Aardbeitjes halen voor Gijs

Arja, trots met haar kids

Voor de zekerheid had ik de wekker maar op 7.00 uur gezet, maar ik kon het toch niet laten om nog een paar bladzijden te lezen in de NLse vertaling van het weergaloze reisverhaal van Patrick Leigh Fermor dat ik bij de bieb had opgehaald. Ik zou Arja gaan halen van Utrecht CS; Gijs ziet dat laatste stuk in de bus naar Bilthoven niet meer zitten en met opa is dat natuurlijk veel "leuker". En ja hoor, daar kwamen ze aangehold op perron 12b. Arja is zo'n leuke jonge moeder die gewoon meespeelt met haar kleintjes; enig om te zien als opa. Gijs was weer zo blij om me te zien; doet m'n ouwe hart goed; lekker joch en Evi lag in de bak te slapen. Arja had weer van alles bij zich natuurlijk; zwaar beladen kinderwagen. Op naar de bus: "zoek maar een mooi plekje uit Gijs", en pontificaal ging hij op de hoge plaats direct achter de chauffeur zitten. Opa was niet zo goed of hij heeft de hele rit naast kleinzoon gestaan. De scheet aaide over m'n wang en zei: "ouwe boef", waarbij hij trappelde van plezier. We zijn gek op elkaar dat kan ik aan alles merken. Een paar haltes verder naar de kippen van Peter. Die waren wat schriks, waarschijnlijk door al het geknal. En Gijs was meer geïnteresseerd in het hok dan in die slome kippen.

Onschuldig kijkend er een rotzooitje van maken; dat is
pas pret hebben!

We waren nog niet in m'n flat of Gijs vroeg om aardbeitjes; die heb ik inderdaad altijd voor hem in huis, maar nu nooit aan gedacht. Ondanks de protesten van Arja ben ik natuurlijk direct aardbeitjes gaan kopen bij de groenteman om de hoek; die is altijd uitstekend voorzien. De aardbeitjes hadden overigens geen smaak. Aardbeien in de winter is ook onzin; niet meer doen dus.
Bedjes uitgezet; ik liep wat ongecoördineerd rond (als een drol in een pispot zou m'n moeder zeggen) en was maar bang dat ik het niet iedereen naar 't zin kon maken. Kortom, chaos in huis. Was heel gezellig met die kleintjes over de grond, broodje pindakaas, fruit, snot en vieze handjes; heerlijk vind ik dat. Natuurlijk niet slapen maar naar buiten kijken en daar gingen ze weer door naar vriendin Suus om daar met vrienden het ouwejaar uit te luiden.

Gezellig met m'n kleindochter op schoot

En ik weer oliebollen bakken voor ons inmiddels traditionele ouwejaar bij Trees.
Was ook weer heel gezellig om daar te bridgen maar zo bij het 23e en voorlaatste spel, dat ik zelf moest spelen wist ik niet eens meer wat troef was, zo moe was ik van die dag. Het mes werd gelukkig van tafel gehaald en desondanks hebben we opnieuw verloren, nu van Trees en Ad, een gelegenheidskoppel maar uit het goede hout gesneden.

Helemaal ingemaakt en toch gezellig

Wat een drukte allemaal voor een ouwe vent. Vanavond bridgen bij Margreet met Beatrijs en Roos natuurlijk. Morgen komt dochter en moeten we 'savonds weer bridgen; moet ik nog oliebollen voor bakken, druk druk druk. Dus een dag eerder dan normaal oliebollen gebakken. Waren er wel wat weinig en ze verdwenen snel; buurvrouw Kaat twee stuks die ze, aldus het briefje dat ik vond (z0 communiceren wij meestal) erg lekker had gevonden. Maar ik ben er zelf ook gek op. Dan morgen nog maar een keer bakken. Huis opruimen omdat de kleintjes komen.
Bij de paasdrive van enkele jaren geleden had ik erg veel positieve reacties op het zelf gebakken rozijnen/notenbrood gekregen. Zelfs nu komen er nog wel eens mensen op af. Zo ook bij de afgelopen kerstdrive; uiteraard lag er kerstbrood; Margreet kwam naar me toe en vroeg vol verwachting of ik dat misschien had gebakken; ze had het zo lekker gevonden.
Nu had ik mij destijds ontzettend vermaakt om de twee keurige oudere dames die gretig, bijna boefachtig van de laatste kruimels hadden gesnaaid. Ik hoefde me niet af te vragen of het lekker werd gevonden. En nu met die Kenwood machine is het geen enkele moeite meer om een dergelijk broodje te bakken en dus bood ik Margreet aan om voor haar zo'n broodje te bakken. "Met spijs", vroeg ik nog, waarop het antwoord een gretig: "ja graag" luidde.
En vanavond zouden we het brengen en lekker gaan bridgen. Was een ontzettend gezellige avond Waarbij Roos en ik helemaal werden ingemaakt; mocht de pret niet drukken. Morgenavond bij Trees in de herkansing.

Kunst uit eigen provincie

Behoorlijk last van m'n rug; heb contre coeur een pil diclofenac genomen na het ontbijt. Daarna naar de fitness om te gaan zwemmen; altijd goed voor je rug. De pijn was inderdaad weggetrokken dankzij de pil. Na de lunch met Roos een lekkere wandeling gemaakt en daarna naar de tentoonstelling van Kunst uit eigen Provincie die in het verenigingsgebouw van WVT jaarlijks wordt gehouden.
Het was er behoorlijk druk; een geanimeerde sfeer met een zangeres die zong als Rita Reijs met Pim Jacobs op de guitaar. Gezellig en dat niet alleen; het tentoongestelde werk was vaak van behoorlijke klasse met een paar uitschieters die je rustig schitterend mocht noemen. Niet te geloven wat er onder amateurschilders wordt gepresteerd. Het werk was, voor zover te koop, heel vriendelijk geprijsd. De moed zonk mij een beetje in de schoenen omdat ik van plan ben om zelf ook wat met verf te gaan knoeien. Maar zoals ik al tegen Roos zei op de terugweg: "je hoeft niet te denken dat je wereldkampioen bridge wordt als je een bridge cursus gaat doen". En zo is het met schilderen natuurlijk ook. Je moet het voor je plezier doen en niet voor het resultaat alleen.

Oliebollen zonder rozijnen?!

Vandaag weer eens riet geruimd met de natuurwerkgroep Kwadijkse Vlot. Dus gingen Roos en ik al om 8.00 uur van huis, met de trein naar Utrecht CS, door naar Amsterdam CS en met bus 308 naar de halte Vurige Staart (waar ik nog eens zo'n malle chauffeur heb meegemaakt). Vanuit de bus zagen we al een aantal werkgroepleden actief aan het werk. Ook wij togen direct aan het werk; het was een groot terrein dat geruimd moest gaan worden; ik kende het al, het was al m'n vierde keer dat ik op dit terrein aan de slag kon. De laatste keer van het jaar 2013, dan heeft Ben altijd oliebollen bij de koffie. Dus toen Henk met het bekende autootje en de koffie kwam pakte Ben de oliebollen uit. De poedersuiker was apart en de "oliebollen" hadden geen rozijnen of krenten?! Ik vroeg Ben: "heb je ook een zakje met de rozijnen?" Raar, tegenwoordig worden gebakken meelballen verkocht als oliebollen en de klassieke oliebollen als "krentenbollen". Nou ja, het zal mij worst wezen; ik bak ze altijd zelf en dan wel mèt rozijnen, sucade en appel door het beslag.
Om 14.00 uur had ik het helemaal gehad. Gelukkig konden we met Adriaan mee terug rijden tot Amsterdam Amstel. Om 16.00 uur was ik thuis en wel zo ontzettend moe en met pijn in m'n rug dat ik maar even op ben ben gaan liggen. Daarna lekker haas gegeten met Roos.
De volgende morgen had ik nog last van m'n rug. Ik ben bang dat m'n ischias weer opspeelt. 

Mijn naam is Asher Lev

Vorige week vrijdag, voordat ik boodschappen ging doen op de markt, ging ik naar de bibliotheek; makkelijk dat deze na de verhuizing zo dichtbij is komen te liggen! De nieuwe uitstalling van de uit te lenen boeken vond ik maar lastig en nieuwlichterij, maar inmiddels realiseer ik mij de voordelen. Niet meer alles fantasieloos op alfabetische volgorde van de schrijvers, met de verticaal beletterde achterzijde op zicht, maar voor een deel ook gewoon goed zichtbaar op ooghoogte. En dat laatste brengt je dan op een idee; dat zal ook de bedoeling zijn van dit nieuwe systeem. En zo zag ik een mij onbekend werk van Chaim Potok, de amerikaans-joodse schrijver waarvan ik in het verleden een paar boeken heb gelezen: "Mijn naam is Asher Lev". Het boek is, net als de andere boeken die ik van Potok las op een vanzelfsprekende manier doordrenkt met het joodse geloof; een verklarende woordenlijst maakt het je als goj mogelijk om enig idee te krijgen van wat er zich zoal afspeelt binnen het gevoelsleven van de orthodox joodse omgeving van Asher Lev, een jonge man die zich vanaf de leeftijd dat hij een potlood kon vasthouden kon tekenen, een gave die hem onbedwingbaar doet scheppen; hij tekent voortdurend, zelfs in de heilige geschriften gedurende de lessen op school. Dit houdt hem af van het "lernen" oftewel het bestuderen van al die oude boeken uit de bronstijd die voor de orthodoxen nog steeds het kompas van hun leven vormen; een voor mij als agnost volstrekt niet invoelbaar fenomeen. Tekenen en schilderen en zeker van gojse symbolen als de lijdende christus zijn zaken van het kwaad. Desondanks komt hij door bemiddeling van de wijze rebbe in aanraking met een ander creatief, joods genie en krijgt hij de gelegenheid tot een internationaal bekend kunstenaar.
Met groot respect creëert Chaim Potok deze leefwereld maar ook de wereld van de kunst en die van de beeldend kunstenaar waarin Asher Lev langzaam maar zeker verandert binnen zijn joods zieleleven. Het boek heeft mij zodanig geboeid dat ik het binnen 24 heb uitgelezen maar ook dat ik erover begin te peinzen om na bijna 45 jaar ook zelf weer eens te gaan kliederen met verf oftewel ga proberen te schilderen met olieverf; ik droomde er zelfs van!

Toch weer een nieuwe route

Roos daalt de ons onbekende helling af

We waren zo lang niet meer in Kalter geweest dat ik gewoon de weg niet meer zo precies wist. Via de beek kwamen we bij Höfener Mühle, waar we een kop soep hadden willen nemen, maar het was gesloten helaas. We sloegen een weggetje in waarvan ik dacht dat het de juist richting was. Maar op een gegeven moment maakt Roos de opmerking: "dat lijkt Kalterherberg wel met die dubbele torenspits". Ze had gelijk, dus de GPS erbij gehaald; we zaten helemaal verkeerd. Toen hebben we ons maar afhankelijk gemaakt van de techniek en niet zonder plezier; De GPS wees ons een onwaarschijnlijk smal paadje (stond dus op de elektronische kaart tot mijn verbazing), prachtig over een helling en eindigend bij een ons bekend bruggetje over de Perlenbach. We hebben onze wandeling vervolgd over onbekende paden; met een GPS kun je je behoorlijk onafhankelijk van verdwaalmogelijkheden opstellen zal ik maar zeggen. En uiteindelijk weer naar Kalter terug. Die Eifel blijft, zelfs op plekken waar je al jaren komt een fantastisch mooi wandelgebied.

In gepeins naar het stromende water van de Perlenbach kijkend

Het stelt toeristisch niet zo gek meer voor; de meeste mensen gaan liever naar de zon, naar oorden waar je voor een habbekrats heen kunt vliegen. Ach, dat doen wij ook wel, maar dat oude vertrouwde vakantiegebied blijft ons toch trekken! Mijn ouders kwamen hier al vanaf de zestiger jaren; Dick en ik vanaf de tachtiger jaren en daarna is dat gebleven wat mij betreft.

Alweer 28 jaar geleden

Gedenkteken aan de kruising naar Kalterherberg

Gisteren schreef ik al dat de omgeving van Kalterherberg voor mij een Terra Nostalgica betekent. Vooral de keren dat ik daar met m'n kinderen was, met name tussen kerst en oudjaar staan mij vast in het geheugen gegrift. Meestal begonnen we in Monschau en wandelden dan via de Perlenbach, de Talsperre van de Perlenbach naar de Höfener Mühle en dan via het dal van een andere beek en "het hutje van Arja" naar Kalterherberg. Vlak voor Kalter, zoals we Kalterherberg meestal noemden was er een helling; wanneer het wat regende, hetgeen meerdere keren plaats vond, dan kwam je op die helling door de sneeuwgrens. Kalter ligt hoog en daar is het kouder dan in het dal. En dan kan het dus gebeuren dat de 0-graden grens precies op die helling ligt, waarvan acte. Even verderop is dan het echo-dal. Als je daar een kreet geeft, weerkaatst deze en hoor je hem een halve seconde later opnieuw. Grappig; natuurlijk kon ik het ook nu niet laten om even te schreeuwen. En dan, vlak voordat je Kalter echt binnen komt is daar het gedenkteken van iemand die daar op 29 december 1985 tijdens het wandelen aan een hartaanval is gestorven. Het toeval wil dat Hugo en ik daar op 29 december 1995, dus precies 10 jaar na het overlijden van deze meneer waren. Er lag toen een dik pak sneeuw op het gedenkteken. We hebben daar toen een 10 in de sneeuw geschreven; een gedenkwaardig moment. Daardoor weet ik ook precies dat we daar in 1995 waren; Hugo was toen dus 11 jaar oud en we kwamen er al heel wat jaartjes. Als ik hier langs kom sta ik altijd weer even stil bij de tijdelijkheid van alles.

Heiligen Abend in Kalterherberg

Tijdens het diner

We komen al zo'n 20 jaar in Kalterherberg. De eerste keer dat ik er doorheen kwam was samen met Dick en Hugo. Hugo was nog zo jong dat hij niets hoefde te dragen. We hadden toen wild gekampeerd ergens langs de Fuhrtsbach en gingen richting Eupen; de route voerde door Kalterherberg. Bij die gelegenheid had ik gezien dat er een groot hotel was: Hotel Hirsch. We waren toen verder het Hoge Veen op gegaan. Later kwam ik er met Roos bij een wandeling over de Hoge Venen waarbij we door de hitte en het zweten zoveel zout hadden verloren dat we er beiden helemaal beroerd van waren geworden; in een restaurantje hebben we soep besteld en ongehoord veel zout resp. maggi gebruikt. Later ben ik heel vaak in Hotel Hirsch geweest met het gezin, de kinderen en met Roos; de Hoge Venen waren jarenlang en eigenlijk nog steeds een favoriet wandelgebied en Hotel Hirsch een eenvoudig familiehotel waar het goed toeven was.
Zeer genoeglijke herinneringen heb ik aan de bezoeken tussen kerst en oudjaar. Die keer dat ik met Hugo en Peter was en dat we ons klem hebben gegeten aan ganzenbout.
Telkens wanneer ik met de bus in de richting Monschau rijd moet ik aan die keer met Arja denken. Ze was toen een klein meisje van een jaar of 8 à 10 schat ik, de enige keer dat ik haar alleen heb meegenomen op een wandeling in de Eifel. Op de heenweg hadden we ontzettend pech met de bus; de bus van Maastricht naar Aken deed er eindeloos over. We hebben toen maar een uur genomen in Aken want ze moest echt even van de bus bijkomen. In de bus naar Monschau schreef ze iedere plaats waar we doorheen kwamen op in een schriftje; vond ik zo lief en daar moet ik altijd aan denken als ik door Imgenbroich kom met de bus; ik zie haar nog schrijven dat kleine dochtertje van me.

Het hutje van Arja

Ook moet ik vaak denken aan dat hutje waar ik met haar heb geschuild bij die wandeltocht vanwege een onweer: het hutje van Arja. Ze heeft toen met haar regenjasje aan en haar laarsjes aan zitten plassen bij dat hutje; vond ze maar gek zo in de regen.
En nu met Roos kwam ik er weer langs en heb er een foto van gemaakt. Het was deze keer helemaal een tocht vol herinneringen zo richting Höfener Mühle; was ik al zeker 10 jaar niet meer langs geweest: het gedenkteken, de helling met de echo, de overgang van de sneeuwgrens.
Terug in het hotel een lekker glaasje van de lokale Schnaps, Els geheten en Roos een biertje. Even lezen en opknappen voor het diner waarmee de Heiligen Abend wordt ingeluid. Het was reuze gezellig en we hebben heerlijk gegeten. Management en personeel deden ontzettend hun best om het iedereen naar 't zin te maken. Fijne avond en we rolden voldaan het bed in.

Op weg naar Terra Nostalgica

We hadden een paar dagen gepland om naar de Eifel te gaan. Met broer Henk en zijn Charlotte had ik afgesproken dat we op de heenweg koffie zouden komen drinken bij hen; zij zaten met hun kinderen in een huisje in Valkenburg. Voor ons makkelijk bereikbaar per trein.
We waren al om 6.30 vertrokken met de trein uit Bilthoven. Op het station ontmoetten we Victor; ik ken hem al vele jaren vanuit de trein en vanuit de politiek; onze toenmalige echtgenotes waren actief in de lokale politiek. Niet te geloven, maar we zaten in de zeer vroege ochtend al te praten; niet luidruchtig, maar wel actief!
Met de vrijwel lege Intercity door naar Heerlen; iedereen heeft kennelijk vrijaf genomen behalve die arme Victor. We waren al om 9.30 bij het huisje van Henk en Charlotte; ze zaten nog te ontbijten! Leuk om mijn zwangere nichtje Petra te zien en kennis te maken met de schoonkinderen van m'n broer en schoonzus. Natuurlijk kwam het gesprek weer over "opa en oma", oftewel mijn en broer Henks' ouders.
Daarna met de trein naar Heerlen. Toen een heel gedoe om te proberen een 4-stufen kaartje te kopen voor trein en bus?! Uiteindelijk kocht Roos op station Valkenburg twee kaartjes van Herzogenrath naar Aachen. Tegen de zon in had ze per ongeluk het knopje Herzogenrath gedrukt ipv Heerlen. We hebben toen iets alternatiefs bedacht en hebben de trein naar Kerkrade genomen en toen (het was nog prachtig weer!) van Kerkrade naar Herzogenrath gewandeld. De GPS wees ons precies de weg. Daar een heerlijke Reibekuche mit Apfelmuss gegessen; daar ben ik dol op. En met drie bussen door naar Roetgen, Monschau en Kalterherberg, het mij zo vertrouwde plekje waar ik al 20 jaar kom: Hotel Hirsch, niks bijzonders, maar toch wel het centrum van Terra Nostalgica.
Nog even rond gelopen in het dorp; het waaide en regende een beetje en vervolgens aan het bier, lekker gegeten en vroeg naar bed.

