Op weg naar Tempio Pausania

Paleis op het grote plein van Sassari

Op maandklag 30 mei gingen we naar onze tussenbestemming, Tempio, een plaatsje in het groen aldus had Roos uitgezocht. Ze had er een B&B besproken aan de rand van het stadje zodat we er een dag lekker zouden kunnen gaan lopen. Maar eerst met het treintje van 8.00 uur van Alghero station naar Sassari, de qua grootte tweede plaats van Sardinië (na Cagliari).

Een lieve mevrouw liep helemaal met ons mee om
deze bekende fontein van Sassari te laten zien.
Hij is niet zo gek groot. Foto is van afstand genomen

Roos is echt een talenwonder; ze spreekt al een heel aardig woordje Italiaans! Daardoor vonden we al snel de plaats waar we aan het eind van de ochtend de bus naar Tempio wilden nemen en gingen we vervolgens zwerven door de binnenstad, eigenlijk vooral ook weer op weg naar het overheerlijke Italiaanse ijs. Leuke stad met een groot paleis en een plein met een heldhaftige koning op een sokkel. Ik vond er een groentenzaak met kersen! En uiteindelijk vonden we ook een ijswinkel. We genoten beiden van onze versnaperingen in een klein park, helaas zonder bankjes.
Vervolgens met de ARST bus naar Tempio, waar Roos ons als een echte reisleidster zonder dralen door de fraaie binnenstad van dit plaatsje naar de buitenrand, naar ons B&B leidde. Onderweg zagen we een bordje naar een restaurant dat zich afficheerde als typisch Gallurisch restaurant, streekgerechten dus waar wij zo van houden.

Aan het ijs in Sassari

Grappig onderkomen waar we hartelijk werden ontvangen door een bijzonder spraakzame maar ook goed geïnformeerde meneer. Hij wist ons te vertellen hoe we makkelijk bij de plaatselijke Nurage konden komen en ook de interessante dingen die in het museum van het nabijgelegen plaatsje Luras te zien waren. Later deze vakantie hebben we dit museum ook daadwerkelijk op zijn advies bezocht. Maar na ons geïnstalleerd te hebben gingen we nu eerst naar de Nurage, een uit grote brokken graniet opgetrokken bouwwerk uit de antieke tijd. Op aanwijzing van onze B&B meneer liepen we eerst langs het niet meer gebruikte spoor en bij de "grote weg" de spoordijk af en naar de Nurage. Gelukkig konden we er nog in. Heel imposant zo'n oeroud bouwwerk, nog voor het grootste deel intact. We zouden er later deze vakantie nog meer bezoeken. Steeds was ik bijzonder onder de indruk niet in de laatste plaats door al die duizenden jaren dat zo'n bouwwerk staande was gebleven.

Het B&B met de goed over de lokale bijzonderheden
geïnformeerd pensionhouder. Dankzij hem hebben we
meer gezien dan we hadden mogen verwachten.

Ons werd verzocht om vooral rustig te doen in de grote koepel van de Nurage, dit vanwege de daar rustende vleermuizen. Roos kon het natuurlijk niet laten om te proberen een foto te maken van deze nachtbrakers. Met de meegeleverde lantaarn verlichtte ik het plafond van de koepel; de vleermuizen trokken zich er weinig van naa, maar ook de camera vond het allemaal wel best. Pas na een fors aantal pogingen kreeg Roos iets van de vleermuizen in beeld. Het was fascinerend om die beesten daar aan het plafond te zien hangen. Af en toe fladderde er eentje rond onze hoofden.
Na het bezoek aan de Nurage gingen we lekker dineren bij het Gallurisch restaurant. Een glaasje "Mirto" van de zaak maakte de maaltijd af. We beginnen al een klein beetje te wennen aan het late eten.

Oeroude ingang van de Nurage. Met een lantaarn kon
je de duistere kamers in het gebouw bekijken zonder te struikelen.

Alghero

Oude toren in Alghero

De afgelopen week zijn we op Sardinië geweest. De aanleiding was de geologische excursiereis met de Stichting Georeizen waarvan Paul vO, oud dispuutsgenoot een drijvende kracht is. Geologie is een gebied dat voor Roos en mij intrigerend is, maar toch eigenlijk wel behoorlijk onbekend. Met Sardinië hadden we niet zo gek veel op; bij een eerdere gelegenheid alweer geruime tijd geleden voelden we ons min of meer bestolen door degene waar we toen bij overnacht hadden; ze heette Moni, dus we waren al gewaarschuwd, maar zoiets maakt je toch wat huiverig. Nou dat is in de 16 dagen dat we op Sardinië meer dan goed gemaakt. Ik zal in een aantal Blogs neerleggen wat een fijne ervaring we hebben genoten!

We vertrokken op zaterdag 28 mei met Ryanair vanuit Eindhoven; 'smiddags rond twee uur vertrek; aankomst op vliegveld Alghero rond vijf uur. Met de stadsbus naar Alghero. We moesten uitstappen bij het station om naar ons B&B te lopen. Een NL'er die al jaren in Alghero woonde wees ons de halte en al snel hadden we de B&B gevonden. Roos had direct door dat degene die dit grote huis in apartementen als B&B aanbood op deze wijze het erfgoed van zijn grootouders had gekapitaliseerd. Bleek ook het geval.

Samen op de foto bij de grot van Neptunus

We waren lekker op tijd en gingen de fraaie stad bekijken; winkeltjes met bloedkoralen sieraden en de Sardijnse kaviaar, mij bekend van een filmpje dat vriend Dick mij gestuurd had werden aangeboden. De oude stad zag er fraai uit. We hebben er lekker buiten op een terrasje dat wat vroeger open ging (al om 19.00 uur!) dan de andere (Nooit voor 20.00 uur) gegeten. We zouden er overigens in de komende tijd helemaal aan wennen om zo laat te eten.

De volgende dag wilden we eigenlijk met de boot naar "de grot van Neptunus". Helaas bleek dat er te veel wind stond aldus de schipper die we vroegen. We werden door hem gewezen op de mogelijkheid om met een toeristenbus naar deze attractie te rijden. Daarbij zouden we een natuurgebied doorkruisen en zelfs zo'n oeroude Nuraghe vanuit de verte zien. De grot van Neptunus hebben we niet bezocht; we zouden de week met Georeizen een aantal interessantere grotten gaan zien en verder hadden we weinig zin om al die honderden treden af te moeten zakken. Wel lieten we ons door een ander stel fotograferen; vinden we altijd leuk ha ha.

Op mijn verzoek met de meneer uit Senegal op de foto

Op het terras waar we een biertje dronken ontmoetten we een Hollands echtpaar. We zijn met hen terug gereden naar het plaatsje Fertilia. We kwamen met hen te spreken over Tempio Pausania waarheen onze reis de volgende dag zou gaan. Zij waren er ook geweest maar waren er niet erg van onder de indruk. Wij waren benieuwd; automoblisten bekijken een stad of dorp altijd anders dan wandelaars is onze ervaring en dat zou bevestigd worden. In Fertilia werden we aangesproken door een donkere meneer in een schitterend paars gewaad; hij kwam uit Senegal; Roos kocht voor een eurootje een armbandje van hem. Ook hebben we zijn buskaartje maar betaald; hij was zo te zien niet in erg goede doen.

Een Griek loopt niet

Bekend beeld. Zonder helm op de brommer.

Vorig jaar hoorde ik het al van Jan van Lent, de orchideeënman van Lesbos: "een Griek loopt niet". Je komt inderdaad zelden een volwassen Griekse man tegen die zich te voet op straat begeeft voor meer dan honderd meter. Voor het kleinste stukje wordt een brommer of liever een auto gebruikt. Daarom zijn er zelfs die piepkleine dorpjes als Skala Kalloni voortdurend rijdende auto's door de smalle straatjes. Op het centrale pleintje is het een komen en gaan van rijdende en parkerende auto's. Maar vooral ook brommertjes. Gaat men naar de bakker dan worden de boodschappen in de plastic zak in de hand op de brommer meegenomen.
Voor de jonge mannen is de brommer ook nog eens statussymbool; 'savonds rijden ze met hun voertuigen rondjes met knetterende uitlaat. Er wonen zo weinig mensen dat het nauwelijks storend is, maar ik verbaas me er altijd weer over. Het is vast geen luiheid, maar hangt helaas samen met de lage status van het lopend vervoer. De Grieken zijn juist heel ijverig; moet je de mensen in de winkels en de restaurants zien om de vissers niet te vergeten. Er wordt keihard gewerkt. Maar lopen ...... daar heeft men een broertje dood aan helaas.

Goed geïsoleerd

Vervallen huisje in Skala Kalloni

Op Lesbos, in Skala Kalloni zagen we een in elkaar gestort huis staan. Zo te zien was het destijds opgetrokken uit lemen blokken met stro erin en bestreken met cement. We stonden het te bekijken en werden in het Engels aangesproken door een mevrouw die dacht dat we ergens naar op zoek waren. We zeiden dat we naar het vervallen huis keken. Die mevrouw vertelde ons dat het huis eigenlijk tot voor niet zo gek lang geleden nog bewoond was geweest en dat er in het verleden een groot gezin in had gewoond. De familie was vertrokken naar Australië en kwam jaarlijks voor enkele weken terug naar Skala. Nu was de oudste generatie daar niet meer toe in staat en de jongere hadden geen interesse; helaas is ook onderhoud achterwege gebleven en is het ingestort. Zij vertelde dat dit soort huizen bij goed onderhoud heel lang mee kunnen gaan. Zij toonde ons een vergelijkbaar huis, eigendom van de nazaten van haar broer, dat er uitstekend bij stond.
Zij vertelde dat deze huizen erg comfortabel waren qua temperatuur; 'swinters zijn ze lekker warm en 'szomers lekker koel. Dat lijkt me bijzonder aangenaam in dit ruige klimaat met koude winters en hete zomers.

Zo kan het er ook uitzien bij goed onderhoud.

Lang niet gezien

Twee uitgeneukte honden op een pleintje
ergens in Skala Kalloni

In NL zie je eigenlijk nooit meer zo'n ouderwetse straathond; zo'n beest dat - net als z'n baas - 'smorgens de deur uit gaat en de hele dag een beetje loopt te schooien. In mijn jonge jaren was dat heel gebruikelijk. Ik herinner me nog Rommy, een forse, zwarte reu van onze buren, de familie Haak. Lief beest, maar altijd op stap. Wat hij zo de hele dag buiten deed wist je eigenlijk niet en wat hem dreef om maar buiten rond te lopen evenmin.
Bij ons verblijf op Lesbos zag je in het dorp overal van die vrije honden. Af en toe holden ze achter een auto aan of blaften ze in koor om onbekende reden. Ze leken allemaal op elkaar. Zelfs op het hotelterrein had je een stel van die beesten.
Maar bij het bezoek aan een plek waar we "beslist" dwergooruiltjes" zouden gaan zien zag ik twee neukende honden of misschien beter gezegd, twee uitgeneukte honden, die nog aan elkaar vast zaten. Nou, daar moest ik wel zo om lachen; dat had ik werkelijk in geen decennia meer gezien; ik denk voor het laatst ergens in mijn kindertijd.
Vroeger was dat ook altijd aanleiding voor hilarische lol. Iedereen eromheen en zeggen dat er een emmer water overheen gegooid moest worden. Nergens voor nodig natuurlijk. Tja, ik kon het ook niet laten om er een foto van te maken voor deze blog; twee van die rustig, wat gelaten wachtende honden die met hun achterste naar elkaar toe staan te wachten tot beter tijden.
Maar misschien begrijp ik nu wel beter waar die reu van de buren altijd naar op zoek was?!

Griekse wimpelstaart

Nemoptera Coa, de Griekse wimpelstaart
Foto: Roos vd Burg

De eerste keer dat we hem zagen, het was bij de SNP vogelreis van 2014 met Herman en Ruud zei Herman dat dit insect een "vlinderhaft" zou zijn. Nu dacht ik dat haften allemaal een kort leven - 1 dag - beschoren waren en daarom zelfs geen spijsverteringsorganen bezaten. En deze "vlinderhaften" zaten overduidelijk van de honing en stuifmeel te snoepen.
Maar bij ons laatste verblijf op Lesbos bleek op de dag dat we met Harold en Annemiek op stap waren dat deze wonderlijke insecten met hun grappige uitsteekseld nu toch een NLse naam hebben: Griekse wimpelstaart.
Ik ga toch eens aan Frits B. voorleggen of dit nu ook een officiële naam is. De Latijnse naam luidt: Nemoptera Coa.
Overigens een ontzettend fraai beest dat door Roos perfect op de foto werd gezet, waarvan acte.

Zo, die durfde!

In 1894, dus temidden van de tijd der tsaren schreef Leon Tolstoj het korte verhaal: "De jonge tsaar". De figuur van de informatieve droom, zoals die ook vaak bij Homeros wordt gehanteerd toont de jonge tsaar hoe het er in zijn naam in het grote Russische rijk aan toe gaat: wrede straffen, vreselijke omstandigheden in gevangenissen, grote onrechtvaardigheid, corrupte ambtenaren, alcoholisme terwijl de accijns op brandewijn de grootste inkomstenbron voor het Rijk vormt en nog veel meer ellende die in zijn naam officiële regeringspolitiek betreft.
De jonge tsaar toont zich gevoelig voor de hem getoonde menselijke ellende en wil daar iets aan doen. Wanneer hij uit de droom ontwaakt wordt hij geconfronteerd met het establishment in de vorm van een hoveling en zijn verstandige, uit het buitenland afkomstige jonge vrouw, de tsarina. De hoveling spreekt zich uit voor het toch vooral geen veranderingen in de regeringswijze in te voeren terwijl de jonge tsarina zich uitspreekt voor het overdragen van een groot deel van zijn verantwoordelijkheid aan verstandige vertegenwoordigers van het volk.
De in de droom hem aangegeven weg spreekt hem op zijn eigen, menselijke gevoelens aan zo tegen het eind van dit wel zeer korte verhaal toe: .... de eeuwige plicht van de mens jegens zijn eigen ziel.

Tolstoj eindigde met: "Welke van deze drie wegen de jonge tsaar bewandelde zal na vijftig jaar worden medegedeeld." Het is toch wel gedurfd geweest van deze grote schrijver om dit temidden van de tsarentijd openbaar te maken.
We weten hoe het is afgelopen; het tsarenrijk heeft het volgehouden tot de bom ook werkelijk barstte in de vorm van de Oktober revolutie in 1917. De rook die dat met zich meebracht leek te zijn gaan liggen maar is nog steeds niet helemaal opgetrokken.

Het paard Moechorti vroor dood

Op de verjaardag van kleinzoon Sjoerd was er in de WVT weer de jaarlijkse boekverkoop. Voor een appel en een ei kun je daar de oude boeken kopen die plaatsgenoten om niet aan deze vrijwilligersorganisatie ter verkoop hebben gegeven. De trouwe lezers van deze daily Blog weten inmiddels vast wel dat ik bij voorkeur boeken op de e-reader lees of van de bibliotheek; daar houd je geen kastenvullend oud papier aan over. De boeken die ik via de WVT verwerf geef ik weg, laat ik in de trein achter of neem ik mee op vakantie om achter te laten. Ook verscheur ik wel eens heel oneerbiedig een dergelijk boek zodat het bij lezing steeds minder weegt. Het grootste voordeel is wel - dit i.t.t. bibliotheekboeken - dat je niet op de inleverdatum hoeft te letten en je je er dus rustig doorheen kunt lezen. Zo heb ik nu al maanden Tolstojs "Anna Karenina", een literair kleinood in m'n nachtkastje liggen. Daar lees ik zo af en toe graag een hoofstuk van weg; die sfeer van het pré-revolutionaire Rusland met koetsjes, paarden, aristocratie en platteland is verrukkelijk om te lezen, althans dat vind ik. Die negentiende eeuwse Russen zijn sowieso een klasse apart. De literaire ontwikkeling aldaar is los van die van West Europa geweest. Heeft - aldus Conrad Busken Huet, een tijdgenoot van Tolstoj - de vaderlandse literatuur zich nooit boven de internationale middelmaat begeven, daar heeft de Russische literatuur zich in die tijd (en ook in de twintigste eeuw) onafhankelijk op grootse wijze ontplooid met Tolstoj en Dostojewski wel als grootsten, maar er zijn nog veel meer grote schrijvers geweest.
En zo heb ik specifiek naar "Russen" gezocht in die enorme uitstalling van de WVT. En ik ben daarbij niet teleurgesteld. Een boek met 6 beroemde vertellingen van Tolstoj, uitgeverij L.J. Veen uit wageningen, in de zgn. Amstelpaperbacks reeks nam ik onlangs ter hand.
Het eerste verhaal was meteen raak: "Meester en knecht". Het is fascinerend hoe het in dit spannende verhaal eigenlijk slechts om drie figuren draait: de meester, Wasili Andrijitsj Brechoenow, de knecht, Nikita en het trouwe paard Moechorti dat in het verhaal over een rit door een sneeuwstorm helemaal wordt afgejakkerd en uiteindelijk, evenals de meester doodvriest.
De achtergronden van meester en knecht worden rustig geschetst en de gedachten die bij de twee heren leven worden geweven terwijl het verhaal zich voortspoedt. De meester wordt gedreven door hebzucht en wil een bepaald winstgevend doel absoluut bereiken en dat terwijl de vreselijke sneeuwstorm die zo halverwege de rit opsteekt het reizen vrijwel onmogelijk maakt. Tot twee maal toe wordt een aanbod om te blijven overnachten in een dorp afgeslagen. Natuurlijk eindigt deze dodenrit dramatisch en hoe Tolstoj dan het stervensuur, althans wat er in de gedachten van de hebzuchtige Brechoenow speelt beschrijft is weergaloos. Eerst zit er nog een lijn in zijn gedachten - hij begrijpt niet dat hij zich altijd zo op geld en bezit heeft gericht - en tot slot is er slechts sprake van verwarring en speelt de hebzucht geen enkele rol meer in zijn gedachten en wordt de stervende heel religieus:

"En opnieuw hoort hij het roepen van degeen, die hem daar straks reeds had geroepen. 'Ik kom, ik kom!' antwoordt met blijde ontroering heel zijn wezen. En hij voelt dat hij vrij is, en dat niets hem nog weerhoudt.
En verder heeft Wasili Andrijitsj op deze wereld niets meer gezien, of gehoord, of gevoeld."

Een ontroerend maar vooral bijzonder boeiend en spannend kort verhaal. Op naar het volgende verhaal: De jonge Tsaar.

Architectuur in Den Haag

Het inmiddels misschien wat gedateerde gebouw
van het ministerie van BZ ook wel - en terecht -
"de apenrots" genoemd.

