Het oogsten van de knoflook

Houd je apparaat even scheef om goed te kunnen zien dat het modderige voorwerp dat Roos zojuist uit de grond heeft geschept, een onvervalste knoflookui is. In oktober geplant, winter overleefd, flink gegroeid hebben we nu in juni, 8 maanden later een forse oogst aan knoflook. Snel de grond omspitten, licht mesten en snijbiet zaaien. Kan daarna de boerenkool nog haar best doen.

Door gebruik van mulche tussen de knofjes is dit zaaibed asrdig vrij van onkruid gebleven!

Eindelijk het boek overhandigd

Om gek te worden, een nieuwe update en direct kan ik de foto's niet meer adequaat bewerken. Neemt niet weg dat ik vandaag, samen met Roos een jaren oude belofte heb voldaan; het fameuze boek "red strangers", favoriet boek van Richard Dawkins langs gebracht en overhandigd aan Gatimu. Jaren geleden hadden we elkaar ontmoet en gesproken in de trein. Hij kwam uit Kenya, studeerde theologie in Kampen en ik had in die tijd genoemd boek aangeschaft via boekwinkeltjes.nl. We wisselden email adressen uit en correspondeerden. En uiteindelijk ontmoetten wij elkaar nu bij hem thuis op z'n vrije dag. 

Hij wist zich onze ontmoeting nog goed te herinneren; deed mij plezier. Het boek gaat over de laatste jaren voor de kolonisatie van dit stuk Afrika door de Engelsen. Ik ben heel.benieuwd hoe hij dat ervaart, het verdwijnen van de oorspronkelijke cultuur van zijn vadeeland. Gaan we later nog eens over praten.

Zijn 8 maanden oude zoontje zat gemoedelijk bij ons op schoot. We vertrokken en maakten een prachtige wandeling over de Veluwe door bossen en fraaie landschappen. In Wolfheze namen we een hapje en namen de trein terug. Was een blije dag geweest.

Een magistrale dissertatie

Eind vorig jaar kwam ik met haar in gesprek tijdens een kerstborrel in het belendend trapportaal. Juliëtte, bezig met de afronding van haar proefschrift. Ze vertelde mij over het onderzoek dat zij had gedaan, bijzonder interessant maar ook bijzonder relevant; het betrof de ontwikkeling van eenn techniek om vanuit satellieten de groei, althans de fotosynthese van op de bodem groeiende vegetatie te meten. In het kader van de CO2 problematiek buitengewoon relevant werk mijns inziens. Ik zei dat ik graag de plechtigheid zou willen bijwonen en zo geschiedde vandaag.

Gisteren was ik nog even bij haar langs gegaan om haar een hart onder de riem te steken en te bedanken voor de handgeschreven uitnodiging.

"Het boekje", zoals promovendi over hun dissertatie spreken oogde imposant, was een fors boek, vol illustraties en tabellen.

Daar kwam ze binnen, voorafgegaan door de pedel. Ze gaf een lekenpresentatie die klonk als een klok en een zekere indruk gaf van de precisie waarmee ze de techniek had vervolmaakt. Dat werd tijdens de "verdediging" nog eens dunnetjes overgedaan waarbij de waardering voor de kwaliteit van haar meticuleuze inzet om de meettechniek tot adequate resultaten te brengen openlijk werd betiteld.

Achteraf denk ik dat haar proefschrift meer een standaardwerk voor toepassing van deze meetmethode is geworden. Dat zullen niet veel promovendi voor elkaar krijgen. Hulde Juliëtte!!

Raapsteel stamppot

Na een valse start door al te zaaien in maart is nu de tweede poging bijzonder succesvol gebleken; ik heb inmiddels volop raapstelen en vandaag dan ook stevig geoogst. Bij de slager spekblokjes ingeslagen, een smeuïge aardappelpuree gemaakt en de schone, fijngesneden raapsteelbladeren erdoorheen gemengd. Spekjes en spekvet deden de rest! Een klein scheutje azijn maakte het helemaal af. Daarbij moest ik wel lachen om die oude geschiedenis waarbij Lien azijn bij dit lekkers goot en ik (de enige keer in mijn bestaan) uit pure woede het pand verliet in de stellige overtuiging dat daarmee die heerlijke stamppot verpest was. Eenmaal afgekoeld kwam ik weer terug en het smaakte fantastisch. Daar moest ik uiteraard even aan denken.

