Na die lange rit van gisteren had Henk geen zin om er met de auto op uit te gaan dus gingen we voor een stevige wandeling over de wijnberg. Was een genoegen om weer eens echt te moeten klimmen en dalen, diep uitgesneden zijdalen met kleine stroompjes. Eén daarvan zag er zo puur uit dat ik mijn inmiddels vrijwel lege drinkfles daar graag mee wilde vullen; de kleine afdaling was me toch te veel, mijn lieve broer bood aan om het flesje voor me te vullen en dat terwijl zijn gevoel voor hygiëne het drinken van natuurwater onverstandig acht.
We hebben wel gemerkt dat we nogal verschillend denken met name over wat hygiënisch is; ik probeer me zo veel mogelijk aan zijn wensen tegemoet te komen en was zeer regelmatig mijn handen met zeep.
Henk kende het pad heel goed en wist dat er verderop een bankje was waar we wat uitrustten en van het uitzicht genoten. Deden we op de terugweg weer en 's-avonds na het eten nog een keer. Die arme Henk had door die houten spijlen van dat bankje wel zo'n pijn aan z'n kont dat hij het niet meer uithield en op bed een fillumpie ging kijken op z'n i-pad. Ik ging met Roos bridgen op de computer. Weer heerlijk geslapen met al die buitenlucht.
Daar waar Henk zich op onze eerste dag hardop afvroeg of we het wel drie dagen samen zouden uithouden kan ik niet anders constateren dat ik het reuze genoeglijk vind zo met m'n jongste broer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten