Een huisje in het Dordogne bos

Vakantieverblijf Les Lavandes 

Mijn ouders kwamen voor het eerst in de Dordogne op de vakantie locatie "Les Lavandes". Dat was ergens eind zeventiger jaren. Lien en ik hebben hen in ieder geval één keer daar opgezocht. Bij die gelegenheid leidde mijn vader mij rond in wat ik later als zijn "kleine paradijsje" ben gaan beschouwen. Behalve de bloemen, met name de orchideeën en de graslathyrus liet hij me ook een merkwaardig "Hans en Grietje huisje" ergens middenin het bos zien. Toen ik hier afgelopen maand met Roos was wilde ik wel eens zien of dat huisje er nog stond en tot mijn genoegen was dat het geval. Hoe lang het er al staat is niet duidelijk; waarschijnlijk al van ver voor de tijd dat Dick en Truus van Dordt het landgoed "Les Lavandes" kochten, dus in de tijd dat hier nog van die grappige, mobiele destillatie apparatuur werd ingezet om de Lavendelbloemen direct te verwerken tot geurstoffen voor de parfumindustrie. Wie anders zou zo'n huisje gebouwd hebben.

In gepeins verzonken

Het stond er nog precies zoals ik het zo'n 35 jaar geleden voor het eerst aantrof.
In het huisje staat nog wat gereedschap; het deurtje gaat nog open alsof het nog regelmatig gebruikt wordt; de spinnenwebben vertellen een ander verhaal.
Het was hier in de buurt dat vroeger een herderin liep met haar kudde. Zij had met haar man een boerderij aan het begin van het landgoed. We kochten daar eieren van los lopende kippen met dooiers die knaloranje waren vanwege alle groenvoer dat deze kippen de hele dag bij elkaar scharrelden. We haalden er verse melk zo van onder de koe.
Het boerenechtpaar had een dochter die natuurlijk aan de man gebracht moest worden. Haar vader bracht haar op de zaterdag avond, de dansavond naar de stad (zal wel Le Bugue geweest zijn of anders St Alvère) en zat dan de hele avond in zijn auto te wachten tot ze weer terug gebracht moest worden. Je zat er wel heel afgelegen maar idyllisch.
Bij mijn laatste vertrek kan ik mij nog herinneren dat het korenveld door een heel rood patroon van bloeiende klaprozen werd gekenmerkt. Nu niet meer; het veld dat we nu zagen was modern ingezaaid en kende geen veldbloemen meer. Ook stond er nu een hoog hek rond een groot deel van het landgoed en was de weg geplaveid. De moderne tijd, net wat u zegt.

Crême Brulée

Crême brulée

Al decennia lang is de Périgord, Dordogne één van mijn grote favorieten. Frankrijk was in de zeventiger jaren sowieso een favoriet van het reizende Nederland, maar naar het culinair Walhalla van de Dordogne ging toch wel mijn grote voorkeur uit. En nog steeds mag ik daar graag komen; zo iedere drie jaar trek ik daar in m'n eentje een weekje al wandelend rond en eet me ongans aan foie gras, cuisse de canard en als favoriet nagerecht de crême brulée. Eén van m'n favorietjes is Hotel Restaurant Au bon Acceuil in Limeuil, een klein plaatsje hoog aan de samenloop van de Vézère en de Dordogne. Ooit zat ik daar aan de oever met m'n zwangere echtgenote toen er een kleine adder vlakbij haar blote voeten in het water voorbijzwom. Maar ook zag ik daar eens een zwaar ondersteunde vrij jonge man die lijkbleek zag, sterk vermagerd was en waarvan ik direct het idee had dat hij aan de ziekte leed die ik op dat moment in een proefdiermodel aan het onderzoeken was.
Maar ook een herinnering dat we daar met Duitse vrienden, Eckart en Christine aten en ik een duurder menu had besteld dan de rest, vraatzuchtig als ik altijd ben geweest. Tot mijn verontwaardiging kregen zij een gang waarbij ik niets kreeg. Tot grote lol van Eckart ging ik verongelijkt naar de bediening die mij er gemelijk op wezen dat er in mijn (dan misschien wel duurdere) menu, een gang minder was opgenomen.
Maar de laatste keren dat ik er was wilde ik toch proberen om crême brulée ook eens zelf thuis te gaan maken. Desgevraagd kreeg ik een eenvoudig antwoord, gewoon melk, suiker en eidooiers. Maar ik kreeg het niet voor elkaar. Dus het jaar erop heb ik aan de dame van het restaurant opnieuw gevraagd om het recept inclusief wat uitleg over hoeveelheden en techniek. Van Roos kreeg ik een brandertje, maar het suikerlaagje vind ik nog steeds een probleem. Maar hier volgt het recept, dat ik al meerdere malen met succes heb beproefd.