Over de vlieg

Vandaag was ik bij Joke op bezoek en natuurlijk waren ook de kleinkinderen van de partij. Kleine Mees moest voortdurend luidruchtig tonen hoe hij moedig van een kruk naar beneden op een matras sprong, maar tussendoor lukte het ook om wat met Joke te praten. Ze legde hem te slapen, ze heeft last van een blessure aan haar voet en ging voor behandeling naar een fysiotherapeut. Ze was vlot weer terug en toen kwamen we uitgebreid aan de praat.

Een onderwerp dat ons beiden raakt betreft de teruggang van de insecten, hele soorten lopen enorm terug of verdwujnen zelfs. Joke noemde de meikever en inderdaad, daar waar je 40 jaar geleden een bierviltje op je bierglas moest leggen, daar zie je heden zelden of nooit meer zo'n fraaie zoemer. Maar zelfs de mug begint zeldzaam te worden, zelfs in het bos. Vliegen zijn slome duikelaars geworden, laatst kwam er een vlieg te poot de kamer binnen wandelen, je kunt de enkele die verdwaald binnenshuis komt gewoon met de hand vangen.

Later kwamen de twee oudsten ook thuis en ik was bereid om tegen beiden een schaakpaetij op te zetten. 

Thuis gekomen zat ik 's-avonds rustig op de bank en vloog er een insect tegen mijn wang. In een reflex sloeg ik tegen m'n wang en bleef de vlieg, zo bleek zitten.

Volgens Joke komt het door het veel gebruikte gif, ik denk dat de hoge CO2 concentratie een rol speelt bij de zuurstof uitwisseling bij deze diersoorten. 

Korenbloemen blauw

De afgelopen dagen heb ik de "gele wandeling" herontdekt, was vroegig "het drietje", de 12 kilometer wandeling in het Houdringhebos, ooit gemarkeerd met geverfde drietjes op de belendende bomen, maar inmiddels alweer vele jaren gemarkeerd met houten paaltjes met een geel kenmerk. Die paaltjes zijn voor het grootste deel weggerot en heden deels vervangen. 

In het kader van het behoud van m'n conditie heb ik het drietje weer als standaard in het wandelmenu opgenomen en daarbij ontdekte ik een onbekend maar fraai stukje. Dat wilde ik samen met Roos kunnen lokaliseren. Dus op stap, langs het korenveld met fraaie korwnbloemen blauw. Bij huize Cantecleer langdurig van vogelgezang en groen genoten en bammetjes genuttigd. Uiteindelijk het fraaie plekje kunnen lokaliseren en door langs de drinkwaterfabriek. Bij de mieren gekeken.

 en even op het bankje gezeten. Kwamen we genoeglijk in gesprek met twee dames. Ging o.a. over vitaminen en mineralen. Daarna door naar de flat en geluncht.

Een verjaardagstaart

Vandaag feest, Roos' oudste zoon, Douwe viert zijn 41e verjaardag. Als gewoonlijk waren we keurig op de aangegeven tijd en zaten al snel genoeglijk koutend aan de thee. Het zou een klein gezelschap worden, slechts Douwe's oudste halfbroer met echtgenote zouden later die middag aansluiten, en hoe!! Anita had een onwaarschijnlijk mooie verjaardagstaart gecreëerd; "gebakken" als epitheton zou her kunstwerk tekort doen. Na enig aarzelen moest Douwe zich toch van de taak kwijten om her lekkers aan te snijden.

Het werd een heel gezellige bijeenkomst, afgesloten met lamsvlees van de barbecue. Meermaals zeiden Roos en ik tegen elkaar dat het zo'n fijne, gezellige middag was geweest.