Het is werkelijk imposant wat er in en rond het stationsgebied van Den Haag allemaal bouwkundig is en wordt gerealiseerd. Hoge gebouwen van moderne schnit herbergen de verschillende ministeries. Het stadhuis is ook een juweeltje en ondertussen is men bezig om het enorme gebouw direct voor de zij-ingang van het station een facelift te geven of beter gezegd een totale verbouwing. Zo te zien blijven slechts de steunpilaren intact en wordt de rest geheel vernieuwd terwijl ondertussen de passage gewoon toegankelijk blijft, wel krachtig afgeschermd/bescherm door een tijdelijk stevig dak boven de passerende meute.
En dan ligt er even verderop bij de voorzijde van het station een betrekkelijk rustig gebied. Terwijl de ambtenaren en andere werkenden zich voortspoeden kun je er rustig op een van de vele bankjes gaan zitten en naar de watervogels en de herten, verderop in het park kijken. Toen ik daar onlangs wat tijd zat door te brengen zag ik die drukte achter me zo wat aan terwijl ik ondertussen ook naar de ganzen zat te kijken. Een moeder die een kinderwagen in de ene hand en een fietsje van een twee-driejarige aan de andere hand meezeulde. De peuter had zo zijn eigen agenda en wilde in het grind spelen; het dilemma van de moeder om de kinderwagen te laten staan en de peuter ophalen of te bidden en te smeken of peuterlief misschien wil komen. Wat een gedoe. De herrie van de almaar passerende trams. Voortrazende fietsers en scooters.
En dan te realiseren dat Den Haag ook nog een volkomen groene ontsluiting vanaf het station heeft: het Haagse Bos; een breed wandelgebied met vijfers en veel bomen en struiken; een frisse long door de stad. Ik kom er graag.

Tolstoj over de Krimoorlog

Hoe relatief is toch alles. Wie weet eigenlijk na 160 jaar nog precies waar het in de Krimoorlog over ging? Ik ben nog steeds aan het lezen in de bundel korte verhalen van Leon Tolstoj; allemaal uiterst boeiend en alle 6 verhalen bieden enig zicht op een verschillend aspect van het 19e eeuwse, prérevolutionaire Rusland. Florence Nightingale is eigenlijk het enige houvast dat ik had; zij heeft een aanzet gegeven tot de verpleegstersopleiding; de dag van de verpleging, de 12e mei was haar verjaardag, evenals de mijne, 128 jaar geboren na Florence.
Het verhaal van Tolstoj heet Sebastopol en beschrijft op indringende wijze, geschreven vanuit de beleving van degenen die de strijd daadwerkelijk moeten voeren - de frontsoldaten - de verschrikking van deze eerste moderne oorlog. Het mechanisch doden neemt hier een aanvang; de fotografie en het railtransport verhogen de efficiency van dit morbide bedrijf. De Krimoorlog wordt het voorbeeld voor de Amerikaanse burgeroorlog en voor WO I. En waar het nu daadwerkelijk om ging in deze machtsstrijd, dat kunt u lezen op de Wikipedia pagina op Internet.

Het vervolg in Gouda

Gelukkig lachend

Op 3 januari 2014 schreef ik een Blog over de plannen met betrekking tot het samenwonen van dochter Joke met haar Pieter. Het was zo leuk hoe die twee daar stonden te kijken naar hun eerste gezamenlijke woonplekje. Inmiddels wonen ze er al bijna twee en een half jaar en binnenkort met z'n drietjes want Joke is in verwachting. En natuurlijk wil je als vader je dochter in haar zwangerschap af en toe wel zien. Daarom had ik gevraagd of ik deze week, tussen twee vakantiereisjes in even langs mocht komen. Woensdag kwam goed uit en zo zat ik na het bezoek aan Lien en Ko en de Hermitage gezellig bij dochter en schoonzoon aan tafel. Terwijl ze samen bezig waren aan een uitgebreide risotto met salade zat ik aan een biertje en lekker met hen te babbelen. En ook bij het eten hebben we over van alles en natuurlijk veel over de baby zitten praten. Wat is dat toch ontzettend leuk zo'n fase van je eigen kinderen mee te maken. Ik kan het niet laten en weet dat ze er eigenlijk niet in geïnteresseerd zijn maar je moet toch over je eigen ervaringen vertellen en natuurlijk over Jokes eigen babytijd en de zwangerschap van haar moeder.
Toen ik wegging naar het station stonden ze vanaf het balkon naar beneden te kijken om me uit te zwaaien. Leek feitelijk het omgekeerde van het plaatje dat ik op die 3e januari in 2014 maakte; ze keken nu in verwachting naar beneden in plaats van vol verwachting naar boven. Fijne tijd gewenst kids!

Het oude notulenboek

Hoe het destijds bij ons terecht is gekomen weet ik niet meer, maar uiteindelijk ligt de getuigenis, het afschrift van wat een stel studenten in de jaren 60 en 70 in vereniging hebben gedaan nu hier in mijn flatje: het notulenboek van mijn oude dispuut PROIRA. Lien had het nog ergens in een kast liggen en dacht dat ik daar vast wel belangstelling voor had. Via haar broer Han, ook oud PROIRAat wist ze ervan dat een deel van de oud-leden weer enige gezamenlijke activiteit ontplooiden.
Inmiddels heb ik een deel van het boek doorgebladerd en gelezen. Mijn belangstelling ging vooral uit naar de notulen van de oprichtingsvergadering. Deze vond op 27 september 1964 plaats in "De Goudsberg" te Lunteren. Toen nog een duidelijk gereformeerd stempel want de vergadering werd geopend met bijbellezing ( 1 Cor.13 : 1 - 13) aldus de notulen. Dat heb ik na 1965, mijn entreejaar niet meer mee mogen maken. Vind het wel een roerende gedachte zo'n tiental serieuze jongens die elkaar toespreken met bijbellezing. Dat was nog echt de sfeer van de VU vermoed ik. Heb ik me eigenlijk nooit gerealiseerd m.b.t. PROIRA.
De eerste notulen zijn helder, duidelijk geschreven en serieus. Dat ging al snel over en bij latere notulen die ik tegenkwam zat ik gewoon te schateren van het lachen zo hilarisch verliep de vergadering. En dat is ook wat ik me weet te herinneren.
Bij verdere lezing zal ik ongetwijfeld regelmatig over dit voor mij zo dierbaar document in deze blog gaan schrijven. Ook in de eveneens door mij beheerde PROIRA blog zal ik publiceren over dit document.

