Purmerringvaart

De laatste dagen is er nogal wat gebeurd. Op 13 december werd ik opa en dat heeft al het andere enigszins overschaduwd. En het voorafgaande weekend had ik zulke leuke dingen beleefd!

Zaterdag 11 december was de werkgroep Kwadijkse Vlot in het kader van natuurbeheer een stuk rietland aan het schonen. Afgezien van een actie op Texel bij het herstel van de Zandkuil, het insectenreservaat van Jacques P.Thijsse, was dit mijn eerste activiteit in deze werkgroep. Het was prachtig weer, droog en niet te koud. U ziet mij hier op de foto met wat afgemaaid riet op de riek gestoken. Op die manier hebben we met een aantal mensen een fors stuk land van haar struweel ontdaan. De werkgroep doet dat al meer dan tien jaar op dit terrein aan de Purmerringvaart. De grond wordt verschraald en krijgt natuurlijk ook meer licht. Het effect is dat er in het voorjaar een groot aantal orchissen groeien. Door zgn. mozaïek-beheer wordt zorg gedragen voor de insecten.

Nu was het effect vooral een kerstmaal voor de torenvalk. De muizen, waaronder de zeldzame Noordse woelmuis, werden door het gemaai en het riet ruimen natuurlijk verstoord. We vonden er al werkende ook eentje die door de machine was geraakt, maar er vielen er meerdere ten prooi aan de torenvalk. Nou die schijnen het slecht te hebben vanwege de opkomst van de havikken in dit weinig boomrijke gebied. Een feestmaal was dus wel op zijn plaats.

Bliksem

Als je er op let zie je een enkele keer een boom die door de bliksem is geraakt. Zo ook deze den. De bliksem heeft via de buitenkant van de boom de weg naar de grond gevonden en daarbij de schors flink beschadigd. De boom heeft het overleefd maar wel met een zwaar verwonde schors. Deze heeft zich hersteld maar het hout onder de schors is wel bloot komen te liggen. Niet goed voor de boom, maar wel goed voor de spechten en insecten. Als in een flatgebouw liggen de nesten van de spechten gestapeld in de boom. Je kunt dat zien aan de nestgaten. Onderin de stam is de boom al aan het rotten.
Vorig jaar zomer bekeek ik het rottingsproces onderin de stam eens van dichtbij, echter ook een wespenvolk had aldaar intrek genomen in de boom; ik schrok ervan met m'n allergie voor wespensteken. De papieren raten kon ik aan het eind van het seizoen nog zien zitten in de nestholte. Grappig zoals deze rotzakken van hout zulk fraai papier kunnen maken met hun kaken. Onbeschreven oerpapier volgens een proces dat wel lijkt op de manier waarop wij mensen van hout papier maken.

Tot stof ..........

Dit is zo'n normaal beeld uit het bos; een stronk van een dode boom, half vergaan, vermolmd, gaatjes in het hout. Dit is zo'n beeld waar ik de "kinderen van Strabrecht" graag even bij stil laat staan. Wat gebeurt hier eigenlijk? Een boom is dood gegaan; verzwakt als ze was door ouderdom? watergebrek? schimmel? insectenvraat? zijn de levensprocessen gestopt. Micro-organismen beginnen direct aan de afbraak; de resten van de dode boom zijn weer voedsel voor andere soorten. De larven van insecten vreten de micro-organismen, de houtresten; de insecten worden op hun beurt weer opgegeten door andere insecten en door vogels of andere dieren. Als insecten de stam verlaten, laten ze een gaatje over. Bepaalde mierensoorten leven graag in en van dood hout. Kortom, een heel feestmaal voor de overlevenden en de boom keert terug tot stof.

Die onbarmhartige natuur

Dit is wel een heel bizar plaatje van de restanten van een woerd, vast ten prooi gevallen aan een roofdier. Overigens valt het op hoe weinig je eigenlijk van dode dieren tegen komt in de natuur. Dat was heel anders toen we in het voorjaar op excursie waren bij de Oostvaardersplassen. Van de beheerder hoorden we dat dode runderen en paarden moesten worden afgevoerd volgens de wet. Alleen de edelherten mochten blijven liggen met als gevolg dat er ook een flinke populatie vossen, aasetende vogels als kraaien (en raven?) een kans kregen. Een mooi eco-systeem had zich daar zichtbaar ontwikkeld. In onze contreien gaat het natuurlijk vooral om kleine dieren die het loodje leggen. Maar een dood dier zie je toch maar zelden; kennelijk worden de zwakkeren voortijdig weggevangen en opgevroten.

Kwaliteit

Wat is dit nu voor een gek plaatje en wat heeft het met kwaliteit te maken? Welnu, het gaat hier om een zandpad met kuilen die veroorzaakt worden door auto's. Nee, geen gezeur over autogebruik op zandpaden, maar een illustratie van wat onregelmatigheden zich vergroten in een proces.
Als zo'n zandpad nat is geworden door de regen ontstaan er plassen op de diepere plekken. RIjdt er dan een auto door zo'n plas dan spuit het water, met daarin het zand uit het kuiltje naar buiten het spoor. Het gevolg is dat de kuil nog dieper wordt en het negatieve effect steeds groter net zolang tot er geen doorkomen meer aan is voor auto's. Heb je nou een asfaltweg dan treedt dit effect niet op, tenzij er gaten in de weg ontstaan; ook die hebben de neiging snel groter en dieper te worden.
Zo'n twintig jaar geleden, we waren met een gezelschap van o.a. gepensioneerde ingenieurs van de NS op stap met een bus ergens in Friesland. Vanuit m'n "oorhoeken" luisterde ik mee met een gesprek van een aantal van hen. Het ging over slijtage van de rails en de noodzaak om de rails regelmatig te slijpen. Ook daar heb je het effect zoals ik dat boven beschreef voor het zandpad. Een lichte oneffenheid in de rails, zeg maar een klein kuiltje wordt steeds dieper omdat de zware treinen er telkens weer "naar beneden" vallen, zij het maar een fractie van een milimeter, maar daarmee wel verdieping van het kuiltje veroorzaken. Als je naar de rails van een trein of tram kijkt dan zie je dat soms ook in de vorm van enige (zeer lichte) ribbeling.
Nu vertelde één van die ingenieurs dat er in Duitsland ergens een traject met de allergrootst mogelijke precisie was aangelegd en de rails voor gebruik van het traject volmaakt glad was afgeleverd. Een onverwacht effect was nu dat deze ribbeling niet meer optrad. De topkwaliteit verdiende zich geheel terug.
Voor mij is dit proces de rest van mijn leven de metafoor geworden voor het belang van kwaliteit in processen. Ach ja, daar moest ik aan denken toen ik dat zandpad zag op de Veluwe.

Uitzending gemist en Slow Food

Degenen die mijn Bloggies regelmatig lezen hebben kunnen opmerken dat ik, na een fase van regelmatig mopperen over Slow Food, mijn kritiek in die richting niet meer heb geuit. Het contrast tussen wat SFN deed en wat SFI als boodschap heeft, was mij te groot; ik voelde me niet echt thuis bij SFN. Maar wel bij SFI en dat is nog eens duidelijk geworden nadat ik de uitzending heb gezien die over Slow Food, over de Salone del Gusto werd geproduceerd door, hoe kan het anders, de VPRO. (Hoewel ik eigenlijk helemaal nooit TV kijk, ben ik wel tientjeslid van deze omroepvereniging puur vanwege de kwaliteit van haar producties in verleden en, naar blijkt, ook heden).
Want over Slow Food ging de uitzending van Trendspotting. Het heeft me goed gedaan dat ik deze uitzending, dankzij mijn goede vriend Dick op mijn scherm zichtbaar kon maken. En vooral omdat ik nogmaals, na het lezen van de boeken van Petrini, maar nu ook na het luisteren naar hem en de vice-presidente met de moeilijke Indiase naam, mij zo verbonden voel met het gedachtegoed van SF. Ik adviseer iedereen die mijn beweegredenen wil kennen om de uitzending te bekijken.
Overigens denk ik er sterk over om de Salone del Gusto in Turijn, ondanks de hoge kosten maar eens regelmatig te gaan bezoeken. Dat proeven van al die wereldprodukten lijkt mij een onovertrefbaar genoegen! Gelukkig komt er dit jaar ook een dergelijke bijeenkomst in NL; eerst die maar eens bezoeken en inkopen doen.

Angst voor de natuur

Dat een tekenbeet niet moet worden onderschat ben ik van overtuigd. Mijn oudste dochter heeft, na een enkele beet van een teek, akelige gewrichtsklachten gehad die gelukkig snel werden gediagnosticeerd als "Lyme" en behoorlijk goed zijn verdwenen na een zware anti-bioticum kuur. Zelf ben ik wel honderd keer door een teek gebeten, maar gelukkig steeds zonder narigheid. Een mij welbekend natuurvorser heeft ook Lyme opgelopen na een tekenbeet, dus ongevaarlijk is het zeker niet.
Desalniettemin krijg ik toch de kriebels van de tendentieuze berichtgeving over alle gevaren die je in de natuur zou lopen. De mensen worden overal bang voor gemaakt en de natuur is nu juist zo'n bron van vreugde, ontspanning, gezondheid. Dat zou wat mij betreft veel meer accent moeten krijgen dan alleen "die teken".

Sint Maarten en Sinterklaas

Eind november liep ik over de Hessenweg bij ons in het dorp; het geschal klonk mij al tegemoet. Ach ja, het is binnenkort Sinterklaas, bedacht ik mij. Sta je niet meer zo bij stil als jongere oudere. Als "Zwarte Pieten" geschminckte blaaspoepers stonden een geweldig lawaai te produceren. De doelgroep, kinderen, althans dat neem ik aan, stonden of zaten op de schouders van hun vader(s) en luisterden naar het kabaal. Zelf zingen, zoals in mijn tijd was er niet bij voor de kleintjes; ze zouden geheel overstemd worden.
Het deed mij even denken aan een paar weken geleden; het was slecht weer, regen, harde wind, ik zat op de fiets en hoorde een bekend, opgewonden geluid van kinderstemmen. Dat hoor je eigenlijk nooit zo laat op de (herfst)avond. Ach, het zal Sint Maarten zijn vandaag. En ja, inderdaad daar liep een stoet kinderen met lampionnen, hoewel kinderen? Er liep een enorme groep volwassenen, ouders ongetwijfeld, met enkele kinderen. "Lampionnen", althans gekochte en zeker niet zelf-gemaakt en met elektrisch licht en zeker geen kaarsjes. Maar ook geen liedjes meer.
Sint Maarten, Sintemaarten zoals mijn grootmoeder zei, was van oorsprong een feest van boven het Noordzeekanaal. De zaanstreek, waar mijn grootmoeder vandaan kwam kende een traditie op dit gebied. Mijn grootmoeder vertelde dat de kinderen de deuren langs gingen en dan een (dreinerig) liedje zongen:
Sinte, sinte Maarten,
De kalveren hebben staarten,
De koeien hebben horens,
De klokken hebben torens,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan, enzovoorts

Er volgde dan een koekje, of een snoepje en een enkele keer wel een (halve) cent. Aan het eind van de avond had ze dan een schortzak met een kleverige massa snoep en koek door elkaar. Een lampion werd gemaakt van een suikerbiet; eigenlijk kan ik me dat niet herinneren wat ze me daar over had verteld. Maar ouders.....? die waren er zeker niet bij.

Kruising

Hier in Bilthoven is op één van de belangrijke kruisingen een verkeerscircuit gerealiseerd. Tot voor kort stonden er stoplichten om het verkeer te regelen. Altijd files in de spits en gepiel om over te steken als wandelaar. Iedereen stond op niemand te wachten. En dan nu, een circuit met voorrangskruisingen en aan alle kanten zebrapaden om over te steken. Het verkeer loopt als een goedgesmeerde naaimachine.
Ik was hier zo tevreden over dat ik me had voorgenomen om het gemeentebestuur een enthousiast briefje te sturen. Volgens mij krijgen die alleen maar negatief commentaar op alles wat ze doen. Als ik nu weer zie hoeveel buurtactiegroepen in het geweer komen tegen de bouwplannen in het centrum?! Dus ik vroeg aan een mij welbekend raadslid hoe een dergelijk briefje zou vallen. "Ach, dat wordt niet in behandeling genomen maar ter zijde gelegd". Dan maar niet; ik zal me de moeite besparen. Maar ik blijf zeer tevreden over deze verandering en doe daar dan maar via dit Bloggie getuigenis van.

Wiericke

Iedere maand maken mijn vriend Huib en ik een wandeling. En daar zitten soms verdraaid verrassende stukken tussen. Vrijwel steeds zoekt Huib de route uit en hoe we er met OV kunnen komen. Van mijn kant zorg ik voor de koffie en vaak voor appeltaart. Sins kort heeft Huib een GPS; hij is aanzienlijk technischer dan ik en had dan ook direct door hoe hij tracks kon "downloaden" van Internet. En zo kwamen we dan eind september onverwacht op dit weergaloos mooie stuk oud polderland, langs de Wiericke.
Vele jaren heb ik met de trein geforenst tussen Utrecht en den Haag/Rotterdam. Steeds fascineerde mij een brede, geknikte poldersloot waarmee water van ver werd aangevoerd door een lagere polder. En dan nu, via de GPS van Huib werden we langs deze boezem geleid en stonden we in die knik, vlakbij de trein. De Wiericke heet hij, een bekende naam.
Er vlogen ganzen, er stond een windmolen, oude stenen palen markeerden de dijk. Wat zij te betekenen hadden/hebben is niet meer op te maken, maar zij werden wel beschermd tegen de grasmaaiers door ijzerwerk. Dan ben ik toch wel trots op onze voorouders die het waterrijke Holland aan zee en water hebben onttrokken.

Flat-o-fiele insecten

Ik laat 'szomers de deur van mijn balkon bij voorkeur open staan bij mooi weer. Het gevolg is wel dat er regelmatig insecten binnen vliegen. Als lid van de Nederlandse Entomologische Vereniging vind ik dat natuurlijk geen probleem, eerder een uitdaging; ik vang ze en dood ze door bevriezing in mijn vriezer. Vanuit mijn activiteiten in de Mieren Werkgroep heb ik een fraai binoculair waarmee ik met enige vergroting de insecten kan bekijken. Het is fascinerend hoeveel variatie er in de evolutie heeft plaatsgevonden op basis van het grondplan van het insect. En dan heb ik het hier vooral over de beestjes die mijn flatje binnenvliegen en die ik gedoopt heb tot de flat-o-fielen, degene die van een flat houden. In de natuur zelve zijn zo veel verschillende levensvormen die samen het eco-systeem vormen en waar mijn grote interesse naar uit gaat.
Op mijn balkon heb ik deze zomer ook een klein tuintje aangelegd in de vorm van een aantal plantenbakken. Eén daarvan had ik binnengehaald om op het achterbalkon te plaatsen. Slechts een kleine 48 uur had ik hem in de woonkamer laten staan. Maar grappig genoeg kent zo'n bak een heel stel verschillende insecten die de gelegenheid te baat nemen en ontsnappen. Een paar bladluizen zat op mijn groene tafelkleed; een flink uit de kluiten gewassen wants zat op mijn bank. Ik zag hem bewegen vanuit mijn ooghoek terwijl ik zat te lezen. Ook hij zit in het bakje op de foto; ongelooflijk hoe dat beest zich vast kon houden aan het gladde plastic. Ik heb hem weer vrij gelaten op de aardbeiplanten op het voorbalkon. Ik hoop maar dat hij de winter overleeft.

Ollie B. Bommel

In Nederhorst den Berg staat een schitterend kasteel met een bijzonder smeedijzeren hekwerk. Delen van het kasteel dateren uit de dertiende eeuw, aldus het boekje van het Waterliniepad. Ook meldt dit boekje dat de Maarten Toonder studio's zich in dit kasteel bevonden. Je kunt het op deze foto niet zo goed zien, maar het kasteel heeft wel wat weg van Bommelstein, met mooie hoektorens. Bommelstein vind ik mooier vanwege de fantasiën die Toonder hierin heeft uitgewerkt. De sfeer die hij met enkele strepen wist neer te leggen is toch weergaloos.
Die strips van Bommel ken ik al m'n hele leven zo'n beetje. Mijn vader las al vanaf zo lang ik weet de Nieuwe Rotterdamse Courant die later fuseerde tot NRC Handelsblad. Wie weet nog van die fusie?
Begin jaren 50 waren we met het ouderlijk gezin op vakantie in Katwijk, de plaats die ik al eerder noemde in verband met de St Jacobsvlinder die leeft op het Jacobskruiskruid. En vanuit die tijd ben ik mij bewust van de figuurtjes van Maarten Toonder, toch wel één van de grootste publicisten die wij kennen in NL. Mijn vader liet de krant speciaal doorsturen en op de één of andere manier maakte dat zo'n indruk op mij als 6-jarige dat ik er aandacht aan besteedde, voor het eerst waarschijnlijk.

Nederland op z'n mooist

In de buurt van Nederhorst den Berg (waterliniepad) trof mij dit uitzicht bijzonder. Het water leek wel blauw vanwege de heldere lucht. Heel toevallig ontmoetten mijn vriend Huib en ik hier een grote groep wandelaars; we liepen als het ware gelijk op en werden gewoon opgenomen in de groep totdat wij verderop een andere richting in gingen. Deze groep deed dat in wisselende samenstelling regelmatig. Mijn voorkeur gaat uit naar het wandelen in m'n eentje of met z'n tweeën.
Afgelopen zomer hebben Roos en ik veel gewandeld in Midden Nederland langs het oeverloperpad. Dan merk je eigenlijk pas wat we in een prachtig land wonen. Het kent natuurlijk een stevige bevolkingsdruk maar toch zijn er grote stukken van onwerkelijke schoonheid. Daarvoor hoef je niet per se naar het buitenland af te reizen. Dan heb je in de zomer nog het voordeel dat het erg rustig is en je weinig verkeerslawaai hebt, voor zover je dat al hoort op het platteland. Verder kent de bus in de zomertijd ongekend voordelige tarieven, kortom alles wat de wandelaar maar wenst is voorhanden.
Natuurlijk was het eind november geen zomer, maar de schoonheid was er niet minder om zoals deze foto ons toont.

Palingfuiken?!

Wie schetst mijn verbazing toen ik ergens in de Ankeveense plassen (Waterliniepad) niet alleen "natuurpaling" te koop zag maar ook een grote fuik opgesteld zag in het schone water. Eerlijk gezegd dacht ik dat het vangen van paling in ons land was verboden vanwege de bedreigde status van deze rover. Op de foto is het niet goed zichtbaar, maar in werkelijkheid ook niet want het grootste deel van de fuik staat natuurlijk onder water; slechts een klein stukje steekt boven het oppervlak uit. Voor het terugvinden en de zichtbaarheid voor mogelijke bootjes is er een stuk gekleurd plastic aan de standpaal vastgemaakt.
Een schitterende woonplek trouwens voor deze visser. Overigens stond er wel een bord, maar was er niemand te bekennen. Ik had wel een gerookt natuurpalinkje gelust! Maar dat zat er even niet in helaas.

Mijn grootvader Evert van Elven

Naar deze opa ben ik vernoemd; intimi noemen mij ook Evert of zelfs Eef. Mijn moeder vond het geen mooie naam en heeft mij vanaf mijn geboorte mijn roepnaam Ferry gegeven. Evert is een echte familienaam die al enkele generaties van grootvader op kleinzoon is overgegaan net als de familienaam Hendrik, de geboortenaam van mijn vader Henk en van mijn zoon Hugo.
Van de jeugd van mijn grootvader weet ik eigenlijk vrijwel niets. Hij is geboren in Nijkerk als tweede zoon van mijn overgrootmoeder Heintje Monfrans die al een voorkind had, een halfbroer van mijn grootvader dus die wel is geëcht door mijn overgrootvader.
Hoe zijn jeugdjaren verliepen weet ik echt niet. De binding met Nijkerk heeft hij altijd gehouden. Maar ergens in die jeugdjaren is het gezin van mijn overgrootvader naar Zaandam verhuisd. Overgrootvader Hendrik heeft daar een onderming gedreven als borstelfabrikant. Evert is al jong aan het werk gegaan, waarschijnlijk zo met 12 jaar; hij heeft het vak van drukker beoefend. Daarvoor moest hij een uur naar het werk wandelen en dus ook een uur terug en de werkdagen logen er ook niet om in die tijd. Maar dat vak heeft hij met genoegen uitgeoefend. Totdat hij verkering kreeg met een meisje uit Oostzaan, Sientje Onrust. Haar vader had een eigen zaak, een fabriekje dat "gloed" en warm water produceerde en verkocht. Ik schreef daar al eens een bloggie over. Deze man vond dat een schoonzoon toch minstens "eigen baas" moest zijn en geen loonslaaf. En zo kocht mijn grootvader een melkzaak in Amsterdam. Een paar anecdotes heeft hij uit die tijd verteld zoals dat hij boter verkocht in drie prijsklasses maar dat ze van de zelfde bron kwamen. En toch proefde men verschil; zelfs iemand die het financieel niet breed had nam de duurdere terwijl hij vertelde dat de goedkopere ook prima boter was. Ook vertelde hij dat Sientje een keer heet water over haar benen had gekregen en dat hij haar zo in een ton met melk zette om snel af te koelen. Maar het was vooral een drama voor hem; hij had er jaren later nog nacht merries van. Hij reed namelijk ook rond met een melkkar en in die tijd had je nog geen onderlinge afspraken met andere melkboeren. Dus was de concurrentie moordend. Dan kwam hij op drie hoog met de bestelling en dan zeiden ze: "ach boertje, nog drie eitjes graag". En dan kon hij weer naar beneden en hij was zo'n trotse man. Hoe lang hij het daar heeft uitgehouden weet ik niet, maar ze zijn waarschijnlijk op hangende pootjes terug gekomen naar Zaandam en daar heeft hij de zaak van zijn vader, de borstelfabrikant overgenomen. Hoe dat allemaal gegaan is weet ik niet maar het heeft de relatie tussen schoondochter Sientje en haar schoonvader geen goed gedaan. Maar daar had mijn overgrootvader-vrijbuiter waarschijnlijk volledig lak aan. Hij heeft vanaf zijn zestigste niet meer gewerkt!
Mijn grootvader wel. Het was geen makkelijke man en nogal conservatief; hij heeft het zaakje altijd in zijn eentje gedreven en heeft er goed van kunnen leven. Het kleine huisje aan de Czaar Peterstraat nr. 60 wekt nog steeds warme herinneringen bij me op. De witte bank in de tuin met kiezels, het perzikboompje dat gerooid werd toen ik een jaar of tien was en waarvan ik zelfs nu nog het stammetje in mijn bezit heb; de schuur waarin mijn opa werkte en waarin hij zijn voorraad had.
Hij was een echte opa; rook altijd naar tabak; ik mocht bij hem op schoot zitten en hij deed damespaard/herenpaard met me; ook had hij me wijs gemaakt dat er een vogeltje in de binnenzak van zijn colbertje zat.
Hij was altijd aan het werk; veel van de borstels maakte hij zelf en hij verkocht zeemlappen, bezems borstels en dergelijke aan winkels zo globaal in de grote polders boven het noordzeekanaal. Ik ben wel eens met hem meegeweest als klein kind en kan me nog de plaats Stompetoren herinneren. Als ik dan in de auto op hem moest wachten duurde het me veel te lang. Misschien was ik een jaar of acht toen.
Zo rond zijn zeventigste is hij helemaal gestopt met het produceren van borstels. Er was een dropfabriek die in de machines bepaalde, zeer specifieke borstels nodig had en die maakte mijn opa nog met de hand. Hij vroeg er steeds meer voor, want hij wilde er van af geloof ik. Maar op zeker moment is hij er toch mee gestopt. Hij was ook altijd met het huis bezig; schilderde het zelf, knapte het op, heeft het zelfs verbouwd.
In de oorlog heeft hij voor mijn vader onder de vloer van het huis een schuilplaats gebouwd; die heb ik nooit gezien, maar misschien was die ook wel  weer weg.
Ik heb hem lang mee mogen maken. Toen ze echt bejaard werden gingen ze naar een bejaardenwoning. Daar hebben ze niet zo lang gewoond; oma begon te dementeren, werd ziek en stierf. Opa werd slecht ter been en ging uiteindelijk naar een bejaardenhuis met volledige verzorging. In die tijd kwam ik niet zo vaak meer bij hem, maar mopperen deed hij nooit. Anneke en ik zijn nog bij hem langs geweest met de kleine Joke. Er is een foto waarop hij staat terwijl hij heel onhandig Joke op zijn schoot heeft. Dat was rond kersttijd 1982 denk ik. Enige weken later kwam ik bij hem langs ergens vroeg in de avond. Hij lag al in bed, maar hij vond het fijn dat ik langs kwam. Hij moest even zijn gebit in doen en we hebben nog met elkaar gesproken. Dat was de laatste keer. Vlak daarna had hij een attack en niet veel later is hij heengegaan.
Ik denk nog met warmte aan hem terug.

