Het Boshutje van Jan

Dit winterse beeld is van enkele winters geleden toen Jan nog de scepter zwaaide in dit kleine restaurantje bij het speelveld in de buurt van Lage Vuursche. Heerlijke erwtensoep kon je er 'swinters bestellen. Roos en ik werden nog uitgenodigd toen hij zijn zeventigste verjaardag vierde. 'sAvonds de polonaise met kennissen en vrienden van Jan, de gastheer van "het hutje". 

Helaas is hij inmiddels overleden; het in memoriam hangt nu na bijna twee jaar nog steeds aan de deur van het hutje. Een goed hart, zo staat er in het stuk, maar fysiek niet zo goed; hij is kennelijk aan een hartlijden gestorven. Er is geen opvolger. Als we er langs komen gaan we iedere keer toch kijken. Maar wat we er zoeken is er toch niet meer. Irresistable Theo, al Jans' vrienden uit Soest die er kwamen ouwehoeren en koffie drinken. 

Ik was hier met dochter Joke op nieuwjaarsdag dat de Euro net was ingevoerd. Nou, daar deed Jan niet aan hoor. En had je Euro's dan betaalde je gewoon de helft van wat de prijs in guldens was. Kostelijke vent. Joke had toen verdriet omdat haar verkering naar Australië zou gaan. Die is inmiddels al lang weer terug en ze hebben beiden iemand anders gevonden. Zo gaan die dingen.

Die oude Theo is dood

Vandaag, mijn 57-ste verjaardag ging ik lekker op de fiets naar het boshutje, de schitterende horeca gelegenheid midden in het bos bij Lage Vuursche, waar "Jan" de scepter zwaait. Jan is een goedmoedige zestiger met een keiharde stem en een hart van goud. Hij staat altijd klaar voor z'n klanten. Ook als het slechts weer is en midden in de week dan kun je op hem rekenen voor een kop koffie of een heerlijke kop zelfgemaakte soep. Door Jan ben ik weer zelf erwtensoep gaan maken met spek erin. 'sWinters heeft Jan altijd heerlijke erwtensoep en de rest van het jaar groentensoep en/of tomatensoep. Als gezegd zat ik lekker aan m'n soeppie te lepelen toen de telefoon ging in het boshutje. Jan met z'n keiharde stem voerde luidruchtig het woord en daar vernam ik tot m'n grote verbijstering: "En Theo is dood, je weet wel die ouwe Theo die hier altijd komt". Het was nog te vroeg om al "kwam" te zeggen want misschien een uur geleden was Theo, op weg naar het boshutje, op de fiets aan een acute hartstilstand overleden. Echt in het harnas dus. Ik was verstomd, want dat was dus een eenmalige ontmoeting geweest precies twee weken geleden met deze oude charmeur. Ik ben er lang van onder de indruk geweest, althans aanzienlijk meer dan van het feit dat ik jarig was.