Wat een stem!

Het schijnt dat de belangstelling voor de liedkunst zodanig is afgenomen dat grote podia in Den Haag, Rotterdam en andere steden hun liedseries niet doorzetten, aldus las ik in het "bericht van de voorzitter" in het fraaie blad "De Liedvriend" dat twee maal per jaar wordt verstrekt aan de leden van de "Vrienden van het Lied".
Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het ook langer uithoud bij orkestrale muziek. Langer dan een uur naar zang met piano begeleiding luisteren vraagt veel van de luisteraar.
Maar wanneer ik zo gestrekt op m'n bed lig en naar de wondere stem van Ian Bostridge luister met mij onbekende liederen van Schubert dan geniet ik ongelooflijk van de liedkunst. Wat heeft deze man een ongehoord mooie tenorstem. Niets scherps in de klank en een weergaloze dynamiek. En die fantastische techniek, of je voor in de akoestisch perfecte zaal zit, zonder kuchje van publiek en zo toegankelijk via Internet en youtube vind ik de liedkunst weergaloos.

Niet iedereen wil eten uit de moestuin

Gisteren wilde ik nog wat sla uit de moestuin van Theo. Theo was er niet, maar Jonny, zijn echtgenote wel. En zo kon ik zelf een kropje sla en wat raapsteeltjes oogsten; lekker knapperig vers en zonder gif of kunstmest opgegroeid. Jonny vertelde me tot mijn grote verbazing dat er heel anders dan voorgaande jaren vrijwel niemand groenten komt kopen. Alleen Roos en ik kennelijk en met z'n viertjes kun je zo'n grote moestuin niet aan natuurlijk; de opbrengst is daarvoor veel te groot en altijd pieksgewijs.
Ik snap er niks van; had eigenlijk de indruk dat het besef van de ongezonde industrie-voeding begon door te dringen bij de mensen. Maar "een beetje zand in het eten en af en toe een slakje in de sla" of misschien heel andere zaken weerhouden de mensen uit de omgeving van het gezond inkopen doen. Doet me een beetje pijn merk ik.

Wat zal ik eens gaan doen

We hadden de koffie al op toen ik me bedacht
om een "onsie" te maken met de zelfontspanner

Ik werd vanmorgen wakker met de gedachte om eens lekker aan de wandel te gaan; het was mooi weer zo te zien en dus wilde ik graag een dag naar buiten. Een étappe van het Maarten van Rossem? of weer eens naar het Hulshorsterzand? of een drietje in het Houdringhebos hier achter? nee, hier in de buurt is ook vast wel wat anders te bedenken; wandelen langs de Kromme Rijn. Dus Roos een mailtje gestuurd met de vraag of ze wilde bellen zodra ze wakker werd althans als ze zin en tijd had voor een wandeling langs de Kromme Rijn. En dat had ze. Ik had een thermoskan met koffie gemaakt en stelde voorzichtig voor om nog even bij banketbakker van Ingen langs te gaan voor wat lekkers bij de koffie. En zo zaten we heel knus op een bankje in de zon koffie te drinken met de verzuchting: "wat wonen we toch mooi".
Het is natuurlijk leuk om telkens naar verre oorden te gaan om je vertier te zoeken, maar onze eigen omgeving, de Utrechtse Heuvelrug met het Kromme Rijn gebied is ook prachtig en dat beseffen we ons altijd, zeker nu in het voorjaar met het jonge groen.
We hadden onze fietsen in de buurt van het Universiteitsterrein gezet en liepen richting Kromme Rijn. Overal gekwinkeleer van vogels die ik natuurlijk probeerde thuis te brengen na de intensieve les van afgelopen dinsdag. We zagen puttertjes druk bezig in een rupsenrijke boom voedsel te verzamelen voor hun jongen. We liepen langs de Kromme Rijn en zagen twee libellen waarvan we dachten dat ze van verschillende soort waren zo sterk verschilden hun kleuren. Maar de groene achtervolgde de blauwe; ik dacht al snel dat het wellicht een paartje was en tot ons genoegen zagen we de paring plaatsvinden waarbij het mannetje zijn achterlijf kromde naar de hals van het wijfje dat vervolgens haar lijf kromde om het sperma op te nemen. Daarna vlogen zij gepaard verder. Mooi om dat eens te hebben gezien!
Bloemenpracht alom en gekwinkeleer uit het riet en uit het bos aan de overkant. Echt voorjaarsgenot.
'sAvonds zijn we nog even voordat we naar de fitness gingen naar Sandwijck gegaan om van de avondstilte te genieten.