Dooie rat

Wie publiceert er nu een foto van een dooie rat op z'n Blog? Bah, onsmakelijk. Nou de reden is natuurlijk weer dat er een herinnering aan vast zit. 5 decennia geleden zat ik op de middelbare school; daar reden mijn vriend Bram en ik dagelijks naar toe, langs de Sloterplas en langs de rioolwaterzuivering daar in de buurt. Ook mijn goede vriend Peter C reed regelmatig met ons mee terug naar Slotermeer, terwijl (zoals hij mij onlangs heeft verteld) Bram en ik voortdurend over onze parkieten en andere kooivogeltjes spraken. Maar ook over eendennesten en andere strooptochten in de natuur bespraken Bram en ik kennelijk, aldus Peter. Tja, mijn interesse in de natuur zat er vanouds in!
Op een dag lag daar een dooie rat op het fietspad. Eerst nog redelijk ongeschonden maar na enkele dagen tot een plat tapijtje gereden door passerende fietsers. Het skelet bood lang weerstand want ik weet nog hoe weken later het staartje, althans de staartwervels in het staartje, duidelijk zichtbaar waren bij onze dagelijkse tocht.
Hieraan moest ik denken toen ik met mijn vriend Huib een stuk van het Waterliniepad wandelde en op de weg een doodgereden rat zagen liggen en kon ik het niet laten om er een foto van te schieten om deze oude herinnering vast te leggen.

Grauwe erwten

Mijn goede vader had het vaak over grauwe erwten met spek. Voor hem betekende het een voedsel gelijk aan godenspijs. Alleen kon je het nergens krijgen; we aten aan de ouderlijke dis in plaats daarvan capucijners. De enige keer dat ik het heb gegeten was toen een collega van mij deze peulvruchten had klaargemaakt in het teken van een "lab-maaltijd";  meer dan dertig jaar geleden en deze collega was, net als mijn vader afkomstig uit de Zaanstreek. We werkten toen in een medisch laboratorium en aten daar regelmatig met z'n allen tussen de middag. Ik vond het toen heel bijzonder om dit te eten hoewel de smaak me niet bijzonder had getroffen, maar toch .....
Wie schetst mijn verbazing toen ik bij de Utrechtse "Streekweken" in de zijdebalenhal, enkele weken geleden een mevrouw trof die grauwe erwten en Opperdoezen verkocht. Heel bescheiden, een kleine opbrengst, steentjes erin want ze had geen tijd gehad om ze precies te "lezen".
Natuurlijk heb ik er een heerlijke maaltijd van gemaakt met spek en uien zoals mijn vader dat ook zo waardeerde. Een volgende keer zal ik het doen met vet spek, gebakken uien en (zoet)zure augurken, zoals het echt hoort. Die ouwe vader van mij moest eens weten!

Hautes Fagnes

Al sinds jaar en dag kom ik met mijn oude vriend Dick op de Hoge Venen, het natuurgebied op de grens van Duitsland en België. Elk seizoen is het daar mooi; vroeger gingen we wel eens speciaal als het "venenweer" was, d.w.z. miezerig, beetje dikke lucht, motregen, koud. Maar met volop zon in het voorjaar is het ook prachtig. Maar op z'n mooist is het toch wel met sneeuw. En dat was het afgelopen weekend het geval; een gebied vol herinneringen voor mij. Daarvan zal ik in komende Bloggies nog wel kond doen.
Maar afgelopen zondag was het weer zo ver; na een gezellige avond, vroeg opgestaan en met de Belgische bus die vanuit Vaals naar Eupen gaat op weg. Keurige aansluiting met de bus richting Monschau, die helaas slechts in het weekend rijdt en uitgestapt bij Haus Ternell, een leuke gelegenheid om een kopje koffie te drinken of lekker te lunchen. Dat deden wij niet; wij gingen direct op weg en via de Getzbach, het Jansenkreuz naar het pad langs en door het Veen. Het was relatief druk. We liepen over de knuppelpaadjes en moesten er regelmatig af om tegenliggers gelegenheid te geven te passeren. Vroeger waren er geen knuppelpaadjes en moesten we vaak door de nattigheid soppen; had ook zo zijn charme, maar de paden werden steeds breder en dat is niet goed voor het Veen.

Een kinderhoofdje

Deze betonnen paal bevindt zich achter het Centraal Station van Utrecht. Ze staat daar al jaren. Laatst heb ik deze plek eens opgezocht en er een foto van gemaakt. Het zal de lezer verbazen waarom ik dat heb gedaan. Welnu, jaren geleden heeft mijn oudste zoon, toen nog mijn zoontje van misschien een jaar of vijf het gepresteerd om hier achter deze paal naar de andere kant te glippen. Kennelijk had hij dat al eens eerder gedaan want hij zei: "kijk eens pap", en tot mijn verbijstering wurmde hij zich met gemak door de smalle spleet tussen de paal en de wand. Binnenkort zal deze plek misschien wel verdwijnen vanwege verbouwingen van het station. Maar door middel van deze Blog heb ik het fenomeen in ieder geval vastgelegd. Dat z'n hoofd zo smal was verbaast me werkelijk als ik er nu naar kijk.

