Genealogie voor Gijs

Mijn kleinzoon Gijs

Vanouds ben ik nostalgisch ingesteld; vooral mijn jongste broer weet mij daar met enige spot op te wijzen wanneer ik probeer om met warmte iets "van vroeger" te vertellen; hij noemt mij dan een sentimentele ouwe zak?! Inderdaad hecht ik erg aan kennis over vroegere gebeurtenissen, zowel geschiedkundig maar vooral ook in de direct persoonlijke sfeer. Zoals de oude fotoboeken van mijn grootouders; daarvan heb ik een tweetal. Ik ben één van de zeer weinigen die nog wat weet van de personen die op deze foto's staan; mijn grootmoeder van moeders kant heeft mij in mijn prille jeugdjaren heel veel verteld over vroeger en daar weet ik mij sommige dingen nog van te herinneren. Gebeurtenissen van meer dan honderd jaar geleden inmiddels. Ik loop met plannen om dit fotomateriaal eens te scannen en daar iets mee te gaan doen. Roos is mij daarin aan het voorgaan. Zij heeft vanuit de erfenis van een tante en het opruimen van haar ouderlijk huis nogal wat oud foto materiaal bij elkaar gescharreld. Maar ik vraag me wel af voor wie ik dat nou zou doen. Als ik al die vergeten gezichten zie in die oude fotoboeken vraag ik me ook af wie daar nu echt in is geïnteresseerd. Mijn kinderen niet en mijn broers en nakomelingen evenmin. En voor mezelf hoef ik het niet te doen. Voor mijn kleinzoon Gijs, heden 4 maanden oud?
Ik heb foto's en nog enige kennis over bet-bet-overgrootouders van Gijs, maar heb zo het idee dat dit Gijs c.s. nooit ene moer zal interesseren; men leeft (terecht) toch vooral in het heden.
Mijn grootmoeder heeft mij in mijn jeugdjaren zo veel verteld (allemaal niet relevant natuurlijk zoals dat mijn destijds reeds overleden grootvader zo van postelein hield en van gebakken kruim van aardappelen) en dat heb ik voor een groot deel onthouden. Maar hoeveel weetjes zijn er in die honderdduizenden jaren niet verdwenen; dat hoort gewoon bij het verloop van de tijd. Het opschrijven van al die dingen is in mijn ogen toch een beetje narcisme, net als genealogie. Aan dat laatste heb ik een broertje dood omdat bijna altijd alleen de afkomst in de manlijke lijn wordt uitgezocht. Uiteindelijk is iedereen verwant aan iedereen als je maar ver genoeg teruggaat; dat maakt genealogie in mijn ogen onzinnig. Maar goed, ik ben een eigenzinnig man met veel twijfels naast uitgesproken meningen.
PS Dit Blog komt voort uit de correspondentie die ik voer met mijn goede vriend en leeftijdsgenoot Peter C die ook een onbedwingbare neiging heeft om oud foto materiaal te ontsluiten, zij het niet zo verrekte oud als dat van mij.

"Rot muziek"

Vanmorgen bij de koffie hadden we het zo over Noorwegen en mijn enig bezoek aan dat land in 2003. Dat was rondom deze tijd; ik heb mijn verjaardag daar toen gevierd met mijn toenmalige collega Marlies. We waren op een wereldcongres aldaar over kwaliteitsverbetering in de gezondheidszorg. Een imposant congres waarvan ik me nog wel enkele wetenswaardigheden weet te herinneren, maar dat ter zijde.
Daar in Noorwegen had ik heerlijk maar vooral schandalig veel gegeten waaronder, ja ja, walvis; dat kon je daar gewoon in een restaurant bestellen (eigenlijk kon het moreel niet, maar ik kon het niet laten staan omdat ik alles wil proeven en het was heerlijk, net haas). Maar toen ik terugkwam leek ik zelf wel een walvis zo dik was ik geworden. Ik ben niet eens meer op de weegschaal gaan staan; ik woog meer dan 92 kilo en ben direct rigoureus gaan lijnen. Van die tijd heb ik mijn kennis opgedaan van vetverbranding door de spieren. Iedere dag liep ik voor zes uur 'smorgens naar m'n werk en 'savonds weer terug; ik at heel weinig en viel door het regime van weinig eten èn heel veel bewegen razendsnel en zonder al te grote honger af. Ik weet nog dat mijn vader enkele maanden later (hij lag toen in het ziekenhuis) direct zag dat ik zo ontzettend was afgevallen.
2003, het was het jaar dat mijn vader overleed; dat jaar zong ik in het koor Ein Deutsches Requiem van Brahms. De aria: Herr, lehre doch mich, das ein Ende mit mir haben muss. Dat was natuurlijk ontzettend van toepassing. Ik mocht die aria van de dirigent tegen het koor in zingen. Dat raakte mij diep met mijn stervende vader voortdurend in mijn gedachten.
Daarover hadden Roos en ik het vanmorgen bij de koffie. En dan kijk je op Wikipedia en merk je tot je afgrijzen op dat die Jan Rot ook deze prachtige muziek in een "Rot-hertaling" heeft omgezet. Hoe durft iemand dit te doen met zo'n meesterwerk. Maar ook, hoe kan publiek zo stom zijn om daar naar te gaan luisteren en daarmee deze waanzin in stand te houden. Dat doet mij denken aan het geven van een Euro op station Utrecht aan zo'n "muzikant met een harmonica uit één of ander Oost-Europees land". Maar dat doe je dan nog uit medelijden. Bah.