Spaanse meesters uit de Hermitage

Indrukwekkend schilderij over de gruwelen van de Spaanse burgeroorlog. 

Een paar weken geleden kreeg ik ter gelegenheid van mijn verjaardag een verjaardagskaart van Lien. Op de kaart stond niet alleen een verjaardagswens maar tevens de boodschap dat Lien bij het opruimen het oude notulenboek van PROIRA was tegengekomen met de opmerking dat ik daar ongetwijfeld in was geïnteresseerd. En zo was ik vandaag voor het eerst sinds jaren weer eens op bezoek bij mijn voormalige echtgenote en haar partner Ko. Voordat we het zouden vergeten overhandigde ze mij het oude notulenboek. Het kostte me moeite om het niet direct te gaan bekijken; mijn nieuwsgierigheid was groot. Maar we hadden elkaar lang niet gezien of gesproken en dat hebben we in enkele uren goed gemaakt. Wat er zo al aan gebeurtenissen had plaatsgevonden wisselden we uit. Vooral toch wel ernstige zaken met ziekte en dood maar tot slot ook over vakantieplekken en over gezond voedsel uit de moestuin. Zo adviseerden Lien en Ko mij op mijn verzoek over hun favorieten in Italië. De omgeving van Assisi, de provincie Umbria heeft hun voorkeur zelfs boven Toscane. En Lien wilde graag weer eens verse bonen uit de moestuin van Theo. En zo hebben we direct afgesproken dat ik die langs zou komen brengen zodra ze voorhanden zijn.
Vervolgens ben ik nog naar de Hermitage gegaan; altijd een mooi museum met een steeds wisselende tentoonstelling. De Spaanse meesters had ik nog niet gezien; Roos was er niet van onder de indruk; daarom was ik er ook nog niet heen geweest. Maar nu ik toch zo dicht in de buurt was. En inderdaad, was ik ook niet echt onder de indruk van wat er hing. We zijn toch wel erg verwend met onze musea vol Hollandse en Vlaamse meesters en natuurlijk de Haagse school en Vincent van Gogh. Ook bij onze bezoeken van het Prado waren we overigens niet onder de indruk van de oude Spaanse meesters. Die religieuze kunst vind ik sowieso niet te pruimen met al die lijdzame gezichten met de smekende blik naar boven.
Waar ik wel sterk van onder de indruk was betrof de film die getoond werd in de bibliotheek. Daar werd veel meer verteld over de achtergrond van Goya, Gaudi, Dali en Picasso, de echt grote Spaanse meesters. De burgeroorlog en de moorddadige veroveringen door Napoleon hebben in de schilderkunst hun spoor nagelaten. Goya en Picasso met name hebben de rampspoed vastgelegd in hun werken.
Vervolgens ging ik op weg naar Gouda; naar mijn zwangere dochter en echtgenoot. Druk daggie.

M'n eerste blauwborst

Cyria aan het speuren

Vandaag een fijne vogelkijkdag gehad met Cyria, sinds Lesbos 2014 mijn vogelvriendin. Op mijn verzoek weer naar de waterleidingduinen, het vaste observatiegebied van Cyria. De duinen vind ik een van de mooiste habitats; ook met Huib loop ik graag door de duinen.
We gingen eigenlijk voor de boomvalken maar we zagen en hoorden veel meer dan dat. Cyria wees mij op de geluiden van verschillende vogels; lastige materie. Vaak heel bekende geluiden zoals die van de fitis: begint hoog en zakt dan snel naar beneden. Het verschil tussen het geluid van de rietzanger en de kleine karekiet; bewonen de zelfde habitat, zingen in belangrijke mate hun vrij krassend liedje, maar de rietzanger kent uithalen naar boven en de karekiet niet. De braamsluiper die je nooit ziet maar wel hoort als een "machinegeweer", maar dan op vogelmelodie. De rietgors, niet schuw, kende ik al en ik dacht dat dit de rietzanger was. Het valt ook allemaal niet mee.
Een tafeleend zag ik drijven - hield hem aanvankelijk voor de krooneend - maar het toppunt voor mij was toch wel de blauwborst.

Zo mooi zagen wij hem ook!
Foto Hans van Zummeren

"Kijk", zei Cyria en in het scherpe beeld van mijn Swarovski zag ik een donker vogeltje met een rode staart, "welke kleur heeft zijn borst?", vervolgde ze, en toen zag ik het pas: de blauwborst. Hij vloog wat heen en weer en ging een paar keer prachtig in het zicht op een tak zitten. Dit beestje wilde ik al zo lang graag eens zien. Nu nog het baardmannetje en, deo volente ooit de pestvogel.
Was weer een ontzettend gezellige dag; we praatten weer wat af tijdens het wandelen en kijken. Goede combinatie dat wandelen en vogels kijken.