Op verjaardag bij m'n zoon

Peter was vandaag jarig; vaak heb ik zijn verjaardag vergeten, maar dit jaar zijn Roos en ik zelfs even op verjaarsvisite geweest. Voor ons doen waren we niet zo vroeg, maar "het spul" zat nog aan het ontbijt toen we arriveerden. Hij had nog een bevriend stel op bezoek; Ronald met z'n vriendin. Ronals ken ik nog wel van de tijd dat ze samen op het middelbaar zaten; inmiddels een man, net als Peter. Gezellig met elkaar gesproken.
Wij zouden naar het Joods Historisch museum gaan. Ik kwam daarover aan de praat met Esther en tot mijn genoegen kende zij zowel Schönberg, de componist als Kandinsky, de schilder wier werk in het Joods Historisch museum met elkaar in verband worden gebracht.
Toevallig heb ik dezer dagen het boek "Mijn naam is Asher Lev" van Chaim Potok gelezen; ben dus helemaal ondergedompeld in alles wat het Jodendom onderscheidt van andere religies. Tegen die achtergrond ben ik nog steeds heel benieuwd naar deze tentoonstelling. Want helaas, we zijn er niet gekomen deze dag. Allereerst reed onze trein naar Utrecht niet om onduidelijke redenen en toen we met een volgende trein van een half uur later op  station Utrecht CS kwamen bleek ook de trein naar Amsterdam niet te rijden en reed vervolgens de trein naar Leiden voor onze neus weg. We hadden er de ju in en zijn toen maar naar huis gegaan. Andere keer beter want die TT van Schönberg en Kandinsky zal mij niet ontgaan.

Jagtlust

Nee, niet een Blog over het oude stadhuis van De Bilt met de naam Jagtlust, maar het debuut (1998) van onze inmiddels gerenommeerde NLse schrijver Annejet van der Zijl. Haar boeken "Bernhard" en "Sonny boy" las ik al eerder. Het boek "Jagtlust" gaat over een trendsettende verzameling van mensen eind jaren vijftig en jaren zestig; een soort voorlopers van de grote culturele en sociale verandering die NL onderging eind jaren 60. Het draait voor een belangrijk deel om een rijk getalenteerde vrouw, Fritzi ten harmsen van Beek, zelf product van een ongewoon bohémien-achtig echtpaar, die spontaan een vrijplaats heeft gecreëerd rond het huis Jagtlust in Laren.
Het is weer zo'n bijzonder product van een zeer getalenteerd schrijver die als historicus de precisie weet in te zetten en er toch in slaagt om een bijzonder leesbaar boek te schrijven. Het is niet te geloven dat dit haar debuut was. Ik vind haar boeken nog beter dan die van de door mij eveneens bewonderde Geert Mak.
Het leesadvies kreeg ik van vriend Peter C., waarvoor dank. En als gewoonlijk kan ik het eenieder aanraden. Heb het in een middag en een halve avond uitgelezen en tussendoor nog rozijnen-notenbrood gebakken ook!

Dat was sjouwen

Allemachtig, wat heb ik vanmorgen lopen sjouwen. De dag begon merkwaardig; om half zes kreeg Roos, normaal niet wakker te krijgen 'smorgens, het op haar heupen: ze stond op om naar Limburg te gaan. Ze lag al enige tijd wakker en wilde naar Haelen om daar in het prachtige weer dat werd verwacht te gaan wandelen in een beekdal. Ik moest nog wat bijkomen van het diner met het bestuur van de avond tevoren en was absoluut niet gedisponeerd om vroeg op te staan. Bovendien moest ik de ingrediënten inslaan voor al dat brood dat ik moet bakken de komende dagen. Het meel voor het brood koop ik doorgaans op de markt bij de Veenendaalse Reformkraam. Ik kocht 5 kilo meel en een grote pot honing. Bij John kocht ik 2 kg eigenheimers en een kilo uien en bij de notenkraam enkele ponden noten en rozijnen. Tot slot nog 12 perssinaasappelen en 4 van die sappige peren en ik kreeg de enorme tas die ik van Cool Blue heb gekregen nauwelijks meer van de grond.
Thuis gekomen maar direct een fors deeg aangezet voor het rozijnen-notenbrood; uiteindelijk zijn dat er drie geworden. Het doet me goed dat de mensen het zo lekker vinden, maar het moet niet op werken gaan lijken als ik dat allemaal moet gaan maken. Ik heb met Hugo ook al afgesproken dat ik wekelijks een gewoon volkoren brood voor hem zal bakken. Moet nog even routine worden.