Een kroon van 12 meter

Op weg naar onze wekelijkse bridgeavond kwamen we langs de Akker. Hij was me nooit zo opgevallen die kastanjeboom; maar daar stond hij met z'n enorme kroon. Ik schat deze op wel zo'n 12 meter. Gelukkig hadden we het fototoestel bij ons en maakte Roos deze schitterende opname van die reusachtige kastanjeboom in volle bloei. Ik moest hem gewoon even bewonderen in het licht van de ondergaande zon.

Verwende krengen

Voor het verblijf op Malta had Roos één van haar befaamde buitengewoon voordelige onderkomens gevonden via www.booking.com: het Alborado Apart Hotel in Sliema. Uitstekende lokatie! Per nacht voor twee personen kostte het slechts 27 euro. Zeer eenvoudig inderdaad, maar proper en alles was aanwezig. De waterdruk was wat laag zodat het lang duurde voordat het reservoir van de WC was volgelopen en een douche nemen was een trage onderneming. Maar schone handdoeken en een balkonnetje en je kon er eventueel zelf wat koken hetgeen wij overigens niet hebben beproefd. De bedden werden niet opgemaakt, dat was eigenlijk het enige waar we min of meer op hadden gerekend en waarin niet was voorzien. Al met al was ik zeer tevreden en heb ik in die zin ook de vragenlijst, die booking.com opstuurde beantwoord. Ik kreeg het overzicht terug en daarin kon je analyseren hoe de verschillende categorieën van bezoekers hadden gereageerd. En dan zie je dat de oudere paren veel en veel positiever beoordelen dan de jongere paren. Het eerste wat mij te binnen schoot was: "verwende krengen". Door het veranderend behoeftenpatroon van de verwende nieuwe generaties verdwijnen helaas allerlei gezellige familiehotelletjes, een trend die zich in de verschillende gebieden die wij bezoeken duidelijk heeft ingezet. Vind ik jammer.

Raar toeval

Nooit las ik iets over het ontstaan van het heilige boek. En nu zie ik in de NRC van 7 mei 2010 het volgende van de hand van Kate Zernike en Michael T. Kaufman over het ontstaan van de Koran in het kader van het omleggen van staatsvijand nr 1 van de VS: "Zoals Mohammed de Koran aan zich geopenbaard zag toen hij onderdrukt werd, zag Bin Laden het bewijs dat hij een uitverkorene was in het feit dat hij uit Saoedi-Arabië en in de jaren negentig uit Soedan werd verjaagd". En deze week las ook iets over dit onderwerp in de mémoires van Churchill. Churchill over het ontstaan van "Mein Kampf" van de hand van AH dat dit in het gevang ontstond: "Hier had men dan een nieuwe Koran vol blind geloof in de oorlog: gezwollen taal, breedsprakig en vormloos - maar onheilspellend". Ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Tegenwoordig zou Churchill toch wel als blasfemisch worden weggezet denk ik; zo spreek je niet over een heilig boek.
Raar toeval dat ik nu juist deze week beide citaten onder ogen krijg.

