Echt "venenweer"

Echt venenweer op het Vragenderveen

In vroeger jaren, ik spreek over eind tachtiger jaren gingen Dick en ik regelmatig vanuit Utrecht naar de Hoge Venen, het natuurgebied op de grens van Duitsland en België. We liepen dan over het veengebied; grote vlakten, eenzaam, uitgestrekt, vlak en vooral ook heel nat.
Als er dan zo'n miezerige dag was voorspeld, geen harde regen, maar een beetje "dikke lucht" zoals Dick dat noemde dan vond ik het echt Venenweer; heerlijk om met zo'n natte smoel, wandelcape aan en door de zomp stoempen; ik denk daar nog met genoegen aan terug.
Vanmorgen vroeg - het was iets van kwart over zeven - ging mijn telefoon: Roos, of ik dacht dat ik de trein van half negen zou kunnen halen, "dan gaan we naar het Vragender veen bij Winterswijk". Ik moest de slaap nog een beetje uit m'n kop schudden; ik lag nog zo lekker met een koppie thee, maar ja, ik zegde toe om op tijd bij het station te zijn; dat Vragender veen was mijn eigen idee. Appeltaart ingepakt, koffie gezet en in de thermosfles want aan de horeca doe ik niet meer! Brood gesmeerd en in m'n vinger gesneden bij het kaas ontkorsten; het zat me niet mee.
Maar op tijd bij het station, de nieuwe fietsenstalling en daar kwam Roos ook aangefietst. Op het station aangekomen ingecheckt en toen merkte Roos dat haar OV-chipkaart nog in haar andere jas zat?! Dus weer terug naar haar huis; nog wel een kop thee bij haar gedronken en toen in de herkansing.
Bij station Winterswijk West uitgestapt en door het achterhoekse gewandeld; een verrassend mooie, kleinschalige omgeving; moeten we vaker heen op de zondag. Onthouden!

In de verte een kraanvogel 

Aangekomen bij het Veen bleek dat je daar niet (meer) in mocht zonder begeleiding. Dat was 25 jaar geleden wel anders; in die tijd fietste ik er gewoon heen en ben ik er wandelend ingelopen; mag nu niet meer helaas.
Wel was er een natuurpad aangelegd om het grote veengebied heen; dat hebben we maar genomen. Roos zag tot haar eigen verbazing een kraanvogel; ze wist niet eens dat die in NL voorkomen, een hele verrassing dus. Had ik ook nog nooit in het wild gezien.

We wilden aan de rondwandeling beginnen en toen begon het toch te plenzen; "Echt venenweer", zei ik nog tegen Roos. Tja, toen het iets minder leek te worden hebben we de stoute schoenen maar aangetrokken en zijn we op weg gegaan. Door het natte gras werden het al snel natte schoenen, maar dat mocht de pret toch niet drukken. Heerlijk gewandeld, het werd weer droog en uiteindelijk via Vragender en Lichtenvoorde naar station Lievelde gelopen. De trein op het nippertje gehaald en lekker terug naar huis getuft.

Phaëton in Rhijnauwen

Phaëton op de zonnewagen

Gisteravond op uitnodiging van Roos naar een openluchtvoorstelling van een opera geweest; de opera "The day after" van Jonathan Dove, opgevoerd door "HollandOpera" op het fort Rhijnauwen bij Bunnik. Het is natuurlijk lang licht in deze tijd van het jaar; we moesten er al om kwart voor negen zijn vanwege een voorprogramma, dat overigens eveneens de moeite waard was. Om half tien begon de voorstelling.
In de inleiding werd gezegd dat de componist een reis had ondernomen naar Antarctica en van wat hij daar had gezien als effect van de klimaatverandering erg onder de indruk was en zich tot taak had gesteld om met dit thema een opera te maken. Hij deed dat aan de hand van de mythe van Phaëton, de zoon van de zonnegod die zijn vader de belofte ontfutselt dat hij de zonnewagen met de ontembare paarden mag berijden.
Verrassende muziek die wonderwel bij de sfeer paste; opvallend fraaie partij voor het slagwerk, prominente harp en tegen een achtergrond van blazers; er was slechts 1 strijkinstrument, een contrabas. Erg goed orkest en ook heel goede zangers en drie danseressen die in de cast meededen alsmede een groep varietee artiesten die acts deden in de voorstelling (en in het voorprogramma).
Het begint eigenlijk met het einde; de groep is op zoek naar voedsel; na de verwoesting die is gebeurd door de onverstandige daad van Phaëton is de wereld nagenoeg onleefbaar geworden; hier natuurlijk de beklemmende parallel met wat de mensheid momenteel moeder aarde aandoet.
En dan het bekende verhaal, zij het dat Phaëton als zoon van Phoebus, Apollo wordt opgevoerd. Klymene, zijn moeder vertelt hem dat hij de zoon van de zonnegod is. Phaëton gaat op zoek naar zijn vader in het zonnepaleis. Daar mag hij alles wensen wat hij maar wil; Phoebus toont hem de schoonheid van de aarde, maar Phaëton wil de zonnewagen besturen; zijn vader probeert hem van gedachten te doen veranderen; ook de anderen proberen dat, maar vergeefs. En de belofte van een god doet hij gestand.
En dan komt de prachtige scène met de zonnewagen, schitterend gewoon en dat in zo'n imposant decor van de schemer op het fort. Wie het verhaal kent weet dat de paarden ontembaar zijn en slechts door de zonnegod zelf in bedwang kunnen worden gehouden. Phaëton smeekt zijn vader hem te helpen; de hele wereld schroeit doordat hij de zon niet hoog in de hemelboog kan houden. Dan grijpt vader Phoebus in en op bijzonder imposante wijze, een enorme vlam in het decor en Phaëton is dood.
Ik heb genoten van deze opera ondanks dat een half uur voor het einde een regenbui naar beneden kwam. De cast ging gewoon door of er niets gebeurde terwijl het publiek zich tegen de regen trachtte te wapenen. Wij hadden ons erop gekleed; ik had een dikke winterjas en winterbroek aangetrokken en die kunnen wel wat water aan. Heerlijke avond; dankjewel Roos!

Sterke spieren

Het deed mij plezier om in de Elsevier van 2 augustus 2014 een artikel te lezen onder de titel: Sterke spieren maken u mooi maar ook gezond. Niet dat ik de illusie koester dat het artikel veel zal uithalen; de mens is van nature gemakzuchtig zoals alle dieren: waarom zou je je meer inspannen als dat niet strikt noodzakelijk is om te overleven, nietwaar?
Het artikel gewaagt er zelfs van dat je in het dagelijks leven dingen meer zelf zou kunnen doen zoals vegen, schoffelen, ramen lappen en dergelijke. Vooral wordt gesuggereerd dat je naar de sportschool moet gaan om te bewegen. Helaas wordt het gebruik van de fiets of lopen om aan je dagelijkse beweging te komen niet of nauwelijks genoemd.
Mijn ervaring is dat het niet hebben van een auto een geweldige impuls betekent voor je dagelijkse beweging. Voor boodschappen en voor het reizen wordt beweging van je verwacht; je gaat minstens met de fiets of lopend naar het station of naar de (super)markt. Wanneer je in een onbekende stad bent dan ga je lopend op onderzoek uit. Je gaat daarmee het wandelen ook meer waarderen en ook normaler vinden. Wandelen in de natuur is natuurlijk het summum.
Een vreselijke ontwikkeling vind ik dat het kleine kinderen als vanzelfsprekend tegen wordt gemaakt om zelf te bewegen; buggies waarin ze tot op de kleuterleeftijd worden rondgezeuld; steppies voorop de kinderwagen waarop de kleuters kunnen staan zodat ze niet zelf hoeven te lopen. Dat is werkelijk het ergste wat je een kind kunt aandoen; zo ontzettend ongezond.
Hè lekker, dat moest er even uit, maar fijn dat zelfs Elsevier, het blad voor de rechtse autorijder aandacht aan dit onderwerp besteedt.

Zicht op Zutphen en Riek Wesseling

Gezicht op Zutphen

Voor vandaag had ik mezelf een "daggie vrij" beloofd; drijf ik mezelf vaak op om iedere dag actief te zijn, althans stevig fysiek aan de gang te zijn daar had ik het gisteren helemaal gehad; eerst 16 km gewandeld en daarna nog een rondje fitness inclusief een zware fietstraining dat vond ik eigenlijk wel genoeg. Maar een dag helemaal niets doen, dat is niks voor mij; een dag lezen betekent toch minstens ook onderweg ergens naar toe lezen en een museum bezoeken. Nou ja, m'n Oudemansthee was nagenoeg op dus lekker met de trein naar Zutphen, naar theewinkel "de Pelikaan" en museum Henriëtte Polak bezocht, een klein museum dat er in slaagt om telkens weer een interessante tentoonstelling te presenteren. Nu was er een kleine expositie van portretten van kunstenaars: verrassend. Een zelfportret en de naam sprong er wat mij betreft bovenuit: Riek Wesseling. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar twee werken die mij troffen bleken van haar hand te zijn. Ik heb inmiddels een website gevonden die door haar partner na haar overlijden is gemaakt en waarop veel van haar werk te zien is; bijzonder gedétailleerde fraaie tekeningen, litho's en etsen. Ik had graag een van haar kattenportretten of het zelfportret dat in het museum hing hier in de Blog geplaatst maar ik wil geen geduvel met auteursrechten. Kijkt u zelf even naar de hier genoemde websites of liever nog, ga naar het museum Henriëtte Polak in Zutphen; altijd leuk!

Gezellige ontmoeting bij zomerbridge

Gezellig daggie met Roos gewandeld: van Otterloo naar station Ede-Wageningen, een etappe van het Trekvogelpad. Ik dacht dat ik deze etappe al eens eerder had gelopen en hem toen heel bijzonder vond, maar dat was nu zeker niet het geval. Het begon al een beetje vervelend dat de aansluiting met de bus slecht was - had ik niet goed uitgezocht kennelijk - en dat de chauffeur een halte verder reed dan de bedoeling. We hadden eigenlijk te weinig tijd al met al en moesten stevig doorlopen. Maar de etappe viel ook tegen; nogal was asfalt zodanig dat we uiteindelijk maar een eigen route, zo'n beetje parallel aan het Trekvogelpad hebben gelopen.
Uiteindelijk hebben we de snelste weg naar het station maar genomen en daardoor de etappe ingekort. We waren weer vlot op het station; ik ben nog even m'n trimrondje gaan doen; nu ik de sleutel weer heb laten instellen ben ik weer fanatiek op de apparaten bezig, zodanig dat ik toch wel behoorlijk moe was.
Daarna naar huis. Snel een happie eten gemaakt en naar het zomerbridge; gezellig, Trees bleek ook lid van deze club te zijn en we hebben elkaar hartelijk begroet; ze wordt in december 90 als alles meezit; ze zag er patent uit. Ongelooflijk hoe vitaal sommige bejaarden toch blijven en mentaal zo bij de tijd. We hebben stevig klop gekregen van haar en haar maat. Lekker gespeeld maar toch weer laag geëindigd. Nou ja, het zij zo. Ik ging direct naar huis; zou weer vroeg op, maar vroeg me onderweg af waarom ik me zelf zo zat op te jutten. Dus was er alle tijd voor een glaasje wijn; gezellig toch?! Roos is lekker blijven slapen; kan ik haar verwennen met een uitgebreid ontbijt!

Een kiekendiefkuiken in de Eilandspolder

Was het twee weken geleden koud en winderig bij de excursie in de Eilandspolder, daar was de herkansing vandaag een groot feest; prachtig droog en aangenaam weer zonder wind.
Vanmorgen was ik eerst op weg gegaan naar Jisp; thee gedronken bij Cyria en daarna op weg naar Grootschermer. Ondanks dat ik er inmiddels al vaak ben geweest wist ik het als niet-automobilist natuurlijk weer niet zo snel te vinden; de Tomtom wees ons feilloos de weg naar Grootschermer en toch waren we iets te laat bij de werkschuur. Maar daarom niet getreurd; er was nog best even tijd voor een kopje koffie en voor de kennismaking. Enkele vrijwilligers en een viertal introducées.

De excursiegroep ploegt zich door het struweel

Cyria wilde erg graag het kiekendiefjong zien en Ab was zonder meer bereid om daar aan te voldoen en er zelfs een hele show van te maken.

Volop rietorchissen

Maar eerst verschillende eilandjes af om de resultaten van het maaiwerk te laten zien. Nou, daar was de afgelopen 2 weken wel wat gebeurd zeg; de rietorchissen waren opgekomen en op enkele eilanden stonden ze volop in bloei; een prachtgezicht, daar doe je het voor! Ook was er het eiland met volop zonnedauw met in de dauwdruppels (lijmstof om insecten te vangen) de restanten van "opgeloste" mieren; zo komt dit fraaie plantje aan haar nutriënten in dit schrale milieu.

Ab met het kiekenkuiken

En toen het pièce de résistance. In het nest met de vijf eieren is uiteindelijk toch een jong aan het ei ontsnapt; 2 weken geleden nog niet, dus het jong is maximaal 2 weken oud. Het ziet er met de kromme snavel toch vervaarlijk uit maar is wel erg lelijk hetgeen moederlief er niet van weerhoudt om het goed te voeden. Ab maakte er als gezegd een hele show van en nam het beestje uit het nest om aan eenieder goed te laten zien. Cyria mocht de lelijkerd even aanraken; haar dag kon niet meer stuk.

Opgewarmde caque

Zelf gebakken; knapperig en goed van smaak
zoals appeltaart hoort te zijn

Een wat hilarische inleiding voor dit verder zo smakelijk blog; dat gaat over het opwarmen van faeces, ja u leest het goed, het opwarmen van mensenstront. Bij voorschriften voor de diagnostiek van (naar ik meen) amoeben dysenterie, een akelige tropenziekte met als uiting diareescaque, oftewel "de dunne" stond in het voorschrift dat het uitgangsmateriaal de warme ontlasting, warme poep dus moest zijn. En natuurlijk niet thuis geproduceerde en meegenomen en later weer opgewarmde poep, nee, gewoon even op het lab wat produceren - is bij dysenterie geen enkel probleem; het binnen houden is aanzienlijk lastiger - en direct afgeven bij de analiste die het monster bewerkt en onder het microscoop bekijkt.
Aan dit merkwaardige verhaal moest ik afgelopen zaterdag denken toen we aan de appeltaart zaten in Anloo, na de rit met de Intercity naar Assen met het busje naar Anloo. Ik stelde Roos voor om eerst een kop koffie te scoren aldaar; een medepassagier adviseerde ons om vooral appeltaart bij de koffie te nemen: "die was daar gisteren erg lekker!" zo verzekerde zij ons.
Viel dat even tegen; de appeltaart was wel warm, maar niet vers en feitelijk gewoon niet lekker; u begrijpt nu beter de reden van de onsmakelijke introductie. Warme appeltaart moet zo uit de oven en niet afgekoeld en naverwarmd: bah!
We hebben heerlijk gewandeld en in Oudemolen nog een soepje genomen. Viel ook erg tegen; werd opgediend in van die moderne sjieke cups, niets op aan te merken, maar de soep smaakte nergens naar. Het enige dat gepeperd was, dat was de prijs?! Kan me niets schelen, maar dan verwacht ik wel kwaliteit!
Ik was al met al zo teleurgesteld en boos, dat ik tegen Roos zei dat ik voorlopig niets meer wilde weten van de NLse horeca maar dat ik in het vervolg weer zelf appeltaart ga bakken (ja, je leest het goed Huib). En dat heb ik vanmiddag gedaan; niet goed voor de lijn, maar heerlijk van smaak! Voor de zekerheid ook nog maar een spektaart gebakken.

Juist niet over mededogen

Merkwaardige coïncidentie in mijn leeshistorie; las ik vorige week het boek van Frans de Waal over de evolutionaire ontwikkeling van empathie van onze soort, de Homo Sapiens Sapiens, het boek "de Bonobo en de tien geboden", daar las ik de laatste dagen het boek van Sönke Neitzel en Harald Welzer onder de titel "Soldaten, over vechten doden en sterven". De twee boeken gaan vanuit volmaakt verschillende invalshoeken eigenlijk over het zelfde: hoe gaan wij met elkaar om en hoe kun je dat gedrag verklaren; gaat het bij de Waal om empathie, daar gaat het bij Söntke om het tegenovergestelde, hoe komt "de soldaat" onder oorlogsomstandigheden tot het gruwelijk gedrag dat wij kennen, niet alleen uit WO II maar ook uit andere oorlogssituaties. Met name de oorlog in Vietnam komt aan de orde in dit boek.
Roos zal wel denken: "man, hou toch eens op met die boeken over oorlog", en ze heeft wel gelijk; het lezen daarvan stemt me treurig. Het boek van Söntke is gebaseerd op nog niet zo lang geleden ontdekte en vrijgegeven verslagen van afgeluisterde onderlinge gesprekken van Duitse krijgsgevangenen van WO II.
Het boek was niet in onze eigen Biltse bibliotheek en moest van elders komen; er is vast niet zo veel belangstelling voor. Het leesadvies had ik, als zo vaak uit de Elsevier opgepikt.
Om te lezen hoe afgrijselijk mensen, lees liever: "mannen", in situaties van ongebreidelde macht handelen tegenover weerloze medemensen is ontluisterend. Dat iemand dat mee wil maken en er zelfs stoer over kan vertellen grenst in mijn optiek aan het ongelooflijke, maar toch gebeurde het op grote schaal gezien de enorme hoeveelheid verslagen die hieromtrent werden nagelaten door ijverig typende kantoormensen.
Maar ja, ook in het boek van Frans de Waal wordt een geweldsproces beschreven waarbij het slachtoffer, in de macht van twee soortgenoten werd ontmand en gruwelijk vermoord; kennelijk hoort het erbij?!
Ik laat het hierbij en ga nu maar eens "Ravelstein" van Saul Bellow lezen; ook een leesadvies uit de Elsevier.

Spinaziezaadjes

In het midden zo'n doorgeschoten spinazieloot; kun je
rustig opeten trouwens

Als kind geloof je onvoorwaardelijk wat je vader of moeder je vertellen; dat zijn vaak waarheden waar je het hele leven mee blijft lopen. Soms gebeurt het, althans is het mij toch wel gebeurd, dat blijkt dat die waarheden niet zo waar zijn als dat je altijd hebt gedacht. Zo had mijn vader mij in mijn jonge jaren verteld dat de schijngestalten van de maan werden veroorzaakt door de schaduw van de aarde op de maan; dat is natuurlijk niet waar; dat komt door de stand van de maan t.o.v. de zon en de aarde; pas bij een maansverduistering ontstaat er (bij volle maan!) een schaduw van de aarde op de maan.
Maar onlangs werd er een laatste waarheid, in dit geval van mijn moeder ontluisterd. Moeder had mij verteld dat de kwekers van spinazie voor een tweede oogst opnieuw inzaaiden voordat de eerste spinazie was geoogst. Die scherpe hoekige zaadjes konden dan tussen de blaadjes zitten. Mijn moeder ploos dan ook de spinazie altijd heel zorgvuldig na tijdens het wassen.
Maar nu hoorde ik van Theo mijn vriend en moestuinier dat spinazie bij droog en koud weer (zoals heden het geval is) in het zaad kan schieten en dat is hard en niet smakelijk. Van opnieuw inzaaien was nooit sprake, aldus Theo.
En daar ging mijn laatste ouderlijke zekerheid. Neemt niet weg dat vrijwel alles wat mijn ouders mij verteld hebben toch wel waar bleek te zijn, anders was ik vast niet terecht gekomen waar ik terechtgekomen ben. Dank daarvoor lieve ouders!

Weer naar Drenthe

Het leek hier alsof ik op de Hoge Venen was.
Maar de GPS gaf de Aa aan.

Die wandeling van afgelopen woensdag vond ik zo verschrikkelijk mooi dat ik het Roos wilde laten zien dus vanmorgen om 7.30 zaten we al in de trein en waren we op weg naar Anloo, de startplaats. Ik had de route opgenomen op de GPS zodat ik ook de stukken over ongebaande paden zou kunnen vinden; nou dat was maar goed ook want vanaf het begin had ik het uit m'n geheugen absoluut niet geweten en zou de reis voor niets zijn geweest. Maar nu opnieuw door het dal van het Anlooër diepje en op weg naar de Drentsche Aa. Bij de brug hebben we op het bankje ons boterhammetje opgeknaagd en toen begon het af te koelen, te waaien en tot slot zelfs een beetje te regenen; niet erg aangenaam meer. Het mooiste had ik gelukkig al aan Roos kunnen laten zien. We hebben vervolgens een verkorte weg naar de bushalte Ruigeveld in Rolde met forse snelheid gelopen en daardoor haalden we keurig de bus van 15.18 terug naar Assen.

Bij het Anlooër diepje

Het blijft prachtig langs die Aa. Volgende keer maar eens vanuit Zuidlaren naar Rolde. Ik wil dit gebied op m'n duimpje leren kennen
Ik had gisteren al gekookt; Roos heeft gezellig bij mij gegeten.
Helaas heeft het hier in de Bilt helemaal niet geregend en de tuin van Theo heeft het zo hard nodig momenteel.

Het kan niet veel mooier; wat een landschap!

Het huis van Hildebrand

Voormalig woonhuis vanschrijver A.D. Hildebrand

Vandaag een snoeihete vrijdag, net als vorige week. Eerst maar eens naar de markt geweest; Roos wilde pijnboom pitten en ik had gist nodig, verder moest ik naar de bibliotheek om twee gereserveerde boeken op te halen: "Soldaten", een boek met gepsychologiseer n.a.v. afgeluisterde onderlinge gesprekken van Duitse krijgsgevangenen in WO II en "Ravelsteijn", een boek van Saul Bellow waarvan ik de titel heb opgepikt uit een artikel over Pim Fortuijn in de Elsevier.
Daarnaast ben ik voor de tweede keer begonnen in het boek van Frans de Waal; ik vind die evolutionaire ontwikkeling van empathie en de bewijsvoering aan de hand van dierexperimenten en waarneming aan dieren in natuurlijke situaties zo fascinerend en de Waal kan het zo boeiend brengen. En wat is fijner dan lezen in de trein; dan kost noch het lezen, noch het reizen tijd; je doet het tegelijk.
Maar niet vandaag; Roos had mij uitgenodigd om als introducé met haar mee te gaan naar een pand van de Vereniging Hendrick de Keyser, het voormalig huis van A.D. Hildebrand, de schrijver van Bolke de Beer en andere kinderboeken. Dus gingen we naar Laren met trein en bus; een heel bijzonder dorp waar de rijkdom van de bewoners van afspat! Een schitterend villadorp. Door lommerrijke lanen kwamen we bij het pand dat door Gerrit Rietveld werd ontworpen met als belangrijkste item een adequate werkkamer voor de schrijver: volop licht en niet op de begane grond.
Een leuke ontvangst door de bewoners en een afvaardiging van de Vereniging. Modern pand uiteraard. Leuk om een keer zoiets mee te maken.
Voor mijn architectenvriend Peter C. heb ik een serie foto's van het exterieur gemaakt; uit privacy overwegingen werden geen foto's binnen gemaakt.

Door de waterleidingduinen

Bezoekerscentrum Waterleidingduinen, voormalig
pompstation in een fraai bakstenen gebouw

Vandaag weer een wandeldag; het is al een paar dagen prachtig wandelweer, was het soms wat fris daar was het vandaag een heerlijke warme dag. Ik had met Cyria afgesproken om te gaan wandelen in de waterleidingduinen bij Haarlem. Net als gisteren in het stroomdal van de Drentsche Aa daar wil ik dit gebied ook in m'n eentje kunnen verkennen en daarom heb ik met de GPS een track gemaakt. Tevens heb ik op het eind van de dag bij het bezoekerscentrum een overzichtskaart en een jaarkaart voor 60+ aangeschaft voor de volgende keren. Want het is de moeite waarde dit mooie gebied. Ik voel me echt een bofkont met vrienden die bekend zijn met dit soort mooie gebieden; op die manier kom je nog eens ergens!
Cyria had juist dit gebied gekozen omdat er boomvalken actief zijn. Maar dat waren niet de enige vogels die we konden waarnemen; daar waar we de op libelles jagende boomvalken meermalen konden zien, waarbij één keer zelfs terwijl hij/zij een prooi in de klauw al vliegend opknaagde, daar hebben we braamsluiper, rietzanger, rietgors en nachtegaal slechts gehoord. Het was een heerlijke kakafonie van vogelzang aldaar.

Informatie over het gebouw

Als gezegd aan het eind van de wandeling in het voormalig pompstation eea ingekocht. Het is een opmerkelijk fraai gebouw; ik dacht dat het wellicht door Berlage ontworpen was. Er hing een informatiebord waaruit ik wat tekst heb overgenomen. Arnoldus Pelser was de architect.
Na afloop hebben we nog een kopje koffie resp. thee gedronken. Via station Haarlem en gewapend met het boek van Frans de Waal was ik weer snel bij de haringboer op Utrecht CS en weer thuis. Even de moestuin van Theo verwend met veel water, want het is ontzettend droog hier op het hoge zand.
Hugo kwam nog even langs met een lekker worstje voor me en ik zit nu lekker te doezelen op de bank. Vanavond maar eens vroeg slapen.

