan loop je nog maar eens de boulevard langs

Tja en dan loop je samen nog eens de boulevard langs en langs het smalle pad betraden we de onderkant van de Ifach, de grote kalkrots die zo kenmerkend is voor Calpe en die verantwoordelijk lijkt voor de stroming die voor een zandstrand heeft gezorgd langs de kust. Er stond overal Unas de gato. Enorme brokken kalk lagen in het water, duidelijk in vroeger tijden afgebroken en te water gegaan; de niet aflatende kracht van het wat breekt langzaam maar zeker al die kalkrotsen af.
Terug over de boulevard waar we nog wat op een bankje van de zee genoten; een wonderlijk voertuig voor twee personen passeerde ons; we hebben er nog een foto van gemaakt. Thuis gekomen het restje nassi met een eitje verorberd met de onvermijdelijke sinaasappel als nagerecht.

Aan de bridgetafel met Eddie en Wiske en 93-jarige Jan als meekijker

Tot slot de NLse club waar we van 14.00 uur tot 17.30 genoeglijk hebben zitten bridgen; we werden tweede maar verlieten voortijdig de club na (opnieuw) hartelijk afscheid te hebben genomen; we moesten nog langs bij het restaurant waar de andere deelnemers aan het Overwinteren het afscheidsdiner genoten. We schoven nog even aan vooral ook om te horen hoe laat we morgenvroeg zullen vertrekken naar het vliegveld. We namen van iedereen afscheid; velen van onze reisgenoten vertrekken morgen om de zelfde tijd als wij en dus kunnen we nog nader afscheid nemen.
Wij gingen wat eten bij Imanis; tapas van de bar en dat was toch een portie lekker!! Gevulde paprika's en kippenvleugels in een wel zo lekkere saus, boquerones in aceite. Biertje erbij en koffie  met dulce de leche als nagerecht. We konden het niet eens helemaal op. Bij thuiskomst checkte Roos ons in; het vliegtuig zit helemaal vol; we kunnen niet eens meer naast elkaar zitten.

Onze reisgenoten hadden zojuist hun maaltijd beëindigd. Wij gingen
bij Imanis wat tapasjes eten.

We zijn ons in die zes weken helemaal thuis gaan voelen hier in Calpe; niet alleen de activiteiten van "Loopend Vuurtje", maar ook het bridgen in de NLse club, het lopen van de VVV wandelingen en de fitness. Alle reden om hier nog eens te komen overwinteren.

De lekkerste koffie in de refugio

Zicht op het stuwmeer van Rio Guadalest

Ditmaal plaats genoeg; er was regen voorspeld en desondanks hadden Marion en Rafa besloten om de geplande wandeling van vandaag door te laten gaan. Degenen die donderdag gaan vertrekken hadden prioriteit, maar uiteindelijk bleek de achterbank van het busje onbezet te blijven; we waren met vijf wandelaars en Rafa. Greet en ik persten ons op de voorbank naast Rafa en met z'n drietjes zaten we gezellig te praten; ach het regende wel, maar voor ons NLers was dit heel acceptabel.
We liepen rond om het stuwmeer van de Rio Guadalest; niet spectaculair maar een goede gelegenheid om tòch nog een wandeling te maken op deze regenachtige dag; de hellingen worden behoorlijk slippery en je hoeft het niet te overdrijven.

Een knetterend houtvuur wachtte ons op

We kruisten het stuwmeer bij de brug en vanaf de parkeerplaats had Rafa een bijzondere verrassing voor ons; we klauterden wat moeizaam naar boven en daar was een verrassing voor ons; een berghut, refugio waar we de lekkerste koffie van deze regio kregen geserveerd; een sfeertje met een houtkachel en honden; gezellige, niet opdringerige muziek. Een grote pot sterke koffie en kannen hete melk resp. heet water maakten een echte koffietafel. Ik heb me de cafe con leche goed laten smaken; zulke lekkere koffie heb ik nog niet eerder mogen smaken in deze vakantie! Een bijzondere afsluiting van onze wandelavonturen. Na afloop kwamen we nog bijeen bij Imanis en hebben we collectief Rafa bedankt voor alle moois.
`sAvonds zouden Marion en Anne-Marie nassi komen eten. Die arme Anne-Marie lag helaas met koorts in bed maar Marion heeft het zich goed laten smaken. Was een genoeglijk samenzijn.
Het is ongelooflijk zoals dit griepvirusje onze groep heeft geteisterd gedurende de weken; vrijwel iedereen is te pakken genomen. De een krijgt het meer voor zijn/haar kiezen dan de ander; Roos en ik hebben vooral moeten hoesten maar anderen hebben behoorlijk koorts gehad en soms zelfs het bed moeten houden.