Klepperman van Elven

In Westbroek ontdekte ik een straatnaambordje met een wonderlijke naam: Kleppermanweg. Dat deed mij denken aan meneer Buisman, mijn onderwijzer in de vierde en vijfde klas van de lagere school. Deze man bewonderde ik, mischien wel wat al te buitensporig. Toen ik aanwezig was bij een promotie van een wederzijdse kennis werd ik aan hem voorgesteld. Ik vond het wat; mijn oude zo gerespecteerde onderwijzer. Maar het enige dat hij wist in te brengen was dat hij als hij aan mij dacht, vanwege mijn achternaam moest denken aan het liedje "Klepperman van Elven". Dat was een oud liedje van voor mijn tijd.
Nou ja, je moet je herinneringen soms wat relativeren; dit grappige bordje deed mij aan die gebeurtenis denken.

Schuitenbeek

De Veluwe is het gebied mijner vaderen (om het maar eens plechtstatig te zeggen). Ik heb het grote genoegen gehad om tot op stevig volwassen leeftijd mijn overgrootvader gekend te hebben. Zelfs heb ik in mijn jongere jaren kennis gemaakt met zijn zuster en haar man. Hun namen ken ik niet meer; heel oude mensen natuurlijk, zeker in de ogen van een kind. Maar ik had ook nog familie op de Veluwe in Nijkerkerveen. Ik ben naar ik meen te herinneren twee keer op de boerderij geweest en was daar als tienjarige voor het laatst. Van die laatste keer weet ik nog het détail dat de vader van mijn beste vriend destijds op die dag gestorven is. Ook hij was toen pas tien jaar oud.

Toen we daar waren gingen we 'smiddags naar een groot bos, misschien was dat wel Oldenaller, dat ligt daar in de buurt en speelden we "boompje wisselen". Ook weet ik nog dat daar een beek liep. Toen iets heel bijzonders voor een jongen uit het vlakke Noord Holland; stromend water kende ik niet en die beek heb ik vele jaren als iets bijzonder beschouwd. Nu weet ik dat er in de Gelderse vallei in de 19e eeuw allerlei afwaterings kanaaltjes werden gegraven die functioneerden als beken. Dat was om de natte gebieden te ontginnen voor de landbouw. Wat u op deze foto ziet is de Schuitenbeek, misschien wel dat beekje uit mijn jeugd bij mijn Oom Aart. 

Vele jaren later, toen mijn oudste zoon net was geboren dus in 1984 ben ik nog eens langs gegaan met de fiets; ik wist de naam van de straat nog, de Domstraat of Domweg, destijds een zandpad, nu een verharde weg. Ook de naam van de familie wist ik nog en door een aldaar bekende vond ik de juiste boerderij. Een warm weerzien; ik heb meegegeten tussen de middag!

Watervlooien

In dat dorp van ons ligt al sinds mensenheugenis een ijsbaan. Het hele jaar ligt het daar rustig; in een koude winter komt de jeugd van het dorp daar om gezellig te schaatsen. Muziek, avond in avond uit; helaas gebeurt dat maar zelden. De rest van de tijd ligt het daar rustig en is uitgegroeid tot een klein natuurgebiedje. Jaren geleden was ik daar met een stel van m'n kinderen. Mijn jongste dochter, een ondernemend typetje, stond tot de zoom van haar jurkje in het water; even verderop was iemand watervlooien aan het scheppen voor zijn aquarium. Het water is daar zo zuiver, zonder landbouwgif dat er volop watervlooien zaten. Of ze er nu nog zitten weet ik niet, maar eigenlijk twijfel ik daar niet aan.

Als kind viste ik ook op watervlooien; met een netje, gemaakt uit de voet van een nylonkous van mijn moeder. In de van Tienhovengracht in Amsterdam zag het rood van de watervlooien. Met een paar slagen had je er al zoveel dat je er een aquarium mee kon voorzien. Wij lieten ze vaak drogen, nogal wreed realiseer ik me nu. Een nare herinnering heb ik nog dat ik een net vol watervlooien eerst wat wilde uitpersen en er gewoon een straaltje rood vocht uit het zakje kwam; staat me nog voor ogen. Kom daar tegenwoordig eens om; watervlooien zijn door de slechte waterkwaliteit nogal in aantal achteruit gegaan, vooral in landbouwgebieden met veel gif.

Een warme koelkast

Schitterende koeien die Lakenvelders. Zijn inmiddels bevorderd tot Presidium van Slow Food. Volgens de officials is dit ras vanouds een soort sierras, gehouden op landgoederen. De hier gefotografeerde kudde graast winter en zomer in het mij zo vertrouwde Houdringhe bos, waar ik regelmatig mijn "drietjes" wandel. 'sWinters worden ze bijgevoerd; ouderwetse veekoeken en wat hooi is hun deel. Bij koude gaan ze dicht bij elkaar staan op de voederplek en verroeren zich nauwelijks. Dankzij hun dikke vacht en in de zomer opgebouwde speklaag zijn ze goed bestand tegen de koude. Zelfs op de uiers groeit een stevige haardos. Helaas loopt er tegenwoordig geen stier meer in de kudde. Daarom ook geen kalveren dit jaar. Misschien wel omdat er een keer een wat al te jonge vaars was gedekt met als gevolg een nauwelijks levensvatbaar, zeer klein gebouwd kalf van een te jonge moederkoe.

De eigenaar van de kudde heb ik afgelopen winter gesproken. Hij heeft me verteld wat de Lakenvelder vroeger voor functie had. En dat was een heel ander verhaal dan als sierkoe op landgoederen. Het was, aldus deze eigenaar, een zogenoemde huiskoe. Werd 'smorgens vroeg gemolken; kwam een flinke liter uit en de rest was voor het kalf. Dan kreeg moederkoe een klap voor de kont en werd "het bos ingestuurd" om haar kostje bij elkaar te zoeken. Dat ze weinig eisen stellen aan de voeding is mij wel duidelijk. Op het weiland waar ze inmiddels al jaren grazen staat een wat triest gras en vooral veel Jacobskruiskruid, dat ze overigens laten staan. Een weinig voedingrijk geheel dus. Maar ze hebben er voldoende aan want ze zien er voortreffelijk uit. Alleen bij sneeuw worden ze wat bijgevoerd met hooi als gezegd, maar verder nooit.
'sAvonds kwam moederkoe weer terug om opnieuw wat melk af te staan. Een warme koelkast eigenlijk; altijd verse melk!

Het lijkt wel Portugal

Gewoon hier in de buurt, in Westbroek zag ik dit schitterende tafereeltje van zes ooievaars bij een boerderij. Tegen een stel andere wandelaars merkte ik nog op: "het lijkt wel op Portugal". Nooit zag ik zoveel ooievaars als enkele jaren geleden bij een bezoek aan Portugal. Op iedere electriciteitsmast stonden wel twee nesten van ooievaars en overal stonden groepjes ooievaars met hun snavels te klepperen; een karakteristiek geluid en een prachtig gezicht. En dat terwijl hier in NL de ooievaar nagenoeg was verdwenen.

