Afgelopen week, middenin de nacht keek ik uit het raam naar de maan en realiseerde me dat daar ergens in mijn blikveld, relatief vlakbij die metgezel van onze aarde een capsule met 4 mensen aanwezig was. Op internet heb ik de lancering gevolgd, ook mogen constateren dat dit viertal de twijfelachtige eer had om verder van moeder aarde verwijderd was dan ooit eerder een mens was. Uitgebreid werden de prestaties uit de vorige eeuw op ruimtevaartgebied getoond met als hoogtepunt "de eerste mens op de maan". Een technisch hoogstandje, niet ongevaarlijk o.a. vanwege de kosmische straling.
Maar waar ik ook aan moest denken hoe klein dit hoogstandje is in perspectief van de grootsheid van het heelal. De maan, 400.000 km weg, iets meer dan een "lichtseconde", de tijd die het licht nodig heeft om zo'n enorme afstand af te leggen, maar infinitesimaal klein in vergelijking met de kosmische afstanden waarbij in lichtjaren wordt gemeten.
Voor wetenschappelijk onderzoek van de ruimte lijkt mij een maanbasis schitterend, maar voor het permanente menselijke bewoning overbodig en hybris en dat geldt nog sterker voor planetaire reizen mijns inziens.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten