Het eerste vermoeden van Evert

Electronen microscopische foto van pollen,
de beruchte veroorzakers van allergie.

Mijn promotieonderzoek ging over immunologie. Ergens begin tachtiger jaren promoveerde ik op een proefschrift met als titel: "T-cells cause SLE and related disorders". Onder die disorders ook AIDS, alleen dat klinisch syndroom was toen nog niet echt bekend, laat staan beschreven. Enkele jaren later werden de eerste gevallen beschreven in de "homo scene" van San Francisco meen ik.
Maar waar het mij om gaat is dat ik mij zelf mag karakteriseren als Immunoloog. Al veel eerder dan dat ik mijn proefschrift schreef had ik mij bezig gehouden met diagnostiek en met wetenschappelijk onderzoek op het gebied van allergie. Op de een of andere manier kreeg ik het gevoel dat de incidentie van allergie toenam. Dat gevoel bleek achteraf ook juist te zijn.
Naar mijn mening kwam doordat wij moderne mensen veel "te schoon", te hygiënisch zijn. Onze jonge kinderen komen niet meer in aanraking met vreemde "antigenen", een ingewikkeld woord voor lichaamsvreemde stoffen als bacteriën, stofdeeltjes, gewoon viezigheid in het algemeen. En daar is de mens natuurlijk op gebouwd; en mis je dat, dan ontregelt het immuunapparaat op de een of andere manier.
Toen ik in 1982 vader werd heb ik dat besproken met mijn eega, die zelf ook uit de immunologie-wereld kwam en we hebben onze kinderen ronduit gesproken smerig groot laten worden. Lekker vies worden, in de prut in de tuin, niks alles afwassen als het op de grond was gevallen enzovoorts. Het meest smerige achteraf vond ik wel dat onze oudste als luierkind van pakweg anderhalf jaar, misschien twee jaar oud, op haar blote knietjes door het kippenhok kroop, het leghok inging en met een ei in haar hand en kippenstront op haar knietjes onder het uitroepen van ai, ai triomfantelijk door het krappe gat van het leghok tevoorschijn kwam. Dat zou ik nu zeker niet meer doen. Maar............. geen van onze vier kinderen werd allergisch.
En nu lees ik dan in de NRC dat het ook wetenschappelijk is vastgesteld dat het wat minder schoon op laten groeien beter is voor de kinderen v.w.b. allergie.
Waarmee het eerste vermoeden van Evert bevestigd lijkt te zijn.

NB Evert is mijn geboortenaam (een familienaam); mijn moeder vond dat een wat grote naam voor een babietje en gaf mij direct een andere roepnaam. Als ik mezelf toespreek zeg ik altijd: "Evert", vandaar "het vermoeden van Evert".

Rhinitis door de pollen?

Deze meneer is vast niet allergisch voor bijengif!
Foto van Internet geplukt

Vorig jaar om deze tijd had ik merkwaardiger wijs last van allergie; ik liep te niezen en had een loopneus. Dat overkomt me zelden en zeker niet middenin het toen zo prachtige weer. Het stuifmeel van de berken en andere bomen bevuilde niet alleen de auto's maar bracht mij vast en zeker aan het niezen. Het leek wel of ik op mijn oude dag toch nog hooikoorts zou kunnen ontwikkelen. Nu weet ik van mijn vriend Dick dat hij dat inderdaad op latere leeftijd kreeg, dus het zou maar zo kunnen.
Zo liep ik met Roos te babbelen over hooikoorts en andere vormen van allergie. Degenen die mij beter kennen weten dat ik mijn brood jarenlang heb verdiend in de immunologie. Daarbij heb ik ook een paar jaar gewerkt aan allergie en de diagnostiek van allergie. Van mij zelf wist ik dat ik behoorlijk allergisch was voor bijengif; tijdens een vakantie in Zeeland waren Lien en ik bij een oom van Lien, oom Jan, een echte buitenman. Hij ging voor het middagmaal even wat paling vissen; met een (verboden!) kruisnet haalde hij in minder dan geen tijd, gewoon uit de sloot achter het huis, een forse hoeveelheid paling boven water. Handig maakte hij die schoon en we hebben gesmuld. 'sMiddags gingen we naar de bijenstal; hij hield bijen, de heerlijke honing had ik al geproefd. En daar werd ik toch gestoken door die beesten. Die nacht had ik koorts en ik kreeg een dik opgezette arm; allemaal tekenen van een allergie voor bijengif. Later op het laboratorium bleek dat ik inderdaad een forse allergie had voor bijengif; mijn serum werd vanaf die tijd gebruikt als "positieve controle" voor bijengif.