Het regent vandaag; eindelijk het balkon reinigen

Kllar voor de schoonmaakklus: het reinigen
van de coating van het balkon

Als bestuurslid van de Vereniging van Eigenaren van onze flat heb ik mij destijds behoorlijk ingezet voor het project "voorbalkons". Bij dat voor ons forse project werden de balkons stevig opgeknapt: de glazen tussenschotten werden vernieuwd; het beton werd goed aangepakt en daar waar nodig behandeld voor betonrot; het beton werd geëgaliseerd, geschuurd en van een goede coating voorzien. De aannemer van het project had ons herhaaldelijk gewezen op het belang van onderhoud van deze coating door de bewoners. Dat behelst niet meer dan twee maal per jaar reinigen met een niet al te harde borstel en een sopje van groene zeep en vooral geen scherpe of agressieve spullen gebruiken.
En dat doe ik, misschien niet altijd twee keer per jaar, maar toch zeer regelmatig bij voorkeur als het regent, want dan is het natuurlijk het simpelst.
Ik had mijn laarzen al enige tijd klaar staan bij de deur van het balkon, wachtend op een regenbui. En die was niet alleen voorspeld voor vandaag, maar was ook zeer prominent aanwezig. Dus mijn wandelregenjack aangetrokken, pet op, korte broek, lekker warm sopje gemaakt met groene zeep en voor de Blog een selfie gemaakt. Is niet helemaal fraai zo met tegenlicht, maar het is duidelijk wat ik ga doen.
Was weer snel gepiept en het ziet er weer picobello uit.

De geologie van Sardinië

Geologisch onderzoek op Sardinië

Volgende week gaan we met Georeizen naar Sardinië; vandaag was de introductiemiddag op een leuke locatie: Het fort middenin de Botanische tuinen van de UU dus op een kwartiertje fietsen van ons vandaan. De aanleiding voor deelname mijnerzijds is drieërlei; oud-dispuutsgenoot Paul v. O. is bestuurslid van de Stichting Georeizen en leidt deze geo-excursie; ik ben vanouds geïnteresseerd in alles wat de natuur betreft en geologie is daarbij nog een behoorlijk ontbrekende schakel; het boek "De ontdekking van de aarde" van Peter Westbroek, de "rijtjes" van onze oude aardrijkskunde-leraar Den Ouden - Carboon, Devoon, Siluur, Cambrium etcetera -  en natuurlijk mijn decennia lange zoektocht naar de theorie over het ontstaan van de eerste, chemische auto-katalytische kringprocessen, zeg maar, de precursor-levensprocessen.
En zo zaten we daar allereerst kennis te maken met onze groepsgenoten; allemaal zo rond mijn leeftijd. Fijne introductie van de twee excursieleiders. Gaat vast heel interessant worden. We verheugen ons erop.

Schubert liederen via youtube

Eerlijk gezegd vind ik het altijd een heel gedoe om podiumkunsten te genieten. Je moet er heen en het is vaak maar de vraag of je nog een beetje op tijd thuis komt. Het kan tegen vallen. Ik val ook nog eens vaak in slaap omdat het me allemaal te lang duurt. Eigenlijk geef ik er gewoon de voorkeur aan om lekker met de voortreffelijke in-ear plugs en youtube op het groompie via internet te luisteren. Beetje lomp, dat zeker, maar helemaal zoals ik graag muziek, ballet en opera geniet. Gaat het je te lang duren dan klick je door en wil je gewoon even niet, dan zet je de zaak even stil. Verder heb je vaak meerdere uitvoeringen. Het scheelt je nog een hoop geld ook. Voordeel is ook dat je het kunt doen op iedere plek waar je op internet kunt, dus ook als je je verveelt op je hotelkamer bijvoorbeeld.
Vandaag was Roos naar een lied recital met meerstemmige liederen van Schubert. Die ken ik alleen vanuit het verleden toen ik van Dick een tapeje kreeg met die liederen. Ik heb het programma van het recital bekeken en de verschillende liederen opgezocht en maar direct in een Bloggie gestopt zodat ik het nog een keer kan beluisteren. Im gegenwärtigen Vergangenes heb ik decennia lang niet gehoord omdat ik niet wist hoe het heette; ben blij dat ik het weer eens gehoord heb.
Schicksalslenker:  Schubert Des Tages Weihe
Im Gegenwärtigen Vergangenes 
Die Advokaten 
Das Dörfchen
Der Hochzeitsbraten
Gondelfahrer
Licht und Liebe
Ständchen
Gebet
Gesang über den Wassern
Niet alles vind ik geweldig, maar "Licht und Liebe¨ had ik niet eerder gehoord en is prachtig.
Verder stiet ik al zoekend op een meer dan schitterende uitvoering van de wandersonate van Schubert. Ik kreeg het gevoel dat Mitsuko Uchida deze sonate uitvoerde zoals Schubert die heeft bedoeld.
De Wandersonate door Mitsuko Uchida
En natuurlijk die onwaarschijnlijk mooie uitvoering van "Die schöne Müllerin" door Ian Bostridge en Mitsuko Uchida