Koken met inductie

Gisteravond kwam Hugo onverwachts bij me eten. Eigenlijk zou ik bij de koffie met een zelfgebakken appeltaartje naar Roos gaan die haar twee jongens te eten had. Hugo zou bij mij komen eten en ik dacht dat makkelijk te kunnen combineren. Hugo belde nog dat hij graag na het eten samen met mij naar z'n nieuwe kamer zou gaan kijken. Appeltaartje gebakken en bedacht hoe ik dit allemaal aan elkaar zou knopen. Belde de andere zoon, Peter ook op; hij was samen met z'n meissie Solvej z'n nieuwe kamer aan het schuren en natuurlijk wilde ik ook die kamer zien. Ja, ja, de verhuizing van hun moeder moet hen als een stelletje jonge zwanen naar eigen behuizing doen uitkijken!
Gezellige afsluiting van een week waarin ik al m'n kinderen, schoonkinderen en zelfs m'n kleinzoon zou zien. Helaas was Tycho, de jongste zoon van Roos al weg toen Hugo en ik bij Roos aankwamen om de appeltaart te consumeren anders had ik ook haar kinderen allemaal gezien deze week.
Later kwamen Peter en Solvej ook appeltaart eten in de tuin bij Roos. Ik vroeg of Peter en Solletje (zoals ik haar vaak noem) misschien vanavond ook bij me wilden komen eten, dat scheelt hen in tijd; dat wilden ze wel en ook Orlan, vriend van Peter, zou meekomen. Dat wordt dus weer een gezellige boel vanavond. Vanmorgen bedacht wat ik zou gaan eten en daar was natuurlijk als afsluiter en gaatjesvuller het "magisch voedsel" bij, zoals Jim, andere vriend van zoon Peter, rijstebrij ooit benoemd heeft. Tijdens de afwas opgezet en natuurlijk kookte het over. En dan zie je de enorme voordelen van koken met inductie. Het fornuis wordt een beetje nat, maar het brandt niet aan en zelfs de pan wordt niet smerig van buiten. Ideaal! om dit platgetreden superlatief maar weer eens in te zetten.

De oudste vondsten op Malta

Op weg naar Marsaxlokk, het vissersplaatsje op Malta waar je zo lekker verse vis kunt eten, kwamen we langs Tarxien; een archeologische vindplaats. Op de eerste dag hadden we al geprobeerd om te voet aldaar te komen, maar we hadden onvoldoende rekening gehouden met het weinig voetgangersvriendelijke karakter van de Maltese wegen. 

Opening in het bouwwerk

Het was levensgevaarlijk om via de drukke wegen de stad te bereiken, dus maar terug naar het vliegveld en daar de bus genomen. Overigens hebben we twee dagen heerlijk gewandeld in het landbouwgebied en langs de kusten, maar dit ter zijde.

Op de terugweg van Marsaxlokk, u raadt het al, zijn we uitgestapt en hebben we Tarxien bezocht; duizenden jaren oude restanten van de neolithische cultuur; ten tijde van de Egyptenaren (of zelfs voor die tijd?) waren er al lieden die op Malta huisden en bouwwerken produceerden die de tand des tijds hebben weerstaan. Imposant! 

In elkaar passende megalieten

Ik mag op dergelijke locaties graag in alle rust wat gaan zitten peinzen en me voorstellen hoe dat zou kunnen zijn geweest; dus lekker een kwartiertje op een bankje met uitzicht op al dat ouds. Natuurlijk hebben wetenschappers geconcludeerd dat het hier om tempels gaat, alsof iedere cultuur zich toch vooral bezig houdt met occulte zaken en alleen die restanten van zodanige kwaliteit zouden zijn dat ze de tand des tijds doorstaan. Maar ik moet me niets verbeeld want de archeologen hebben er in ieder geval veel meer verstand van dan ik.

Uitgehouwen in de grond en nog intact

Maar ik dacht eigenlijk meer aan een marktplaats. Roos heeft over deze opgravingen een interessante Blog geschreven die u hier aan kunt klicken.

Onlangs sprak ik iemand die over Malta opmerkte: "Nou, vind ik niks aan", als of dat meer over Malta zou zeggen dan over de eigen interessen. Nou ja, net als de persoon die ik sprak en die al "overal" geweest was buiten Europa, liefst zo ver mogelijk weg en die ik vroeg waarom ze niet voor cultuur en natuur gewoon eens naar Frankrijk ging: "Ach, dat trekt me niet zo". Ik snap daar niets van en ga lekker zitten peinzen in Tarxien of genieten op zo'n schitterende locatie in Florence of, nou ja, noem maar een willekeurige plek in Europa. Mooier is er toch niet, toch?

Winston Churchill

Deze Blog van 5 mei gaat wel over een toepasselijk onderwerp. Overigens speelt toeval hierin toch wel een belangrijke rol; normaliter schrijf ik mijn Blogs vooraf en worden zij "automatisch" op een tevoren vastgestelde dag gepubliceerd. Maar ik was er nu een beetje doorheen en heb deze Blog daadwerkelijk op 5 mei geschreven, de dag waarop de bevrijding van WO II wordt gevierd in ons land.
Afgelopen dinsdag heb ik met Huib in het kader van onze wandelhobby een (schitterende!) étappe van het waterliniepad gewandeld en spraken we o.a. over de boeken die we zoal lezen. Huib is bezig met de mémoires van Churchill waarvan hij de oude serie van zijn vader bezit. Hij wilde die wel exemplaar voor exemplaar aan mij uitlenen, maar gezien mijn zeer slordige omgang met boeken (ik val regelmatig met boek en al in slaap!) heb ik dat vriendelijk aanbod afgewezen. Als bekend lees ik al sinds een eeuwigheid, naast allerlei andere boeken, de Lanny Budd serie van Upton Sinclair. Maar sinds langere tijd wil ik toch ook die mémoires van Churchill eens ter hand nemen. Ik stelde mij zo voor dat die toch vooral uit een opsomming van de daadwerkelijke feiten, die zich afspeelden gedurende die fascinerende donkere jaren van WO II zou bestaan. De bibliotheek heeft zeer degelijke exemplaren hiervan die vast wel tegen een stootje kunnen (har har).
Op 4 mei had ik een afspraak in Amsterdam en vooraf hadden we bij buitensportzaak Kathmandu nieuwe wandelschoenen voor mijzelf en wandelsandalen voor Roos gekocht. Eigenlijk had ik ook nog naar de bieb in Bilthoven gewild om eens een ander boek van Sinclair te halen en het eerste exemplaar van de mémoires van Churchill. Maar tegenwoordig kun je ook in Utrecht bij de bieb terecht met je bibliotheekkaart van Bilthoven, maar helaas, het was daarvoor te laat; ik moest naar mijn afspraak. Maar die lieve Roos wilde wel voor me naar de bieb gaan. En zo vond ik gisteravond op m'n flatje deze boeken! Dankjewel Roos.
Natuurlijk bij thuiskomst direct begonnen met Churchill, fascinerend en een aanrader voor wie meer wil begrijpen van de moderne geschiedenis. Ik ben wel bang dat ik met deze serie weer zo'n verslavende reeks heb aangeboord, net als met Lanny Budd.

De Victoria lines

Een brede gang als onderdeel van de linie

Het lijkt wel of het mijn grote voorkeur heeft: het zoeken en vinden van ongebruikte verdedigingswerken. Na Hackenberg, onderdeel van de Maginotlinie en de nieuwe Waterlinie nu de Victoria lines op Malta. Er gaan verhalen dat deze werden aangelegd om de aldaar gelegerde soldaten iets te doen te geven, maar de verdedigingswerken stralen weer de geweldige professionaliteit uit die we inmiddels kennen. Ik weet dat er op Malta ontzettend vaak gevochten is en niet alleen tijdens WO II en door de kruisridders, maar al veel eerder in de oudheid.

Een kazemat of bergplaats

Het ligt natuurlijk geweldig strategisch zo tussen Europa en Afrika; de Engelsen gebruikten het dan ook als verdediging bij de doorvaart naar het Suez kanaal. Malta heeft wel iets weg van een gigantisch vliegdekschip, zij het met een geringe actieradius, maar wel heel strategische gelegen en niet tot zinken te brengen.

Verscholen tussen het struweel

De Victoria lines, zo kunt u lezen op Wikipedia waren vooral bedoeld om de doorvaart naar het Suezkanaal te garanderen; zij moesten invasie van Malta, zo belangrijk in de strategie, verhinderen. Rond 1900 bleek echter dat zij niet zouden voldoen en werden ze ontmanteld.

Onderdeel van het landschap

Nu liggen ze er als een soort Chinese muur in het landschap. Eigenlijk wel mooi, zo opgetrokken uit natuursteen. De natuur had alles behoorlijk overwoekerd in die ruim honderd jaar dat ze daar nu ongebruikt liggen. De bekende rotzooi lag bij de gebouwtjes die er vaak nog heel goed uitzagen. Degelijk bouwwerk, net als Hackenberg.

De Phoeniciërs op Malta

Bootjes in de baai van Marsaxlokk

De tweede dag van ons bezoek aan Malta gingen we naar het plaatsje Marsaxlokk, aan de zo genoemde baai. We gingen natuurlijk voor de verse vis die je daar in de talloze restaurantjes langs het water kunt eten. Met vis gebruncht; beviel prima.
In de baai lagen tal van kleurige bootjes met daarop telkens karakteristiek een oog geschilderd. Naar ik meen is dat nog een relict uit de tijd van de Phoeniciërs, een zeevarend volk dat ongeveer in de tijd van de Romeinen heerste over de Middellandse zee (denk maar aan Carthago het belangrijke centrum van de Phoeniciërs, door de Romeinen overwonnen en verwoest). De bootjes hebben een karakteristieke vorm met hoge boeg.

Met op de boeg altijd een oog geschilderd

Op de markt zag ik een man lopen die naar mijn idee zo weggelopen kon zijn uit de Libanon, de oorsprong van de Phoeniciërs. Er zijn vele bevolkingsgroepen "aangespoeld" op Malta. Je merkt dat in de taal; Malta is maar een klein taalgebied met z'n 400.000 bewoners en ondanks de jarenlange overheersing van de Engelsen, die Malta gebruikten als militaire basis, spreekt de bevolking Maltees en is Engels gewoon een vreemde taal gebleven die niet eens door iedereen vloeiend wordt gesproken.

Malta, smeltkroes van culturen

Wat weten we zo van Malta behalve dat er aardappels vandaan komen. Het Maltezer kruis? De kruisridders hadden zich in ordes georganiseerd en nadat ze van Rhodos waren verdreven hadden ze zich op Malta gevestigd. Ook daar hebben ze zich stevig moeten verdedigen, met name tegen Turkse aanvallen. Nog steeds zie je de sporen van deze tijd in het stadsbeeld van Valetta, destijds de belangrijkste vestigingsplaats van de Maltezer kruisridders. Verschillende grote verdedigingswerken als het fort St Elmo staan er schitterend. Maar er zijn op Malta nog veel ouder sporen, waarover later meer.
We arriveerden afgelopen dinsdag op Malta. Ik wilde er vooral een keer naar terug vanwege de schitterende grafstenen in de vloer van de St John kathedraal in Valetta. Ik wist niet meer hoe het er precies uitzag maar wel dat ik er destijds erg van onder de indruk was. En inderdaad, het waren schitterend ingelegde stenen platen die daar rij na rij de vloer bedekten. Helaas was het grootste gedeelte bedekt met een mat, waarschijnlijk om slijtage te voorkomen. 6 jaar geleden was de hele vloer nog toegankelijk en dat maakte het toch wel bijzonder fraai.

De bus op Malta

Een karakteristieke Maltezer OV bus

Iedereen die een keer op Malta is geweest kent ze: de geel/oranje bussen die in grote getale door het verkeer rossen. Afgelopen dinsdag vertrokken we al met de bus van half zeven uit de Bilt. Het was een beetje fris, maar zeker niet echt koud. Maar in de bus stond tot mijn verbazing de verwarming aan; tegenwoordig staat in de bus altijd de verwarming of de airco aan, vaak zelfs tegelijkertijd; ik blijf me erover verbazen.
Kom dan in Malta; de oranje bussen kennen slechts 1 ingang/uitgang en die staat gewoon gedurende de hele rit open; airco in optima forma. Het is ongelooflijk als je op het busstation van Valetta staat te kijken hoeveel bussen daar rijden. Het lijkt een chaos, maar als je er een paar dagen gebruik van maakt dan realiseer je je toch hoe goed dit alles functioneert. De smalle straten van Malta, de dichte bebouwing, de grote hoeveelheid mensen. De bussen rijden af en aan; op de meest afgelegen plekken kun je met de bus komen. De chauffeurs rijden op een manier die soms met geen pen te beschrijven is. De bussen zijn vaak oud. Ik las in de krant dat ze nog dateren uit de zeventiger jaren; op een chassis van een oude (Engelse) legertruck werd een chassis gebouwd en daarmee wordt nog steeds gereden.

Interieur van een Maltezer bus

Eerlijkheidshalve moet ik wel vaststellen dat de meeste bussen van wat latere datum zijn; die hele oude zijn gewoon een toeristische attractie.
Helaas zal dit karakteristieke beeld binnenkort uit het Maltees straatbeeld gaan verdwijnen. In het zelfde artikel las ik dat in de bekende "Alles moet anders show", die kennelijk ook in Malta wordt opgevoerd, de firma Arriva het OV aldaar gaat overnemen en dat ook gaat doen met nieuwe bussen. Ik vind het een beetje jammer.

Meikevers in de keuken

De zon gaat vuurrood onder

Het was afgelopen maandag weer zo'n hete dag; de zon nam afscheid als een vuurrode bol. Zo'n moderne elektronische camera compenseert helaas zodanig dat je deze rode kleur niet meer goed ziet; u zult het dus van mij aan moeten nemen dat de zon knalrood was. Die avond was ik druk in de weer met de voorbereiding voor het vertrek de volgende dag naar Malta en ook met de voorbereiding van het eten. En daar hoorde ik een keihard gezoem van een groot insect, en jawel, de eerste meikever van het jaar kwam de keuken binnen gevlogen. Schitterend zo'n groot insect.
Leeft eerst jaren lang als larve onder de grond, ondergaat de metamorfose, zo kenmerkend voor insecten, komt vervolgens als kever boven en vliegt een paar dagen rond. Mannetjes en vrouwtjes zoeken elkaar op, copuleren, het vrouwtje legt eieren in de grond en dan is de cyclus weer rond.

Weinig heldhaftig op z'n rug

Op de Hoflaan vlogen de meikevers altijd tegen de lamp op de loggia en vielen dan bij voorkeur in mijn bierglas. Hier niet, op z'n rug in de gootsteen; weinig heldhaftig voor zo'n grote kever want zonder menselijke hulp komt hij niet meer overeind. Al snel vlogen er meerdere rond in de keuken. Ik ving ze voorzichtig en gooide ze naar buiten. De volgende morgen lag er nog eentje op z'n rug in de vensterbank. Ik dacht dat hij dood was, maar toen ik hem oppakte bewogen de pootjes weer en heb ik ook deze weer in vrijheid gesteld. Maar ze zijn wel erg vroeg dit jaar. Zeker ook door de klimaatsverandering net als de vroege bloei van de Japanse sierkers.

Vies?

Wat is de zomer dit jaar ontzettend vroeg ingevallen. De verjaardag van mijn moeder was de warmste 24 april ooit gemeten. Ik geloof het graag; het was niet eens meer aangenaam om op het balkon te zitten en mijn flat leek wel een broeikas, zo heet was het binnen.
De natuur is losgebarsten; bloesem alom. De berken laten zich niet onbetuigd en spuiten hun stuifmeel rond. Je ziet dat als een waas op plasjes, alleen dit jaar geen plasjes; het heeft al in geen weken geregend. Wèl zie je dat de auto's onder het stuifmeel zitten. In een zijstraatje staat al dagen een auto onder de berken en is geheel bedekt met stuifmeel; dit had iemand genoopt tot het schrijven van "vies" op de voorruit, met een pijl.
Op een auto ziet het er misschien wel uit als stof, maar in werkelijkheid vertegenwoordigt het de kracht, de levenslust van de natuur. Op weg naar het huis van Roos, een hoek verderop, staat een kastanje prachtig in bloei. Ik weet dat in de herfst het wegdek bezaaid zal zijn met kapot gereden kastanjes; ook een teken van de kracht in de natuur. Helaas wordt de schoonheid daarvan door ons mensen in flarden gereden.

Mierenleeuw bij ons koffiebankje

Kuiltjes van mierenleeuwen. Foto geplukt van Internet

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik tot voor kort nog nooit een mierenleeuw in actie had gezien. Wel kende ik de piepkleine kuiltjes in het zand waar in de diepte de mierenleeuw bivakkeert en stiekem wacht totdat er een mier naar beneden rolt. Welnu, op een ochtend deze week besloten we koffie te drinken op ons lievelingsbankje in het Houdringhebos; thermosfles met koffie en lekker in het zonnetje. Plotseling zag ik een beweging vanuit mijn ooghoeken; een geringe hoeveelheid zand kwam telkens in beweging. Jawel hoor, een mierenleeuw die zijn holletje aan het herstellen was. Toen we goed keken onder de beschutting gevende pollen zagen we meerdere holletjes. Het is ook geen wonder dat er daar veel zitten; er is een stevige mierenhoop en er is open zand met enige beschutting: de voorkeursplekken van de mierenleeuw. Natuurlijk kon ik het niet laten om er een mier in te werpen. De mierenleeuw bleef maar zand gooien zodat de mier naar beneden rolde. Vervolgens sloten de kaken zich om de mier en werd deze ongetwijfeld leeg gezogen. Fascinerend!

De schoonheid van architectuur

Van mijn vriend Peter C heb ik geleerd om zonder voorbehoud naar gebouwen te kijken. Niet of ze mooi zijn of lelijk, maar hoe een gebouw tot stand is gekomen, in welk tijdsgewricht, onder welke invloeden, met welke materialen. Wat is of vooral, wat was er revolutionair in die tijd. Dat is voor een leek heel moeilijk te bepalen.
Een per definitie modern gebouw heb ik de afgelopen maanden zien verrijzen in de universiteitswijk De Uithof, hier in de buurt van de Bilt. En ik heb met verwondering gekeken naar zowel het tot stand komen maar vooral naar het eindresultaat. Ik kan helaas een plaatje dat ik tussentijds in de bouw heb geschoten niet meer terugvinden. Dus nu een kleine serie foto's die na de realisatie zijn gemaakt.

Of het revolutionair is kan ik niet beoordelen. Neemt niet weg dat ik onder de indruk ben van de materiaalkunde die het mogelijk maakt om een dergelijk gebouw te realiseren.

Old Shatterhand

Boekenschuur met tweede (en oudere) hands boeken in den Hoorn op Texel

Zoek maar uit! 

Bij een wandeling op Texel, vanuit Den Hoorn kwamen we langs een onbemande boekenschuur alwaar je tweedehands boeken voor een habbekrats kon kopen. Ontzettend leuk! Natuurlijk, boekenwurm die ik ben moest ik daar even grasduinen en daar lag een aantal boeken uit de serie van Karl May, heruitgegeven in mijn jonge jaren. We hadden de meeste bagage laten staan in Den Helder, dus plek zat in de rugzak en dus vijf boeken à raison van 50 eurocent per stuk in de rugzak geladen. En door naar de Koog wandelen. Daar hebben we nog meer ingekocht bakker Timmer; van die heerlijke gemberkorstjes en Roos een groot stuk blanke speculaas.
En dan nu thuis gekomen ben ik begonnen in Old Shatterhand, een spannend boek voor jongens en vaders aldus de achterflap. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het begin inderdaad zelfs redelijk spannend maar wel erg naïef van opzet vond. Maar toen ik mij realiseerde dat de boeken meer dan honderd jaar geleden zijn geschreven dan kan ik niet anders concluderen dat het goede avonturenboeken waren die ons heden niet meer aanspreken. Toen ik enkele jaren geleden probeerde om Louis Couperus te lezen, schrijver uit ongeveer de zelfde tijd als Karl May, heb ik het opgegeven vanwege het raadselachtig geëxalteerde karakter van het boek over de romeinse keizer Heliogabalus terwijl ik Old Shatterhand, band 2 van de serie toch met plezier heb uitgelezen.

"Zeg maar" verdringt "of zo" werkelijk "vet echt"