Psalm Krentenbrood

Vers geef me nog een sneetje. Een "goede" gereformeerde uitdrukking uit de familie van Roos. Een enigszins gewaagde opmerking waar je wel (besmuikt?) om mocht lachen. Net als: "dit gebakje is zo groot, daar moet je eigenlijk voor bidden", een opmerking van Coby dB mijn eerste hoofdanaliste, eveneens van gereformeerde huize. Zij karakteriseerde het gereformeerd milieu als volgt: "het mag wel leuk zijn, maar niet te!". Ik moest altijd om haar lachen met die grappen.
Maar ik dwaal af, het gaat mij om het krentenbrood. Toen we dinsdag de kerstdrive hadden van de Bridgeclub Groenekan stond er op de prijzentafel uiteraard een forse hoeveelheid kerstbrood. "Heb jij dat gemaakt?", vroeg Margreeth G. mij. Ze hoopte dat, vertelde ze omdat ze die keer dat Roos en ik de paasdrive hadden georganiseerd, waarvoor ik rozijnen-notenbrood had gemaakt, zo had gesmuld. Ook Angelina van boerderij Boom en Bosch vindt mijn rozijnen-notenbrood zo lekker en vraagt er ook regelmatig om. Ach, met die Kenwood is het ook niet meer zo'n probleem. Ik beloofde Margreeth om voor haar een brood te bakken.
We gaan voor de kerst nog naar m'n jongste broer en die lust het ook zo graag; zal voor hem ook een broodje bakken.

Wat een heerlijk winterweer

Ooit ontstaan bij een dijkdoorbraak; nu een fraai natuurgebiedje

We mogen helemaal niet mopperen over het weer van de laatste tijd. De zon laat zich geregeld zien, het is niet echt koud, het waait niet al te gek hard en merkwaardig genoeg regent het nauwelijks. Misschien niet zo goed voor de natuur na zo'n droge zomer maar wel heerlijk om door die natuur te wandelen.
Wanneer ik wil wandelen bekijk ik natuurlijk wel het weerbericht en zo besloot ik afgelopen weekend om de maandag richting Wilp te gaan om de twee hazen die ik besteld had bij "de Jager" op te gaan halen. Vanuit Klarenbeek, via het Marskramerpad richting Deventer kom je langs Wilp.
Ik realiseerde me dat ik met de eerste gelegenheid naar Klarenbeek, d.w.z. om 6.30 inchecken in Bilthoven (anders geldt m'n Dalvrij abonnement niet) al om 7.45 in Klarenbeek zou staan; niet echt handig want nog helemaal donker. Roos zei: "je kent de weg toch wel". "'t Is goed", dacht ik bij mezelf. Maar ik had iets slims bedacht waarbij ik niet op een koud station tot de zonsopkomst hoefde te wachten; gewoon via Zwolle naar Zutphen en dan de stoptrein naar Apeldoorn. En toen was ik om 8.45 op Klarenbeek; zon was keurig opgekomen als afgesproken (har har) en het was helder weer. Op naar Deventer. In dit gebied had ik twee jaar geleden al eens met Ab gewandeld. Nu volgde ik de route van het Marskramerpad tot ik moest afslaan naar Wilp. Het liep voor een deel over oude dijken; het stemde mij trots om te zien hoe onze voorouders het water de baas waren geworden. Hier en daar accentueerden poelen en omleggingen van de dijk de strijd waarmee dit gepaard was gegaan; de littekens van doorbraken van de rivier. Nu zijn dit fraaie natuurgebiedjes; zo met die laagstaande zon heb ik van dit uitzicht staan genieten ondertussen happend in een boterham met ganzenborst (geschoten in de uiterwaarde vermoed ik).
En vandaag heb ik met Huib gewandeld door het Noord-Hollands Duinreservaat, het voormalig wandelgebied van m'n vader; zijn startplaats, de Johanna's hoeve hebben we niet aangedaan, maar des te meer hebben we van de natuur in dit prachtige gebied genoten. Het weer was opnieuw schitterend: droog en volop de (laagstaande) zon.
Rivierlandschap en de duinen binnen een week en vorige week Zuid Limburg; de mooiste landschapstypes die ons land rijk is. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik hier zo van mag genieten.