Het stroomgebied van de Drentsche Aa

Drentsche Aa

Mijn kennismaking met de Drentsche Aa en met het Balloërveld dateert van lang geleden, januari/februari 1974 om precies te zijn; dat was de tijd dat ik mijn 2 maanden opleiding voor militaire dienst heb gekregen in Appingedam. Voor de buitenoefening hebben we toen enkele dagen gebivakkeerd in dit gebied. Tenten en schuttersputje op het Balloërveld en nachtoefeningen o.a. langs de Drentsche Aa. Van dat laatste herinner ik mij nog de voor een stadsjongen bijzondere ervaring van het wandelen bij maanlicht; een heldere nacht met volle maan; we liepen met ons groepje recruten in het maanlicht; ik zag mijn slagschaduw van het maanlicht en vond dat heel bijzonder. Later heb ik dat vaker gezien en moest ik altijd aan die eerste keer denken.
We moesten toen ook midden in de nacht over een plank over een zijbeekje van de Drentsche Aa; ging gelukkig goed. Misschien was dat wel het Anloër Diep waar de wandeling die ik vandaag heb gemaakt olv Kapitein bd, gids Korneel heb gemaakt.
De schoonheid van het gebied trof mij; onverkaveld en voormalig boerenland; een smal beekje met kraakhelder water; paden dwars door het struweel; orchideeën en veel andere bloemen; ik genoot volop en maakte een fotoserie.
We bereikten de Drentsche Aa; daar liep een brug waarover ook het Pieterpad loopt; dat doorkruist dit gebied ook, dus ben ik hier waarschijnlijk toch wel eens eerder geweest, hoewel ik me dat niet herinner.
We hebben nog ergens koffie gedronken en vervolgens naar het Balloërveld.

Ik probeerde nog wat herinneringen te delen met Korneel; over de schuttersputjes waar we ons afval in moesten deponeren alvorens we die putjes weer dichtgooiden; was toch niet zoals het hoorde, begreep ik.
In de verte het torentje van Rolde, alwaar ik de bus kon nemen richting Assen; de bus kwam vrijwel direct aangereden en ik was keurig op tijd bij de trein.

Een bijzonder interessant boek
over het ontstaan van empathie

Op de heenweg en de terugweg heb ik mij gelaafd aan het fantastische boek van Frans de Waal: "de Bonobo en de tien geboden". Hierin ontpopt de Waal zich als een bijzonder onderlegde filosoof, maar wel een die zijn gedachten helder en zonder neologismen formuleert en daarnaast ook nog eens op waarnemingen kan doen berusten. Dit boek kwam ter sprake tijdens de lezing van prof. Jan van Hooff die ik onlangs bij mocht wonen. Een heel bijzondere aanrader!
Thuis gekomen nog snel wat gegeten, gewassen en naar een bridge avond. Die hebben we met weinig succes doorgeworsteld. Na afloop ben ik direct vertrokken; was al vanaf 4:45 uur bezig en wilde graag slapen. Maar ik hoorde vlakbij huis nog iemand op de fiets naast me: Roos. Zij had de uitslag ook niet afgewacht, mede vanwege het desastreuze verloop. We hebben nog lekker een glaasje genomen en heerlijk geslapen.

Weer eens een stukkie Trekvogelpad

Voormalige geitenboerderij bij Peijnenburg

Gisteren had ik zin om een beetje in de buurt te gaan lopen; bij toeval zat ik in wat oude Bloggies te neuzen en kwam ik iets tegen over het Trekvogelpad. Was alweer een tijd geleden. Bij landgoed Pijnenburg komt het eigenlijk het dichtste bij mijn woonstede en dat kun je makkelijk aanlopen vanuit Den Dolder. De etappe Pijnenburg-Hilversum geladen op de GPS en met de trein naar Den Dolder. Eigenlijk een heel bekend stuk voor me; dan loop ik vanaf Pijnenburg via de Lage Vuursche weer naar station Bilthoven. Maar nu niet, daar waar het pad afweek naar het Noorden ben ik doorgelopen naar station Hollandse Rading (totaal 12 km): "morgen verder", bedacht ik mij en dat was dus vandaag. Nu eerst met de trein naar Hollandsche Rading en vooruit met de geit over de GPS route richting Hilversum. Voor de zekerheid had ik ook maar vast de volgende etappe, Hilversum-Naarden op de GPS gezet.

Boomstomp van een beuk die bij een
heftige storm was omgewaaid. De scherpe
punt bleef staan. Heb ik nu na jaren
herontdekt in het struweel

Het was koud vandaag; gelukkig had ik een trui aangetrokken, was echt nodig. Iets ten Noorden van Hilversum ben ik gestopt met de etappe en ben ik naar station Hilversum CS gelopen; totaal 22 km, niet gek. De trein naar Utrecht reed net voor m'n neus weg, dus een kwartiertje wachten op het perron. Het was nog steeds behoorlijk koud met een noordenwind. Eenmaal in Bilthoven naar de fitness; buikspierplezier en armoefeningen; heb het nu regelmatig gedaan en begin er plezier aan te beleven. Ik had het nog steeds koud en ging lekker naar het stoombad en de droge sauna om op te warmen; heerlijk. Zelfs nog even buiten in de zon liggen afkoelen.
Vanavond vroeg naar bed; morgen met Korneel op stap. Om 6.00 uur met de trein naar Assen voor een wandeling langs de Drentsche Aa; verheug ik me op!

Over de dingen die voorbij gaan

Het huis met de okergele sponningen

Louis Couperus heeft een boek geschreven: "Van oude mensen en dingen die voorbij gaan". Aan deze titel moest ik vandaag denken toen ik door m'n oude buurtje reed op weg naar het station Bilthoven. Ik was er eigenlijk zonder nadenken in terecht gekomen want ik rijd vrijwel nooit meer via die route naar het station sinds de nieuwe aanrijroute met een fietsbrug over het doorgaand autoverkeer is aangelegd.
Maar zo niet vandaag en daardoor werd ik ermee geconfronteerd dat er een verhuiswagen stond bij het huis van een echtpaar dat daar gedurende al die jaren dat we in de Hoflaan woonden was gevestigd; het huis met de opvallend okergele raam- en deursponningen. De heer des huizes droeg altijd een bijzonder lange baard; echt zo'n bokkensik, bijzonder karakteristiek. Toen ik nog forenste sprak ik hem af en toe wanneer hij in zijn heemtuin aan het werk was; allemaal inheemse planten stonden daar mooi te zijn. Zijn vader had iets betekend in Franeker als ik mij goed herinner. Hij had ook zo'n mooie naam met een Griekse uitgang; als ik het goed heb, Mensonides.
Ik zag hem de laatste keer in de huisartsenpraktijk bij de massale griepvaccinatie voor ouderen; hij herkende mij niet; was heel oud geworden en schuifelde nog maar wat.
Helaas kon niemand mij vertellen waarom de verhuizing plaats vond, maar een zekere melancholie overviel mij. Er zijn in die decennia dat ik in dit buurtje heb gewoond zo veel mensen op leeftijd weggegaan; je kunt ook zeggen mensen die plaats hebben gemaakt. De karakteristieke professor Quist die op het hoekje woonde en kordaat met wandelstok zijn dagelijkse wandeling maakte; opa Tom en oma Yf, maar ook die vriendelijke meneer die ons met nadruk waarschuwde voor het gevaar dat onze oude, dode berk opleverde; was ook plotseling verdwenen; mevrouw de Lange met haar honden.
Verderop zag ik die mevrouw zitten met haar hondje; een merkwaardige dame die mij eens verzekerde dat honden vaak intelligenter zijn dan mensen waarop ik schamper opmerkte dat ze niet eens in staat zijn om hun eigen blikkie voer open te maken; ze zat daar ook oud te zijn.
Toen wij op 1 augustus 1980 op de hoflaan kwamen wonen was het een buurtje met voor ons gevoel allemaal oude mensen. Kan niet waar zijn geweest.

Der Rosenkavalier in Düsseldorf

Fontein in de binnenstad van Düsseldorf

Roos is sinds enige tijd lid van de Vereniging vrienden van de Opera. In dat kader hebben wij vandaag de opera "Der Rosenkavalier" van Richard Strauss gezien in Düsseldorf. Keurig verzorgd, met busreis zijn we op één dag op en neer geweest, hebben we nog de gelegenheid gehad om de stad te bezoeken, en natuurlijk de opera gezien en gehoord.
Eerlijk gezegd wist ik niet beter dan dat de Rosenkavalier een operette was van Johann Strauss; de titel klinkt zo operettig, maar dat is zeker niet het geval. Het is wel een vrolijke opera, zoals de meeste opera's die ik ken is het wel een beetje kluchtig met verkleedpartijen en uiteraard geschraagd op een krankzinnig verhaal, vergelijkbaar met de verhalen onder de meeste balletten.
Maar er zit ook wel een filosofie achter; die werd mij overigens pas duidelijk toen Roos mij daarop wees in de twee pauzes tussen de verschillende actes en in de bus op de terugweg. En toen ik het filmpje terugdraaide om maar eens in beeldspraak te blijven, kreeg het verhaal toch wel meer inhoud voor me.
Het theater was net als dat in Koblenz meer de maat die mijn voorkeur heeft; niet zo'n enorme zaal met grote afstand tot de spelers. Je kon de zang goed zelfs heel goed horen; het orkest was in mijn beleving zelfs wat (te) hard.

De intieme zaal van de opera van Düsseldorf

Zowel op de heen- als de terugweg werd door een zeer deskundige operakenner toelichting gegeven aan de hand van anecdotes en kennis. Dat is toch wel een toegevoegde waarde van zo'n vereniging van "vrienden van". De mede-vrienden waren allemaal van onze leeftijd of wat ouder; plezierige mensen, die elkaar goed kenden; wij werden leuk opgenomen in de kring.
De voorstelling begon om 18.00 uur; we vertrokken al om 12.00 uur vanaf het Jaarbeursplein en waren om 16.00 uur in de stad; tijd genoeg voor een bezoek en een gezellige lunch in de Altstadt. De ober was een onvervalste Andaluciër zodat we nog leuk Espagnol konden hablaren. Ay Cruzcampo? No signor, ay San Miguel; dus een echt Spaans biertje op een Duits terras gedronken. Het was mooi weer en het was gezellig.
De terugweg liep eigenlijk gesmeerd; iets over enen kwamen we aan in Utrecht en met een taxi waren we al om half twee thuis. Een hele onderneming waarvan ik dacht: "dat doe ik niet weer", maar een dag later en goed uitgeslapen kijk ik daar toch wel anders tegenaan. Was een leuk en goed idee Roos! Doen we nog wel eens; trek me maar uit mijn "comfort zone". Leer mij ook maar om van opera te genieten.

Ik ken Richard Strauss eigenlijk alleen van zijn "Vier letzte Lieder"; muziek van de meest romantische soort; ik vind het schitterend en het raakt mij telkens weer. Maar die opera "Der Rosenkavalier" was toch wel heel anders; noem het verrassend, noem het een beetje dissonant op z'n tijd. Af en toe hoorde ik iets van Mahler of iets van Wagner zelfs, maar dat was met opzet ook van Johann Strauss wanneer het ordinaire karakter van de Graaf moest worden onderstreept. Maar ook hoorde ik af en toe de schitterende romantische klanken die ik zo goed ken van Richard Strauss. 

Verleden, heden en toekomst

Het voormalig gebouw van de VU aan de Lairessestraat
waar o.a. de faculteit scheikunde was gevestigd

Vandaag een dag voor overpeinzingen, de ondertitel van mijn "daily blog", ooit opgezet om mijn wetenschappelijke overpeinzingen, die ik 10 jaar geleden zo ruimschoots dacht te hebben, lucht te geven, een platform. Nu tien jaar verder en veel relativerender door de middelbare leeftijd, misschien wel de vroege ouderdom ben ik daar wat bescheidener in geworden, maar dit ter zijde.
We leven altijd in het heden, het infinitesimale moment tussen wat geweest is en wat komen gaat; wat geweest is noemen we al snel verleden en wat nog moet komen is de toekomst.
Wanneer je ouder wordt kijk je meer terug; je hebt tenslotte ook veel meer verleden dan toekomst. Daarentegen wanneer je jong bent kijk je vooruit; je hebt als het meezit ook veel meer toekomst dan verleden. Wanneer het omslagpunt is zou ik eerlijk gezegd niet weten; diffuus, ergens tussen 30 en 40 jaar denk ik.
De tijd is een relatief begrip, althans voor ons mensen, homo sapiens, de denkende mens.
Ik kijk graag terug, niet alleen naar het recente verleden, mijn eigen verleden maar ook naar het verre verleden, naar de samenhang van gebeurtenissen die we (recente?!) geschiedenis noemen, WO II, WO I, de oorzaak van al deze europese ellende, de frans-duitse oorlog van 1870-1871, Napoleon, nog eerder. Hoe zijn in een nog verder verleden de hedendaagse staten ontstaan, de stammen, de middeleeuwen met de onderdrukkende invloed van "de kerk"; hoe heeft men zich ontworsteld aan de achterlijkheid van de RK religie, daarvoor nog de vroege middeleeuwen, het Frankische rijk, koning Clovis, Karel de Grote, hier moet ik afhaken en haak pas weer aan bij de Romeinen.
Het Romeinse rijk; we kennen toch vooral de expansieve tijd van de Romeinse keizers, overigens de derde fase in de staatsvorm van dit voormalig wereldrijk na de zes koningen en de roemrijke republieksvorm. Het enorme rijk is na een immense interne strijd geïmplodeerd; het was verworden tot een enorme roofstaat en in de honderden jaren van haar bestaan als zodanig had het haar eigen middelen van bestaan doen verdampen. Machtsstrijd vermolmde het bestuurlijk en externe aanvallen deden de rest. In 1453 verdween het laatste bolwerk in het oosten en werd Constantinopel/Byzantium veroverd door externe krachten.
De stichting en de opkomst van Rome wordt zo fraai beschreven in de eerste decade van Livius: Over de Stichting van de stad. En dat lezende besef ik dat de sociale omgang en cohesie van een bevolking zo essentieel is voor een optimaal functioneren van een maatschappij. Lezenswaardig en wellicht een goede les voor onze eigen toekomst.
Machiavelli heeft in zijn "Discorsi" beschreven hoe een voorbeeld zou kunnen worden genomen aan de handelingen der Romeinen als beschreven in Livius' "Ab urbe condita"; wellicht zouden we het ook nu weer ter hand kunnen nemen; ik lees er toch vooral goede lessen in uit het verleden waarmee we ons voor de toekomst kunnen wapenen door die in het heden tot ons te nemen.
Overigens gaan mijn overpeinzingen over het verleden nog veel verder zoals ik al vaker meldde; zelfs tot het ontstaan van de precursors van de levensprocessen.
2015, het jaar dat het 50 jaar geleden is dat ik ging studeren aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.

De eerste tropische dag van het jaar

Het eihuysje in Nijkerk

Roos had het al gezegd: "het wordt vrijdag een prachtige dag!" En inderdaad, bij het wakker worden, een helder blauwe hemel, mijn favoriete weertype. Na het overvloedig maal van gisteravond met Paul V. hoefde ik niet zo nodig te ontbijten en heb ik volstaan met een forse hoeveelheid thee. Natuurlijk heb ik Roos wel verwend met een lekker ontbijtje op bed.
En daarna, voor het eerst sinds enkele weken weer eens gezellig naar de markt. Bij John een kilo van de eerste Opperdoesjes gekocht, de lekkerste Hollandse aardappelen, "Rondjes" zoals ze door de Opperdoezers zelf wordn genoemd. Meel ingeslagen, 4 nieuwe onderbroeken en natuurlijk noten en rozijnen bij de notenkraam. Een pondje kersen voor de snoeperij en dat eerst maar even thuis brengen.
Vervolgens gingen we naar de fitness; eerst aan de apparaten en daarna lekker op het sauna veldje in de zon liggen tot we er genoeg van kregen. Roos ging met vriend Peter C. naar het woonhuis van Sybold van Ravesteijn in het kader van een excursie van de Stichting Hendrick de Keijzer; ik ging lekker wandelen en eieren inslaan bij de boerderij in Nijkerk.
Voordat ik wegging lag er een enigszins wanhopig e-mailtje van vriend Dick; hij kan zo slecht tegen de warmte en kon noch op z'n voorbalkon, noch op zijn achterbalkon zitten vanwege de warmte en dat al 'smorgens om een uur of half elf. "Meer jullie weer", meelde hij ten overvloede.
En inderdaad, ik vond het heerlijk om in de hitte door het bos naar het station te lopen en vanaf station Amersfoort Bloedworst (zoals we Vathorst noemen) naar de eierboerderij; ze blijken een facebook account te hebben: eihuysje; veertig kakelverse eieren ingeslagen; kan ik even vooruit. Nog even gezellig naar de kippen zitten kijken op het belendend bankje en weer terug naar het station Vathorst.
Bij thuiskomst een paar van de Opperdoesjes gebakken en met drie van die verse Eihuysjes spiegeleieren eroverheen genoten van deze oer-Hollandse lekkernij. En toen kwam het ook al door Dick aangekondigde onweer; krakend en (heel eventjes maar) hard regenend ging het weer voorbij. Ik maakte van de stortregen gebruik door mijn voorbalkon even stevig te schrobben; wat kunnen mij die paar druppels op m'n rug schelen; ben je wel gewend als wandelaar.
Op Weeronine.nl las ik dat het vandaag de eerste tropische dag van het jaar is! Ik heb ervan genoten. Roos had overigens in de regenbui gefietst en was kleddernat geworden vertelde ze.

Dronken egel

Egel, niet dronken overigens

Deze week las ik in de Metro, het gratis ochtendblad van treinreizend NL het bericht over een egel die dronken was gevonden door mensen die daarvoor zelfs de dierenambulance hadden ingeschakeld; om je te bescheuren. Het beest had zich laveloos gesnoept aan een kapot gevallen en (uiteraard) niet opgeruimde fles advocaat. Dat laat je uiteraard gewoon op straat liggen zodat fietsers en andere dwazen die niet per auto gaan er lekker doorheen kunnen fietsen en lopen, maar dit gemopper ter zijde.
Jaren geleden hadden wij eveneens een dronken egel in de tuin; niet door een kapotgevalen fles advocaat maar door een berg pitten en schillen, afval van de wijnbereiding die ik ter compostering in de rododendronstruik had geworpen. Het beest lag klassiek bezopen op z'n buik met vier gestrekte poten bij de hoop kennelijk nog behoorlijk alcoholische narigheid. Ik dacht dat hij dood was, maar nee, bij nadering bewoog hij een voorpoot en krabde zich ermee op de kop; kennelijk een (bekend verschijnsel) stekende koppijn. Later in de dag was hij verdwenen. Maar de volgende dag had hij zich weer laveloos gevroten aan de alcoholische lekkernij, maar daarna ook weer gewoon weggewaggeld. Daarna heb ik hem nooit meer terug gezien. Aan een dierenambulance had ik eerlijk gezegd nooit gedacht. Wel heb ik die pittentroep in het vervolg eerst uitgespoeld met water voordat ik die ter compostering in de tuin gooide.

Apenliefde

Prof. Dr. Jan van Hooff

Dochter Joke had me heel attent een ouderwetse geschreven felicitatiekaart gestuurd met daar op een uitgebreid verhaal, waaronder de aankondiging van een lezingencyclus van de Utrechtse Biologen Vereniging, waar zij tijdens haar studie uiteraard lid van was. Eén van de sprekers was Jan van Hooff, de bekende diergedragdeskundige, inmiddels emeritus hoogleraar. Ik heb wel vaker lezingen van van Hooff bijgewoond; begaafd spreker en het onderwerp spreekt me bijzonder aan. Jan is al 60 jaar geïnteresseerd in diergedrag.
Uit de inleiding bleek dat hij uit de familie stamt die eigenaar is/was van het Burgers' dierenpark. Als kind kwam hij al heel vaak in het park en dus intensief in aanraking met het gedrag van met name de primaten. Daar heeft hij zich als kind reeds gerealiseerd dat dieren net zo goed als mensen emoties kennen en daar heeft hij zijn hele wetenschappelijke leven aan gewijd.
De inleiding van Jan gaf allereerst een historisch overzicht vanaf de mytische tijd toen men nog geen idee had over de functie van organen via Descartes en Harvey naar de moderne tijd via Darwin en het hedendaags onderzoek naar diergedrag.
Ik heb van de presentatie van van Hooff ontzettend genoten; daar waar ik nooit heb getwijfeld aan de evolutie ook van het sociaal moreel complex dat ons mensen zo kenmerkt daar blijkt dat voor niet-biologische kringen toch nog steeds een stap te ver is. Jan van Hooff noemde een gesprek dat hij hieromtrent voerde met een theologe van de VU. Maar het besef van "goed en kwaad" kun je ook vertalen naar gedrag dat goed uitwerkt versus gedrag dat tot rotzooi leidt; dat besef is duidelijk ook bij andere sociaal levende dieren ontwikkeld, met name bij mensapen en de chimp die zo uitvoerig werden bestudeerd door van Hooff en de Waal. Deze laatste heeft een boek geschreven met als titel: de Bonobo en de 10 geboden. Moet ik lezen.
Nog bedankt Joke dat je me op deze lezing opmerkzaam hebt gemaakt! Ik heb in de pauze nog met van Hooff staan praten; ik was natuurlijk weer de enige ouder(e) die aanwezig was, net als bij eerdere ouderdagen toen je nog studeerde.

In de storm naar de Eilandspolder

"Stukje" taart

De wekker ging keurig om 5.00 uur; vandaag een excursie met de werkgroep Eilandspolder in, hoe kan het anders, de Eilandspolder. Verzamelplaats Grootschermer, hoewel ... plaats? het is een piepklein gat in een schitterende omgeving. Want de Eilandspolder is echt Noord Holland op z'n mooist en dat komt v.w.b. biologische kwaliteit voor een zeker deel dankzij de inspanningen van deze werkgroep. O.l.v. Ab wordt al meerdere jaren door de leden van de werkgroep beheerwerk gedaan, met name op de verlande stukken op de koppen van verschillende eilandjes; verschraling door maaien en afvoeren van riet op deze veenmosrietlanden. Het resultaat van al dit werk wordt vandaag bekeken.

Met z'n allen in de boot

Maar veel meer dan dat; ontzettend leuk is dat een belangrijke supporter van de werkgroep het werk culinair steunt door regelmatig een taart voor de leden te financieren. Ook vandaag was dat het geval; een reusachtige slagroomtaart was ter beschikking gesteld. Met enige moeite hebben we die met z'n tienen soldaat gemaakt. Ik had best wel weer trek; mijn ontbijt had ik er al om 5.00 ingeschoven, dus om 9.00 uur lustte ik wel weer wat. Na een "bescheiden" stuk heb ik mij nog ontfermd over het stuk taart dat Willem niet op kon; heerlijk gewoon, bedankt Corinne.
Na de koffie was het trouwens ook droog geworden. Ab had gelukkig een regenbroek voor me (had ik niet aan gedacht!) heel attent van hem, nog dank daarvoor.

Kiekendiefnest met onbevruchte eieren

En daar gingen we met de nieuwe grote boot van SBB. Gelukkig niet in de kleine; niet alleen hadden we daar niet of nauwelijks met z'n allen in gepast, maar die was absoluut onder gelopen door de keiharde wind. Het is nog een wonder dat we dankzij de stuurmanskunst van Joghem door al die smalle prutslootjes en die harde wind niet zijn vastgelopen.
En de veldjes waren toch mooi; vol bloemen, veel ganzennesten, een nest van een kiekendief met onbevruchte eieren, en pièce de résistance, de zonnedauw.
Na afloop gingen we lunchen en niet zoals ik had verwacht met zelf meegebrachte bammetjes, nee in het Genot van Grootschermer, een gezellig en vooral lekker warm etablissement. Heerlijk gegeten. Met Marco meegereden naar Purmerend.

Zonnedauw

'sAvonds moest ik nog proberen wakker te blijven bij het bridgen; viel niet mee. Na afloop direct naar huis gegaan en als een blok in slaap gevallen.

Er zijn nog veel meer foto's van deze leuke excursie te zien op internet.