In de buurt van Gouda was een ooievaarsdorp weet ik nog. Daar werd op kunstige/kunstmatige wijze een groepje ooievaars half wild gehouden. Dat experiment lijkt goed geslaagd want je komt de ooievaar steeds vaker in het NLse landschap tegen. Maar zoveel als hier in Westbroek had ik er nog nooit bij elkaar gezien.
Toen we verder wandelden zagen we één van hen fourageren. En dat ging met groot succes want telkens zagen we hem, na enig gewroet in het gras een lekker hapje naar binnen werken. Het gaat toch wel heel redelijk met de natuur in NL. Het deed mij in ieder geval veel plezier om dit te zien.

Een kongsi tussen gezondheidszorg en voedingsindustrie?

In eerdere Bloggies heb ik al zo mijn twijfels uitgesproken over de invloed van de voeding op het cholesterol gehalte van het bloed. Becel claimt en blijft claimen dat zij producten heeft waar je feitelijk niet zonder kunt zonder dat je je gezondheid in gevaar brengt?!
En dan de pharmaceutische industrie met haar cholesterol verlagers. Uit de zogenaamde Cochrane studie (een hoogst betrouwbare, zgn dubbel blind onderzoek op behoorlijk grote schaal) is gebleken dat het aantal mensen met een verhoogd cholesterol gehalte dat sterft aan een hartlijden wel degelijk daalt onder invloed van cholesterolsyntheseremmers. Dat is dus meegenomen! Edoch, het totaal aantal mensen dat sterft is gelijk in behandelde en onbehandelde groepen. Hieruit moet geconcludeerd worden dat er ook mensen sterven t.g.v. de cholesterolremmers, zij het aan heel andere dingen dan hartlijden. En toch gaat men gewoon door met die "behandeling". Ik heb dat nooit zo begrepen.
Maar vandaag lag er in mijn brievenbus een Magazine van mijn zorgverzekeraar VGZ. Hierin word je serieus verwezen naar een site die direct wordt beheerd door Becel vanwege een zgn. hartleeftijdsbepaling. Zie: www.hartleeftijdcoach.nl Het geheel wordt in het blad benoemd als een "unieke samenwerking tussen VGZ en Becel". Waarom geen unieke samenwerking met Gazelle, een fietsfabrikant. Fietsen is echt goed voor je hart evenals wandelen of andere vormen van gestructureerd bewegen of gewoon wat minder eten op het gewenste gewicht te bereiken.
Ik wil niet weer vervallen in gemopper in m'n Bloggies, maar dit moest me toch even van het hart.

Zoals vroeger

Bij ons in Bilthoven wordt aan alle kanten onderhoudswerk gedaan aan riolering en aan de bestrating. Het gevolg is dat het verkeer hier en daar langdurig is stilgelegd. De Oude Brandenburgerweg is normaal een behoorlijk drukke doorgaande weg, maar is nu door genoemd onderhoud helemaal uit de roulatie en bovendien op dit moment bedekt met zand in plaats van bestrating. Ik werd hedenmorgen gefrappeerd door het beeld.

Het was prachtig weer en we gingen er op uit voor een forse wandeling richting Groenekan en via het Bert Bos pad naar Hollandse Rading. Daarbij passeerden we de kruising met het hier bovenstaande beeld; het leek wel uit de tijd toen "het karretje op de zandweg reed". De rust, het ontbreken van geparkeerde auto's de flankerende bomen in herfsttooi. Wat moet het er vroeger toch allemaal prachtig uit hebben gezien. Alleen toen beseften we dat niet.

Oldenaller

Nou dat was wat de afgelopen dagen in Utrecht. Wilden we vrijdagavond naar Amsterdam om lekker met convivium Grachtengordel van Slow Food in de Industriële Groote Club gaan dineren (een fantastisch wild menu werd verzorgd door de steeds voortreffelijke keuken!) daar kwamen we niet verder dan Utrecht CS. Er was een brandje uitgebroken in het verkeersleidingscentrum te Utrecht. Hierdoor was geen treinverkeer mogelijk vanaf station Utrecht. Intussen gingen er allerlei geruchten: "er was een aanslag geweest", in de bus werd gemeld dat het treinverkeer in heel Nederland was neergelegd vanwege een brand in het landelijk verkeerscentrum van NS. Welnu, het bleek om een brand of kortsluiting te gaan waardoor het centrum Utrecht niet meer kon functioneren. Maar ons geplande weekend (we zouden zaterdag en zondag op de Duits/Belgische grens gaan wandelen) viel in het water.

Maar niet getreurd, onlangs had ik het boekje gekocht van de Lange Afstands Wandeling met de naam: Zuiderzeepad, En daarvan hebben we vandaag ruim 22 km gelopen. Het begin van de wandeling stond in het teken van het landgoed Oldenaller. Het hoofdgebouw is werkelijk schitterend. We begonnen bij Salentijn, een uitspanning en vanaf daar door het weidelandschap naar Oldenaller. Een heel oude klinkerweg liep door het landgoed. De wandeling liep verder door heidegebied en door bos en kwam uiteindelijk uit bij de halte Mooi Veluwe, genoemd naar het hotel/conferentie oord aldaar. Al met al een heerlijke wandeldag ondanks de problemen met de trein. Overigens reed ons boemeltje volgens dienstregeling.

Bij de kapper

Misschien om iets bij te dragen aan de lokale economie , misschien ook vanwege het idee, maar als het enigszins kan ga ik, wanneer ik in Spanje ben aldaar naar de kapper. Zo ook afgelopen maandag. We waren met de middagbus naar Sevilla gegaan waar we zo tegen het begin van de avond aankwamen. De kapper tegenover de freiduria bij de Puerta del Carne stond te kletskousen met iemand voor de deur van zijn "peluqueria", Zodoende kon ik direct instappen in de kappersstoel. Deze oude rot in het vak, met een zwaar doorrookte stem en reutelend van al het roken dat hij in zijn leven heeft gedaan, knipt met een zorgvuldigheid die ik heel bijzonder vind. Alles met het handje en dus met de schaar en het scheermes. Nek keurig uitgeschoren en na afloop ook de cegas, de wenkbrauwen even kort geknipt.
Daarna hebben we nog wat kippenpootjes en inktvis gescoord bij de freiduria, een plekkie aan de straat waar het verkeer langslawaait, maar waar ik me altijd zo fijn voel bij een bezoek aan Sevilla. Glaasje "wit" erbij en genieten maar. Het wordt wel snel kouder om deze tijd van het jaar. Nog wat langs de Giralda geflaneerd en een ander plekje gezocht en nog wat gegeten en gedronken. Heerlijk die sfeer. Ik ben dol op Sevilla

Een onverwachte ontmoeting

Dat was een heel onverwachte ontmoeting afgelopen maandag. Prachtig weer daar in Andalucia, maar we wisten niet precies hoe we moesten lopen. De voor de hand liggende weg liep niet verder maar was met een hek afgesloten. Gelukkig liep daar in de verte een wandelaar, de eerste die we hadden ontmoet die dag. "Volgens mij is het José Miguel", zei ik nog. En jawel, we vroegen hem de weg en ik herkende hem beslist en tot zijn verbazing wist ik zijn naam en herkende hij ons ook. Dat was wel vijf jaar geleden dat we elkaar ontmoetten in Castano. Een gedreven natuurvorser en fotograaf. Hij heeft grote kennis van de natuur van het Parco de Aracena, een schitterend gebied met een rijke landbouwcultuur en mooie natuur. We maakten een paar foto's.

