Mijn kennismaking met Moussorgsky

We waren afgelopen dinsdag bij de schitterende uitvoering van de Schilderijententoonstelling van Moussorgski in de hal van het Opera&Ballet gebouw in Amsterdam, v/h de Stopera genoemd. Ik heb er bij stilgestaan hoe ik dit mooie stuk muziek ooit heb leren kennen.
De eerste kennismaking met de schilderijententoonstelling van Moussorgsky was - het zal ook eens niet het geval zijn - door toedoen van vriend Dick; hij liet mij een kleine veertig jaar geleden allerlei in mijn oren moderne muziek horen waaronder dit werk. Het was mij onbekend en als ik mij dat zo terug denk vond ik het "te modern". In die tijd was mijn smaak erg beperkt; ik hield van Chopin en speelde nogal wat van zijn pianowerk met veel genoegen; die romantische stijl kende ik goed en zowel oudere - als moderner muziek sprak me niet aan, zeker modernere muziek niet; Dick liet mij het kwartet van Debussy horen en dat vond ik niet om aan te horen .... Nu niet meer denkbaar voor mij want het is schitterend. Ja ja, die Dick heeft mijn muzikale smaak krachtig uitgerekt.
Van die schilderijententoonstelling had Dick meerdere versies waaronder zelfs eentje met een electronische uitvoering; die heeft Dick mij op een avond laten horen terwijl ik straalbezopen was en toen kon ik het wèl waarderen har har. Dick heeft ook de partituur van dit werk voor mij aangeschaft en zodoende heb ik ook getracht deze roerend mooie muziek aan de snaren van mijn piano te ontlokken. Het is een weerbarstig stuk muziek en bepaald lastig voor een amateur als ik, maar ik heb het met plezier gedaan, zij het lang niet alle delen met voldoende resultaat; het plezier was er niet minder om. 

Vogels kijken?!

Geen vogel te zien; gewoon een actiefoto

We hebben vrijwel geen vogel mogen waarnemen, evenmin als de vorige keer dat we in de duinen aan de wandel waren gewapend met onze Swarovski's; weer een lekker daggie lopen ouwenelen in de Waterleiding Duinen met vriendin Cyria. Begon de dag met een tikje vertraging, daar was het verder heel genoeglijk. Eerst koffie drinken bij Cyria's vriendin Lou in Haarlem; gezellige boel met honden en allemaal cursisten; aan het werk of gewoon aan de koffie. Hondje Luca was heel vertrouwd met me; volgens Cyria zelfs verwonderlijk vertrouwd. Ik kan het meestal goed vinden met dieren en Luca is een bijzonder beestje; blaft zelden en maakt een "doordachte" indruk; grappig beest.
Bekend terrein die waterleidingduinen; nu na alle afschot een stuk minder damherten; wel hoorden we een paar keer het boerend geluid van een burlend hert; heet overigens anders bij damherten aldus Cyria. De enige enigszins bijzondere vogels die we hebben mogen ontwaren deze reis was een groep koperwieken. Verder een gele kwikstaart maar dat was het dan ook.
Maar ach, dat vind ik ook niet zo belangrijk; we hebben altijd wat te bepraten en het gesprek gaat van het ene naar het andere onderwerp; heerlijk. Cyria heeft net als ik een voorkeur voor al wandelend van gedachten te wisselen; zij gaat zelfs zover dat ze bij iemand aan tafel moeite heeft om een gesprek te voeren. Daar heb ik geen last; van gedachten wisselen met aangenaam gezelschap vind ik onder alle omstandigheden een heerlijke bezigheid.
Ik had m'n fototoestel in m'n broekzak gedaan en met Cyria afgesproken dat we zodra we iemand tegen zouden komen een actiefoto zouden laten nemen. En zo staan wij, zonder dat er een vogel te zien was heel actief door onze fameuze Swarovski's te loeren gewoon alleen maar voor de foto.
We namen afscheid op station Heemstede-Aerdenhout; was weer een gezellige dag.

Experiment gelukt?

Chaos op het perron

Vanmorgen op Utrecht CS een chaos; ik had in de stoptrein al gehoord dat zowel de trein naar Amsterdam als de trein naar Nijmegen op dezelfde tijd en hetzelfde perron zouden vertrekken. En inderdaad, daar kwam de trein naar Alkmaar - aldus de perron informatie - met op de trein en in de trein de info dat deze trein naar Nijmegen ging, de andere kant op dus.
Ik heb voor de zekerheid maar even gekeken of er aan de Amsterdamse kant een machinist zat; niet dus en inderdaad ging de trein de andere kant op.
Ondanks al die communicatie medewerkers geen aanwijzingen.
Op het andere perron uiteindelijk die trein naar Amsterdam; daar moesten zoveel mensen in dat ik maar de volgende heb genomen.
Ik vermoed dat het probleem is ontstaan door het experiment op iedere woensdag om op het traject Eindhoven-amsterdam zes treinen per uur te laten rijden. Valt kennelijk wat tegen.