Geen commentaar

Mijn reisgedrag, d.w.z. zonder auto, noopt mij om vaak de bus te nemen. En daar word ik heel gezellig onderhouden door mijn medereizigers, niet in het minst door de wat jongeren onder hen. Niet gehinderd door bescheiden gedrag laten zij de medereiziger meegenieten van de onderlinge conversatie en daarbij valt mij op dat het fenomeen van modewoorden net als in vroeger jaren hoogtij viert. Zo hoor ik al vele jaren, overigens ook binnen mijn eigen gezin, vooral toen de kinderen nog in de puberteit waren, dat alles met nadruk "echt" is, ook al twijfelde ik daar nooit aan; met nadruk werd gesteld dat het echt was. En vroeg ik of het echt echt was, dan werden ze woedend op me. Vroeger kon ik mijn oude moeder ook altijd zo boos krijgen; zij gebruikte als vulwoorden steeds: "ik zeg", of "zij zegt" en dan vroeg ik wel eens om te pesten: "O ja, zei je dat", en dan sprong ze ook direct op de kast. Maar goed, ik dwaal af.
Want waar het mij nu om gaat is dat die modewoorden soms kunnen persisteren in het dagelijks gebruik, zoals de uitdrukking "echt" en "mijn ding". Maar tot mijn verbazing merk ik dat alle modewoorden heden zijn verdrongen door de uitdrukking "zeg maar"; het gebeurde in minder dan geen tijd, je hoort het on en te pas (uitdrukking van mijn vriend Dick). Laatst telde ik het aantal keren dat iemand "zeg maar" zei; een student die iets over zijn project vertelde aan een medestudent en hij zegmaarde minstens drie keer per minuut. Maar ook laatst bij een aantal vergaderingen merkte ik dat een, niet eens zo jong medebestuurslid zegmaarde dat het een lieve lust was. Mijn zoon Peter probeerde ooit tevergeefs het woordje "mieters", uit de grijze oudheid, opnieuw te introduceren. Nou ja, ontiegelijk, enorm, überhaupt, dus, de modewoorden uit mijn jonge jaren hebben hun normale plek in de taal hervonden. Misschien gebeurt dat ook wel met "vet", volgens mij een synoniem voor dik en als zelfstandig naamwoord voor onderhuids adipeus weefsel, zeg maar, spek.

24 april en de klimaatverandering

Deze foto is van het schoolplein recht tegenover mijn flat. De bomen die daar net in bloei beginnen te komen zijn van het soort Japanse sierkers. Van deze boom hadden mijn ouders al sinds de jaren vijftig een exemplaar in hun piepkleine stadstuintje aan de Josephus Jitta straat in Amsterdam. In de loop der jaren was de, aanvankelijk vrij kleine struik uitgegroeid tot een enorme boom. Regelmatig werden er zware takken uitgezaagd om de boom enigszins in de hand te houden. Deze boom bloeide, als alle Japanse sierkersen heel uitbundig; een schitterend gezicht die roze bloemenpracht. Hier in ons dorp staan er veel van en ik geniet er ieder jaar van. 

Mijn moeder vierde haar verjaardag op 24 april en op die dag stond strijk en zet de Japanse sierkers, alsof de klok erop gelijk was gezet, schitterend in volle bloei. Dat was dit jaar op 13 april, 10 dagen eerder dan in vroeger jaren. Waarschijnlijk een effect van de klimaatswijziging. 

Dit jaar zou zij 85 jaar geworden zijn op deze 24e april.

Over de Lekdijk naar Culemborg

Het Waterliniepad loopt na de waterinlaatplaats bij de Lek verder naar Culemborg. Daar de pont over en dan het schitterende plaatsje in. Een oud plaatsje, één van Neerlands schoonheden. Daarvan kom je er toch wel veel tegen als je wandelt. Eerder noemde ik al Elburg, maar ook Spakenburg en dan nu Culemborg doet je goed.

Boerderij langs de Lekdijk op weg naar Culemborg

Aan de ene kant de landerijen met vaak prachtige boerderijen. Hier en daar liepen de koeien al buiten+ het is ook zulk prachtig weer inmiddels. De bomen staan in bloei. Aan de andere kant het fraaie Hollands rivieren landschap met de uiterwaarden en de kalme stroom van de Lek. Heel in de verte de spoorbrug met daarachter de gierpont naar Culemborg.

Hollands rivierenlandschap

Met in de verte de spoorbrug

Moe sjokten we verder langs een boerderij die ik wel vanuit de trein kende. Bij (heel) hoog water stond deze boerderij voor mijn gevoel middenin het water. Nu zag ik dat de weg naar de pont over een dijk loopt waaraan deze boerderij is gelegen op een terp. Zo houdt hij zijn voeten droog en is er toch verbinding met de buitenwereld. En dan aan de overkant, nog een klein stukje lopen ligt het dorp (of stad?) Culemborg. Ik was er nog nooit geweest en verbaasde me over de fraaie gebouwen die rond het oude dorpsplein stonden. 

Kent u dit merk nog?

Een reusachtige ouderwetse advertentie voor een al lang verdwenen sigarettenmerk versierde de straat. De vismarkt en niet te vergeten het poortgebouw. Ik toon het u in de fotocollage, die u hierbij kunt aanklicken.