Rotzooi in het bos

Afgelopen zondag liepen we van Galaroza naar Valdelarco, een bosrijk gebied. Het regende de hele dag, maar vanwege de Spaanse temperaturen was dat best vol te houden. Onderweg kwamen we een jong stel tegen. Hij hield een doos met geplukte paddenstoelen in zijn hand en ik sprak hem aan. Zo kwamen we in gesprek over paddenstoelen. Het bleek dat zij half-Duits was, hetgeen de conversatie voor mij een stuk gemakkelijker maakte. Ze kwamen uit Sevilla en hadden een forse hoeveelheid paddenstoelen geplukt. Ook zij hield een mand met paddenstoelen onder de regenmantel. Hij had nog een grote, daarvoor extra meegenomen plastic zak bij zich die helemaal vol zat met plastic rotzooi, uit het bos meegenomen.
Daar moest ik aan denken toen ik woensdag door mijn eigen bos wandelde. Bij mijn favoriete plekje lag ook zo'n plastic fles met een waarschijnlijk door een hond in stukjes gescheurd plastic etiket. Ik heb alles meegenomen en in de vuilnisbak aan de uitgang van het bos gegooid. Het is zo'n kleine moeite om je rotzooi mee te nemen. Gelukkig doet ook vrijwel iedereen dat bij ons, alleen in Spanje daar heeft de natuur (nog) niet dat aanzien dat zij in NL of Duitsland heeft en ligt er veel rotzooi.

De appel valt .........

Zojuist heerlijk gewandeld door het herfstbos met natuurlijk muziek op m'n hoofd via de mp3 speler. Wel Bach, echter niet Johann Sebastian, maar Carl Philipp Emanuel Bach, één van zijn zonen. Natuurlijk niet het niveau van zijn weergaloze vader, maar wel prachtige, wat vrolijkere muziek. Vader zal zonder twijfel trots geweest zijn op zoon Carl Philipp.
Zo'n vader-kind relatie blijft altijd, hoe oud de kinderen ook worden. Zo overkwam het mij dezer dagen dat ik enkele dagen "uit de lucht" was. Toen ik na enkele dagen thuis kwam bleek dat er op zowel m'n GSM als op de huistelefoon meerdere keren door m'n zonen was gebeld. Ze waren ongerust of er misschien iets aan de hand was; had ik ergens de pest over in en stelde ik me incommunicabel op, of was er iets ernstigs aan de hand?! Ze waren duidelijk opgelucht en straks komen ze langs om te eten.
De dochters waren niet ongerust, dat was ook nergens voor nodig: met de ene had ik een afspraak om haar te bezoeken: heerlijk zo'n hoog-zwangere dochter. Met bolle buik en in zich zelf gekeerd. Herinneringen aan m'n eigen nakend vaderschap rolden door me heen. Lang geleden; ik vertelde haar dat ze zelf zo'n hele korte, dikke navelstreng had zodat ze niet direct op haar moeders buik kon liggen. Leuk om nu te vertellen. De andere dochter had ik een SMS-je gestuurd, geen reden tot ongerustheid of wat dan ook dus.
Misschien meer van: het bloed kruipt waar het niet gaan kan dan de appel valt niet ver van de boom. In ieder geval blijkt dat de familieband van zeer grote waarde is!

Populisme en Vargas Llosa

Als kop in de krant stond onlangs: Vargas Llosa waarschuwt voor populisme. Nou en dat betekent nogal wat wanneer een Nobelprijswinnaar zoiets zegt. Een goed schrijver die Vargas, maar ook politicus. Ooit stelde hij zich beschikbaar als presidentskandidaat van zijn land, het een of andere Midden-Amerikaanse voormalige Spaanse kolonie.
Het is inderdaad wonderlijk hoe populisme wortel schiet in Europa. Als je de oorzaken analyseert dan liggen die toch vooral in een gevoel van onveiligheid dat is ontstaan. Men heeft geen vertrouwen meer in het bestuur; nooit hadden we het collectief zo goed, nooit was de veiligheid zo groot, nooit waren we zo gezond en vooral, nooit waren we zo rijk. Zoals de gemiddelde Westerling nu leeft, zo leefden hooguit de koningen in de middeleeuwen.
De "politiek" krijgt de schuld, maar feitelijk is het electoraat, wij burgers als collectief, gewoon de weg kwijt. Het gevolg is dat mensen van goede kwaliteit, denk eens aan mensen als Bolkesteijn, Weijers, tycoons van het bedrijfsleven, zich niet meer lenen. Je moet er toch ook niet aan denken om voortdurend op je huid te worden gezeten door zo'n stel persmuskieten en je iedere scheet moet verantwoorden. Het gevolg is een negatieve kwaliteitsspiraal in ons burgerlijk bestel en dan klinkt altijd de roep om een "sterke man". Realiseren we ons dat ook collectief? Wat kan dat voor gevolgen hebben? Hadden we dat echt voor ogen toen we zomaar weer eens van politieke partij wisselden bij de verkiezing?
Laten we eens collectief tot bezinning komen en niet meer zo veel naar slechte kranten en TV kijken, producten van al die onzin-journalistiek; die kranten hebben alleen maar belang bij hun verkoopcijfers en veel minder bij de kwaliteit van hun informatie. Koop een goede, informatieve krant en stop met TV kijken. En vooral,.... lees meer boeken.

Bladblazers

Gistermiddag heb ik, zoals de meeste dagen, mezelf even uitgelaten en een "drietje" gelopen. Heerlijk met een MP3 spelertje in de oren. Een paar prachtige Missen van Bach en het Weihnachts oratorium. En dan die pracht om me heen. De kleur van de vallende bladeren is nog zo helder van licht geel tot bruin terwijl hier en daar nog groen aan de bomen hangt. Natuurlijk vergaat alles straks tot een zwarte bodem. Maar nu in de vroege herfst een schitterend beeld. Hier en daar ook een boom die alle gele blad heeft verloren zonder dat de wind daar vat op heeft gekregen; staat dan een vrijwel kale stam in een cirkel van helder geel blad als een vrouw voor het "slapen gaan" temidden van al haar ondergoed, schitterend gewoon.
Die pracht van de herfst kan wedijveren met de pracht van het voorjaar wanneer alles op uitbotten staat, in bloei staat en dat frisse heldere voorjaarsgroen. Maar eigenlijk is de winter, wanneer er sneeuw ligt ook zo prachtig. Wat houd ik toch vreselijk van de natuur!

Dat blad wordt echter door de meesten van mijn soortgenoten als afval beschouwd. Als je de ijver ziet waarmee men het blad eerst op een hoop blaast met een kabaal-apparaat, en het vervolgens in een plastic zak afvoert naar de vuilverbranding, dan is dat toch een betere zaak waardig. Vertoonde iedereen maar eens die ijver bij het verwijderen van alle verpakkingsafval in het straatbeeld?!
Maar vanmiddag tot mijn verbijstering werd zelfs in het bos, voor het bezoekerscentrum van "Utrechts landschap" nota bene het blad bij elkaar geblazen en afgevoerd.

In een eerder Blog heb ik vast wel eens aangegeven hoe belangrijk organisch materiaal is voor een goed functionerend bodemleven. Dood blad is, net als ruwe stalmest in de melkveeteelt op het weiland, essentieel voor de bodem. Toch heerlijk om weer wat te mopperen hebben. Maar eerlijk gezegd overheersde toch wel de schoonheid van het bos, die samen met Johann Sebastian mijn middag gemaakt hebben.