PS Stomme ik, het was vandaag niet eens woensdag?!

Sodemieter op!

Dat heb ik niet gezegd, maar wel gedacht. Vanmiddag was ik in de huisartsenpraktijk voor de griepvaccinatie, beter gezegd, de influenza vaccinatie. Bij binnenkomst stond er aan de deur een vrolijke jonge vrouw die iedereen aansprak, ook mij dus. Zij was cardiologe en bood iedereen - het was natuurlijk een grote "grijze golf"- aan om deel te nemen aan een eenvoudige test om te kijken of je misschien "hartrithmestoornis" had. Ik vroeg haar of ze te weinig klanten had; dit is natuurlijk bedoeld om zoveel mogelijk mensen naar de cardiologie te krijgen en gewoon om meer omzet te draaien en meer te verdienen.
Ik vind dit verwerpelijk; je maakt mensen hier eerder patiënt mee; of je hen een beter leven kunt schenken is maar zeer de vraag. Uiteraard heb ik niet deelgenomen; de rij mensen die de hal van de praktijk vulde was vrijwel geheel voor de cardiologe; ik was in een mum van tijd weer buiten; de griepprik was snel gezet; de assistente snoot het binnen een halve minuut!

Mijn nieuwste project: Antiek Grieks

Ach muze, hoe lang was dit niet een wens van mij;
ooit het antieke Grieks tot mijn kennis te doen geraken;
Herinner mij aan die avonden met vrienden aan het water;
Eén van hen declameerde uit dat fameuze gedicht van de grootste aller tijden;
Nog herinner ik mij die klanken, geuit bij sterrenlicht.
Ach muze, nu eindelijk na al die jaren heb ik deze wens in vervulling doen gaan.

ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν·
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.

Hier zit ik als een kind in de
eerste klas al die letters over te
schrijven; Alfa, bèta, gamma, maar dan
op z'n Grieks.

Lezer, u denkt dat ik gek ben geworden en misschien hebt u gelijk; ooit, ik zal een jaar of veertien zijn geweest heb ik aan de rand van de sponde van mijn ouders de keuze uitgesproken van HBS-B of Gymnasium-Bèta. Ik koos voor de eerste mogelijkheid en heb daar eigenlijk mijn hele volwassen leven spijt van gehad. De exacte vakken gingen me makkelijk af; voor de talen had ik moeten werken en ondanks dat ik dat nooit heb gedaan ben ik met vlag en wimpel geslaagd voor het eindexamen. Ik had dat Grieks en Latijn er ongetwijfeld makkelijk bij kunnen doen.
Nu eindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben aan het Grieks begonnen daartoe geïnspireerd door Homerus' schitterende heldendicht, de Odysseia. Voor mijn 47e verjaardag heb ik van Roos - eigenlijk is zij mijn muze - de Odysseia gekregen in de fameuze vertaling van Imme Dros; heb het boek een jaar of wat laten "rijpen" alvorens het ter hand te nemen. Tja, het verstand komt met de jaren?! Nu lees ik het vrijwel ieder jaar een keer tot mijn groot genoegen.
Ergens in de zestiger jaren, ik beschreef het hierboven, declameerde een oude schoolvriend, Herman ten Napel de eerste regels van dit heldendicht en dat vond ik zo prachtig. Ik vroeg hem herhaaldelijk om het opnieuw op te zeggen. Nu probeer ik deze eerste regels zelf te ontcijferen en uit te spreken. De eerste regel lukt me inmiddels; kan hem zelfs op schrijven.

Mussorgsky's schilderijententoonstelling

Shuann Chai

Vandaag was er in het kader van de lunchconcerten in de hal van het Opera&Ballet gebouw in Amsterdam een concert van Shuann Chai, ons bekend van verschillende uitvoeringen. Roos en ik zijn beiden Facebook vriend van Shuann. Ik had voor vandaag een wandeldag gepland maar toen ik hoorde van de uitvoering door Shuann heb ik mijn plan uiteraard gewijzigd.
De hal zat helemaal vol met muisstil publiek. Shuann begon met een mooie inleiding over dit werk. De inspiratie van Modest Moussorgsky betrof de schilderijententoonstelling die door vrienden van de kort daarvoor overleden schilder/kunstenaar Viktor Hartmann was georganiseerd. Moussorgsky heeft de compositie in hoog tempo geschreven; hij was zelf ook ernstig ziek en is kort na de afronding van het werk gestorven; hij heeft het zelf nooit uitgevoerd gehoord. Helaas zijn de schilderijen van Hartmann verdwenen.
De uitvoering van Shuann was weergaloos; het is een heel emotioneel werk; de componist heeft heel treffend de sfeer uit de verschillende schilderijen weergegeven; de "kleur" van de promenade tussen de verschillende "schilderijen" geeft de stemming van de "kijker" weer. De afsluiting, de tekening van de niet gerealiseerde "Poort van Kiev" greep me echt naar de keel; je kon ook aan Shuann zien dat dit deel haar bijzonder veel deed, althans dat verbeeldde ik mij te zien.
Na afloop konden Roos en ik onze waardering nog even persoonlijk aan Shuann overbrengen; wat een prestatie had ze daar neergezet. Dankjewel Shuann.