Een heerlijke pot sterke koffie met een kan hete melk. En natuurlijk
een lekker cakeje

Twee honden liepen vrij rond in de zaak. De familie zat achter ons lekker te eten

Lia maakte deze foto van mij

Ruta de fruta

Hier de dames die mee hebben gelopen met Marion

Vandaag heeft Roos de "Ruta de fruta" gelopen onder leiding van Marion terwijl ik mij onledig heb gehouden met boodschappen doen, zonnen en nassi goreng voorbereiden.
Toen Roos thuis kwam lag ik lekker in het zonnetje op het balkonnetje; ik had genoeg zon gehad en nadat ze me duidelijk had gemaakt dat ze het naar haar zin had gehad met de groepswandeling nam zij mijn plek in de zon over en ging ik verder aan mijn kokstaak. Nassi op basis van pluma is bijzonder smakelijk; omdat Anne-Marie geen vlees eet had ik er ook een flinke zak gepelde garnalen doorheen gebakken. Achteraf blijkt dat een flinke verrijking van dit gerecht; zal ik vaker doen; zal ook eens proberen of ik die gedroogde, indische garnalen kan inslaan bij de toko in Amsterdam.
Roos vertelde dat zij een gepensioneerde leraar had gesproken die als hobby een sinaasappelboomgaard onderhield; hij had in die boomgaard bijzonder oude bomen staan die dankzij zijn niet aflatende inspanning nog steeds goed vrucht droegen. Hij offreerde aan de groep een kist met sinaasappelen. Verderop werd de groep wandelaars uit/toegelachen door een jonge vrouw die het zo merkwaardig vond dat er een groep wandelaars op deze plek langs kwam. Roos kreeg van haar ook een sinaasappel die ik overigens heb opgegeten; bleek zo zuur te zijn als mijn moeders favoriete, Spaanse sinaasappelen vroeger waren; worden volgens mijn groenteman Ed Messu heden ten dage niet meer verkocht in NL. Met een van de zurigheid dicht geknepen oog heb ik, denkend aan vroeger tijden deze sinaasappel verorberd.

Alweer (bijna) voorbij

Een laatste gesprek van de twee vriendinnen, Teresa en Roos

Teresa had ons een enorme zak sinaasappelen gegeven; het is zo onaardig om een geschenk niet in haar geheel te accepteren maar hoe we meer dan vijf kilo sinaasappelen mee naar huis moesten nemen was mij ook niet duidelijk. Over dat en over die snijdende koude in NL had ik wakker gelegen. Maar de sinaasappel-problematiek was door de dames allang opgelost; wat er nog stond nam Teresa weer lekker mee naar Madrid, vier uur rijden van Calpe! Spanje is zo onvergelijkbaar veel groter dan NL; dat heb ik me wel gerealiseerd met de komst van Teresa.
Na het ontbijt gingen we naar Exotic waar de zondagskoffie van onze groep om 10 uur bijeen was; een terras aan zee was de wens van Teresa en daar voldoet Exotic aan. Roos en Teresa gingen apart zitten en een laatste gesprek aan; de twee dames zijn goede vriendinnen ook al zien ze elkaar niet erg frequent. Een afspraak voor een volgend bezoek, hetzij in NL, hetzij in Spanje ligt inmiddels vast.

Ons kluppie op het terras van Exotic aan de koffie

Na exotic brachten we Teresa terug naar de auto en namen hartelijk afscheid. Grappig genoeg had Teresa er een beetje over ingezeten of we elkaar nog wel zouden herkennen; nou, dat was geen enkel probleem geweest en we hadden het allen ontzettend fijn gevonden. Bij het ontbijt had ik weer alle praats en het Spaanse ging me al vlotter af; gisteravond was ik helemaal afgedraaid.
We zwaaiden haar uit; het was weer een prachtige dag; we hebben overdag wat gekuierd, in ons naakie in de zon liggen braden en
Om 14.00 uur was er een jeu de boules toernooi georganiseerd door Marjon. Even over drieën gingen we eens even kijken hoe de felle strijd zich had ontwikkeld; we vielen met onze neus in de boter voor de halve finale. Naar ik begreep hadden de Hollanders twee van de vele banen alhier in Calpe ingepikt van de Engelsen; die spelen hier het spel van de ballen al vijftien jaar op de zondagmiddag en dat hadden die brutale Hollanders toch kunnen weten! Maar even dreigen met Michiel de Ruyter en het noemen van Chatham waren kennelijk voldoende geweest om het veroverde terrein - tijdelijk - te mogen gebruiken. Overigens kon je de routine van de Engelsen wel degelijk zien; wat vijftien jaar oefenen niet op kan leveren?!