Over uit Londen

Inmiddels is Fabian al 4 maanden oud en nu voor het eerst in Nederland. We hebben elkaar ontmoet in Rotterdam en lekker lopen babbelen tijdens een wandeling door het Kralingse bos en bij een restaurant aldaar. Eindelijk met de kleine Fabian kennis gemaakt.

Red strangers

Ooit las ik in een boek van de pen van niemand minder dan de door mij bewonderde Richard Dawkins dat zijn lievelingsboek het hier getoonde werk betrof. Hij was zuinig op zijn exemplaar, vond het inhoudelijk heel bijzonder en heeft zich ervoor beijverd dat het later opnieuw werd uitgegeven.

Ik keek op "boekwinkeltjes.nl" en kon tot mijn verrassing zelfs kiezen uit een viertal exemplaren en kocht er direct eentje. Fantastisch boek waarin de cultuur van de oorspronkelijke bewoners prachtig wordt beschreven maar vooral ook de scherpe verandering in die cultuur door de overheersing der blanken, de Engelsen in dit geval.

Ooit heb ik het boek beloofd aan een Kenyaanse student die hier in NL is gevestigd. Binnenkort ga ik het overhandigen.

Een stevige wandeling rond de Bilt

In een poging omhet inmiddels toch best bejaarde lijf in conditie te houden ga ik iedere dag aan de wandel voor minimaal 10 km. Voor vandaag had ik heel vermetel nog een iets groter stuk in gedachten. 

Eerst met de fiets naar de IJsbaan en van daaruit naar de Biltsche hoek, onder het tunneltje naar Sandwijck en het rondje aldaar, via het grote water door naar de begraafplaats van Groenekan en daar het familiegraf van de familie van Elven (een oude tak via een broer of oom van mijn overgrootvader). Spoor over en het bospad ingeslagen, daar kreeg ik al snel een onbekende pijn in m'n rechterkuit. Omgedraaid en via de Groenekanseweg terug naar de fiets. Was toch 12 km vlgs Komoot.

Vijver hersteld!

Het is er de laatste tijd niet zo van gekomen om naar de tuin te gaan; het is tamelijk droog, veel zaden zijn nog maar net gezet, dus even geduld. We liepen rond en toen zagen we tot ons grote genoegen dat Casper intussen de vijver had afgewerkt; het oude rubberen vel dat helaas lekkage vertoonde had hij vervangen, de vijver weer gevuld en de planten geplaatst. Wat waren we blij! Deze foto stuurden we dan ook onmiddellijk naar hem toe met onze dank.

Met Roos naar Slenaken

Bij mijn wandeling vanuit Slenaken had ik gezien dat je bij het hotel aldaar kon ontbijten en lunchen. Voor vandaag had ik Roos uitgenodigd om samen de schitterende wandeling van Slenaken naar Gulpen te doen en dan eerst bij dat hotel te gaan lunchen. Dat werd een succes. De lunch was leuk op het terras met naast ons een familie gezelschap dat hier kennelijk ieder jaar in dit weekend tezamen kwam.

Na de lunch nog even twee vlaaitjes ungeslagen en toen die wandeling die ik eerder die week had gemaakt. Maar Roos zou Roos niet zijn als ze niets verbeterd had en inderdaad voegde zij een fraai stuk bos, het Schweiberger Bosch toe aan de zo al zo mooie route. Aangekomen op het busstation Gulpen kon ik nog net m'n drinkfles bijvullen en daar pakten we bus 350 die keurig aansloot op de IC. Zo met z'n tweetjes lijkt de reis wel korter te duren.

Halte T-splitsing

Roos had het onthouden, vlakbij de bushalte Centrum in Sint Geertruid is de halte van de buurtbus die strak aansluit op 57 uit Maastricht en inderdaad, die bracht mij in enkele minuten naar T-splitsing en dichterbij het Savelsbos kun je met OV niet komen. Begint met een mij vrij onbekend stuk bos. Ik had Komoot een track laten construeren, maar liep eigenwijs een veel belovend pad in. Dat eindigde nogal.abrupt bij een hek met prikkeldraad. Daarom niet getreurd maar terug gelopen en verder de track gevolgd en regelmatig wat op bankjes gezeten en wat gelezen. Zo'n treinreis met een goed boek vermoeit mij nauwelijks en ik geniet geweldig van het eenzaam door die natuurlijke pracht te lopen. Leek hier en daar wel een oerwoud; het heeft hier veel.meer geregend dan in Bilt.

In Cadier bij de bekende bushalte Vendelstraat moest ik nog even aanzetten en zwaaien met m'n OVkaart om direct in de bus te kunnen stappen. Was snel weer thuis dankzij het lezen. Ik heb weer helemaal de smaak te pakken; doet me goed om een flink stuk te treinen en dan aan de wandel. Castricum wacht al op me! Misschien nog een ontmoeting daar met de nachtegaal van dienst. Volgens Cyria is de nachtegaal in de duinen vrijwel verdwenen, wellicht door het ontbreken van voedsel, insecten.

Dystopisch gevoelen

Onze huidige maatschappij met haar ongekende consumptiedrift, waarbij ik denk aan de oorzaak van het klimaatprobleem, waanzinnig aantal auto's, de enorme hoeveelheid afval en toenemend gebruik van energie, geen enkele rem.

Ik ervaar mijn leefomgeving met bovengenoemde zaken plus de chaos in het fietsverkeer met haar fatbikes, racefietsen en bakfietsen  snorscooters als bedreigend om niet eerlijk te zeggen: dystopisch.

Ik ontvlucht die leefomgeving met mijn wandelhobby, heerlijk door de stille bpssen en duinen die we ook hebben in ons mooie landje. Maar vaak vliegt het me gewoon aan en raak ik in paniek, ligt ongetwijfeld aan het ouder worden. In mijn leven is de wereld zo intens veranderd van de rustige vijtiger jaren naar de hectiek van het heden. Valt me niet mee. Wil er ook wat mee doen, met m'n naasten bespreken en wellicht met de huisarts.

Wereldcongres toxicologie

Vandaag opnieuw naar Limburg, dat had ik mij voorgenomen, lekker in m'n eentje door de stille natuur. Na m'n laatste wandeling aldaar had ik mij voorgenomen om, afhankelijk van de tijd dat ik wakker werd de stoptrein van 6.14 naar Utrecht te nemen en aansluitend de IC naar Maastricht. Daar nam ik bus 57 naar Slenaken. Tot mijn verbazing stroomde die bus bij de eerste stop werkelijk barstensvol. Mij kennende, beste lezer zal het u niet verbazen dat ik in gesprek kwam, degene die naast mij zat was een senior onderzoeker en eenieder was opweg nasr congres in het MECC. Hij vertelde mij een paar hilarische zaken zoals de vervuiling van het milieu met residuen afkomstig van het drinken van koffie; vrolijke vissen die minder alert werden en dus prooi. Bij het MECC aangekomen stroomde de bus vrijwel leeg.

Ik stapte uit bij de eerste halte in Slenaken en liep verder, passeerde het kleine kerkje in dat karakteristieke hoekje.

Liep door naar Gulpen over een door Komoot geproduceerde track waarbij ik ieder bankje aandeed. Op het eerste bankje at ik de kersenvlaai op die ik zojuist had ingeslagen, met een slokje water.

De wandeling was zo mooi en zo rustig, een wielewaal hoorde ik naast allerlei ander vogelgekwetter. Bloemenweiden met ratelaar, ach gewoon genieten.

Ik had in Gulpen willen afsluiten met Friet van "An en Piet", maar die waren er niet.

Weer 3 uur reizen en lezen later, was ik weer in Bilt. Lekker gebakken mosseltjes gescoord en terug naar de flat voor de thee!

Rucolasla uit Utrecht

Enthousiast hadden Roos en ik tal van zaden gekocht en daarnaast een boek met vooral alternatief voor monocultuur; combi zaaien. Zo had ik enkele weken geleden een combi van radijs en rucolazaad gestrooid en dat kwam stevig opzetten naar wat oik dacht rucola. Helaas bleek het louter om radijs te gaan, rucola kon ik helemaal niet vinden. Dus had ik besloten om op de markt rucola plantjes te kopen. Daarvoor toog ik hedenmorgen naar de bloemenmarkt in Utrecht en niet naar Zutphen waar ik vorig jaar met Roos vanuit Wijhe wel plantjes en zaden ging halen. Leuk om deze nieuwe stek te ontdekken en 10 plantjes rucola ingeslagen. Helemaal tevreden, gaan vandaag nog de grond in!

6.15 met de trein

Sinds enkele maanden merk ik tot mijn verbazing dat ik nog maar weinig slaap nodig heb, wel zit ik 's-avonds tegen half elf te knikkebollen, maar zo rond een uurtje of 4 heb ik genoeg slaap genoten om de dag aan te kunnen. En ik heb gemerkt dat zo rond 6 uur de zon al zo veel licht geeft dat ik veilig op de fiets naar het station kan gaan zodat ik binnen mijn abonnement gratis kan reizen. Om 6.14 de ideale trein voor Maastricht. Afgesproken met m'n ouwe vriend en wandelmaat Dick, om iets over 9 uur stapte ik uit bus 350 op halte Nijswiller en gingen we lekker samen op stap. Altijd fijn om samen door het fraaie Limburgse landschap te kuieren, mooi in het voorjaar. Veel bankjes aangedaan, Dick had voor koffie met lekkers gezorgd, ik had speciaal voor hem krentenbrood gebakken. Na afloop nog ergens vlaai met koffie en door naar Vaals waar we nog een keer aan de koffie gingen in zijn nieuwe behuizing.

Vervolgens weer drie uur teruggereisd en bij Roos aangeland. Gezellig dat ze weer in Bilt woont.

Roos tracteerde me

Nog vanwege mijn 78e verjaardag nodigde Roos mij vandaag uit om te wandelen van Den Dolder naar restaurant Volkslust bij Lage Vuursche, mag inmiddels wel bestempeld worden als een favorietje! Het ligt op aangename wandelafstand tussen Baarn en Den Dolder, 8 km van Baarn en 4 km van DD. Roos bedacht voor de terugweg zelfs een relatief nieuw traject op Komoot. We hebben er lekker gegeten, met name de friet en de appelslof waren bijzonder smakelijk!

Op de terugweg door de bossen liepen we een nieuw stuk door landgoed Vijverhof, echt bijzonder fraai nu met dat voorjaarsweer.

Gladiolen Pepermole

Inmiddels voor de 78e keer in mijn leven wordt mijn geboortedag gevierd en dit keer zelfs vergezeld van kado met gedicht. Roos was nog maar net uitgesnurkt of ze presenteerde mij eerst het gedicht;

Hoogbejaard

Fijnbesnaard

Onbehaard

Appeltaart

Niet te veel

Mond met meel

Dikke keel

Bezemsteel

Hete kolen

Hart gestolen

Gladiolen

Pepermolen

Je Roos

Ik liet het in de verpakking, zag er zo mooi uit. Maar nu voor de blog natuurlijk uitgepakt. En .... wat een mooie! Dank je Roos!!

Naar de Efteling

Eigenlijk liep ik wat met m'n ziel onder m'n arm met de vraag waar ik zou gaan wandelen. Ik wilde in de buurt blijven, idee om te kijken of Hugo en Marjorie thuis waren. Ik belde Huug en voordat ik wat had kunnen vragen meldde hij mij dat hij met broer Peter en zonen in de Efteling waren. Ik vond dat als vadee en opa van de vier "Elverens" natuurlijk leuk en vroeg of hij een paar foto's wilde sturen. Voor de wandeltocht besloot ik om van Den Dolder naar de uitspanning "Volkslust" te ondernemen om daar die heerlijke frietjes met kroket te gaan verorberen. Was inderdaad naar wens; de frietjes daar zijn werkelijk onovertroffen.

Intussen kreeg ik een hele serie foto's met Hugo en de kleinzonen, duidelijk alle door Peter gefotografeerd. Ze hadden het erg naar hun zin met de draaimolen en andere apparaten. Eén foto vond ik zo aandoenlijk, oom Hugo met zijn neefje Marijn slapend tegen zijn schouder. Vergeten zij beiden nooit meer.