Middelbare Meisjes School

Sinds vorige week ben ik van provider veranderd; van ACN, de firma die Hugo me had aangeraden enkele jaren geleden toen hij daar "vertegenwoordiger" van was, naar T-mobile, mij aangeraden door het telefoonwinkeltje op de Kwinkelier; ACN was zonder duidelijke reden gestopt met haar services; ik was altijd wel tevreden over die club.
Vandaag kreeg ik een enorme kaart met drie vriendelijk lachende jonge mensen erop die mij vertelden dat ik me snel thuis moest voelen bij T-Mobile?! Lever gewoon goeie service zou ik me bedenken, heb ik genoeg aan. Op amicale wijze, op de voor mijn generatie toch wel enigszins storende tutoyeertoon werd mij duidelijk gemaakt dat mijn keuze voor T-mobile toch wel de juiste was. Op de achterkant een in piepkleine lettertjes geschreven prijslijst met voor mij althans volstrekt onduidelijke zaken als Mms dienst. Dus maar snel aan dochter Arja voorgelegd wat dat wel betekende. Volgens haar het versturen van foto's met je telefoon. Had ik natuurlijk ook zelf even kunnen opzoeken en inderdaad, het staat uitgebreid op Wikipedia: het versturen van multimedia producten als geluid, beeld, foto's via een service.
Wie van de huidige generatie zou nog weten wat MMS betekende: Middelbare Meisjes School; nu ondenkbaar in het kader van de emancipatie en gelijkheid van behandeling. In mijn tijd bestond de MMS al nauwelijks meer. Ik geloof dat één van mijn klasgenotes daarheen ging na de derde klas van het Lyceum omdat ze zo'n moeite had met wiskunde.

Onze westerse cultuur

Zat ik vorige week met Roos bij de uitvoering van Medea door Opera2day daar zit ik terwijl ik dit schrijf naar de prachtige aria uit "Dido an Aeneas" van Purcell te luisteren. Beide gebaseerd op die oeroude verhalen. Ken ik het verhaal van Jason en Medea uit "de argonauten", ons overgeleverd van de hand van Apollonius van Rhodos, daar is het liefdesverdriet van Dido, de koningin van Carthago ruim 2000 jaar geleden uit de pen van Virgilius gevloeid. En die beide mythische verhalen weten me nog telkens te ontroeren en niet alleen vanwege de prachtige wijze waarop Cherubini en Purcell die hebben getoonzet. Het zijn niet voor niets eeuwenlang overgeleverde en voor diegenen die daar voor open staan nog steeds aangrijpende en betekenisvolle verhalen die onze cultuur gevormd hebben tot wat zij heden nog steeds is.

Het is nu ruim 10 jaar geleden dat ik mij geroepen voelde om me te verdiepen in "de klassieken" en ik kan niet anders constateren dan dat het mijn cultureel bewustzijn sterk heeft beïnvloed. Ik kan het eenieder aanbevelen om dit te doen; levert je meer op dan TV kijken of de krant lezen har har.

Groene zeep

Het reinigen van m'n flat is nou bepaald niet één van mijn favoriete bezigheden; voortdurend stel ik het uit en denk: "komt de volgende keer wel". Met het gevolg dat het hier en daar, zonder dat ik het nou echt zelf in de gaten heb behoorlijk vervuilt. Zo kwam Roos onlangs met een vinger, beladen met stof en andere zwartigheid uit m'n badkamer?! Zo'n natte ruimte kan kennelijk ook behoorlijk smerig worden in de loop der tijd. En toen ik onlangs in het toilet een zilvervisje zag wegkruipen en het probeerde te pakken te krijgen zag ik tot mijn schrik en schaamte dat er veel stof lag. "Dat gaan we binnenkort maar eens aanpakken", zo had ik mij voorgenomen. Deze week kwam het er niet van; pensionado's hebben de neiging om hun agenda behoorlijk vol te proppen en daar had ik mij deze week ook schuldig aan gemaakt.

Vandaag, zondag zouden Roos en ik naar Deventer gaan voor een Dickens manifestatie. Maar de rotzooi in de keuken en mijn voornemen om schoon te maken wonnen in dit geval de prioriteitsprijs, ondanks het prachtige weer. Eerst maar eens de plee aangepakt. Een lekker warm sopje gemaakt met groene zeep. Dat had ik ingeslagen vanwege het schoonmaakvoorschrift voor het nieuw gecoate voorbalkon van m'n flat. En daar kwam toch een ouderwetse lucht vol van herinneringen naar boven; het huis van m'n grootouders in Zaandam rook altijd naar groene zeep. Het wordt nog steeds verpakt in zo'n rond doosje, zij het dat dit tegenwoordig van plastic is en vroeger van geïmpregneerd karton, maar inhoudelijk is het nog het zelfde; het voelt ook zo lekker aan als je met je vingers een kluitje uit het doosje neemt. Vanaf heden ga ik dus ook met groene zeep afwassen!, net als m'n lieve grootje in Zaandam altijd deed.

Gewoon wat rustiger aan doen!

Die uitslover ben ik, aldus Ab

De laatste keer dat ik riet had geruimd in het kader van het natuurbeheer was ik zo verschrikkelijk moe, om niet te zeggen uitgeput, dat ik er twee dagen beroerd van ben geweest. Na het werken kon ik alleen maar gapen en eenmaal thuis alleen maar uitrusten in bed. Eerlijk gezegd was de lol er wel een beetje van af. Maar vandaag heb ik me desondanks vermand en ben weer aan de slag gegaan met de werkgroep Kwadijkse Vlot. Ab had me op het hart gedrukt om gewoon tussendoor af en toe even rustig aan te doen en dat heb ik me ter harte genomen.