Foto gecopieerd van deze site

Omgekeerde wereld

Het was heerlijk wandelweer; met m'n nieuwe jas een drietje gewandeld. Het was zelfs wat warm, maar na Italië voelde de wind toch wel koud aan. Lekker door de ritselende herfstbladeren lopen met het sonore geluid van de onvermijdelijke bladblazers op de achtergrond.
Aangekomen bij de speelweide zag ik op het bankje een merkwaardig beeld: een klein jongetje, naar mijn schatting 2-3 jaar oud stond doodstil gebogen over de bank. Het leek sterk op van die grappige kabouterbeeldjes die je soms bij mensen in de tuin ziet; zo'n kaboutertje dat naar binnen staat te kijken. Nu leek het net een kaboutertje dat gebogen over de bank stond; ik dacht vanwege het doodstille staan inderdaad dat ik gefopt werd en dat het een kabouterbeeldje was. Maar nee, het jongetje ging staan en keek verbaasd op; zijn jonge ouders speelden als twee jonge kinderen met elkaar een soort "krijgertje"; al gillend van de pret holde moeder achter vader aan en probeerde hem in te halen; vader liep steeds weg en dat bleef maar doorgaan. Het jongetje deed aan deze "onzin" niet mee en ging tot mijn verbazing weer gebogen over het bankje in de zonderlinge houding staan.
Ik keek dit zonderlinge tafereel eens aan en vervolgde mijn weg waarbij ik de spelende en lachende ouders en het bewegingloze jongetje passeerde. Daar hoorde ik het blikken geluid van de PDA; het jongetje bekeek een kinderfilmpje o.i.d. vermoed ik. Ik ervoer dit als de omgekeerde wereld.
Roos benoemde het fenomeen als "Die umwertung aller Werte", een uitspraak van Nietzsche aldus Roos.

Een noodlanding?

De bekende scheve toren van Pisa temidden van de toeristenkermis die tegenwoordig dit soort locaties kenmerkt

We waren het eigenlijk een beetje zat; Florence is mooi, althans er zijn mooie dingen in de stad. Maar FLorence is ook waanzinnig druk; vrijwel even druk als Amsterdam tegenwoordig en dat zelfs in de maand oktober. Verder is het gewoon een versleten, stinkende stad en dan is vier dagen gewoon te lang. Eerst nog naar het plein van de loggia; Roos wilde nog even toiletteren en ach, "laten we nog een koffie nemen", stelde ik voor. Dat werden de duurste koppen koffie ooit, maar we hebben beiden erg genoten van het toilet, dus het was het wel waard. Zo even na de middag met de trein terug naar Pisa en ook daar weer wat rondgelopen. Ik stelde voor om lekker te gaan lunchen en laten we nou een voortreffelijk Sardijns restaurant vinden.
Ik had in wijn gestoofde uien; wil ik zelf ook eens proberen te maken en zal daarover eens in consult gaan bij sterrenkokdochter Mariska; stoven in een mengsel van olijfolie, zout en rode wijn leek mij de juiste wijze, maar ja, wie ben ik. Heerlijk lamsvlees. Ook Roos zat te smikkelen.
Daarna naar de bekende scheve toren; opnieuw zo'n ongelooflijk drukke toeristenkermis; dat is toch wel het lot van de steden met attracties aan het worden vrees ik.
En toen de uren van verveling; we vlogen pas om 22.15 uur. Intussen met Huib ge-appt over een wandelafspraak en wat zitten te zitten. Ik had geen zin meer in lezen. Gelukkig kwam het vliegtuig op tijd en vertrok het ook op tijd. Ik zat te barsten van de slaap; duurt een gewone dag eigenlijk al een uur te lang voor mij daar was deze dag van overgang van zomer- naar wintertijd extra moeilijk voor me.
Ik zat aan het raampje en zat wat naar buiten te kijken terwijl we startten, althans dat dacht ik. We waren nog maar net vertrokken voor m'n gevoel toen de purser door de omroep de landing aankondigde; ik dacht heel even dat er wat aan de hand was en dat we een "noodlanding" moesten maken omdat er iemand niet goed was geworden of zo?! Maar nee hoor, we waren er al en ik had al die tijd als de bekende os liggen slapen. Roos vertelde dat ik al sliep voordat we goed en wel in de lucht zaten. Ik voelde me dan ook lekker uitgerust.
Een goede aansluiting met de trein naar Amsterdam CS en daar de laatste stoptrein naar Utrecht. Iets voor half drie was ik weer op m'n flatje. In de brievenbus lag een pakje met daarin de leerboeken voor m'n volgende project: "Oud-Grieks voor beginners" en "Latijn voor beginners". Verheug me er nu al op.