Crême Brulée

Voor 2 personen. In een kleine steelpan 250 ml slagroom en 50 gram suiker en een kwart zakje vanille suiker (kun je ook rustig weglaten) beter nog een vanillestokje eerst laten trekken in de room. Op zeer laag vuur roeren totdat de suiker is opgelost. Niet warmer laten worden dan lauwwarm. In een kommetje 2-3 eierdooiers (afhankelijk van de grootte van de eieren). Even roeren en dan door een zeef in de zoete, lauwe melk gieten (om de mogelijke strengen te verwijderen). Weer goed roeren tot een homogeen mengsel. Daarmee vul je twee speciale crême brulée bakjes. Die zet je voorzichtig in de oven (lastigste onderdeel van het bereidingsproces, lekt snel) en je zet de oven op 100 graden gedurende 5 kwartier. Dan afkoelen op het aanrecht en later in de koelkast. Na een uurtje strooi je er een dun laagje fijne kristalsuiker op, maakt het vochtig met een plantenspuit en met een speciaal brandertje caramelliseer je de suiker. Opnieuw in de koelkast en dan verschrikkelijk smullen.

Recept afkomstig van restaurant Au Bon Acceuil te Limeuil, Périgord aan de samenvloeiïng van de Vézère en de Dordogne.

Jean Auel en sexuele voorlichting

Grottekening van een paard. Afkomstig van een grot in de Dordogne.

Misschien is het geen literatuur. Neemt niet weg dat ik de hele serie van Jean Auel genaamd "De stam van de holenbeer" met bijzonder veel genoegen heb gelezen. Tot mijn verrassing stond het laatst uitgekomen deel onlangs gewoon tussen de uit te lenen boeken bij de bibliotheek. Met genoegen het ik het meegenomen en in hoog tempo uitgelezen. In dit laatste deel "Het lied van de grotten" gaat het vooral om de magische grotten. En die zijn inderdaad magisch. De Dordogne is vanouds een streek waar ik graag kwam en nog steeds kom. Destijds toen ik nog over een auto beschikte reden An en ik langs al die grotten. De grot van de honderd mammoeten kan ik me nog precies voor het oog toveren; eindeloze brede gangen met enorme aantallen groot en klein getekende mammoeten. Of er ook andere dieren waren afgebeeld weet ik niet meer.

De serie is inmiddels aangegroeid tot zo'n zestal dikke boeken. Ik droom er graag in weg vanwege de schitterende beschrijving van het onbedorven landschap en de cultuur van de jager/verzamelaar die op indrukwekkende wijze wordt beschreven. Maar wat ik mij al lezende realiseerde was dat deze serie boeken ook een verrekte goede sexuele voorlichtingsfunctie hebben; vooral voor jonge vrouwen moet het een verademing zijn om te lezen hoe een tedere, op elkaar gerichte sexualiteit zich afspeelt. 

Mijn oudste dochter las de serie toen ze een jaar of 15 was denk ik. Ik heb de hele serie die ik toen had weggegeven omdat hij te veel ruimte innam; ik gaf hem aan de dochter van een kennis van me. Overigens had ik er geen seconde bij stil gestaan maar bedacht ik mij achteraf dat de serie wel erg expliciet was. Maar toen kon ik de boeken niet meer met goed fatsoen terug vragen. Ik hoop maar dat ze er wat aan gehad heeft. 

Lauzerte

In het kerkje van Lauzerte zie je het prachtige gebroken licht op de eeuwenoude stenen vloer. Betoverend mooi.