Ik heb al een paar dagen thuis geen internet dus ik had dan ook niet naar het weerbericht gekeken. Eenmaal in de trein kreeg ik een SMS-je van Joke. Ze vroeg zich af of ik wel genoeg regenkleding bij me had want het zou vreselijk nat weer worden. Ik had alleen maar een plu. Nou ja, zal wel zien dacht ik. Bij het Amstelstation stond Adriaan me al op te wachten; er zaten al vier man in de auto. Het was dus maar goed dat Roos thuis was gebleven want we hadden er niet allemaal in gekund; zou ik er wel de schurft in hebben gehad overigens!

Maar het was prachtig weer; ik heb weer heerlijk gewerkt en inderdaad rustiger aan gedaan dan anders en ik zit hier nu welgemoed dit Bloggie te schrijven.

Eng op zo'n nieuwe fiets

Eng hoor zo'n grote fiets

Vandaag is Gijs 3 jaar geworden en dat moet worden gevierd. Dus wij op weg naar Den Haag. We waren "besteld" voor 15.00 - 17.00 uur. We waren al vroeg weggegaan uit Bilthoven. We wilden nog naar Leiden om het Museum van Oudheden te bezoeken; volgens Toos van de bridgeclub was daar een fraaie TT over de oude woestijnstad Petra.

We hadden geen aansluiting en waren toen maar op weg gegaan naar Den Haag. Onderweg stelde ik voor om naar Gouda te gaan. Roos had me een paar weken geleden gezegd dat daar een TT was van een Franse schilder; naam wist ze ook niet meer, maar dat mocht niet deren.

Toevallig was het lichtjesavond deze dag in Gouda. De VVV dacht dat we daar speciaal voor waren gekomen zoals kennelijk veel dagjesmensen. Maar wij kwamen voor het museum. Die schilder vond ik maar matig interessant; de vaste expositie daarentegen mocht me zeker bekoren en vooral ook het gebouw. Gouda zelf is ook een aantrekkelijke stad en heeft uitstekende OV-verbindingen.

En daarna naar de grote Gijs. We zorgden ervoor precies op tijd te zijn. Kleine Evi stond voor het raam. Gijs lag nog in bed en had moeite om bij de wereld te komen. Dochter Arja had een taart gebakken waar we natuurlijk van genoten hebben. Was gezellig dat jonge gezin. Walter was er ook en we spraken over zijn nieuwe baan en over de vaderlandse geschieden van Johan de Witt en Johan van Oldenbarnevelt. Ik moet altijd zo lachen om die hectiek in zo'n jong gezin; politiefiets was het centrale cadeau; Gijs vond het nog maar een beetje eng om erop te zitten en te rijden. Kostelijk toch! Zij vertrokken naar het pannenkoeken restaurant en wij hebben nog heerlijk gegeten bij een ons onbekend Indonesisch restaurant. Beviel ons prima. In de trein heb ik een tukkie gedaan.

Valse pathos?

Prachtig weer vandaag, maar bij toeval een volledige "binnenzitdag". 'sMorgens hadden we een verjaardagsvisite bij Roos thuis. Heel genoeglijk waren haar jarige zus en zwager op bezoek; die moesten die middag in Utrecht op hun kleinkind oppassen, vandaar. Zwager Pieter houdt ook van koken. Ik kon hem verblijden met een haas uit de vriezer.

Voor m'n gevoel moest ik me vervolgens rot haasten om op tijd bij de bridgeclub te zijn. Viel reuze mee, maar ik ben zo'n zenuwelijer waar het op tijd komen betreft.

We speelden voor mijn gevoel maar heel matig; ik verwachtte niet meer dan 45% gehaald te hebben. Tot m'n schaamte bleken we tweede of derde te zijn in onze lijn met iets van 55%. Ik heb m'n excuses gemaakt tegen Roos dat ik zo pessimistisch was. Ik had echt niet zo'n resultaat verwacht en het is zeker geen valse bescheidenheid, maar echt een wat negatief verwachtingspatroon.

In m'n studententijd had ik dat ook, maar daar was merkwaardig genoeg ook het tegenovergestelde vaak het geval. Wanneer ik thuis kwam en aan m'n moeder vertelde dat ik een tentamen goed had gemaakt dan hield ze haar hart vast want vaak viel dat dan tegen en was ik gezakt. Zei ik daarentegen dat ik het slecht had gemaakt dan was ik uiteindelijk vaak wel geslaagd. Dat was inderdaad waar. Maar wijselijk zal ik m'n bek maar houden wanneer we gebridged hebben en Roos denkt dat we het wel aardig hebben gedaan; zij heeft het eigenlijk altijd wel bij het juiste eind.