De twee kampioenen

Maar de leut van "ons" Hollanders droop eraf; gejuich bij iedere slimme worp was deel van het plezier. Uiteindelijk werden de jarige Greet en haar strijdgenoot Jeanine kampioen!
Wij gingen terug naar het appartement en kwamen daarbij langs de winkel waar Roos een paar leuke sandaaltjes had gezien; natuurlijk was het bedoelde paar niet in haar maat beschikbaar, maar enkele andere zomerschoentjes gelukkig wel. Uiteindelijk

Roos met een paar van haar nieuwe schoenen

heeft ze twee paar zomerschoentjes/sandaaltjes gekocht; maat 41 leek een heel probleem maar uiteindelijk is ze goed geslaagd bij de rad Spaans sprekende verkoper.
Op mijn voorstel gingen we bij het Indiase restaurant luisteren; vooral de muziek vonden we heel bijzonder. Best aardig gegeten, waarbij het nagerecht - een fantasie in mango en gestampte amandelen - ons verraste. Toen we de maaltijd hadden beëindigd kwamen er twee bekenden binnen gestruind, Marjon en Anne-Marie, de eigenaren van "Loopend Vuurtje", de organisatie waarmee we hier van het product "Actief overwinteren" genieten. Ze hadden ons helemaal niet in de gaten totdat een: "hallo meisjes", hen aan onze tafel deed aanschuiven. Ze zijn hier duidelijk "oude bekenden" merkte ik aan de bediening. We lieten ons een biertje brengen en zaten genoeglijk te praten waarbij Roos en ik nogmaals aangaven dat we zo genoten van het hier in Calpe zijn en vooral zo tevreden waren over het aanbod aan activiteiten door "Loopend Vuurtje". Natuurlijk zijn Roos en ik - door het initiatiefrijk gedrag van Roos moet ik eerlijk bekennen - ook zelf krachtig aan de slag geweest met initiatieven, maar het zijn toch vooral de wandelingen met Rafa en Marjon alsmede de talloze excursies die onze weken tot een succes hebben gemaakt, de kwaliteit van het appartement niet te vergeten! Na het instellen van de verwarming, de reparatie van het fornuis en ons herstel van de griep hebben we het hier tadelos naar ons zin gehad. Wat mij betreft doen we dit volgend jaar opnieuw.
Daar konden de dames het mee doen. Bij ons vertrek waren ze alweer zodanig in elkaar verdiept dat onze afscheidsgroet niet meer tot hen doordrong.
Na een uurtje lezen gingen de luikjes om half tien dicht.

De VVV wandelingen met Teresa gelopen

Lekker gegeten met z'n drietjes in Casa Miguel

Vanochtend vroeg geen vier maar zes broodjes gehaald bij de Duitse bakker; na een kopje koffie bij Imanis - wat zal ik dat volgende week missen! - lekker met z'n drietjes ontbeten. Van Teresa een nieuwe methode gezien om een sinaasappel van schil te ontdoen en ook een grappige combinatie van sinaasappel met zout en olijfolie geproefd; smaakt verrassend lekker; natuurlijk is de combinatie van zoet, zout en de vettigheid van olie het proberen waard!
Na het ontbijt nog een kopje koffie bij Imanis en met de taxi naar de Ermita San Joan voor de VVV wandelingen. Eerst het oranje rondje gemaakt dat zo'n mooi uitzicht geeft over de bergen rondom dit gebied; Teresa was er weg van en gaf aan dat ze hier terug wilde komen met familieleden om te gaan wandelen; ze was ook direct in de VVV kaart geïnteresseerd. Na de oranje wandeling gingen we via een uitstapje over de blauwe en de groene terug naar de Ermita en van daar de roze wandeling; daar ging het mij om; ik wilde Teresa graag de overgang met het kristalheldere water van de barranco laten beleven. Nou, dat was niet aan dovemansoren gezegd; Teresa - zij is musicus en geeft pianoles - is erg op geluid gericht en stond na de schoonheid van dit stukje Spanje met aandacht, met de handen achter de oren te luisteren naar het zachte getwinkel van het stromende water. Ze had gelijk; ik hoor niet zo best meer en heb daarnaast ook erg kleine oren; fascinerend dat geluid van het beekje!
We liepen de roze verder af en gingen over naar de blauwe en vervolgens de groene waarbij we bij Calpe aangekomen de verkeersweg overstaken en de groene vervolgden tot we echt in Calpe aan kwamen. Daar wist ik van een vorige keer de weg naar Casa Miguel feilloos te vinden. We hebben er heerlijk gegeten; gevulde paprika, knoflooksoep, varkenspootjes, conejo con ajillo, pan de Cantabria, alles even lekker! Biertje erbij en het leven was weer helemaal goed. Ik droeg onze VVV kaart "plechtig" over aan Teresa; wij kunnen wel weer een nieuwe verwerven.