Google weet wat ik mooi vind

Als ik gewoon een y intype, weet mijn groompie al dat ik youtube wil gebruiken, het ongelooflijk goed voorziene muzieksysteem van Google; vrij te beluisteren muziek in vele uitvoeringen; tot nu toe was alles beschikbaar wat ik wilde horen.
Maar je krijgt ook een hele lijst van suggesties van wat je zou willen horen; het is verbazend hoe diep de kille informatiesystemen via hun algorithmen in je voorkeur kunnen duiken en precies weten waar je van houdt, wat je wilt beluisteren.
Zo was er vanmorgen een suggestie om naar een documentaire te luisteren/kijken over de laatste maanden van Kathleen Ferrier, de veel te jong gestorven zangeres met de betoverende stem waar ik al sinds mijn allerjongste jaren van heb gehouden. Ik herinner me nog heel goed dat ik met m'n hoofd onder een stoel bij de luidspreker van de radiodistributie op de vloer van het huis van mijn grootmoeder lag te luisteren; mijn ouders waren verbaasd dat ik Kathleens' stem altijd direct herkende ook al was ik pas een jaar of 5-6.
En zo lag ik vanmorgen met m'n koptelefoon op naar deze reportage te luisteren en bij het tragische verhaal en de bijzondere uitvoering van Mahlers' "Lied von der Erde"en bij de aria "What is life to me without the?", de vertaling van de Orfeo van von Gluck waar ze zelf aan heeft gewerkt, aldus de reportage. De tranen liepen over m'n wangen moet ik bekennen; haar tragisch einde is mij uiteraard al meer dan 60 jaar bekend, maar nooit zag ik een reportage daarover.
Ontzettend leuk om te zien dat ze zo'n vrolijke, informele meid was; er wordt zelfs een behoorlijk schuine Limmerick van haar hand uitgesproken. Gekke meid; leuk om ook dat over haar te weten! En dat dankzij Google.

Vandaag twee keer Bach

Dochter Joke maakte me attent op de lezingencyclus die de Utrechtse Biologen Vereniging heeft georganiseerd vanwege een jubileum. De lezing waar ik (vanwege alle vakanties) aan deel kan nemen is aanstaande woensdag in het Universiteitsmuseum; kaarten waren volgens de website verkrijgbaar bij het museum zelf, dus vandaag maar eens snel op weg. Helaas voor niets, want omdat de kaartverkoop bij het museum te wensen overliet, werden op het UBV kantoor de kaarten wel verkocht, dus had de organisatie alle kaarten terug gehaald.
Maar niet helemaal voor niets, want al scharrelend door Utrecht kwam ik ook langs de Domkerk. Daar in het midden is zo'n verstilde rondgang; en terwijl ik daar stond te kijken en te mijmeren hoorde ik schitterende koormuziek: de Hohe Messe. Het geluid drong door een deur; snel naar de kerk. De kerk was wel toegankelijk, maar de muziek was afgelopen. Het bleek dat het om een repetitie ging; 'smiddags was de uitvoering. Ik ging maar met de bus door de miezerregen naar huis; via de koptelefoon naar muziek geluisterd; u raadt het al de Hohe Messe opgezocht, uitvoering olv Karl Richter; beetje pompeus, ouderwets, met een veel te groot koor en te langzaam, maar ik zag ook dat hij de partita's had gespeeld en die stonden ook op Youtube.
De partita's van Bach door Karl Richter op klavecimbel; wat een revelatie. Ik heb die partita's voor een belangrijk ook zelf gespeeld, natuurlijk onvergelijkbaar met de uitvoering van Richter, maar de muziek zit dan wel heel diep. Zo'n uitvoering van deze bijna mathematisch te noemen muziek op zo'n instrument zonder dynamiek vind ik grandioos; veel mensen krijgen er overig de zenuwen van, maar ik kan er geconcentreerd naar blijven luisteren.
Terwijl ik dit schrijf zit ik te luisteren; het raakt mij zo diep; grote bewondering voor zowel de boven iedere twijfel verheven componist als voor de uitvoerende!
Karl Richter heeft ook zo'n bijzondere uitvoering van de Toccata en fuga van Bach op Youtube staan.

The sound of silence

Dacht ik lekker op m'n balkonnetje van de zon te gaan genieten en dan klinkt er toch een herrie van de Hessenweg. Vanmorgen, toen ik naar Albert Heijn fietste had ik al gezien dat er op de Hessenweg een markt werd gehouden; dat schijnt af en toe te moeten om de commercie op te jagen. Mij niet gezien, maar ieder z'n meug hoor. Maar kennelijk hoort daar ook weer van dat ingeblikte onnozele kabaal bij.
Komt er een open auto voorbij met keiharde muziek; moet ook allemaal maar kunnen kennelijk.
Vorige week in het Galicicapark kon ik met zoveel genoegen af en toe stil staan en "om me heen luisteren", stilte die slechts gestut werd door het gezang van vogels en het geruis van de bladeren.
Dat verwacht je natuurlijk niet in een dorp als De Bilt, maar al dat ingeblikte kabaal ervaar ik toch als een belediging voor het oor. Laat dan ook eens klassieke muziek horen; zal het publiek goed doen!
Aan de achterkant van de flat hoorde ik overigens een achterbuurman die ook al van van die "verheffende" muziek houdt en zijn omgeving laat meegenieten; of het is misschien zijn pacemaker die hij node ontbeert.
'sAvonds kwam Roos bij mij; ze wilde hier blijven slapen omdat een achterbuurman van twee straten verder een eindexamenfeest in de tuin had georganiseerd inclusief partytent en vanaf 22.30 keiharde en uiteraard afgrijselijke muziek aan de luidsprekers liet ontsnappen. Een krankzinnige wereld die we allemaal "normaal" (moeten) vinden.

Je hoort hen overal bovenuit

Ergens begin tachtiger jaren woonde ik een lezing bij over AIDS, toen een nieuwe aandoening waarbij het immuunapparaat onder invloed van een virus volledig werd plat gelegd. Het onderzoek waarop ik toen nog maar net was gepromoveerd betrof een model voor virus-interactie waarbij het immuunapparaat werd ontregeld, hetzij geremd zoals bij AIDS, hetzij werd gestimuleerd zoals bij Auto-immuunziekten als SLE. Vandaar ook mijn interesse in deze lezing.

Een Amerikaanse onderzoeker, ik meen dat hij Gallo heette hield de lezing. Vooral zijn doordringende, alles overheersende stem kan ik mij nog goed herinneren. Zonder geluidsversterking kon hij de hele zaal bereiken. Dat dit iets kenmerkends is voor noord-Amerikanen merkte ik pas later.

Overal hoor je hen bovenuit; hoe ze dat voor elkaar krijgen is me een raadsel. Ze spreken met resonantie denk ik, maar buitengewoon hinderlijk blijft het wel. Onlangs in de trein was het vrij stil met uitzondering van een Amerikaanse man die overal bovenuit snerpte hoewel hij vast niet hard sprak voor zijn gevoel. En ook in het vliegtuig op weg naar Bilbao hoorde je van rijen achter ons het gesnerp van een Amerikaanse dame.

En in Bilbao troffen we het ook dat een stel Amerikanen het tafeltje naast ons innam; een bescheiden echtpaar dat zacht sprak en uitsluitend met hun vork at. Met mes en vork eten is een probleem voor Amerikanen, overigens in toenemende mate ook voor veel NLers helaas; ik vind hen altijd een beetje wonderlijk, zo schijnbaar onbescheiden door hun overheersend stemgeluid maar ook zo onhandig ongemanierd omdat ze niet met mes en vork kunnen eten, terwijl het in de praktijk meestal ontzettend aardige mensen zijn en uit het “meest ontwikkelde” land komen.

Konsjko komt tot ontwikkeling

Roos heeft het naar haar zin op vakantie

Ook vandaag wilden we in Konsjko (of hoe het heten mag) gaan eten bij ons nieuw ontdekte terrasje. We liepen daarbij echter ook een andere nieuwe negotie tegen het lijf. Een jonge knul was bezig in een huis met een bord waarop stond dat je hier kamers c.q. apartementen kon huren. We werden uitgenodigd om mee te lopen en we kregen een hele rondleiding. Het getuigt van ondernemingszin dat hier wordt geïnvesteerd in de toeristenindustrie. Macedonië is een heel aantrekkelijk land en zeker dit Galicicapark is voor de eco-toerist bijzonder genoeglijk; wij zijn er nu voor de derde, en zeker niet de laatste keer.
We gingen eten bij het terrasje en werden weer hartelijk ontvangen door (schoon)moeder Kadivka en Irena. Er kwam nog een drietal Macedoniërs en een stel Hollanders; het tentje loopt dus nu al best goed! Ik heb een flink stuk schapenkaas gekocht om mee naar huis te nemen.
We hebben er weer lekker gegeten en moeizaam van de volle pens liep ik (Roos had zich ingehouden) weer terug naar het hotel. De vakantie zat er eigenlijk wel op nu.

Een feest van grote karekieten

Ook in Struga zijn ze gek op beelden van heren,
net als vorig jaar in Skopje

Het zou vandaag wat minder weer worden; viel 'smorgens eigenlijk wel mee. Had ik twee dagen geleden, - toen ik op de uitkijk stond om te zien of ons advies aan medetoeristen om de bus naar St Naum te nemen werd opgevolgd - gezien dat er om half negen een bus naar Ohrid kwam, daar hebben we die bus vandaag maar eens genomen om vervolgens door te reizen naar Struga. Struga is de plaats waar het meer van Ohrid, dat van alle kanten gevoed wordt door bronnen en beekjes, zijn overtollig water loost. Een forse stroom water perst zich door een vrij nauwe doorgang en volgt kolkend een kanaal door de stad. Waar het verder naar toe gaat vroegen wij ons af, want overal zie je bergen. Misschien verdwijnt het wel onder de grond; het is hier allemaal karst wat de klok slaat.

Hier stroomt het water weer weg uit het meer van Ohrid

Aan de kant van het kanaal hebben we koffie gedronken en vervolgens zijn we langs het meer gaan wandelen. Struga zelf trok ons niet echt, maar de uitgebreide rietvelden langs het meer des te meer. Echt het habitat van de grote karekiet zoals we al eerder bij Ohrid hadden gezien. Het was hier en daar gewoon een geweldig kabaal; ze zongen met velen tegelijk hun onmuzikaal krassend lied. Vrolijk zaten ze hoog op de rietstengels, ons het volle zicht tonend op hun opgewonden kuifjes en fraaie lichte borst; prachtvogels. Ook zagen we een balkankwikstaart en een stel puttertjes.

Rietvelden; habitat van de grote
karakiet, die kabaalmaker

Bij een klein restaurantje hebben we lekker geroosterd vlees met groenten gegeten en op advies van de dame aldaar doorgelopen naar het dorpje Kalista, verderop met de oudste kerk van Macedonië. Het was gebouwd in de rots, langwerpig byzantijnse ruimte met een nis en wat zijnissen min of meer in kruisvorm en had een paar oude iconen; het kerkje was van onder tot boven beschilderd; het stamde uit de 14e eeuw.
Op de terugweg kregen we de "beloofde" regenbui op ons test. We zochten de bus op en voor we het wisten waren we weer in Ohrid. Ik kon door het raam van de bus zien dat er gelukkig nog grote stukken ongerepte rietvelden waren tussen Struga en Ohrid. We hadden vandaag gezien dat er veel werd vernield van deze natuur voor de vooruitgang: terrassen, hotels e.d.

Koffie drinken in Konjsko

Op het terrasje bij Konsjko

We komen inmiddels al voor het derde jaar in Macedonië; het Galicica park heeft een plekje in ons hart gekregen door de sfeer die ons bijzonder aanstaat. Peshtani, voorheen vissersplaatsje, Elshani, piepklein plaatsje wat hoger in de bergen en het vrijwel verlaten dorpje Konjsko, dat ik tot nu toe steeds verbasterde tot Koshko. Vandaag zouden Roos en ik een alternatieve opgang naar Konjsko proberen te vinden direct vanuit het hotel. "Ja, dan gaan we lekker koffie drinken in Konjsko", suggereerde ik grappend, want daar is niets; je ziet hooguit een herder of herderin met wat schapen of geiten. De "doorgaande wandelweg" wordt geflankeerd door in elkaar gestorte huizen waarvan een doodenkele misschien wordt bewoond of gebruikt als stal of opslag. Maar hoe anders zou het lopen.

Voor het eerst èchte schapenmelk gedronken

Via de nieuwe route bereikten we een asfaltweg die uitkwam bij een ons bekend kapelletje van St Niclaus. We hebben daar twee sinaasappels zitten eten en toen door naar Konjsko. Je komt dan via de asfaltweg in het dorp en niet via het wandelpad van Elshani naar Racha. En daar stond tot onze verrassing: "Teraza", met de overduidelijke aanduiding van koffie drinken en ..... eten! Een vriendelijke dame bevestigde dat we daar konden koffie drinken en lunchen en dat hebben we uiteraard gedaan. Roos heeft in haar blog daar uitvoerig verslag van gedaan. We werden uiterst vriendelijk ontvangen.
Voor het eerst in mijn 67-jarig leven heb ik verse schapenmelk gedronken; smaakte heerlijk, nog lekkerder dan de rauwe melk van boerderij Boom en Bosch; vol en geurig van smaak door de kruiden die de schapen hier eten.

Roos in gesprek met Kadivka, de schoonmoeder van Irena

Er hingen zelfgemaakte wollen dingen aan de wand; die waren te koop. Ik kon het niet laten en heb twee wollen tassen gekocht; echt iets om er eentje aan Joke te geven. Alles wat geserveerd werd kwam uit eigen tuin en was zelf toebereid. Ik wil hier nog een keer eten; puur Slowfood, spekkie naar m'n bekkie.
In de lobby van het hotel hebben we nog een fles wijn voor een groot deel soldaat gemaakt en toen maar weer eens de oogleden van achteren inspecteren. Wat een heerlijke dag.

PS Terwijl ik de foto's plaats bij deze Blog realiseer ik mij dat mijn grootje vroeger altijd zei dat ik schapenmelk kreeg wanneer ik bij haar de "dubbelgestoomde", oftewel gesteriliseerde melk dronk. Ik vond dat lekker door die andere smaak dan de normale melk. Nooit meer aan gedacht?!

Sjatobrianne

Hier bij Ohrid in de buurt is een bronnetje met een kerkje; we hebben het op eigen gezag San Isidro genoemd, maar of het echt zo heet is de vraag. We wilden het vandaag in ieder geval weer eens op gaan zoeken. We hadden de afgelopen twee dagen zo veel geklommen dat we er allebei een "derdedags gevoel" van over hadden gehouden, zo'n gevoel dat je benen niet meer echt willen. Maar daarom niet getreurd, gewoon rustig aan doen. En zo vertrokken we pas rond een uur of 11 voor een wandeling vanuit het hotel. De ons bekende opgang gezocht en daar ging het weer stevig omhoog. Rustig aan want als gezegd, onze benen hadden het wel een beetje gehad. Maar dat werd al beter.
We herkenden sommige delen van de wandeling; we komen hier uiteindelijk al voor de derde keer. Roos herkende het plekje waar we de vorige keer kennis hebben gemaakt met Stephan, de gepensioneerde postbode van het dorp. Roos dacht wel te weten hoe we moesten lopen en ze had gelijk. Uiteindelijk kwamen we bij het kerkje en de bron.

Het bronnetje bij de kapel

Lekker even gezeten en wat geluncht van wat we nog over hadden van het maal van gisteren in Peshtani. Op een bankje van de zon genoten. Er zaten ongelooflijk veel blauwe vlindertjes die maar rondfladderden en op de grond samenschoolden.
We liepen verder en zagen een ons onbekend pad. Aan een toevallig juist op dat moment passerende geitenhoeder vroegen we waar dat pad naar toe liep: "naar Ohrid". Daar wilden we wel naar toe. Het was het hoge pad boven het dal van de beek waar we net overheen waren gestoken. Schitterend uitzicht over het meer en langzaam maar zeker daalden we af naar Ohrid waarbij we nog bijna struikelden over een grote schildpad. Het werd al kouder en we trokken maar wat warmers aan. We kwamen uit bij de "marinehaven" en liepen langs de boulevard. Het waaide stevig en het water sloeg over de kade. Bij de rietkraag hoorden we het keiharde geluid van de grote karekiet en die liet zich niet alleen horen maar ook zien met z'n lichte borst.

Grote karekiet, geweldige kabaalmaker

We liepen verder naar Ohrid, we waren op zoek naar een gezellig restaurantje, het begon te regenen en
we zijn ergens naar binnen gevlucht in een tent ons wel wat leek; bleek net als ons hotel Belvédère te heten en was ook precies zo ingericht met oude instrumenten. Dit was het restaurant van de eigenaar van ons hotel en daar wilde ik graag een keer eten. De spijskaart was ook de zelfde, we herkenden het aan de wijze waarop chateaubriand was geschreven; het eten was prima; we namen een gevarieerde visschotel met mossels als roeiboten zo groot. Kwamen vast uit Yerseke want Macedonië ligt niet aan zee.
We zijn vervolgens met de bus naar het hotel gegaan, nog wat zitten zonnen op het balkon en wat gelezen, bridge gestudeerd en gecomploeterd. Makkelijk hoor om m'n groompie bij me te hebben. Ik heb zelfs een boek besteld bij de bibliotheek hier vanuit Sveti Stephan, het plaatsje waar ons hotel staat, vlakbij Ohrid. Hotel Belvedere (www.hotelbelvedere.com.mk), een aanradertje voor wie van de natuur houdt. Het hotel zit in het aanbod van Arke.
Foto afkomstig van deze site.