Poggibonsi

Poggibonsi zo moge duidelijk zijn

Wat een dag!? Het begon zo merkwaardig; we wilden met de trein van 9.10 uur naar de Wereldplaats Poggibonsi om te gaan wandelen. Op weg naar het station eerst koffie gedronken en toen met vereende krachten vergeefs getracht een ticket aan de trein organisatie te onttrekken. Lukte niet; ik werd - u lezer kent misschien mijn geduldig karakter - des duivels, maar Roos bleef gelukkig rustig. De bus organisatie bleek soepeler te voorzien in een reisbiljet en zo kwamen we op plaats van bestemming.
Eerst nogmaals koffie en vervolgens fruit ingekocht voor de vezelvoorziening. Roos had een wandeling bedacht en die hebben we met prachtig weer mogen volbrengen; mooi landschap; lekker weer en rust alom; wat een verschil met die vieze, drukke stad.

Heerlijk wandelen in het buitengebied

17 km gelopen en toen terug naar Florence. In een etalage zag ik een jas die ik best wilde hebben. Roos hielp me de brug over en droeg er zorg voor dat ik ook de juiste jas kocht. Heel tevreden naar het hotel. Roos wilde nog ergens een Bugatti broek kopen; werd uiteindelijk een ander merk maar paste haar perfect. En als fantastische afsluiting konden we nog terecht bij restaurant Cinghiale bianco, en daar hebben we toch als afsluiting van onze dagen in Florence lekker zitten nassen. We dronken er een hele fles Sangiovese wijn bij. Wat een fijne dag was dit al met al.

Niet wit, maar wel een zwijn. Je kunt een wens doen bij dit
grappige beeld van het zwijn van Florence. Moet je een munt in
zijn bek doen en wanneer die door de tralies valt dan zal je wens
in vervulling gaan?!

Bargello

Gezicht op de binnenplaats van het Bargello,
een voormalig stadspaleis in Florence

Vandaag het volgende museum; Bargello; daar wilde ik graag naar toe. Weer een weelde aan kunstschatten; beeldhouwwerk, keramiek, snijwerk uit bloedkoraal, ivoor, antieke wapens; ach, wat gaat dat Engelse gezegde toch op: "a thing of beauty is a joy for ever". Ik kan zo van dat schoons genieten.

Leda die duidelijk ook geniet van de vrijage met Zeus in
de gedaante van een zwaan zodat Hera het niet kan merken

Prachtig keramiek

Van dat rondlopen word je wel hongerig; we vonden een aantrekkelijk restaurant vlakbij het Bargello. We hebben er heerlijk gegeten. Na afloop kwamen we in gesprek met de manager; hij bleek uit Albanië te komen; wij spraken onze lof uit over de schoonheid van dat land. Hij was nogal verrukt over Amsterdam. Maar hij bleek ook de twee gidsen te kennen waarmee wij in Albanië gewandeld hebben.
Nog wat gelezen op de kamer en daarna nog even de stad in om wat te drinken en over de ponte vecchio te lopen. Nog even langs ons eerste restaurant, Cinghiale bianco; gaan we morgen misschien weer eten. Ik moet zeker wat rustiger aan doen; m'n pens zwelt; m'n riem begint strak te zitten.

Caravaggio in Ufizi

Eén van de vele rijkelijk beschilderde delen van het plafond

We hadden gisteren alvast een " tijdslot" gekocht voor negen uur. En daar liepen we door de prachtige galerij met de rijk versierde plafonds en de tientallen portretten; marmeren beelden, bustes van keizers, antieke voorstellingen; je blijft genieten.

Zo'n lief beeldje van eros en psyche

De valse kop van keizer Caligula, de pervert

Socrates die alles beter wist

"Judith en Holofernes" van Caravaggio

Daarna al die zalen met schilderijen van alle tijden: Duerer, Memling, Cranach en natuurlijk tal van Italiaanse meesters; Leonardo da Vinci natuurlijk en Caravaggio. Vooral van die laatste ben ik een bewonderaar. Er hing een Judith en Holofernes wel zo schitterend; ik moest er een paar keer naar terug.
We bekeken alles nog een tweede keer en gingen er na drie uur genieten weer uit.

