Jean Auel en sexuele voorlichting

Grottekening van een paard. Afkomstig van een grot in de Dordogne.

Misschien is het geen literatuur. Neemt niet weg dat ik de hele serie van Jean Auel genaamd "De stam van de holenbeer" met bijzonder veel genoegen heb gelezen. Tot mijn verrassing stond het laatst uitgekomen deel onlangs gewoon tussen de uit te lenen boeken bij de bibliotheek. Met genoegen het ik het meegenomen en in hoog tempo uitgelezen. In dit laatste deel "Het lied van de grotten" gaat het vooral om de magische grotten. En die zijn inderdaad magisch. De Dordogne is vanouds een streek waar ik graag kwam en nog steeds kom. Destijds toen ik nog over een auto beschikte reden An en ik langs al die grotten. De grot van de honderd mammoeten kan ik me nog precies voor het oog toveren; eindeloze brede gangen met enorme aantallen groot en klein getekende mammoeten. Of er ook andere dieren waren afgebeeld weet ik niet meer.

De serie is inmiddels aangegroeid tot zo'n zestal dikke boeken. Ik droom er graag in weg vanwege de schitterende beschrijving van het onbedorven landschap en de cultuur van de jager/verzamelaar die op indrukwekkende wijze wordt beschreven. Maar wat ik mij al lezende realiseerde was dat deze serie boeken ook een verrekte goede sexuele voorlichtingsfunctie hebben; vooral voor jonge vrouwen moet het een verademing zijn om te lezen hoe een tedere, op elkaar gerichte sexualiteit zich afspeelt. 

Mijn oudste dochter las de serie toen ze een jaar of 15 was denk ik. Ik heb de hele serie die ik toen had weggegeven omdat hij te veel ruimte innam; ik gaf hem aan de dochter van een kennis van me. Overigens had ik er geen seconde bij stil gestaan maar bedacht ik mij achteraf dat de serie wel erg expliciet was. Maar toen kon ik de boeken niet meer met goed fatsoen terug vragen. Ik hoop maar dat ze er wat aan gehad heeft. 

Jean Auel en De Stam van de Holenbeer

Het is misschien geen literatuur; het is fictie, maar voor mij als natuurliefhebber heerlijk om in weg te dromen. Inmiddels heb ik de meer dan een halve meter hoge stapel boeken over "De stam van de Holenbeer" misschien wel vijf keer gelezen. Het is, net als de Odysseia van Homerus, een schitterend en avontuurlijk reisverhaal waarin erg veel gebeurt. Maar de verhalen over Ayla en Jondalar, de twee hoofdpersonen wordt de natuur en de wijdsheid van het ongerepte landschap, met al z'n dieren en geografische eigenschappen zodanig beschreven dat ik er uren lang in kan wegdromen. Met spijt ben ik dan nu ook weer aangekomen in het laatste boek. 

Jean Auel, de schrijfster van deze mega serie heeft zich geweldig verdiept in de wetenschappelijke stand van zaken op het gebied van Europa 10.000 jaar geleden. Zij heeft op die basis heel fraai beschreven hoe twee mensenrassen, de Neanderthalers en de Homo Sapiens in het oude Europa aanvankelijk naast elkaar leefden met hun verschillende gewoonten. Amerikaans als zij is, schrijft ze nogal juichend over de moderne mens met een geweldig vooruitgangsgeloof; en met een Rousseau-achtige bewondering over het oude volk van de Neanderthalers, dat volledig wars is van elke verandering. Zoals we natuurlijk weten zijn de Neanderthalers uiteindelijk van de aardbodem verdwenen, misschien wel opgegaan in de nu nog levende mensen, dat laat Auel terecht in het midden.

Het is natuurlijk wel een goede weerslag van hoe de moderne Westerse mens in elkaar zit; altijd maar meer, verder, nieuw, nieuwsgierig, met als keerzijde: nooit genoeg en uiteindelijk te veel van alles, maar ook bewonderenswaardige cultuurschatten, wetenschap en filosofie.