Carmen Paula Romero, aan de piano begeleid door Viviana Salisi

Terug naar het appartement met de bus. Zo tegen half zeven iets kleins gegeten en met de bus van half acht - die tot mijn grote verbazing ook echt reed! - naar het centro cultural voor een recital van een spaanse, beeldschone sopraan, Carmen Paula Romero, aan de piano begeleid door Viviana Salisi.
De dames vergastten het enthousiaste publiek op een verrassend afwisselend programma.
Een vrolijke, sexy voorstelling waarin een "Verborgenheit" van Hugo Wolff toch wonderlijk genoeg ook paste. We hebben er erg van genoten.
Teresa mist overduidelijk "El mar", zodat er geen sprake kon zijn van een taxi maar dat we, met de koude wind in de rug naar het appartement terug liepen over de boulevard. Ik was hondsmoe, minder van al het wandelen dan wel van het almaar Spaans proberen te begrijpen dan wel - nog veel moeizamer - om me in het Spaans uit te drukken. Ook Roos, en vooral haar keel had het moeilijk aan het eind van de dag maar het was een heel fijne dag geweest.
We namen nog een paar glaasjes wijn alvorens we gingen slapen.

Nog maar net op tijd

Op ee fotogenieke plaats moest iederee een foto maken.
Stom genoeg had ik geen fototoestel of GSM bij me.
Foto verkregen van Anet per WhatsApp.

Marjon kwam eraan gelopen met een groep wandelaars op het moment dat ik Imanis verliet om me naar het ontmoetingspunt te begeven. Dat was allemaal op het nippertje; Marjon gaat altijd precies op tijd op stap; ik was niet aanwezig op het vertrekpunt waar ook Anne-Marie aanwezig was. Het bleek dat indien er meer deelnemers zouden zijn zij ook zou rijden; ik paste nog maar net in het busje dat met mijn deelname precies vol was.
De rit naar het beginpunt was werkelijk prachtig; we staken een pas over naar het volgende dal; er stond een restaurant dat we na afloop zouden gaan bezoeken, aldus Marjon. In de verte kon je de contouren van de bergen bij Guadalest goed zien met het observatiecentrum en het kasteeltje. Ook zag ik twee grote roofvogels zwevend speuren.
Hoewel een pittige wandeling was aangekondigd was het niet alleen een vrij korte, maar ook bijzonder relaxte wandeling en het weer werkte ook nog mee; kortom, lekker en vooral ook gezellig gewandeld; ik was de enige vent in het gezelschap van verder allemaal dames. Charmant in korte broek met lange thermobroek eronderuit kon ik met korte mouwen toch warm blijven. Soms koelde het behoorlijk af in de wind, maar de hele dag volop zon.
Na afloop van het wandelen heb ik in het bergrestaurant een lekker biertje gedronken en de anderen Apfelstrudl gegeten. Vervolgens gingen we naar een bodega waar ik  een goede fles wijn heb gekocht; el mejor de la casa; kon niet beter.

Ontzettend gezellig om elkaar weer te ontmoeten na
zo veel jaren. Teresa tussen haar twee NLse
vrienden. Was erg fijn om elkaar weer te zien!

Tot slot bij Imanis nog een koffie gedronken en toen naar huis. Bij aankomst liep ik bij de lift Roos tegen het lijf; zij ging Teresa ophalen bij hotel Esmeralda. Ik ging douchen; toen ik uitgedoucht was hoorde ik de bel en droogde me snel af: "zal Roos wel zijn", dacht ik en terecht. Haar electronische sleutel voor de deur functioneerde niet meer, dus ze kon er niet meer in. Snel een handdoek omgedaan. Was een hilarische ontmoeting met Teresa, gekleed in handdoek en met een natte kop. Na de eerste gedachten wisseling bleek dat Teresa dolgraag langs de zee wilde lopen; hebben we uiteraard direct gedaan; lekker over het strand naar de haven van Calpe en via de boulevard ook weer terug naar restaurant La Fosa. Daar hebben we Zarzuela gegeten; was heerlijk.
Bij thuiskomst een glaasje wijn gedronken. Onder andere over de nieuwe dochters gesproken. Al pratend merkte ik dat het toch wel een heel ingrijpende gebeurtenis voor me is geweest; deze zes weken hebben veel rust in m'n hoofd gebracht.

Kattenagels in de salade

Kattennagels, of racimo de pastor, herdersdruif

Vandaag opnieuw een luie dag. Het was koud. Boodschappen gedaan, koffie gedronken, ontbeten. En natuurlijk voor de laatste keer gebridged in de NLse club. We werden vijfde deze keer.
Over de boulevard gewandeld en het restaurant La Fosa bekeken. Gaan we vrijdag met Teresa eten.
Rafa heeft ons bij een van zijn wandelingen een eetbaar plantje getoond dat goed verwerkt kan worden in een salade. Het is een soort vetplant die hier en daar in grote hoeveelheden in, op en tussen de kalkrotsen groeit. We hebben er al een aantal keren flink van geoogst en Roos verwerkt het als gezegd door de salade. Het heet unas de gato, kattenagels (er hoort nog een "tilde" op de n maar dat weigert deze PC te maken har har.
Alvorens de blaadjes van dit plantje te verwerken dien je ze een nacht in de olie met zout te laten staan; vers zijn ze niet lekker. Maar bewerkt is het een smaakbrengende component van de salade. Wij houden ze erin zolang we nog in Spanje zijn.

De twee bogen

Zicht op de twee oeroude bogen ooit uitgesleten door zeegang

We zijn hier nu al zo lang dat bepaalde wandelingen voor de nieuwkomers herhaald worden en dus voor ons oude rotten een tweede keer worden aangeboden. Zo liepen we vandaag opnieuw die prachtige wandeling naar de twee bogen; als ik het goed heb geconcludeerd uit het landschap dan zijn het de overblijfselen van zeegang aan de kalkrotskust, miljoenen jaren geleden; vergelijkbaar met de formaties die ik ooit in Normandië heb gezien. Aan de sporen kon je zien dat er vroeger een kust was geweest waarin deze twee bogen hadden gestaan; daarna waren de rotsen enigszins scheef omhoog gedrukt door de tektoniek. De video's van de BBC, beschikbaar gemaakt door vriend Dick hebben mij deze "(waan?)wijsheid" verschaft.
Na afloop hebben we met de club bij Imanis nog lekker een biertje gedaan.

Inhalamos, exhalamos

Dit was een behoorlijk luie dag; we hebben van de zon genoten op ons grote balkon; lekker braden en vooral niet te lang achter elkaar. Maarrrr...

Guillermo van wellnesscentrum Ilanga in Calpe

...'s avonds hebben we bij Guillermo Pilates gedaan. Valt niet mee om precies te begrijpen wat de bedoeling is als je de taal niet goed begrijpt. Maar Guillermo is van goede wil en hielp me telkens weer de brug over terwijl Roos me in het Nederlands probeerde te souffleren. Soms zijn de houdingen waarin je je armen moet houden zo ingewikkeld dat ik het maar nauwelijks voor elkaar krijg; dan moet Roos altijd een beetje om me lachen; heb ik bij Debbie soms ook.
Maar wat ik echt hilarisch vond is de consequente manier van ademhalen die Guillermo hanteert; bij inspanning uitademen en bij ontspanning inademen; misschien wel omgekeerd maar ik weet het niet zo precies en dat speelt mij steeds parten. En dan moet je ook nog vertalen: inhalamos, exhalamos. Vertaling: wij ademen in, wij ademen uit. Die coördinatie valt me niet mee, maar ik voel dat het goed voor me is, want ik houd er meer spierpijn van over dan van al dat klimmen dat we met Rafa doen. Het is dan ook de klassieke vorm van Pilates, waarin Guillermo les geeft.
Toen ik de volgende morgen nog even langs ging bij het fitness centrum om te kijken of ik mijn riem had vergeten moest ik ook direct weer denken aan dat: inhalamos, exhalamos.