Gemakzucht

Gemakzucht is een eigenschap die ik werkelijk verfoei. Ach, iedere diersoort, en wat zijn wij mensen anders dan nadenkende (?) dieren die met al dat nadenken zich een eigen wereld hebben geschapen, waarin de techniek een zeer grote rol speelt.
Geef een dier twee mogelijkheden en hij zal steeds de gemakkelijkste kiezen. En onder natuurlijke omstandigheden doen mensen dat terecht ook. Maar wij kennen de natuurlijke omstandigheden helemaal niet en de techniek maakt het ons steeds makkelijker. Droeg vroeger iedere kantoorman zijn aktentas, achterop de fiets, maar lopend toch minstens aan zijn hand, daar zie je nu steeds meer van die koffertassen met een lang hengsel en wieltjes. Of het mode is of gemakzucht kan ik niet uitmaken. Misschien is het wel een uiting van dat je nooit op onbegaanbare wegen gaat. Mijn partner en ik die graag lange wandelingen maken, overigens met bagage, al is het maar een regenjas, eten en nog wat essentialia, gebruiken altijd een rugzak. Maar dat wordt steeds meer ongebruikelijk.

Maar het toppunt is toch de Albert Heijn in ons dorp. Daar is een opvolger van het mandje geïntroduceerd; een groot mandje met een lang handvat zodat je het geheel over de grond achter je aan kunt slepen; voor mij een krankzichtig gezicht. Ik ga (zeker voorlopig) niet meer naar Albert Heijn, maar naar DvdB want ik erger me hier kapot aan. Al die idioten met zo'n sleepgeval achter zich aan. Maar ja, misschien ben ik wel gek?!

Kwaliteit

Vanmorgen wilde ik een brief gaan posten. Bij het verlaten van mijn flat bleek dat het bovenluik naar buiten, de toegang tot het dak van onze flat, open stond. Ik had niemand toegang verleend tot het trappenhuis, ook had ik niets gehoord op het dak, maar tot mijn verbazing stond er ook geen trapje. Kennelijk was het luik opengewaaid; dinsdag was er een monteur geweest om de dakbeveiliging te verbeteren en die had zeker het luik niet goed afgesloten. Door de harde wind van vannacht is het luik opengewaaid. Dus direct onze service organisatie gebeld.
Gelukkig verscheen er na een heel gebel vanuit onze service organisatie een service man van het betreffende bedrijf. Deze constateerde niet alleen dat het dak niet goed was afgesloten maar tevens dat de pleister van het plafond ernstig was beschadigd en dat de rotzooi niet was opgeruimd; er lag nogal wat rommel op de overloop. Hij wilde dat zelf opruimen en vroeg om stoffer en blik, maar ik bood aan om dat zelf te doen.
Zo zie je wat een slechte kwaliteit van zo'n monteur negatief uitwerkt. Er moet apart iemand terugkomen om de problemen te herstellen; je verliest toch een stuk van je naam en het kost (veel) geld en levert slechts ergernis. Kwaliteit leveren is het belangrijkste wat er is in het maatschappelijk bestel, maar ook in je persoonlijk leven. Daarover meer....

Uitgemopperd?

De trouwe lezer(s?) van deze Blog zullen gemerkt hebben dat er niets meer verscheen de laatste tijd. En daar ben ik door mijn goede vriend Peter C op gewezen. Hij heeft mij dringend verzocht om weer regelmatig wat te produceren.
Eerlijk gezegd was ik een beetje uitgeblogd. Het medium leent zich voortreffelijk om wat irritaties van je af te schrijven of om je punt te maken in kwesties. Zo heb ik zeer uitvoerig mijn frustraties omtrent Slowfood NL uit de doeken gedaan. En dan zie ik nu een catalogus van de Stichting Zeldzame Huisdierrassen. Daar staat dan precies in wat ik eigenlijk als belangrijk element miste in SFN. Zoals altijd komen de dingen toch wel bij elkaar. Door SFN ben ik wel lid geworden van die Stichting, nietwaar? Vorig jaar, bij de presentatie van het presidium rond het Peelsch Heideschaap heb ik voor het eerst kennis gemaakt met die club. Inmiddels natuurlijk al lang contribuant/lid van deze stichting. Zo komt alles toch goed. Ik heb mijn inbreng gehad in SF en me zelfs even beschikbaar gesteld als landelijk voorzitter. Maar gezien mijn conservatieve instelling is het veel beter dat ik dat niet doe. Het gaat binnen SF toch primair om lekker eten en minder om het behoud van het culinair erfgoed inclusief alles wat daaromheen van belang is volgens Petrini, mijn grote inspirator. Uitgemopperd, hoewel......? Er zijn nog zoveel meer dingen die verbazen. Daarover meer de komende tijd.

Wat stil in de straat

Vanmiddag moest ik nog wat kleine boodschapjes doen. Het werd al wat schemerig; in de verte scheen mars al aan de heldere winterhemel. Een avond die mij deed denken aan de geheimzinnige koopavonden uit mijn jeugd. Een heerlijk, warm en gezellig gevoel. Hoewel ik eigenlijk nooit in Sinterklaas had geloofd, mocht ik pas zo vanaf mijn tiende mee op koopavond. Kadootjes kopen samen met m'n vader. Laat op straat. Dat gevoel overviel mij, maar waarom eigenlijk?

Welnu, bij ons is één van de belangrijke kruisingen in het dorp afgesloten vanwege de reparatie van het riool en andere ondergrondse infrastructuur. Het gevolg is dat er geen of nauwelijks meer auto's door de hoofdstraat rijden. Het was dus niet die wintersfeer alleen, die samenhangt met vroege duisternis en koude, maar vooral die ouderwetse "rust op straat". Die kennen wij in NL niet meer en zeker niet in de hoofdstraat van ons niet zo heel kleine dorp; zelfs in de kleinste straatjes in de kleinste dorpjes word je geterroriseerd door, wat vroeger wel genoemd werd, "de heilige koe". Wat we zijn kwijt geraakt door deze wel erg dominante wijze van transport realiseert men zich eigenlijk niet. Wat we er voor terug hebben gekregen naast gemak moet niet onderschat worden. Welvaartsziekten zijn daar nog de minsten van.

Allerlei WO I door Sinclair

Upton Sinclair, een wat naar de achtergrond verdwenen schrijver van groot formaat, ik vermeldde het al eerder. Misschien al voor de derde keer houd ik mij bezig met het tweede boek van de Lanny Budd serie. Het boek is inmiddels van ouderdom en na-oorlogse kwaliteit in drie stukken uit elkaar gevallen. Lanny komt de meest uiteenlopende figuren tegen maar wel steeds in de juiste context. Het is nu heel simpel om even met behulp van Google te kijken wat de achtergrond van een bepaald persoon is. En dan kom je achter mensen als Hugo Stinnes, een Duitse industrieel van ongekende afmeting. En natuurlijk Walther Rathenau, een mij onbekende Pool, Korfanty die een wat dubieuze rol speelde na afloop van WO I in het door Polen bezette oud-Duitsland. Een dominee,
http://en.wikipedia.org/wiki/Lincoln_Steffens krijgt op de Wikipedia plotseling kleur. Die romantische boeken van Sinclair zijn buitengewoon informatief om op eenvoudige wijze inzicht te krijgen op de ontwikkelingen voor, tijdens en tussen de oorlogen die ons Europa in de twintigste eeuw hebben geteisterd.

Korfanty, Herbert Spencer

Weer zo'n naam uit een onbekend verleden: Korfanty, terrorist en staatsman van Poolse komaf. Maar van Barbara Pugliese is niets te vinden, ondergesneeuwd in moderner versies met deze naam.
Ook niet zomaar iemand: Herbert Spencer, de bedenker van de uitdrukking "survival of the fittest", heeft de evolutie theorie uitgewerkt voor menselijke maatschappijen. Hij noemt vooruitgang: "de ontwikkeling van het eenvoudige tot het gecompliceerde. Eén om te onthouden.