Gezellig in het zonnetje zitten eten

Ergens op een terrasje lekker gegeten en nog wat met twee Franse heren gesproken. Door de stad gezworven, koffie met lekkers op een gezellig plekje genoten en terug naar het hotel gewandeld. Wat gelezen en om acht uur heerlijk gedineerd, osso bucco, waarbij de ober me complimenteerde (?!) omdat ik het merg, het lekkerste nota bene had opgegeten.
Geslapen als rozen.

Schilderij van Memling

Naar Firenze

Fraai uitzicht boven de Alpen

We hoefden gelukkig niet zo vroeg weg; de afspraak was: "om half tien bij de bushalte". Maar ik was zo vroeg klaar met alles dat ik Roos maar eerst heb opgehaald; ze had ook nog een koppie thee voor me.
Het OV liep als een fluitje evenals Transavia en de trein naar Florence. En zo liepen we rond vijf uur met zo'n heerlijk Italiaans ijsje, in de zon door deze prachtige stad.

De loggia met haar mooie Perseus en het hoofd van Medusa

En daar liepen we weer bij de loggia met de schitterende beelden; de duomo waarvan ik me goed kan voorstellen dat mensen daar worden overvallen door het syndroom van Stendhal; dit is van zo'n weergaloze schoonheid met haar groene en witte stenen en haar onwaarschijnlijke versieringen; in het licht van de laagstaande zon; ik bleef er maar gefascineerd naar kijken. En de bronzen deuren. Heerlijk om hier rond te lopen.

Détail van de dom

Natuurlijk waren wij als echte Hollanders vroeg in het restaurant van keuze. Een salade en ravioli; niet geweldig, "al dente" en dat vind ik gewoon "niet gaar" en onsmakelijk. Heb het niet zo op die pasta's.
Moe van het vroege opstaan en de reis gingen we lekker bijtijds slapen.

Hotel Cestelli was snel gevonden. Roos kon de Japanse dame van de receptie in het Japans begroeten.

Bronzen onderdeel van de deur van het baptisterium

Wunderbach

Die malle Dick verzint altijd wat anders en zo noemt hij de door mij zo bewonderde Johann Sebastian altijd "Wunderbach", terecht overigens want wat deze componist geschreven heeft grenst aan het wonder. Zo luisterde ik gisteravond in het kader van mijn "Bach project", het beluisteren van alle muziek die van Bach is overgeleverd en op CD gezet, naar een CD met orgelmuziek.
Eerst een gezongen koraal, dan die zelfde koraal in een complexe orgelbewerking en dan weer de gezongen koraal. Dat is zo intensief; de koraalmelodie die ontstijgt aan een prachtige grondmelodie alsof ze als boodschap naar de hemel stijgt.
ś-Middags, tijdens een wandeling met Roos in het bos hadden we het over de melodiën die Bach heeft gecomponeerd en die zo verbonden zijn met het muzikale brein dat je ze maar één keer hoeft te horen en dan vergeet je ze nooit meer. De melodie van de koralen in BWV 147 zijn daarvan een treffend voorbeeld; zowel voor Maarten 't Hart als voor mijzelf was het alsof we door de bliksem werden getroffen toen we die in onze jonge jaren voor het eerst hoorden. Jarenlang heb ik die melodie zelf op de piano gespeeld zonder te weten waar ze eigenlijk vandaan kwam; totdat ik haar uiteindelijk voor het eerst als BWV 147 uitgevoerd hoorde bij Dick, hiervoor genoemd, van een CD met het koor van Karl Richter.
Tien jaar geleden werd ik uitgenodigd om in te vallen in het koor van Johan Rooze om deze cantate mee te mogen helpen uitvoeren; heerlijk!

Extended family dag

Sanne, na de eerste kennismaking 

Mijn drie "nieuwe dochters" hadden onderling bekokstoofd dat we vandaag bij elkaar zouden komen bij mij op de flat om kennis te maken met Sanne, de derde loot aan onze extended family. Huis enigszins opgeruimd zij het niet zo precies als bij de kennismaking met Nathalie, maar toch best opgeruimd. Roos had nog even alles gestofzuigd en zo tegen elven zaten we klaar voor de dingen die komen zouden. Om half twaalf was Nathalie er al; hadden we alle tijd om de analoge camera's met alle lenzen en andere onderdelen te bewonderen. Zag er allemaal nog pico bello uit; ze was er duidelijk heel blij mee; deed me plezier. Ik gebruik mijn oude spiegelreflexcamera's al decennia lang niet meer; de digitale kiekjesmakers hebben die zware apparaten van hun plaats gedrukt. Ik kon het niet over m'n hart verkrijgen om ze weg te gooien; tot mijn grote genoegen bleek Nathalie erg graag een analoge camera voor zwart-wit film fotografie te willen hebben; kwam dus heel goed uit. Ze had al een zware rugzak, maar met enige moeite konden al die kilo's er nog wel bij?!

