Jean Auel en sexuele voorlichting

Grottekening van een paard. Afkomstig van een grot in de Dordogne.

Misschien is het geen literatuur. Neemt niet weg dat ik de hele serie van Jean Auel genaamd "De stam van de holenbeer" met bijzonder veel genoegen heb gelezen. Tot mijn verrassing stond het laatst uitgekomen deel onlangs gewoon tussen de uit te lenen boeken bij de bibliotheek. Met genoegen het ik het meegenomen en in hoog tempo uitgelezen. In dit laatste deel "Het lied van de grotten" gaat het vooral om de magische grotten. En die zijn inderdaad magisch. De Dordogne is vanouds een streek waar ik graag kwam en nog steeds kom. Destijds toen ik nog over een auto beschikte reden An en ik langs al die grotten. De grot van de honderd mammoeten kan ik me nog precies voor het oog toveren; eindeloze brede gangen met enorme aantallen groot en klein getekende mammoeten. Of er ook andere dieren waren afgebeeld weet ik niet meer.

De serie is inmiddels aangegroeid tot zo'n zestal dikke boeken. Ik droom er graag in weg vanwege de schitterende beschrijving van het onbedorven landschap en de cultuur van de jager/verzamelaar die op indrukwekkende wijze wordt beschreven. Maar wat ik mij al lezende realiseerde was dat deze serie boeken ook een verrekte goede sexuele voorlichtingsfunctie hebben; vooral voor jonge vrouwen moet het een verademing zijn om te lezen hoe een tedere, op elkaar gerichte sexualiteit zich afspeelt. 

Mijn oudste dochter las de serie toen ze een jaar of 15 was denk ik. Ik heb de hele serie die ik toen had weggegeven omdat hij te veel ruimte innam; ik gaf hem aan de dochter van een kennis van me. Overigens had ik er geen seconde bij stil gestaan maar bedacht ik mij achteraf dat de serie wel erg expliciet was. Maar toen kon ik de boeken niet meer met goed fatsoen terug vragen. Ik hoop maar dat ze er wat aan gehad heeft. 

Sinclair en Hesse

Hermann Hesse

Vaak lees ik meerdere boeken naast elkaar. En dat is ook nu het geval. Eerder meldde ik al dat Lanny Budd weer eens op mijn nachtkastje lag. Het tweede deel van de grote serie die handelt over de geschiedenis van de eerste helft van de twintigste eeuw. Lanny maakt op onwaarschijnlijke wijze, bijzonder boeiend verteld, allerlei situaties mee, ontmoet allerlei lieden die een grote rol speelden in het wereldgebeuren en vertolkt op onverholen wijze een bijzondere zienswijze op de politieke gang van zaken. De schrijver is Upton Sinclair, zijn naam noemde ik reeds.
Daarnaast was ik vorige week in de bieb op zoek :naar zo'n boek dat ik iedere tien jaar weer eens ter hand neem, Narziss en Goldmund van Hermann Hesse. Zo'n heerlijk boek over de worsteling van jonge mensen in het proces van levenskunst en daarnaast zo'n heerlijke beschrijving van een autoloze wereld net als Jean Auel doet in haar "Stam van de holenbeer". Helaas was het boek niet voorhanden, maar wel het boek Demian. Dat las ik toen ik nog maar half zo oud was als nu. En net als toen, in één adem uitgelezen. Fantastische beschrijving van een innerlijke worsteling van een jonge man. Wel wat pathetisch vind ik nu als oudere, maar 30 jaar geleden werd ik sterk beïnvloed door dit boek.
Maar wie schetst mijn verbazing als ik mij realiseer dat de naam van de hoofdpersoon, Sinclair, de zelfde is als die van de schrijver van de Lanny Budd serie. Maar ook de naam van het eerste boek van de serie lijkt wel rechtstreeks uit het verhaal over Demian te komen: Einde van een wereld, het is de naam van het laatste hoofdstuk.
Het leidt ook geen twijfel dat Upton Sinclair de boeken van Hesse heeft gelezen; zij waren tijdgenoten, werden vrijwel in het zelfde jaar geboren (1878 resp 1877) en leefden vrijwel even lang (tot 1968 resp. 1962).
Ik neem echter aan dat Upton niet zijn achternaam heeft doen veranderen onder invloed van het boek van Hesse, dat al in 1919 werd geschreven.
Een merkwaardig toeval.

Jean Auel en De Stam van de Holenbeer

Het is misschien geen literatuur; het is fictie, maar voor mij als natuurliefhebber heerlijk om in weg te dromen. Inmiddels heb ik de meer dan een halve meter hoge stapel boeken over "De stam van de Holenbeer" misschien wel vijf keer gelezen. Het is, net als de Odysseia van Homerus, een schitterend en avontuurlijk reisverhaal waarin erg veel gebeurt. Maar de verhalen over Ayla en Jondalar, de twee hoofdpersonen wordt de natuur en de wijdsheid van het ongerepte landschap, met al z'n dieren en geografische eigenschappen zodanig beschreven dat ik er uren lang in kan wegdromen. Met spijt ben ik dan nu ook weer aangekomen in het laatste boek. 

Jean Auel, de schrijfster van deze mega serie heeft zich geweldig verdiept in de wetenschappelijke stand van zaken op het gebied van Europa 10.000 jaar geleden. Zij heeft op die basis heel fraai beschreven hoe twee mensenrassen, de Neanderthalers en de Homo Sapiens in het oude Europa aanvankelijk naast elkaar leefden met hun verschillende gewoonten. Amerikaans als zij is, schrijft ze nogal juichend over de moderne mens met een geweldig vooruitgangsgeloof; en met een Rousseau-achtige bewondering over het oude volk van de Neanderthalers, dat volledig wars is van elke verandering. Zoals we natuurlijk weten zijn de Neanderthalers uiteindelijk van de aardbodem verdwenen, misschien wel opgegaan in de nu nog levende mensen, dat laat Auel terecht in het midden.

Het is natuurlijk wel een goede weerslag van hoe de moderne Westerse mens in elkaar zit; altijd maar meer, verder, nieuw, nieuwsgierig, met als keerzijde: nooit genoeg en uiteindelijk te veel van alles, maar ook bewonderenswaardige cultuurschatten, wetenschap en filosofie.