"Rot muziek"

Vanmorgen bij de koffie hadden we het zo over Noorwegen en mijn enig bezoek aan dat land in 2003. Dat was rondom deze tijd; ik heb mijn verjaardag daar toen gevierd met mijn toenmalige collega Marlies. We waren op een wereldcongres aldaar over kwaliteitsverbetering in de gezondheidszorg. Een imposant congres waarvan ik me nog wel enkele wetenswaardigheden weet te herinneren, maar dat ter zijde.
Daar in Noorwegen had ik heerlijk maar vooral schandalig veel gegeten waaronder, ja ja, walvis; dat kon je daar gewoon in een restaurant bestellen (eigenlijk kon het moreel niet, maar ik kon het niet laten staan omdat ik alles wil proeven en het was heerlijk, net haas). Maar toen ik terugkwam leek ik zelf wel een walvis zo dik was ik geworden. Ik ben niet eens meer op de weegschaal gaan staan; ik woog meer dan 92 kilo en ben direct rigoureus gaan lijnen. Van die tijd heb ik mijn kennis opgedaan van vetverbranding door de spieren. Iedere dag liep ik voor zes uur 'smorgens naar m'n werk en 'savonds weer terug; ik at heel weinig en viel door het regime van weinig eten èn heel veel bewegen razendsnel en zonder al te grote honger af. Ik weet nog dat mijn vader enkele maanden later (hij lag toen in het ziekenhuis) direct zag dat ik zo ontzettend was afgevallen.
2003, het was het jaar dat mijn vader overleed; dat jaar zong ik in het koor Ein Deutsches Requiem van Brahms. De aria: Herr, lehre doch mich, das ein Ende mit mir haben muss. Dat was natuurlijk ontzettend van toepassing. Ik mocht die aria van de dirigent tegen het koor in zingen. Dat raakte mij diep met mijn stervende vader voortdurend in mijn gedachten.
Daarover hadden Roos en ik het vanmorgen bij de koffie. En dan kijk je op Wikipedia en merk je tot je afgrijzen op dat die Jan Rot ook deze prachtige muziek in een "Rot-hertaling" heeft omgezet. Hoe durft iemand dit te doen met zo'n meesterwerk. Maar ook, hoe kan publiek zo stom zijn om daar naar te gaan luisteren en daarmee deze waanzin in stand te houden. Dat doet mij denken aan het geven van een Euro op station Utrecht aan zo'n "muzikant met een harmonica uit één of ander Oost-Europees land". Maar dat doe je dan nog uit medelijden. Bah.

Tekst en muziek

Jarenlang heb ik zangers begeleid op de piano. Het ging om prachtige klassieke liederen van Schubert, Mozart en een enkele keer van andere componisten. Vooral Roos hamerde er altijd op dat ik meer naar de tekst moest luisteren om de muziek te kunnen begeleiden zoals het moet. Ach, ik was het daar niet zo mee eens. Die goede componisten weten in de muziek ook precies te leggen wat convenieert met de tekst. Zo weet ik nog dat ik bij het overlijden van een goede vriend de absolute behoefte had om het lied "Abendempfindung an Laura" te spelen. Meteen de avond dat ik hoorde van het overlijden en dan in de kerk op de vleugel. Ik kende de tekst niet, maar voelde dat het muziek was die je opdraagt aan een gestorven vriend. En dat was ook zo: "Schenk auch du ein Tränchen mir, und pflücke mir ein Veilchen auf mein Grab", enzovoort, een prachtige tekst inderdaad.
Maar ook andersom; bij de Altrapsodie van Brahms kon ik mijn tranen absoluut nooit bedwingen. Of het nu door de door mij zo bewonderde Alt Kathleen Ferrier wordt gezongen of door anderen, bij de strofe: "Ist auf deinem Psalter, Fater der Liebe, ein Ton seinem Ohren vernehmlich, so erquicke sein Herz"  liepen de tranen onbedwingbaar over mijn wangen. Overigens inmiddels niet meer. De tekst was niet te verstaan, maar dankzij de inspanning van Roos kwam het gedicht van Goethe boven water. Het gaat over een wanhopige, op zoek naar zingeving.
Vanuit de USA kreeg ik van mijn goede vriend, die route66 aan het rijden is Gene Pitney in het vizier. Twenty four hours from Tulsa" heet het lied en speelt in Tulsa, de plaats waar mijn vriend zich op dat moment bevond.
Drie woorden en twee klickjes en ik zit naar Gene Pitney te luisteren. Die karakteristieke stem, dat fraaie samenspel van die twee trompetten met viooltjes op de achtergrond. Zielig liedje trouwens. Plotseling zo verliefd geworden dat hij niet meer naar z'n vrouw gaat terwijl hij best nog van haar houdt. Op slechts 24 hours from Tulsa, dus vlak bij huis?!
Ken het nummer precies qua muziek ondanks al die decennia maar heb nooit enig idee gehad waar het over ging en nu luister ik naar de tekst terwijl ik dit schrijf. Wat is er toch veel mogelijk geworden in die 47 jaar.