Spelen met de kleintjes in de hal

Keurig om 12 uur ging de telefoon; Sanne: "welke kant moet ik op vanaf de bushalte". Dat was snel geregeld en daar kwam ze aan; vanaf het balkon werd ze door ons toegezwaaid; een vrolijke ontvangst. Maar bij binnenkomst natuurlijk een traantje van emotie. We hadden al uitgebreid gechat, maar de zoektocht van een donorkind en het uiteindelijk vinden van, maar vooral het kennis maken met "die onbekende donor" betekent uiteraard een heel emotioneel moment. Je vertegenwoordigt als donor de helft van de eigenschappen en dat speelt heel sterk voor de kinderen.
Vervolgens natuurlijk de kennismaking met Roos en Nathalie en daarna babbelen. De twee halfzusjes gingen direct aan het vergelijken; zo leuk. Mariska kwam wat later; moest eerst even langs de huisarts. Zij kwam met de twee kleintjes Lieva en Guusje de trap op. En toen waren we compleet. Een hele bak dames in m'n flatje en dat is goed voor een hoop gebabbel. Reuze gezellig zo allemaal bij elkaar; ook de kleintjes vermaakten zich.

En dan aan de maaltijd

Gewoon bij elkaar zijn en met elkaar praten en elkaar leren kennen dat is het verloop van zo'n eerste bijeenkomst; opluchting en op je gemak voelen zijn de belangrijkste krenten in de kennismakingspap. Sanne had er ontzettend tegenop gezien en had nooit gedacht ooit met "haar donor" kennis te maken; iedereen had haar verteld dat dat bijna uitgesloten was. Tòch had zij zich gemeld in het geheime Facebook forum voor donoren en donorkinderen en daar had ze Mariska "ontmoet", beiden verwekt in de kliniek van het Erasmus bij dokter van der Zon, mij goed bekend har har; die twee hadden al snel hun gelijkenis opgepikt. En zo is het gekomen.
En dan, net als na afloop van een avontuur met Asterix en Obelix aan tafel en - inmiddels traditioneel - met paling, zalm, foie gras, franse kazen en in dit geval voor vegetarische Sanne ook Imam Bayildi dat gelukkig in goede aarde viel. En die meiden kunnen toch eten! Heel gezellig allemaal.
De afwas hebben we laten staan voor morgen; nog een glaasje wijn genomen bij Roos thuis en vroeg in de koets; geslapen als een roos!

Mariska en Sanne lijken sterk op elkaar

Tja, Roos heeft alle foto's gemaakt en staat er helaas zelf niet op. So sorry Roos.

Eliogabalo, de opera

Beeld uit de opera; de keizer in een bad met bladgoud
Foto van Opera & Ballet geplukt

Heliogabalus, een uiterst merkwaardige keizer van het Romeinse rijk; op 14-15 jarige leeftijd tot keizer geroepen; een snotneus die slechts bekend is vanwege zijn extreem gedrag, geen wonder als je op die leeftijd de absolute macht verkrijgt?!
Mijn eerste kennismaking met dit maffe verschijnsel was in een boek van Couperus; destijds ben ik er niet doorheen gekomen vanwege de schrijfstijl van Couperus; zodanig geëxalteerd dat ik het niet meer kon verdragen; misschien nog eens proberen.
En dan nu de opera; in het blad dat ik mocht ontvangen van Opera&Ballet stond deze opera aangekondigd. We hadden deze niet toegevoegd aan ons abonnement van dit jaar en ik stelde Roos voor om naar de zondag matinée te gaan. En dat was vanmiddag.
Een raar verhaal, maar prachtige muziek van Cavalli, een leerling van Monteverdi. Het begon met een opkomst van de keizer in prachtig paars kostuum met hoog hoofdversiersel; in doodse stilte beklom hij vanuit de orkestbak via een statige trap het toneel. De dirigent stond klaar, maar de keizer gaf met een flink gebaar aan dat de muziek moest beginnen. En die was van het niveau van Monteverdi; ik kreeg kippenvel zo indringend was die muziek en de enscenering mocht er ook zijn; verlichting en kostumering; fantastisch. En dat zou de hele opera zo blijven.
Het verhaal was niet meer dan een complexe liefdeloze intrige van een wellustige jongeling met almacht. Het verhaal deed er voor mij niet zo veel toe; het geheel was prachtig om te zien en te horen. Wat ben ik blij dat ik deze muzikale kunstvorm heb mogen ontdekken!

Het hondje in Valdelarco

Gisteren konden we niet meer op de naam van het plaatsje komen; Valdelarco, het plaatsje van de oude mensen; behoorlijk ver van de "bewoonde wereld", geen winkels, misschien iets om koffie te drinken. Wij zaten daar op een pleintje en wilden onze lunch "genieten". Onderdeel daarvan was een blikje met gehaktballen, albondigas geloof ik in het Spaans. We vonden ze "niet te vreten". Maar een vrij klein straathondje dat daar liep te schooien dacht er heel anders over; likkebaardend liep hij schuw in onze buurt, maar zijn boodschap was duidelijk: "heel graag buitenlanders", en wij gaven gehoor aan zijn smeekbede. De eerste gehaktbal schrokte hij op, bang dat er een andere hond zou komen of waarschijnlijker omdat de eeuwige honger der straathonden hem al dagenlang kwelde. De tweede ging ook razendsnel naar binnen; de derde al iets langzamer en bij de vierde keek hij ons aan met een blik van: "jullie zitten me in de maling te nemen", het vreten ging langzamer, maar gestaag door; je zag zijn buik ervan zwellen. Tot aan de laatste bleef hij dooreten, zij het met de grootste moeite; hij keek gewoon opgelucht toen het blikje leeg bleek te zijn.
Wat hebben we gelachen om dat stomme beest. Daaraan moesten we ook denken toen we gisteren liepen te praten over Galaroza, dat mooie plaatsje met haar witte huizen en talrijke bronnen in het snoeihete Andalucia. Moeten we nodig weer eens heen!

Onrust in de tent

Vrolijke Sjoerd lekker op schoot bij "opa". Lekker kereltje!

Vandaag heb ik kleinkinderdag gehad; eerst bij Arja op de koffie. Toen ik aanbelde hoorde ik al de kinderstemmen en ja hoor; Arja met een baby op de arm, een opgewonden Sjoerd, blij om z'n opa te zien; Gijs kwam aangesneld; Evi sprong in m'n armen; al met al was het weer een drukte van belang. "Ze waren net zo rustig", aldus Arja. Kwam natuurlijk omdat "opa" op bezoek was. Heerlijk, in Arja's Tovertuin voel ik me altijd opa in optima forma.

Een echte koppoter door
Evi getekend.

Sjoerd kwam lekker bij me op schoot en kletste honderduit; Gijs zat te schrijven en Evi zat wat te tekenen als ze tenminste de andere kinderen niet dwars zat. De baby lag te slapen en de andere kinderen die te gast zijn bij Arja's Tovertuin mengden zich moeiteloos in het geheel, maar het was bijzonder onrustig. "Komt vast doordat jij er bent", zei Arja. Ik moest steeds om het geheel lachen; Arja kan het zo goed in banen geleiden.

Jokge voert Bram

Zo rond de middag vertrok ik weer naar Gouda, naar dochter Joke en de niet meer zo heel kleine Bram. Onderweg in de trein kreeg ik nog een epje van Arja dat de kinderen na mijn vertrek weer heel rustig waren geworden. Kennelijk had mijn aanwezigheid de onrust veroorzaakt; was ik me niet van bewust.

Bram was net uit zijn slaap toen ik aankwam. Een rustig kereltje; hij ging in zijn hoekje spelen. Joke moest even iets boven doen; Bram kwam naar me toe en ging lekker bij me op schoot zitten; hij is niet meer eenkennig voor me; vindt een opa fijn.

Zwangere Joke schiet al aardig op; in januari verwacht ze haar tweede kindje.

Zo groot als een pinknagel

Ergens tussen mijn 16e en 18e jaar heb ik voor het eerst iets gezien van automatisering; ik heb toen bij een Amerikaans bedrijf, Time Life International in de zomervakantie een aantal weken op de postkamer gewerkt. In het bedrijf stond ergens een enorme machine de hele dag adres-etiketten te printen, ongetwijfeld aangestuurd door een ICT-achtig apparaat.
Later in 1974 toen ik als militair gedétacheerd was bij het CLB in Amsterdam zag ik zo'n enorm apparaat met heen en weer snellende tapes; de automatiseringsafdeling, een magische afdeling waar je als gewoon mens niets te zoeken had.
Jaren later, zo begin tachtiger jaren kwam ik met een heuse automatiseringsafdeling op het huisartsen laboratorium van Utrecht in aanraking; mijin latere vriend Dick werkte op de automatiseringsafdeling; van hem heb ik vrijwel al mijn automatiseringskennis. Het was een laboratorium dat qua automatisering ontzettend voorop liep in de laboratoriumwereld.
Bij het 'savonds nalopen van de patiëntrapporten hoorde ook het afsluiten van de automatisering. Een procedure: "copy/compair" duurde eindeloos voor m'n gevoel; van de data werd iedere dag op een tweede harde schijf een copie gemaakt en vervolgens werden de twee vergeleken. De twee schijven stonden te draaien in kasten zo groot als een wasmachine en de informatiedragers waren ook behoorlijk groot. Later heb ik aan Dick gevraagd om hoeveel Megabyte het eigenlijk ging en die enorme apparaten bevatten destijds elk 50 Megabyte. Daar draaiden we wel een heel laboratorium op!
Ik kan mij nog een wandeling herinneren over de Hoge Venen met Dick en mijn twee zonen, toen een jaar of 7 resp. 11 oud. Ze waren geïntrigeerd door de getallen van 1000 en vroegen Dick honderduit over hoeveel bytes er na de kilobyte kwamen, dat was natuurlijk de megabyte en daarna de Gigabyte. "En wat komt daarna Dick", nou ja dat was de terabyte. We zaten toen aan een picknicktafel en bedachten ons dat zo'n terabyte opslag toch wel minstens zo groot zou zijn als deze picknicktafel. Mij leek het ook wat overdreven zo'n enorme opslagcapaciteit.
Een los hiervan staande gedachte die ik altijd heb gekoesterd hangt samen met mijn liefde voor de muziek van Bach. Ik bedacht mij dat met het almaar kleiner worden van de data-opslag het nog wel eens mogelijk zou worden om die enorme hoeveelheid muziek in een kubieke centimeter van "wat dan ook" op te kunnen slaan. En intussen heb ik al een paar jaar een Terabyte opslag apparaatje dat kleiner is dan een sigarendoosje.
En nu kocht ik van de week een SD kaart van 64 gigabyte en daar kan alle muziek van Bach in mp3 formaat met gemak op gecopieerd worden; duurt ff maar dan heb je ook wat. En dan is het grootste deel daarvan slechts de houder; de informatiedrager is zo groot als een pinknagel?! En het schijnt nog kleiner en qua capaciteit nog groter te gaan worden. Had ik toch niet verwacht destijds aan die picknicktafel met zoons en vriend.

Een bouwwerk als het Pantheon

Ik werd heel vroeg wakker vanmorgen; beetje onwennig zo alleen na tien dagen samen op stap. Direct een Cd'tje Bach beluisterd met de "in ear" plugs. Ik genoot er ontzettend van; de tenor zong "das Wort ward Fleisch" en direct moest ik aan Encarna denken.
Al peinzend over de kunst en de antieke wereld waar we de afgelopen weken zoveel van hebben gezien overviel mij een bijna extatisch gevoel; de uitspraak "Ars longa, Vita brevis" van Seneca krijgt steeds meer betekenis voor me en vormt met alle kennis die ik in het leven heb verzameld een intellectueel bouwwerk als het Pantheon met haar lichtend gat naar de hemel.
Terwijl ik s'avonds terug liep van de brievenbus waar ik de verlenging van m'n museum kaart had gepost moest ik aan dat bouwwerk denken en schoot mij een beeld te binnen dat ik gisteravond in de bus zag; een baby van vier maanden die ontdekte hoe hij zijn handje kon gebruiken; het begin van zijn bouwwerk dat na 70 jaren in dit leven zo'n intellectueel Pantheon kan worden. Voor mijn geestesoog zag ik hoe de ziel aan het eind van het leven door het lichtend gat het Pantheon verlaat en vervluchtigt.

Na het zoet

Van Würzburg terug naar huis is een hele onderneming; officieel misschien 8 uur bussen, maar een uurtje vertraging op zo'n lang stuk is gauw opgelopen.
Het eerste stuk was prima; ik had een boek van Imme Dros met mythen en sagen uit het antieke Griekenland. De sage over Heracles beschreef zijn bezoek aan Tiryns, het paleis waar we twee weken geleden nog de badkamer van hebben gezien, althans de vloer daarvan en de contouren van het paleis, ons uitgelegd door Argyris, die zo goed uitlegt. Hij moest zijn tien werken doen voor de koning van Mykene en moest na het volbrengen van iedere taak naar het paleis van Mykene en ook daar waren we bij de excursie; het paleis met die prachtige leeuwenpoort. Maar die arme Heracles werd van hot naar haar gestuurd; net als Europa bij Zeus, op de rug van een stier voer hij naar Kreta. EN daar kwam hij mij koning Minos in het paleis bij Knossos; beschreven worden de schilderijen met de dolfijnen en de muren die het licht reflecteren en waardoor het paleis wel licht is, maar toch koel blijft. En dat hebben we allemaal mogen aanschouwen; ik zat te genieten en het beeld van de antieke boeken en de overblijfselen sloot zich; gaf me een magistraal gevoel tijdens de eerste twee uren van onze busreis naar huis.

Maar ergens halverwege stapte er een stel Spaans ouwehoerende kerels in met van die harde stemmen; dat, en mijn toenemende vermoeidheid maakten het eind van de reis er niet prettiger op. Met nog geen uur vertraging kwamen we uiteindelijk aan bij de halte Utrecht jaarbeursplein. 

Met de bus naar huis; ik scoorde nog drie loempia's bij Fook Long en die hebben we bij Roos thuis verorberd en toen was het definitief schluss! Was een heerlijke vakantie zo alles bij elkaar.